Qur'an — Словѣньскъ

Show Arabic

Аль-Фатиха Отврьзениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.
Хвала Богоу, Господиноу мировъ,
Вьсемилостивоумоу, Прѣмилосрьдьноумоу,
Владыцѣ Дьне Сѫда.
Тебѣ ѥдиномоу покланꙗѥмъ сѧ и Тебе ѥдиного о помощи молимъ.
Настави насъ на правыи пѫть,
пѫть тѣхъ, ѩже Ты облагодѣтельствова, не тѣхъ, иже на сѧ гнѣвъ навлѣкошѧ, ни тѣхъ, иже заблѫдишѧ.

Аль-Бакара Крава

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ.
Сиꙗ Кънига, нѣстъ съмьнѣниꙗ въ нѥи, наставлꙗѥтъ благочьстивыѧ,
иже вѣроуѭтъ въ незримоѥ, и оутврьждени соуть въ молитвѣ, и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ,
и иже вѣроуѭтъ въ то, ѥже низъпосълано бысть тебѣ, и въ то, ѥже низъпосълано бысть прѣжде тебе, и въ Послѣдьнѥѥ твръдо вѣроуѭтъ,
тии соуть наставлѥни Господьмь своимь, и тии соуть добрѣ творѧщии.
Въистинѫ, иже сокрышѧ — равьно ѥстъ имъ, аще ли предъоупрѣждаѥши ѧ или не предъоупрѣждаѥши — не вѣроуѭтъ.
Запечатьлѣ Богъ сръдьца ихъ и слоухъ ихъ, и на очесѣхъ ихъ покровъ, и имъ казнь великаꙗ.
И отъ людии соуть тации, иже глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии», а не соуть вѣроуѭщии.
Хотѧтъ прѣльстити Бога и вѣровавъшиѧ, а прѣльщаѭтъ тъкъмо сами сѧ, и не чоуѭтъ того.
Въ сръдьцихъ ихъ болѣзнь, и оумъножи Богъ болѣзнь ихъ, и имъ казнь болѣзньна за то, ꙗко лъжаахѫ.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Не творите пакости на земли», глаголѭтъ: «Мы тъкъмо исправлꙗѥмъ.»
Не тако! Въистинѫ, тии соуть пакостьници, нъ не чоуѭтъ того.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Вѣроуите, ꙗкоже людиѥ вѣроуѭтъ», глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ ли, ꙗкоже боуи вѣроуѭтъ?» Не тако! Въистинѫ, тии соуть боуи, нъ не вѣдѧтъ.
И ѥгда сърѣтаѭтъ вѣровавъшиѧ, глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ.» А ѥгда оуединѧтъ сѧ съ бѣсы своими, глаголѭтъ: «Въистинѫ, мы съ вами ѥсмъ; мы тъкъмо роугаахомъ сѧ.»
Богъ посмѣѥтъ сѧ имъ и продължитъ ѧ въ прѣстѫплѥнии ихъ, блѫдѧщиѧ слѣпо.
Тии соуть, иже коупишѧ заблѫждениѥ за наставлѥниѥ, и тръговлꙗ ихъ не принесе имъ пользы, и нѣсоуть наставлѥни.
Подобиѥ ихъ ѥстъ ꙗко подобиѥ того, иже възжьже огнь, и ѥгда освѣти всѧ ѡкрьстъ ѥго, отъѧ Богъ свѣтъ ихъ и остави ѧ въ тьмѣ — не видѧтъ.
Глоуси, нѣми, слѣпи — и не обращаѭтъ сѧ.
Или ꙗко дъждь бурьныи съ небесе, въ нѥмьже тьмы и громъ и мълнии — влагаѭтъ пръсты своѧ въ оуши отъ громовъ страха ради съмрьти. А Богъ обиѥмлѥтъ сокрывъшиѧ.
Мълнии ѥдва не похыщаѥтъ зракъ ихъ; ѥгда блисне имъ, ходѧтъ въ нѥи, а ѥгда помрачитъ сѧ на нихъ, стоꙗтъ. И аще бы Богъ въсхотѣлъ, отъѧлъ бы слоухъ ихъ и зракъ ихъ. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
О людиѥ! Поклоните сѧ Господиноу вашемоу, иже сътвори васъ и сѫщиѧ прѣжде васъ, да бѫдете благочьстиви.
Иже сътвори земльѭ легалищемъ вамъ, а небо зъданиѥмь, и низъпосъла съ небесе водѫ, и извлѣче тѣмь плоды на потрѣбѫ вамъ. Тѣмьже не поставлꙗите равьныхъ Богоу, доньдеже вѣсте.
И аще сѫмьните сѧ о томь, ѥже низъпосълахомъ на раба нашего, то принесѣте сурѫ подобьнѫ ѥи, и призовѣте свѣдѣтелѧ вашѧ кромѣ Бога, аще истиньни ѥсте.
И аще не сътворите — а не сътворите николиже — то оубоите сѧ огнꙗ, ѥгоже горючѥѥ соуть людиѥ и камениѥ, оуготованаго сокрывъшиимъ.
И възвѣсти радость вѣровавъшиимъ и творѧщиимъ праведьнаꙗ дѣла, ꙗко имъ соуть вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ. Ѥгда дастъ сѧ имъ плодъ отътоудоу на потрѣбѫ, рекоутъ: «Се ѥстъ то, ѥже дано бысть намъ прѣжде.» И дастъ сѧ имъ подобьно. И имъ тамо соуть дроужиницы очищены, и тамо прѣбѫдоутъ вѣчьно.
Въистинѫ, Богъ не стыдитъ сѧ привести подобиѥ, аще и комаръ или ѥже вышьше ѥго. Вѣровавъшии вѣдѧтъ, ꙗко то ѥстъ истина отъ Господа ихъ, а сокрывъшии глаголѭтъ: «Чьто хощетъ Богъ симь подобиѥмь?» Заводитъ мъногы тѣмь въ заблѫждениѥ и наставлꙗѥтъ мъногы тѣмь, и не заводитъ тѣмь въ заблѫждениѥ тъкъмо нечьстивыѧ —
иже разоуряѭтъ завѣтъ Божии по оутвръждении ѥго, и раздѣлꙗѭтъ то, ѥже Богъ повелѣ съѥдинити, и творѧтъ пакость на земли — тии соуть погыбъшии.
Како сокрываѥте Бога, ѥгда мрьтви бѣсте и оживи васъ, потомь оумрьтвитъ васъ, потомь оживитъ васъ, потомь къ Нѥмоу възвращени бѫдете?
Тъ ѥстъ, иже сътвори вамъ вьсе, ѥже на земли, потомь обрати сѧ къ небеси и оустрои ꙗ въ седмь небесъ. И Тъ ѥстъ вьсего Вѣдѫщии.
И ѥгда рече Господь твои аньгеломъ: «Въистинѫ, поставлѭ на земли намѣстьника», рѣшѧ: «Поставиши ли тамо того, иже сътворитъ тамо пакость и пролиѥтъ кръвь, дондеже мы славимъ хвалѫ Твоѭ и свѧщаѥмъ Тѧ?» Рече: «Въистинѫ, вѣмь, ѥгоже вы не вѣсте.»
И наоучи Адама имена, вьсꙗ ихъ, потомь постави ѧ прѣдъ аньгелы и рече: «Повѣдаите Ми имена сихъ, аще истиньни ѥсте.»
Рѣшѧ: «Слава Тебѣ! Нѣстъ оу насъ вѣдѣниꙗ, развѣ ѥже Ты наоучи насъ. Въистинѫ, Ты ѥси Вьсевѣдыи, Прѣмѫдрыи.»
Рече: «О Адаме, повѣждь имъ имена ихъ.» И ѥгда повѣда имъ имена ихъ, рече: «Не рѣхъ ли вамъ, ꙗко вѣмь незримоѥ небесъ и земли, и вѣмь, ѥже ꙗвлꙗѥте и ѥже сокрываасте?»
И ѥгда рѣхомъ аньгеломъ: «Поклоните сѧ прѣдъ Адамомь», поклонишѧ сѧ, развѣ Иблиса — отъказа сѧ и възгръди сѧ, и бысть отъ сокрывъшиихъ.
И рѣхомъ: «О Адаме, обитаи ты и дроужьница твоꙗ въ Вьртоградѣ, и ꙗждьта отътоудоу свободьно, идеже хощета, нъ не приближаита сѧ къ Дрѣвоу семоу, да не бѫдета отъ неправьдьныхъ.»
И сътвори сатана, да поплъзнѣста сѧ отътоудоу, и извлѣче ꙗ изъ того, въ нѥмьже бѣста. И рѣхомъ: «Сънидѣте, ѥдини дроугымъ врази, и вамъ на земли обиталище и потрѣба на врѣмѧ.»
И приѧ Адамъ отъ Господа своѥго словеса, и обрати сѧ къ нѥмоу. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмилосрьдьныи.
Рѣхомъ: «Сънидѣте отътоудоу, вьси. И аще приидетъ къ вамъ наставлѥниѥ отъ Мене, то иже послѣдоуѥтъ наставлѥнию Моѥмоу — не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.»
А иже сокрыѭтъ и отъвръгнѫтъ знамениꙗ Наша, тии соуть дроужина Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ.
О чѧда Издраилѥва, помьнѣте благословѥниѥ Моѥ, имьже благослових васъ, и исплъните завѣтъ Мои, и Азъ исплъню завѣтъ вашь, и Мене ѥдиного бойте сѧ.
И вѣроуите въ то, ѥже низъпосълахъ, потвръждаѭще то, ѥже оу васъ, и не бѫдѣте пръвии покрывати то, и не продаваите знамениꙗ Моꙗ за цѣнѫ малѫ, и Мене ѥдиного блюдите сѧ.
И не смѣшаите истины съ лъжеѭ, и не сокрываите истины, дондеже вѣсте.
И бѫдѣте оутвръждени въ молитвѣ, и дадите милостынѭ, и поклоните сѧ съ поклонꙗѭщиими сѧ.
Повелѣваѥте ли правьдѫ людьмъ, а забываѥте сами сѧ, а чьтете Кънигѫ? Не разоумѣѥте ли?
И ищите помощи въ тръпѣнии и молитвѣ. Въистинѫ, то ѥстъ велико, развѣ за смирѥныхъ —
иже помышлꙗѭтъ, ꙗко сърѧщоутъ Господа своѥго, и ꙗко къ Нѥмоу възвратѧтъ сѧ.
О чѧда Издраилѥва, помьнѣте благословѥниѥ Моѥ, имьже благослових васъ, и ꙗко избьрахъ васъ надъ мирами.
И оубоите сѧ дьне, въньже ни ѥдина доуша не поможетъ дроузѣи ничьсоже, и ходатаиство не бѫдетъ приѧто отъ нѥѧ, ни откоупъ не бѫдетъ възѧтъ отъ нѥѧ, и не бѫдоутъ подъпомогнѫти.
И ѥгда избавихомъ васъ отъ домоу Фараоня, иже мѫчааше васъ мѫкоѭ злоѭ, избиваѧ сыны вашѧ и оставлꙗѧ жены вашѧ. И въ томь бѣ искоушениѥ великоѥ отъ Господа вашего.
И ѥгда раздѣлихомъ морѥ за васъ, и избавихомъ васъ, и потопихомъ домъ Фараоня, дондеже зьрѣасте.
И ѥгда оуставихомъ Моисию четырьдесѧтъ нощии, потомь възѧсте тельца по нѥмь, и бысте неправьдьни.
Потомь простихомъ вамъ по томь, да бысте възблагодарили.
И ѥгда дахомъ Моисию Кънигѫ и Мѣрило, да бысте наставлѥни были.
И ѥгда рече Моисии людьмъ своимъ: «О людиѥ мои, въистинѫ, неправьдѫ сътвористе сами себѣ, възьмъше тельца. Покаите сѧ предъ Творьцемь вашимь и оубиите сами сѧ. То ѥстъ лоучьше за васъ предъ Творьцемь вашимь.» Потомь обрати сѧ къ вамъ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмилосрьдьныи.
И ѥгда рѣсте: «О Моисию, не имамъ вѣровати тебѣ, доньдеже оузьримъ Бога ꙗвѣ.» Тъгда громъ пораси васъ, дондеже зьрѣасте.
Потомь въскрѣсихомъ васъ по съмрьти вашеи, да бысте възблагодарили.
И осѣнихомъ васъ облакы и низъпосълахомъ на васъ маннѫ и крастѣли: «Ꙗдите отъ добрыхъ вещии, имиже одарихомъ васъ.» И не намъ сътворишѧ неправьдѫ, нъ себѣ самѣмъ неправьдоваахѫ.
И ѥгда рѣхомъ: «Вънидѣте въ сии градъ, и ꙗдите отътоудоу свободьно, идеже хощете, и вънидѣте въ врата съ поклонениѥмь, и рьцѣте: „Разбрѣменѥниѥ!" — и простимъ вамъ прѣстѫплѥниꙗ вашѧ. И оумъножимъ добро творѧщиимъ.»
И замѣнишѧ неправьдьнии слово иноѥ, нежели то, ѥже речено бысть имъ, и низъпосълахомъ на неправьдьныхъ казнь съ небесе за то, ꙗко прѣстѫпааху.
И ѥгда Моисии искааше воды людьмъ своимъ, и рѣхомъ: «Оудари жьзлъмь своимь камень.» И истекошѧ отътоудоу дъвѣнадесѧтъ источьникъ; и кождо людиѥ вѣдааху мѣсто своѥ питиꙗ. «Ꙗдите и пиите отъ подаꙗниꙗ Божиꙗ, и не творите пакости на земли ꙗко пакостьници.»
И ѥгда рѣсте: «О Моисию, не тръпимъ ѥдиного рода пищи, то призови Господа своѥго за ны, да извлѣчетъ намъ отъ того, ѥже земьꙗ ражаѥтъ — отъ зелии ѥѧ и тыкъвъ ѥѧ и чесновитъка ѥѧ и чечевицѧ ѥѧ и лоука ѥѧ.» Рече: «Мѣнꙗѥте ли мьньшеѥ на лоучьшеѥ? Сънидѣте въ земьлѭ населѥнѫ, и въистинѫ вамъ ѥстъ то, ѥже просисте.» И оуничижениѥ и нищета печатлѣна быша на нихъ, и навлѣкошѧ на сѧ гнѣвъ Божии. Се ꙗко отъмѣтааху знамениꙗ Божиꙗ и оубивааху пророки безъ правьды. Се за то, ꙗко не повинааху сѧ и прѣстѫпааху.
Въистинѫ, вѣроуѭщии, и иоудеѥ, и хрьстиꙗне, и савеꙗне — иже вѣроуѥтъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии и творитъ праведьнаꙗ дѣла — имъ мьзда ихъ оу Господа ихъ, и не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.
И ѥгда възѧхомъ завѣтъ вашь и възнесохомъ надъ вами Горѫ: «Дръжите крѣпъко то, ѥже дахомъ вамъ съ силоѭ, и помьнѣте то, ѥже въ нѥмь, да бысте были благочьстиви.»
Потомь отъвратисте сѧ по томь, и аще бы не благодать Божиꙗ на васъ и милость Ѥго, бысте были въ погыбъшиихъ.
И въистинѫ вѣдѣасте тыѧ отъ васъ, иже прѣстѫпишѧ въ Сѫботѫ, и рѣхомъ имъ: «Бѫдѣте обезьꙗны, прѣзьрѣни.»
И сътворихомъ то казньѭ примѣрьноѭ за то, ѥже прѣжде нѥѧ и ѥже по нѥи, и пооучениѥмь благочьстивымъ.
И ѥгда рече Моисии людьмъ своимъ: «Въистинѫ, Богъ повелѣваѥтъ вамъ, да заколете кравѫ.» Рѣшѧ: «Роугаѥши ли сѧ намъ?» Рече: «Прибѣгаѭ къ Богоу, да не бѫдѫ отъ невѣждь.»
Рѣшѧ: «Призови Господа своѥго за ны, да ꙗвитъ намъ, каꙗ ѥстъ она.» Рече: «Въистинѫ, глаголѥтъ: Она ѥстъ крава ни стара ни юна, срѣдьнꙗꙗ мєждоу тѣмь. Сътворите же, ѥже повелѣно вамъ.»
Рѣшѧ: «Призови Господа своѥго за ны, да ꙗвитъ намъ, каꙗ ѥстъ масть ѥѧ.» Рече: «Въистинѫ, глаголѥтъ: Она ѥстъ крава жълта, ꙗсьна мастиѭ, радоуѭщиꙗ зьрѧщиихъ.»
Рѣшѧ: «Призови Господа своѥго за ны, да ꙗвитъ намъ, каꙗ ѥстъ она. Въистинѫ, кравы подобьны соуть намъ, и въистинѫ, аще Богъ изволитъ, бѫдемъ наставлѥни.»
Рече: «Въистинѫ, глаголѥтъ: Она ѥстъ крава, не покорена орати земьлѭ ни напаꙗти нивѫ, бесъпорочьна, нѣстъ на нѥи знамениꙗ.» Рѣшѧ: «Нынѣ привелъ ѥси истинѫ.» Потомь заклашѧ ѭ, аще и ѥдва сътворишѧ.
И ѥгда оубисте доушѫ, потомь прѣпирасте сѧ о нѥи, а Богъ изнесе то, ѥже сокрываасте.
Потомь рѣхомъ: «Оударите ѥго чѧстиѭ ѥѧ.» Тако Богъ оживлꙗѥтъ мрьтвыѧ и показоуѥтъ вамъ знамениꙗ Своꙗ, да бысте разоумѣли.
Потомь окамѣнѣша сръдьца вашꙗ по томь, и соуть ꙗко камениѥ или ѥще жестъкоша. И въистинѫ, отъ камении соуть таковаꙗ, изъ нихъже рѣкы истекаѭтъ, и въистинѫ, отъ нихъ соуть таковаꙗ, ꙗже раздѣлꙗѭтъ сѧ и вода истекаѥтъ изъ нихъ, и въистинѫ, отъ нихъ соуть таковаꙗ, ꙗже падаѭтъ въ страсѣ Божии. И Богъ нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творите.
Надѣѥте ли сѧ, ꙗко оувѣроуѭтъ за васъ, ѥгда чѧсть ихъ слышааше Слово Божиѥ, потомь искривлꙗаше ѥ, по разоумѣнии ѥго, и вѣдааху?
И ѥгда сърѣтаѭтъ вѣровавъшиѧ, глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ.» А ѥгда ѥдини отъ нихъ оуединѧтъ сѧ съ дроугыми, глаголѭтъ: «Повѣдаѥте ли имъ то, ѥже Богъ отъкры вамъ, да прѣпираѭтъ сѧ тѣмь съ вами предъ Господьмь вашимь? Не разоумѣѥте ли?»
Не вѣдѧтъ ли, ꙗко Богъ вѣстъ, ѥже сокрываѭтъ и ѥже възглашаѭтъ?
И отъ нихъ соуть некънижьнии, иже не вѣдѧтъ Кънигы, развѣ мьчьтании, и тъкъмо гадаѭтъ.
Горе же тѣмъ, иже пишоутъ Кънигѫ рѫками своими, потомь глаголѭтъ: «Се ѥстъ отъ Бога», да стѧжаѭтъ тѣмь цѣнѫ малѫ. Горе же имъ за то, ѥже рѫкы ихъ написаша, и горе имъ за то, ѥже приобрѣтаѭтъ.
И глаголѭтъ: «Не коснетъ сѧ насъ Огнь, развѣ за дьни считаны.» Рьци: «Възѧсте ли завѣтъ отъ Бога — Богъ бо не разоуритъ завѣта Своѥго — или глаголѥте о Бозѣ, ѥгоже не вѣсте?»
Не тако! Иже приобрѣтаѥтъ зъло и грѣхъ ѥго обиѥмлѥтъ ѥго — тии соуть дроужина Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ.
И иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, тии соуть дроужина Вьртограда; тамо прѣбѫдоутъ.
И ѥгда възѧхомъ завѣтъ чѧдъ Издраилѥвъ: «Не поклонꙗите сѧ развѣ Богоу, и добротоу родителѥмъ, и ближьнимъ, и сирымъ, и оубогымъ, и глаголите къ людьмъ добро, и бѫдѣте оутвръждени въ молитвѣ, и дадите милостынѭ.» Потомь отъвратисте сѧ, развѣ мало отъ васъ, и вы ѥсте отъвращаѭщии сѧ.
И ѥгда възѧхомъ завѣтъ вашь: «Не проливаите кръве вашеѧ, ни изгонꙗите сами сѧ изъ обиталищь вашихъ.» Потомь исповѣдасте, и вы ѥсте свѣдѣтели.
Потомь вы ѥсте, иже оубиваѥте сами сѧ и изгонꙗѥте чѧсть отъ васъ изъ обиталищь ихъ, змышлꙗѭще противоу имъ въ грѣсѣ и вражьдѣ. И аще приидоутъ къ вамъ ꙗко плѣньници, откоупаѥте ѧ — а изгънаниѥ ихъ бѣ запрѣщено вамъ. Вѣроуѥте ли въ чѧсть Кънигы и сокрываѥте чѧсть? Каꙗ же мьзда тому отъ васъ, иже творитъ то, развѣ срамоты въ животѣ семь? И въ Дьнь Въскрьсениꙗ възвращени бѫдоутъ къ казни жесточаишеи. И Богъ нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творите.
Тии соуть, иже коупишѧ животъ сии за Послѣдьнѥѥ, и не облегьчитъ сѧ казнь ихъ, ни бѫдоутъ подъпомогнѫти.
И въистинѫ дахомъ Моисию Кънигѫ и посълахомъ по нѥмь посъланьникы въ слѣдъ, и дахомъ Иисоусоу сыноу Мариинꙋ ꙗсьнаꙗ доказательства и оукрѣпихомъ ѥго Доухъмь Свѧтымь. Тако ли, ѥгда придетъ къ вамъ посъланьникъ съ тѣмь, ѥгоже доуша вашꙗ не желаѥтъ, гръдите сѧ — ѥдиныхъ отъвръгаѥте, а дроугыхъ оубиваѥте?
И глаголѭтъ: «Сръдьца нашꙗ обвита соуть.» Не тако, проклѧ ѧ Богъ за сокрываниѥ ихъ, и мало вѣроуѭтъ.
И ѥгда приде имъ Кънига отъ Бога, потвръждаѭщиꙗ то, ѥже оу нихъ — а прѣжде молааху сѧ о побѣдѣ надъ сокрывъшиими — нъ ѥгда приде имъ то, ѥже познаша, покрыша то. И проклѧтиѥ Божиѥ на сокрывъшиихъ.
Окаꙗнно то, за ѥже продашѧ сами сѧ — да сокрыѭтъ то, ѥже Богъ низъпосъла, отъ зависти, ꙗко Богъ низъпосылаѥтъ отъ щедрости Своѥѧ на когоже хощетъ отъ рабъ Своихъ. И навлѣкошѧ на сѧ гнѣвъ на гнѣвъ, и сокрывъшиимъ казнь оуничижительна.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Вѣроуите въ то, ѥже Богъ низъпосъла», глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ въ то, ѥже низъпосълано бысть намъ.» И сокрываѭтъ то, ѥже послѣ ѥго, аще и то ѥстъ истина, потвръждаѭщиꙗ то, ѥже оу нихъ. Рьци: «Почьто же оубивасте пророки Божиѧ прѣжде, аще вѣроуѭщии бѣсте?»
И въистинѫ приде Моисии къ вамъ съ ꙗсьными доказательствы, потомь възѧсте тельца по нѥмь, и бысте неправьдьни.
И ѥгда възѧхомъ завѣтъ вашь и въздвигохомъ надъ вами Горѫ: «Дръжите крѣпъко то, ѥже дахомъ вамъ съ силоѭ, и послоушаите.» Рѣшѧ: «Слышахомъ и не повиноуѥмъ сѧ.» И напоиша тельцемь сръдьца ихъ за сокрываниѥ ихъ. Рьци: «Окаꙗнно ѥстъ то, ѥже вѣра вашꙗ повелѣваѥтъ вамъ, аще вѣроуѭщии ѥсте.»
Рьци: «Аще обиталище Послѣдьнꙗго бѫдетъ за васъ ѥдиныхъ оу Бога, кромѣ людии, то пожелаите съмрьти, аще истиньни ѥсте.»
И не пожелаѭтъ ѥѧ николиже, за то, ѥже рѫкы ихъ предъпосълашѧ. И Богъ ѥстъ Вѣдѫщии неправьдьныхъ.
И обрѧщеши ѧ наижадьнѣишиими отъ людии за животъ — ѥще паче, нежели придроужаѭщии. Ѥдинъ отъ нихъ пожелалъ бы, да бы ѥмоу далъ сѧ животъ тысѧщѫ лѣтъ, а не отъвело бы ѥго то отъ казни, ꙗко дастъ сѧ ѥмоу животъ. И Богъ зритъ, ѥже творѧтъ.
Рьци: «Иже ѥстъ врагъ Гавриилоу — ибо въистинѫ тъ низъпосъла ѭ на сръдьце твоѥ по изволению Божию, потвръждаѭщѫ то, ѥже прѣдъ нѥѭ, и ꙗко наставлѥниѥ и радостьнаꙗ вѣсть вѣроуѭщиимъ.»
Иже ѥстъ врагъ Богоу и аньгеломъ Ѥго и посъланьникомъ Ѥго и Гавриилоу и Михаилоу — то въистинѫ Богъ ѥстъ врагъ сокрывъшиимъ.
И въистинѫ низъпосълахомъ тебѣ знамениꙗ ꙗсьнаꙗ, и не покрываѭтъ ихъ развѣ нечьстивии.
Тако ли, ꙗко ѥгда сътворѧтъ завѣтъ, чѧсть ихъ отъмѣтаѥтъ ѥго? Не тако, множаишии отъ нихъ не вѣроуѭтъ.
И ѥгда приде имъ посъланьникъ отъ Бога, потвръждаѧ то, ѥже оу нихъ, чѧсть тѣхъ, имъже дана бысть Кънига, отъвръже Кънигѫ Божиѭ за хрьбьтъ свои, аки не вѣдааху.
И послѣдовашѧ томоу, ѥже бѣсы чьтааху надъ царьствомь Соломонимь. И Соломонъ не покры, нъ бѣсы сокрышѧ, оучѧще людии чародѣиствоу, и томоу, ѥже низъпосълано бысть на дъва аньгела въ Вавилонѣ, Хāрӯта и Мāрӯта. И не оучааху никогоже, доньдеже не рекоста: «Мы тъкъмо искоушениѥ ѥсвѣ, не покрываи же.» Потомь оучааху сѧ отъ нихъ тому, имьже раздѣлꙗахоу мѫжа и дроужьницѫ ѥго. И не врѣждааху тѣмь никогоже, развѣ по изволению Божию. И оучааху сѧ тому, ѥже врѣждааше ѧ и не ползовааше ихъ. И въистинѫ вѣдааху, ꙗко иже коупитъ то, нѣстъ ѥмоу чѧсти въ Послѣдьнѥмь. И окаꙗнно ѥстъ то, за нѥже продашѧ сами сѧ — аще бы вѣдѣли.
И аще бы оувѣровали и благочьстиви были, мьзда отъ Бога была бы лоучьше — аще бы вѣдѣли.
О вѣроуѭщии! Не глаголите «Рāъинā» нъ рьцѣте «Оуньзоурнā» и внимаите. И сокрывъшиимъ казнь болѣзньна.
Ни сокрывъшии отъ людии Кънигы, ни придроужаѭщии не хотѧтъ, да бы низъпосълано было на васъ благо отъ Господа вашего. А Богъ избираѥтъ милостиѭ Своѥѭ, когоже хощетъ. И Богъ ѥстъ Обладатель щедрости великыѧ.
Ѥже знамениѥ отъложимъ или сътворимъ забыти, приводимъ лоучьшеѥ ѥго или подобьно ѥмоу. Не вѣси ли, ꙗко Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ?
Не вѣси ли, ꙗко Богоу принадлежитъ царьство небесъ и земли? И нѣстъ оу васъ кромѣ Бога ни заступьника, ни помощьника.
Или хощете въпрашати посъланьника вашего, ꙗко Моисии бысть въпрошенъ прѣжде? А иже мѣнꙗѥтъ сокрываниѥ на вѣрѫ, въистинѫ заблѫди отъ правааго пѫти.
Мъноsии отъ людии Кънигы хотѣли бы, да бы възвратили васъ по вѣрѣ вашеи въ сокрывъшиѧ, отъ зависти сами отъ себе, по ꙗвлѥнии истины. Простите же и отъпоустите, доньдеже Богъ приведетъ повелѣниѥ Своѥ. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
И бѫдѣте оутвръждени въ молитвѣ и дадите милостынѭ. И ѥже добро предъпосълете за сѧ, обрѧщете то оу Бога. Въистинѫ, Богъ зритъ, ѥже творите.
И глаголѭтъ: «Не вънидетъ въ Вьртоградъ никътоже, развѣ иоудеи или хрьстиꙗнъ.» То соуть мьчьтаниꙗ ихъ. Рьци: «Принесѣте доказательство вашеѥ, аще истиньни ѥсте.»
Не тако, нъ иже посвѧтитъ лице своѥ Богоу и добротворьць ѥстъ — ѥмоу мьзда ѥго оу Господа ѥго, и не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.
И глаголѭтъ иоудеѥ: «Хрьстиꙗне не стоꙗтъ ни на чемь», а хрьстиꙗне глаголѭтъ: «Иоудеѥ не стоꙗтъ ни на чемь», а чьтоутъ Кънигѫ. Тако же глаголѭтъ невѣдѫщии подобьно рѣчи ихъ. Богъ сѫдитъ мєждоу ними въ Дьнь Въскрьсениꙗ о томь, въ нѥмьже различааху сѧ.
И кто неправьдьнѣише того, иже запрѣщаѥтъ мѣста поклонениꙗ Божиꙗ, да помѧнетъ сѧ имѧ Ѥго тамо, и тъщитъ сѧ о разорении ихъ? Тѣмъ нелѣпо вънити въ нꙗ, развѣ въ страсѣ. Имъ въ мирѣ семь срамота, и имъ въ Послѣдьнѥмь казнь великаꙗ.
И Богоу принадлежитъ въстокъ и западъ; камо ни обратите сѧ, тамо ѥстъ Лице Божиѥ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вьсеобъемлюшъ, Вьсевѣдыи.
И глаголѭтъ: «Приѧ Богъ сына.» Слава Ѥмоу! Не тако, Ѥмоу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и на земли; вьсꙗ прѣдано Ѥмоу.
Начѧльникъ небесъ и земли — и ѥгда изрѣчетъ вещь, тъкъмо глаголѥтъ ѥи: «Бѫди!» и ѥстъ.
И глаголѭтъ невѣдѫщии: «Почьто не глаголѥтъ намъ Богъ или не приидетъ намъ знамениѥ?» Тако же глаголааху сѫщии прѣжде нихъ, подобьно рѣчи ихъ. Сръдьца ихъ подобьна соуть. Въистинѫ, ꙗвихомъ знамениꙗ за людии твръдо вѣдѫщиихъ.
Въистинѫ, посълахомъ тѧ съ истиноѭ, ꙗко носителꙗ радостьныхъ вѣстии и предъоупрѣждателꙗ. И не бѫдеши въпрошенъ о дроужинѣ Пламени.
И николиже не бѫдоутъ довольни тобоѭ иоудеѥ ни хрьстиꙗне, доньдеже не послѣдоуѥши вѣрѣ ихъ. Рьци: «Въистинѫ, наставлѥниѥ Божиѥ — се ѥстъ наставлѥниѥ.» И аще послѣдоуѥши желаниꙗмъ ихъ по вѣдѣнии, ѥже приде тебѣ, не бѫдетъ тебѣ отъ Бога ни заступьника, ни помощьника.
Тии, имъже дахомъ Кънигѫ, иже чьтоутъ ѭ чьтениѥмь истиньнымь — тии вѣроуѭтъ въ нѭ. А иже покрываѥтъ ѭ — тии соуть погыбъшии.
О чѧда Издраилѥва, помьнѣте благословѥниѥ Моѥ, имьже благослових васъ, и ꙗко избьрахъ васъ надъ мирами.
И оубоите сѧ дьне, въньже ни ѥдина доуша не поможетъ дроузѣи ничьсоже, и откоупъ не бѫдетъ приѧтъ отъ нѥѧ, и ходатаиство не ползоуѥтъ ѥи, и не бѫдоутъ подъпомогнѫти.
И ѥгда Господь искоуси Авраама словесы и тъ исплъни ѧ, рече: «Въистинѫ, поставлѭ тѧ вождьмь людьмъ.» Рече: «И отъ сѣмени моѥго?» Рече: «Завѣтъ Мои не обиѥмлѥтъ неправьдьныхъ.»
И ѥгда сътворихомъ Домъ мѣстомь възвращениꙗ людьмъ и оубѣжищемь — и приимѣте стоꙗниѥ Авраамлѥ за мѣсто молитвы — и завѣтовахомъ Аврааму и Измаилоу: «Очистита Домъ Мои за обходѧщиихъ ѥго и прилѣплꙗѭщиихъ сѧ къ нѥмоу и поклонꙗѭщиихъ сѧ и падаѭщиихъ ницъ.»
И ѥгда рече Авраамъ: «Господи мои, сътвори сиѭ земьлѭ безопасьноѭ и подаждь людьмъ ѥѧ плоды — тѣмъ отъ нихъ, иже вѣроуѭтъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии.» Рече: «А иже сокрыѥтъ, подамь ѥмоу наслаждениѥ мало, потомь принѫждѫ ѥго къ казни Огнꙗ — и окаꙗнно ѥстъ оудѣлъ.»
И ѥгда Авраамъ въздвизааше основаниꙗ Дома, и Измаилъ: «Господи нашь, приими отъ наю. Въистинѫ, Ты ѥси Вьсеслышѧщии, Вьсевѣдыи.»
«Господи нашь, и сътвори наю двоица Прѣданна Тебѣ, и отъ сѣмени наю общинѫ Прѣданнѫ Тебѣ, и покажи намъ обрѧды нашѧ, и обрати сѧ къ намъ. Въистинѫ, Ты ѥси Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмилосрьдьныи.»
«Господи нашь, и въздвигни въ срѣдѣ ихъ посъланьника изъ нихъ, иже да чьтетъ имъ знамениꙗ Твоꙗ и да наоучитъ ихъ Кънигы и Мѫдрости и да очиститъ ѧ. Въистинѫ, Ты ѥси Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.»
И кто отъвращаѥтъ сѧ отъ вѣры Авраамли, развѣ тъ, иже облоурѣвлꙗѥтъ сами сѧ? И въистинѫ избьрахомъ ѥго въ мирѣ семь, и въистинѫ въ Послѣдьнѥмь тъ ѥстъ въ праведьныихъ.
Ѥгда рече ѥмоу Господь ѥго: «Прѣдаи сѧ!» рече: «Прѣдахъ сѧ Господиноу мировъ.»
И завѣща Авраамъ сыномъ своимъ, и Иꙗковъ: «О сынове мои, въистинѫ Богъ избьра вамъ вѣрѫ, тѣмьже не оумираите, развѣ да бѫдете Прѣдани.»
Или бѣсте свѣдѣтели, ѥгда приде съмрьть на Иꙗкова, ѥгда рече сыномъ своимъ: «Чему поклоните сѧ по мьнѣ?» Рѣшѧ: «Поклонимъ сѧ Богоу твоѥмоу и Богоу отьць твоихъ — Авраама и Измаила и Исаака — Богоу ѥдиномоу, и Ѥмоу Прѣдани ѥсмъ.»
То ѥстъ община, ꙗже минѫ; ѥи то, ѥже стѧжа, а вамъ то, ѥже стѧжасте. И не бѫдете въпрошени о томь, ѥже творааху.
И глаголѭтъ: «Бѫдѣте иоудеꙗми или хрьстиꙗны, и бѫдете наставлѥни.» Рьци: «Не тако, нъ вѣрѫ Авраамлѭ, правааго, и не бѣ отъ придроужаѭщиихъ.»
Рьцѣте: «Вѣроуѥмъ въ Бога и въ то, ѥже низъпосълано бысть намъ, и въ то, ѥже низъпосълано бысть Аврааму и Измаилоу и Исааку и Иꙗкову и Колѣнамъ, и въ то, ѥже дано бысть Моисию и Иисоусу, и въ то, ѥже дано бысть пророкомъ отъ Господа ихъ. Не различаѥмъ мєждоу ними ни ѥдинымь, и Ѥмоу Прѣдани ѥсмъ.»
И аще оувѣроуѭтъ въ подобьно тому, въ ѥже вы вѣроуѥте, то наставлѥни соуть. И аще отъвратѧтъ сѧ, то тъкъмо въ расколѣ соуть. И Богъ довълѣѥтъ тебѣ противоу нихъ. И Тъ ѥстъ Вьсеслышѧщии, Вьсевѣдыи.
Крашениѥ Божиѥ! И кто лоучьше Бога въ крашении? И мы поклоньници Ѥмоу.
Рьци: «Прѣпираѥте ли сѧ съ нами о Бозѣ, ѥгда Тъ ѥстъ Господь нашь и Господь вашь? И намъ дѣла нашꙗ и вамъ дѣла вашꙗ, и мы Ѥмоу прѣдани.»
Или глаголете, ꙗко Авраамъ и Измаилъ и Исаакъ и Иꙗковъ и Колѣна бѣша иоудеꙗми или хрьстиꙗны? Рьци: «Вы ли паче вѣдѫщии, или Богъ?» И кто неправьдьнѣише того, иже сокрываѥтъ свѣдѣтельство, ѥже иматъ отъ Бога? И Богъ нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творите.
То ѥстъ община, ꙗже минѫ; ѥи то, ѥже стѧжа, а вамъ то, ѥже стѧжасте. И не бѫдете въпрошени о томь, ѥже творааху.
Рекоутъ боуи отъ людии: «Чьто отъврати ѧ отъ направлениꙗ молитвы, къ нѥмоуже обращааху сѧ?» Рьци: «Богоу принадлежитъ въстокъ и западъ. Наставлꙗѥтъ, когоже хощетъ, на правыи пѫть.»
И тако сътворихомъ васъ общиноѭ срѣдьнѥѭ, да бѫдете свѣдѣтели надъ людьми и да бѫдетъ Посъланьникъ свѣдѣтель надъ вами. И не оуставихомъ направлениꙗ молитвы, къ нѥмоуже обвыклъ ѥси, развѣ да бы познали того, иже послѣдоуѥтъ Посъланьникоу, отъ того, иже обращаѥтъ сѧ вспѧть. И въистинѫ бѣ то великоѥ, развѣ за тыѧ, ѩже Богъ настави. И Богъ не погоубитъ вѣры вашеѧ. Въистинѫ, Богъ къ людьмъ Сострадателѥнъ, Прѣмилосрьдьныи.
Въистинѫ, видимъ обращениѥ лица твоѥго къ небеси; тѣмьже обратимъ тѧ къ направлению молитвы, ѥже оугодьно тебѣ. Обрати лице своѥ къ Свѧтомоу Мѣстоу Поклонениꙗ. И идеже бѫдете, обратите лица вашꙗ къ нѥмоу. И въистинѫ тии, имъже дана бысть Кънига, вѣдѧтъ, ꙗко то ѥстъ истина отъ Господа ихъ. И Богъ нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творѧтъ.
И аще бы принеслъ тѣмъ, имъже дана бысть Кънига, вьсꙗко знамениѥ, не бы послѣдовали направлению молитвы твоѥго. И ты не послѣдоуѥши направлению молитвы ихъ, и ни ѥдини отъ нихъ послѣдоуѭтъ направлению молитвы дроугыхъ. И аще послѣдоуѥши желаниꙗмъ ихъ по вѣдѣнии, ѥже приде тебѣ, тъгда въистинѫ бѫдеши отъ неправьдьныхъ.
Тии, имъже дахомъ Кънигѫ, познаваѭтъ ѥго, ꙗкоже познаваѭтъ сыны своѧ. А въистинѫ чѧсть ихъ сокрываѭтъ истинѫ, и вѣдѧтъ.
Истина ѥстъ отъ Господа твоѥго, тѣмьже не бѫди отъ сѫмьнѧщиихъ сѧ.
И коѥждому ѥстъ направлениѥ, къ нѥмоуже обращаѥтъ сѧ; тѣмьже тьцѣте дроугъ дроуга въ добрыхъ дѣлѣхъ. Идеже бѫдете, Богъ приведетъ васъ вьсꙗ въкоупѣ. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
И отъкоудоуже изидеши, обрати лице своѥ къ Свѧтомоу Мѣстоу Поклонениꙗ. И въистинѫ то ѥстъ истина отъ Господа твоѥго. И Богъ нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творите.
И отъкоудоуже изидеши, обрати лице своѥ къ Свѧтомоу Мѣстоу Поклонениꙗ. И идеже бѫдете, обратите лица вашꙗ къ нѥмоу, да не бѫдетъ людьмъ довода противоу васъ — развѣ тѣхъ изъ нихъ, иже неправьдьни — тѣмьже не бойте сѧ ихъ, нъ Мене бойте сѧ, и да совръшѫ благословѥниѥ Моѥ на васъ, и да бысте были наставлѥни.
Ꙗкоже посълахомъ въ васъ посъланьника изъ васъ, иже чьтетъ вамъ знамениꙗ Наша и очищаѥтъ васъ и оучитъ васъ Кънигы и Мѫдрости и оучитъ васъ тому, ѥгоже не вѣдѣасте.
Тѣмьже помѧнѣте Мѧ, и помѧнѫ васъ; и благодарите Ми, и не покрываите Мене.
О вѣроуѭщии! Ищите помощи въ тръпѣнии и молитвѣ. Въистинѫ, Богъ съ тръпѧщиими.
И не глаголите о оубиѥныхъ на пѫти Божиимь: «Мрьтви соуть.» Не тако, живи соуть, нъ не чоуѥте.
И непремѣнно искоусимъ васъ нѣчиимь отъ страха и глада, и оубытъкомь имѣниꙗ и доушь и плодовъ. И възвѣсти радость тръпѧщиимъ —
тѣмъ, иже, ѥгда бѣда постигнетъ ѧ, глаголѭтъ: «Въистинѫ, мы Божии, и въистинѫ, къ Нѥмоу възвращаѥмъ сѧ.»
На тыхъ благословѥниꙗ отъ Господа ихъ и милость, и тии соуть правьдьно наставлѥнии.
Въистинѫ, Ṣафā и Марва соуть отъ обрѧдовъ Божиихъ. Тѣмьже иже творитъ поклонѥниѥ къ Домоу или посѣщаѥтъ ѥго, нѣстъ вины на нѥмь, ꙗко обходитъ ꙗ. И иже творитъ добро отъ воли своѥѧ — въистинѫ, Богъ ѥстъ Благодарьнъ, Вьсевѣдыи.
Въистинѫ, тии, иже сокрываѭтъ, ѥже низъпосълахомъ отъ ꙗсьныхъ доказательствъ и наставлѥниꙗ, по ꙗвлѥнии того людьмъ въ Кънизѣ — тыхъ Богъ проклинаѥтъ, и проклинаѭщии проклинаѭтъ ѧ,
развѣ тѣхъ, иже покаѭтъ сѧ и исправѧтъ сѧ и ꙗвѧтъ — тыхъ обращѫ сѧ къ нимъ. И Азъ ѥсмь Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмилосрьдьныи.
Въистинѫ, тии, иже сокрышѧ и оумрошѧ, дондеже сокрывъшии бѣша — на тыхъ проклѧтиѥ Божиѥ и аньгелъ и людии въкоупѣ,
прѣбываѭще въ нѥмь; не облегьчитъ сѧ казнь отъ нихъ, ни бѫдоутъ помиловани.
И Богъ вашь ѥстъ Богъ ѥдинъ; нѣстъ бога развѣ Ѥго, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.
Въистинѫ, въ сътворении небесъ и земли, и въ чрѣдовании нощи и дьне, и въ кораблꙗхъ, иже плаваѭтъ по морю съ тѣмь, ѥже ползоуѥтъ людьмъ, и въ томь, ѥже Богъ низъпосъла съ небесе отъ воды, оживлꙗѧ тѣмь земьлѭ по съмрьти ѥѧ, и расточаѧ тамо вьсꙗко животьно, и въ обращении вѣтровъ, и въ облацѣхъ покорѥныхъ мєждоу небесемь и земьлѥѭ — соуть знамениꙗ за людии разоумьныѧ.
И отъ людии соуть тации, иже приѥмлѭтъ, кромѣ Бога, противьникы, любѧще ихъ, ꙗкоже любовиѭ Божиѥѭ. Нъ вѣровавъшии крѣпъчаиши соуть въ любъви Божии. И аще бы тии, иже неправьдоваша, могли видѣти, ѥгда оузьрѧтъ казнь, ꙗко сила ѥстъ Божиꙗ вьсꙗ —
ѥгда тии, имъже послѣдовашѧ, отъвръгнѫтъ тѣхъ, иже послѣдовашѧ имъ, и оузьрѧтъ казнь, и оузы мєждоу ними сѣчены бѫдоутъ.
И рекоутъ послѣдовавъшии: «О аще бы намъ възвращениѥ, и отъвръгли бы ихъ, ꙗкоже отъвръгошѧ насъ.» Тако Богъ показоуѥтъ имъ дѣла ихъ ꙗко скръбь на нихъ, и не изидоутъ изъ Огнꙗ.
О людиѥ! Ꙗдите отъ того, ѥже на земли, законьно и добро, и не послѣдоуите стопамъ сатаны. Въистинѫ, тъ вамъ врагъ ꙗвьныи.
Тъ повелѣваѥтъ вамъ тъкъмо зъло и срамотѫ, и да глаголете о Бозѣ, ѥгоже не вѣсте.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Послѣдоуите тому, ѥже Богъ низъпосъла», глаголѭтъ: «Не тако, послѣдоуѥмъ тому, на нѥмьже обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ.» Чьто! Аще и отьци ихъ ничьсоже не разоумѣаху и не бѣша наставлѥни?
И подобиѥ сокрывъшиихъ ꙗко подобиѥ того, иже зоветъ къ тому, ѥже не слышитъ ничьсоже, развѣ зовъ и кликъ. Глоуси, нѣми, слѣпи — не разоумѣѭтъ.
О вѣроуѭщии! Ꙗдите отъ добрыхъ вещии, имиже одарихомъ васъ, и благодарите Богоу, аще Ѥмоу поклонꙗѥте сѧ.
Тъкъмо запрѣти вамъ мрьтвечинѫ и кръвь и мѧсо свиноѥ и то, ѥже възнесено бысть иному нежели Богоу. Нъ иже принѫжденъ, ни жадаѧ ни прѣстѫпаѧ — нѣстъ вины на нѥмь. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщъ, Прѣмилосрьдьныи.
Въистинѫ, тии, иже сокрываѭтъ, ѥже Богъ низъпосъла отъ Кънигы, и коупоуѭтъ тѣмь цѣнѫ малѫ — тии ꙗдѧтъ въ чрѣва своꙗ тъкъмо Огнь. И не възглаголѥтъ Богъ къ нимъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ, ни очиститъ ихъ, и имъ казнь болѣзньна.
Тии соуть, иже коупишѧ заблѫждениѥ за наставлѥниѥ и казнь за прощениѥ. Коль тръпѧщии Огнꙗ!
Се ꙗко Богъ низъпосъла Кънигѫ съ истиноѭ. И въистинѫ, тии, иже различаѭтъ сѧ о Кънизѣ, въ расколѣ далечѣ.
Нѣстъ правьда въ томь, да обращаѥте лица вашꙗ къ въстокоу и западоу; нъ праведьнъ ѥстъ, иже вѣроуѥтъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии и въ аньгелы и въ Кънигѫ и въ пророки, и даѥтъ имѣниѥ, любъве ради Ѥго, ближьнимъ и сирымъ и оубогымъ и пѫтьникомъ и просѧщиимъ и на свобождениѥ шии, и иже оутвръжденъ въ молитвѣ и даѥтъ милостынѭ, и тии, иже исплъняѭтъ завѣтъ свои, ѥгда завѣтоваша, и тръпѧщии въ бѣдѣ и скръби и въ часъ тѧготы — тии соуть истиньнии, и тии соуть благочьстивии.
О вѣроуѭщии! Прѣдъписано вамъ въздаꙗниѥ въ дѣлѣ оубиѥныхъ: свободьныи за свободьнаго, и рабъ за раба, и жена за женѫ. Нъ комоуже простѧтъ нѣчьто братъмь ѥго, да бѫдетъ искание съ добротоѭ и воздаꙗниѥ ѥмоу съ добростиѭ. Се ѥстъ облегьчениѥ отъ Господа вашего и милость. А иже прѣстѫпитъ по томь — ѥмоу казнь болѣзньна.
И вамъ въ въздаꙗнии ѥстъ животъ, о разоумьнии, да бысте были благочьстиви.
Прѣдъписано вамъ, ѥгда приближитъ сѧ съмрьть ѥдиному отъ васъ, аще оставлꙗѥтъ добро — завѣщаниѥ родителѥмъ и ближьнимъ съ добротоѭ, повиньность на благочьстивыхъ.
Иже же измѣнитъ то по слышании ѥго — вина того тъкъмо на измѣнꙗѭщиихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вьсеслышѧщии, Вьсевѣдыи.
Нъ иже оустрашитъ сѧ отъ завѣщателꙗ оуклонениꙗ или неправьды и оумиритъ мєждоу ними — нѣстъ вины на нѥмь. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщъ, Прѣмилосрьдьныи.
О вѣроуѭщии! Прѣдъписано вамъ пощениѥ, ꙗкоже прѣдъписано бысть тѣмъ, иже прѣжде васъ, да бысте были благочьстиви —
дьни считаны. И иже отъ васъ боленъ или на пѫти, то число дьнии иныхъ. И тѣмъ, иже могоутъ тръпѣти то, откоупъ: корълениѥ оубогаго. И иже творитъ добро отъ воли своѥѧ, лоучьше ѥмоу. И да постите сѧ лоучьше вамъ, аще бысте вѣдѣли.
Мѣсѧць Рамаḍāнъ, въ нѥмьже низъпосълано бысть Чьтениѥ, наставлениѥ людьмъ и ꙗсьнаꙗ доказательства наставлениꙗ и Мѣрила. Тѣмьже иже отъ васъ оузьритъ мѣсѧць, да поститъ сѧ. И иже боленъ или на пѫти, то число дьнии иныхъ. Богъ хощетъ вамъ облегьчениꙗ и не хощетъ тѧготы, и да совръшите число, и да въсхвалите Бога за то, ꙗко настави васъ, и да бысте благодарили.
И ѥгда раби Мои въпрашаѭтъ тѧ о Мьнѣ — въистинѫ, Азъ ѥсмь близъко. Отъвѣщаваѭ зовъ зовѫщааго, ѥгда зоветъ Мѧ. Да отъвѣщаѭтъ же Мьнѣ и да вѣроуѭтъ въ Мѧ, да бѫдоутъ правьдьно наставлѥни.
Дозволено вамъ въ нощь поста приближениѥ къ женамъ вашимъ. Онꙗ соуть одеждою вамъ, а вы одеждою имъ. Богъ вѣстъ, ꙗко измѣнꙗасте самымъ себе, тѣмь обрати сѧ къ вамъ и прости васъ. Нынѣ же обьщаите сѧ съ ними и ищите, ѥже Богъ прѣдъписа вамъ. И ꙗдите и пиите, доньдеже нить бѣлаꙗ ꙗвитъ сѧ вамъ отъ нити чръныѧ зарѧ. Потомь совръшите постъ до нощи. И не обьщаите сѧ съ ними, дондеже оуединѥни ѥсте въ мѣстѣхъ поклонениꙗ. То соуть прѣдѣлы Божии, тѣмьже не приближаите сѧ къ нимъ. Тако Богъ ꙗвлꙗѥтъ знамениꙗ Своꙗ людьмъ, да бы были благочьстиви.
И не пожираите имѣниꙗ вашего мєждоу собоѭ въ тъщетѣ, и не подаваите ѥго сѫдиꙗмъ, да бы пожрали чѧсть имѣниꙗ людии неправьдьно, дондеже вѣсте.
Въпрашаѭтъ тѧ о новолоуниꙗхъ. Рьци: «Соуть оурочьнаꙗ врѣмена людьмъ и за поклонениѥ.» И нѣстъ правьда, да входите въ домы отъ задъкъ ихъ; нъ праведьнъ ѥстъ, иже благочьстивъ. И входите въ домы двьрьми ихъ, и бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, да бысте оуспѣли.
И ратоуите на пѫти Божиимь противоу тѣхъ, иже ратоуѭтъ противоу васъ, и не прѣстѫпаите. Въистинѫ, Богъ не любитъ прѣстѫпаѭщиихъ.
И избиваите ихъ, идеже обрѧщете ѧ, и изгонꙗите ихъ, отъноудоуже изгнаша васъ. И гонениѥ тѧжьчаише ѥстъ оубиениꙗ. И не ратоуите противоу нихъ оу Свѧтаго Мѣста Поклонениꙗ, доньдеже не ратоуѭтъ противоу васъ тамо; аще же ратоуѭтъ противоу васъ, то избиваите ихъ. Таково ѥстъ въздаꙗниѥ сокрывъшиихъ.
Аще же прѣстанѫтъ — въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщъ, Прѣмилосрьдьныи.
И ратоуите противоу нихъ, доньдеже не бѫдетъ гонениꙗ и вѣра бѫдетъ за Бога. Аще же прѣстанѫтъ, не бѫдетъ вражьды, развѣ противоу неправьдьныхъ.
Мѣсѧць свѧтыи за мѣсѧць свѧтыи, и свѧтаꙗ въ въздаꙗниѥ. Тѣмьже иже прѣстѫпитъ противоу васъ, прѣстѫпите противоу ѥго подобьно тому, имьже прѣстѫпи противоу васъ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, и вѣждьте, ꙗко Богъ ѥстъ съ благочьстивыми.
И расходоуите на пѫти Божиимь и не ввръгаите сами сѧ рѫками вашими въ пагоубѫ. И творите добро; въистинѫ, Богъ любитъ добротворьцѧ.
И совръшите поклонениѥ и посѣщениѥ за Бога. Аще же възбранѥни бѫдете, то ꙗковоже приношениѥ бѫдетъ доступьно. И не стризѣте главъ вашихъ, доньдеже приношениѥ достигнетъ мѣста своѥго. И иже отъ васъ боленъ или иматъ болѣзнь главы, то откоупъ отъ поста или милостыни или жрътвы. И ѥгда безопасьни ѥсте, то иже наслаждаѥтъ сѧ посѣщениѥмь до поклонениꙗ — ꙗковоже приношениѥ доступьно. И иже не обрѧщетъ — то постъ три дьни въ поклонении и седмь, ѥгда възвратите сѧ; то десѧть съвръшеныхъ. Се ѥстъ за того, ѥгоже домъ не присоутьствоуѥтъ оу Свѧтаго Мѣста Поклонениꙗ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, и вѣждьте, ꙗко Богъ жестокъ въ казни.
Поклонениѥ въ мѣсѧцихъ оурочьныхъ. Тѣмьже иже начинаѥтъ поклонениѥ тамо — то нѣстъ приближениꙗ, ни прѣстѫплениꙗ, ни прѣпираниꙗ въ поклонении. И ѥже добро творите, Богъ вѣстъ то. И приимѣте припасы; нъ въистинѫ наилоучьшии припасъ ѥстъ благочьстиѥ. И бѫдѣте благочьстиви къ Мьнѣ, о разоумьнии.
Нѣстъ вины на васъ, ꙗко ищете щедрости отъ Господа вашего. И ѥгда отъидете отъ ʿАрафāта, помѧнѣте Бога оу Свѧтаго Памѧтьника, и помѧнѣте Ѥго, ꙗкоже настави васъ, аще и прѣжде бѣсте отъ заблѫдившиихъ.
Потомь отъидѣте, отъноудоуже людиѥ отъходѧтъ, и просите прощениꙗ Божиꙗ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщъ, Прѣмилосрьдьныи.
И ѥгда совръшите обрѧды вашѧ, помѧнѣте Бога, ꙗкоже поминаѥте отьцѧ вашѧ, или паче крѣпъчаишимь поминаниѥмь. И отъ людии соуть тии, иже глаголѭтъ: «Господи нашь, даждь намъ въ мирѣ семь», а нѣстъ ѥмоу чѧсти въ Послѣдьнѥмь.
И отъ нихъ соуть тии, иже глаголѭтъ: «Господи нашь, даждь намъ въ мирѣ семь доброѥ и въ Послѣдьнѥмь доброѥ, и защити насъ отъ казни Огнꙗ.»
Тѣмъ чѧсть отъ того, ѥже стѧжашѧ. И Богъ скоръ въ считании.
И помѧнѣте Бога въ дьни считаны. Иже же поспѣшитъ въ дъва дьни, нѣстъ вины на нѥмь; и иже замедлитъ, нѣстъ вины на нѥмь — за того, иже благочьстивъ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, и вѣждьте, ꙗко къ Нѥмоу съберени бѫдете.
И отъ людии ѥстъ тъ, ѥгоже рѣчь оугаждаѥтъ тебѣ въ животѣ семь, и призываѥтъ Бога въ свѣдѣтели тому, ѥже въ сръдьци ѥго, а тъ ѥстъ жесточаишии отъ противьникъ.
И ѥгда отъвратитъ сѧ, тъщитъ сѧ на земли творити пакость тамо и погоубити нивѫ и потомьство. А Богъ не любитъ пакости.
И ѥгда речетъ сѧ ѥмоу: «Блюди сѧ Бога», гръдость обиѥмлѥтъ ѥго въ неправьдѣ. Пагоуба довълѣѥтъ ѥмоу — и окаꙗнно ѥстъ легалище.
И отъ людии ѥстъ тъ, иже продаѥтъ доушѫ своѭ, ищѧ оугождениꙗ Божиꙗ. И Богъ Сострадателѥнъ къ рабомъ.
О вѣроуѭщии! Вънидѣте въ Прѣданость цѣликомь и не послѣдоуите стопамъ сатаны. Въистинѫ, тъ вамъ врагъ ꙗвьныи.
Аще же поплъзнете сѧ по ꙗвлѥнии ꙗсьныхъ доказательствъ, то вѣждьте, ꙗко Богъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.
Чакаѭтъ ли тъкъмо, да бы приде Богъ къ нимъ въ сѣнихъ облачьныхъ и аньгели, и дѣло рѣшено бы было? И Богоу вьсꙗ дѣла възвращаѭтъ сѧ.
Въпроси чѧда Издраилѥва, колико ꙗсьныхъ знамении дахомъ имъ. И иже измѣнитъ благословѥниѥ Божиѥ, по приходѣ ѥго къ нѥмоу — то въистинѫ Богъ жестокъ въ казни.
Оукрашенъ сокрывъшиимъ ѥстъ животъ сего мира, и роугаѭтъ сѧ вѣроуѭщимъ. Нъ благочьстивии бѫдоутъ вышьше ихъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ. И Богъ подаваѥтъ, комоуже хощетъ, безъ мѣры.
Людиѥ бѣша общиноѭ ѥдиноѭ; потомь въздвиже Богъ пророки ꙗко носителѧ радостьныхъ вѣстии и предъоупрѣждателѧ и низъпосъла съ ними Кънигѫ съ истиноѭ, да сѫдитъ мєждоу людьми о томь, въ нѥмьже различааху сѧ. И не различааху сѧ о нѥи, развѣ тии, имъже дана бысть, по ꙗвлѥнии ꙗсьныхъ доказательствъ, отъ зависти дроугъ на дроуга. Потомь настави Богъ вѣровавъшиихъ къ истинѣ того, въ нѥмьже различааху сѧ, по изволению Своѥмоу. И Богъ наставлꙗѥтъ, когоже хощетъ, на правыи пѫть.
Или мыслите, ꙗко вънидете въ Вьртоградъ, а не приде ѥще на васъ подобьно тому, ѥже приде на тѣхъ, иже минѫша прѣжде васъ? Тѧгота и бѣда постигошѧ ихъ, и потрѧсени бышѧ, доньдеже Посъланьникъ и вѣровавъшии съ нимь рѣшѧ: «Когда придетъ помощь Божиꙗ?» Не тако! Въистинѫ, помощь Божиꙗ близъко.
Въпрашаѭтъ тѧ, чьто расходоуѭтъ. Рьци: «Ѥже добро расходоуѥте, да бѫдетъ за родителѧ и ближьнихъ и сирыхъ и оубогыхъ и пѫтьниковъ. И ѥже добро творите, въистинѫ Богъ то вѣстъ.»
Прѣдъписано вамъ ратованиѥ, и противьно ѥстъ вамъ. Нъ можетъ бо быти, ꙗко ненавидите нѣчьто, а то добро вамъ, и можетъ быти, ꙗко любите нѣчьто, а то зъло вамъ. И Богъ вѣстъ, а вы не вѣсте.
Въпрашаѭтъ тѧ о свѧтѣмь мѣсѧци — ратованьи въ нѥмь. Рьци: «Ратованиѥ въ нѥмь великоѥ дѣло; нъ отъвращениѥ отъ пѫти Божиꙗ и сокрываниѥ Ѥго и Свѧтаго Мѣста Поклонениꙗ и изгънаниѥ людии ѥго — то пачѣ въ очесѣхъ Божиихъ. И гонениѥ тѧжьчаише оубиениꙗ.» И не прѣстанѫтъ ратовати противоу васъ, доньдеже не отъвратѧтъ васъ отъ вѣры вашеѧ, аще могоутъ. И иже отъ васъ отъвратитъ сѧ отъ вѣры своѥѧ и оумьретъ, дондеже сокрывъшъ — тѣмъ дѣла ихъ тъщетьна въ семь мирѣ и Послѣдьнѥмь, и тии соуть дроужина Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ.
Въистинѫ, вѣроуѭщии и тии, иже прѣселишѧ сѧ и подвизашѧ сѧ на пѫти Божиимь — тии оуповаѭтъ на милость Божиѭ. И Богъ ѥстъ Прощаѭщъ, Прѣмилосрьдьныи.
Въпрашаѭтъ тѧ о винѣ и играхъ. Рьци: «Въ обоихъ великъ грѣхъ и ползы людьмъ, нъ грѣхъ ихъ тѧжьчаишь ползы ихъ.» И въпрашаѭтъ тѧ, чьто расходоуѭтъ. Рьци: «Излишькъ.» Тако Богъ ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ, да бысте помыслили —
о мирѣ семь и Послѣдьнѥмь. И въпрашаѭтъ тѧ о сиротахъ. Рьци: «Исправлꙗти дѣла ихъ лоучьше ѥстъ. И аще смѣшаѥте сѧ съ ними, то братиꙗ вашꙗ соуть.» И Богъ вѣстъ пакостьника отъ исправлꙗѭщааго. И аще бы Богъ хотѣлъ, обрѣменилъ бы васъ. Въистинѫ, Богъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.
И не женѣте сѧ на придроужаѭщиихъ женахъ, доньдеже оувѣроуѭтъ. И рабыни вѣроуѭщиꙗ лоучьше придроужаѭщеѧ жены, аще и оугаждаѥтъ вамъ. И не выдаваите замѫжь за придроужаѭщиихъ мѫжии, доньдеже оувѣроуѭтъ. И рабъ вѣроуѭщъ лоучьше придроужаѭщаго мѫжа, аще и оугаждаѥтъ вамъ. Тии зовоутъ къ Огню, а Богъ зоветъ къ Вьртоградоу и прощению по изволению Своѥмоу. И ꙗвлꙗѥтъ знамениꙗ Своꙗ людьмъ, да бы помьнѣли.
И въпрашаѭтъ тѧ о мѣсѧчьнѣмь. Рьци: «То ѥстъ врѣдъ; тѣмьже оуклоните сѧ отъ женъ въ мѣсѧчьнѣмь и не приближаите сѧ къ нимъ, доньдеже не очистѧтъ сѧ. А ѥгда очистѧтъ сѧ, придѣте къ нимъ, ꙗкоже Богъ повелѣ вамъ.» Въистинѫ, Богъ любитъ каѭщиихъ сѧ и любитъ очищаѭщиихъ сѧ.
Жены вашꙗ соуть нива вамъ; тѣмьже приходите къ нивѣ вашеи, ꙗкоже хощете. И предъпосълите за сами сѧ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, и вѣждьте, ꙗко сърѧщете Ѥго. И възвѣсти радость вѣроуѭщиимъ.
И не творите Бога прѣпоноѭ, клѧтвами вашими, правьдѣ и благочьстию и примирению мєждоу людьми. И Богъ Вьсеслышѧщъ, Вьсевѣдыи.
Богъ не възьметъ васъ за праздьно въ клѧтвахъ вашихъ, нъ възьметъ васъ за то, ѥже сръдьца вашꙗ стѧжашѧ. И Богъ Прощаѭщъ, Тръпѣливыи.
Тѣмъ, иже клѧнѫтъ сѧ отъ женъ своихъ, ожиданиѥ четырь мѣсѧцъ. Аще же обратѧтъ сѧ — въистинѫ, Богъ Прощаѭщъ, Прѣмилосрьдьныи.
И аще рѣшѧтъ развести сѧ — то въистинѫ, Богъ Вьсеслышѧщъ, Вьсевѣдыи.
И разведеныѧ жены ожидаѭтъ сами три тѣчениꙗ. И не лѣпо имъ сокрыти то, ѥже Богъ сътвори въ ложеснѣхъ ихъ, аще вѣроуѭтъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии. И мѫжи ихъ иматъ пачѥ право възвратити ихъ, аще хотѧтъ примирениꙗ. И имъ подобьно тому, ѥже на нихъ, въ добротѣ. И мѫжьмъ надъ ними степень. И Богъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.
Разведениѥ двакрат; потомь дръжати въ добротѣ или отъпоустити съ добростиѭ. И не лѣпо вамъ възѧти отъ того, ѥже дасте имъ, ничьтоже, развѣ аще оба оустрашѧтъ сѧ, ꙗко не можетъ съблюсти прѣдѣловъ Божиихъ. И аще оустрашите сѧ, ꙗко не може съблюсти прѣдѣловъ Божиихъ, нѣстъ вины на нихъ въ томь, чимь откоупитъ сѧ. То соуть прѣдѣлы Божии, тѣмьже не прѣстѫпаите ихъ. И иже прѣстѫпаѥтъ прѣдѣлы Божиѧ — тии соуть неправьдьнии.
Аще же разведетъ ѭ, не лѣпа ѥмоу потомь, доньдеже не поиметъ мѫжа иного кромѣ ѥго. И аще тъ разведетъ ѭ, нѣстъ вины на нихъ, да възвратѧтъ сѧ дроугъ къ дроугоу, аще мыслѧтъ, ꙗко могоутъ съблюсти прѣдѣлы Божиѧ. То соуть прѣдѣлы Божии; ꙗвлꙗѥтъ ихъ за людии вѣдѫщиихъ.
И ѥгда разведете женъ и достигнѫтъ оурока своѥго, оудръжите ихъ въ добротѣ или отъпоустите ихъ въ добротѣ. И не оудръжаваите ихъ на врѣдъ имъ, да прѣстѫпите. И иже творитъ то, въистинѫ неправьдѫ сътвори доуши своѥи. И не приѥмлите знамениꙗ Божиꙗ въ посмѣꙗниѥ. И помьнѣте благословѥниѥ Божиѥ на васъ и то, ѥже низъпосъла на васъ отъ Кънигы и Мѫдрости, имиже поучаѥтъ васъ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, и вѣждьте, ꙗко Богъ ѥстъ вьсего Вѣдѫщии.
И ѥгда разведете женъ и достигнѫтъ оурока своѥго, не възбранꙗите имъ въступити въ бракъ съ мѫжьми ихъ, ѥгда съгласѧтъ сѧ мєждоу собоѭ въ добротѣ. Се ѥстъ поучениѥ тому отъ васъ, иже вѣроуѥтъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии. Се ѥстъ чище вамъ и добрѣише. И Богъ вѣстъ, а вы не вѣсте.
И матери да коръмѧтъ чѧда своꙗ дъва лѣта цѣла, за того, иже хощетъ совръшити коръмлениѥ. И на отьцоу ѥстъ прокоръмлениѥ ихъ и одеꙗниѥ, въ добротѣ. Ни ѥдина доуша не обрѣменꙗѥтъ сѧ паче силы своѥѧ. Да не пострадаѥтъ мати за чѧдо своѥ, ни отьць за чѧдо своѥ. И на наслѣдьницѣ подобьно тому. И аще оба хощета отъвычити по обоѭдьноу съгласию и съвѣту, нѣстъ вины на нихъ. И аще хощете наꙗти коръмилицѫ чѧдомъ вашимъ, нѣстъ вины на васъ, аще въздаѥте, ѥже дасте, въ добротѣ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, и вѣждьте, ꙗко Богъ зритъ, ѥже творите.
И иже отъ васъ приѥмлетъ съмрьть и оставлꙗѥтъ жены — тѣ да ожидаѭтъ сами четыри мѣсѧцѧ и десѧтъ. И ѥгда достигнѫтъ оурока своѥго, нѣстъ вины на васъ въ томь, ѥже творѧтъ сами въ добротѣ. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
И нѣстъ вины на васъ въ томь, ѥже намѣкаѥте о сватьбѣ женамъ, или сокрываѥте въ себе. Богъ вѣстъ, ꙗко помѧнете ихъ; нъ не творите таинааго съглашениꙗ съ ними, развѣ да рѣчете слово въ добротѣ. И не рѣшѧите о оузѣ брака, доньдеже оурочьноѥ врѣмѧ не достигнетъ коньца своѥго. И вѣждьте, ꙗко Богъ вѣстъ, ѥже въ васъ, тѣмьже блюдите сѧ Ѥго. И вѣждьте, ꙗко Богъ Прощаѭщъ, Тръпѣливыи.
Нѣстъ вины на васъ, аще разведете женъ, дондеже не коснѫсте сѧ ихъ, ни оустависте имъ чѧсти. И подаите имъ — богатыи по мѣрѣ своѥи, а стѣснѥныи по мѣрѣ своѥи — подаꙗниѥ въ добротѣ, повиньность на добротворьцихъ.
И аще разведете ихъ прѣжде, нежели коснѫсте сѧ ихъ, а оуже оустависте имъ чѧсть, то половина того, ѥже оустависте — развѣ аще онꙗ оуступѧтъ, или оуступитъ тъ, въ ѥгоже рѫцѣ оузъ брака. И да оуступите, ближе ѥстъ благочьстию. И не забываите благодати мєждоу собоѭ. Въистинѫ, Богъ зритъ, ѥже творите.
Блюдите молитвы и молитвѫ срѣдьнюѭ и стоите предъ Богомь въ прѣданости.
Аще же оустрашите сѧ — то пѣши или на коняхъ. А ѥгда безопасьни ѥсте, помѧнѣте Бога, ꙗкоже наоучи васъ тому, ѥгоже не вѣдѣасте.
И иже отъ васъ приѥмлетъ съмрьть и оставлꙗѥтъ жены — завѣщаниѥ женамъ ихъ, прокоръмлениѥ на лѣто безъ изгънаниꙗ. И аще изидоутъ, нѣстъ вины на васъ въ томь, ѥже творѧтъ сами въ добротѣ. И Богъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.
И разведенымъ женамъ подаꙗниѥ въ добротѣ — повиньность на благочьстивыхъ.
Тако Богъ ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ Своꙗ, да бысте разоумѣли.
Не видѣлъ ли ѥси тѣхъ, иже изидошѧ изъ обиталищь своихъ — а бѣша тысѧщы — страха ради съмрьти? Потомь рече имъ Богъ: «Оумрите!» Потомь оживи ихъ. Въистинѫ, Богъ Обладатель щедрости на людии, нъ множаишии отъ людии не благодарѧтъ.
И ратоуите на пѫти Божиимь, и вѣждьте, ꙗко Богъ Вьсеслышѧщъ, Вьсевѣдыи.
Кто ѥстъ тъ, иже даѥтъ Богоу заимъ добръ, да бы оумъножилъ ѥмоу мъногократьно? И Богъ стѣснꙗѥтъ и раздаѥтъ, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете.
Не видѣлъ ли ѥси съвѣтъ чѧдъ Издраилѥвъ, по Моисии, ѥгда рѣшѧ пророкоу своѥмоу: «Въздвигни намъ царꙗ, да ратоуѥмъ на пѫти Божиимь.» Рече: «Не бѫдетъ ли, аще прѣдъпишетъ сѧ вамъ ратованиѥ, ꙗко не ратоуѥте?» Рѣшѧ: «Почьто же не ратоуѥмъ на пѫти Божиимь, ѥгда изгнани ѥсмы изъ обиталищь нашихъ и отъ чѧдъ нашихъ?» Нъ ѥгда прѣдъписа сѧ имъ ратованиѥ, отъвратиша сѧ, развѣ мало отъ нихъ. И Богъ Вѣдѫщии неправьдьныхъ.
И рече пророкъ ихъ имъ: «Въистинѫ, Богъ въздвиже вамъ Саоула царьмь.» Рѣшѧ: «Како можетъ тъ царьствовати надъ нами, ѥгда мы достоинѣише царьства, нежели тъ, и не дано ѥмоу множьство имѣниꙗ?» Рече: «Въистинѫ, Богъ избьра ѥго надъ вами и оумъножи ѥго знатьно въ вѣдѣнии и тѣлеси. И Богъ даѥтъ царьство Своѥ, комоуже хощетъ. И Богъ Вьсеобъемлюшъ, Вьсевѣдыи.»
И рече пророкъ ихъ имъ: «Въистинѫ, знамениѥ царьства ѥго ѥстъ, ꙗко Кивотъ придетъ къ вамъ, въ нѥмьже оутишениѥ отъ Господа вашего и останъкъ того, ѥже домъ Моисиевъ и домъ Аароновъ оставишѧ, носимъ аньгелы. Въистинѫ, въ томь знамениѥ вамъ, аще вѣроуѭщии ѥсте.»
И ѥгда Саоулъ изиде съ воискы, рече: «Въистинѫ, Богъ искоуситъ васъ рѣкоѭ. Тѣмьже иже пиѥтъ отъ нѥѧ, нѣстъ отъ мене, а иже не въкоуситъ ѥѧ, тъ въистинѫ отъ мене, развѣ того, иже зачръпнетъ горьсть рѫкоѭ своѥѭ.» Нъ испиша отъ нѥѧ, развѣ мало отъ нихъ. И ѥгда прѣиде ѭ — тъ и вѣровавъшии съ нимь — рѣшѧ: «Нѣстъ оу насъ силы днесь противоу Голиаѳа и воискъ ѥго.» Тии, иже мыслааху, ꙗко сърѧщоутъ Бога, рѣшѧ: «Колико малыхъ дроужинъ одолѣ великымъ дроужинамъ по изволению Божию! И Богъ съ тръпѧщиими.»
И ѥгда изидошѧ противоу Голиаѳа и воискъ ѥго, рѣшѧ: «Господи нашь, излии на ны тръпѣниѥ и оутвръди стопы нашѧ и даждь намъ побѣдѫ надъ людьми сокрывъшиими.»
Потомь побѣдишѧ ихъ по изволению Божию, и Давидъ оуби Голиаѳа, и даде ѥмоу Богъ царьство и Мѫдрость, и наоучи ѥго, ѥгоже хотѣ. И аще бы не Божиѥ отъражениѥ людии ѥдинѣхъ дроугыми, земьꙗ бы растлѣна была. Нъ Богъ Обладатель щедрости на миры.
То соуть знамениꙗ Божиꙗ; чьтемъ ихъ тебѣ въ истинѣ. И въистинѫ, ты ѥси отъ посъланьникъ.
Тии посъланьници — избьрахомъ ѥдиныхъ отъ нихъ надъ дроугыми. Отъ нихъ ѥстъ тъ, комоуже Богъ глагола, и въздвиже ѥдиныхъ отъ нихъ степеньми. И дахомъ Иисоусоу сыноу Мариинꙋ ꙗсьнаꙗ доказательства и оукрѣпихомъ ѥго Доухъмь Свѧтымь. И аще бы Богъ хотѣлъ, тии по нихъ не бы ратовали дроугъ на дроуга, по ꙗвлѥнии ꙗсьныхъ доказательствъ. Нъ различааху сѧ; и отъ нихъ соуть тии, иже оувѣроваша, и отъ нихъ соуть тии, иже сокрышѧ. И аще бы Богъ хотѣлъ, не бы ратовали дроугъ на дроуга; нъ Богъ творитъ, ѥгоже хощетъ.
О вѣроуѭщии! Расходоуите отъ того, имьже одарихомъ васъ, прѣжде, нежели придетъ дьнь, въ нѥмьже нѣстъ ни тръговли, ни дроужьбы, ни ходатаиства. И сокрывъшии — тии соуть неправьдьнии.
Богъ — нѣстъ бога развѣ Ѥго, Живыи, Самосѫщии. Ни дрѣмота обиѥмлѥтъ Ѥго, ни сънъ. Ѥмоу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. Кто ходатаиствоуѥтъ предъ Нимь, развѣ по изволению Ѥго? Вѣстъ, ѥже прѣдъ ними и ѥже за ними, и не обиѥмлѭтъ ничьсоже отъ вѣдѣниꙗ Ѥго, развѣ ѥгоже хощетъ. Прѣстолъ Ѥго обиѥмлѥтъ небеса и земьлѭ, и не тѧготитъ Ѥго съхранениѥ обоихъ. И Тъ ѥстъ Вышьнии, Великии.
Нѣстъ принѫждениꙗ въ вѣрѣ. Въистинѫ, правоѥ наставлѥниѥ ꙗвьно бысть отъ заблѫждениꙗ. Тѣмьже иже сокрыѥтъ идола и оувѣроуѥтъ въ Бога, въистинѫ оухвати рѫкоꙗть крѣпъчаишѫ, ꙗже не разоуритъ сѧ. И Богъ Вьсеслышѧщъ, Вьсевѣдыи.
Богъ ѥстъ Заступьникъ вѣроуѭщиихъ; извлѣчаѥтъ ихъ изъ тьмъ въ свѣтъ. А сокрывъшии — заступьници ихъ соуть идоли; извлѣчаѭтъ ихъ изъ свѣта въ тьмы. Тии соуть дроужина Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ.
Не видѣлъ ли ѥси того, иже прѣпирааше сѧ съ Авраамомь о Господѣ ѥго, зане Богъ даде ѥмоу царьство? Ѥгда Авраамъ рече: «Господь мои ѥстъ Тъ, иже оживлꙗѥтъ и оумрьтвлꙗѥтъ.» Рече: «Азъ оживлꙗю и оумрьтвлꙗю.» Авраамъ рече: «Въистинѫ, Богъ приводитъ сълньце отъ въстока; то приведи ты ѥ отъ запада.» Тъгда тъ, иже сокры, посрамлѥнъ бысть. И Богъ не наставлꙗѥтъ людии неправьдьныхъ.
Или ꙗко тъ, иже проходи мимо градъ, а тъ палъ бысть на кровы своѧ. Рече: «Како оживитъ Богъ сеи градъ по съмрьти ѥго?» Потомь Богъ оумрьтви ѥго на сто лѣтъ, потомь въскрѣси ѥго. Рече: «Колико врѣмени прѣбылъ ѥси?» Рече: «Прѣбыхъ дьнь или чѧсть дьне.» Рече: «Не тако, прѣбылъ ѥси сто лѣтъ. Възьри на пищѫ своѭ и питиѥ своѥ — не истьлѣ. И възьри на осьла своѥго — и да бы сътворихомъ тѧ знамениѥмь людьмъ — и възьри на кости, како въздвизаѥмъ ихъ, потомь одѣваѥмъ ихъ плътиѭ.» И ѥгда ꙗвьно бысть ѥмоу, рече: «Вѣмь, ꙗко Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.»
И ѥгда Авраамъ рече: «Господи мои, покажи ми, како оживлꙗѥши мрьтвыхъ.» Рече: «Не оувѣровалъ ли ѥси?» Рече: «Ѥи, нъ да бы сръдьце моѥ оупокоило сѧ.» Рече: «Тъгда възьми четыри птицѧ и привлѣци ихъ къ себе, потомь положи на коѥждеи горѣ чѧсть отъ нихъ, потомь призови ихъ — приидоутъ къ тебѣ съ тъщаниѥмь. И вѣждь, ꙗко Богъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.»
Подобиѥ тѣхъ, иже расходоуѭтъ имѣниꙗ своꙗ на пѫти Божиимь, ꙗко подобиѥ зръна, ѥже ражаѥтъ седмь класовъ, въ коѥмьждо класѣ сто зрънъ. И Богъ оумъножаѥтъ, комоуже хощетъ. И Богъ Вьсеобъемлюшъ, Вьсевѣдыи.
Тии, иже расходоуѭтъ имѣниꙗ своꙗ на пѫти Божиимь, потомь не слѣдоуѭтъ за тѣмь, ѥже расходоваша, прѣкоромь ни врѣдомь — имъ мьзда ихъ оу Господа ихъ, и не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.
Слово доброѥ и прощениѥ лоучьше милостыни, за нѥѭже врѣдъ. И Богъ Самодовълꙗѧ, Тръпѣливыи.
О вѣроуѭщии! Не погоубите милостыни вашеѧ прѣкоромь и врѣдомь, ꙗко тъ, иже расходоуѥтъ имѣниѥ своѥ, да бы видимъ людьми, и не вѣроуѥтъ въ Бога и Дьнь Послѣдьнии. Подобиѥ ѥго ꙗко подобиѥ камене гладъка, на нѥмьже прахъ, потомь дъждь тѧжелъ оударитъ ѥго и оставитъ ѥго голъ. Нѣстъ силы имъ ни надъ чимь отъ того, ѥже стѧжашѧ. И Богъ не наставлꙗѥтъ людии сокрывъшиихъ.
И подобиѥ тѣхъ, иже расходоуѭтъ имѣниꙗ своꙗ, ищѫще благоволениꙗ Божиꙗ и за оукрѣплениѥ доушь своихъ, ꙗко подобиѥ вьртограда на вышинѣ; дъждь тѧжелъ оударитъ ѥго и принесетъ плодъ ѥго двоикратъ. И аще дъждь тѧжелъ не оударитъ ѥго, то росоу мѧгъкѫ. И Богъ зритъ, ѥже творите.
Хотѣлъ ли бы кто отъ васъ, да бы имѣлъ вьртоградъ палмъ и виноградовъ, подъ нимиже рѣкы текоутъ, въ нѥмьже имать вьсꙗкъ плодъ, потомь старость постигнетъ ѥго и имать чѧда немощьнаꙗ — потомь вихръ оударитъ ѥго, въ нѥмьже огнь, и сгоритъ? Тако Богъ ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ, да бысте помыслили.
О вѣроуѭщии! Расходоуите отъ добрыхъ вещии, ѥже стѧжасте, и отъ того, ѥже извлѣкохомъ вамъ изъ земли. И не ищите хоудааго, да бы расходовали, ѥгда сами бы не приꙗли ѥ, развѣ да закрыли бы очеса. И вѣждьте, ꙗко Богъ Самодовълꙗѧ, Хвалимыи.
Сатана обѣщаѥтъ вамъ нищетѫ и повелѣваѥтъ вамъ срамотѫ. А Богъ обѣщаѥтъ вамъ прощениѥ отъ Себе и щедрость. И Богъ Вьсеобъемлюшъ, Вьсевѣдыи.
Даѥтъ мѫдрость, комоуже хощетъ, и иже одаренъ мѫдростиѭ, въистинѫ одаренъ добромь обильнымь. И не внимаѭтъ развѣ разоумьнии.
И ѥже расходоуѥте отъ расхода, или ꙗковъже обѣтъ обѣщаѥте, въистинѫ Богъ вѣстъ то. И неправьдьнымъ нѣстъ помощьниковъ.
Аще ꙗвите милостынѭ, добро то; а аще сокрыѥте ѭ и дадите ѭ оубогымъ, то лоучьше вамъ, и покрыѥтъ вамъ нѣкыѧ отъ грѣховъ вашихъ. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
Не на тебе наставлениѥ ихъ, нъ Богъ наставлꙗѥтъ, когоже хощетъ. И ѥже добро расходоуѥте, за сами сѧ, и не расходоуѥте, развѣ ищѫще Лица Божиꙗ. И ѥже добро расходоуѥте, въздастъ сѧ вамъ исплъна, и не обидими бѫдете.
За оубогыхъ, иже стѣснѥни на пѫти Божиимь, иже не могоутъ странствовати по земли — невѣжда мыслитъ ихъ богатыми за съдръжаниѥ ихъ — познаваѥши ихъ по знамению ихъ; не просѧтъ отъ людии навѧзьчиво. И ѥже добро расходоуѥте, въистинѫ Богъ то вѣстъ.
Тии, иже расходоуѭтъ имѣниꙗ своꙗ нощиѭ и дьньмь, таино и ꙗвьно — имъ мьзда ихъ оу Господа ихъ, и не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.
Тии, иже пожираѭтъ лихвѫ, не въстанѫтъ, развѣ ꙗко встаѥтъ тъ, ѥгоже сатана помрачи прикосновениѥмь своимь. Се ꙗко глаголааху: «Тръговлꙗ ꙗко лихва.» А Богъ сътвори тръговлѭ законьноѭ и запрѣти лихвѫ. Тѣмьже иже приимаѥтъ поучениѥ отъ Господа своѥго и прѣстанетъ — ѥмоу то, ѥже минѫ, и дѣло ѥго оу Бога. А иже възвратитъ сѧ — тии соуть дроужина Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ.
Богъ разоуряѥтъ лихвѫ и оумъножаѥтъ милостынѭ. И Богъ не любитъ вьсꙗкого оупорьнаго покрывателꙗ, грѣшьнаго.
Въистинѫ, вѣроуѭщии и творѧщии праведьнаꙗ дѣла и оутвръждении въ молитвѣ и даѭщии милостынѭ — имъ мьзда ихъ оу Господа ихъ, и не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.
О вѣроуѭщии! Бѫдѣте благочьстиви къ Богоу и оставите то, ѥже остаѥтъ отъ лихвы, аще вѣроуѭщии ѥсте.
И аще не сътворите, бѫдѣте извѣщени о рати отъ Бога и Посъланьника Ѥго. И аще покаѥте сѧ, то вамъ главы имѣнии вашихъ; не обидите и не обидими ѥсте.
И аще кто въ тѧготѣ, то продължениѥ до облегьчениꙗ. И да дадите въ милостынѭ лоучьше вамъ, аще бысте вѣдѣли.
И бѫдѣте благочьстиви дьне, въ нѥмьже възвращени бѫдете къ Богоу; потомь коꙗждо доуша възмьздитъ сѧ исплъна за то, ѥже стѧжа, и не обидими бѫдоутъ.
О вѣроуѭщии! Ѥгда сътворите дългъ дроугъ съ дроугомь на оурокъ оустановлѥнъ, напишите ѥго. И да пишетъ письць мєждоу вами въ правьдѣ. И да не отъкажетъ сѧ письць писати, ꙗкоже наоучи ѥго Богъ; да пишетъ же, и да прорицаѥтъ тъ, иже долъжьнъ, и да блюдетъ сѧ Бога Господа своѥго и да не оумаляѥтъ ничьсоже. И аще тъ, иже долъжьнъ, бѫдетъ неразоумьнъ или немощьнъ или не можетъ самъ прорицати, да прорицаѥтъ заступьникъ ѥго въ правьдѣ. И призовите въ свѣдѣтели дъва свѣдѣтелꙗ отъ мѫжии вашихъ, и аще не бѫдетъ дъвою мѫжью, то мѫжь и дъвѣ жены отъ тыхъ, ѧже одобрꙗѥте ꙗко свѣдѣтелѧ, да аще ѥдина отъ нихъ заблѫдитъ, дроугаꙗ напомьнитъ ѥи. И да не отъказоуѭтъ сѧ свѣдѣтели, ѥгда призвани бѫдоутъ. И не оутроудите сѧ писати ѥго, малъ или великъ, до оурока ѥго. Се ѥстъ праведьнѣише предъ Богомь и правьдьнѣише за свѣдѣтельство и ближе, да не сѫмьните сѧ — развѣ аще бѫдетъ дѣло настоꙗщеѥ, ѥже правите мєждоу собоѭ; тъгда нѣстъ вины на васъ, ꙗко не пишете ѥго. И имѣите свѣдѣтели, ѥгда продаваѥте дроугъ дроугоу. И да не пострадаѥтъ письць ни свѣдѣтель. И аще сътворите, то нечьстиѥ въ васъ. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу; и Богъ оучитъ васъ. И Богъ вьсего Вѣдѫщии.
И аще бѫдете на пѫти и не обрѧщете письца, то залоги въ рѫкахъ. И аще ѥдинъ отъ васъ повѣритъ дроугому, да исплънитъ тъ, ѥмоуже повѣрено, довѣриѥ своѥ и да блюдетъ сѧ Бога Господа своѥго. И не сокрываите свѣдѣтельства. И иже сокрыѥтъ ѥго — въистинѫ сръдьце ѥго грѣшьно. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
Богоу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. И аще ꙗвите, ѥже въ васъ, или сокрыѥте, Богъ призоветъ васъ къ отъвѣтоу за то. Потомь проститъ, когоже хощетъ, и казнитъ, когоже хощетъ. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Посъланьникъ вѣроуѥтъ въ то, ѥже низъпосълано бысть ѥмоу отъ Господа ѥго, и вѣроуѭщии. Вьсꙗкъ вѣроуѥтъ въ Бога и аньгелы Ѥго и Кънигы Ѥго и посъланьникы Ѥго — «Не различаѥмъ мєждоу ни ѥдинымь отъ посъланьникъ Ѥго» — и глаголѭтъ: «Слышахомъ и повиноуѥмъ сѧ. Прощениꙗ Твоѥго, Господи нашь, и къ Тебѣ ѥстъ странствиѥ.»
Не обрѣменꙗѥтъ Богъ доуши паче силы ѥѧ. Ѥи то, ѥже стѧжа, и противоу нѥѧ то, ѥже приобрѣте. «Господи нашь, не казни насъ, аще забѫдемъ или съгрѣшимъ. Господи нашь, и не възлагаи на ны тѧготѫ, ꙗкоже възложи на тѣхъ, иже прѣжде насъ. Господи нашь, и не обрѣменꙗи насъ тѣмь, за нѥже нѣстъ намъ силы. И прости ны, и отъпоусти ны, и помилоуи ны. Ты ѥси Владыка нашь, тѣмьже даждь намъ побѣдѫ надъ людьми сокрывъшиими.»

Āль-Имрāнъ Родъ Имрāновъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ.
Богъ — нѣстъ бога развѣ Ѥго, Живыи, Самосѫщии.
Низъпосъла на тѧ Кънигѫ въ истинѣ, потвръждаѭщѫ то, ѥже прѣжде нѥѧ, и низъпосъла Закон и Ѥуаньгелиѥ
прѣжде, ꙗко наставлениѥ людьмъ, и низъпосъла Мѣрило. Въистинѫ, тии, иже сокрышѧ знамениꙗ Божиꙗ, имъ казнь жестокаꙗ. И Богъ Крѣпъкъ, Господь Въздаꙗниꙗ.
Въистинѫ, отъ Бога ничьтоже сокровено на земли ни на небеси.
Тъ ѥстъ, иже зиждетъ васъ въ ложеснѣхъ, ꙗкоже хощетъ. Нѣстъ бога развѣ Ѥго, Крѣпъкаго, Прѣмѫдраго.
Тъ ѥстъ, иже низъпосъла на тѧ Кънигѫ; въ нѥи соуть стиси твръди по значению — тии соуть мати Кънигы — а инии иносказательнии. А тии, въ ихъже сръдьцихъ оуклонениѥ, послѣдоуѭтъ иносказательномоу въ нѥи, ищѫще раздора и ищѫще тълкованиꙗ ѥго. И не вѣстъ тълкованиꙗ ѥго никътоже, развѣ Богъ и твръдии въ вѣдѣнии. Глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ въ нѥго; вьсе отъ Господа нашего.» И не внимаѭтъ развѣ разоумьнии.
«Господи нашь, не сътвори сръдьца нашꙗ да оуклонѧтъ сѧ, по наставлении Твоѥмь, и даждь намъ милость отъ лица Твоѥго. Въистинѫ, Ты ѥси Податель.»
«Господи нашь, въистинѫ Ты ѥси Събиратель людии въ Дьнь, о нѥмьже нѣстъ сѫмьнѣниꙗ. Въистинѫ, Богъ не измѣнꙗѥтъ обѣщанию.»
Въистинѫ, тии, иже сокрышѧ — имѣниꙗ ихъ и чѧда ихъ не помогоутъ имъ ничимь противоу Бога. И тии соуть горючеѥ Огнꙗ.
Ꙗко обычаи людии Фараоня и тѣхъ прѣжде нихъ — отъмѣтаахѫ знамениꙗ Наша, тѣмь Богъ поꙗ ихъ за грѣхы ихъ. И Богъ жестокъ въ казни.
Рьци сокрывъшиимъ: «Побѣждени бѫдете и събрани въ пагоубѫ — и окаꙗнно легалище.»
Въистинѫ бысть вамъ знамениѥ въ дъвою дроужинахъ, ꙗже сърѣтоста сѧ: ѥдина дроужина ратоуѭщиꙗ на пѫти Божиимь, а дроугаꙗ сокрывъшиꙗ — видааху ихъ двакрат числомь ихъ, въ очесѣхъ. И Богъ оукрѣплꙗѥтъ помощиѭ Своѥѭ, когоже хощетъ. Въистинѫ, въ томь поучениѥ зьрѧщиимъ.
Оукрашена людьмъ любовь желании — женъ и сыновъ и съкровищь копимыхъ злата и сребра и конии знаменитыхъ и скота и нивъ. Се ѥстъ потрѣба живота сего мира, а Богъ — оу Нѥго ѥстъ наилоучьшеѥ възвращениѥ.
Рьци: «Повѣдаѭ ли вамъ, ѥже лоучьше того? За благочьстивыхъ оу Господа ихъ соуть вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, тамо прѣбывающиимъ вѣчьно, и дроужиницы очищены, и благоволениѥ отъ Бога.» И Богъ зритъ рабы Своѧ —
тыѧ, иже глаголѭтъ: «Господи нашь, въистинѫ оувѣровахомъ, тѣмь прости намъ грѣхы нашѧ и съхрани ны отъ казни Огнꙗ» —
тръпѧщиихъ и истиньныхъ и прѣданыхъ и расходоуѭщиихъ и ищѫщиихъ прощениꙗ на зоряхъ.
Богъ свѣдѣтельствоуѥтъ, ꙗко нѣстъ бога развѣ Ѥго — и аньгели и имѫщии вѣдѣниѥ — блюдѫщъ правьдѫ. Нѣстъ бога развѣ Ѥго, Крѣпъкаго, Прѣмѫдраго.
Въистинѫ, вѣра оу Бога ѥстъ Прѣданость. И тии, имъже дана бысть Кънига, не различааху сѧ, развѣ по приходѣ вѣдѣниꙗ къ нимъ, отъ зависти мєждоу собоѭ. И иже сокрываѥтъ знамениꙗ Божиꙗ — въистинѫ, Богъ скоръ въ считании.
И аще прѣпираѭтъ сѧ съ тобоѭ, рьци: «Прѣдахъ лице своѥ Богоу, и иже послѣдоуѥтъ мьнѣ.» И рьци тѣмъ, имъже дана бысть Кънига, и некънижьнымъ: «Прѣдасте ли сѧ?» И аще прѣдадѫтъ сѧ, наставлѥни соуть. И аще отъвратѧтъ сѧ, на тебе тъкъмо довождениѥ. И Богъ зритъ рабы Своѧ.
Въистинѫ, тии, иже отъмѣтаѭтъ знамениꙗ Божиꙗ и оубиваѭтъ пророки безъ правьды и оубиваѭтъ тыѧ, иже повелѣваѭтъ правьдѫ мєждоу людьми — възвѣсти имъ казнь болѣзньнѫ.
Тии соуть, ихъже дѣла обратишѧ сѧ въ ничьтоже въ семь мирѣ и Послѣдьнѥмь, и нѣстъ имъ помощьниковъ.
Не видѣлъ ли ѥси тыхъ, имъже дана бысть чѧсть Кънигы, призываѥмыхъ къ Кънизѣ Божии, да сѫдитъ мєждоу ними, потомь чѧсть ихъ отъврати сѧ, и тии ненавидѧтъ?
Се ꙗко глаголааху: «Не коснетъ сѧ насъ Огнь, развѣ за дьни считаны.» И прѣльсти ихъ въ вѣрѣ ихъ то, ѥже измышлꙗаху.
Како же бѫдетъ, ѥгда съберемъ ихъ въ Дьнь, о нѥмьже нѣстъ сѫмьнѣниꙗ, и коꙗждо доуша възмьздитъ сѧ исплъна за то, ѥже стѧжа, и не обидими бѫдоутъ?
Рьци: «О Боже, Владыко Царьства, Ты даѥши царьство, комоуже хощеши, и отъѥмлѥши царьство, отъ когоже хощеши, и възвышаѥши, когоже хощеши, и оуничижаѥши, когоже хощеши. Въ рѫцѣ Твоѥи Добро. Въистинѫ, Ты надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Влагаѥши нощь въ дьнь и влагаѥши дьнь въ нощь, и извлѣчаѥши живоѥ изъ мрьтваго и извлѣчаѥши мрьтвоѥ изъ живаго. И подаваѥши, комоуже хощеши, безъ мѣры.»
Да не приѥмлѭтъ вѣроуѭщии сокрывъшиихъ ꙗко заступьникы вмѣсто вѣроуѭщиихъ. И иже творитъ то, нѣстъ ѥмоу ничьсоже отъ Бога, развѣ аще блюдете сѧ отъ нихъ опасьно. И Богъ предъоупрѣждаѥтъ васъ о Себе. И къ Богоу ѥстъ коньць странствиꙗ.
Рьци: «Аще сокрыѥте, ѥже въ грѫдехъ вашихъ, или ꙗвите, Богъ то вѣстъ. И вѣстъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.»
Дьнь, ѥгда коꙗждо доуша обрѧщетъ то, ѥже стѧжа добра, принесено, и то, ѥже стѧжа зъла — пожелаѥтъ, да бы мєждоу нѥѭ и тѣмь разстоꙗниѥ далечѥ. И Богъ предъоупрѣждаѥтъ васъ о Себе. И Богъ Добръ къ рабомъ Своимъ.
Рьци: «Аще любите Бога, послѣдоуите мьнѣ; възлюбитъ васъ Богъ и проститъ вамъ грѣхы вашѧ. И Богъ Прощаѭщъ, Милосрьдъ.»
Рьци: «Повиноуите сѧ Богоу и Посъланьникоу.» И аще отъвратѧтъ сѧ, то въистинѫ Богъ не любитъ сокрывъшиихъ.
Въистинѫ, Богъ избьра Адама и Ноꙗ и родъ Авраамовъ и родъ Имрāновъ надъ вьсѣми мирами —
потомьство ѥдино отъ дроугаго. И Богъ Слышѧщъ, Вѣдыи.
Ѥгда жена Имрāнова рече: «Господи мои, въистинѫ обѣщахъ Тебѣ то, ѥже въ ложеснѣхъ моихъ, посвѧщено. Приими же отъ мене. Въистинѫ, Ты ѥси Слышѧщии, Вѣдыи.»
И ѥгда роди ѭ, рече: «Господи мои, въистинѫ родихъ дъщерь» — а Богъ наилоучьше вѣдааше, ѥже роди — «и мѫжь нѣстъ ꙗко жена. И въистинѫ нарекохъ ѭ Мариꙗ, и въистинѫ поръчаю ѭ и потомьство ѥѧ Твоѥмоу покровительствоу отъ сатаны проклѧтаго.»
И приꙗ ѭ Господь ѥѧ приꙗтиѥмь добрымь и въздрасти ѭ въздрастениѥмь добрымь, и Захариꙗ бысть попечитель ѥѧ. Ѥгдаже Захариꙗ входааше въ свѧтилище, обрѣтааше оу нѥѧ потрѣбѫ. Рече: «О Мариꙗ, отъкоудоу сиѥ тебѣ?» Рече: «Отъ Бога. Въистинѫ, Богъ подаваѥтъ, комоуже хощетъ, безъ мѣры.»
Тамо призъва Захариꙗ Господа своѥго. Рече: «Господи мои, даждь ми отъ лица Твоѥго потомьство доброѥ. Въистинѫ, Ты ѥси Слышатель молитвы.»
И възгласишѧ аньгели къ нѥмоу, дондеже стоꙗше молѧ сѧ въ свѧтилищи: «Богъ възвѣщаѥтъ тебѣ о Иоаннѣ, потвръждаѭщемь Слово отъ Бога, и вождь, и въздръжьнъ, и пророкъ отъ праведьныхъ.»
Рече: «Господи мои, како бѫдетъ ми отрокъ, ѥгда старость постиже мѧ и жена моꙗ неплоды?» Рече: «Тако — Богъ творитъ, ѥгоже хощетъ.»
Рече: «Господи мои, постави ми знамениѥ.» Рече: «Знамениѥ твоѥ ѥстъ, ꙗко не възглаголѥши къ людьмъ три дьни, развѣ знакомь. И помѧни Господа своѥго мъного и слави Ѥго вечеромь и оутромь.»
И ѥгда рѣшѧ аньгели: «О Мариꙗ, въистинѫ Богъ избьра тѧ и очисти тѧ и избьра тѧ надъ женами вьсѣхъ мировъ.
О Мариꙗ, бѫди прѣдана Господиноу своѥмоу и пади ницъ и поклони сѧ съ поклонꙗѭщиими сѧ.»
Се ѥстъ отъ вѣстии незримааго, ѥже отъкрываѥмъ тебѣ. И не бѣ ты съ ними, ѥгда мѣтааху перы своѧ, кто отъ нихъ бѫдетъ попечитель Мариинъ. И не бѣ ты съ ними, ѥгда прѣпирааху сѧ.
Ѥгда рѣшѧ аньгели: «О Мариꙗ, въистинѫ Богъ възвѣщаѥтъ тебѣ о Словѣ отъ Нѥго, ѥмоуже имѧ Помазаньникъ, Иисоусъ сынъ Мариинъ, славьнъ въ семь мирѣ и Послѣдьнѥмь, и отъ приближеныхъ.
И възглаголѥтъ къ людьмъ въ колыбѣли и въ мѫжьствѣ, и ѥстъ отъ праведьныхъ.»
Рече: «Господи мои, како бѫдетъ ми чѧдо, ѥгда ни ѥдинъ мѫжь не коснѫ сѧ мене?» Рече: «Тако — Богъ творитъ, ѥгоже хощетъ. Ѥгда изрѣчетъ вещь, тъкъмо глаголѥтъ ѥи: Бѫди! и ѥстъ.»
И наоучитъ ѥго Кънизѣ и Мѫдрости и Законоу и Ѥуаньгелию,
и посъланьникъ къ чѧдомъ Издраилѥвомъ: «Въистинѫ, придохъ къ вамъ съ знамениѥмь отъ Господа вашего — ꙗко зиждѫ вамъ изъ глины подобиѥ птицѧ, потомь дъхнѫ въ нѥ и бываѥтъ птицеѭ по изволению Божию. И исцѣлꙗю слѣпыхъ и прокаженыхъ, и оживлꙗю мрьтвыхъ по изволению Божию. И повѣдаю вамъ, ѥже ꙗсте и ѥже съхранꙗѥте въ домѣхъ вашихъ. Въистинѫ, въ томь знамениѥ вамъ, аще вѣроуѭщии ѥсте.
И потвръждаѧ то, ѥже прѣжде мене отъ Закона, и да сътворѭ законьнымь вамъ нѣчьто отъ того, ѥже запрѣщено бысть вамъ. И придохъ къ вамъ съ знамениѥмь отъ Господа вашего, тѣмьже бѫдѣте благочьстиви къ Богоу и повиноуите ми сѧ.
Въистинѫ, Богъ ѥстъ Господь мои и Господь вашь, тѣмьже поклоните сѧ Ѥмоу. Се ѥстъ правыи пѫть.»
И ѥгда Иисоусъ почоу сокрываниѥ отъ нихъ, рече: «Кто помощьници мои къ Богоу?» Възвращаѭщии сѧ рѣшѧ: «Мы помощьници Божии. Вѣроуѥмъ въ Бога и свѣдѣтельствоуи, ꙗко Прѣдани ѥсмъ.»
«Господи нашь, вѣроуѥмъ въ то, ѥже низъпосъла, и послѣдоуѥмъ Посъланьникоу, тѣмь впиши ны съ свѣдѣтели.»
И замыслишѧ, и Богъ замысли. И Богъ наилоучьшии замышлꙗтель.
Ѥгда рече Богъ: «О Иисоусе, въистинѫ сътворѭ, да оумрѣши, и въздвигнѫ тѧ къ Мьнѣ, и очищѫ тѧ отъ сокрывъшиихъ, и поставлѭ тыхъ, иже послѣдоуѭтъ тебѣ, надъ сокрывъшиими до Дьне Въскрьсениꙗ. Потомь къ Мьнѣ ѥстъ възвращениѥ вашеѥ, и сѫждѫ мєждоу вами о томь, въ нѥмьже различаасте сѧ.
А тии, иже сокрышѧ, казнѭ ихъ жестокоѭ въ семь мирѣ и Послѣдьнѥмь, и нѣстъ имъ помощьниковъ.
А тии, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, въздастъ имъ мьзды ихъ исплъна. И Богъ не любитъ неправьдьныхъ.»
Се чьтемъ тебѣ отъ знамении и мѫдраго поминаниꙗ.
Въистинѫ, подобиѥ Иисоуса оу Бога ꙗко подобиѥ Адама — сътвори ѥго изъ праха, потомь рече ѥмоу: Бѫди! и бысть.
Истина ѥстъ отъ Господа твоѥго, тѣмьже не бѫди отъ сѫмьнѧщиихъ сѧ.
И иже прѣпираѥтъ сѧ съ тобоѭ о нѥмь, по вѣдѣнии, ѥже приде тебѣ, рьци: «Придѣте, призовемъ сыны нашѧ и сыны вашѧ, и жены нашѧ и жены вашѧ, и сами сѧ, потомь помолимъ сѧ и положимъ проклѧтиѥ Божиѥ на лъжьцѧ.»
Въистинѫ, се ѥстъ истиньноѥ повѣствованиѥ. И нѣстъ бога развѣ Бога. И въистинѫ, Богъ — Тъ ѥстъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдрыи.
И аще отъвратѧтъ сѧ, то въистинѫ Богъ вѣстъ пакостьникы.
Рьци: «О людиѥ Кънигы, придѣте къ словоу равьному мєждоу нами и вами — да не поклонꙗѥмъ сѧ развѣ Богоу, и да не придроужаѥмъ Ѥмоу ничьсоже, и да не приѥмлемъ ѥдини дроугыхъ ꙗко господии кромѣ Бога.» И аще отъвратѧтъ сѧ, рьцѣте: «Свѣдѣтельствоуите, ꙗко Прѣдани ѥсмъ.»
О людиѥ Кънигы, почьто прѣпираѥте сѧ о Авраамѣ, ѥгда Законъ и Ѥуаньгелиѥ не низъпосълана быша, развѣ по нѥмь? Не разоумѣѥте ли?
Се! Вы ѥсте тии, иже прѣпираасте сѧ о томь, о нѥмьже имѣасте вѣдѣниѥ; почьто же прѣпираѥте сѧ о томь, о нѥмьже не имате вѣдѣниꙗ? И Богъ вѣстъ, а вы не вѣсте.
Авраамъ не бѣ ни иоудеи, ни хрьстиꙗнъ, нъ бѣ правъ, прѣданъ, и не бѣ отъ придроужаѭщиихъ.
Въистинѫ, наиближьнии людии къ Аврааму соуть тии, иже послѣдовашѧ ѥмоу, и сии Пророкъ, и вѣроуѭщии. И Богъ ѥстъ Заступьникъ вѣроуѭщиихъ.
Чѧсть людии Кънигы хотѣла бы, да бы завела васъ въ заблѫждениѥ, нъ заводѧтъ въ заблѫждениѥ тъкъмо сами сѧ, и не чоуѭтъ.
О людиѥ Кънигы, почьто отъмѣтаѥте знамениꙗ Божиꙗ, дондеже свѣдѣтельствоуѥте?
О людиѥ Кънигы, почьто смѣшаѥте истинѫ съ лъжеѭ и сокрываѥте истинѫ, дондеже вѣсте?
И чѧсть людии Кънигы рече: «Вѣроуите въ то, ѥже низъпосълано бысть на вѣроуѭщиихъ въ начѧлѣ дьне и покрыите то въ коньци ѥго, да бы обратили сѧ.»
«И не довѣрꙗите развѣ тому, иже послѣдоуѥтъ вѣрѣ вашеи.» Рьци: «Въистинѫ, наставлениѥ ѥстъ наставлениѥ Божиѥ — ꙗко ѥдиномоу дастъ сѧ подобьно тому, ѥже вамъ дано бысть, или прѣпираѭтъ сѧ съ вами предъ Господьмь вашимь.» Рьци: «Въистинѫ, щедрость въ рѫцѣ Божии; даѥтъ ѭ, комоуже хощетъ. И Богъ Вьсеобъемлюшъ, Вѣдыи.
Избираѥтъ за милость Своѭ, когоже хощетъ. И Богъ Господь Щедрости великыѧ.»
И отъ людии Кънигы ѥстъ тъ, иже, аще повѣриши ѥмоу съкровище, възвратитъ ѥ тебѣ. И отъ нихъ ѥстъ тъ, иже, аще повѣриши ѥмоу ѥдинъ златьникъ, не възвратитъ ѥго тебѣ, аще не стоиши надъ нимь. Се ꙗко глаголааху: «Нѣстъ на ны пѫти за некънижьныхъ.» И глаголѭтъ лъжѫ противоу Бога, дондеже вѣдѧтъ.
Не тако! Иже исплънитъ завѣтъ свои и благочьстивъ — то въистинѫ Богъ любитъ благочьстивыхъ.
Въистинѫ, тии, иже продаѭтъ завѣтъ Божии и клѧтвы своѧ за цѣнѫ малѫ — тѣмъ не бѫдетъ чѧсти въ Послѣдьнѥмь. И не възглаголѥтъ къ нимъ Богъ ни възьритъ на нихъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ, ни очиститъ ихъ. И имъ казнь болѣзньна.
И въистинѫ, отъ нихъ ѥстъ чѧсть, иже извращаѭтъ ѧзыкы своѧ съ Кънигоѭ, да бы помыслили, ꙗко то отъ Кънигы, а нѣстъ отъ Кънигы. И глаголѭтъ: «Отъ Бога ѥстъ», а нѣстъ отъ Бога. И глаголѭтъ лъжѫ противоу Бога, дондеже вѣдѧтъ.
Нелѣпо смрьтьному, да бы Богъ далъ ѥмоу Кънигѫ и Сѫдъ и Пророчьство, потомь да бы глаголалъ людьмъ: «Бѫдѣте раби ми вмѣсто Бога.» Нъ паче: «Бѫдѣте мѫжи Господьни, зане оучаасте Кънигѫ и зане оучаасте сѧ.»
Ни повелѣлъ бы вамъ приꙗти аньгелы и пророкы ꙗко господии. Повелѣлъ ли бы вамъ сокрыти, по Прѣданости вашеи?
И ѥгда Богъ възѧ завѣтъ пророковъ: «Ѥже даю вамъ отъ Кънигы и Мѫдрости, потомь аще придетъ къ вамъ посъланьникъ, потвръждаѧ то, ѥже оу васъ — непрѣмѣнно вѣроуите въ нѥго и непрѣмѣнно помогаите ѥмоу.» Рече: «Оутвръждаѥте ли и приѥмлете ли брѣмѧ Моѥ въ томь?» Рѣшѧ: «Оутвръждаѥмъ.» Рече: «Свѣдѣтельствоуите же, и Азъ съ вами отъ свѣдѣтелии.»
И иже отъвратитъ сѧ по томь — тии соуть нечьстивии.
Инаꙗ ли, нежели вѣрѫ Божиѭ, ищоутъ, ѥгда Ѥмоу прѣдалъ сѧ иже на небесѣхъ и на земли, волеѭ и неволеѭ, и къ Нѥмоу възвращени бѫдоутъ?
Рьци: «Вѣроуѥмъ въ Бога и въ то, ѥже низъпосълано на ны, и въ то, ѥже низъпосълано на Авраама и Измаила и Исаака и Иꙗкова и Колѣна, и въ то, ѥже дано бысть Моисию и Иисоусу и пророкомъ отъ Господа ихъ. Не различаѥмъ мєждоу ними ни ѥдинымь, и Ѥмоу Прѣдани ѥсмъ.»
И иже ищетъ иноѥ нежели Прѣданость ꙗко вѣрѫ, не бѫдетъ приꙗто отъ нѥго, и въ Послѣдьнѥмь бѫдетъ отъ погыбъшиихъ.
Како наставитъ Богъ людии, иже сокрышѧ по вѣрѣ своѥи, и по свѣдѣтельствовании, ꙗко Посъланьникъ истиньнъ, и по ꙗвлѥнии ꙗсьныхъ доказательствъ? И Богъ не наставлꙗѥтъ людии неправьдьныхъ.
Тии — мьзда ихъ, ꙗко на нихъ проклѧтиѥ Божиѥ и аньгелъ и людии въкоупѣ,
прѣбываѭще въ нѥмь. Не облегьчитъ сѧ казнь имъ, ни бѫдоутъ помиловани.
Развѣ тѣхъ, иже покаѭтъ сѧ по томь и исправѧтъ сѧ — то въистинѫ Богъ Прощаѭщъ, Милосрьдъ.
Въистинѫ, тии, иже сокрыѭтъ по вѣрѣ своѥи, потомь оумъножѧтъ сокрываниѥ — не бѫдетъ приꙗто покаꙗниѥ ихъ. И тии соуть заблѫдившии.
Въистинѫ, тии, иже сокрышѧ и оумроутъ, дондеже сокрывъшии — не бѫдетъ приꙗто отъ ни ѥдиного отъ нихъ земли исплъна злата, аще бы и откоупилъ сѧ тѣмь. Тѣмъ казнь болѣзньна, и нѣстъ имъ помощьниковъ.
Не достигнете правьды, доньдеже не расходоуѥте отъ того, ѥже любите. И ѥже расходоуѥте, въистинѫ Богъ то вѣстъ.
Вьсꙗка пища бѣ законьна чѧдомъ Издраилѥвомъ, развѣ то, ѥже Издраиль запрѣти самъ себе, прѣжде нежели низъпосъланъ бысть Законъ. Рьци: «Принесѣте Законъ и прочьтѣте ѥго, аще истиньни ѥсте.»
И иже измыслитъ лъжѫ противоу Бога по томь — тии соуть неправьдьнии.
Рьци: «Богъ глаголѥтъ истинѫ. Тѣмьже послѣдоуите вѣрѣ Авраамовѣ, правааго, и не бѣ отъ придроужаѭщиихъ.»
Въистинѫ, пръвыи домъ, оуставлѥныи людьмъ, ѥстъ тъ, иже въ Баккѣ, благословенъ и наставлениѥ за вьсѧ миры.
Тамо соуть знамениꙗ ꙗсьнаꙗ — стоꙗниѥ Авраамлѥ. И иже вънидетъ, безопасьнъ ѥстъ. И Богоу повиньность людии — поклонениѥ къ Домоу — иже можетъ обрѣсти пѫть тамо. А иже сокрыѥтъ — то въистинѫ Богъ Самодовълꙗѧ отъ вьсѣхъ мировъ.
Рьци: «О людиѥ Кънигы, почьто отъмѣтаѥте знамениꙗ Божиꙗ, ѥгда Богъ Свѣдѣтель надъ тѣмь, ѥже творите?»
Рьци: «О людиѥ Кънигы, почьто възбранꙗѥте отъ пѫти Божиꙗ тому, иже вѣроуѥтъ, ищѫще искривити ѥго, дондеже свѣдѣтели ѥсте? И Богъ нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творите.»
О вѣроуѭщии, аще повиноуѥте сѧ чѧсти тѣхъ, имъже дана бысть Кънига, обратѧтъ васъ по вѣрѣ вашеи въ сокрывъшиѧ.
И како сокрыѥте, ѥгда чьтѫтъ сѧ вамъ знамениꙗ Божиꙗ и мєждоу вами Посъланьникъ Ѥго? И иже дръжитъ сѧ крѣпъко Бога, въистинѫ наставлѥнъ ѥстъ на правыи пѫть.
О вѣроуѭщии, бѫдѣте благочьстиви къ Богоу благочьстиѥмь, ѥже подобаѥтъ Ѥмоу, и не оумираите, развѣ да бѫдете Прѣдани.
И дръжите сѧ вьси въкоупѣ за ѫжь Божиѥ и не раздѣлꙗите сѧ. И помьнѣте благословениѥ Божиѥ на васъ, ѥгда бѣсте враги и съѥдини сръдьца вашꙗ, и бысте, благословениѥмь Ѥго, братиꙗ. И бѣсте на краю рова огньнаго, и избави васъ отътоудоу. Тако Богъ ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ Своꙗ, да бысте были наставлѥни.
И да бѫдетъ отъ васъ община, ꙗже зоветъ къ добру и повелѣваѥтъ правьдьноѥ и запрѣщаѥтъ неправьдьноѥ. И тии соуть оуспѣвъшии.
И не бѫдѣте ꙗко тии, иже раздѣлишѧ сѧ и различишѧ сѧ по ꙗвлѥнии ꙗсьныхъ доказательствъ. И тѣмъ казнь великаꙗ,
въ Дьнь, ѥгда лица просвѣтлꙗтъ сѧ и лица потьмнꙗтъ. А тии, ихъже лица потьмнꙗша: «Сокрысте ли по вѣрѣ вашеи? Тъгда въкоусите казнь за то, ꙗко сокрываасте.»
А тии, ихъже лица просвѣтлꙗша — въ милости Божии, тамо прѣбываѭтъ вѣчьно.
Се соуть знамениꙗ Божиꙗ, ꙗже чьтемъ тебѣ въ истинѣ. И Богъ не хощетъ неправьды мирамъ.
И Богоу принадлежитъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. И Богоу вьсꙗ дѣла възвращаѭтъ сѧ.
Вы ѥсте наилоучьшиꙗ община, въздвигнѫтаꙗ людьмъ: повелѣваѥте правьдьноѥ и запрѣщаѥте неправьдьноѥ и вѣроуѥте въ Бога. И аще бы людиѥ Кънигы оувѣровали, лоучьше бы было имъ. Отъ нихъ соуть вѣроуѭщии, нъ множаишии отъ нихъ нечьстивии.
Не повредѧтъ вамъ, развѣ докоукою. И аще ратоуѭтъ противоу васъ, обратѧтъ хрьбьты своѧ вамъ; потомь не подъпомогнѫти бѫдоутъ.
Оуничижениѥ печатлѣно на нихъ, идеже обрѣтоутъ сѧ, развѣ по ѫжи отъ Бога и ѫжи отъ людии. И навлѣкошѧ на сѧ гнѣвъ Божии, и нищета печатлѣна на нихъ. Се ꙗко отъмѣтааху знамениꙗ Божиꙗ и оубивааху пророки безъ правьды. Се за то, ꙗко не повинааху сѧ и прѣстѫпааху.
Не вьси подобьни. Отъ людии Кънигы ѥстъ община правааго, иже чьтоутъ знамениꙗ Божиꙗ въ стражахъ нощьныхъ и падаѭтъ ницъ.
Вѣроуѭтъ въ Бога и Дьнь Послѣдьнии и повелѣваѭтъ правьдьноѥ и запрѣщаѭтъ неправьдьноѥ и тъщѧтъ сѧ въ добрыхъ дѣлѣхъ. И тии соуть отъ праведьныхъ.
И ѥже добро творѧтъ, не бѫдетъ отъѧто отъ нихъ. И Богъ Вѣдѫщии благочьстивыхъ.
Въистинѫ, тии, иже сокрышѧ — имѣниꙗ ихъ и чѧда ихъ не помогоутъ имъ ничимь противоу Бога. И тии соуть дроужина Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ.
Подобиѥ того, ѥже расходоуѭтъ въ животѣ семь, ꙗко подобиѥ вѣтра, въ нѥмьже мразъ, иже поражаѥтъ жѧтвѫ людии, иже сами себе обидишѧ, и погоублꙗѥтъ ѭ. И Богъ не обиди ихъ, нъ сами сѧ обидѧтъ.
О вѣроуѭщии, не приѥмлите ꙗко ближьнихъ тѣхъ, иже кромѣ васъ, иже не щадѧтъ троуда, да растлѧтъ васъ. Хотѧтъ бѣды вашеѧ. Ненависть ꙗви сѧ изъ оустъ ихъ, а то, ѥже грѫди ихъ сокрываѭтъ, пачѥ. Въистинѫ ꙗвихомъ вамъ знамениꙗ, аще разоумѣѥте.
Се! Вы ѥсте тии, иже любите ихъ, а тии не любѧтъ васъ. И вѣроуѥте въ Кънигѫ, вьсю ѭ. И ѥгда сърѣтаѭтъ васъ, глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ.» А ѥгда оуединѧтъ сѧ, коусаѭтъ коньцы пръстовъ на васъ въ ꙗрости. Рьци: «Оумрите въ ꙗрости вашеи! Въистинѫ, Богъ Вѣдѫщии того, ѥже въ грѫдехъ.»
Аще добро коснетъ сѧ васъ, печалитъ ихъ; и аще зъло постигнетъ васъ, радоуѭтъ сѧ. И аще тръпите и благочьстиви ѥсте, змышлениꙗ ихъ не повредѧтъ вамъ ничимь. Въистинѫ, Богъ обиѥмлѥтъ, ѥже творѧтъ.
И ѥгда изидъ на зарѣ отъ домоу своѥго, да поставиши вѣроуѭщиимъ мѣста за ратованиѥ — и Богъ Слышѧщъ, Вѣдыи —
ѥгда дъвѣ дроужинѣ отъ васъ помыслиста оуныти, а Богъ бѣ Заступьникъ ею. И въ Бозѣ да оуповаѭтъ вѣроуѭщии.
И Богъ оуже далъ вамъ побѣдѫ при Бадрѣ, ѥгда смирени бѣсте. Тѣмьже бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, да бысте благодарили.
Ѥгда рече вѣроуѭщиимъ: «Не довълѣѥтъ ли вамъ, ꙗко Господь вашь оукрѣпитъ васъ трьми тысѧщами аньгелъ, низъпосъланыхъ?»
Ѥи! Аще тръпите и благочьстиви ѥсте, и придоутъ на васъ стрьмительно, Господь вашь оукрѣпитъ васъ пѧтиѭ тысѧщами аньгелъ, ознаменованыхъ.
И не сътвори того Богъ, развѣ ꙗко радостьнѫ вѣсть вамъ и да оупокоѧтъ сѧ сръдьца вашꙗ тѣмь. И нѣстъ побѣды, развѣ отъ Бога, Крѣпъкаго, Прѣмѫдраго —
да отъсѣчетъ крило сокрывъшиихъ или низъвръгнетъ ихъ, да отъидоутъ разочаровани.
Нѣстъ то дѣло твоѥ, аще обратитъ сѧ къ нимъ или казнитъ ихъ, ибо въистинѫ тии неправьдьнии.
И Богоу принадлежитъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. Прощаѥтъ, когоже хощетъ, и казнитъ, когоже хощетъ. И Богъ Прощаѭщъ, Милосрьдъ.
О вѣроуѭщии, не пожираите лихвы, оудвоѥны и паки оудвоѥны. И бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, да бысте оуспѣли.
И бойте сѧ Огнꙗ, иже оуготованъ сокрывъшиимъ.
И повиноуите сѧ Богоу и Посъланьникоу, да бы помиловани были.
И тьцѣте къ прощению отъ Господа вашего и къ Вьртоградоу, ѥгоже ширина небеса и земьꙗ, оуготованоумоу благочьстивымъ —
тѣмъ, иже расходоуѭтъ въ благоденствии и въ бѣдѣ, и оудръжаѭщиимъ гнѣвъ свои, и прощаѭщиимъ людьмъ. И Богъ любитъ добротворьцѧ —
и тѣмъ, иже, ѥгда сътворѧтъ срамотѫ или обидѧтъ сами сѧ, помѧнѫтъ Бога и просѧтъ прощениꙗ за грѣхы своѧ — и кто прощаѥтъ грѣхы, развѣ Богъ? — и не оупорьствоуѭтъ вѣдомо въ томь, ѥже сътворишѧ.
Тѣмъ — мьзда ихъ ѥстъ прощениѥ отъ Господа ихъ и вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, тамо прѣбываѭще. И добра мьзда троуждаѭщиимъ сѧ.
Минѫша прѣжде васъ примѣры; тѣмьже странствоуите по земли и оузьрите, какъ бысть коньць отъвръгъшиихъ.
Се ѥстъ излагание людьмъ и наставлениѥ и поучениѥ благочьстивымъ.
И не оунываите ни печалите сѧ, ибо вы ѥсте вышьнии, аще вѣроуѭщии ѥсте.
Аще рана коснѫ сѧ васъ, подобьна рана оуже коснѫ сѧ людии. И тии дьни — чрѣдоуѥмъ ихъ мєждоу людьми — и да Богъ познаѥтъ вѣроуѭщиихъ и да поиметъ отъ васъ свѣдѣтелѧ. И Богъ не любитъ неправьдьныхъ.
И да Богъ искоуситъ вѣроуѭщиихъ и изтребитъ сокрывъшиихъ.
Или мыслисте, ꙗко вънидете въ Вьртоградъ, а Богъ ѥще не позна тѣхъ отъ васъ, иже подвизаѭтъ сѧ, и не позна тръпѧщиихъ?
И въистинѫ пожеласте съмрьти, прѣжде нежели сърѣтосте ѭ; и нынѣ оузьрѣсте ѭ, дондеже зьрите.
И Мухаммадъ нѣстъ нъ посъланьникъ; посъланьници минѫша прѣжде ѥго. И аще оумьретъ или оубиѥнъ бѫдетъ, обратите ли сѧ вспѧть? И иже обратитъ сѧ вспѧть, не повредитъ Богоу ничимь. И Богъ възмьздитъ благодарьнымъ.
И нелѣпо доуши оумрѣти развѣ по изволению Божию — оурокъ оуставлѥнъ. И иже хощетъ мьзды мира сего, дамъ ѥмоу отъ нѥго; и иже хощетъ мьзды Послѣдьнꙗго, дамъ ѥмоу отъ нѥго. И възмьздимъ благодарьнымъ.
И колико пророковъ ратоваша, съ нимиже мѫжи Господьни числомь великымь! И не оунышѧ за то, ѥже постигаше ихъ на пѫти Божиимь, ни ослабишѧ, ни покоришѧ сѧ. И Богъ любитъ тръпѧщиихъ.
И рѣчь ихъ бѣ тъкъмо, ꙗко рѣшѧ: «Господи нашь, прости намъ грѣхы нашѧ и излишьство въ дѣлѣ нашемь и оутвръди стопы нашѧ и помози намъ противоу людии сокрывъшиихъ.»
И даде имъ Богъ мьздѫ мира сего и наилоучьшѫ мьздѫ Послѣдьнꙗго. И Богъ любитъ добротворьцѧ.
О вѣроуѭщии, аще повиноуѥте сѧ сокрывъшиимъ, обратѧтъ васъ вспѧть и бѫдете погыбъшии.
Не тако, Богъ ѥстъ Заступьникъ вашь, и Тъ ѥстъ наилоучьшии помощьникъ.
Въвръгнемъ страхъ въ сръдьца сокрывъшиихъ, за то, ꙗко придроужишѧ Богоу то, за нѥже не низъпосъла власти. И обиталище ихъ ѥстъ Огнь. И окаꙗнно жилище неправьдьныхъ.
И Богъ въистинѫ исплъни обѣщаниѥ Своѥ вамъ, ѥгда истрѣблꙗасте ихъ по изволению Ѥго, доньдеже не оуныли ѥсте и прѣпирали сте сѧ о дѣлѣ и не послоушасте, по показании вамъ того, ѥже любите. Отъ васъ ѥстъ тъ, иже хощетъ мира сего, и отъ васъ ѥстъ тъ, иже хощетъ Послѣдьнꙗго. Потомь отъврати васъ отъ нихъ, да бы искоусилъ васъ. И въистинѫ простилъ васъ. И Богъ Господь Щедрости вѣроуѭщиимъ.
Ѥгда въсходисте и не внимаасте никомоуже, а Посъланьникъ зъвааше васъ сзади — тѣмь възмьзди васъ печалиѭ на печаль, да не печалите сѧ о томь, ѥже оуиде отъ васъ, ни о томь, ѥже постиже васъ. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
Потомь по печали низъпосъла на васъ безопасьность — дрѣмотѫ, обиѥмлѭщѫ чѧсть отъ васъ — а дроугаꙗ чѧсть пеклаша сѧ о себе, мыслѧще о Бозѣ ино, нежели истина, мысль невѣжьства. Глаголѭтъ: «Имамъ ли чѧсть въ дѣлѣ?» Рьци: «Въистинѫ, дѣло ѥстъ вьсе Божиѥ.» Сокрываѭтъ въ себе то, ѥгоже не ꙗвлꙗѭтъ тебѣ, глаголѭще: «Аще бы имѣли чѧсть въ дѣлѣ, не бы оубиѥни были сьде.» Рьци: «И аще бысте были въ домѣхъ вашихъ, тии, на нихъже съмрьть оурочена, изшьли бы къ одромъ съмрьтьнымъ.» И да бы Богъ искоусилъ, ѥже въ грѫдехъ вашихъ, и испыталъ, ѥже въ сръдьцихъ вашихъ. И Богъ Вѣдѫщии того, ѥже въ грѫдехъ.
Въистинѫ, тии отъ васъ, иже обратишѧ сѧ вспѧть въ дьнь, ѥгда сърѣтоста сѧ дъва воиска — сатана сътвори, да поплъзнѫшѧ сѧ, нѣчимь, ѥже стѧжашѧ. И Богъ въистинѫ прости ихъ. Въистинѫ, Богъ Прощаѭщъ, Тръпѣливыи.
О вѣроуѭщии, не бѫдѣте ꙗко тии, иже сокрышѧ и глаголааху о братии своѥи, ѥгда странствоваахѫ по земли или бѣша на рати: «Аще бы были съ нами, не бы оумрьли и не бы оубиѥни были» — да бы Богъ сътворилъ то печалиѭ въ сръдьцихъ ихъ. И Богъ оживлꙗѥтъ и оумрьтвлꙗѥтъ. И Богъ зритъ, ѥже творите.
И аще оубиѥни бѫдете на пѫти Божиимь или оумрете — прощениѥ отъ Бога и милость лоучьше того, ѥже събираѭтъ.
И аще оумрете или оубиѥни бѫдете, къ Богоу събрани бѫдете.
И милостиѭ отъ Бога бѣ кротъкъ съ ними. И аще бы жестокъ и крутосръдъ былъ, разъсꙗли бы сѧ отъ тебе. Тѣмь прости имъ и проси прощениꙗ за нихъ и съвѣтоуи сѧ съ ними о дѣлѣ. И ѥгда рѣшиши, оуповаи на Бога. Въистинѫ, Богъ любитъ оуповаѭщиихъ.
Аще Богъ поможетъ вамъ, никтоже одолѣѥтъ васъ. И аще оставитъ васъ, кто поможетъ вамъ по Нѥмь? И въ Бозѣ да оуповаѭтъ вѣроуѭщии.
И нелѣпо пророкоу обмановати. И иже обмановаетъ, принесетъ то, ѥже обманова, въ Дьнь Въскрьсениꙗ. Потомь коꙗждо доуша възмьздитъ сѧ исплъна за то, ѥже стѧжа, и не обидими бѫдоутъ.
Равьнъ ли тъ, иже послѣдоуѥтъ благоволению Божию, тому, иже навлѣчетъ на сѧ гнѣвъ Божии и ѥгоже обиталище ѥстъ пагоуба? И окаꙗнно коньць странствиꙗ.
Тии на степеняхъ оу Бога. И Богъ зритъ, ѥже творѧтъ.
Въистинѫ бысть Богъ благосклонъ къ вѣроуѭщиимъ, ѥгда въздвиже мєждоу ними посъланьника отъ нихъ самыхъ, иже чьтетъ имъ знамениꙗ Ѥго и очищаѥтъ ихъ и оучитъ ихъ Кънизѣ и Мѫдрости, аще и прѣжде бѣша въ заблѫждении ꙗвьнѣмь.
И ѥгда бѣда постиже васъ, аще и наложисте двакрат подобьно, рѣсте: «Отъкоудоу се?» Рьци: «Отъ васъ самыхъ.» Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
И то, ѥже постиже васъ въ дьнь, ѥгда сърѣтоста сѧ дъва воиска, бысть по изволению Божию, и да бы позналъ вѣроуѭщиихъ,
и да бы позналъ тѣхъ, иже лицемѣрааху. И речено бысть имъ: «Придѣте, ратоуите на пѫти Божиимь или бранитесѧ.» Рѣшѧ: «Аще бы вѣдѣли, ꙗко бѫдетъ ратованиѥ, послѣдовали бы вамъ.» Ближе бѣша къ сокрыванию въ тъ дьнь, нежели къ вѣрѣ. Глаголѭтъ оусты, ѥгоже нѣстъ въ сръдьцихъ ихъ. И Богъ наилоучьше вѣстъ, ѥже сокрываѭтъ.
Тии, иже рѣшѧ о братии своѥи, дондеже сѣдааху: «Аще бы повинаали сѧ намъ, не бы оубиѥни были.» Рьци: «Отъвратите же съмрьть отъ себе, аще истиньни ѥсте.»
И не мысли о оубиѥныхъ на пѫти Божиимь ꙗко о мрьтвыхъ. Не тако, живи соуть оу Господа своѥго, подаваѥми,
радоуѭще сѧ тому, ѥже Богъ даде имъ отъ щедрости Своѥѧ, и радостьноѭ вѣстиѭ тѣмъ, иже не достигошѧ ихъ ѥще — ꙗко не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали.
Радоуѭтъ сѧ благословениѥмь отъ Бога и щедростиѭ, и ꙗко Богъ не тратитъ мьзды вѣроуѭщиихъ —
тѣмъ, иже отъвѣщашѧ Богоу и Посъланьникоу, по ранѣ, ꙗже порази ихъ. За тѣхъ отъ нихъ, иже добро сътворишѧ и благочьстиви бѣша, мьзда великаꙗ,
тѣмъ, имъже людиѥ рѣшѧ: «Въистинѫ, людиѥ събрашасѧ противоу васъ, тѣмьже оубоите сѧ ихъ.» Нъ оумъножи ихъ въ вѣрѣ и рѣшѧ: «Богъ довълѣѥтъ намъ, и добръ Попечитель.»
И възвратишѧ сѧ съ благословениѥмь отъ Бога и щедростиѭ — зъло не коснѫ сѧ ихъ — и послѣдовашѧ благоволению Божию. И Богъ Господь Щедрости великыѧ.
То тъкъмо сатана, иже оустрашаѥтъ послѣдователѧ своѧ. Тѣмьже не бойте сѧ ихъ и Мене бойте сѧ, аще вѣроуѭщии ѥсте.
И да не печалѧтъ тѧ тии, иже тъщѧтъ сѧ въ сокрывании. Въистинѫ, не повредѧтъ Богоу ничимь. Богъ хощетъ, да не поставитъ имъ чѧсти въ Послѣдьнѥмь. И имъ казнь великаꙗ.
Въистинѫ, тии, иже коупишѧ сокрываниѥ за вѣрѫ, не повредѧтъ Богоу ничимь. И имъ казнь болѣзньна.
И да не мыслѧтъ сокрывъшии, ꙗко продължениѥ, ѥже даѥмъ имъ, добро имъ. Тъкъмо продължаѥмъ имъ, да бы оумъножили грѣхъ. И имъ казнь оуничижительна.
Не оставитъ Богъ вѣроуѭщиихъ въ стоꙗнии, въ нѥмьже ѥсте, доньдеже не различитъ нечьстиваго отъ добраго. И Богъ не ꙗвитъ вамъ незримааго, нъ Богъ избираѥтъ изъ посъланьниковъ Своихъ, когоже хощетъ. Тѣмьже вѣроуите въ Бога и посъланьникы Ѥго. И аще вѣроуѥте и благочьстиви ѥсте, вамъ мьзда великаꙗ.
И да не мыслѧтъ тии, иже скѫпи тѣмь, ѥже Богъ даде имъ отъ щедрости Своѥѧ, ꙗко то добро имъ. Не тако, зъло имъ ѥстъ. То, имьже скѫпи бѣша, обвито бѫдетъ о выꙗхъ ихъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ. И Богоу наслѣдьство небесъ и земли. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
Въистинѫ слыша Богъ слово тѣхъ, иже рѣшѧ: «Въистинѫ, Богъ оубогъ, а мы богати.» Напишемъ, ѥже рѣшѧ, и оубиениѥ ихъ пророковъ безъ правьды, и речемъ: «Въкоусите казнь Горениꙗ.»
«Се за то, ѥже рѫкы вашꙗ предъпосълашѧ, и Богъ нѣстъ обидьникъ рабомъ Своимъ.»
Тии, иже рѣшѧ: «Въистинѫ, Богъ завѣтова намъ, да не вѣроуѥмъ посъланьникоу, доньдеже принесетъ намъ приношениѥ, пожьрано огньмь.» Рьци: «Придошѧ къ вамъ посъланьници прѣжде мене съ ꙗсьными доказательствы и съ тѣмь, о нѥмьже рѣсте. Почьто же оубивасте ихъ, аще истиньни ѥсте?»
И аще отъвръгнѫтъ тѧ — посъланьници прѣжде тебе отъвръжени быша, иже придошѧ съ ꙗсьными доказательствы и Писаниꙗми и Кънигоѭ свѣтлоѭ.
Вьсꙗка доуша въкоуситъ съмрьти. И тъкъмо въ Дьнь Въскрьсениꙗ възмьздитесѧ исплъна. И иже отъвлечемъ отъ Огнꙗ и допоущемъ въ Вьртоградъ, въистинѫ побѣди. И животъ мира сего нѣстъ нъ потрѣба прѣльщениꙗ.
Непрѣмѣнно искоушени бѫдете въ имѣниꙗхъ вашихъ и въ себе самыхъ. И непрѣмѣнно оуслышите отъ тѣхъ, имъже дана бысть Кънига прѣжде васъ, и отъ придроужаѭщиихъ мъного докоукы. И аще тръпите и благочьстиви ѥсте — то въистинѫ отъ дѣлъ, трѣбоуѭщиихъ рѣшимости.
И ѥгда Богъ възѧ завѣтъ тѣхъ, имъже дана бысть Кънига: «Непрѣмѣнно ꙗвите ѭ людьмъ и не сокрыѥте ѥѧ.» Потомь отъвръгошѧ ѭ за хрьбьты своѧ и продашѧ ѭ за цѣнѫ малѫ. И окаꙗнно то, ѥже коупоуѭтъ.
Не мысли, ꙗко тии, иже радоуѭтъ сѧ тому, ѥже принесошѧ, и любѧтъ, да бы хвалими были за то, ѥгоже не сътворишѧ — не мысли ихъ въ безопасьности отъ казни. И имъ казнь болѣзньна.
И Богоу принадлежитъ царьство небесъ и земли. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Въистинѫ, въ сътворении небесъ и земли и въ чрѣдовании нощи и дьне соуть знамениꙗ разоумьнымъ —
тѣмъ, иже поминаѭтъ Бога, стоꙗще и сѣдѧще и на бокахъ, и размышлꙗѭтъ о сътворении небесъ и земли: «Господи нашь, не сътвори ѥси сего въ тъщетѣ. Слава Тебѣ! Съхрани ны отъ казни Огнꙗ.
Господи нашь, въистинѫ когоже допоустиши въ Огнь, въистинѫ оуничижилъ ѥси ѥго. И неправьдьнымъ нѣстъ помощьниковъ.
Господи нашь, въистинѫ слышахомъ зовъца, зовѫща къ вѣрѣ: „Вѣроуите въ Господа вашего!" — и оувѣровахомъ. Господи нашь, прости намъ грѣхы нашѧ и очисти злаꙗ дѣла нашꙗ и приими ны въ съмрьти съ праведьнымъ.
Господи нашь, даждь намъ то, ѥже обѣщалъ ѥси намъ чрѣзъ посъланьникы Своѧ, и не оуничижаи насъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ. Въистинѫ, Ты не измѣнꙗѥши обѣщанию.»
И отъвѣща имъ Господь ихъ: «Въистинѫ, не тращѫ дѣла ни ѥдиного дѣлателꙗ отъ васъ, мѫжа или жены — вы ѥсте ѥдини отъ дроугыхъ. Тѣмьже тии, иже прѣселишѧ сѧ и изгнани быша изъ домовъ своихъ и пострадаша на пѫти Моѥмь и ратоваша и оубиѥни быша — непрѣмѣнно очищѫ злаꙗ дѣла ихъ и непрѣмѣнно допоущѫ ихъ въ вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ — мьзда отъ Бога. И Богъ — оу Нѥго наилоучьшаꙗ мьзда.»
Да не прѣльститъ тѧ хождениѥ сокрывъшиихъ по землꙗмъ.
Потрѣба кратъкаꙗ; потомь обиталище ихъ пагоуба — и окаꙗнно легалище.
Нъ тии, иже благочьстиви къ Господиноу своѥмоу — имъ вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, тамо прѣбываѭще — оугощениѥ отъ Бога. И то, ѥже оу Бога, лоучьше праведьнымъ.
И въистинѫ, отъ людии Кънигы соуть тии, иже вѣроуѭтъ въ Бога и въ то, ѥже низъпосълано вамъ, и въ то, ѥже низъпосълано имъ, смирени предъ Богомь. Не продаѭтъ знамении Божиихъ за цѣнѫ малѫ. Тѣмъ мьзда ихъ оу Господа ихъ. Въистинѫ, Богъ скоръ въ считании.
О вѣроуѭщии, тръпите и тьцѣтесѧ въ тръпѣнии и бѫдѣте оутвръждени, и бѫдѣте благочьстиви къ Богоу, да бысте оуспѣли.

Ан-Нисаꙁ Жены

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О людиѥ! Боудѣте бл҃гоговѣини къ Господиноу вашемоу, иже сътвори вы отъ единоѩ доушѧ и сътвори отъ неѩ дроужицѫ ꙗ, и распростьре отъ нихъ обоихъ мѫжь мъножьство и жены. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу, имьже просите дроугъ дроуга, и къ ложеснамъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно надъ вами Блюститель.
И дадите сиротамъ имѣниꙗ ихъ, и не мѣнꙗите нечисто на добро, и не поглъщаите имѣниꙗ ихъ въ имѣниꙗ ваша. Въистинѫ, се ѥстъ присно великъ грѣхъ.
Аще ли оустрашите сѧ, ꙗко не правьдьно пристѫпите къ сиротамъ, то поимѣте ꙗже оугодьно вамъ отъ женъ, двѣ и три и четыри; аще ли оустрашите сѧ, ꙗко не боудете праведьни, то единѫ, или ꙗже десницѧ вашѧ дрьжѧтъ. Се ѥстъ ближе къ томоу, да не бремѧ понесете.
И дадите женамъ вѣна ихъ ꙗко даръ вольныи; аще ли оны по своѥи воли отъпоустѧтъ вамъ что отъ того, то ꙗдите се съ покоѥмь и добротоѭ.
И не давайте безоумьнымъ имѣниꙗ вашего, ѥже Богъ сътвори вамъ на прѣпитаниꙗ, нъ питаите ихъ отъ него, и одѣвайте ихъ, и глаголите имъ словеса кротъка.
И искоушаите сироты, доньдеже достигнѫтъ възраста брачьна; аще ли оузрите въ нихъ правыи разоумъ, прѣдайте имъ имѣниꙗ ихъ. И не пожираите ихъ въ излише и спѣше, прѣжде даже възрастѫтъ. И иже ѥстъ богатъ, да въздрьжитъ сѧ; а иже ѥстъ оубогъ, да ꙗстъ по правьдѣ. И ꙗко прѣдаѥте имъ имѣниꙗ ихъ, приимѣте свѣдѣтелѩ надъ ними. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Числитель.
Мѫжемъ часть того, ꙗже оставлꙗѭтъ родителиѥ и ближьнии сърод ьници, и женамъ часть того, ꙗже оставлꙗѭтъ родителиѥ и ближьнии сърод ьници, малъ ли боудетъ или великъ — часть оурѧженаꙗ.
И ꙗко присѫтьствоуѭтъ сърод ьници и сироты и неимѫщии при раздѣлении, то питаите ихъ отъ него и глаголите имъ словеса кротъка.
И да оустрашѧтъ сѧ тии, иже аще бы оставили по себѣ слабоѥ потомьство, боꙗли бы сѧ о нихъ — да боудѫтъ бл҃гоговѣини къ Богоу и да глаголѭтъ словеса правьдьна.
Въистинѫ, тии иже пожираѭтъ имѣниꙗ сиротъ въ неправьдѣ, тъкъмо огнь пожираѭтъ въ чрѣва своꙗ, и горѣти имѫтъ въ Пламени.
Богъ заповѣдаѥтъ вамъ о чѧдѣхъ вашихъ: мѫжескомоу — часть равьна части двоихъ женъ; аще ли соутъ жены свыше двоихъ, то имъ двѣ трети того, ꙗже оставлꙗѥтъ; аще ли ѥдина ѥстъ, то еи половина. А родителема ѥго, комоуждо отъ нихъ шестина того, ꙗже оставлꙗѥтъ, аще имать чѧдо; аще ли не имать чѧда, и родителꙗ ѥго наслѣдоуѭтъ отъ него, то матери ѥго третина; аще ли имать братиѭ, то матери ѥго шестина — по всѣхъ завѣщанiихъ или длъзѣхъ. Отьци ваши и сынове ваши — не вѣсте, кто отъ нихъ ближе вамъ въ пользѣ. Оуставъ отъ Бога. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
И вамъ половина того, ꙗже оставлꙗѭтъ жены вашѧ, аще не имѫтъ чѧда; аще ли имѫтъ чѧдо, то вамъ четврьтина того, ꙗже оставлꙗѭтъ — по всѣхъ завѣщанiихъ или длъзѣхъ. А имъ четврьтина того, ꙗже оставлꙗѥте, аще не имате чѧда; аще ли имате чѧдо, то имъ осмина того, ꙗже оставлꙗѥте — по всѣхъ завѣщанiихъ или длъзѣхъ. Аще ли мѫжь наслѣдьствоуѥмъ далечьними сърод ьникы, или жена, и имать брата или сестрѫ, то комоуждо отъ нихъ шестина; аще ли ихъ множае, то соутъ причѧстьници третинѣ — по всѣхъ завѣщанiихъ или длъзѣхъ, безъ вреда. Заповѣдь отъ Бога. И Богъ ѥстъ Вьсевѣдыи, Прѣтрьпѣливъ.
Сиꙗ соутъ прѣдѣли Божии. И иже покаряѥтъ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, въведетъ и Богъ въ Сокровенноѥ Обиталище, подъ нимьже рѣкы текѫтъ, прѣбываѭще въ немь. И сеи ѥстъ великыи тържьство.
А иже не покаряѥтъ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго и прѣстѫпаѥтъ прѣдѣлы Ѥго, въведетъ и въ Огнь, прѣбываѭще въ немь, и ѥмоу оуничижительноꙗ казнь.
И тѧ отъ женъ вашихъ, ꙗже сътворѧтъ блѫдъ, призовѣте свѣдѣтелѩ противоу нихъ четыри отъ васъ; аще ли свѣдѣтельствоуѭтъ, заключите ихъ въ домы, доньдеже съмрьть приимѣтъ ихъ, или Богъ оуставитъ имъ пѫть.
И два отъ васъ, иже сътворита се, оукорите ꙗ оба; аще ли покаѥта сѧ и исправита сѧ, отъвратите сѧ отъ нихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Въспрещаѩи, Прѣмилосрьдьныи.
Покаꙗниꙗ оу Бога тъкъмо за тѧхъ, иже зъло творѧтъ въ невѣдѣнии, потомь же скоро каѭтъ сѧ — тѣмъ Богъ обращаѥтъ сѧ. И Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
А нѣстъ покаꙗниꙗ за тѧхъ, иже зълаꙗ дѣла творѧтъ, доньдеже приближитъ сѧ смрьть единомоу отъ нихъ, и речетъ: «Въистинѫ, азъ каѭ сѧ нынѣ», ни за тѧхъ, иже оумираѭтъ, а соутъ сокрывъшии. Тѣмъ — оуготовахомъ имъ болѣзньнѫ казнь.
О вы иже вѣроуѥте! Не лѣпо ѥстъ вамъ наслѣдовати жены противоу волѧ ихъ, ни стѣснꙗти ихъ, да отъимете часть отъ того, ꙗже дасте имъ, развѣ аще сътворѧтъ ꙗвьныи блѫдъ. И живѣте съ ними въ добротѣ; аще ли не любите ихъ, то може быти, ꙗко не любите вещь, въ нѭже Богъ положи мъного добра.
Аще ли хощете замѣнити женѫ на мѣсто иноѩ, и дали ѥсте единои отъ нихъ сокровище, не оземлите отъ того ничтоже. Оземлите ли то клеветоѭ и ꙗвьнымь грѣхомь?
И како можете оземлити то, коли единъ отъ васъ въшьлъ ѥстъ къ дроугому, и ꙗшѧ отъ васъ тврьдыи завѣтъ?
И не поимайте тѧхъ женъ, ꙗже отьци ваши поꙗшѧ, развѣ ꙗже оуже минѫ. Въистинѫ, се ѥстъ присно студъ и мрьзость, и зълъ пѫть.
Запрѣщены соутъ вамъ матери вашѧ, и дъщери вашѧ, и сестры вашѧ, и сестры отьцевъ вашихъ, и сестры матерьи вашихъ, и дъщери братовъ, и дъщери сестръ, и матери вашѧ иже доишѧ вы, и сестры вашѧ по доѥнию, и матери женъ вашихъ, и падъщерицѧ вашѧ, ꙗже въ попечении вашемь отъ женъ вашихъ, къ нимъже въшьли ѥсте — аще ли не въшьли ѥсте къ нимъ, то нѣстъ вины на васъ — и жены сыновъ вашихъ, иже отъ чрѣслъ вашихъ, и да не съберете двѣ сестрѣ, развѣ ꙗже оуже минѫ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
И жены замѫжьнѩ запрѣщены вамъ, развѣ ꙗже десницѧ вашѧ дрьжѧтъ — оуставъ Божии надъ вами. И лѣпо ѥстъ вамъ все помимо того, да ищете ихъ имѣниꙗми вашими въ законьнѣмь бракѣ, не въ блѫдѣ. И за ꙗже оуживахомъ отъ нихъ, дайте имъ мьздѫ ихъ ꙗко должьно. И нѣстъ вины на васъ въ томь, ꙗже споусобьно оурѧдите помимо должьна. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
И иже отъ васъ не имать средьства поꙗти вѣроующихъ замѫжьнихъ женъ, то отъ того, ꙗже десницѧ вашѧ дрьжѧтъ, отъ вашихъ вѣроующихъ отроковицъ. И Богъ наилоучьше вѣстъ вѣрѫ вашѫ — вы ѥсте единъ отъ дроугаго. Тъ поимайте ихъ по воли людии ихъ и дайте имъ мьздѫ ихъ по добротѣ, да боудѫтъ замѫжьнѩ, не въ блѫдѣ, ни приꙗмлѧ тайныхъ дроужьниковъ. И ꙗко бывають замѫжьнѩ, аще сътворѧтъ блѫдъ, то имъ половина казни замѫжьнихъ женъ. Се ѥстъ за того отъ васъ, иже боитъ сѧ тѧготы. А да трьпите — се ѥстъ лоучьше вамъ. И Богъ ѥстъ Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
Богъ хощетъ ꙗвити вамъ и наставити вы на пѫти тѣхъ, иже прѣжде васъ, и обратити сѧ къ вамъ. И Богъ ѥстъ Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
И Богъ хощетъ обратити сѧ къ вамъ, а тии иже слѣдоуѭтъ похотѣмъ хотѧтъ, да отъклоните сѧ великымь отъклонениꙗмь.
Богъ хощетъ облегъчити бремѧ ваше, ибо чловѣкъ сътворенъ слабъ.
О вы иже вѣроуѥте! Не пожираите имѣниꙗ вашихъ междоу собоѭ въ соуѥтѣ, развѣ да боудетъ тръговьство по оупросоу обоѭднѣмь. И не оубиваите себе самѣхъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно къ вамъ Прѣмилосрьдьныи.
А иже сътворитъ се въ прѣстѫплении и неправьдѣ, сътворимъ, да горитъ въ Огни. И се ѥстъ присно легъко Богоу.
Аще оубѣгаѥте великыхъ вещии, ꙗже запрѣщены вамъ, покрыѥмъ отъ васъ зълаꙗ дѣла ваша и въведемъ вы входомь бл҃городьнымь.
И не желайте того, имьже Богъ оукраси нѣкыхъ отъ васъ надъ иными. Мѫжемъ часть отъ того, ꙗже стѧжашѧ, и женамъ часть отъ того, ꙗже стѧжашѧ. И просите Бога отъ щедроты Ѥго. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно всѣхъ вещии Свѣдыи.
И за всѣхъ оуставихомъ наслѣдьникы того, ꙗже оставлꙗѭтъ родителиѥ и ближьнии сърод ьници. И тии, съ нимиже десницѧ вашѧ завѣтъ сътворишѧ, дайте имъ часть ихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно надъ всѣми вещьми Свѣдѣтель.
Мѫжиѥ соутъ блюстителиѥ надъ женами, тѣмь ꙗже Богъ оукраси нѣкыхъ отъ нихъ надъ иными, и тѣмь ꙗже тратѧтъ отъ имѣниꙗ своего. Правьдьнꙗѩ жены повиноуѭтъ сѧ усрьдьно, блюдѫще сокровенноꙗ тѣмь, ꙗже Богъ съблюде. А тѧ, ихъже въстаниꙗ боите сѧ, оувѣщаваите ихъ, и отъступаите отъ нихъ на ложахъ, и отълѫчаите ихъ. Аще ли покарꙗѭтъ сѧ вамъ, то не ищите пѫти противоу нихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Прѣвышьнии, Прѣвеликыи.
Аще ли оустрашите сѧ раздора междоу двоима, то посълите сѫдиѭ отъ людии ѥго и сѫдиѭ отъ людии ꙗ. Аще хощета примирениꙗ, Богъ приведетъ ꙗ въ съгласиꙗ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Вьсевѣдѫщь.
И работайте Богоу и не приобьщаите Ѥмоу ничтоже, и добро творите родителемъ, и ближьнимъ сърод ьникомъ, и сиротамъ, и неимѫщимъ, и сосѣдоу иже ѥстъ сърод ьникъ, и сосѣдоу иже ѥстъ чоуждь, и дроугоу присьнемоу, и пѫтьникоу, и ꙗже десницѧ вашѧ дрьжѧтъ. Въистинѫ, Богъ не любитъ гръдаго и хвалителꙗ —
тѧ иже скѫпы соутъ и повелѣваѭтъ людемъ скѫпость, и сокрываѭтъ ꙗже Богъ даде имъ отъ щедроты Своѩ. И оуготовахомъ сокрывъшимъ оуничижительнѫ казнь.
И тии иже тратѧтъ имѣниꙗ своꙗ, да людиѥ видѧтъ ихъ, и не вѣроуѭтъ Богоу ни Посълѣдьнемоу Дьни. И иже имать сатанѫ ꙗко дроуга, зълъ ѥстъ тъ дроугъ.
И что бы врѣдило имъ, аще бы вѣровали Богоу и Посълѣдьнемоу Дьни и тратили отъ того, ꙗже Богъ даде имъ? И Богъ ѥстъ присно ихъ Свѣдыи.
Въистинѫ, Богъ не обидитъ ни тѧжестиѭ пылинъкы; и аще боудетъ добро дѣло, оудвоитъ ꙗ и дастъ отъ Себе великѫ мьздѫ.
Тъ како боудетъ, ꙗко приведемъ отъ всѣхъ ꙗзыкъ свѣдѣтелꙗ, и приведемъ тебе ꙗко свѣдѣтелꙗ надъ сими?
Въ тъ Дьнь тии, иже сокришѧ и не покоришѧ сѧ Посъланьникоу, хотѣли бышѧ, да землꙗ поравьнаѥтъ сѧ съ ними, и не съкрыѭтъ отъ Бога ни единого словесе.
О вы иже вѣроуѥте! Не приступайте къ молитвѣ, доньдеже ѥсте оупьꙗни, доньдеже вѣсте ꙗже глаголете, ни въ нечистотѣ — развѣ ꙗко проходите — доньдеже омыѥте сѧ. Аще ли болите, или на пѫти ѥсте, или единъ отъ васъ приидетъ отъ нѫжьника, или прикоснѫсте сѧ женъ, и не обрѧщете воды, то обратите сѧ къ чистѣи земли и оутрите лица ваша и рѫцѣ ваши. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Простѧи, Прѣмилостивъ.
Не видѣ ли тѣхъ, имъже дана бысть часть Книгы? Коупоуѭтъ заблѫждениꙗ и хотѧтъ, да вы заблѫдите отъ пѫти.
И Богъ наилоучьше вѣстъ врагы вашѧ. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Застѫпьникъ, и Богъ довълеѥтъ ꙗко Помощьникъ.
Отъ тѣхъ иже соутъ Июдейстии, соутъ иже извращаѭтъ словеса отъ мѣстъ ихъ и глаголѭтъ: «Слышахомъ и не покаряѥмъ сѧ», и «Слыши, ꙗко не слышаи», и «Вънемли намъ» — извращаѭще ꙗзыкы своими и хоулѧще вѣрѫ. Аще бышѧ рекли: «Слышахомъ и покаряѥмъ сѧ», и «Слыши», и «Призри на нас», лоучьше бы имъ было и правьдьнѣе. Нъ Богъ проклѧлъ ихъ за сокрываниꙗ ихъ, тъ не вѣроуѭтъ, развѣ мало.
О вы, имъже дана бысть Книга! Вѣроуите въ то, ꙗже посълахомъ, потврьждающе ꙗже ѥстъ съ вами, прѣжде даже сътремъ лица и обратимъ ꙗ на хрьбты ихъ, или проклънемъ ихъ ꙗко проклѧхомъ людиꙗ Сѫботы. И заповѣдь Божиꙗ ѥстъ присно исплъненаꙗ.
Въистинѫ, Богъ не прощаѥтъ, да нѣчто приобьщено боудетъ Ѥмоу, и прощаѥтъ ꙗже ѥстъ менье того, комоу же хощетъ. И иже приобьщаѥтъ нѣчто Богоу, сътвори въистинѫ великыи грѣхъ.
Не видѣ ли тѣхъ, иже очищаѭтъ сами себе? Нъ, Богъ очищаѥтъ кого хощетъ, и не обидими боудѫтъ ни нитиѭ.
Зри, како замышлꙗѭтъ лъжь противоу Богоу! И довьлетъ сего ꙗко ꙗвьнаго грѣха.
Не видѣ ли тѣхъ, имъже дана бысть часть Книгы? Вѣроуѭтъ въ чародѣиство и ложьнꙗ божьства и глаголѭтъ о тѣхъ, иже сокришѧ: «Сии соутъ лоучьше наставлени неже тии, иже вѣроуѭтъ, въ пѫти».
Тии соутъ, ѩже Богъ проклѧ; а кого Богъ проклѧнетъ, николиже обрѧщеши ѥмоу помощьника.
Или имѫтъ часть въ владычьствѣ? Тъгда не далi бышѧ людемъ ни мрьвицѧ отъ костъкы.
Или завидѧтъ людемъ за ꙗже Богъ даде имъ отъ щедроты Своѩ? Ибо дахомъ домоу Авраамовоу Книгѫ и Мѫдрость и дахомъ имъ великоꙗ владычьство.
И отъ нихъ соутъ иже вѣровашѧ ѥмоу, и отъ нихъ соутъ иже отъвратишѧ сѧ отъ него. И Пагоуба довълеѥтъ ꙗко Пламень.
Въистинѫ, тии иже сокришѧ знамениꙗ Нашѧ, сътворимъ да горѧтъ въ Огни. Ꙗко кожи ихъ съꙗдены бываѭтъ, замѣнимъ ихъ инами кожами, да вькоушѧтъ казни. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Крѣпъкъ, Прѣмѫдръ.
А тии иже вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ, въведемъ ихъ въ Сокровеннаꙗ Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, прѣбываѭще въ нихъ въ вѣкы. Имъ въ нихъ чистꙗѩ дроужицѧ, и въведемъ ихъ въ сѣнь прѣсѣньнѫ.
Въистинѫ, Богъ повелѣваѥтъ вамъ отъдавати залоги людемъ ихъ, и ꙗко сѫдите междоу людьми, да сѫдите по правьдѣ. Въистинѫ, колико прѣкрасьно ꙗже имьже Богъ оучитъ вы! Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Вьсеслышѧи, Вьсевидѧщь.
О вы иже вѣроуѥте! Покаряите сѧ Богоу и покаряите сѧ Посъланьникоу и тѣмъ иже имѫтъ власть междоу вами. Аще ли препираѥте сѧ о нѣкоѥи вещи, то обратитете ѭ къ Богоу и Посъланьникоу, аще вѣроуѥте Богоу и Посълѣдьнемоу Дьни. Се ѥстъ лоучьше и краснѣе въ изложении.
Не видѣ ли тѣхъ, иже глаголѭтъ, ꙗко вѣроуѭтъ въ то, ꙗже посълано бысть тебѣ и ꙗже посълано бысть прѣжде тебе? Хотѧтъ искати сѫда прѣдъ ложьнꙗми божьствы, а повелѣно имъ бысть покрыти ихъ. И сатана хощетъ отъвести ихъ далече въ заблѫждениꙗ.
И ꙗко речено ѥстъ имъ: «Приидѣте къ тому, ꙗже Богъ ниспосъла, и къ Посъланьникоу», видиши лицемѣры отъвращаѭщѧ сѧ отъ тебе отъвращениꙗмь.
Тъ како боудетъ, ꙗко бѣда постигнетъ ихъ за ꙗже рѫцѣ ихъ прѣдъпосълашѧ? Тъгда приходѧтъ къ тебѣ, кльнѫще сѧ Богомь: «Не хотѣхомъ ничесоже развѣ доброты и примирениꙗ».
Тии соутъ, ѩже Богъ вѣстъ что ѥстъ въ срьдьцихъ ихъ. Тъ отъврати сѧ отъ нихъ и оувѣщаи ихъ, и глаголи имъ о себѣ самѣхъ словеса доходьна.
И не посълахомъ ни единого посъланьника развѣ да покаряѭтъ сѧ ѥмоу по воли Божии. Аще бышѧ, ꙗко обидѣшѧ себе самѣхъ, пришьли къ тебѣ и просили прощениꙗ отъ Бога, и Посъланьникъ просилъ прощениꙗ за нихъ, обрѣли бышѧ Бога Въспрещаѭща, Прѣмилосрьдна.
Нъ нѣ, Господемь твоимь, не оувѣроуѭтъ, доньдеже сътворѧтъ тебе сѫдиѭ того, ꙗже ѥстъ въ прѣнии междоу ними, и потомь не обрѧщѫтъ въ себѣ стоужениꙗ о томь, ꙗже рѣшилъ ѥси, и покорѧтъ сѧ покорениꙗмь пълнымь.
Аще бы заповѣдали имъ: «Оубиите себе», или «Изыдите отъ жилищъ вашихъ», не сътворили бышѧ того, развѣ мало отъ нихъ. Аще бышѧ сътворили ꙗже оувѣщани бышѧ, лоучьше бы имъ было и крѣпъкъше оутврьждениꙗ.
И тъгда дали бы имъ отъ Нашего присѫтьствиꙗ великѫ мьздѫ,
и наставили бы ихъ на правыи пѫть.
И иже покаряѥтъ сѧ Богоу и Посъланьникоу, тии соутъ съ тѣми, ихъже Богъ бл҃гослови — отъ пророкъ, и правьдьныхъ, и мѫченикъ, и праведьныхъ. И колико прѣкрасьни соутъ тии ꙗко дроузи!
Сиꙗ ѥстъ щедрота отъ Бога. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Свѣдыи.
О вы иже вѣроуѥте! Приимѣте прѣдъосторожьности вашѧ и изыдите дроужинами, или изыдите вьси заедино.
И въистинѫ, междоу вами ѥстъ иже оумедлꙗѥтъ; тъгда аще бѣда постигнетъ вы, речетъ: «Богъ бл҃годѣтельствова ми, ꙗко не бѣхъ присѫтьствьнъ съ ними».
А аще щедрота отъ Бога постигнетъ вы, речетъ — ꙗко бы не бысть дроужьства междоу вами и нимь — «О аще бы бѣхъ съ ними, да бы стѧжалъ великоꙗ тръжьство!»
Тъ да поборѧтъ на пѫти Божиꙗмь тии, иже продаѭтъ животъ мира сего за Посълѣдьнеꙗ. И иже поборетъ на пѫти Божиꙗмь, и оубиꙗнъ боудетъ или одолѣѥтъ, дадимъ ѥмоу великѫ мьздѫ.
И что вамъ, ꙗко не поборете на пѫти Божиꙗмь и за оутѣснѥнꙗ междоу мѫжи и жены и дѣтьми, иже глаголѭтъ: «Господи нашь! Изведи ны отъ сего града, ꙗго же людиѥ соутъ оутѣснителиѥ, и постави намъ отъ Тебе застѫпьника, и постави намъ отъ Тебе помощьника»?
Тии иже вѣроуѭтъ поборѭтъ на пѫти Божиꙗмь, а тии иже сокрываѭтъ поборѭтъ на пѫти ложьнихъ божьствъ. Тъ поборите на сѫпостаты сатанины. Въистинѫ, хитрость сатанина ѥстъ присно слаба.
Не видѣ ли тѣхъ, имъже речено бысть: «Въздрьжите рѫкы вашѧ и оустановите молитвѫ и давайте очищалнаꙗ даꙗниꙗ»? Нъ ꙗко поборъ заповѣданъ имъ бысть, се, часть отъ нихъ боитъ сѧ людии ꙗко страхомь Божиимь, или страхомь вѧщьшиимь, и глаголѭтъ: «Господи нашь! Почто заповѣдалъ ѥси намъ поборъ? Не одъложилъ ли бы ны до ближьнꙗго срока?» Рьци: «Оуживаниꙗ мира сего ѥстъ мало, а Посълѣдьнеꙗ ѥстъ лоучьше за того, иже бл҃гоговѣинъ. И не обидими боудете ни нитиѭ».
Идѣже коли ни боудете, смрьть постигнетъ вы, аще и въ высокыхъ стлъпѣхъ боудете. Аще ли добро постигнетъ ихъ, глаголѭтъ: «Се ѥстъ отъ Бога». Аще ли зъло постигнетъ ихъ, глаголѭтъ: «Се ѥстъ отъ тебе». Рьци: «Все ѥстъ отъ Бога». Что оубо симъ людемъ, ꙗко ѥдва разоумѣваѭтъ словеса?
Ꙗже добро постигнетъ тѧ — отъ Бога ѥстъ; а ꙗже зъло постигнетъ тѧ — отъ тебе самого ѥстъ. И посълахомъ тѧ людемъ ꙗко посъланьника. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Свѣдѣтель.
Иже покаряѥтъ сѧ Посъланьникоу, Богоу покори сѧ; а иже отъвращаѥтъ сѧ — не посълахомъ тебе блюстителемь надъ ними.
И глаголѭтъ: «Покорьство!» Нъ ꙗко изыдѫтъ отъ присѫтьствиꙗ твоего, часть отъ нихъ размышлꙗѥтъ ноштиѭ о иномь, неже ꙗже ты глаголеши. И Богъ записоуѥтъ ꙗже размышлꙗѭтъ. Тъ отъврати сѧ отъ нихъ и възложи оупъваниꙗ на Бога. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Хранитель.
Не размышлꙗѭтъ ли о Чтении? Аще бы было отъ инаго неже Бога, обрѣли бы въ немь мъного розноглашениꙗ.
И ꙗко приидетъ имъ дѣло бѣзъпасьности или страха, распространꙗѭтъ ꙗ. Аще бы обратили ꙗ къ Посъланьникоу и къ тѣмъ, иже имѫтъ власть междоу ними, тии отъ нихъ, иже могѫтъ размыслити ꙗ, вѣдѣли бы ꙗ. Аще бы не щедрота Божиꙗ на васъ и милость Ѥго, послѣдовали бысте сатанѣ, развѣ мало.
Тъ побори на пѫти Божиꙗмь — не обрѣменьнъ ѥси ничимьже развѣ доушеѭ твоѥѭ — и поноукни вѣроующихъ. Може быти, ꙗко Богъ оудрьжитъ силѫ тѣхъ, иже сокришѧ. И Богъ ѥстъ крѣпъчии по силѣ и крѣпъчии по казни.
Иже ходатаиствоуѥтъ ходатаиствомь добрымь, имать часть отъ того; а иже ходатаиствоуѥтъ ходатаиствомь зълымь, имать часть отъ того. И Богъ ѥстъ присно надъ всѣми вещьми Хранитель.
И ꙗко привѣтствоуѥми боудете привѣтьствиꙗмь, то привѣтьствоуите привѣтьствиꙗмь лоучьшиимь, или отъдайте то. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно надъ всѣми вещьми Числитель.
Богъ — нѣстъ бога развѣ Ѥго. Въистинѫ съберетъ вы въ Дьнь Сѫда, въ немьже нѣстъ съмьнѣниꙗ. И кто ѥстъ истиньнѣе въ словесехъ неже Богъ?
Что вамъ, ꙗко ѥсте двѣ стороны о лицемѣрѣхъ, ꙗко Богъ низъврьже ихъ за ꙗже стѧжашѧ? Хощете ли наставити того, кого Богъ отъвелъ ѥстъ? А кого Богъ отъведетъ, николиже обрѧщеши ѥмоу пѫти.
Хотѧтъ, да бысте сокрыли ꙗко они сокришѧ, да бысте равьни были. Тъ не приимайте отъ нихъ сѫпостатовъ, доньдеже преселѧтъ сѧ на пѫти Божиꙗмь. Аще ли отъвратѧтъ сѧ, то схватите ихъ и побиите ихъ, идѣже обрѧщете ихъ, и не приимайте отъ нихъ ни сѫпостата, ни помощьника —
развѣ тѣхъ, иже достигнѫтъ людъ, междоу нимиже и вами ѥстъ завѣтъ, или иже придѫтъ къ вамъ, срьдьца ихъ стѣснена отъ поборениꙗ васъ или поборениꙗ людии ихъ. Аще бы Богъ хотѣлъ, далъ бы имъ власть надъ вами, и поборили бы вы. Тъ аще отъстѫпѧтъ отъ васъ и не поборѭтъ васъ и прѣдъложѧтъ вамъ миръ, то Богъ не сътвори вамъ пѫти противоу нихъ.
Обрѧщете иныхъ, иже хотѧтъ быти безъпечьни отъ васъ и безъпечьни отъ людии своихъ. Всꙗко, ꙗко вращаѥми боудѫтъ къ искоушению, погрѫжени бываѭтъ въ не. Аще ли не отъстѫпѧтъ отъ васъ, ни прѣдъложѧтъ вамъ миръ, ни оудрьжѧтъ рѫцѣ своихъ, то схватите ихъ и побиите ихъ, идѣже срѣтите ихъ. А тѧ — дахомъ вамъ надъ ними ꙗснѫ власть.
И не лѣпо ѥстъ вѣроующемоу оубити вѣроующаго, развѣ по ошибъцѣ. А иже оубиѥтъ вѣроующаго по ошибъцѣ, то освобождениꙗ вѣроующаго раба и кръвьнаꙗ цѣна, да прѣдана боудетъ домоу ѥго, развѣ аще отъпоустѧтъ ѭ въ милостынꙗ. Аще ли онъ отъ людъ, враждебьнъ вамъ, и ѥстъ вѣроующь, то освобождениꙗ вѣроующаго раба. Аще ли онъ отъ людъ, междоу нимиже и вами ѥстъ завѣтъ, то кръвьнаꙗ цѣна, да прѣдана боудетъ домоу ѥго, и освобождениꙗ вѣроующаго раба. А иже не обрѧщетъ средьства, то постъ двоихъ мѣсѧцъ непрѣстаньнъ — покаꙗниꙗ отъ Бога. И Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
А иже оубиѥтъ вѣроующаго вольнымь изволениꙗмь, мьзда ѥго ѥстъ Пагоуба, прѣбываѩ въ нои, и гнѣвъ Божии на нь, и Богъ проклѧлъ и и оуготовалъ ѥмоу великѫ казнь.
О вы иже вѣроуѥте! Ꙗко изыдете на пѫти Божиꙗмь, различаите, и не глаголите томоу, иже прѣдълагаѥтъ вамъ миръ: «Нѣси вѣроующь» — ищѫще стѧжаниꙗ живота мира сего, ибо оу Бога ѥстъ обильнаꙗ добыча. Тако бысте и вы прѣжде, потомь же Богъ оумилосрьди сѧ надъ вами; тъ различаите. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно того, ꙗже творите, Вьсевѣдѫщь.
Не равьни соутъ тии отъ вѣроующихъ, иже сѣдѧтъ — развѣ тии иже немощьни соутъ — и тии иже подвизаѭтъ сѧ на пѫти Божиꙗмь имѣнии и доушами своими. Богъ отъличи тѧхъ иже подвизаѭтъ сѧ имѣнии и доушами надъ тѣми иже сѣдѧтъ, степениѭ. И комоуждо Богъ обѣща наилоучьшеꙗ. И Богъ отъличи тѧхъ иже подвизаѭтъ сѧ надъ тѣми иже сѣдѧтъ великоѭ мьздоѭ —
степени отъ Него, и прощениꙗ, и милость. И Богъ ѥстъ присно Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
Въистинѫ, тии ихъже аньгели приимѫтъ въ смрьти, а они обидѧтъ себе самѣхъ — рекѫтъ: «Въ коꙗмь състоꙗнии бѣсте?» Рекѫтъ: «Оутѣснени бѣхомъ въ земли». Рекѫтъ: «Не бысть ли землꙗ Божиꙗ пространьна довьлеющи, да преселили сѧ бысте въ нои?» Тѣхъ — прибѣжище ихъ ѥстъ Пагоуба. И зълъ ѥстъ тъ конѣць —
развѣ оутѣснѥнꙗхъ междоу мѫжи и жены и дѣтьми, иже не могѫтъ оумыслити хитрости и не наставлени на пѫть.
Тѣхъ — може быти, ꙗко Богъ проститъ ихъ. И Богъ ѥстъ присно Простѧи, Прѣмилостивъ.
И иже преселитъ сѧ на пѫти Божиꙗмь, обрѧщетъ въ земли мъного прибѣжища и изобилиꙗ. И иже изыдетъ отъ дома своего, преселꙗꙗ сѧ къ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, и потомь смрьть постигнетъ и, мьзда ѥго оуже припала ѥстъ на Бога. И Богъ ѥстъ присно Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
И ꙗко пѫтьствоуѥте по земли, нѣстъ вины на васъ оукратити молитвѫ, аще боите сѧ, да тии иже сокришѧ озълобѧтъ вы. Въистинѫ, сокрывъшии соутъ присно вамъ ꙗвьныи врагъ.
И ꙗко ѥси междоу ними и ведеши ихъ въ молитвѣ, да станетъ часть отъ нихъ съ тобоѭ и да приимѫтъ орѫжиꙗ своꙗ. И ꙗко поклонѧтъ сѧ, да отъстѫпѧтъ назадъ, и да приидетъ дроугаꙗ часть, ꙗже не молишѧ сѧ, и да помолѧтъ сѧ съ тобоѭ, и да приимѫтъ прѣдъосторожьности и орѫжиꙗ своꙗ. Тии иже сокришѧ хотѧтъ, да небрѣжете орѫжии вашихъ и покладъ вашихъ, да нападѫтъ на вы единымь нападениꙗмь. И нѣстъ вины на васъ, аще дъждь озълоблꙗѥтъ вы или болите, да положите орѫжиꙗ ваша; нъ приимѣте прѣдъосторожьности вашѧ. Въистинѫ, Богъ оуготовалъ сокрывъшимъ оуничижительнѫ казнь.
И ꙗко съврьшите молитвѫ, поминайте Бога стоꙗще и сѣдѧще и на бокы ваша. И ꙗко въ покои ѥсте, оустановите молитвѫ. Въистинѫ, молитва ѥстъ присно надъ вѣроующими оурочьнъ оуставъ.
И не ослабѣваите въ гонении людъ. Аще стражд ете, то въистинѫ и они стражд ѫтъ ꙗкоже вы стражд ете, нъ вы чаѥте отъ Бога ꙗже они не чаѭтъ. И Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
Въистинѫ, посълахомъ тебѣ Книгѫ въ истинѣ, да сѫдиши междоу людьми тѣмь, ꙗже Богъ показалъ ти. И не бѫди застѫпьникомь за ковар ьныхъ.
И проси прощениꙗ отъ Бога. Въистинѫ, Богъ ѥстъ присно Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
И не застѫпаи за тѧхъ, иже прѣдаѭтъ себе самѣхъ. Въистинѫ, Богъ не любитъ того, иже ѥстъ присно коварьнъ и грѣшьнъ.
Сокрываѭтъ сѧ отъ людии, нъ не сокрываѭтъ сѧ отъ Бога, и Онъ ѥстъ съ ними, ꙗко размышлꙗѭтъ ноштиѭ словеса, ꙗже не оугодьна Ѥмоу. И Богъ ѥстъ присно того, ꙗже творѧтъ, Объемлѭщь.
Се, вы ѥсте тии, иже застѫпасте за нихъ въ животѣ мира сего. Нъ кто застѫпитъ прѣдъ Богомь за нихъ въ Дьнь Сѫда, или кто боудетъ хранителемь надъ ними?
И иже сътворитъ зъло или обидитъ доушѫ своѭ, потомь же проситъ прощениꙗ отъ Бога, обрѧщетъ Бога Прѣмилостива, Прѣмилосрьдна.
И иже сътворитъ грѣхъ, сътворитъ и тъкъмо противоу доушѧ своѩ. И Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
И иже сътворитъ виноу или грѣхъ, потомь же възложитъ ꙗ на невиньнаго, въистинѫ обрѣмени себе клеветоѭ и ꙗвьнымь грѣхомь.
Аще бы не щедрота Божиꙗ на тебе и милость Ѥго, часть отъ нихъ помыслила бы отъвести тебе. Нъ не отъводѧтъ развѣ себе самѣхъ и не вредѧтъ тебе ничимьже. И Богъ ниспосъла на тебе Книгѫ и Мѫдрость, и наоучи тебе ꙗже не вѣдалъ ѥси. И щедрота Божиꙗ на тебе ѥстъ присно велика.
Нѣстъ добра въ мъногомь тайнѣмь съвѣтѣ ихъ, развѣ того, иже заповѣдаѥтъ милостынꙗ, или доброту, или примирениꙗ междоу людьми. А иже сътворитъ то, ищѧ бл҃говолениꙗ Божиꙗ, дадимъ ѥмоу великѫ мьздѫ.
А иже противлꙗѥтъ сѧ Посъланьникоу, по томь ꙗко наставлениꙗ бысть ꙗвьно ѥмоу, и слѣдоуѥтъ иначе неже пѫтемь вѣроующихъ, обратимъ ѥго тамо, камо обрати сѧ, и сътворимъ, да горитъ въ Пагоубѣ. И зълъ ѥстъ тъ конѣць.
Въистинѫ, Богъ не прощаѥтъ, да нѣчто приобьщено боудетъ Ѥмоу, и прощаѥтъ ꙗже ѥстъ менье того, комоу же хощетъ. И иже приобьщаѥтъ нѣчто Богоу, въистинѫ отъблѫди далече.
Призываѭтъ помимо Него тъкъмо женьскꙗ кумиры и не призываѭтъ ничесоже развѣ сатаны мѧтежьнаго,
ꙗгоже Богъ проклѧ. И рече: «Въистинѫ, приимѫ отъ слоугъ Твоихъ оуставленьнѫ часть,
и въистинѫ отъведѫ ихъ, и въистинѫ исплънѫ ихъ соуѥтьными желаниꙗми, и въистинѫ повелѣю имъ и разрѣжѫтъ оуши скотомъ, и въистинѫ повелѣю имъ и измѣнѧтъ тварь Божиѭ». А иже приимѣтъ сатанѫ ꙗко застѫпьника въ мѣсто Бога, въистинѫ погоуби сѧ погоублениꙗмь ꙗвьнымь.
Обѣщаваѥтъ имъ и исплънꙗѥтъ ихъ соуѥтьными желаниꙗми; и сатана обѣщаваѥтъ имъ тъкъмо прѣльсть.
Тѣхъ — прибѣжище ихъ ѥстъ Пагоуба, и не обрѧщѫтъ отъ неѩ избѣжениꙗ.
А тии иже вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ, въведемъ ихъ въ Сокровеннаꙗ Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, прѣбываѭще въ нихъ въ вѣкы — обѣщаниꙗ Божиꙗ въ истинѣ. И кто ѥстъ истиньнѣе неже Богъ въ словесехъ?
Не по соуѥтьнымъ желаниꙗмъ вашимъ, ни по соуѥтьнымъ желаниꙗмъ Людии Книгы. Иже сътворитъ зъло, воздано ѥмоу боудетъ за то, и не обрѧщетъ себѣ, помимо Бога, ни застѫпьника, ни помощьника.
А иже сътворитъ правьдьнаꙗ дѣла, мѫжьскъ ли или женьскъ, и ѥстъ вѣроующь — тии въидѫтъ въ Сокровенноꙗ Обиталище и не обидими боудѫтъ ни мрьвицеѭ отъ костъкы.
И кто ѥстъ лоучьше вѣроѭ неже тъ, иже посвѧти лице своꙗ Богоу, добро творѧ, и слѣдоуѥтъ оучению Авраама, правьдьнаго? И Богъ приꙗ Авраама ꙗко дроуга.
И Богоу принадлежитъ все ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и ꙗже ѥстъ на земли. И Богъ ѥстъ присно всѣхъ вещии Объемлѭщь.
И ищѫтъ изрѣчениꙗ твоего о женахъ. Рьци: «Богъ изрекаѥтъ вамъ о нихъ, и то ꙗже чьтено ѥстъ вамъ въ Книзѣ о сиротьнꙗхъ женахъ, имъже не давайте ꙗже оуставлено имъ, а хощете поꙗти ихъ, и о оутѣснѥнꙗхъ междоу дѣтьми, и да блюдете за сироты правьдѫ». И ꙗже добро сътворите, Богъ ѥстъ присно того Свѣдыи.
Аще ли жена боитъ сѧ отъ мѫжа своего въстаниꙗ или отъвращениꙗ, то нѣстъ вины на нихъ обоихъ, да сътворѧтъ междоу собоѭ примирениꙗ. И примирениꙗ ѥстъ лоучьше. И доушѧ склоньны къ алъчьности. Аще ли добро творите и бл҃гоговѣини ѥсте, то Богъ ѥстъ присно того, ꙗже творите, Вьсевѣдѫщь.
И николиже не възможете равьно пристѫпити къ женамъ, аще и оусрьдьно хощете. Тъ не склонꙗите сѧ вьсъ къ единои, да оставите ꙗ ꙗко повѣшенѫ. Аще ли примирите сѧ и бл҃гоговѣини ѥсте, то Богъ ѥстъ присно Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
Аще ли разлѫчита сѧ, Богъ обогатитъ комоуждо отъ нихъ отъ изобилиꙗ Своего. И Богъ ѥстъ присно Вьсеобъемлѭщь, Прѣмѫдръ.
И Богоу принадлежитъ все ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и ꙗже ѥстъ на земли. И заповѣдахомъ тѣмъ, имъже дана бысть Книга прѣжде васъ, и вамъ, да боудете бл҃гоговѣини къ Богоу. Аще ли сокрываѥте, то Богоу принадлежитъ все ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и ꙗже ѥстъ на земли. И Богъ ѥстъ присно Самодовольнъ, Хвалимъ.
И Богоу принадлежитъ все ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и ꙗже ѥстъ на земли. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Хранитель.
Аще хощетъ, може отъꙗти вы, о людиѥ, и привести иныхъ. И Богъ ѥстъ присно надъ тѣмь Сильнъ.
Иже хощетъ мьздѫ мира сего — то оу Бога ѥстъ мьзда мира сего и Посълѣдьнꙗго. И Богъ ѥстъ присно Вьсеслышѧи, Вьсевидѧщь.
О вы иже вѣроуѥте! Боудѣте блюстителиѥ правьды, свѣдѣтелиѥ прѣдъ Богомь, аще и противоу себе самѣхъ, или родителемъ вашимъ, или ближьнимъ сърод ьникомъ вашимъ. Богатъ ли боудетъ или оубогъ, Богъ ближе имъ обоимъ. Тъ не слѣдоуите похотемъ, да не оукланꙗѥте сѧ. Аще ли извращаѥте или отъвращаѥте сѧ, то Богъ ѥстъ присно того, ꙗже творите, Вьсевѣдѫщь.
О вы иже вѣроуѥте! Вѣроуите въ Бога и Посъланьника Ѥго, и Книгѫ, ѭже ниспосъла на Посъланьника Своего, и Книгѫ, ѭже ниспосъла прѣжде. И иже сокрыѥтъ Бога и аньгелы Ѥго и Книгы Ѥго и посъланьникы Ѥго и Посълѣдьнии Дьнь, въистинѫ отъблѫди далече.
Въистинѫ, тии иже оувѣровашѧ, потомь же сокришѧ, потомь же оувѣровашѧ, потомь же сокришѧ, потомь же оумъножишѧ сокрываниꙗ — Богъ не проститъ ихъ и не наставитъ ихъ на пѫть.
Дайте вѣсть лицемѣромъ, ꙗко имъ ѥстъ болѣзньна казнь —
тии иже приимаѭтъ сокрывъшихъ ꙗко сѫпостаты въ мѣсто вѣроующихъ. Ищѫтъ ли силы оу нихъ? То въистинѫ вьса сила принадлежитъ Богоу.
И оуже ниспосъла вамъ въ Книзѣ, ꙗко ꙗко слышите знамениꙗ Божиꙗ сокрываꙗмы и хоулимы, не сѣдите съ ними, доньдеже погрѫзѧтъ сѧ въ иноꙗ словеса. Въистинѫ, тъгда бысте подобьни имъ. Въистинѫ, Богъ съберетъ лицемѣры и сокрывъшихъ въ Пагоубѣ заедино —
тии иже подъстерегаѭтъ васъ. Аще ли боудетъ побѣда вамъ отъ Бога, глаголѭтъ: «Не бѣхомъ ли съ вами?» Аще ли сокрывъшии имѫтъ часть, глаголѭтъ: «Не одолѣхомъ ли вамъ и не защитихомъ ли вы отъ вѣроующихъ?» Богъ сѫдити имать междоу вами въ Дьнь Сѫда. И Богъ николиже дастъ сокрывъшимъ пѫть надъ вѣроующими.
Въистинѫ, лицемѣри ищѫтъ прѣльстити Бога, и Онъ ѥстъ ихъ Прѣльститель. И ꙗко въстаѭтъ на молитвѫ, въстаѭтъ лѣниво, показоуѭще сѧ прѣдъ людьми, и не поминаѭтъ Бога развѣ мало —
колеблѧще сѧ междоу тѣмь, ни къ симъ ни къ тѣмъ. А кого Богъ отъведетъ, николиже обрѧщеши ѥмоу пѫти.
О вы иже вѣроуѥте! Не приимайте сокрывъшихъ ꙗко сѫпостаты въ мѣсто вѣроующихъ. Хощете ли дати Богоу надъ вами ꙗснѫ власть?
Въистинѫ, лицемѣри соутъ въ наинижьшеи глоубинѣ Огнꙗ, и николиже обрѧщеши имъ помощьника —
развѣ тѣхъ, иже каѭтъ сѧ и исправлꙗѭтъ сѧ и дрьжѧтъ сѧ Бога и творѧтъ вѣрѫ своѭ искрьнѭ Богоу. Тии соутъ съ вѣроующими, и Богъ дастъ вѣроующимъ великѫ мьздѫ.
Что сътворитъ Богъ съ казниѭ вашеѭ, аще бл҃годар ьни ѥсте и вѣроуѥте? И Богъ ѥстъ присно Бл҃годарьнъ, Вьсевѣдыи.
Богъ не любитъ гласьнаго изглаголаниꙗ зълыхъ словесъ, развѣ тѣмь, иже обижденъ бысть. И Богъ ѥстъ присно Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
Аще ли ꙗвите добро дѣло, или сокрыѥте ꙗ, или простите зъло — то Богъ ѥстъ присно Простѧи, Сильнъ.
Въистинѫ, тии иже сокрываѭтъ Бога и посъланьникы Ѥго и хотѧтъ сътворити раздѣлениꙗ междоу Богомь и посъланьникы Ѥго и глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ въ нѣкыхъ и сокрываѥмъ нѣкыхъ», и хотѧтъ приꙗти пѫть посредьнии —
тии соутъ сокрывъшии въ истинѫ. И оуготовахомъ сокрывъшимъ оуничижительнѫ казнь.
А тии иже вѣроуѭтъ Богоу и посъланьникомъ Ѥго и не раздѣлꙗѭтъ междоу ни единымъ отъ нихъ — тѣмъ дастъ мьздѫ ихъ. И Богъ ѥстъ присно Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьныи.
Людиѥ Книгы просѧтъ отъ тебе, да сътвориши Книгѫ ниспосъланѫ имъ отъ небесе. Просишѧ отъ Моисеа вѧщьшаго неже то, ибо рѣшѧ: «Покажи намъ Бога ꙗвьно». И грому даръ постиже ихъ за неправьдѫ ихъ. Потомь же приꙗшѧ тельца по томь, ꙗко ꙗснꙗ доказательства пришьла имъ бышѧ; нъ простихомъ то. И дахомъ Моисею ꙗснѫ власть.
И въздвигохомъ надъ ними Горѫ завѣтомь ихъ, и рекохомъ имъ: «Въниидите вратами поклонꙗѭще сѧ», и рекохомъ имъ: «Не прѣстѫпаите Сѫботы», и ꙗхомъ отъ нихъ тврьдыи завѣтъ.
Тъ за нарушениꙗ завѣта ихъ, и сокрываниꙗ ихъ знамении Божиихъ, и избиваниꙗ ихъ пророковъ не по правьдѣ, и глаголаниꙗ ихъ: «Срьдьца наша соутъ обвита» — нъ, Богъ запечатьлѣ ихъ за сокрываниꙗ ихъ, тъ не вѣроуѭтъ развѣ мало —
и за сокрываниꙗ ихъ, и глаголаниꙗ ихъ противоу Мариꙗ великоѭ клеветоѭ,
и глаголаниꙗ ихъ: «Въистинѫ, оубихомъ Помазаньника, Iисоуса сына Мариина, посъланьника Божиꙗ» — и не оубишѧ ѥго, ни распѧшѧ ѥго, нъ сътворено бысть имъ двосмысльно. И въистинѫ, тии иже различаѭтъ о семь, соутъ въ съмьнѣнии о томь. Не имѫтъ о семь знаниꙗ, развѣ слѣдованиꙗ домышлениꙗ. И не оубишѧ ѥго навѣрьно.
Нъ, Богъ въздвиже ѥго къ Себѣ. И Богъ ѥстъ присно Крѣпъкъ, Прѣмѫдръ.
И нѣстъ ни единаго отъ Людии Книгы, иже не оувѣроуѥтъ въ нь прѣжде смрьти своѩ. И въ Дьнь Сѫда боудетъ свѣдѣтелемь надъ ними.
Тъ за неправьдѫ тѣхъ, иже соутъ Июдейстии, запрѣтихомъ имъ добраꙗ, ꙗже законьна имъ бышѧ, и за отъвращениꙗ ихъ мъногыхъ отъ пѫти Божиꙗ,
и за приꙗтиꙗ ихъ лихвы, а запрѣщена бысть имъ, и пожираниꙗ ихъ имѣниꙗ людии въ соуѥтѣ. И оуготовахомъ сокрывъшимъ междоу ними болѣзньнѫ казнь.
Нъ тии, иже оутврьждени соутъ въ знании междоу ними, и вѣроующии, вѣроуѭтъ въ то, ꙗже посълано бысть тебѣ и ꙗже посълано бысть прѣжде тебе — и тии иже оустановлꙗѭтъ молитвѫ и тии иже даѭтъ очищальнаꙗ даꙗниꙗ, и тии иже вѣроуѭтъ Богоу и Посълѣдьнемоу Дьни — тѣмъ дадимъ великѫ мьздѫ.
Въистинѫ, вдъхновихомъ тебе ꙗкоже вдъхновихомъ Ноꙗ и пророкы по немь. И вдъхновихомъ Авраама, и Исмаила, и Исаака, и Iакова, и Колѣна, и Iисоуса, и Iова, и Iонѫ, и Аарона, и Соломона. И дахомъ Давыдоу Писмо.
И посъланьникы повѣдахомъ тебѣ прѣжде, и посъланьникы не повѣдахомъ тебѣ. И Богъ глагола Моисею прꙗмо.
Посъланьникы несѫще бл҃гꙗ вѣсти и прѣдъостерѣжениꙗ, да людиѥ не имѫтъ довода противоу Богоу по посъланьницѣхъ. И Богъ ѥстъ присно Крѣпъкъ, Прѣмѫдръ.
Нъ Богъ свѣдѣтельствоуѥтъ тѣмь, ꙗже ниспосъла тебѣ — ниспосъла то въ знании Своꙗмь — и аньгели свѣдѣтельствоуѭтъ. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Свѣдѣтель.
Въистинѫ, тии иже сокришѧ и отъвратишѧ иныхъ отъ пѫти Божиꙗ, въистинѫ отъблѫдишѧ далече.
Въистинѫ, тии иже сокришѧ и сътворишѧ неправьдѫ, Богъ не проститъ ихъ и не наставитъ ихъ на пѫть —
развѣ пѫти Пагоубы, прѣбываѩ въ нои въ вѣкы. И се ѥстъ присно легъко Богоу.
О людиѥ! Посъланьникъ приде къ вамъ съ истиноѭ отъ Господа вашего. Тъ вѣроуите — лоучьше ѥстъ вамъ. Аще ли сокрываѥте, то Богоу принадлежитъ все ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и на земли. И Богъ ѥстъ присно Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
О Людиѥ Книгы! Не прѣстѫпаите прѣдѣловъ въ вѣрѣ вашеи и не глаголите о Бозѣ развѣ истинъ. Помазаньникъ, Iисоусъ сынъ Мариинъ, ѥстъ тъкъмо посъланьникъ Божии и Слово Ѥго, ꙗже низъврьже на Мариѭ, и Доухъ отъ Него. Тъ вѣроуите Богоу и посъланьникомъ Ѥго, и не глаголите «Три». Прѣстаните — лоучьше ѥстъ вамъ. Богъ ѥстъ тъкъмо Единъ Богъ. Слава Ѥмоу, да бы имѣлъ Сына! Ѥмоу принадлежитъ все ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и ꙗже ѥстъ на земли. И Богъ довълеѥтъ ꙗко Хранитель.
Помазаньникъ николиже не възгнушаѥтъ сѧ быти слоугоѭ Богоу, ни аньгели приближеньнии. И иже възгнушаѥтъ сѧ работы Ѥго и гърдъ ѥстъ, съберетъ ихъ всѣхъ къ Себѣ.
Тъ за тѧхъ иже вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ, заплатитъ имъ мьздѫ ихъ пълнѫ и оумъножитъ имъ отъ щедроты Своѩ. А за тѧхъ иже възгнушаѭтъ сѧ и гърди соутъ, казнитъ ихъ казниѭ болѣзньноѭ, и не обрѧщѫтъ себѣ, помимо Бога, ни застѫпьника, ни помощьника.
О людиѥ! Приде вамъ доказательство отъ Господа вашего, и ниспосълахомъ вамъ свѣтъ ꙗсьнъ.
Тъ за тѧхъ иже вѣроуѭтъ Богоу и дрьжѧтъ сѧ Ѥго, въведетъ ихъ въ милость отъ Себе и щедротѫ, и наставитъ ихъ къ Себѣ правымь пѫтемь.
Ищѫтъ изрѣчениꙗ твоего. Рьци: «Богъ изрекаѥтъ вамъ о наслѣдьникоу отъдаленьнѣмь. Аще мѫжь погибнетъ, не имыи чѧда, и имать сестрѫ, то еи половина того, ꙗже оставлꙗѥтъ. И онъ наслѣдоуѥтъ отъ неѩ, аще она не имать чѧда. Аще ли двѣ сестрѣ, то имъ двѣ трети того, ꙗже оставлꙗѥтъ. Аще ли братиꙗ мѫжиѥ и жены, то мѫжескомоу часть равьна части двоихъ женъ». Богъ ꙗвлꙗѥтъ вамъ, да не заблѫдите. И Богъ ѥстъ всѣхъ вещии Свѣдыи.

Ал-Маида Трапеза

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О вы иже вѣроуѥте, исплъните завѣты вашѧ. Законьно вамъ ѥстъ животьноꙗ отъ скота, развѣ ꙗже чьтено вамъ ѥстъ, не творѧще законьнымь ловъ, доньдеже ѥсте въ поклоньничьстѣмь състоꙗнии. Въистинѫ, Богъ повелѣваѥтъ ꙗже хощетъ.
О вы иже вѣроуѥте, не оскврьнꙗите обрѧдовъ Божиихъ, ни свѧщеннаго мѣсѧца, ни приношении, ни вѣньцевъ, ни тѣхъ идѫщихъ къ Свѧщенномоу Домоу, ищѫщихъ щедроты и бл҃говолениꙗ отъ Господа своего. И ꙗко оставите поклоньничьскоꙗ състоꙗниꙗ, то ловите. И да не вражда людъ — ꙗко преградишѧ вы отъ Свѧщеннаго Храма — побоудитъ вы прѣстѫпити. И помагайте дроугъ дроугоу въ правьдѣ и бл҃гоговѣнии, и не помагайте дроугъ дроугоу въ грѣсѣ и прѣстѫплении. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ строгъ въ казни.
Запрѣщена вамъ ѥстъ мрьтвина и кръвь и плъть свиньꙗ, и то надъ нимьже инъ неже Богъ призъванъ бысть, и оудавленоꙗ, и оубитоꙗ, и падъшеꙗ, и избоденоꙗ, и ꙗже дивии звѣрь ꙗдъ — развѣ ꙗже очистисте — и ꙗже заклано ѥстъ на олтарѣхъ, и да ищете раздѣлениꙗ стрѣлами. Се ѥстъ нечьстиꙗ. Сего дьни тии иже сокришѧ отъчаꙗшѧ сѧ о вѣрѣ вашеи, тъ не боите сѧ ихъ, нъ Мене боите сѧ. Сего дьни съврьшихъ вамъ вѣрѫ вашѫ и исплънихъ бл҃гословениꙗ Моꙗ на вы и бл҃говолихъ Прѣданьностиѭ ꙗко вѣроѭ вамъ. А иже принѫжденъ нѫждеѭ въ гладѣ, не склонꙗꙗ сѧ вольнымь изволениꙗмь къ грѣхоу — то Богъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
Просѧтъ тебе, что законьно имъ. Рьци: «Законьна вамъ соутъ добраꙗ, и ꙗже наоучисте ловьчихъ твареи, оучѧще ихъ ꙗкоже Богъ наоучи вы. Тъ ꙗдите отъ того, ꙗже оуловлꙗѭтъ вамъ, и поминайте имѧ Божиꙗ надъ нимь. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ скоръ въ расчислении».
Сего дьни добраꙗ законьна вамъ. И пища тѣхъ, имъже дана бысть Книга, законьна вамъ, и пища ваша законьна имъ. И цѣломѫдрьнꙗѩ жены отъ вѣроующихъ женъ, и цѣломѫдрьнꙗѩ жены отъ тѣхъ, имъже дана бысть Книга прѣжде васъ — ꙗко дасте имъ мьздѫ ихъ, цѣломѫдрьно, не блѫдѧще, ни приꙗмлѧ тайныхъ дроужьниковъ. А иже сокрыѥтъ вѣрѫ, дѣло ѥго ни въ что обрати сѧ, и въ Посълѣдьнемь боудетъ отъ погоубивъшихъ сѧ.
О вы иже вѣроуѥте, ꙗко въстаѥте на молитвѫ, измыите лица ваша и рѫцѣ ваши до локътъ, и оутрите главы вашѧ и ногы вашѧ до глезьнъ. Аще ли ѥсте въ състоꙗнии великыѩ нечистоты, то очистите сѧ. Аще ли болите или на пѫти ѥсте, или единъ отъ васъ приидетъ отъ нѫжьника, или прикоснѫсте сѧ женъ, и не обрѧщете воды, то обратите сѧ къ чистѣи земли и оутрите лица ваша и рѫцѣ ваши ꙗѭ. Богъ не хощетъ възложити на вы тѧготы, нъ хощетъ очистити вы и съврьшити бл҃гословениꙗ Своꙗ на вы, да може бл҃годарьни боудете.
И поминайте бл҃гословениꙗ Божиꙗ на вы и завѣтъ Ѥго, имьже свѧза вы, ꙗко рекосте: «Слышимъ и покаряѥмъ сѧ». И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Свѣдыи того, ꙗже ѥстъ въ грѫдехъ.
О вы иже вѣроуѥте, боудѣте правьдьни прѣдъ Богомь, свѣдѣтелиѥ въ равеньствѣ. И да не вражда людъ побоудитъ вы не быти правьдьными. Боудѣте правьдьни — се ѥстъ ближе къ бл҃гоговѣнию. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Свѣдыи того, ꙗже творите.
Богъ обѣщалъ тѣмъ иже вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ — имъ прощениꙗ и великаꙗ мьзда.
А тии иже сокрываѭтъ и отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ — тии соутъ дроузи Огнꙗ Пагоубнаго.
О вы иже вѣроуѥте, поминайте бл҃гословениꙗ Божиꙗ на вы, ꙗко людъ помыслишѧ простьрѣти рѫцѣ своихъ противоу васъ, и оудрьжа рѫцѣ ихъ отъ васъ. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу. И на Бога да оупъваѭтъ вѣроующии.
И Богъ оуже приꙗ завѣтъ Чѧдъ Израилевыхъ и въздвигохомъ междоу ними дванадесѧть старѣишинъ. И Богъ рече: «Въистинѫ, Азъ ѥсмь съ вами. Аще оустановите молитвѫ и дасте милостынꙗ и оувѣроуѥте въ посъланьникы Моꙗ и поможете имъ и заимодасте Богоу добрыи заимъ, истинѫ изглажду зълаꙗ дѣла ваша и истинѫ въведу вы въ Сокровеннаꙗ Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ. А иже сокрыѥтъ по семь междоу вами, въистинѫ отъблѫди отъ равьнаго пѫти».
Тъ за нарушениꙗ завѣта ихъ, проклѧхомъ ихъ и сътворихомъ срьдьца ихъ жестъка. Извращаѭтъ словеса отъ мѣстъ ихъ и забышѧ часть того, ꙗже напомьнени бышѧ. И не прѣстанеши отъкрывати ковар ьство отъ нихъ, развѣ малыхъ отъ нихъ. Тъ прости имъ и отъпоусти. Въистинѫ, Богъ любитъ тѣхъ иже добро творѧтъ.
И отъ тѣхъ, иже рекошѧ: «Мы ѥсмы хрьстиꙗне», приꙗхомъ завѣтъ ихъ. Нъ забышѧ часть того, ꙗже напомьнени бышѧ, тъ въздвигохомъ междоу ними вражьдѫ и ненависть до Дьне Въскрѣшениꙗ. И Богъ извѣститъ ихъ о томь, ꙗже творили бышѧ.
О Людиѥ Книгы, приде вамъ Посъланьникъ Нашь, ꙗвлꙗꙗ вамъ мъногоꙗ отъ того, ꙗже сокрывали бысте отъ Книгы, и простѧ мъногоꙗ. Приде вамъ отъ Бога свѣтъ и ꙗсна Книга,
ꙗже Богъ наставлꙗѥтъ того, иже слѣдоуѥтъ бл҃говолению Ѥго, на пѫти мирьнꙗ, и изводитъ ихъ отъ тьмъ въ свѣтъ по воли Своѥи, и наставлꙗѥтъ ихъ на правыи пѫть.
Въистинѫ сокришѧ тии, иже рекошѧ: «Въистинѫ, Богъ ѥстъ Помазаньникъ, сынъ Мариинъ». Рьци: «Тъ кто може что противоу Богоу, аще хотѣлъ бы погоубити Помазаньника, сына Мариина, и матерь ѥго, и всѣхъ иже соутъ на земли заедино?» И Богоу принадлежитъ владычьство небесъ и земли и ꙗже ѥстъ междоу ними. Творитъ ꙗже хощетъ. И Богъ имать власть надъ всѣми вещьми.
И Іоудеи и Хрьстиꙗне рекошѧ: «Мы ѥсмы сынове Божии и възлюблении Ѥго». Рьци: «Тъ почто казнитъ вы за грѣхы вашѧ?» Нъ, вы ѥсте съмрьтьнии отъ тѣхъ, ꙗже сътвори. Прощаѥтъ комоу хощетъ и казнитъ кого хощетъ. И Богоу принадлежитъ владычьство небесъ и земли и ꙗже ѥстъ междоу ними. И къ Нему ѥстъ конѣць пѫти.
О Людиѥ Книгы, приде вамъ Посъланьникъ Нашь, ꙗвлꙗꙗ вамъ, по прѣкращении посъланьниковъ, да не рекли бысте: «Не приде къ намъ ни носитель бл҃гихъ вѣстии, ни прѣдъостерегатель». И въистинѫ приде вамъ носитель бл҃гихъ вѣстии и прѣдъостерегатель. И Богъ имать власть надъ всѣми вещьми.
И ꙗко Моисеи рече людемъ своимъ: «О людиѥ мои, поминайте бл҃гословениꙗ Божиꙗ на вы, ꙗко постави междоу вами пророкы и сътвори вы цесарꙗ и даде вамъ ꙗже не даде ни единомоу въ всѣхъ мирѣхъ.
О людиѥ мои, въниидите въ Свѧтѫ Землѫ, ѭже Богъ оустави вамъ, и не обращайте сѧ на пѧтъкы вашѧ, да не обратите сѧ ꙗко погоубивъшии сѧ».
Рѣшѧ: «О Моисею, въистинѫ тамо соутъ людиѥ великоѩ силы, и въистинѫ не въниидемъ въ нѭ, доньдеже изыдѫтъ изъ неѩ. Аще ли изыдѫтъ изъ неѩ, то въистинѫ въниидемъ».
Два мѫжа отъ тѣхъ, иже боꙗли сѧ, на нѩже Богъ излиꙗ бл҃годать Своѭ, рекоста: «Въниидите на нихъ вратами. И ꙗко въниидете, въистинѫ побѣдителиѥ боудете. И на Бога оупъваите, аще вѣроующии ѥсте».
Рѣшѧ: «О Моисею, въистинѫ николиже не въниидемъ въ нѭ, доньдеже они тамо соутъ. Тъ иди ты и Господь твои и поборита. Въистинѫ, мы сѣдимъ зьдѣ».
Рече: «Господи мои, въистинѫ не имамъ власти ни надъ кѣмь развѣ себе и брата моего. Тъ раздѣли междоу нами и нечьстивыми людьми».
Рече: «Тъ въистинѫ запрѣщена ѥстъ имъ на четыридесѧть лѣтъ; блѫдити имѫтъ по земли. Тъ не тѫжи о нечьстивыхъ людехъ».
И чьти имъ въ истинѣ повѣсть двоихъ сыновъ Адамовыхъ, ꙗко принесоста приношениꙗ, и приꙗто бысть отъ единого отъ нихъ и не приꙗто бысть отъ дроугаго. Рече: «Истинѫ оубиѭ тебе». Рече: «Богъ приꙗмлетъ тъкъмо отъ бл҃гоговѣиныхъ.
Аще простьреши рѫкѫ свою противоу мене, да оубиѥши мѧ, азъ не простьрѫ рѫкы своѩ противоу тебе, да оубиѭ тебе. Въистинѫ, боѭ сѧ Бога, Господа всѣхъ мировъ.
Въистинѫ, хощоу, да ты понесеши грѣхъ мои и грѣхъ твои и боудеши отъ дроуговъ Огнꙗ. И се ѥстъ възмьздиꙗ неправьдьныхъ».
Тъ доуша ѥго побоуди ѥго оубити брата своего, тъ оуби ѥго и бысть отъ погоубивъшихъ сѧ.
Тъ Богъ посъла врана, роѭща въ земли, да покажетъ ѥмоу, како скрыти наготѫ брата своего. Рече: «Горе мьнѣ! Не могѫ ли быти ꙗко сии вранъ и скрыти наготѫ брата моего?» И бысть отъ раскаꙗвъшихъ сѧ.
Того ради оуставихомъ Чѧдомъ Израилевымъ, ꙗко иже оубиѥтъ доушѫ — не за доушѫ, ни за пагоубѫ въ земли — ꙗко бы оуби все чловѣчьство. А иже спасетъ животъ, ꙗко бы спасъ все чловѣчьство. И въистинѫ посъланьници Наши пришьли имъ съ ꙗсными доказательствы, нъ въистинѫ мъного отъ нихъ по семь безмѣрьни соутъ въ земли.
Възмьздиꙗ тѣхъ, иже воюѭтъ противоу Бога и Посъланьника Ѥго и подвизаѭтъ сѧ распространити пагоубѫ въ земли, ѥстъ тъкъмо да боудѫтъ побиꙗни или распѧти, или рѫцѣ ихъ и ногы ихъ отъсѣчены бѫдѫтъ отъ стороноу смѣньнꙗхъ, или да бѫдѫтъ изъгнани отъ земли. Се ѥстъ позоръ ихъ въ мирѣ семь, и въ Посълѣдьнемь имъ великаꙗ казнь —
развѣ тѣхъ, иже каѭтъ сѧ прѣжде даже власть имате надъ ними. Тъ вѣдите, ꙗко Богъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
О вы иже вѣроуѥте, боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу и ищите средьства приближениꙗ къ Немоу, и подвизайте сѧ на пѫти Ѥго, да може прѣоуспѣѥте.
Въистинѫ, тии иже сокрываѭтъ — аще бы имѣли все ꙗже ѥстъ на земли заедино и подобьноꙗ семоу съ нимь, да искоупили сѧ тѣмь отъ казни Дьне Сѫда, не приꙗто бы было отъ нихъ. И имъ болѣзньна казнь.
Хотѣли бы изыти отъ Огнꙗ, нъ не изыдѫтъ отъ него. И имъ прѣбываѭща казнь.
И татю, мѫжескоу и женьскоу — отъсѣците рѫцѣ ихъ, ꙗко възмьздиꙗ за ꙗже стѧжашѧ, казнь образьцова отъ Бога. И Богъ ѥстъ Крѣпъкъ, Прѣмѫдръ.
А иже покаѥтъ сѧ по неправьдѣ своеи и исправитъ сѧ — то Богъ обращаѥтъ сѧ къ немоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
Не вѣдаеши ли, ꙗко Богоу принадлежитъ владычьство небесъ и земли? Казнитъ кого хощетъ и прощаѥтъ кого хощетъ. И Богъ имать власть надъ всѣми вещьми.
О Посъланьниче, да не печалѧтъ тебе тии, иже спѣшѧтъ въ сокрываниꙗ — отъ тѣхъ, иже глаголѭтъ оусты своими: «Вѣроуѥмъ», нъ срьдьца ихъ не вѣроуѭтъ; и отъ тѣхъ иже соутъ Іоудеи — слоушаѭще лъжи ради, слоушаѭще за иныхъ людъ, иже не пришьли къ тебѣ. Извращаѭтъ словеса по мѣстѣхъ ихъ, глаголѧще: «Аще дано вамъ ѥстъ се, то приимѣте ꙗ, а аще не дано вамъ, то блюдитесь». А кого Богъ хощетъ искоусити, не поможеши ѥмоу ничимьже противоу Богоу. Тии соутъ, ихъже срьдьца Богъ не хощетъ очистити. Имъ въ мирѣ семь позоръ, и имъ въ Посълѣдьнемь великаꙗ казнь.
Слоушаѭще лъжи ради, пожираѭще запрѣщенноꙗ. Тъ аще придѫтъ къ тебѣ, сѫди междоу ними или отъврати сѧ отъ нихъ. Аще ли отъвратиши сѧ отъ нихъ, не повредѧтъ тебѣ ничимьже. Аще ли сѫдиши, сѫди междоу ними по равеньствоу. Въистинѫ, Богъ любитъ правьдьныхъ.
И како сътворѧтъ тебе сѫдиѭ, а имѫтъ Заповѣди, въ нихъже ѥстъ сѫдъ Божии? Потомь же отъвращаѭтъ сѧ по семь. И тии нѣсоутъ вѣроующии.
Въистинѫ, ниспосълахомъ Заповѣди, въ нихъже ѥстъ наставлениꙗ и свѣтъ. Пророци, иже прѣдалишѧ сѧ, сѫдишѧ тѣми за Іоудеѥвъ, и мѫжиѥ Господьни и оученици, понеже повѣрено имъ бысть Книга Божиꙗ и бышѧ свѣдѣтелиꙗми ꙗ. Тъ не боите сѧ людии, нъ Мене боите сѧ, и не продавайте знамении Моихъ за малѫ цѣнѫ. А иже не сѫдитъ по тому, ꙗже Богъ ниспосъла — тии соутъ сокрывъшии.
И оуставихомъ имъ тамо: животъ за животъ, и око за око, и носъ за носъ, и оухо за оухо, и зѫбъ за зѫбъ, и за раны възмьздиꙗ. А иже отъпоуститъ ꙗ ꙗко милостынꙗ, боудетъ ѥмоу искоуплениꙗмь. А иже не сѫдитъ по тому, ꙗже Богъ ниспосъла — тии соутъ неправьдьнии.
И повелѣхомъ Iисоусоу сыноу Мариинѣмь слѣдовати стопами ихъ, потврьждаѭща ꙗже бысть прѣжде него отъ Заповѣдии. И дахомъ ѥмоу Благовѣстиꙗ, въ нихъже ѥстъ наставлениꙗ и свѣтъ, и потврьждаѭще ꙗже бысть прѣжде него отъ Заповѣдии — наставлениꙗ и оувѣщаниꙗ бл҃гоговѣинымъ.
И да сѫдѧтъ Людиѥ Благовѣстиꙗ по тому, ꙗже Богъ ниспосъла въ немь. А иже не сѫдитъ по тому, ꙗже Богъ ниспосъла — тии соутъ нечьстивии.
И ниспосълахомъ тебѣ Книгѫ въ истинѣ, потврьждаѭщѫ ꙗже бысть прѣжде неѩ отъ Книгы, и ꙗко хранителѭ надъ неѭ. Тъ сѫди междоу ними по тому, ꙗже Богъ ниспосъла, и не слѣдоуи хотѣниꙗмъ ихъ далече отъ того, ꙗже приде тебѣ отъ истины. За комоуждо отъ васъ сътворихомъ законъ и пѫть. Аще бы Богъ хотѣлъ, сътворилъ бы вы единымь обьщиномъ, нъ да искоуситъ вы въ томь, ꙗже даде вамъ. Тъ състѧзаите сѧ дроугъ съ дроугомь въ добрыхъ дѣлѣхъ. Къ Богоу ѥстъ възвращениꙗ ваше вьсе, и извѣститъ вы о томь, въ немьже различали бысте.
И сѫди междоу ними по тому, ꙗже Богъ ниспосъла, и не слѣдоуи хотѣниꙗмъ ихъ, и блюди сѧ отъ нихъ, да не прѣльстѧтъ тебе отъ нѣкоего, ꙗже Богъ ниспосъла тебѣ. Аще ли отъвратѧтъ сѧ, то вѣди, ꙗко Богъ хощетъ тъкъмо поразити ихъ за нѣкыꙗ отъ грѣховъ ихъ. И въистинѫ, мъного отъ людии нечьстиви соутъ.
Сѫда ли невѣжьства ищѫтъ? И кто ѥстъ лоучьше неже Богъ въ сѫдѣ за людъ, иже навѣрьни соутъ?
О вы иже вѣроуѥте, не приимайте Іоудеѥвъ и Хрьстиꙗнъ ꙗко хранителеи. Они соутъ хранителиѥ дроугъ дроугоу. А иже приимѣтъ ихъ ꙗко хранителеи междоу вами — то въистинѫ онъ ѥстъ отъ нихъ. Въистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ неправьдьнꙗхъ людии.
И видиши тѧхъ, въ ихъже срьдьцихъ болѣзнь ѥстъ, спѣшѧщихъ къ нимъ, глаголѧще: «Боимъ сѧ, да не постигнетъ ны обратъ сѫдьбы». Нъ може быти, ꙗко Богъ принесетъ побѣдѫ или повелѣниꙗ отъ Себе, и раскаѭтъ сѧ о томь, ꙗже сокришѧ въ себѣ.
И тии иже вѣроуѭтъ рекѫтъ: «Сии ли соутъ тии, иже клѧшѧ сѧ Богомь клѧтвами наисвѧщеньнѣишими, ꙗко въистинѫ бышѧ съ вами?» Дѣла ихъ ни въ что обратишѧ сѧ, и бышѧ погоубивъшии сѧ.
О вы иже вѣроуѥте, иже отъ васъ обратитъ сѧ отъ вѣры своѩ — Богъ приведетъ людъ, ихъже любитъ и иже любѧтъ Ѥго, смиреньнꙗхъ прѣдъ вѣроующими, крѣпъкыхъ противоу тѣхъ иже сокрываѭтъ, подвизаѭщихъ сѧ на пѫти Божиꙗмь и не боѧщихъ сѧ хоулениꙗ ни единого хоулителꙗ. Сиꙗ ѥстъ щедрота Божиꙗ; даѥтъ ꙗ комоу хощетъ. И Богъ ѥстъ Вьсеобъемлѭщь, Свѣдыи.
Хранитель вашь ѥстъ тъкъмо Богъ и Посъланьникъ Ѥго и тии иже вѣроуѭтъ — тии иже оустановлꙗѭтъ молитвѫ и даѭтъ милостынꙗ, доньдеже поклонꙗѭтъ сѧ.
А иже приимѣтъ Бога и Посъланьника Ѥго и тѣхъ иже вѣроуѭтъ ꙗко хранителꙗ — то въистинѫ стороньство Божиꙗ, тии соутъ побѣдителиѥ.
О вы иже вѣроуѥте, не приимайте тѣхъ, иже посмѣхъ и игрѫ творѧтъ отъ вѣры вашеи — отъ тѣхъ, имъже дана бысть Книга прѣжде васъ, и отъ тѣхъ иже сокрываѭтъ — ꙗко хранителеи. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу, аще вѣроующии ѥсте.
И ꙗко зовете къ молитвѣ, посмѣхъ и игрѫ отъ неѩ творѧтъ. Се ѥстъ, понеже соутъ людъ, иже не разоумѣваѭтъ.
Рьци: «О Людиѥ Книгы, хоулите ли ны за что развѣ ꙗко вѣроуѥмъ Богоу и тому, ꙗже ниспосълано бысть намъ, и тому, ꙗже ниспосълано бысть прѣжде, и ꙗко множие отъ васъ нечьстиви соутъ?»
Рьци: «Повѣдамъ ли вамъ, что ѥстъ горьше того ꙗко възмьздиꙗ оу Бога? Тъ, кого Богъ проклѧ и на кого гнѣвъ Ѥго, и отъ кого сътвори обезьꙗны и свиниꙗ, и иже покланꙗли сѧ ложьнымь божьствомъ — тии горьше мѣстомъ и далечее заблѫдившии отъ равьнаго пѫти».
И ꙗко придѫтъ къ вамъ, глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ». Нъ въшьли съ сокрываниꙗмь и изышьли съ нимь. И Богъ наилоучьше вѣстъ, ꙗже сокрывали бышѧ.
И видиши мъногыхъ отъ нихъ спѣшѧщихъ въ грѣсѣ и прѣстѫплении и пожирании запрѣщеннаго. Зъло въистинѫ ѥстъ ꙗже творили бышѧ.
Почто мѫжиѥ Господьни и оученици не запрѣщаѭтъ имъ глаголати грѣхъ и пожирати запрѣщенноꙗ? Зъло въистинѫ ѥстъ ꙗже производили бышѧ.
И Іоудеи рекошѧ: «Рѫка Божиꙗ ѥстъ свѧзана». Свѧзаны рѫцѣ ихъ, и проклѧти соутъ за ꙗже рекошѧ. Нъ, рѫцѣ Ѥго простьрьтѣ — тратитъ ꙗкоже хощетъ. И ꙗже ниспосълано бысть тебѣ отъ Господа твоего, истинѫ оумъножитъ мъногыхъ отъ нихъ въ мѧтежьствѣ и сокрыванiи. И въврьгохомъ междоу нихъ вражьдѫ и ненависть до Дьне Въскрѣшениꙗ. Ꙗко разъжигаѭтъ огнь воинѣ, Богъ оугашаѥтъ и. И подвизаѭтъ сѧ распространити пагоубѫ въ земли. И Богъ не любитъ пагоубьниковъ.
Аще бы Людиѥ Книгы оувѣровали и бл҃гоговѣини были, изгладили бы зълаꙗ дѣла ихъ и въвели бы ихъ въ Сокровеннаꙗ Обиталища Оутѣхы.
Аще бы блюли Заповѣди и Благовѣстиꙗ и ꙗже ниспосълано бысть имъ отъ Господа ихъ, ꙗли бы отъ выше ихъ и отъ подъ ногъ ихъ. Отъ нихъ ѥстъ обьщина оумѣренаꙗ, нъ мъного отъ нихъ — зъло ѥстъ ꙗже творѧтъ.
О Посъланьниче, прѣдай ꙗже ниспосълано бысть тебѣ отъ Господа твоего. Аще ли не сътвориши, то не прѣдалъ ѥси посъланиꙗ Ѥго. И Богъ защититъ тебе отъ людии. Въистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ людъ, иже сокрываѭтъ.
Рьци: «О Людиѥ Книгы, не стоите ни на чемь, доньдеже блюдете Заповѣди и Благовѣстиꙗ и ꙗже ниспосълано бысть вамъ отъ Господа вашего». И ꙗже ниспосълано бысть тебѣ отъ Господа твоего, истинѫ оумъножитъ мъногыхъ отъ нихъ въ мѧтежьствѣ и сокрыванiи. Тъ не тѫжи о людехъ, иже сокрываѭтъ.
Въистинѫ, тии иже вѣроуѭтъ, и тии иже соутъ Іоудеи, и Савеи, и Хрьстиꙗне — иже вѣроуѥтъ Богоу и Посълѣдьнемоу Дьни и правьдьнаꙗ дѣла творитъ — не боудетъ страха на нихъ, ни печалити сѧ имѫтъ.
Оуже приꙗхомъ завѣтъ Чѧдъ Израилевыхъ и посълахомъ имъ посъланьникы. Ꙗко приде имъ посъланьникъ съ тѣмь, ꙗже доушѧ ихъ не хотѣшѧ, нѣкыхъ отъвергошѧ и нѣкыхъ оубишѧ.
И мнѣшѧ, ꙗко не боудетъ искоушениꙗ, тъ ослѣпошѧ и оглъхошѧ. Потомь же Богъ обрати сѧ къ нимъ; потомь же пакы мъного отъ нихъ ослѣпошѧ и оглъхошѧ. И Богъ ѥстъ Видѧи ꙗже творѧтъ.
Въистинѫ сокришѧ тии, иже рекошѧ: «Въистинѫ, Богъ ѥстъ Помазаньникъ, сынъ Мариинъ». А Помазаньникъ рече: «О Чѧда Израилева, работайте Богоу, Господиноу моемоу и Господиноу вашемоу. Въистинѫ, иже приобьщаѥтъ Богоу — Богъ въистинѫ запрѣти ѥмоу Обиталище Сокровенноꙗ, и жилище ѥго ѥстъ Огнь. И неправьдьнымъ нѣстъ помощьниковъ».
Въистинѫ сокришѧ тии, иже рекошѧ: «Богъ ѥстъ третии отъ трехъ». И нѣстъ бога развѣ Бога Единаго. Аще ли не прѣстанѫтъ отъ того, ꙗже глаголѭтъ, болѣзньна казнь истинѫ постигнетъ тѣхъ отъ нихъ, иже сокрываѭтъ.
Не покаѭтъ ли сѧ Богоу и не просѧтъ ли прощениꙗ Ѥго? И Богъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
Помазаньникъ, сынъ Мариинъ, ѥстъ тъкъмо посъланьникъ; посъланьници прѣидошѧ прѣжде него. И матерь ѥго бысть жена истины. Оба ꙗдꙗста пищѫ. Зри, како ꙗвлꙗѥмъ имъ знамениꙗ, потомь же зри, како отъвращаѥми бываѭтъ.
Рьци: «Работаѥте ли, помимо Бога, тому ꙗже не имать за вы ни вреда, ни пользы? А Богъ — Онъ ѥстъ Слышѧи, Свѣдыи».
Рьци: «О Людиѥ Книгы, не прѣстѫпаите въ вѣрѣ вашеи иначе неже истинѫ, и не слѣдоуите хотѣниꙗмъ людъ, иже заблѫдишѧ прѣжде и мъногыхъ отъвели и заблѫдишѧ отъ равьнаго пѫти».
Проклѧти бышѧ тии, иже сокришѧ, отъ Чѧдъ Израилевыхъ, ꙗзыкомъ Давыдовымь и Iисоуса сына Мариина. Се ѥстъ, понеже не покоришѧ сѧ и прѣстѫпали бышѧ.
Не запрѣщали бышѧ дроугъ дроугоу неправьдѫ, ѭже творили. Зъло въистинѫ ѥстъ ꙗже творили бышѧ.
Видиши мъногыхъ отъ нихъ приꙗмлѧ тѣхъ иже сокрываѭтъ ꙗко хранителеи. Зъло въистинѫ ѥстъ ꙗже доушѧ ихъ прѣдъпосълашѧ — ꙗко гнѣвъ Божии на нихъ, и въ казни прѣбывати имѫтъ.
Аще бы вѣровали Богоу и Пророкоу и тому, ꙗже ниспосълано бысть ѥмоу, не приꙗли бы ихъ ꙗко хранителеи, нъ мъного отъ нихъ нечьстиви соутъ.
Истинѫ обрѧщеши наикрѣпъчаишихъ отъ людии во вражьдѣ къ тѣмъ иже вѣроуѭтъ — Іоудеи и тии иже приобьщаѭтъ. И истинѫ обрѧщеши наиближьнихъ отъ нихъ въ любъви къ тѣмъ иже вѣроуѭтъ — тии иже глаголѭтъ: «Мы ѥсмы Хрьстиꙗне». Се ѥстъ, понеже междоу ними соутъ жрьци и иноци, и понеже не гърди соутъ.
И ꙗко слышѧтъ ꙗже ниспосълано бысть Посъланьникоу, видиши очи ихъ излiваѭщихъ сльзы за ꙗже познашѧ отъ истины. Глаголѭтъ: «Господи нашь, вѣроуѥмъ, тъ запиши ны съ свѣдѣтелꙗми.
И почто бы не вѣровали Богоу и тому, ꙗже приде намъ отъ истины, ꙗко желаѥмъ, да Господь нашь въведетъ ны съ правьдьными людьми?»
Тъ Богъ въздаде имъ за ꙗже рекошѧ — Сокровеннаꙗ Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, прѣбываѭще въ нихъ. И се ѥстъ възмьздиꙗ тѣхъ, иже добро творѧтъ.
А тии иже сокрываѭтъ и отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ — тии соутъ дроузи Огнꙗ Пагоубнаго.
О вы иже вѣроуѥте, не запрѣщаите добрыхъ вещии, ꙗже Богъ сътвори вамъ законьны, и не прѣстѫпаите. Въистинѫ, Богъ не любитъ прѣстѫпаѭщихъ.
И ꙗдите отъ того, ꙗже Богъ даде вамъ, законьно и добро. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу, въ Негоже вѣроуѥте.
Богъ не възметъ вы на задачу за ненарочьноꙗ въ клѧтвахъ вашихъ, нъ възметъ вы на задачу за ꙗже свѧзасте клѧтвами. Искоуплениꙗ ꙗ ѥстъ кормлениꙗ десѧти оубогыхъ, отъ срѣдьнꙗго того, ꙗже кормите домы вашѧ, или одѣваниꙗ ихъ, или освобождениꙗ раба. А иже не обрѧщетъ — то постъ трии дьнии. Се ѥстъ искоуплениꙗ клѧтвъ вашихъ, ꙗко клѧсте сѧ. И блюдите клѧтвы вашѧ. Тако ꙗвлꙗѥтъ вамъ Богъ знамениꙗ Своꙗ, да може бл҃годарьни боудете.
О вы иже вѣроуѥте, въистинѫ вино и игрища и кумири и гадательнꙗ стрѣлы соутъ тъкъмо мрьзость отъ дѣла сатанина. Тъ оуклонꙗите сѧ отъ того, да може прѣоуспѣѥте.
Сатана хощетъ тъкъмо посѣꙗти вражьдѫ и ненависть междоу вами виномь и игрищами, и преградити вы отъ поминаниꙗ Бога и отъ молитвы. Тъ не прѣстанете ли?
И покаряите сѧ Богоу и покаряите сѧ Посъланьникоу и блюдите сѧ. Аще ли отъвратите сѧ, то вѣдите, ꙗко на Посъланьника Нашего ѥстъ тъкъмо ꙗсноꙗ прѣданиꙗ.
Нѣстъ вины на тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ, за ꙗже вькоусишѧ, доньдеже бл҃гоговѣини соутъ и вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ, потомь же бл҃гоговѣини соутъ и вѣроуѭтъ, потомь же бл҃гоговѣини соутъ и добро творѧтъ. И Богъ любитъ тѣхъ, иже добро творѧтъ.
О вы иже вѣроуѥте, Богъ истинѫ искоуситъ вы нѣчимь отъ лова, ꙗже рѫцѣ ваши и копиꙗ ваши достигнѫтъ, да оувѣстъ Богъ, кто боитъ сѧ Ѥго тайно. А иже прѣстѫпитъ по семь — ѥмоу болѣзньна казнь.
О вы иже вѣроуѥте, не оубиваите лова, доньдеже ѥсте въ поклоньничьстѣмь състоꙗнии. А иже отъ васъ оубиѥтъ ꙗ вольнымь изволениꙗмь, възмьздиꙗ ѥстъ подобноꙗ тому ꙗже оуби, отъ скота, ꙗкоже сѫдѧтъ два правьдьна мѫжа междоу вами, приношениꙗ да прѣдано боудетъ Каабѣ; или искоуплениꙗ — кормлениꙗ оубогыхъ — или равьноꙗ сему постомь, да вькоуситъ послѣдьство дѣла своего. Богъ простилъ ꙗже минѫ. А иже въспѧтитъ сѧ — Богъ възметъ възмьздиꙗ отъ него. И Богъ ѥстъ Крѣпъкъ, Владыка Възмьздиꙗ.
Законьнъ вамъ ѥстъ ловъ морьскыи и пища ꙗ, пропитаниꙗ вамъ и пѫтьникомъ. И запрѣщенъ вамъ ѥстъ ловъ земльныи, доньдеже ѥсте въ поклоньничьстѣмь състоꙗнии. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу, къ Немоуже собрани боудете.
Богъ сътвори Каабѫ, Свѧщенныи Домъ, оустановлениꙗмь людемъ, и свѧщенныи мѣсѧць, и приношениꙗ, и вѣньцѧ. Се ѥстъ, да оувѣсте, ꙗко Богъ вѣстъ ꙗже ѥстъ на небесѣхъ и ꙗже ѥстъ на земли, и ꙗко Богъ ѥстъ всѣхъ вещии Свѣдыи.
Вѣдите, ꙗко Богъ ѥстъ строгъ въ казни, и ꙗко Богъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
На Посъланьника ѥстъ тъкъмо прѣданиꙗ. И Богъ вѣстъ ꙗже ꙗвлꙗѥте и ꙗже сокрываѥте.
Рьци: «Нечьстивоꙗ и доброꙗ не равьна соутъ, аще и изобилиꙗ нечьстиваго оугодьно тебѣ». Тъ боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу, о вы разоумьнии, да може прѣоуспѣѥте.
О вы иже вѣроуѥте, не просите о вещехъ, ꙗже аще бы ꙗвлены вамъ были, смѫтили бы вы. Аще ли просите о нихъ, ꙗко Чтениꙗ ниспосылаѥмо ѥстъ, ꙗвлены боудѫтъ вамъ. Богъ простилъ то. И Богъ ѥстъ Простѧи, Трьпѣливъ.
Людъ прѣжде васъ просишѧ о нихъ, потомь же бышѧ сокрывъшии о нихъ.
Богъ не оустави бахирѫ, ни саибѫ, ни василѫ, ни хама. Нъ тии иже сокрываѭтъ измышлꙗѭтъ лъжь противоу Богоу. И множие отъ нихъ не разоумѣваѭтъ.
И ꙗко речено имъ ѥстъ: «Приидѣте къ тому, ꙗже Богъ ниспосъла, и къ Посъланьникоу», глаголѭтъ: «Довьлетъ намъ ꙗже обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ». Аще и отьци ихъ ничтоже не вѣдꙗли и не бышѧ наставлени?
О вы иже вѣроуѥте, на вы ѥстъ доушѧ вашѧ. Тъ иже заблѫдитъ, не повредитъ вамъ, ꙗко наставлени ѥсте. Къ Богоу ѥстъ възвращениꙗ ваше вьсе, и извѣститъ вы о томь, ꙗже творили бысте.
О вы иже вѣроуѥте, свѣдѣтельство междоу вами, ꙗко смрьть приближитъ сѧ единомоу отъ васъ, въ часъ завѣщаниꙗ, ѥстъ два правьдьна мѫжа отъ васъ, или два ина извънѣ, аще пѫтьствоуѥте по земли и бѣда съмрьтьнаꙗ постигнетъ вы. Оудрьжите ихъ по молитвѣ и да клънѫтъ сѧ Богомь, аще съмьнꙗѥтесь: «Не продадимъ сего за цѣнѫ, аще и сърод ьникъ боудетъ, и не сокрыѥмъ свѣдѣтельства Божиꙗ. Въистинѫ, были бы тъгда отъ грѣшьныхъ».
Аще ли отъкрыто боудетъ, ꙗко два заслоужила обвинениꙗ грѣха, то два ина да заимѫтъ мѣсто ихъ отъ тѣхъ, иже имѫтъ искъ противоу нихъ — два наиближьша — и да клънѫтъ сѧ Богомь: «Свѣдѣтельство наше ѥстъ истиньнѣе неже свѣдѣтельство ихъ, и не прѣстѫпихомъ. Въистинѫ, были бы тъгда отъ неправьдьныхъ».
Се ѥстъ ближе, да принесѫтъ свѣдѣтельство въ истинномь образѣ, или да оустрашѧтъ сѧ, ꙗко клѧтвы отъврьгнены боудѫтъ по ихъ клѧтвахъ. И боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу и слоушаите. И Богъ не наставлꙗѥтъ нечьстивыхъ людии.
Въ Дьнь ꙗко Богъ съберетъ посъланьникы и речетъ: «Что бысть отъвѣтъ вашь?» Рекѫтъ: «Не имамъ знаниꙗ. Въистинѫ, Ты ѥси Вѣдыи сокровеннаго».
Ꙗко Богъ рече: «О Iисоусе, сыне Мариинъ, помни бл҃гословениꙗ Моꙗ на тебе и на матерь твоѭ, ꙗко оукрѣпихъ тебе Свѧтымь Доухомь — глаголалъ ѥси людемъ въ колыбели и въ мѫжьствѣ. И ꙗко наоучихъ тебе Книгѫ и Мѫдрость и Заповѣди и Благовѣстиꙗ. И ꙗко сътвори отъ глины подобиꙗ пътицѧ по воли Моеи, потомь же вдъхнѫ въ нь и бысть пътица по воли Моеи. И исцѣлꙗлъ ѥси слѣпаго и прокаженнаго по воли Моеи. И ꙗко изводилъ ѥси мрьтвыхъ по воли Моеи. И ꙗко оудрьжахъ Чѧда Израилева отъ тебе, ꙗко пришьлъ ѥси имъ съ ꙗсными доказательствы, и тии отъ нихъ, иже сокришѧ, рекошѧ: 'Се нѣстъ ничтоже развѣ ꙗвьно чародѣиство'».
«И ꙗко вдъхновихъ Прѣданнꙗхъ: 'Вѣроуите въ Мѧ и въ Посъланьника Моего.' Рекошѧ: 'Вѣроуѥмъ, и свѣдѣтельствоуѥмъ, ꙗко Прѣданни ѥсмы'».
Ꙗко Въспрѧщеи рекошѧ: «О Iисоусе, сыне Мариинъ, може ли Господь твои ниспосълати намъ трапезѫ отъ небесе?» Рече: «Боудѣте бл҃гоговѣини къ Богоу, аще вѣроующии ѥсте».
Рекошѧ: «Хощемъ ꙗсти отъ неѩ, и да оупокоѩтъ сѧ срьдьца наша, и да оувѣмъ, ꙗко истинѫ глаголалъ ѥси намъ, и да боудемъ свѣдѣтелиꙗми ꙗ».
Iисоусъ сынъ Мариинъ рече: «О Боже, Господи нашь, ниспосъли намъ трапезѫ отъ небесе, да боудетъ пиръ намъ — пьрвымъ отъ насъ и послѣдьнимъ — и знамениꙗ отъ Тебе. И пропитай ны, и Ты ѥси наилоучьшии отъ пропитателеи».
Богъ рече: «Въистинѫ, ниспосълю ꙗ на вы. А иже сокрыѥтъ по семь междоу вами — въистинѫ казню ѥго казниѭ, ꙗже не казню ни единого въ всѣхъ мирѣхъ».
И ꙗко Богъ рече: «О Iисоусе, сыне Мариинъ, реклъ ли ѥси людемъ: 'Приимѣте мѧ и матерь мою ꙗко богы помимо Бога'?» Рече: «Слава Тебѣ! Не лѣпо ми ѥстъ глаголати ꙗже не имамъ правьды. Аще бы реклъ, Ты бы вѣдалъ. Ты вѣси ꙗже ѥстъ въ доуши моеи, и азъ не вѣмь ꙗже ѥстъ въ Доуши Твоеи. Въистинѫ, Ты ѥси Вѣдыи сокровеннаго.
Не реклъ ѥсмь имъ ничесоже развѣ ꙗже Ты заповѣдалъ ми: 'Работайте Богоу, Господиноу моемоу и Господиноу вашемоу.' И бѣхъ свѣдѣтелемь надъ ними, доньдеже бѣхъ междоу ними. И ꙗко оумрьтвилъ мѧ ѥси, Ты бысть Блюститель надъ ними. И Ты ѥси Свѣдѣтель надъ всѣми вещьми.
Аще казниши ихъ, въистинѫ они соутъ слоугы Твоꙗ. Аще ли простиши ихъ — въистинѫ Ты ѥси Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи».
Богъ рече: «Се ѥстъ Дьнь, въ ньже правьдьнии прѣоуспѣѭтъ отъ правьдивости ихъ. Имъ Сокровеннаꙗ Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, прѣбываѭще въ нихъ въ вѣкы. Богъ бл҃говоли о нихъ и они бл҃говолѧтъ о Немь. Се ѥстъ Великоꙗ Тръжьство».
Богоу принадлежитъ владычьство небесъ и земли и ꙗже ѥстъ въ нихъ. И имать власть надъ всѣми вещьми.

Ал-Анꙁамъ Скотъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Хвала Богоу, иже сътвори небеса и землѭ и сътвори тьмы и свѣтъ; нъ тии иже сокрываѭтъ приравьнꙗваѭтъ равьныхъ Господиноу своемоу.
Онъ ѥстъ иже сътвори вы отъ глины, потомь же оуреше срокъ — и срокъ оуставленыи ѥстъ оу Него — нъ вы съмьнꙗѥтесь.
И Онъ ѥстъ Богъ на небесѣхъ и на земли; вѣстъ тайноꙗ ваше и ꙗвьноꙗ, и вѣстъ ꙗже стѧжаваѥте.
И не приходитъ имъ ни едино знамениꙗ отъ знамении Господа ихъ, нъ отъвращаѭтъ сѧ отъ него.
Тъ отъвергошѧ Истинѫ, ꙗко приде имъ; тъ придѫтъ имъ вѣсти того, ꙗже хоулили бышѧ.
Не видѣшѧ ли, колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ, ѩже оутвьрдихомъ въ земли, ꙗкоже не оутвьрдихомъ васъ, и посълахомъ небо на нихъ обильно, и сътворихомъ рѣкы текѫща подъ ними? Потомь же погоубихомъ ихъ за грѣхы ихъ и въздвигохомъ по нихъ инъ родъ.
Аще бы ниспосълали на тебе книгѫ на пергаменѣ и прикоснѫли сѧ еи рѫками своими, тии иже сокрываѭтъ рекли бышѧ: «Се нѣстъ ничтоже развѣ ꙗвьно чародѣиство».
И глаголѭтъ: «Почто не ниспосъланъ бысть аньгелъ на нь?» Аще бы ниспосълали аньгела, дѣло бы свьршено было, и тъгда не дана бы имъ была отъсрочька.
Аще бы сътворили ѥго аньгеломь, сътворили бы ѥго мѫжемь и смѧли бы имъ ꙗже они смѧщаѭтъ.
И въистинѫ, посъланьници прѣжде тебе бышѧ хоулими, и обѫꙗ тѧхъ, иже глоумили сѧ отъ нихъ, то ꙗже хоулили бышѧ.
Рьци: «Пѫтьствоуите по земли, потомь же зрите, каковъ бысть конѣць отъмѣтавъшихъ».
Рьци: «Чиꙗ ѥстъ ꙗже на небесѣхъ и на земли?» Рьци: «Божиꙗ». Прѣдъписа Себѣ милость. Съберетъ вы въ Дьнь Сѫда, въ немьже нѣстъ съмьнѣниꙗ. Тии иже погоубишѧ доушѧ своꙗ — не вѣроуѭтъ.
И Ѥмоу принадлежитъ ꙗже обитаѥтъ въ ноши и дьни; и Онъ ѥстъ Слышѧи, Свѣдыи.
Рьци: «Приимѫ ли застѫпьника инаго неже Бога, Начѧлотворьца небесъ и земли, и Онъ кормитъ и не кормленъ бываѥтъ?» Рьци: «Въистинѫ, повелѣно ми ѥстъ быти пьрвымь да покорю сѧ». И не бѫди отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ.
Рьци: «Въистинѫ, боѭ сѧ, аще не покорю сѧ Господиноу моемоу, казни великаго дьне».
Тъ отъ кого отъвращена ѥстъ въ тъ дьнь — въистинѫ помиловалъ ѥго; и се ѥстъ ꙗвьноꙗ тържьство.
Аще ли Богъ коснетъ тебе вредомь, нѣстъ отъемлющаго того развѣ Онъ; аще ли коснетъ тебе добромь, имать власть надъ всѣми вещьми.
И Онъ ѥстъ Вьсемогѫщь надъ слоугами Своими; и Онъ ѥстъ Прѣмѫдръ, Вьсевѣдѫщь.
Рьци: «Что ѥстъ наивѧщьше въ свѣдѣтельствѣ?» Рьци: «Богъ ѥстъ свѣдѣтель междоу мноѭ и вами. И сиꙗ Чтениꙗ ꙗвлено ми бысть, да прѣдъостерегаю вы тѣмь, и кого достигнетъ. Въистинѫ ли свѣдѣтельствоуѥте, ꙗко съ Богомь соутъ ини бози?» Рьци: «Не свѣдѣтельствоую». Рьци: «Онъ ѥстъ тъкъмо единъ Богъ, и въистинѫ непричастьнъ ѥсмь того, ꙗже приобьщаѥте».
Тии, имъже дахомъ Книгѫ, знаѭтъ ꙗ ꙗко знаѭтъ сыны своꙗ. Тии иже погоубишѧ доушѧ своꙗ — не вѣроуѭтъ.
И кто ѥстъ неправьдьнѣе того, иже измышлꙗѥтъ лъжь противоу Богоу или отъмещетъ знамениꙗ Ѥго? Въистинѫ, неправьдьнии не прѣоуспѣѭтъ.
И въ дьнь ꙗко съберемъ ихъ всѣхъ, потомь же рекемъ тѣмъ, иже приобьщали: «Гдѣ соутъ приобьщеньнии ваши, ꙗже оутврьждали бысте?»
Тъ искоушениꙗ ихъ нѣстъ ничтоже развѣ да рекѫтъ: «Богомь, Господемь нашимь, не бѣхомъ отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ».
Зри, како лъжѫтъ противоу себе самѣхъ, и заблѫди отъ нихъ ꙗже измышлꙗли бышѧ.
И отъ нихъ соутъ иже слоушаѭтъ тебе, и положихомъ на срьдьца ихъ покровы, да не разоумѣѭтъ того, и въ оуши ихъ тѧгость. Аще видѧтъ всꙗко знамениꙗ, не вѣроуѭтъ въ нь; даже ꙗко придѫтъ тебѣ, препираѭще сѧ съ тобоѭ, тии иже сокрываѭтъ глаголѭтъ: «Се нѣстъ ничтоже развѣ баснꙗ дрѣвьнихъ».
И запрѣщаѭтъ ꙗ и отъстѫпаѭтъ отъ него, и не погоублꙗѭтъ ни кого развѣ себе самѣхъ, нъ не чоуѭтъ.
Аще бы могълъ видѣти, ꙗко поставлени бываѭтъ прѣдъ Огнемь и рекѫтъ: «О да бы могли быти въспрꙗщени, и не отъвергли бы знамении Господа нашего, и были бы отъ вѣроующихъ» —
нъ, ꙗвилось имъ ꙗже сокрывали бышѧ прѣжде; аще бы и въспрꙗщени были, обратили сѧ бы къ тому, ꙗже запрѣщено имъ бысть, и въистинѫ лъжьци соутъ.
И глаголѭтъ: «Нѣстъ ничтоже развѣ живота нашего мирьскаго, и не въскрьснемъ».
Аще бы могълъ видѣти, ꙗко поставлени бываѭтъ прѣдъ Господемь своимь. Речетъ: «Не се ли ѥстъ Истина?» Рекѫтъ: «Еи, Господемь нашимь». Речетъ: «Тъ вкоусите казнь за то ꙗко сокрывали бысте».
Погоубишѧ сѧ тии, иже отъвергошѧ срѣтениꙗ съ Богомь, доньдеже ꙗко Часъ постигнетъ ихъ вънезапѫ, рекѫтъ: «Горе намъ за ꙗже прѣнебрегохомъ въ томь!» И понесѫтъ бремена своꙗ на хрьбтѣхъ своихъ. Зъло въистинѫ ꙗже несѫтъ.
И животъ мирьскыи нѣстъ ничтоже развѣ игры и забавы; и обиталище Посълѣдьнꙗго ѥстъ лоучьше за тѣхъ, иже бл҃гоговѣини соутъ. Не разоумѣѥте ли?
Вѣмъ, ꙗко ꙗже глаголѭтъ въистинѫ печалитъ тебе; нъ въистинѫ не отъвергаѭтъ тебе, нъ неправьдьнии — знамениꙗ Божиꙗ отъмещѫтъ.
И въистинѫ, посъланьници прѣжде тебе бышѧ отъвергаѥми, нъ трьпѣливо носили ꙗко отъвергаѥми бышѧ и мѫчими, доньдеже помощь Наша приде имъ. И нѣстъ никого измѣнити словеса Божиꙗ; и придошѧ тебѣ отъ вѣстии посъланьниковъ.
Аще ли отъвращениꙗ ихъ тѧжько тебѣ, то аще можеши обрѣсти подъземьнъ путь въ земли или лѣствицѫ на небо, да принесеши имъ знамениꙗ — аще бы Богъ хотѣлъ, събралъ бы ихъ на наставлениꙗ — тъ не бѫди отъ невѣжд ьныхъ.
Тъкъмо тии, иже слышѧтъ, отъвѣщаваѭтъ; а мрьтвыхъ — Богъ въскрѣситъ ихъ, потомь же къ Немоу възвращени боудѫтъ.
И глаголѭтъ: «Почто не ниспосълано ѥстъ на нь знамениꙗ отъ Господа ѥго?» Рьци: «Въистинѫ, Богъ може ниспосълати знамениꙗ, нъ множие отъ нихъ не вѣдѧтъ».
И нѣстъ тварь на земли, ни пътица летѧщаꙗ двѣма крилома своима, нъ соутъ ꙗзыци подобьни вамъ. Не прѣнебрегохомъ ничтоже въ Книзѣ; потомь же къ Господиноу своемоу събрани боудѫтъ.
А тии иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ — глоуси и нѣми, въ тьмахъ. Кого Богъ хощетъ, отъводитъ; а кого хощетъ, поставлꙗѥтъ на правыи пѫть.
Рьци: «Помыслисте ли — аще казнь Божиꙗ постигнетъ вы или Часъ постигнетъ вы — призовете ли инаго неже Бога, аще истинѫ глаголете?»
Нъ, Ѥго призоветъ, и отъиметъ то, за ꙗже призоваѥте Ѥго, аще хощетъ, и забѫдете ꙗже приобьщаѥте.
И въистинѫ, посълахомъ къ ꙗзыкомъ прѣжде тебе, и обꙗхомъ ихъ бѣдьствиꙗмь и скрьбиѭ, да може смирѧтъ сѧ.
Аще бы тъкъмо, ꙗко сила Наша приде на нихъ, смирили сѧ бышѧ! Нъ ожесточишѧ сѧ срьдьца ихъ, и дьꙗволъ оукраси имъ ꙗже творили бышѧ.
Тъ ꙗко забышѧ то, ꙗже напомьнени бышѧ, отъврьзохомъ имъ врата всѣхъ вещии, доньдеже ꙗко обрадовашѧ сѧ тому, ꙗже дано имъ бысть, обꙗхомъ ихъ вънезапѫ, и се, бышѧ въ отъчаꙗнии.
Тъ послѣдьнии остатъкъ людъ, иже неправьдѫ сътворишѧ, отъсѣчено бысть. И хвала Богоу, Господиноу всѣхъ мировъ.
Рьци: «Помыслисте ли — аще Богъ отъꙗ слоухъ вашь и зракъ вашь и запечатьлѣ срьдьца ваша — кыи богъ инъ неже Богъ въспрꙗтитъ ихъ вамъ?» Зри, како обращаѥмъ знамениꙗ, нъ отъвращаѭтъ сѧ.
Рьци: «Помыслисте ли — аще казнь Божиꙗ постигне вы вънезапѫ или ꙗвьно — погоублени ли боудѫтъ кто развѣ неправьдьнии людиѥ?»
И не посылаѥмъ посъланьниковъ развѣ ꙗко носителеи бл҃гихъ вѣстии и прѣдъостерегателеи. Тъ иже оувѣроуѥтъ и исправитъ сѧ — не боудетъ страха на нихъ, ни печалити сѧ имѫтъ.
А тии иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ — казнь постигнетъ ихъ за то ꙗко прѣстѫпали бышѧ.
Рьци: «Не глаголю вамъ, ꙗко оу мене соутъ сокровища Божиꙗ, ни ꙗко вѣмь сокровенноꙗ, ни глаголю вамъ ꙗко аньгелъ ѥсмь. Слѣдоую тъкъмо тому, ꙗже ꙗвлено ми ѥстъ». Рьци: «Равьни ли соутъ слѣпыи и зрѧщии? Не размышлꙗѥте ли?»
И прѣдъостерегаи тѣмь тѧхъ, иже боѧтъ сѧ, ꙗко събрани боудѫтъ къ Господиноу своемоу — не имѫтъ застѫпьника помимо Него, ни ходатаꙗ — да може бл҃гоговѣини боудѫтъ.
И не отъгонꙗи тѣхъ, иже призываѭтъ Господа своего оутро и вечеръ, ищѫще лица Ѥго. Ничтоже отъ расчисленiꙗ ихъ на тебе, и ничтоже отъ расчисленiꙗ твоего на нихъ; тъ аще отъгонꙗлъ бы ихъ, былъ бы отъ неправьдьныхъ.
И тако искоусихомъ нѣкыхъ отъ нихъ иными, да рекѫтъ: «Сии ли соутъ тии, на нѩже Богъ излиꙗ бл҃годать отъ насъ?» Не вѣстъ ли Богъ наилоучьше бл҃годарьнꙗхъ?
И ꙗко тии, иже вѣроуѭтъ знамениꙗмъ Нашимъ, придѫтъ тебѣ, рьци: «Миръ вамъ. Господь вашь прѣдъписа Себѣ милость: ꙗко иже отъ васъ сътворитъ зъло въ невѣдѣнии, потомь же покаѥтъ сѧ и исправитъ сѧ — то Онъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи».
И тако излагаѥмъ знамениꙗ, и да пѫть виньныхъ боудетъ ꙗвьнъ.
Рьци: «Въистинѫ, запрѣщено ми ѥстъ работати тѣмъ, ꙗже призываѥте помимо Бога». Рьци: «Не слѣдоую хотѣниꙗмъ вашимъ; заблѫдилъ бы тъгда, и не бы былъ отъ наставленыхъ».
Рьци: «Въистинѫ, на ꙗсьнѣмь доказательствѣ отъ Господа моего ѥсмь, и вы отъвергосте ꙗ. Не имамъ того, ꙗже спѣшите. Сѫдъ ѥстъ тъкъмо Божии; повѣдаѥтъ Истинѫ, и Онъ ѥстъ наилоучьшии отъ рѣшителеи».
Рьци: «Аще бы имѣлъ то, ꙗже спѣшите, дѣло бы свьршено было междоу мноѭ и вами. И Богъ наилоучьше вѣстъ неправьдьнꙗхъ».
И оу Него соутъ ключи сокровеннаго; никтоже вѣстъ ихъ развѣ Онъ. И вѣстъ ꙗже ѥстъ на соуши и на мори. И не падаѥтъ листъ, нъ вѣстъ ꙗ; ни зрьно въ тьмахъ земли, ни нечто мокро или соухо, нъ ѥстъ въ ꙗсьнѣи Книзѣ.
И Онъ ѥстъ иже приꙗмлетъ вы ноштиѭ и вѣстъ ꙗже стѧжасте дьнемь; потомь же въздвигаѥтъ вы тамо, да оуставленыи срокъ исплъненъ боудетъ. Потомь же къ Немоу ѥстъ възвращениꙗ ваше; потомь же извѣститъ вы о томь, ꙗже творили бысте.
И Онъ ѥстъ Вьсемогѫщь надъ слоугами Своими и посылаѥтъ на вы хранителеи, доньдеже ꙗко смрьть постигнетъ единого отъ васъ, посъланьници Наши приимѫтъ ѥго, и не прѣнебрегаѭтъ.
Потомь же възвращени бываѭтъ къ Богоу, истиньноумоу Владыцѣ ихъ. Не Ѥмоу ли ѥстъ сѫдъ? И Онъ ѥстъ наискорѣишии отъ расчислителеи.
Рьци: «Кто избавлꙗѥтъ вы отъ тьмъ соуши и морꙗ? Призываѥте Ѥго смиреньно и тайно: 'Аще избавитъ ны отъ сего, боудемъ отъ бл҃годарьныхъ'».
Рьци: «Богъ избавлꙗѥтъ вы отъ нихъ и отъ всꙗкоꙗ скрьби; нъ приобьщаѥте».
Рьци: «Може посълати на вы казнь отъ горѣ или отъ подъ ногъ вашихъ, или смѧсти вы на стороны и сътворити, да нѣции отъ васъ вкоусѧтъ насилиꙗ иныхъ». Зри, како обращаѥмъ знамениꙗ, да може разоумѣваѭтъ.
И людиѥ твои отъвергошѧ то, а се ѥстъ Истина. Рьци: «Не ѥсмь хранитель надъ вами».
За всꙗкѫ вѣсть ѥстъ срокъ; и оувѣдите.
И ꙗко видиши тѧхъ, иже погрѫжаѭтъ сѧ въ знамениꙗ Нашѧ, отъврати сѧ отъ нихъ, доньдеже погрѫзѧтъ сѧ въ инаꙗ словеса. Аще ли дьꙗволъ сътворитъ, да забѫдеши, не сѣди, по напоминании, съ неправьдьными людьми.
И ничтоже отъ расчисленiꙗ ихъ на тѣхъ, иже бл҃гоговѣини соутъ, нъ ѥстъ напоминаниꙗ, да може бл҃гоговѣини боудѫтъ.
И остави тѧхъ, иже приимаѭтъ вѣрѫ своѭ ꙗко игрѫ и забавѫ и ѩже животъ мирьскыи прѣльсти. И напоминаи тѣмь, да не прѣдана боудетъ доуша за ꙗже стѧжа — не имать помимо Бога ни застѫпьника, ни ходатаꙗ; аще и прѣдъложитъ всꙗко искоуплениꙗ, не приꙗто боудетъ отъ неѩ. Тии соутъ, иже прѣдани за ꙗже стѧжашѧ; имъ питиꙗ кипѧщихъ водъ и болѣзньна казнь за то ꙗко сокрывали бышѧ.
Рьци: «Призовемъ ли, помимо Бога, ꙗже не ползоуѥтъ намъ ни вредитъ намъ, и обращени боудемъ на пѧтъкы нашѧ, по томь ꙗко Богъ наставилъ ны — ꙗко тъ, когоже дьꙗволи прѣльстишѧ на земли, въ заблѫждении, а ѥмоу дроузи зовѫтъ ѥго на наставлениꙗ: 'Прiиди къ намъ'?» Рьци: «Въистинѫ, наставлениꙗ Божиꙗ ѥстъ наставлениꙗ, и повелѣно ны ѥстъ Прѣданьностиѭ Господиноу всѣхъ мировъ,
и да: 'Оустановите молитвѫ и боите сѧ Ѥго.' И Онъ ѥстъ, къ Немоуже събрани боудете».
И Онъ ѥстъ иже сътвори небеса и землѭ въ истинѣ; и дьнь ꙗко речетъ: «Бѫди», и бываѥтъ. Слово Ѥго ѥстъ Истина; и Ѥмоу владычьство въ дьнь ꙗко трѫба въстрѫбитъ — Вѣдыи сокровеннаго и ꙗвьнаго; и Онъ ѥстъ Прѣмѫдръ, Вьсевѣдѫщь.
И ꙗко Авраамъ рече отьцоу своемоу Азароу: «Приимаеши ли кумиры ꙗко богы? Въистинѫ, вижду тебе и людъ твоихъ въ ꙗвьнѣмь заблѫждении».
И тако показахомъ Аврааму владычьство небесъ и земли, да боудетъ отъ тѣхъ, иже навѣрьни соутъ.
И ꙗко нощь покры ѥго, оузьрѣ звѣздѫ. Рече: «Се ѥстъ Господь мои». Нъ ꙗко зайде, рече: «Не любю тѧхъ, иже заходѧтъ».
И ꙗко оузьрѣ лоунѫ въсходѧщѫ, рече: «Се ѥстъ Господь мои». Нъ ꙗко зайде, рече: «Аще Господь мои не наставитъ мѧ, боудѫ отъ людъ, иже заблѫждаѭтъ».
И ꙗко оузьрѣ слъньце въсходѧще, рече: «Се ѥстъ Господь мои; се ѥстъ вѧщьше». Нъ ꙗко зайде, рече: «О людиѥ мои, въистинѫ непричастьнъ ѥсмь того, ꙗже приобьщаѥте.
Въистинѫ, обратихъ лице своꙗ къ Томоу, иже начала небеса и землѭ, мѫжь чистꙗ вѣры, и нѣсмь отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ».
И людиѥ ѥго препирали сѧ съ нимь. Рече: «Препираѥте ли сѧ со мноѭ о Бозѣ, ꙗко наставилъ мѧ? И не боѭ сѧ того, ꙗже приобьщаѥте Ѥмоу, развѣ Господь мои хощетъ нѣчто. Господь мои обꙗмлетъ всѧ вещи знаниꙗмь. Не поминаѥте ли?
И како боюсь того, ꙗже приобьщисте, а вы не боите сѧ, ꙗко приобьщисте Богоу то, за ꙗже не ниспосъла вамъ власти? Тъ которое отъ двоихъ стороньствъ имать множае правьды на безъпечьность, аще вѣсте?»
Тии иже вѣроуѭтъ и не смѣщаѭтъ вѣры своѩ съ неправьдоѭ — имъ безъпечьность, и они правьдьно наставлени соутъ.
И се бысть доводъ Нашь, ꙗже дахомъ Аврааму противоу людъ ѥго. Въздвигаѥмъ степеньми кого хощемъ. Въистинѫ, Господь твои ѥстъ Прѣмѫдръ, Свѣдыи.
И дарствовахомъ ѥмоу Исаака и Iакова; комоуждо наставихомъ. И Ноꙗ наставихомъ прѣжде; и отъ потомьства ѥго, Давыда и Соломона и Iова и Iосифа и Моисеа и Аарона. И тако мьздимъ тѧхъ, иже добро творѧтъ.
И Захариѭ и Iоанна и Iисоуса и Илиѭ — комоуждо бысть отъ правьдьныхъ.
И Исмаила и Елисеа и Iонѫ и Лота — и комоуждо изъбрахомъ надъ мирами.
И отъ отьцевъ ихъ и потомьства ихъ и братии ихъ — и изъбрахомъ ихъ и наставихомъ ихъ на правыи пѫть.
Се ѥстъ наставлениꙗ Божиꙗ, имьже наставлꙗѥтъ кого хощетъ отъ слоугъ Своихъ. Аще бы приобьщали, напрасьно бы было имъ ꙗже творили бышѧ.
Тии соутъ, имъже дахомъ Книгѫ и сѫдъ и пророчьство. Тъ аще сии отъмещѫтъ ꙗ, повѣрихомъ ꙗ людемъ, иже не соутъ отъмѣтатели его.
Тии соутъ, ѩже Богъ настави; тъ слѣдоуи наставлению ихъ. Рьци: «Не прошу отъ васъ за то мьзды; нѣстъ ничтоже развѣ напоминаниꙗ мирамъ».
И не измѣришѧ Бога истиньноѭ мѣроѭ Ѥго, ꙗко рекошѧ: «Богъ не ниспосъла ничтоже ни единомоу съмрьтьномоу». Рьци: «Кто ниспосъла Книгѫ, ѭже Моисеи принесе — свѣтъ и наставлениꙗ людемъ? Творите ꙗ листами, ꙗже показоуѥте, а сокрываѥте мъного; и наоучени бысте ꙗже не вѣдали бысте — ни вы, ни отьци ваши». Рьци: «Богъ». Потомь же остави ихъ въ погрѫжении ихъ, играѭщихъ.
И сиꙗ ѥстъ Книга, ѭже ниспосълахомъ, бл҃гословена, потврьждаѭщаꙗ ꙗже бысть прѣжде неѩ, и да прѣдъостережеши Мати Градовъ и тѧхъ около неѩ. И тии иже вѣроуѭтъ въ Посълѣдьнеꙗ вѣроуѭтъ въ нѭ и блюдѫтъ молитвы своꙗ.
И кто ѥстъ неправьдьнѣе того, иже измышлꙗѥтъ лъжь противоу Богоу, или речетъ: «Ꙗвлено ми ѥстъ», а ничтоже ꙗвлено ѥмоу бысть; и тъ, иже речетъ: «Ниспошлѭ подобноꙗ тому, ꙗже Богъ ниспосъла»? Аще бы могълъ видѣти, ꙗко неправьдьнии въ мѫкахъ съмрьтьныхъ соутъ, и аньгели простираѭтъ рѫцѣ своꙗ: «Излѣите доушѧ вашѧ. Сего дьне мьздими ѥсте казниѭ оуничижениꙗ за ꙗже глаголали бысте о Бозѣ иначе неже истинѫ, и гърди бысте противоу знамении Ѥго».
«И въистинѫ пришьли ѥсте къ Намъ единоличьни, ꙗкоже сътворихомъ вы пьрвьле, и остависте за собоѭ ꙗже дарствовахомъ вамъ. И не видимъ съ вами ходатаевъ вашихъ, ихъже оутврьждали бысте ꙗко причѧстьникы междоу вами. Свѧзь междоу вами разъсѣчена ѥстъ, и отъблѫдило отъ васъ ꙗже оутврьждали бысте».
Въистинѫ, Богъ ѥстъ Разсѣкатель зрьна и костъкы; изводитъ живоꙗ отъ мрьтваго и изводитъ мрьтвоꙗ отъ живаго. Се ѥстъ Богъ; тъ камо отъвращаѥми ѥсте?
Онъ ѥстъ Разсѣкатель зари; и сътвори нощь за покои, и слъньце и лоунѫ за расчислениꙗ. Се ѥстъ оуставъ Крѣпъкаго, Свѣдѫщаго.
И Онъ ѥстъ, иже сътвори вамъ звѣзды, да наставлꙗѥми боудете ими въ тьмахъ соуши и морꙗ. Изложихомъ знамениꙗ за людъ, иже вѣдѧтъ.
И Онъ ѥстъ, иже произведе вы отъ единоꙗ доушѧ, и жилище и хранилище. Изложихомъ знамениꙗ за людъ, иже разоумѣваѭтъ.
И Онъ ѥстъ, иже ниспосъла отъ небесе водѫ; и извели тѣмь произрастениꙗ всѣхъ вещии; и извели отъ того зеленоꙗ, отъ негоже изводимъ зрьнна въ класѣхъ; и отъ пальмы, отъ обвоꙗ ꙗ, гроздиꙗ финиковъ висѧщихъ ниже; и сады винограднꙗ, и маслинъ, и гранатъ, подобьнꙗ и неподобьнꙗ. Зрите на плодъ ѥго, ꙗко плодитъ, и зрѣниꙗ ѥго. Въистинѫ, въ семь соутъ знамениꙗ за людъ, иже вѣроуѭтъ.
И оуставишѧ незримиихъ ꙗко причѧстьникы Богоу, а Онъ сътвори ихъ; и ложьно приписашѧ Ѥмоу сыны и дъщери безъ знаниꙗ. Слава Ѥмоу и Превышьнъ ѥстъ надъ тѣмь, ꙗже приписоуѭтъ.
Начѧлотворьць небесъ и земли — како бы имѣлъ Сына, ꙗко не имать дроужицѧ, и сътвори всѧ вещи? И Онъ ѥстъ Свѣдыи всѣхъ вещии.
Се ѥстъ Богъ, Господь вашь; нѣстъ бога развѣ Ѥго, Творьць всѣхъ вещии; тъ работайте Ѥмоу. И Онъ ѥстъ Хранитель всѣхъ вещии.
Зракъ не достигаѥтъ Ѥго, и Онъ достигаѥтъ всꙗкъ зракъ; и Онъ ѥстъ Тъньчаишии, Вьсевѣдѫщь.
Пришьла вамъ ꙗсна доказательства отъ Господа вашего; тъ иже зритъ, за свою доушѫ ѥстъ; а иже слѣпъ ѥстъ, противоу неѩ ѥстъ. И нѣсмь хранитель надъ вами.
И тако обращаѥмъ знамениꙗ, и да рекѫтъ: «Оучилъ ѥси сѧ», и да ꙗвимъ ꙗ людемъ, иже вѣдѧтъ.
Слѣдоуи тому, ꙗже ꙗвлено тебѣ отъ Господа твоего — нѣстъ бога развѣ Ѥго — и отъврати сѧ отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ.
Аще бы Богъ хотѣлъ, не приобьщали бышѧ. И не поставихомъ тебе хранителемь надъ ними, ни ѥси повѣреньникъ надъ ними.
И не хоулите тѧхъ, ꙗже призываѭтъ помимо Бога, да не хоулѧтъ Бога во вражьдѣ безъ знаниꙗ. Тако оукрасихомъ всꙗкоумоу ꙗзыкоу дѣла ихъ; потомь же къ Господиноу ихъ ѥстъ възвращениꙗ ихъ, и извѣститъ ихъ о томь, ꙗже творили бышѧ.
И клънѫтъ сѧ Богомь наисвѧщеньнѣишими клѧтвами, ꙗко аще знамениꙗ придетъ имъ, оувѣроуѭтъ въ нь. Рьци: «Знамениꙗ соутъ тъкъмо оу Бога». И что сътворитъ вамъ разоумѣти, ꙗко ꙗко придетъ, не оувѣроуѭтъ?
И обратимъ срьдьца ихъ и очи ихъ, ꙗкоже не вѣровали въ нь пьрвьле, и оставимъ ихъ въ прѣстѫплении ихъ, блѫдѧщихъ слѣпо.
Аще бы и ниспосълали аньгелы имъ, и мрьтвии глаголали имъ, и събрали бы противоу нихъ всѧ вещи прѣдъ ними, не оувѣровали бышѧ, развѣ Богъ хотѣлъ бы; нъ множие отъ нихъ невѣждьни соутъ.
И тако сътворихомъ всꙗкоумоу пророкоу врага — дьꙗволы чловѣческы и незримиихъ — нѣции отъ нихъ ꙗвлꙗѭще инымъ оукрашена словеса въ прѣльсти. Аще бы Господь твои хотѣлъ, не сътворили бышѧ того; тъ остави ихъ и ꙗже измышлꙗѭтъ.
И да срьдьца тѣхъ, иже не вѣроуѭтъ въ Посълѣдьнеꙗ, склонѧтъ сѧ къ тому, и да бл҃говолѧтъ о немь, и да стѧжаваѭтъ ꙗже стѧжаваѭтъ.
Приимѫ ли инаго неже Бога ꙗко сѫдиѭ, ꙗко Онъ ѥстъ, иже ниспосъла вамъ Книгѫ, изложенѫ? И тии, имъже дахомъ Книгѫ, вѣдѧтъ, ꙗко ниспосълана ѥстъ отъ Господа твоего въ истинѣ; тъ не бѫди отъ съмьнѧщихъ сѧ.
И слово Господа твоего исплънено бысть въ истинѣ и правьдѣ. Нѣстъ никого измѣнити словеса Ѥго; и Онъ ѥстъ Слышѧи, Свѣдыи.
Аще ли покориши сѧ множиимъ тѣхъ, иже на земли, отъведѫтъ тебе отъ пѫти Божиꙗ. Слѣдоуѭтъ тъкъмо домышлению, и не творѧтъ ничтоже развѣ гадаѭтъ.
Въистинѫ, Господь твои — Онъ наилоучьше вѣстъ, кто заблѫждаѥтъ отъ пѫти Ѥго, и наилоучьше вѣстъ правьдьно наставлѥнꙗхъ.
Тъ ꙗдите отъ того, надъ нимьже имѧ Божиꙗ помѧнено бысть, аще вѣроующии ѥсте знамениꙗмъ Ѥго.
И что вамъ, ꙗко не ꙗсте отъ того, надъ нимьже имѧ Божиꙗ помѧнено бысть, ꙗко изложилъ вамъ ꙗже запрѣти вамъ, развѣ того, къ чемоу принѫждени ѥсте? И въистинѫ, мъного отъводѧтъ хотѣниꙗми своими безъ знаниꙗ. Въистинѫ, Господь твои — Онъ наилоучьше вѣстъ прѣстѫпаѭщихъ.
И оставите вънѣшьнии грѣхъ и внѫтрьнии его. Въистинѫ, тии иже стѧжаваѭтъ грѣхъ мьздими боудѫтъ за ꙗже творили бышѧ.
И не ꙗдите отъ того, надъ нимьже имѧ Божиꙗ не помѧнено бысть; и въистинѫ, се ѥстъ прѣстѫплениꙗ. И въистинѫ, дьꙗволи ꙗвлꙗѭтъ сьвоимъ причѧстьникомъ, да препираѭтъ сѧ съ вами; и аще покорите сѧ имъ, въистинѫ ѥсте отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ.
Тъ ли, иже бысть мрьтвъ и дахомъ ѥмоу животъ и сътворихомъ ѥмоу свѣтъ, имьже ходитъ междоу людьми, подобьнъ томоу, чиꙗ подобиꙗ ѥстъ въ тьмахъ, отънѭдѣже не изыдетъ? Тако оукрашено бысть тѣмъ, иже сокрываѭтъ, ꙗже творили бышѧ.
И тако поставихомъ въ всꙗкомь градѣ наивѧщьшихъ грѣшьниковъ ѥго, да ковꙗтъ тамо; и не ковꙗтъ развѣ противоу себе самѣхъ, нъ не чоуѭтъ.
И ꙗко знамениꙗ приходитъ имъ, глаголѭтъ: «Не оувѣроуѥмъ, доньдеже дано намъ боудетъ подобноꙗ тому, ꙗже посъланьникомъ Божиимъ дано бысть». Богъ наилоучьше вѣстъ, камо полагаѥтъ посъланиꙗ Своꙗ. Постигнетъ тѧхъ, иже грѣшѧтъ, оуничижениꙗ отъ Бога и строга казнь за ꙗже ковали бышѧ.
Тъ кого Богъ хощетъ наставити, распространꙗѥтъ грѫдь ѥго за Прѣданьность; а кого хощетъ отъвести, творитъ грѫдь ѥго тѣснѫ и стиснѫтѫ, ꙗко бы въсхождалъ на небо. Тако Богъ полагаѥтъ мрьзость на тѧхъ, иже не вѣроуѭтъ.
И сеи ѥстъ пѫть Господа твоего, правыи. Изложихомъ знамениꙗ за людъ, иже поминаѭтъ.
Имъ ѥстъ Обиталище Мира оу Господа ихъ, и Онъ ѥстъ Застѫпьникъ ихъ за ꙗже творили бышѧ.
И въ дьнь ꙗко съберетъ ихъ всѣхъ: «О собраниꙗ незримиихъ, мъного приꙗсте отъ чловѣчьства». И причѧстьници ихъ отъ чловѣчьства рекѫтъ: «Господи нашь, нѣции отъ насъ оуживахомъ иныхъ, и достигохомъ срока нашего, ꙗже оуставилъ ѥси намъ». Речетъ: «Огнь ѥстъ обиталище ваше, прѣбываѭще въ немь, развѣ ꙗко Богъ хощетъ». Въистинѫ, Господь твои ѥстъ Прѣмѫдръ, Свѣдыи.
И тако сътворимъ нѣкыхъ отъ неправьдьныхъ причѧстьникы иныхъ, за ꙗже стѧжавали бышѧ.
«О собраниꙗ незримиихъ и чловѣчьства, не пришьли ли вамъ посъланьници отъ васъ самѣхъ, повѣдаѭще вамъ знамениꙗ Моꙗ и прѣдъостерегаѭще вы о срѣтении сего дьне вашего?» Рекѫтъ: «Свѣдѣтельствоуѥмъ противоу себе самѣхъ». И животъ мирьскыи прѣльсти ихъ, и свѣдѣтельствоують противоу себе самѣхъ, ꙗко бышѧ тии, иже сокрываѭтъ.
Се ѥстъ, понеже Господь твои не погоублꙗлъ бы градовъ неправьдьно, доньдеже людиѥ ихъ небрьзглйви соутъ.
И за всѧхъ соутъ степени отъ того, ꙗже сътворишѧ; и Господь твои не ѥстъ небрѣглйвъ того, ꙗже творѧтъ.
И Господь твои ѥстъ Самодовольныи, Владыка Милости. Аще хощетъ, може отъꙗти вы и повелѣти наслѣдовати по васъ тому, ꙗже хощетъ, ꙗкоже въздвиже вы отъ потомьства иного людъ.
Въистинѫ, ꙗже обѣщано вамъ, придетъ, и не можете прѣпирити то.
Рьци: «О людиѥ мои, работайте по поставлению вашемоу; въистинѫ, и азъ работаю. И оувѣдите, за кого боудетъ конѣць Обиталища. Въистинѫ, неправьдьнии не прѣоуспѣѭтъ».
И оустановлꙗѭтъ Богоу, отъ того, ꙗже произведе отъ пожиновъ и скота, часть и глаголѭтъ: «Се ѥстъ Богоу» — тако оутврьждаѭтъ — «а се ѥстъ причѧстьникомъ нашимъ». Тъ ꙗже за причѧстьникы ихъ не достигаѥтъ Бога, а ꙗже за Бога достигаѥтъ причѧстьникы ихъ. Зъло ꙗже сѫдѧтъ.
И тако оукрасишѧ причѧстьници ихъ мъногымъ отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ, оубиваниꙗ чѧдъ ихъ, да погоубѧтъ ихъ и смѧтѫтъ имъ вѣрѫ ихъ. Аще бы Богъ хотѣлъ, не сътворили бы того; тъ остави ихъ и ꙗже измышлꙗѭтъ.
И глаголѭтъ: «Сии скоти и пожинки запрѣщены; никтоже може ꙗсти ихъ развѣ кого хощемъ» — тако оутврьждаѭтъ — и скоти, ихъже хрьбты запрѣщены, и скоти, надъ нимиже не поминаѭтъ имени Божиꙗ — измышлениꙗ противоу Ѥго. Въздастъ имъ за ꙗже измышлꙗли бышѧ.
И глаголѭтъ: «Ꙗже ѥстъ въ чрѣвѣхъ сихъ скотовъ оуставлено ѥстъ мѫжемъ нашимъ и запрѣщено женамъ нашимъ; аще ли мрьтворождено боудетъ, то причѧстьници ему соутъ». Въздастъ имъ за приписываниꙗ ихъ; въистинѫ, Онъ ѥстъ Прѣмѫдръ, Свѣдыи.
Погоубишѧ сѧ тии, иже оубиваѭтъ чѧда своꙗ безоумьно безъ знаниꙗ и запрѣтишѧ ꙗже Богъ даде имъ — измышлениꙗ противоу Богоу. Заблѫдишѧ и нѣсоутъ наставлени.
И Онъ ѥстъ, иже произведе сады, обвитꙗ и необвитꙗ, и пальмы, и пожинки различьнаго произведениꙗ, и маслины и гранаты, подобьнꙗ и неподобьнꙗ. Ꙗдите отъ плода ѥго, ꙗко плодитъ, и платите должьноꙗ ѥго въ дьнь жѧтвы, и не боудѣте расточительни. Въистинѫ, не любитъ расточительныхъ.
И отъ скотовъ соутъ нѣции на бремѧ и нѣции на заклание. Ꙗдите отъ того, ꙗже Богъ даде вамъ, и не слѣдоуите стопами дьꙗвола; въистинѫ, онъ ѥстъ вамъ ꙗвьныи врагъ.
Осмь паръ: отъ овьцъ двѣ и отъ козъ двѣ. Рьци: «Два ли мѫжеска запрѣтилъ, или двѣ женьскꙗ, или ꙗже чрѣва двоихъ женьскъ содрьжѧтъ? Повѣдите ми съ знаниꙗмь, аще истинѫ глаголете».
И отъ вельблѫдъ двѣ и отъ говѧдъ двѣ. Рьци: «Два ли мѫжеска запрѣтилъ, или двѣ женьскꙗ, или ꙗже чрѣва двоихъ женьскъ содрьжѧтъ? Или бысте свѣдѣтелиѥ, ꙗко Богъ заповѣда вамъ се?» Тъ кто ѥстъ неправьдьнѣе того, иже измышлꙗѥтъ лъжь противоу Богоу, да отъведетъ людъ безъ знаниꙗ? Въистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ неправьдьнꙗхъ людии.
Рьци: «Не обрѣтаю въ тому, ꙗже ꙗвлено ми ѥстъ, ничтоже запрѣщеннаго ꙗдѫщемоу, иже ꙗстъ ꙗ, развѣ да боудетъ мрьтвина, или кръвь излиꙗна, или плъть свиньꙗ — ибо се ѥстъ мрьзость — или прѣстѫплениꙗ, посвѧщенноꙗ иномоу неже Богоу». Нъ иже принѫждень ѥстъ, ни хотѧ ни прѣстѫпаꙗ — то Господь твои ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
И тѣмъ, иже соутъ Іоудеи, запрѣтихомъ всꙗко животьноꙗ съ когътьми; и отъ говѧдъ и овьцъ запрѣтихомъ имъ тоукъ ихъ, развѣ ꙗже хрьбты ихъ носѧтъ, или внѫтрьнихъ, или ꙗже смѣшано ѥстъ съ костиѭ. Тако мьздихомъ ихъ за мѧтежьство ихъ; и въистинѫ, Мы ѥсмы правьдиви.
Тъ аще отъвергѫтъ тебе, рьци: «Господь вашь ѥстъ пространьнꙗ милости, и сила Ѥго не отъвращена боудетъ отъ виньнꙗхъ людии».
Тии иже приобьщали рекѫтъ: «Аще бы Богъ хотѣлъ, не приобьщали бы, ни отьци наши, и не запрѣтили бы ничтоже». Тако тии прѣжде нихъ отъвергали, доньдеже вкоусишѧ силы Нашеꙗ. Рьци: «Имате ли знаниꙗ, да изнесете ꙗ намъ? Слѣдоуѥте тъкъмо домышлению и не творите ничтоже развѣ гадаѥте».
Рьци: «Божии ѥстъ заключительныи доводъ; аще бы хотѣлъ, наставилъ бы вы всѣхъ».
Рьци: «Приведите свѣдѣтелеи вашихъ, иже свѣдѣтельствоуѭтъ, ꙗко Богъ запрѣти се». Тъ аще свѣдѣтельствоуѭтъ, не свѣдѣтельствоуи ты съ ними; и не слѣдоуи хотѣниꙗмъ тѣхъ, иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ, и тѣхъ, иже не вѣроуѭтъ въ Посълѣдьнеꙗ, и приравьнꙗваѭтъ равьныхъ Господиноу своемоу.
Рьци: «Приидѣте, да чьтѫ ꙗже Господь вашь запрѣти вамъ: да не приобьщаѥте Ѥмоу ничтоже, и добро творите родителемъ, и не оубиваите чѧдъ вашихъ нищетоѭ ради — Мы пропитаваѥмъ вы и ихъ — и не приближаите сѧ къ непристоинымъ, ꙗвьнымъ и тайнымъ, и не оубиваите доушѫ, ѭже Богъ запрѣти, развѣ по правьдѣ. Се заповѣда вамъ, да може разоумѣваѥте.
И не приближаите сѧ къ имѣнию сироты развѣ тѣмь, ꙗже лоучьше ѥстъ, доньдеже достигнетъ зрѣлости. И давайте пълнѫ мѣрѫ и вѣсъ по правьдѣ — не обрѣменꙗѥмъ ни единоѩ доушѧ свыше сили ꙗ. И ꙗко глаголете, боудѣте правьдьни, аще и сърод ьника касаѥтъ сѧ. И завѣтъ Божии исплъните. Се заповѣда вамъ, да може поминаѥте.
И ꙗко сеи ѥстъ правыи пѫть Мои, тъ слѣдоуите ѥмоу; и не слѣдоуите инымъ пѫтемъ, да не разсѣѭтъ вы отъ пѫти Ѥго. Се заповѣда вамъ, да може бл҃гоговѣини боудете».
Потомь же дахомъ Моисею Книгѫ, въсврьшениꙗ томоу, иже добро творитъ, и изложениꙗ всѣхъ вещии, и наставлениꙗ и милость, да може въ срѣтении съ Господемь ихъ оувѣроуѭтъ.
И сиꙗ ѥстъ Книга, ѭже ниспосълахомъ, бл҃гословена; тъ слѣдоуите еи и боудѣте бл҃гоговѣини, да може помилованiе обрѧщете,
да не рекли бысте: «Книга ниспосълана бысть тъкъмо двоимъ стороньствомъ прѣжде насъ, и мы бѣхомъ небрьзгливи оучениꙗ ихъ»;
или да не рекли бысте: «Аще бы Книга ниспосълана бысть намъ, были бы лоучьше наставлени неже они». Тъ приде вамъ ꙗсно доказательство отъ Господа вашего и наставлениꙗ и милость. Тъ кто ѥстъ неправьдьнѣе того, иже отъмещетъ знамениꙗ Божиꙗ и отъвращаѥтъ сѧ отъ нихъ? Мьздимъ тѧхъ, иже отъвращаѭтъ сѧ отъ знамении Нашихъ зълоѭ казниѭ за то ꙗко отъвращали сѧ бышѧ.
Ждѫтъ ли чего развѣ да придѫтъ имъ аньгели, или Господь твои придетъ, или нѣкаꙗ знамениꙗ Господа твоего придѫтъ? Въ дьнь ꙗко нѣкаꙗ знамениꙗ Господа твоего придѫтъ, вѣра доушѧ не поможетъ еи, аще не вѣровала прѣжде, или не стѧжала добро въ вѣрѣ своеи. Рьци: «Ждите; въистинѫ, мы ждемъ».
Въистинѫ, тии иже раздѣлишѧ вѣрѫ своѭ и бышѧ стороньствы — нѣси отъ нихъ ни въ чемь. Дѣло ихъ ѥстъ тъкъмо къ Богоу; потомь же извѣститъ ихъ о томь, ꙗже творили бышѧ.
Иже принесетъ добро дѣло, имать десѧть подобьныхъ ѥмоу; а иже принесетъ зъло дѣло, не мьздимъ боудетъ развѣ подобьнымь ѥмоу; и не обидими боудѫтъ.
Рьци: «Въистинѫ, Господь мои наставилъ мѧ на правыи пѫть — правѫ вѣрѫ, оучениꙗ Авраамово, мѫжа чистꙗ вѣры; и не бысть отъ тѣхъ, иже приобьщаѭтъ».
Рьци: «Въистинѫ, молитва моꙗ и прѣданьность моꙗ и животъ мои и съмрьть моꙗ соутъ Богоу, Господиноу всѣхъ мировъ.
Нѣстъ причѧстьника Ѥмоу; и тѣмь повелѣно ми ѥстъ, и азъ ѥсмь пьрвыи отъ тѣхъ, иже прѣдани соутъ».
Рьци: «Приимѫ ли инаго неже Бога ꙗко Господа, ꙗко Онъ ѥстъ Господь всѣхъ вещии? И ни единаꙗ доуша стѧжаваѥтъ развѣ противоу себе самоꙗ; и ни единъ носитель бремени носитъ бремене иного. Потомь же къ Господиноу вашемоу ѥстъ възвращениꙗ ваше, и извѣститъ вы о томь, въ немьже различали бысте».
И Онъ ѥстъ, иже сътвори вы наслѣдьникы на земли и въздвиже нѣкыхъ отъ васъ надъ иными степеньми, да искоуситъ вы тѣмь, ꙗже даде вамъ. Въистинѫ, Господь твои ѥстъ скоръ въ възмьздии, и въистинѫ Онъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.

Ал-Аꙁрафъ Высоты

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Ламъ, Мимъ, Садъ.
Книга ниспосълана тебѣ — да не боудетъ тѣсноты въ грѫди твоеи отъ неѩ — да прѣдъостережеши тѣмь и ꙗко напоминаниꙗ вѣроующимъ.
Слѣдоуите тому, ꙗже ниспосълано вамъ отъ Господа вашего, и не слѣдоуите застѫпьникомъ помимо Него. Мало поминаѥте.
И колико градовъ погоубихомъ! Сила Наша приде на нихъ ноштиѭ или доньдеже почивали въ полъдьне.
И вопль ихъ, ꙗко сила Наша приде на нихъ, не бысть ничтоже развѣ да рекошѧ: «Въистинѫ, неправьдьни бѣхомъ».
Тъ въспросимъ тѧхъ, къ нимъже посълано бысть, и въспросимъ посъланьникы.
Тъ повѣдимъ имъ со знаниꙗмь, и не бѣхомъ отъсѫтьствьни.
И мѣрениꙗ въ тъ дьнь ѥстъ истина. Тъ чиꙗ мѣрила тѧжька — тии соутъ, иже прѣоуспѣваѭтъ.
А чиꙗ мѣрила легъка — тии соутъ, иже погоубишѧ доушѧ своꙗ за то ꙗко обидѣли знамениꙗ Нашѧ.
И въистинѫ, оутвьрдихомъ вы на земли и сътворихомъ вамъ тамо прѣпитаниꙗ. Мало бл҃годарите.
И въистинѫ, сътворихомъ вы, потомь же образовахомъ вы, потомь же рекохомъ аньгеломъ: «Поклоните сѧ прѣдъ Адамомь». Тъ поклонишѧ сѧ, развѣ Иблиса; не бысть отъ тѣхъ, иже поклонишѧ сѧ.
Рече: «Что прѣпѧде тебе, ꙗко не поклони сѧ, ꙗко повелѣхъ ти?» Рече: «Азъ ѥсмь лоучьше него; сътвори мѧ отъ огнꙗ, а его сътвори отъ глины».
Рече: «Тъ сълѣзи отъ сего; не лѣпо ти ѥстъ быти гъридоу тамо. Тъ изыди; въистинѫ, ты ѥси отъ оуниженьнꙗхъ».
Рече: «Отъсрочи мѧ до дьне, ꙗко въскрѣшени боудѫтъ».
Рече: «Въистинѫ, ты ѥси отъ тѣхъ отъсроченьнꙗхъ».
Рече: «Тъ, понеже отъвелъ мѧ ѥси, сѧдѫ имъ на правѣмь пѫти Твоꙗмь.
Потомь же придѫ на нихъ спрѣда и съзади, и одесноуѭ и ошоуѭ; и не обрѧщеши множиихъ отъ нихъ бл҃годарьными».
Рече: «Изыди отъ сего, оуничижень, изъгнанъ. Иже отъ нихъ послѣдоуѥтъ тебѣ — исплъню Пагоубѫ вами, всѣми вами».
«И, о Адаме, обитаи ты и дроужица твоꙗ въ Сокровенномь Обиталищи и ꙗдита отънюдуже хощета, нъ не приближаита сѧ сему дрѣвоу, да не боудета отъ неправьдьныхъ».
Тъ дьꙗволъ нашьпта има, да ꙗвитъ има ꙗже сокровено бысть отъ нихъ отъ срамьныхъ частии ихъ; и рече: «Господь ваю запрѣти вама се дрѣво тъкъмо да не боудета аньгелы или да не боудета отъ тѣхъ, иже прѣбываѭтъ».
И клѧ сѧ има: «Въистинѫ, азъ ѥсмь вама вѣрьнъ совѣтьникъ».
Тъ прѣльсти ꙗ лъстиѭ. И ꙗко вкоусиста дрѣва, ꙗвишѧ сѧ има срамьнꙗ части ихъ и начѧста шити на себе листиꙗ Обиталища Сокровеннаго. И Господь ихъ воззва къ нима: «Не запрѣтихъ ли вама то дрѣво и не рекохъ ли вама: 'Въистинѫ, дьꙗволъ ѥстъ вама ꙗвьнъ врагъ'?»
Рекоста: «Господи наю, обидѣховѣ себе; аще ли не простиши ны и не помилоуѥши ны, боудевѣ отъ погоубивъшихъ сѧ».
Рече: «Сълѣзита, комоуждо отъ васъ дроугомоу врагъ. И вамъ на земли жилище и оуживаниꙗ на время».
Рече: «Тамо живѣти имате, и тамо оумирати имате, и отъ неѩ изведени боудете».
О Чѧда Адамова, ниспосълахомъ на вы одѣждѫ покрыти срамьнꙗ части вашѧ и ꙗко оукрашениꙗ; нъ одѣжда бл҃гоговѣниꙗ — се ѥстъ лоучьше. Се отъ знамении Божиихъ, да може поминаѭтъ.
О Чѧда Адамова, да не искоуситъ вы дьꙗволъ ꙗкоже изъгна родителꙗ ваша отъ Обиталища Сокровеннаго, снимаꙗ отъ нихъ одѣждѫ ихъ, да покажетъ имъ срамьнꙗ части ихъ. Въистинѫ, онъ видитъ вы — онъ и племѧ ѥго — отънѫдуже не видите ихъ. Въистинѫ, сътворихомъ дьꙗволы причѧстьникы тѣхъ, иже не вѣроуѭтъ.
И ꙗко сътворѧтъ непристоиноꙗ, глаголѭтъ: «Обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ творѧща се, и Богъ повелѣ намъ то». Рьци: «Въистинѫ, Богъ не повелѣваѥтъ непристоиного. Глаголете ли о Бозѣ ꙗже не вѣсте?»
Рьци: «Господь мои повелѣваѥтъ правьдѫ; и обращаите лица ваша на всꙗкомь мѣстѣ поклонениꙗ и призываите Ѥго, творѧще вѣрѫ чистоѭ Ѥмоу. Ꙗкоже началъ вы, тако възвратите сѧ».
Часть наставилъ, а часть — заблѫждениꙗ правьдьно оустановлено на нихъ. Въистинѫ, приꙗшѧ дьꙗволы ꙗко причѧстьникы въ мѣсто Бога и мнѧтъ, ꙗко наставлени соутъ.
О Чѧда Адамова, приимѣте оукрашениꙗ ваше на всꙗкомь мѣстѣ поклонениꙗ и ꙗдите и пиите, и не боудѣте расточительни. Въистинѫ, не любитъ расточительныхъ.
Рьци: «Кто запрѣти оукрашениꙗ Божиꙗ, ꙗже извелъ за слоугы Своꙗ, и добраꙗ пропитаниꙗ?» Рьци: «Они за тѧхъ, иже вѣроуѭтъ, въ мирьскомь животѣ, единочѧдьно въ Дьнь Сѫда». Тако излагаѥмъ знамениꙗ за людъ, иже вѣдѧтъ.
Рьци: «Господь мои тъкъмо запрѣти непристоинаꙗ — ꙗвьнаꙗ и тайнаꙗ — и грѣхъ, и прѣстѫплениꙗ безъ правьды, и да приобьщаѥте Богоу то, за ꙗже не ниспосъла власти, и да глаголете о Бозѣ ꙗже не вѣсте».
И за всꙗкъ ꙗзыкъ ѥстъ срокъ; и ꙗко придетъ срокъ ихъ, не могѫтъ замедлити ни часомь, ни оускорити.
О Чѧда Адамова, аще посъланьници придѫтъ вамъ отъ васъ, повѣдаѭще вамъ знамениꙗ Моꙗ — тъ иже боитъ сѧ и исправитъ сѧ, не боудетъ страха на нихъ, ни печалити сѧ имѫтъ.
А тии иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ и гърди соутъ противоу нихъ — тии соутъ дроузи Огнꙗ; тамо прѣбывати имѫтъ.
Тъ кто ѥстъ неправьдьнѣе того, иже измышлꙗѥтъ лъжь противоу Богоу или отъмещетъ знамениꙗ Ѥго? Тии — часть Книгы достигнетъ ихъ, доньдеже ꙗко посъланьници Наши придѫтъ имъ, приꙗмлѧ ихъ, рекѫтъ: «Гдѣ ѥстъ ꙗже призывали бысте помимо Бога?» Рекѫтъ: «Заблѫдишѧ отъ насъ». И свѣдѣтельствоують противоу себе самѣхъ, ꙗко бышѧ тии, иже сокрываѭтъ.
Речетъ: «Въниидите междоу ꙗзыкы, иже прѣидошѧ прѣжде васъ — отъ незримиихъ и отъ чловѣчьства — въ Огнь». Ꙗко ꙗзыкъ вънидетъ, проклинаѥтъ сестрѫ своѭ, доньдеже ꙗко всии послѣдовашѧ дроугъ дроугоу тамо, послѣдьнии отъ нихъ речетъ о пьрвыхъ отъ нихъ: «Господи нашь, сии отъвели ны; тъ даждь имъ съоугоубѫ казнь Огнꙗ». Речетъ: «За комоуждо ѥстъ съоугоубо, нъ не вѣсте».
И пьрвии отъ нихъ рекѫтъ послѣдьнимъ отъ нихъ: «Не имѣсте прѣимѫщества надъ нами; тъ вкоусите казнь за ꙗже стѧжали бысте».
Въистинѫ, тии иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ и гърди соутъ противоу нихъ — не отъврьзѫтъ сѧ имъ врата небеснаꙗ, ни въидѫтъ въ Сокровенноꙗ Обиталище, доньдеже вельблѫдъ проидетъ сквозѣ оухо иглы. И тако мьздимъ виньнꙗхъ.
Имъ, отъ Пагоубы, ложе, и надъ ними покровы. И тако мьздимъ неправьдьнꙗхъ.
А тии иже вѣроуѭтъ и правьдьнаꙗ дѣла творѧтъ — не обрѣменꙗѥмъ ни единоꙗ доушѧ свыше силы ꙗ — тии соутъ дроузи Обиталища Сокровеннаго; тамо прѣбывати имѫтъ.
И очистимъ ꙗже ѥстъ въ грѫдехъ ихъ отъ злобы; рѣкы текѫще подъ ними. И рекѫтъ: «Хвала Богоу, иже наставилъ ны на се; и не наставлени бы были, аще бы Богъ не наставилъ ны. Посъланьници Господа нашего пришьли съ истиноѭ». И возъглашено боудетъ имъ: «Се ѥстъ Обиталище Сокровенноꙗ, ꙗже наслѣдоуѥте за ꙗже творили бысте».
И дроузи Обиталища Сокровеннаго возъзовѫтъ къ дроугомъ Огнꙗ: «Обрѣтохомъ ꙗже Господь нашь обѣщалъ намъ истиньно; обрѣтосте ли ꙗже Господь вашь обѣщалъ истиньно?» Рекѫтъ: «Еи». И глашатаи возъгласитъ междоу ними: «Проклѧтиꙗ Божиꙗ на неправьдьнꙗхъ,
иже отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ и ищѫтъ сътворити ꙗ кривымь, и отъмѣтатели Посълѣдьнꙗго соутъ».
И междоу ними ѥстъ завѣса; и на Высотахъ соутъ мѫжиѥ, иже знаѭтъ комоуждо по знакомъ ихъ. И возъзовѫтъ къ дроугомъ Обиталища Сокровеннаго: «Миръ вамъ». Не въидошѧ въ нь, нъ чаѭтъ.
И ꙗко обращены боудѫтъ очи ихъ къ дроугомъ Огнꙗ, рекѫтъ: «Господи нашь, не постави ны съ неправьдьными людьми».
И дроузи Высотъ возъзовѫтъ къ мѫжемъ, ѩже знаѭтъ по знакомъ ихъ; рекѫтъ: «Не ползова вамъ събраниꙗ ваше, ни ꙗко гърди бысте.
Сии ли соутъ тии, о нихъже клѧсте сѧ, ꙗко Богъ не помилоуѥтъ ихъ?» «Въниидите въ Обиталище Сокровенноꙗ; не боудетъ страха на васъ, ни печалити сѧ имате».
И дроузи Огнꙗ возъзовѫтъ къ дроугомъ Обиталища Сокровеннаго: «Излѣите на ны нѣкоую водѫ или нѣкоꙗ отъ того, ꙗже Богъ даде вамъ». Рекѫтъ: «Въистинѫ, Богъ запрѣти обоꙗ тѣмъ, иже сокрываѭтъ,
иже приꙗшѧ вѣрѫ своѭ ꙗко забавѫ и игрѫ и ѩже животъ мирьскыи прѣльсти». Тъ сего дьне забываѥмъ ихъ, ꙗкоже забышѧ срѣтениꙗ сего дьне своего и ꙗкоже отъмѣтали знамениꙗ Нашѧ.
И въистинѫ, принесохомъ имъ Книгѫ, ѭже изложихомъ со знаниꙗмь — наставлениꙗ и милость людемъ, иже вѣроуѭтъ.
Ждѫтъ ли чего развѣ исплънениꙗ ꙗ? Въ дьнь ꙗко исплънениꙗ ꙗ придетъ, тии иже забышѧ прѣжде рекѫтъ: «Посъланьници Господа нашего пришьли съ истиноѭ. Имамъ ли ходатаевъ, да ходатаиствоуѭтъ за ны, или можемъ ли възвращени быти, да сътворимъ иначе неже ꙗже творили бысмы?» Въистинѫ, погоубишѧ доушѧ своꙗ, и заблѫдило отъ нихъ ꙗже измышлꙗли бышѧ.
Въистинѫ, Господь вашь ѥстъ Богъ, иже сътвори небеса и землѭ въ шесть дьнии, потомь же оутвьрди сѧ на Прѣстолѣ. Покрываѥтъ нощь дьнемь, иже ищетъ ꙗ скоро; и слъньце и лоуна и звѣзды покорены повелѣниꙗмь Ѥго. Ѥго ѥстъ тварь и повелѣниꙗ. Бл҃гословенъ Богъ, Господь всѣхъ мировъ.
Призываите Господа вашего смиреньно и тайно; въистинѫ, не любитъ прѣстѫпаѭщихъ.
И не творите пагоубы на земли по оустроении ꙗ, и призываите Ѥго въ страсѣ и надеждѣ. Въистинѫ, милость Божиꙗ близъ тѣхъ, иже добро творѧтъ.
И Онъ ѥстъ, иже посылаѥтъ вѣтры ꙗко бл҃гꙗ вѣсти прѣдъ милостиѭ Ѥго, доньдеже ꙗко несѫтъ тѧжькоꙗ облако, женемъ ꙗ къ мрьтвѣи земли и ниспосылаѥмъ тѣмь водѫ, и изводимъ тѣмь всꙗкыихъ плодовъ. Тако изводимъ мрьтвыхъ, да може поминаѥте.
И добраꙗ землꙗ — произрастениꙗ ꙗ исходитъ по воли Господа ꙗ; а тꙗ, ꙗже зъла — не исходитъ развѣ скѫдьно. Тако обращаѥмъ знамениꙗ за людъ, иже бл҃годарѧтъ.
Посълахомъ Ноꙗ людемъ ѥго и рече: «О людиѥ мои, работайте Богоу; нѣстъ вамъ бога инаго развѣ Ѥго. Въистинѫ, боѭ сѧ за вы казни великаго дьне».
Старѣишины людъ ѥго рекошѧ: «Въистинѫ, видимъ тебе въ ꙗвьнѣмь заблѫждении».
Рече: «О людиѥ мои, нѣстъ заблѫждениꙗ въ мнѣ, нъ ѥсмь посъланьникъ отъ Господа всѣхъ мировъ.
Прѣдаю вамъ посъланиꙗ Господа моего и совѣтоую вамъ, и вѣмъ отъ Бога ꙗже не вѣсте.
Дивите ли сѧ, ꙗко напоминаниꙗ отъ Господа вашего приде вамъ чрѣзъ мѫжа отъ васъ, да прѣдъостережетъ вы и да бл҃гоговѣини боудете и да може помилованiе обрѧщете?»
Нъ отъвергошѧ ѥго; тъ спасохомъ ѥго и тѧхъ, иже съ нимь бышѧ, въ кораблии, и потопихомъ тѧхъ, иже отъвергошѧ знамениꙗ Нашѧ. Въистинѫ, бышѧ людъ слѣпъ.
И къ Адоу — братъ ихъ Хоудъ. Рече: «О людиѥ мои, работайте Богоу; нѣстъ вамъ бога инаго развѣ Ѥго. Не боудете ли бл҃гоговѣини?»
Старѣишины тѣхъ, иже сокришѧ, отъ людъ ѥго рекошѧ: «Въистинѫ, видимъ тебе въ безоуміи, и въистинѫ мнимъ тебе отъ лъживыхъ».
Рече: «О людиѥ мои, нѣстъ безоумиꙗ въ мнѣ, нъ ѥсмь посъланьникъ отъ Господа всѣхъ мировъ.
Прѣдаю вамъ посъланиꙗ Господа моего и ѥсмь вамъ вѣрьнъ совѣтьникъ.
Дивите ли сѧ, ꙗко напоминаниꙗ отъ Господа вашего приде вамъ чрѣзъ мѫжа отъ васъ, да прѣдъостережетъ вы? И поминаите, ꙗко сътвори вы наслѣдьникы по людехъ Ноевыхъ и оумъножи вы въ ростѣ обильно. Тъ поминаите щедроты Божиꙗ, да може прѣоуспѣѥте».
Рекошѧ: «Пришьлъ ли ѥси намъ, да работаѥмъ Богоу единому и оставимъ ꙗже отьци наши работали бышѧ? Тъ принеси намъ ꙗже обѣщаваеши, аще ѥси отъ правьдивыхъ».
Рече: «Пало на вы отъ Господа вашего мрьзость и гнѣвъ. Препираѥте ли сѧ со мноѭ о именехъ, ꙗже вы и отьци ваши нарекосте, за ꙗже Богъ не ниспосъла власти? Тъ ждите; въистинѫ, и азъ ѥсмь съ вами отъ тѣхъ, иже ждѫтъ».
Тъ спасохомъ ѥго и тѧхъ, иже съ нимь бышѧ, милостиѭ отъ Насъ и отъсѣкохомъ послѣдьнии остатъкъ тѣхъ, иже отъвергошѧ знамениꙗ Нашѧ и не бышѧ вѣроующими.
И къ Тамоудоу — братъ ихъ Салихъ. Рече: «О людиѥ мои, работайте Богоу; нѣстъ вамъ бога инаго развѣ Ѥго. Приде вамъ ꙗсно доказательство отъ Господа вашего. Сиꙗ ѥстъ вельблѫдица Божиꙗ, знамениꙗ вамъ; тъ оставите ꙗ ꙗсти на земли Божиеи, и не коснѣте ꙗ зъломь, да не постигнетъ вы болѣзньна казнь.
И поминаите, ꙗко сътвори вы наслѣдьникы по Адѣ и посели вы на земли — отъ равнинъ ꙗ полаты приимаѥте и отъ горъ домы высѣкаѥте. Тъ поминаите щедроты Божиꙗ и не творите пагоубы на земли».
Старѣишины тѣхъ, иже гърди бышѧ, отъ людъ ѥго рекошѧ тѣмъ, иже оутѣснени бышѧ — тѣмъ, иже вѣровашѧ междоу ними: «Вѣсте ли, ꙗко Салихъ посъланъ ѥстъ отъ Господа своего?» Рекошѧ: «Въистинѫ, вѣроуѥмъ въ то, съ нимьже посъланъ ѥстъ».
Тии иже гърди бышѧ рекошѧ: «Въистинѫ, мы отъмѣтатели того, въ ꙗже вѣроуѥте».
Тъ подрѣзашѧ вельблѫдицѫ и не покоришѧ сѧ повелѣнию Господа своего и рекошѧ: «О Салишу, принеси намъ ꙗже обѣщаваеши, аще ѥси отъ посъланьниковъ».
Тъ трѫсъ обꙗ ихъ и лежашѧ ниць въ жилищи своꙗмь.
И обрати сѧ отъ нихъ и рече: «О людиѥ мои, прѣдахъ вамъ посъланиꙗ Господа моего и совѣтовахъ вамъ; нъ не любите тѧхъ, иже совѣтоуѭтъ».
И Лотъ — ꙗко рече людемъ своимъ: «Творите ли мрьзость, ꙗкоже никтоже въ мирѣхъ сътвори прѣжде васъ?
Въистинѫ, приходите мѫжемъ съ хотѣниꙗмь въ мѣсто женъ. Нъ, ѥсте людъ расточительни».
И отъвѣтъ людъ ѥго не бысть ничтоже развѣ да рекошѧ: «Изъженете ихъ отъ града вашего; въистинѫ, они соутъ людъ, иже хотѧтъ очистити сѧ».
Тъ спасохомъ ѥго и семью ѥго, развѣ жены ѥго; она бысть отъ тѣхъ, иже остахомъ позади.
И одъждихомъ на нихъ дъждемь. Тъ зри, каковъ бысть конѣць виньнꙗхъ.
И къ Мадiамоу — братъ ихъ Шоуаибъ. Рече: «О людиѥ мои, работайте Богоу; нѣстъ вамъ бога инаго развѣ Ѥго. Приде вамъ ꙗсно доказательство отъ Господа вашего. Тъ давайте пълнѫ мѣрѫ и вѣсъ и не обманꙗите людии вещии ихъ, и не творите пагоубы на земли по оустроении ꙗ. Се ѥстъ лоучьше вамъ, аще вѣроующии ѥсте.
И не сѣдите на всꙗкомь пѫти, грозѧще и отъвращаѭще отъ пѫти Божиꙗ тѧхъ, иже вѣроуѭтъ въ Нь, и ищѫще сътворити ꙗ кривымь. И поминаите, ꙗко мали бысте и оумъножи вы; и зрите, каковъ бысть конѣць тѣхъ, иже пагоубѫ творѧтъ.
Аще ли ѥстъ часть отъ васъ, ꙗже вѣроуѥтъ въ то, съ нимьже посъланъ ѥсмь, и часть, ꙗже не вѣроуѥтъ, то ждите, доньдеже Богъ сѫдитъ междоу нами; и Онъ ѥстъ наилоучьшии отъ сѫдии».
Старѣишины тѣхъ, иже гърди бышѧ, отъ людъ ѥго рекошѧ: «Изъженемъ тебе, о Шоуаибе, и тѧхъ, иже вѣроуѭтъ съ тобоѭ, отъ града нашего, или възвратите сѧ въ оучениꙗ наше». Рече: «Аще и не хощемъ?
Измыслили бы лъжь противоу Богоу, аще бы възвратили сѧ въ оучениꙗ ваше, по томь ꙗко Богъ избави ны отъ него. И не лѣпо намъ възвратити сѧ въ нь, развѣ Богъ Господь нашь хощетъ. Господь нашь обꙗмлетъ всѧ вещи знаниꙗмь. На Бога оупъваѥмъ. Господи нашь, сѫди междоу нами и людьми нашими въ истинѣ; и Ты ѥси наилоучьшии отъ сѫдии».
И старѣишины тѣхъ, иже сокришѧ, отъ людъ ѥго рекошѧ: «Аще послѣдоуѥте Шоуаибоу, въистинѫ боудете погоубивъшии сѧ».
Тъ трѫсъ обꙗ ихъ и лежашѧ ниць въ жилищи своꙗмь.
Тии иже отъвергошѧ Шоуаиба — ꙗко бы не обитали тамо. Тии иже отъвергошѧ Шоуаиба — тии бышѧ погоубивъшии сѧ.
И обрати сѧ отъ нихъ и рече: «О людиѥ мои, прѣдахъ вамъ посъланиꙗ Господа моего и совѣтовахъ вамъ. Како тоужити имамъ о людехъ, иже сокрываѭтъ?»
И не посълахомъ въ ни единъ градъ пророка, нъ обꙗхомъ людъ ѥго бѣдьствиꙗмь и скрьбиѭ, да може смирѧтъ сѧ.
Потомь же замѣнихомъ зъло добромь, доньдеже оумъножишѧ сѧ и рекошѧ: «Отьцѧ наши обꙗты бышѧ скрьбиѭ и бл҃гополоучиꙗмь». Тъ обꙗхомъ ихъ вънезапѫ, а они не чоули.
Аще бы людиѥ градовъ оувѣровали и бл҃гоговѣини были, отъврьзли бы на нихъ бл҃гословениꙗ отъ небесе и земли; нъ отъвергошѧ, тъ обꙗхомъ ихъ за ꙗже стѧжавали бышѧ.
Безъпечьни ли соутъ людиѥ градовъ, ꙗко сила Наша не придетъ на нихъ ноштиѭ, доньдеже спѧтъ?
Или безъпечьни ли соутъ людиѥ градовъ, ꙗко сила Наша не придетъ на нихъ въ оутрь, доньдеже играѭтъ?
Безъпечьни ли соутъ о замыслѣ Божиꙗмь? И никтоже безъпеченъ ѥстъ о замыслѣ Божиꙗмь развѣ людъ, иже погоубивъши сѧ.
Не наставило ли тѣхъ, иже наслѣдоуѭтъ землѭ по людехъ ꙗ, ꙗко аще бы хотѣли, поразили бы ихъ за грѣхы ихъ? И запечатьлѣваѥмъ срьдьца ихъ, тъ не слышѧтъ.
Тии грады — повѣдаѥмъ тебѣ отъ вѣстии ихъ. И въистинѫ, посъланьници ихъ пришьли имъ съ ꙗсными доказательствы, нъ не бышѧ таковы, да бы вѣровали въ ꙗже отъвергли бышѧ прѣжде. Тако Богъ запечатьлѣваѥтъ срьдьца тѣхъ, иже сокрываѭтъ.
И не обрѣтохомъ въ множиихъ отъ нихъ ни единого завѣта; и обрѣтохомъ множиихъ отъ нихъ прѣстѫпьникы.
Потомь же по нихъ посълахомъ Моисеа со знамениꙗми Нашими къ Фараоноу и старѣишинамъ ѥго, нъ неправьдьно поступишѧ съ ними. Тъ зри, каковъ бысть конѣць тѣхъ, иже пагоубѫ творѧтъ.
И Моисеи рече: «О Фараоне, въистинѫ, азъ ѥсмь посъланьникъ отъ Господа всѣхъ мировъ.
Достоино ми ѥстъ не глаголати о Бозѣ развѣ истинъ. Пришьлъ ѥсмь вамъ съ ꙗснымь доказательствомь отъ Господа вашего; тъ посъли съ мноѭ Чѧда Израилева».
Рече: «Аще пришьлъ ѥси со знамениꙗмь, принеси ꙗ, аще ѥси отъ правьдивыхъ».
Тъ повьрже жьзлъ свои, и се, бысть змии ꙗвьнъ.
И извлече рѫкѫ свою, и се, бысть бѣла зрѧщимъ.
Старѣишины людъ Фараоновыхъ рекошѧ: «Въистинѫ, сеи ѥстъ оученъ чародѣи,
иже хощетъ изъгнати вы отъ земли вашеꙗ. Тъ что повелѣваѥте?»
Рекошѧ: «Отъсрочи ѥго и брата ѥго и посъли въ грады събирателеи,
иже приведѫтъ тебѣ всꙗкого оученаго чародѣꙗ».
И пришьли чародѣи Фараоноу; рекошѧ: «Въистинѫ, боудетъ ли мьзда намъ, аще побѣдителиѥ ѥсмы?»
Рече: «Еи, и боудете отъ тѣхъ приближеньнꙗхъ».
Рекошѧ: «О Моисею, или ты повьрзи, или мы боудемъ повьргаѭщии».
Рече: «Повьрзите». И ꙗко повьргошѧ, очаровашѧ очи людии и оустрашишѧ ихъ и произведошѧ великоꙗ чародѣиство.
И ꙗвихомъ Моисею: «Повьрзи жьзлъ свои». И се, пожре ꙗже измыслишѧ.
Тъ истина одолѣ, и ꙗже творили бышѧ, напрасьно бысть.
Тъ побѣждени бышѧ тамо и обратишѧ сѧ оуниженьни.
И чародѣи повьрзени бышѧ, поклонꙗѭще сѧ.
Рекошѧ: «Вѣроуѥмъ въ Господа всѣхъ мировъ,
Господа Моисеа и Аарона».
Фараонъ рече: «Вѣроуѥте въ нь прѣжде даже далъ вамъ волю? Въистинѫ, се ѥстъ замыслъ, ꙗже замыслисте въ градѣ, да изъженете людъ ѥго отъ него. Тъ оузнаѥте.
Отъсѣкѫ рѫцѣ ваши и ногы на стороны смѣньнꙗхъ, потомь же распьнѫ вы, всѣхъ».
Рекошѧ: «Въистинѫ, къ Господиноу нашемоу възвратимъ сѧ.
И не мьстиши намъ развѣ за то ꙗко вѣроуѥмъ въ знамениꙗ Господа нашего, ꙗко пришьла намъ. Господи нашь, излѣи на ны трьпѣниꙗ и приими ны ꙗко покорившихъ сѧ».
И старѣишины людъ Фараоновыхъ рекошѧ: «Оставиши ли Моисеа и людъ ѥго, да пагоубѫ творѧтъ на земли и да оставѧтъ тебе и богы твоꙗ?» Рече: «Побиѥмъ сыны ихъ и живими оставимъ жены ихъ; и въистинѫ, мы владычьствоуѥмъ надъ ними».
Моисеи рече людемъ своимъ: «Ищите помощи отъ Бога и трьпите. Въистинѫ, землꙗ ѥстъ Божиꙗ; даѥтъ ꙗ въ наслѣдиꙗ комоу хощетъ отъ слоугъ Своихъ. И конѣць ѥстъ за бл҃гоговѣинꙗхъ».
Рекошѧ: «Мѫчими бѣхомъ прѣжде даже пришьлъ ѥси намъ и по томь ꙗко пришьлъ ѥси намъ». Рече: «Може быти, ꙗко Господь вашь погоубитъ врага вашего и сътворитъ вы наслѣдьникы на земли, и оузритъ, како дѣиствоуѥте».
И въистинѫ, обꙗхомъ домъ Фараоновъ лѣты сухоты и нѣдостатъка плодовъ, да може поминаѭтъ.
И ꙗко добро придоше имъ, рекошѧ: «Се наше ѥстъ». Аще ли зъло постигноше ихъ, зъло прѣдъзнаменовашѧ Моисеемь и тѣми, иже съ нимь. Се! Прѣдъзнаменованиꙗ ихъ тъкъмо оу Бога ѥстъ, нъ множие отъ нихъ не вѣдѧтъ.
И рекошѧ: «Коꙗ знамениꙗ ни принесеши намъ, да очароуѥши ны тѣмь, не оувѣроуѥмъ въ тебе».
Тъ посълахомъ на нихъ потопъ и прѫгы и въши и жабы и кръвь — знамениꙗ изложена; нъ гърди бышѧ и бышѧ людъ виньнъ.
И ꙗко язва паде на нихъ, рекошѧ: «О Моисею, моли за ны Господиноу своемоу тѣмь, ꙗже завѣщалъ тебѣ. Аще отъимеши отъ насъ язвѫ, оувѣроуѥмъ тебѣ и посълемъ съ тобоѭ Чѧда Израилева».
Нъ ꙗко отъꙗхомъ отъ нихъ язвѫ до срока, ꙗже достигнѫти имѣли, се, нарушишѧ слово своꙗ.
Тъ мьстихомъ имъ и потопихомъ ихъ въ мори, понеже отъвергошѧ знамениꙗ Нашѧ и небрьзгливи бышѧ ихъ.
И сътворихомъ людъ, иже оутѣснени бышѧ, да наслѣдоуѭтъ въсточьнꙗ части земли и западьнꙗ части ꙗ, ꙗже бл҃гословихомъ. И добро слово Господа твоего исплънено бысть на Чѧдахъ Израилевыхъ за то ꙗко трьпѣливи бышѧ; и разорихомъ ꙗже Фараонъ и людиѥ ѥго зъдали и ꙗже въздвигали бышѧ.
И приведохомъ Чѧда Израилева чрѣзъ море; и пришьли на людъ, иже прѣданни бышѧ кумиромъ своимъ. Рекошѧ: «О Моисею, сътвори намъ бога, ꙗкоже они имѫтъ богы». Рече: «Въистинѫ, вы ѥсте людъ невѣжьдьнъ.
Въистинѫ, сии — ꙗже дѣлаѭтъ, съкроушено боудетъ, и напрасьно ꙗже творили бышѧ».
Рече: «Ищу ли вамъ бога инаго неже Богъ, ꙗко избра вы надъ мирами?»
И ꙗко избавихомъ вы отъ дома Фараонова, иже озълоблꙗше вы тѧжькоѭ казниѭ, побиваꙗ сыны вашѧ и живы оставлꙗꙗ жены вашѧ; и въ семь бысть великоꙗ искоушениꙗ отъ Господа вашего.
И оуставихомъ Моисею тридесѧтъ нощии и доплънихомъ ихъ десѧтиѭ; тъ оуставленоꙗ время Господа ѥго исплънено бысть въ четыридесѧть нощии. И Моисеи рече братоу своемоу Аароноу: «Заими мѣсто моꙗ междоу людьми моими и исправи и не слѣдоуи пѫтемь тѣхъ, иже пагоубѫ творѧтъ».
И ꙗко Моисеи приде въ оуставленоꙗ время Наше и Господь ѥго глагола ѥмоу, рече: «Господи мои, покажи ми сѧ, да оузрѧ Тебе». Рече: «Не оузриши Мене; нъ зри на горѫ — аще останетъ тврьда на мѣстѣ своꙗмь, то оузриши Мене». И ꙗко Господь ꙗви сѧ горѣ, сътвори ꙗ прахомь, и Моисеи паде въ обморокъ. И ꙗко опомьни сѧ, рече: «Слава Тебѣ! Обращаѭ сѧ Тебѣ и ѥсмь пьрвыи отъ вѣроующихъ».
Рече: «О Моисею, въистинѫ избрахъ тебе надъ людьми посъланиꙗми Моими и словомь Моимь. Тъ приими ꙗже дахъ тебѣ и бѫди отъ бл҃годарьныхъ».
И написахомъ ѥмоу на Скрижалехъ всѣхъ вещии оувѣщаниꙗ и изложениꙗ всѣхъ вещии: «Тъ приими ихъ съ тврьдостиѭ и повели людемъ твоимъ приꙗти наилоучьшеꙗ отъ нихъ. Покажу вамъ обиталище прѣстѫпьниковъ».
Отъвращу отъ знамении Моихъ тѧхъ, иже гърди на земли безъ правьды; аще и видѧтъ всꙗко знамениꙗ, не вѣроуѭтъ въ нь; аще и видѧтъ пѫть правьды, не приимаѭтъ ꙗ ꙗко пѫть; аще и видѧтъ пѫть заблѫждениꙗ, приимаѭтъ ꙗ ꙗко пѫть. Се ѥстъ, понеже отъвергошѧ знамениꙗ Нашѧ и небрьзгливи бышѧ ихъ.
А тии иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ и срѣтениꙗ Посълѣдьнꙗго — дѣла ихъ напрасьна соутъ. Мьздими ли боудѫтъ развѣ за ꙗже творили бышѧ?
И людиѥ Моисеови, по немь, приꙗшѧ отъ оукрашении своихъ тельца — тѣло, ꙗже рыкало. Не видѣли ли, ꙗко не глаголало имъ, ни наставлꙗло ихъ на пѫть? Приꙗшѧ ꙗ и бышѧ неправьдьни.
И ꙗко паде на рѫцѣ ихъ и видѣшѧ, ꙗко заблѫдишѧ, рекошѧ: «Аще Господь нашь не помилоуѥтъ ны и не проститъ ны, боудемъ отъ погоубивъшихъ сѧ».
И ꙗко Моисеи възвратишѧ къ людемъ своимъ, гнѣвьнъ и печальнъ, рече: «Зъло ꙗже сътвористе на мѣстѣ моꙗмь по мнѣ. Хотѣли ли бысте оускорити повелѣниꙗ Господа вашего?» И повьрже Скрижали и обꙗ брата своего за главѫ, влекыи ѥго къ себѣ. Рече: «Сыне матери моеꙗ, въистинѫ людиѥ помнѣшѧ мѧ слабымь и ѥдва не оубишѧ мѧ. Тъ не сътвори, да враги злорадьствоуѭтъ о мнѣ, и не постави мѧ съ неправьдьными людьми».
Рече: «Господи мои, прости мѧ и брата моего и въведи ны въ милость Твою; и Ты ѥси наимилосрьднѣишии отъ тѣхъ, иже милость ꙗвлꙗѭтъ».
Въистинѫ, тии иже приꙗшѧ тельца — гнѣвъ отъ Господа ихъ постигнетъ ихъ и оуничижениꙗ въ мирьскомь животѣ. И тако мьздимъ измыслителеи.
А тии иже зълаꙗ дѣла сътворишѧ, потомь же покаꙗшѧ сѧ по семь и оувѣровашѧ — въистинѫ Господь твои, по семь, ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
И ꙗко гнѣвъ Моисеовъ оутиши сѧ, приꙗ Скрижали; и въ списъкѣ ихъ бысть наставлениꙗ и милость тѣмъ, иже боѧтъ сѧ Господа своего.
И Моисеи избра отъ людъ своихъ седмьдесѧтъ мѫжь за оуставленоꙗ время Наше; и ꙗко трѫсъ обꙗ ихъ, рече: «Господи мои, аще бы хотѣлъ, погоубилъ бы ихъ прѣжде и мене. Погоубиши ли ны за ꙗже безоумьнии междоу нами сътворишѧ? Нѣстъ ничтоже развѣ искоушениꙗ Твоего; отъводиши тѣмь кого хощеши и наставлꙗѥши кого хощеши. Ты ѥси Застѫпьникъ нашь; тъ прости ны и помилуи ны; и Ты ѥси наилоучьшии отъ тѣхъ, иже прощаѭтъ.
И оуставй намъ въ мирѣ семь добро, и въ Посълѣдьнемь; въистинѫ, обратихомъ сѧ Тебѣ». Рече: «Казниѭ Моеѭ поражаю кого хощу; и милость Моꙗ обꙗмлетъ всѧ вещи. Тъ оуставлю ꙗ тѣмъ, иже бл҃гоговѣини соутъ и даѭтъ даꙗниꙗ оубогымъ, и тѣмъ, иже вѣроуѭтъ знамениꙗмъ Нашимъ —
тии иже слѣдоуѭтъ Посъланьникоу, Пророкоу Неоученомоу, ꙗгоже обрѣтаѭтъ написана оу нихъ въ Заповѣдехъ и Благовѣстии; повелѣваѥтъ имъ правьдьноꙗ и запрѣщаѥтъ имъ неправьдьноꙗ, и законьно творитъ имъ добраꙗ и запрѣщаѥтъ имъ мрьзъкаꙗ, и отъемлетъ отъ нихъ бремѧ ихъ и оузы, ꙗже бышѧ на нихъ. Тъ тии, иже вѣроуѭтъ въ нь и подъдрьжѧтъ ѥго и помагаѭтъ ѥмоу и слѣдоуѭтъ свѣтоу, иже ниспосъланъ бысть съ нимь — тии соутъ, иже прѣоуспѣваѭтъ».
Рьци: «О людиѥ, въистинѫ азъ ѥсмь Посъланьникъ Божии вамъ всѣмъ — Онъ, Ѥмоуже принадлежитъ владычьство небесъ и земли. Нѣстъ бога развѣ Ѥго; Онъ даѥтъ животъ и наводитъ съмрьть. Тъ вѣроуите Богоу и Посъланьникоу Ѥго, Пророкоу Неоученомоу, иже вѣроуѥтъ Богоу и словесемъ Ѥго; и слѣдоуите ѥмоу, да може наставлени боудете».
И отъ людъ Моисеовыхъ ѥстъ ꙗзыкъ, иже наставлꙗѥтъ истиноѭ и тѣмь правьдѫ творитъ.
И раздѣлихомъ ихъ на дванадесѧть колѣнъ ꙗко ꙗзыкы. И ꙗвихомъ Моисею, ꙗко людиѥ ѥго просишѧ воды: «Оудари скалѫ жьзломь твоимь». И истече отъ неѩ дванадесѧть источьниковъ; комоуждо людъ вѣдѣ мѣсто пиꙗниꙗ своего. И осѣнихомъ ихъ облакы и ниспосълахомъ имъ маннѫ и крастѣли: «Ꙗдите отъ добрыхъ вещии, ꙗже дахомъ вамъ». И не обидѣшѧ Насъ, нъ себе самѣхъ обидѣли бышѧ.
И ꙗко речено имъ бысть: «Обитаите въ семь градѣ и ꙗдите отъ него идѣже хощете, и рьцѣте: 'Облегъчи ны', и въниидите вратами поклонꙗѭще сѧ; простимъ вамъ грѣхы вашѧ. Оумъножимъ тѣхъ, иже добро творѧтъ».
Нъ тии иже неправьдѫ сътворишѧ междоу ними измѣнишѧ слово на иноꙗ неже ꙗже речено имъ бысть; тъ посълахомъ на нихъ язвѫ отъ небесе за то ꙗко неправьдѫ творили бышѧ.
И въспроси ихъ о градѣ, иже бысть при мори, ꙗко прѣстѫпали въ Сѫботѫ — ꙗко рыбы ихъ приходили имъ въ дьнь Сѫботы ихъ, являючись, нъ въ дьнь, ꙗко не блюли Сѫботы, не приходили имъ. Тако искоусихомъ ихъ за то ꙗко прѣстѫпали бышѧ.
И ꙗко дроужина междоу ними рече: «Почто оувѣщаваѥте людъ, ѩже Богъ хощетъ погоубити или казнити строгоѭ казниѭ?» Рекошѧ: «Ꙗко извинениꙗ прѣдъ Господемь вашимъ, и да може бл҃гоговѣини боудѫтъ».
И ꙗко забышѧ то, ꙗже напомьнени бышѧ, спасохомъ тѧхъ, иже запрѣщали зъло, и обꙗхомъ тѧхъ, иже неправьдѫ творили, страшьноѭ казниѭ за то ꙗко прѣстѫпали бышѧ.
И ꙗко дрьзнѫшѧ на то, ꙗже запрѣщено имъ бысть, рекохомъ имъ: «Боудѣте обезьꙗны оуничижены».
И ꙗко Господь твои провъзгласи, ꙗко въздвигнетъ противоу нихъ, до Дьне Сѫда, тѧхъ, иже озълоблꙗти имѫтъ ихъ тѧжькоѭ казниѭ. Въистинѫ, Господь твои ѥстъ скоръ въ възмьздии, и въистинѫ Онъ ѥстъ Простѧи, Милосрьдныи.
И раздѣлихомъ ихъ на земли ꙗко ꙗзыкы. Отъ нихъ соутъ правьдьнии, и отъ нихъ соутъ инации. И искоусихомъ ихъ добрымъ и зълымъ, да може възвратѧтъ сѧ.
Потомь же наслѣдоваше по нихъ родъ, иже наслѣдоваше Книгѫ, приимаѭще добра нижьнꙗго мира и глаголѧще: «Прощено намъ боудетъ». Аще ли подобьна добра придошѧ имъ, приꙗли бы ихъ. Не обꙗтъ ли ихъ завѣтъ Книгы, да не глаголѭтъ о Бозѣ развѣ истинъ? И оучишѧ ꙗже въ неи. И обиталище Посълѣдьнꙗго ѥстъ лоучьше за тѧхъ, иже бл҃гоговѣини соутъ. Не разоумѣѥте ли?
И тии, иже дрьжѧтъ сѧ Книгы и оустановлꙗѭтъ молитвѫ — въистинѫ, не гоубимъ мьздѫ исправителеи.
И ꙗко потрѧсохомъ горѫ надъ ними, ꙗко бы бысть кровомь, и мнѣшѧ, ꙗко падетъ на нихъ: «Дрьжите сѧ того, ꙗже дахомъ вамъ, и поминаите ꙗже ѥстъ въ немь, да може бл҃гоговѣини боудете».
И ꙗко Господь твои приꙗ отъ Чѧдъ Адамовыхъ — отъ чрѣслъ ихъ — потомьство ихъ и сътвори, да свѣдѣтельствоуѭтъ противоу себе самѣхъ: «Нѣсмь ли Азъ Господь вашь?» Рекошѧ: «Еи, свѣдѣтельствоуѥмъ» — да не рекли бысте въ Дьнь Сѫда: «Въистинѫ, небрьзгливи бѣхомъ сего»;
или да не рекли бысте: «Тъкъмо отьци наши приобьщали прѣжде, и мы бѣхомъ потомьство по нихъ. Погоубиши ли ны за ꙗже соуѥтьнодѣꙗтели сътворишѧ?»
И тако излагаѥмъ знамениꙗ, и да може възвратѧтъ сѧ.
И чьти имъ вѣсть о томь, комоуже дахомъ знамениꙗ Нашѧ, нъ изъскользнѫ отъ нихъ; и дьꙗволъ послѣдова ѥмоу, и бысть отъ тѣхъ, иже заблѫждаѭтъ.
Аще бы хотѣли, въздвигли бы ѥго тѣмь; нъ приль пнѫ къ земли и послѣдова хотѣнию своемоу. Подобиꙗ ѥго ꙗко подобиꙗ пьса: аще нападеши на нь, тѧжько дышитъ; или аще оставиши ѥго, тѧжько дышитъ. Се ѥстъ подобиꙗ людъ, иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ. Тъ повѣждь повѣсть, да може размышлꙗѭтъ.
Зъло ꙗко подобиꙗ людъ, иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ и обидѧтъ себе самѣхъ.
Кого Богъ наставитъ, онъ ѥстъ наставленъ; а кого отъведетъ — тии соутъ погоубивъшии сѧ.
И въистинѫ, сътворихомъ за Пагоубѫ мъногыхъ отъ незримиихъ и отъ чловѣчьства: имѫтъ срьдьца, нимиже не разоумѣваѭтъ, и имѫтъ очи, нимиже не видѧтъ, и имѫтъ оуши, нимиже не слышѧтъ. Тии ꙗко скотъ — нъ, множае заблѫждшии. Тии соутъ небрьзгливии.
И Богоу принадлежѧтъ наикраснѣишаꙗ имена; тъ призываите Ѥго тѣми и оставите тѧхъ, иже оскврьнꙗѭтъ имена Ѥго. Мьздими боудѫтъ за ꙗже творили бышѧ.
И отъ тѣхъ, ꙗже сътворихомъ, ѥстъ ꙗзыкъ, иже наставлꙗѥтъ истиноѭ и тѣмь правьдѫ творитъ.
А тии иже отъмещѫтъ знамениꙗ Нашѧ — повлечемъ ихъ степень по степени, отънѫдуже не вѣдѧтъ.
И даю имъ отъсрочькѫ; въистинѫ, замыслъ Мои тврьдъ ѥстъ.
Не размышлꙗли ли? Нѣстъ безоумиꙗ въ дроузѣ ихъ; онъ нѣстъ ничтоже развѣ ꙗсьнъ прѣдъостерегатель.
Не зрили ли на владычьство небесъ и земли и ꙗже Богъ сътвори отъ всꙗкоꙗ вещи, и ꙗко може быти, ꙗко срокъ ихъ приближи сѧ? Въ каковаꙗ словеса по сихъ оувѣроуѭтъ?
Кого Богъ отъведетъ, нѣстъ ѥмоу наставьника; и оставлꙗѥтъ ихъ въ прѣстѫплении ихъ, блѫдѧщихъ слѣпо.
Просѧтъ тебе о Часѣ, къгда наступитъ. Рьци: «Знаниꙗ о немь тъкъмо оу Господа моего; никтоже ꙗвитъ ꙗ въ время ꙗго развѣ Онъ. Тѧжько лежитъ на небесѣхъ и на земли; не придетъ на вы развѣ вънезапѫ». Просѧтъ тебе, ꙗко бы причастьнъ ѥси ѥмоу. Рьци: «Знаниꙗ о немь тъкъмо оу Бога, нъ множие отъ людии не вѣдѧтъ».
Рьци: «Не имамъ власти надъ пользоѭ или вредомь себѣ самомоу, развѣ ꙗко Богъ хощетъ. Аще бы вѣдалъ сокровенноꙗ, набралъ бы мъного добра, и зъло не коснѫло бы мѧ. Нѣсмь ничтоже развѣ прѣдъостерегатель и носитель бл҃гихъ вѣстии людемъ, иже вѣроуѭтъ».
Онъ ѥстъ, иже сътвори вы отъ единоꙗ доушѧ и сътвори отъ неꙗ дроужицѫ ꙗ, да обрѧщетъ покои въ неи. И ꙗко покры ꙗ, понесе легъко бремѧ и ходи съ нимь; и ꙗко отѧжелѣ, призваста Бога, Господа своего: «Аще даси нама доброꙗ чѧдо, боудевѣ отъ бл҃годарьныхъ».
Нъ ꙗко даде има доброꙗ чѧдо, оустависта причѧстьникы Ѥмоу въ томь, ꙗже даде има. Нъ превышенъ ѥстъ Богъ надъ тѣмь, ꙗже приобьщаѭтъ.
Приобьщаѭтъ ли то, ꙗже не творитъ ничтоже, а они сами сътворени соутъ?
И не могѫтъ помощи имъ, ни себѣ самѣмъ помощи могѫтъ.
И аще призовете ихъ на наставлениꙗ, не послѣдоуѭтъ вамъ. Равьно вамъ, призовете ли ихъ или молчите.
Въистинѫ, тии ꙗже призываѥте помимо Бога соутъ слоугы подобьни вамъ. Тъ призовите ихъ и да отъвѣтѧтъ вамъ, аще правьдиви ѥсте.
Имѫтъ ли ногы, нимиже ходѧтъ, или имѫтъ ли рѫцѣ, нимиже хватаѭтъ, или имѫтъ ли очи, нимиже видѧтъ, или имѫтъ ли оуши, нимиже слышѧтъ? Рьци: «Призовите причѧстьникы вашѧ, потомь же замышлꙗите противоу мене и не даите ми отъсрочькы.
Въистинѫ, Застѫпьникъ мои ѥстъ Богъ, иже ниспосъла Книгѫ; и Онъ застѫпаѥтъ правьдьнꙗхъ.
А тии ꙗже призываѥте помимо Него не могѫтъ помощи вамъ, ни себѣ самѣмъ помощи могѫтъ».
И аще призовете ихъ на наставлениꙗ, не слышѧтъ. И видиши ихъ зрѧщихъ на тебе, нъ не видѧтъ.
Дрьжи сѧ прощениꙗ и повелѣваи правьдьноꙗ и отъврати сѧ отъ невѣжд ьныхъ.
Аще ли побоуждениꙗ отъ дьꙗвола побоудитъ тебе, ищи прибѣжища оу Бога. Въистинѫ, Онъ ѥстъ Слышѧи, Свѣдыи.
Въистинѫ, тии иже бл҃гоговѣини соутъ, ꙗко наитиꙗ отъ дьꙗвола коснетъ сѧ ихъ, поминаѭтъ, и се, видѧтъ.
А братиꙗ ихъ влекѫтъ ихъ въ заблѫждениꙗ, потомь же не прѣстаѭтъ.
И ꙗко не принесеши имъ знамениꙗ, глаголѭтъ: «Почто не избралъ ѥси?» Рьци: «Слѣдоую тъкъмо тому, ꙗже ꙗвлено ми отъ Господа моего. Сиꙗ соутъ прозрѣниꙗ отъ Господа вашего и наставлениꙗ и милость людемъ, иже вѣроуѭтъ».
И ꙗко Чтениꙗ чьтено ѥстъ, слоушаите ꙗ и молчите, да може помиловани боудете.
И поминаи Господа твоего въ себѣ, смиреньно и въ благоговѣнии, и подъ гласомь, оутро и вечеръ; и не бѫди отъ небрьзгливыхъ.
Въистинѫ, тии иже соутъ оу Господа твоего не горьди соутъ за работѫ Ѥго; и славословѧтъ Ѥго, и Ѥмоу поклонꙗѭтъ сѧ.

Аль-Анфаль Корысти

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Въпрашаѭтъ тѧ о корыстехъ. Рьци: «Корысти соуть Богоу и Посъланьникоу. Тѣмьже блюдѣте Бога и оуправите то, ѥже междоу вами, и повиноуите сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, аще вѣровавъшии ѥсте.»
Вѣровавъшии тъкъмо тии соуть, ихъже сръдьца трепещоутъ, ѥгда поминаѥтъ сѧ Богъ, и ѥгда знамениꙗ Ѥго чьтоутъ сѧ имъ, оумъножаѭтъ ѧ въ вѣрѣ, и на Господа своѥго оуповаѭтъ,
иже оутвръждени въ молитвѣ и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ.
Тии соуть вѣровавъшии въ истинѫ. Имъ стьпени оу Господа ихъ, и прощениѥ, и подаꙗниѥ щедроѥ.
Ꙗкоже извелъ тѧ Господь твои изъ домоу твоѥго въ истинѣ, а въистинѫ чѧсть вѣровавъшиихъ не хотѣаше того,
прѣпираѧ сѧ съ тобоѭ о истинѣ, по ꙗвлѥнии ѥѧ, ꙗко бы гонимы были на съмрьть, дондеже зьрѣаху.
И ѥгда обѣща вамъ Богъ ѥдинѫ отъ двою дроужинъ, ꙗко она бѫдетъ вашꙗ, и хотѣасте, да та, ꙗже безъ силы, бѫдетъ вашꙗ; нъ Богъ въсхотѣ оутвръдити истинѫ словесы Своими и посѣщи корень сокрывъшиимъ,
да оутвръдитъ истинѫ и оупразднитъ лъжьноѥ, аще и виньнии не хотѣаху.
Ѥгда искасте помощи Господа вашего, и отъвѣща вамъ: «Въистинѫ, подъкрѣплѭ васъ тысѧщеѭ аньгелъ, рѧдъ за рѧдомь.»
И сътвори то Богъ тъкъмо ꙗко благовѣстиѥ и да оутишатъ сѧ сръдьца вашꙗ тѣмь. И побѣда не приходитъ развѣ отъ Бога. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Силь̀нъ, Прѣмѫдръ.
Ѥгда навелъ на васъ дрѣмотѫ ꙗко охранѫ отъ Него, и низъпосъла на васъ водѫ съ небесе, да очиститъ васъ тѣмь и отъиметъ отъ васъ скврьнѫ сатанинѫ, и да оукрѣпитъ сръдьца вашꙗ и оутвръдитъ тѣмь стопы вашѧ.
Ѥгда вънѫши Господь твои аньгеломъ: «Въистинѫ, Азъ съ вами; тѣмьже оутвръдите вѣровавъшиихъ. Въвръгнѫ оужасъ въ сръдьца сокрывъшиихъ. Тъ оударѧите вышьше выи и оударѧите имъ вьсꙗкъ пръстъ.»
Се ꙗко противишѧ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго. И иже противитъ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, въистинѫ Богъ ѥстъ тѧжькъ въ казни.
То вамъ! Тѣмьже вкоусите то. И сокрывъшиимъ казнь Огнꙗ.
О вѣровавъшии! Ѥгда сърѧщете сокрывъшиѧ, стоупаѭщиѧ на васъ силоѭ, не обращаите хрьбетъ вашь къ нимъ.
И иже обратитъ хрьбетъ свои къ нимъ въ тъ дьнь, развѣ хитрости ради бранлевыѧ или отъстѫпаѧ къ дроужинѣ, навлѣче на сѧ гнѣвъ отъ Бога, и жилище ѥго ѥстъ Пагоуба, и зъло ѥстъ коньць пѫти.
Не вы оубисте ихъ, нъ Богъ оуби ихъ. И не ты връже, ѥгда връже, нъ Богъ връже, и да искоуситъ вѣровавъшиѧ искоушениѥмь добрымь отъ Него. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
То вамъ, и ꙗко Богъ ослаблꙗѥтъ хытрость сокрывъшиихъ.
Аще искасте сѫда, то сѫдъ приде на васъ. И аще прѣстанете, лоучьше ѥстъ за васъ; а аще възвратите сѧ, възвратимъ сѧ, и вои ваши не ползоуѭтъ вамъ ничьсоже, аще и мънози бѫдоутъ, и ꙗко Богъ ѥстъ съ вѣровавъшиими.
О вѣровавъшии! Повиноуите сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, и не отъвращаите сѧ отъ него, дондеже слышите.
И не бѫдѣте ꙗко тии, иже глаголѭтъ: «Слышимъ», а не слышатъ.
Въистинѫ, хоуждьшии животьныхъ предъ Богомь соуть глоуси и нѣми, иже не разоумѣѭтъ.
И аще бы Богъ вѣдѣлъ добро въ нихъ, далъ бы имъ слышати. И аще бы далъ имъ слышати, отъвратили бы сѧ въ нехотѣнии.
О вѣровавъшии! Отъзовите сѧ Богоу и Посъланьникоу, ѥгда зоветъ васъ къ томоу, ѥже даѥтъ вамъ животъ. И вѣдите, ꙗко Богъ стоитъ междоу чловѣкомь и сръдьцемь ѥго, и ꙗко къ Нѥмоу събрани бѫдете.
И оустрѣзите сѧ искоушениꙗ, ѥже не поразитъ тъкъмо тыѧ отъ васъ, иже неправьдѫ творѧтъ, и вѣдите, ꙗко Богъ ѥстъ тѧжькъ въ казни.
И помьнѣте, ѥгда малочислѥни бѣсте, оуничижени на земли, боѧще сѧ, да люди не похытѧтъ васъ, и далъ вамъ оубѣжище и оукрѣпилъ васъ помощиѭ Своѥѭ и подалъ вамъ добраꙗ, да може възблагодарите.
О вѣровавъшии! Не прѣдаваите Бога и Посъланьника, и не прѣдаваите доверьства вашꙗ, дондеже вѣсте.
И вѣдите, ꙗко имѣниꙗ вашꙗ и чѧда вашꙗ соуть тъкъмо искоушениѥ, и ꙗко оу Бога мьзда великаꙗ.
О вѣровавъшии! Аще блюдете сѧ Бога, дастъ вамъ мѣрило, и отъиметъ отъ васъ злодѣꙗниꙗ вашꙗ, и проститъ вамъ. И Богъ ѥстъ Стѧжатель щедрости великыѧ.
И ѥгда сокрывъшии ковааху противоу тебе, да затворѧтъ тѧ, или да оубиѭтъ тѧ, или да изъженоутъ тѧ — ковааху и Богъ кова, и Богъ ѥстъ лоучьшии отъ ковачевъ.
И ѥгда чьтоутъ сѧ имъ знамениꙗ Наша, глаголѭтъ: «Слышахомъ; аще бы хотѣли, могли бы рещи подобьноѥ семоу. Се тъкъмо бавъны дрѣвьнихъ.»
И ѥгда рѣшѧ: «О Боже! Аще се ѥстъ истина отъ Тебе, то низъпосъли на ны камениѥ съ небесе или принеси на ны казнь болѣзньнѫ.»
Нъ не казни Богъ ихъ, дондеже ты ѥси междоу ними. И не казни Богъ ихъ, дондеже просѧтъ прощениꙗ.
И чьто имъ, да Богъ не казнитъ ихъ, ѥгда възбранꙗѭтъ людьмъ отъ Свѧщеннаго Храма, а не соуть хранителиѥ ѥго? Хранителиѥ ѥго тъкъмо благочьстивии, нъ множиишии отъ нихъ не вѣдѧтъ.
И молитва ихъ оу Храма не бысть ничьсоже развѣ свистъ и плесканиѥ. Тѣмьже вкоусите казнь за то, ꙗко сокрывали бысте.
Въистинѫ, сокрывъшии расходоуѭтъ имѣниꙗ своꙗ, да възбранѧтъ отъ пѫти Божиꙗ. Расходоуѭтъ ꙗ, потомь бѫдетъ то раскаꙗниѥ имъ, потомь побѣждени бѫдоутъ. И сокрывъшии събрани бѫдоутъ въ Пагоубѫ,
да различитъ Богъ зълоѥ отъ доброго и положитъ зълоѥ ѥдино на дроугоѥ и съгромаздитъ вьсе и положитъ то въ Пагоубѫ. Тии соуть погоубивъшии сѧ.
Рьци сокрывъшиимъ: «Аще прѣстанѫтъ, прошено бѫдетъ имъ прошьлоѥ; а аще възвратѧтъ сѧ, то оуже минѫ пѫть дрѣвьнихъ.»
И ратоуите на нихъ, доньдеже не бѫдетъ гонениꙗ и вѣра, вьсꙗ она, бѫдетъ Богоу. Аще ли прѣстанѫтъ, то въистинѫ Богъ видитъ, ѥже творѧтъ.
И аще отъвратѧтъ сѧ, то вѣдите, ꙗко Богъ ѥстъ Защитьникъ вашь. Дивьнъ Защитьникъ и дивьнъ Помощьникъ.
И вѣдите, ꙗко ѥже възьмете ꙗко корысть отъ чего любо, то пѧтина того ѥстъ Богоу и Посъланьникоу и ближьниимъ и сирымъ и нищиимъ и странствоуѭщиимъ, аще вѣроуѥте въ Бога и въ то, ѥже низъпосълахомъ на раба Нашего въ Дьнь Мѣрила, дьнь ѥгда двѣ рати сърѣтошѧ сѧ. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Ѥгда бѣсте на ближьнѥмь брѣзѣ, а они на дальнѥмь брѣзѣ, и караванъ бысть низъ отъ васъ. И аще бы оустановили срокъ, погрѣшили бы срокъ. Нъ да исплънитъ Богъ дѣло, ѥже надлежааше быти, да погыбнетъ погыбъшии по ꙗвьноумоу свѣдѣтельствоу и да живетъ живыи по ꙗвьноумоу свѣдѣтельствоу. И въистинѫ Богъ ѥстъ Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
Ѥгда показа тебѣ ихъ Богъ въ сънѣ твоѥмь ꙗко малочислѥны; и аще бы показалъ тебѣ ихъ ꙗко мъногочислѥны, изнемоглы бы и прѣпирали бы сѧ о дѣлѣ. Нъ Богъ съхрани васъ. Въистинѫ, вѣстъ то, ѥже въ грѫдехъ.
И ѥгда показа ихъ вамъ, ѥгда сърѣтосте сѧ, ꙗко малочислѥныхъ въ очесѣхъ вашиихъ, и сътвори васъ малочислѥны въ очесѣхъ ихъ, да исплънитъ Богъ дѣло, ѥже надлежааше быти. И къ Богоу вьсꙗ дѣла възвращаѭтъ сѧ.
О вѣровавъшии! Ѥгда сърѧщете рать, стоите крѣпъко и поминаите Бога мъного, да може прѣоуспѣѥте.
И повиноуите сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, и не прѣпираите сѧ, да не изнеможете и сила вашꙗ не отъидетъ, и тръпите. Въистинѫ, Богъ ѥстъ съ тръпѣливыми.
И не бѫдѣте ꙗко тии, иже изидошѧ изъ жилищь своихъ хвалѧще сѧ и предъ людьми, и възбранꙗѭтъ отъ пѫти Божиꙗ. И Богъ обиѥмлѥтъ вьсе, ѥже творѧтъ.
И ѥгда сатана оукраси имъ дѣла ихъ и рече: «Никтоже отъ людии не одолѣѥтъ васъ днесь, и въистинѫ азъ ѥсмь защитьникъ вашь.» Нъ ѥгда двѣ рати оузьрѣшѧ дроугъ дроуга, обратилъ сѧ на пѧтахъ своихъ и рече: «Въистинѫ, азъ чистъ ѥсмь отъ васъ. Въистинѫ, вижоу, ѥгоже не видите. Въистинѫ, боѭ сѧ Бога.» И Богъ ѥстъ тѧжькъ въ казни.
Ѥгда лицемѣри и тии, въ ихъже сръдьцихъ болѣзнь, рѣшѧ: «Прѣльстила ихъ вѣра ихъ.» А иже оупованиѥ своѥ на Бога положитъ, то въистинѫ Богъ ѥстъ Сильнъ, Прѣмѫдръ.
И аще бы зьрѣлъ, ѥгда аньгели ѥмлѭтъ сокрывъшиѧ, оударꙗѭще лица ихъ и хрьбеты ихъ: «Вкоусите казнь пожаранꙗ!»
«Се за то, ѥже рѫцѣ ваши напрѣдъ посълашѧ, и ꙗко Богъ нѣстъ никакоже неправьдьнъ слоугамъ Своимъ.»
Ꙗко пѫть людии Фараоновыхъ и тыхъ прѣжде нихъ: сокрышѧ знамениꙗ Божиꙗ, тѣмьже оуловлꙗ ихъ Богъ за грѣхы ихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Крѣпъкъ, тѧжькъ въ казни.
Се ꙗко Богъ не мѣнꙗѥтъ благодати, ѥже далъ людьмъ, доньдеже они измѣнѧтъ то, ѥже въ себѣ самѣхъ, и ꙗко Богъ ѥстъ Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
Ꙗко пѫть людии Фараоновыхъ и тыхъ прѣжде нихъ: отъмѣташѧ знамениꙗ Господа своѥго, тѣмьже погоубихомъ ихъ за грѣхы ихъ, и потопихомъ людии Фараоновыхъ. И вьсии тии бышѧ неправьдьни.
Въистинѫ, хоуждьшии животьныхъ предъ Богомь соуть тии, иже сокрышѧ, ибо не вѣроуѭтъ,
тии, съ нимиже завѣтъ сътворилъ, потомь нарушаѭтъ завѣтъ свои на вьсꙗко врѣмѧ, и не соуть благочьстиви.
Тѣмьже аще обрѧщеши ихъ на рати, то разсѣи ими тыѧ, иже за ними, да може помнѧтъ.
И аще боиши сѧ прѣдательства отъ каковыхъ любо людии, то отъвръзи имъ въ равьности. Въистинѫ, Богъ не любитъ прѣдателѥвъ.
И да не мьнѧтъ сокрывъшии, ꙗко оупрѣдишѧ. Въистинѫ, не могоутъ оуити.
И оуготоваите противоу нихъ, ѥлико можете, силы и коньницоу бранлевѫ, да оустрашите тѣмь врагъ Божии и врагъ вашь, и иныхъ кромѣ нихъ, ѩже не вѣсте; Богъ вѣстъ ихъ. И ѥже расходоуѥте на пѫти Божии, възвращено бѫдетъ вамъ въ плъности, и не бѫдете обидѣни.
И аще склонѧтъ сѧ къ мироу, то склони сѧ къ нѥмоу и положи оупованиѥ своѥ на Бога. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
И аще хотѧтъ прѣльстити тѧ, то въистинѫ Богъ довълѣѥтъ тебѣ. Тъ ѥстъ, иже оукрѣпи тѧ помощиѭ Своѥѭ и вѣровавъшиими,
и съѥдини сръдьца ихъ. Аще бы расточилъ вьсе, ѥже на земли, не моглъ бы съѥдинити сръдьца ихъ, нъ Богъ съѥдини ихъ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Сильнъ, Прѣмѫдръ.
О Пророче! Довълѣѥтъ тебѣ Богъ и тии, иже слѣдоуѭтъ тебѣ отъ вѣровавъшиихъ.
О Пророче! Подъвигни вѣровавъшиихъ на рать. Аще бѫдетъ отъ васъ двадесѧтъ тръпѣливыхъ, одолѣѭтъ двѣстѣ; и аще бѫдетъ отъ васъ съто, одолѣѭтъ тысѧщѫ отъ сокрывъшиихъ, понеже тии людиѥ не разоумѣѭтъ.
Нынѣ Богъ облегъчи бремѧ вашеꙗ, вѣды, ꙗко слабость ѥстъ въ васъ. Тѣмьже аще бѫдетъ отъ васъ съто тръпѣливыхъ, одолѣѭтъ двѣстѣ; и аще бѫдетъ отъ васъ тысѧща, одолѣѭтъ двѣ тысѧщи, изволениѥмь Божиимь. И Богъ ѥстъ съ тръпѣливыми.
Не подобаѥтъ пророкоу имѣти плѣньниковъ, доньдеже не сътворитъ побоища великаго на земли. Хощете прѣходѧщаго блага мира сего, а Богъ хощетъ Послѣдьнꙗго. И Богъ ѥстъ Сильнъ, Прѣмѫдръ.
И аще бы не повелѣниѥ отъ Бога, ѥже прѣжде минѫ, казнь великаꙗ коснѫла бы сѧ васъ за то, ѥже възѧсте.
Тѣмьже ꙗдите отъ того, ѥже възѧсте ꙗко корысть, законьноѥ и доброѥ, и блюдѣте Бога. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
О Пророче! Рьци плѣньникомъ, иже въ рѫкахъ вашиихъ: «Аще Богъ вѣстъ добро въ сръдьцихъ вашиихъ, дастъ вамъ лоучьшеѥ, нежели ѥже отъѧто бысть отъ васъ, и проститъ вамъ. И Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.»
И аще хотѧтъ прѣдательства къ тебѣ, то оуже прѣдашѧ Бога прѣжде, и далъ власть надъ ними. И Богъ ѥстъ Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
Въистинѫ, тии иже оувѣроваша и прѣселишѧ сѧ и потроудишѧ сѧ имѣниꙗми своими и доушами своими на пѫти Божии, и тии иже даша оубѣжище и помощь — тии соуть союзьници дроугъ дроугоу. А тии иже оувѣроваша, нъ не прѣселишѧ сѧ — не имате обѧзаниꙗ союзьничьства къ нимъ, доньдеже прѣселѧтъ сѧ. Нъ аще просѧтъ помощи отъ васъ въ дѣлѣ вѣры, то на васъ обѧзаниѥ помощи, развѣ противоу людии, междоу нимиже и вами завѣтъ. И Богъ видитъ вьсе, ѥже творите.
И сокрывъшии соуть союзьници дроугъ дроугоу. Аще не сътворите сего, бѫдетъ гонениѥ на земли и пакость великаꙗ.
И тии иже оувѣроваша и прѣселишѧ сѧ и потроудишѧ сѧ на пѫти Божии, и тии иже даша оубѣжище и помощь — тии соуть вѣровавъшии въ истинѫ. Имъ прощениѥ и подаꙗниѥ щедроѥ.
И тии иже оувѣроваша потомь и прѣселишѧ сѧ и потроудишѧ сѧ съ вами — тии отъ васъ соуть. И съродьници ближьше дроугъ дроугоу въ Кънизѣ Божии. Въистинѫ, Богъ вьсего Вѣдѫщии.

Ат-Тавба Покаꙗниѥ

Отъречениѥ отъ Бога и Посъланьника Ѥго тѣмъ отъ приобьщаѭщиихъ, съ нимиже завѣтъ сътвористе.
Тѣмьже странствоуите по земли четыри мѣсѧцѧ, и вѣдите, ꙗко не можете оуити отъ Бога и ꙗко Богъ посрамитъ сокрывъшиихъ.
И возвѣщениѥ отъ Бога и Посъланьника Ѥго людьмъ въ Дьнь Великаго Ходатаиства, ꙗко Богъ чистъ ѥстъ отъ приобьщаѭщиихъ, и Посъланьникъ Ѥго тако же. Тѣмьже аще покаѥте сѧ, лоучьше ѥстъ за васъ; а аще отъвратите сѧ, то вѣдите, ꙗко не можете оуити отъ Бога. И възвѣсти сокрывъшиимъ казнь болѣзньнѫ.
Развѣ тыхъ отъ приобьщаѭщиихъ, съ нимиже завѣтъ сътвористе, потомь же не погрѣшишѧ противоу васъ ни въ чьмьже, ни подъкрѣпишѧ никогоже противоу васъ; тѣмьже исплъните имъ завѣтъ ихъ до срока ихъ. Въистинѫ, Богъ любитъ благочьстивыхъ.
Потомь, ꙗко свѧщеннии мѣсѧци минѫтъ, оубиваите приобьщаѭщиихъ, идеже обрѧщете ихъ, и ѥмлите ихъ и осѫждаите ихъ и сѣдите на нихъ на вьсꙗкомь мѣстѣ засады. Нъ аще покаѭтъ сѧ и оутвръдѧтъ сѧ въ молитвѣ и дадоутъ милостынѭ, то поустите ихъ пѫтемь своимь. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
И аще кто отъ приобьщаѭщиихъ ищетъ защиты твоѥѧ, то даждь ѥмоу защитѫ, да оуслышитъ Слово Божиѥ; потомь проводи ѥго на мѣсто безопасьноѥ. Се ꙗко тии людиѥ не вѣдѧтъ.
Како могоутъ приобьщаѭщии имѣти завѣтъ съ Богомь и съ Посъланьникомь Ѥго? Развѣ тыхъ, съ нимиже завѣтъ сътвористе оу Свѧщеннаго Храма — дондеже правьдьни соуть къ вамъ, бѫдѣте правьдьни къ нимъ. Въистинѫ, Богъ любитъ благочьстивыхъ.
Како? Ибо аще одолѣѭтъ васъ, не чтоутъ въ васъ ни оузъ съродьства ни завѣта защиты. Оугождаѭтъ вамъ оусты своими, а сръдьца ихъ отъмѣтаѭтъ; и множиишии отъ нихъ нечьстивии.
Коупишѧ за знамениꙗ Божиꙗ цѣнѫ малѫ и отъвратишѧ сѧ отъ пѫти Ѥго. Въистинѫ, зъло ѥстъ, ѥже творили.
Не чтоутъ въ вѣроуѭщемь ни оузъ съродьства ни завѣта защиты; и тии соуть прѣстѫпьници.
Нъ аще покаѭтъ сѧ и оутвръдѧтъ сѧ въ молитвѣ и дадоутъ милостынѭ, то братиꙗ вашꙗ соуть въ вѣрѣ. И излагаѥмъ знамениꙗ за людии, иже вѣдѧтъ.
И аще нарушѧтъ клѧтвы своѧ по завѣтѣ своѥмь и поносѧтъ вѣрѫ вашѫ, то ратоуите на вождѧ сокрываниꙗ — въистинѫ, нѣстъ клѧтвъ имъ — да може прѣстанѫтъ.
Не ратоуѥте ли на людии, иже нарушишѧ клѧтвы своѧ и замышлꙗаху изъгнати Посъланьника, и они началишѧ противоу васъ пръвоѥ? Боите ли сѧ ихъ? Богъ достоинѣише, да боите сѧ Ѥго, аще вѣровавъшии ѥсте.
Ратоуите на нихъ — Богъ казнитъ ихъ рѫками вашими и посрамитъ ихъ и дастъ вамъ побѣдѫ на нихъ и исцѣлитъ грѫди людии вѣроуѭщиихъ,
и отъиметъ ꙗрость сръдьць ихъ. И Богъ обращаѥтъ сѧ въ милости къ комоу хощетъ; и Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдръ.
Или мьнисте, ꙗко оставлѥни бѫдете, дондеже Богъ ѥще не познa тыхъ отъ васъ, иже подвизаѭтъ сѧ и не приѥмлѭтъ, кромѣ Бога и Посъланьника Ѥго и вѣровавъшиихъ, искрьнꙗго дроуга? И Богъ свѣдомъ о томь, ѥже творите.
Не подобаѥтъ приобьщаѭщиимъ печи сѧ о храмѣхъ Божиихъ, свѣдѣтельствоуѧ сами на сѧ о сокрываниꙗ. Тии — дѣла ихъ тъщетьна соуть, и въ Огни прѣбѫдоутъ вѣчьно.
Тъкъмо тъ попечетъ сѧ о храмѣхъ Божиихъ, иже вѣроуѥтъ въ Бога и въ Дьнь Послѣдьнии и оутвръждень ѥстъ въ молитвѣ и даѥтъ милостынѭ и не боитъ сѧ никогоже, развѣ Бога. Може тии бѫдоутъ отъ наставлѥныхъ.
Оуравнꙗѥте ли напоѥниѥ ходатаевъ и попечениѥ о Свѧщеннѣмь Храмѣ съ тѣмь, иже вѣроуѥтъ въ Бога и Дьнь Послѣдьнии и подвизаѥтъ сѧ на пѫти Божии? Не равьни соуть предъ Богомь; и Богъ не наставлꙗѥтъ неправьдьныхъ людии.
Тии иже оувѣроваша и прѣселишѧ сѧ и подвизашѧ сѧ на пѫти Божии имѣниꙗми своими и доушами своими — вѧщьши стьпениѭ предъ Богомь; и тии соуть побѣдителиѥ.
Господь ихъ възвѣщаѥтъ имъ радость милостиѭ отъ Него и блаженьствомь и вьртогради, въ нихъже блаженьство нескоумьчаѥмоѥ,
прѣбываѭще тамо вѣчьно. Въистинѫ, оу Бога мьзда великаꙗ.
О вѣровавъшии! Не приѥмлите отьцевъ вашиихъ и братиѭ вашѫ ꙗко защитьниковъ, аще любѧтъ сокрываниѥ вышьше вѣры. И иже отъ васъ приѥмлѥтъ ихъ ꙗко защитьниковъ — тии соуть неправьдьнии.
Рьци: Аще отьци ваши и сынове ваши и братиꙗ вашꙗ и жены вашꙗ и съродьници ваши, и имѣниꙗ, ꙗже стѧжасте, и тръговлꙗ, ꙗже боите сѧ, да оскѫдѣѥтъ, и жилища, имиже довольни ѥсте, дражьши соуть вамъ нежели Богъ и Посъланьникъ Ѥго и подвигъ на пѫти Ѥго, то ждите, доньдеже Богъ принесетъ повелѣниѥ Своѥ. И Богъ не наставлꙗѥтъ нечьстивыхъ людии.
Богъ оуже далъ вамъ побѣдѫ на мъногыхъ мѣстѣхъ, и въ дьнь Хоунаина, ѥгда множьство вашеꙗ радоваше васъ, нъ не ползова вамъ ничьсоже, и земьꙗ, ширкаꙗ ꙗкоже ѥстъ, оузъка бысть вамъ; потомь обратисте сѧ въспѧть, бѣжаще.
Потомь низъпосъла Богъ тишинѫ Свою на Посъланьника Своѥго и на вѣровавъшиѧ, и низъпосъла рати, ѩже не зьрѣсте, и казни сокрывъшиѧ. И то ѥстъ мьзда сокрывъшиимъ.
Потомь Богъ обратитъ сѧ въ милости по томь къ комоу хощетъ; и Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
О вѣровавъшии! Въистинѫ, приобьщаѭщии нечисти соуть; тѣмьже да не приближаѭтъ сѧ Свѧщенномоу Храмоу по семь лѣтѣ ихъ. И аще боите сѧ нищеты, обогатитъ васъ Богъ отъ щедрости Своѥѧ, аще хощетъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдръ.
Ратоуите на тыхъ, иже не вѣроуѭтъ въ Бога ни въ Дьнь Послѣдьнии, и иже не запрѣщаѭтъ того, ѥже Богъ и Посъланьникъ Ѥго запрѣтишѧ, и иже не слѣдоуѭтъ вѣрѣ истиньнѣи отъ тыхъ, имъже дана бысть Кънига, доньдеже дадоутъ откоупъ изъ рѫкы, оуничижени.
И глаголѭтъ иоудеѥ: «Оузаиръ ѥстъ сынъ Божии», и глаголѭтъ хрьстиꙗне: «Мєсиꙗ ѥстъ сынъ Божии.» Се глаголѭтъ оусты своими, подражаѭще глаголоу тыхъ, иже сокрышѧ прѣжде нихъ. Богъ да ратоуѥтъ на нихъ! Како прѣльщени соуть!
Приꙗшѧ кънижьникы своѧ и иноки своѧ ꙗко господы помимо Бога, и Мєсиѭ сына Мариина, а не повелѣно имъ бысть развѣ поклонꙗти сѧ ѥдиномоу Богоу. Нѣстъ бога развѣ Ѥго. Слава Ѥмоу, вышьше того, ѥже приобьщаѭтъ!
Хотѧтъ оугасити свѣтъ Божии оусты своими, а Богъ не хощетъ развѣ съвръшити свѣтъ Свои, аще и сокрывъшии ненавидѧтъ то.
Тъ ѥстъ, иже посъла Посъланьника Своѥго съ наставлениѥмь и вѣроѭ истиньноѭ, да прѣвъзнесетъ ю надъ вьсꙗкоѭ вѣроѭ, аще и приобьщаѭщии ненавидѧтъ то.
О вѣровавъшии! Въистинѫ, мънозии отъ кънижьниковъ и иноковъ пожираѭтъ имѣниꙗ людии тъщетьно и отъвращаѭтъ ихъ отъ пѫти Божиꙗ. И тии иже копѧтъ злато и сребро и не расходоуѭтъ ихъ на пѫти Божии — възвѣсти имъ казнь болѣзньнѫ,
въ Дьнь ѥгда нагрѣѭтъ сѧ въ огни Пагоубы, и чела ихъ и бокы ихъ и хрьбеты ихъ пожьжени бѫдоутъ тѣмь: «Се ѥстъ, ѥже копили бысте за сѧ; тѣмьже вкоусите то, ѥже копили бысте.»
Въистинѫ, число мѣсѧцевъ оу Бога двоюнадесѧтъ мѣсѧцевъ въ Кънизѣ Божии, отъ дьне ѥгда сътвори небеса и землѭ; отъ нихъ четыри свѧщени соуть. Се ѥстъ правьдиваꙗ вѣра; тѣмьже не обидѣте сами сѧ въ нихъ. И ратоуите на приобьщаѭщиихъ вьсии въкоупь, ꙗкоже они ратоуѭтъ на васъ вьсии въкоупь; и вѣдите, ꙗко Богъ ѥстъ съ благочьстивыми.
Въистинѫ, отъсроченьꙗ ѥстъ тъкъмо оумъножениꙗ сокрываниꙗ. Сокрывъшии заблѫждаѭтъ сѧ тѣмь — законьно творѧтъ ꙗ ѥдино лѣто и запрѣщаѭтъ ꙗ дроугоѥ лѣто, да сравнꙗѭтъ число того, ѥже Богъ запрѣтилъ, и тако законьно творѧтъ, ѥже Богъ запрѣти. Зълоѥ дѣлъ ихъ оукрашено бысть имъ; и Богъ не наставлꙗѥтъ людии, иже сокрываѭтъ.
О вѣровавъшии! Чьто болитъ васъ, ꙗко ѥгда речетъ сѧ вамъ: «Исходите на пѫть Божии», прилѣпистте сѧ тѧжько земли? Довольни ли ѥсте животомь мира сего паче Послѣдьнꙗго? А наслаждениꙗ мира сего къ Послѣдьнꙗмоу мало ѥстъ.
Аще не изыдете, казнитъ васъ казньѭ болѣзньноѭ и замѣнитъ васъ дроугыми людьми, и не навредите Ѥмоу ничьсоже; и Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Аще не поможете ѥмоу, то Богъ оуже помоглъ ѥмоу, ѥгда сокрывъшии изъгнаша ѥго, въторыи отъ двою, ѥгда оба бѣста въ пещерѣ, ѥгда рече дроугоу своѥмоу: «Не тоужи; въистинѫ, Богъ ѥстъ съ нами.» Потомь Богъ низъпосъла тишинѫ Свою на него и подъкрѣпи ѥго ратьми, ѩже не зьрѣсте, и сътвори слово сокрывъшиихъ наинизъшиимь, дондеже Слово Божиѥ — оно ѥстъ наивышьшеѥ. И Богъ ѥстъ Сильнъ, Прѣмѫдръ.
Изыдите, легъцыи и тѧжьцыи, и подвизаите сѧ имѣниꙗми вашими и доушами вашими на пѫти Божии. Се лоучьше ѥстъ за васъ, аще бы вѣдѣли.
Аще бы близъкъ корысть и легъко странствиѥ, послѣдовали бы тебѣ; нъ далече бысть имъ. И клѧти сѧ имоутъ Богомь: «Аще бы могли, изъшьли бы съ тобоѭ.» Гоубѧтъ доушѧ своѧ; и Богъ вѣстъ, ꙗко въистинѫ лъжеци соуть.
Богъ да простить тѧ! Почьто дадеши имъ отъпоущениꙗ, прѣжде даже ꙗвлено бысть тебѣ, кто соуть правьдивии, и познa лъжьце?
Тии иже вѣроуѭтъ въ Бога и Дьнь Послѣдьнии не просѧтъ отъ тебе отъпоущениꙗ подвизати сѧ имѣниꙗми своими и доушами своими; и Богъ вѣстъ благочьстивыхъ.
Тъкъмо тии просѧтъ отъпоущениꙗ, иже не вѣроуѭтъ въ Бога и Дьнь Послѣдьнии и ихъже сръдьца въ съмьнѣнии; тѣмьже въ съмьнѣнии своѥмь колеблѧтъ сѧ.
И аще бы хотѣли изити, оуготовили бы пригоду; нъ Богъ не хотѣ посъланиꙗ ихъ и отъдръжа ихъ, и речено бысть: «Сѣдите съ сѣдѧщиими.»
Аще бы изъшьли междоу вами, не придали бы вамъ развѣ смѫщениꙗ и потщашѧ бы сѧ междоу вами, ищѫще мѧтежа; и междоу вами соуть тии, иже слоушали бы ихъ. И Богъ вѣстъ неправьдьныхъ.
Въистинѫ, оуже искааху мѧтежа прѣжде и развращааху дѣла твоꙗ, доньдеже истина приде и повелѣниѥ Божиѥ прѣвъзнесе сѧ, аще и не хотѣаху.
И отъ нихъ ѥстъ, иже глаголѥтъ: «Даждь ми отъпоущениꙗ и не искоушаи мене.» Нѣ! Въ искоушениꙗ оуже падошѧ; и въистинѫ, Пагоуба обиѥмлѥтъ сокрывъшиихъ.
Аще добро постигнетъ тѧ, печалитъ ихъ; и аще бѣда постигнетъ тѧ, глаголѭтъ: «Приꙗхомъ прѣдъосторожьность прѣжде», и отъвращаѭтъ сѧ, радоуѭще сѧ.
Рьци: «Ничтоже не постигнетъ насъ, развѣ ѥже Богъ оуставилъ намъ. Тъ ѥстъ Защитьникъ нашь; и на Бога да оуповаѭтъ вѣровавъшии.»
Рьци: «Ждете ли за насъ чего, развѣ ѥдиного отъ двою лоучьшиихъ? А мы ждемъ за васъ, да Богъ поразитъ васъ казньѭ отъ Него или рѫками нашими. Тѣмьже ждите; въистинѫ, мы съ вами ждемъ.»
Рьци: «Расходоуите хотѧще или нехотѧще; не бѫдетъ приѧто отъ васъ. Въистинѫ, вы нечьстивии людиѥ.»
И ничтоже не прѣпѧдаѥтъ приношениꙗ ихъ быти приѧта отъ нихъ, развѣ ꙗко сокрышѧ Бога и Посъланьника Ѥго, и не приходѧтъ къ молитвѣ развѣ лѣниво, и не расходоуѭтъ развѣ нехотѧще.
Тѣмьже да не радоуѭтъ тѧ имѣниꙗ ихъ ни чѧда ихъ. Богъ тъкъмо хощетъ казнити ихъ тѣмь въ животѣ мира сего и да отъидоутъ доушѧ ихъ, дондеже соуть сокрываѭщии.
И клѧнѫтъ сѧ Богомь, ꙗко въистинѫ отъ васъ соуть; а не соуть отъ васъ, нъ тии людиѥ боѧщии сѧ.
Аще бы обрѣли оубѣжище или пещеры или мѣсто, камо скрыти сѧ, обратили бы сѧ тамо, стремѧще сѧ.
И отъ нихъ соуть тии, иже кориѭтъ тѧ о милостыни. Аще дастъ сѧ имъ отъ нѥѧ, довольни соуть; и аще не дастъ сѧ имъ отъ нѥѧ, се гнѣваѭтъ сѧ.
И аще тъкъмо были бы довольни тѣмь, ѥже Богъ и Посъланьникъ Ѥго даша имъ, и рекли бы: «Довълѣѥтъ намъ Богъ; дастъ намъ Богъ отъ щедрости Своѥѧ, и Посъланьникъ тако же. Въистинѫ, къ Богоу жаданиѥ нашеꙗ» —
Въистинѫ, милостынꙗ тъкъмо за нищиихъ и потрѣбоуѭщиихъ, и тыхъ иже раздаѭтъ ѭ, и тыхъ ихъже сръдьца примирити надлежитъ, и за освобождениꙗ выии, и за одължьныхъ, и на пѫти Божии, и за странствоуѭщихъ — оустановлениꙗ отъ Бога. И Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдръ.
И отъ нихъ соуть тии, иже досаждаѭтъ Пророкоу и глаголѭтъ: «Тъ ѥстъ вьсꙗкъ слоухъ.» Рьци: «Слоухъ добра за васъ — вѣроуѥтъ въ Бога и вѣроуѥтъ вѣровавъшиимъ, и ѥстъ милость тѣмъ отъ васъ, иже вѣроуѭтъ.» И тии иже досаждаѭтъ Посъланьникоу Божию — имъ казнь болѣзньна.
Клѧнѫтъ сѧ вамъ Богомь, да оугодѧтъ вамъ; а Богъ и Посъланьникъ Ѥго достоинѣише, да оугодѧтъ Ѥмоу, аще вѣровавъшии соуть.
Не вѣдѧтъ ли, ꙗко иже противитъ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго — въистинѫ, ѥмоу огнь Пагоубы, прѣбывати тамо? Се ѥстъ посрамлениꙗ великоꙗ.
Лицемѣри боѧтъ сѧ, да не бѫдетъ низъпосълана на нихъ сура, повѣдаѭщи, ѥже въ сръдьцихъ ихъ. Рьци: «Роугаите сѧ! Въистинѫ, Богъ изнесетъ, ѥже боите сѧ.»
И аще въспросиши ихъ, рекоутъ: «Мы тъкъмо шоутили и играли.» Рьци: «Надъ Богомь ли и знамениꙗми Ѥго и Посъланьникомь Ѥго роугали сѧ бысте?»
Не извинꙗите сѧ. Сокрысте по вѣрѣ вашеи. Аще простимъ чѧсть отъ васъ, казнимъ чѧсть за то, ꙗко грѣшьни бышѧ.
Лицемѣри мѫжи и лицемѣры жены — тии ѥдини отъ дроугыхъ. Повелѣваѭтъ неправьдѫ и запрѣщаѭтъ правьдѫ и затварꙗѭтъ рѫкы своѧ. Забыша Бога, и Тъ забылъ ихъ. Въистинѫ, лицемѣри — тии соуть нечьстивии.
Обѣща Богъ лицемѣромъ мѫжемъ и лицемѣрамъ женамъ и сокрывъшиимъ огнь Пагоубы, прѣбывати тамо. Довълѣѥтъ имъ; и проклѧ ихъ Богъ, и имъ казнь нескоумьчаѥма.
Ꙗко тии прѣжде васъ — сильнѣише васъ бышѧ силоѭ и обильнѣише имѣниꙗми и чѧды. Наслаждахѫ сѧ чѧстиѭ своѥѭ; тако и вы наслаждаете сѧ чѧстиѭ своѥѭ, ꙗкоже тии прѣжде васъ наслаждахѫ сѧ чѧстиѭ своѥѭ, и погроужаасте сѧ ꙗкоже они погроужаахѫ сѧ. Тии — дѣла ихъ тъщетьна въ мирѣ семь и Послѣдьнꙗмь; и тии соуть погоубивъшии сѧ.
Не придошѧ ли имъ вѣсти о тыхъ прѣжде нихъ — людехъ Ноѥвыхъ, и Адовыхъ, и Тамоудовыхъ, и людехъ Авраамовыхъ, и людехъ Мадианьскыхъ, и градехъ прѣвращеныхъ? Посъланьници ихъ придошѧ къ нимъ съ ꙗсьными свѣдѣтельствы. Богъ не обидѣ ихъ, нъ сами сѧ обидѣаху.
И вѣроуѭщии мѫжи и вѣроуѭщиѧ жены — тии защитьници дроугъ дроугоу. Повелѣваѭтъ правьдѫ и запрѣщаѭтъ неправьдѫ и оутвръждени соуть въ молитвѣ и даѭтъ милостынѭ и повинеуѭтъ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго. Тии — Богъ помилоуѥтъ ихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Сильнъ, Прѣмѫдръ.
Обѣща Богъ вѣроуѭщиимъ мѫжемъ и вѣроуѭщиимъ женамъ вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, прѣбывати тамо, и жилища добраꙗ въ Вьртоградехъ Ѥдемьскыхъ. И благоволениꙗ отъ Бога ѥстъ вѧщьше. Се ѥстъ побѣда великаꙗ.
О Пророче! Подвизаи сѧ противоу сокрывъшиихъ и лицемѣровъ и бѫди строгъ къ нимъ. И жилище ихъ Пагоуба; и зълъ коньць.
Клѧнѫтъ сѧ Богомь, ꙗко не рекошѧ; а въистинѫ рекошѧ слово сокрываниꙗ и сокрышѧ по Прѣданости своѥи, и замышлꙗаху, ѥгоже не достигошѧ. И мьстишѧ тъкъмо ꙗко Богъ и Посъланьникъ Ѥго обогатишѧ ихъ щедростиѭ Своѥѭ. Тѣмьже аще покаѭтъ сѧ, лоучьше ѥстъ за нихъ; и аще отъвратѧтъ сѧ, казнитъ ихъ Богъ казньѭ болѣзньноѭ въ мирѣ семь и Послѣдьнꙗмь; и не имоутъ на земли ни защитьника ни помощьника.
И отъ нихъ ѥстъ, иже завѣтъ сътвори съ Богомь: «Аще дастъ намъ отъ щедрости Своѥѧ, въистинѫ подадимъ милостынѭ и въистинѫ бѫдемъ отъ правьдьныхъ.»
Нъ ѥгда далъ имъ отъ щедрости Своѥѧ, скѫпи быша тѣмь и отъвратишѧ сѧ, нехотѧще.
Тѣмьже навелъ лицемѣриѥ въ сръдьца ихъ до дьне, ѥгда сърѧщоутъ Ѥго, за то ꙗко нарушишѧ Богоу, ѥже обѣщаша Ѥмоу, и за то ꙗко лъгааху.
Не вѣдѧтъ ли, ꙗко Богъ вѣстъ тайноѥ ихъ и совѣтъ тайныи ихъ, и ꙗко Богъ ѥстъ Вѣдѫщии незримоѥ?
Тии иже кориѭтъ щедрыхъ отъ вѣровавъшиихъ о милостыни, и тыхъ иже не обрѣтаѭтъ развѣ троудъ свои — и роугаѭтъ сѧ имъ — Богъ посмѣѥтъ сѧ имъ, и имъ казнь болѣзньна.
Проси прощениꙗ за нихъ или не проси прощениꙗ за нихъ. Аще просиши прощениꙗ за нихъ седмьдесѧтъ кратъ, Богъ не проститъ ихъ. Се ꙗко сокрышѧ Бога и Посъланьника Ѥго; и Богъ не наставлꙗѥтъ нечьстивыхъ людии.
Тии иже оставлени быша радовахѫ сѧ сѣдѣнию за Посъланьникомь Божиимь, и не хотѣаху подвизати сѧ имѣниꙗми своими и доушами своими на пѫти Божии, и рекошѧ: «Не исходите въ жарѫ.» Рьци: «Огнь Пагоубы жесточаишии жароѭ», аще бы разоумѣли.
Тѣмьже да посмѣѭтъ сѧ мало и да поплачоутъ мъного, ꙗко мьзда за то, ѥже стѧжааху.
Потомь аще Богъ възвратитъ тѧ къ чѧсти ихъ и просѧтъ отъ тебе отъпоущениꙗ изити, рьци: «Николиже изыдете съ мноѭ, ни николиже ратоуѥте на врага съ мноѭ. Въистинѫ, довольни бысте сѣдѣти пръвоꙗ; тѣмьже сѣдите съ тыми, иже остаѭтъ сѧ.»
И не моли сѧ ни о ѥдиномь отъ нихъ, иже оумретъ, николиже, ни стои при гробѣ ѥго. Въистинѫ, сокрышѧ Бога и Посъланьника Ѥго и оумрѣшѧ, дондеже бышѧ нечьстиви.
И да не радоуѭтъ тѧ имѣниꙗ ихъ ни чѧда ихъ. Богъ тъкъмо хощетъ казнити ихъ тѣмь въ мирѣ семь и да отъидоутъ доушѧ ихъ, дондеже соуть сокрываѭщии.
И ѥгда низъпосылаѥтъ сѧ сура: «Вѣроуите въ Бога и подвизаите сѧ съ Посъланьникомь Ѥго», имоущии срѣдьства отъ нихъ просѧтъ отъпоущениꙗ и глаголѭтъ: «Остави ны съ сѣдѧщиими.»
Довольни соуть быти съ оставъшиими, и печать положена на сръдьца ихъ; тѣмьже не разоумѣѭтъ.
Нъ Посъланьникъ и тии иже вѣроуѭтъ съ нимь подвизаѭтъ сѧ имѣниꙗми своими и доушами своими; и тѣмъ добраꙗ, и тии прѣоуспѣваѭщии.
Оуготова имъ Богъ вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, прѣбывати тамо. Се ѥстъ побѣда великаꙗ.
И извинꙗѭщии сѧ отъ поустыньникъ придошѧ, да дастъ сѧ имъ отъпоущениꙗ, а тии иже солъгашѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго сѣдѣшѧ дома. Казнь болѣзньна постигнетъ тыхъ отъ нихъ, иже сокрываѭтъ.
Нѣстъ вины на немощьныхъ, ни на болѧщиихъ, ни на тыхъ иже не обрѣтаѭтъ ничьсоже расходовати, аще искрьни соуть Богоу и Посъланьникоу Ѥго. Нѣстъ пѫти противоу творѧщиихъ добро; и Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
Ни на тыхъ иже, ѥгда придошѧ къ тебѣ, да дадеши имъ вьꙗхати, и рече: «Не обрѣтаѭ, на чемь вамъ ꙗхати» — обратишѧ сѧ, очи ихъ текоуще слезами печали, ꙗко не обрѣтошѧ ничьсоже расходовати.
Пѫть тъкъмо противоу тыхъ, иже просѧтъ отъпоущениꙗ, дондеже богатии соуть. Довольни соуть быти съ оставъшиими, и Богъ положи печать на сръдьца ихъ; тѣмьже не вѣдѧтъ.
Извинꙗти сѧ имоутъ вамъ, ѥгда възвратите сѧ къ нимъ. Рьци: «Не извинꙗите сѧ; николиже повѣримъ вамъ. Богъ оуже извѣсти насъ о вѣстехъ вашиихъ. И оузьритъ Богъ дѣла вашꙗ и Посъланьникъ Ѥго; потомь възвращени бѫдете къ Вѣдѫщемоу незримоѥ и зримоѥ, и повѣдаѥтъ вамъ, ѥже творили бысте.»
Клѧти сѧ имоутъ вамъ Богомь, ѥгда възвратите сѧ къ нимъ, да отъвратите сѧ отъ нихъ. Тѣмьже отъвратите сѧ отъ нихъ; въистинѫ, нечисти соуть, и жилище ихъ Пагоуба, ꙗко мьзда за то, ѥже стѧжааху.
Клѧнѫтъ сѧ вамъ, да бѫдете довольни ими. Нъ аще довольни ими ѥсте, въистинѫ Богъ нѣстъ довольнъ нечьстивыми людьми.
Поустыньници жесточаиши въ сокрываниꙗ и лицемѣрии, и скорѣише, да не вѣдѧтъ предѣловъ того, ѥже Богъ низъпосъла на Посъланьника Своѥго; и Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдръ.
И отъ поустыньниковъ ѥстъ, иже расходъ свои за пеню чтетъ и ждетъ за васъ обратовъ сѫдьбы. На нихъ да бѫдетъ зълъ обратъ; и Богъ ѥстъ Слышѧи, Вѣдыи.
И отъ поустыньниковъ ѥстъ, иже вѣроуѥтъ въ Бога и Дьнь Послѣдьнии и расходъ свои за приношениꙗ чтетъ, приближаѭщиꙗ къ Богоу и молитвамъ Посъланьника. Нѣ, въистинѫ то ѥстъ приближениꙗ за нихъ. Богъ въведетъ ихъ въ милость Свою; въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
И прьвии, пръвыи отъ Прѣселивъшиихъ сѧ и Помощьниковъ, и тии иже послѣдовашѧ имъ въ добрости — Богъ довольнъ ими и тии довольни Имь, и оуготова имъ вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, прѣбывати тамо вѣчьно. Се ѥстъ побѣда великаꙗ.
И отъ тыхъ окрьстъ васъ отъ поустыньниковъ соуть лицемѣри; и отъ людии Мединьскыхъ — оупоръствоуѭтъ въ лицемѣрии. Не вѣси ихъ; Мы вѣмъ ихъ. Казнимъ ихъ двожды; потомь възвращени бѫдоутъ къ казни великои.
И инии признаша грѣхы своѧ; смѣсишѧ дѣло правьдьноѥ съ дроугымь зълымь. Може Богъ обратитъ сѧ къ нимъ въ милости; въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
Възьми отъ имѣниꙗ ихъ приношениꙗ, да очистиши ихъ и оумыѥши ихъ тѣмь, и помоли сѧ надъ ними; въистинѫ, молитва твоꙗ ѥстъ оутѣшениꙗ имъ. И Богъ ѥстъ Слышѧи, Вѣдыи.
Не вѣдѧтъ ли, ꙗко Богъ — Тъ ѥстъ, иже приѥмлѥтъ покаꙗниꙗ отъ слоугъ Своихъ и приѥмлѥтъ приношениꙗ, и ꙗко Богъ — Тъ ѥстъ Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмилосрьдьнъ?
И рьци: «Дѣлаите; ибо оузьритъ Богъ дѣло вашеꙗ, и Посъланьникъ Ѥго и вѣровавъшии. И възвращени бѫдете къ Вѣдѫщемоу незримоѥ и зримоѥ, и повѣдаѥтъ вамъ, ѥже творили бысте.»
И инии отъложени до повелѣниꙗ Божиꙗ — аще казнитъ ихъ или обратитъ сѧ къ нимъ въ милости. И Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдръ.
И тии иже създаша храмъ на пакость и на сокрываниꙗ и на раздѣлениꙗ междоу вѣровавъшиими и ꙗко оуточище за того, иже ратоваше противоу Бога и Посъланьника Ѥго прѣжде — и клѧти сѧ имоутъ: «Не хотѣхомъ развѣ лоучьшаго.» И Богъ свѣдѣтельствоуѥтъ, ꙗко въистинѫ лъжеци соуть.
Николиже стои тамо. Храмъ, иже основанъ бысть на благочьстии отъ пръваго дьне, достоинѣише, да стоиши въ нѥмь. Тамо мѫжи, иже любѧтъ очищати сѧ; и Богъ любитъ очищаѭщиихъ сѧ.
Тѣмьже лоучьше ли тъ, иже основа зъданиѥ своѥ на благочьстии къ Богоу и благоволении, или тъ, иже основа зъданиѥ своѥ на краю рушѧщаго сѧ обрыва, и рухнѫ съ нимь въ огнь Пагоубы? И Богъ не наставлꙗѥтъ неправьдьныхъ людии.
Зъданиѥ, ѥже създаша, не прѣстанетъ быти источьникомь съмьнѣниꙗ въ сръдьцихъ ихъ, развѣ сръдьца ихъ расѣчена бѫдоутъ. И Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдръ.
Въистинѫ, Богъ коупи отъ вѣровавъшиихъ доушѧ ихъ и имѣниꙗ ихъ за то, ꙗко Сокровенноѥ Обиталище ихъ бѫдетъ. Ратоуѭтъ на пѫти Божии и оубиваѭтъ и оубиваѥми соуть — обѣтъ обѧзоуѭщии Ѥго въ истинѣ, въ Законѣ и Ѥуаньгелии и Чтении. И кто исплънꙗѥтъ завѣтъ свои лоучьше Бога? Тѣмьже радоуите сѧ тръговлѣ, ѭже сътвористе съ Нимь; и се ѥстъ побѣда великаꙗ.
Каѭщии сѧ, поклонꙗѭщии сѧ, хвалѧщии, странствоуѭщии, прѣклонꙗѭщии сѧ, ницъ падаѭщии, повелѣваѭщии правьдѫ и запрѣщаѭщии неправьдѫ, и хранѧщии предѣлы Божиѧ — и възвѣсти радость вѣровавъшиимъ.
Не подобаѥтъ Пророкоу и вѣровавъшиимъ просити прощениꙗ за приобьщаѭщиихъ, аще и съродьници бѫдоутъ, по ꙗвлении того, ꙗко тии дроузи соуть Пламени.
И прошениꙗ прощениꙗ Авраамомь за отьца ѥго бысть тъкъмо ради обѣта, ѥгоже сътвори ѥмоу. Нъ ѥгда ꙗвлено бысть ѥмоу, ꙗко тъ врагъ ѥстъ Богоу, отъвръже сѧ отъ него. Въистинѫ, Авраамъ бысть нѣжьнъ сръдьцемь, тръпѣливъ.
И Богъ не заведетъ людии въ заблѫждениꙗ, по наставлении ихъ, доньдеже ꙗвитъ имъ, ѥгоже блюсти сѧ надлежитъ. Въистинѫ, Богъ вьсего Вѣдѫщии.
Въистинѫ, Богоу принадлежитъ власть небесъ и земли. Оживлꙗѥтъ и оумрьтвлꙗѥтъ; и нѣстъ вамъ кромѣ Бога ни защитьника ни помощьника.
Богъ оуже обратилъ сѧ въ милости къ Пророкоу и Прѣселивъшиимъ сѧ и Помощьникомъ, иже послѣдовашѧ ѥмоу въ часъ тоугы, по ѥже сръдьца чѧсти ихъ ѥдва не отъклонишѧ сѧ; потомь обратилъ сѧ къ нимъ въ милости. Въистинѫ, Тъ ѥстъ имъ Кротъкъ, Прѣмилосрьдьнъ.
И тремъ, иже оставлени быша, доньдеже земьꙗ, ширка ꙗкоже ѥстъ, оузъка бысть имъ, и доушѧ ихъ оузъкы быша имъ, и познаша, ꙗко нѣстъ оубѣжища отъ Бога развѣ къ Нѥмоу — потомь обратилъ сѧ къ нимъ въ милости, да покаѭтъ сѧ. Въистинѫ, Богъ — Тъ ѥстъ Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмилосрьдьнъ.
О вѣровавъшии! Бѫдите благочьстиви къ Богоу и бѫдѣте съ правьдивыми.
Не подобааше людьмъ Мединьскыимъ и тѣмъ окрьстъ нихъ отъ поустыньниковъ остати за Посъланьникомь Божиимь, ни избирати доушѧ своѧ вышьше доушѧ ѥго. Се ꙗко ни жѧжда ни оутроуждениꙗ ни гладъ не постигаѥтъ ихъ на пѫти Божии, ни стѫпаѭтъ ни по ѥдиномоу пѫти, иже гнѣвитъ сокрывъшиихъ, ни достигаѭтъ отъ врага ничьсоже, развѣ правьдьноѥ дѣло запишетъ сѧ имъ тѣмь. Въистинѫ, Богъ не расточаѥтъ мьзды творѧщиихъ добро.
Ни расходоуѭтъ расходъ, малъ или великъ, ни прѣходѧтъ долины, развѣ запишетъ сѧ имъ, да мьздитъ ихъ Богъ лоучьшиимь того, ѥже творили.
И не подобаѥтъ вѣровавъшиимъ изити вьсѣмъ въкоупь. Почьто не изидетъ дроужина отъ вьсꙗкого чина ихъ, да оуразоумѣѭтъ вѣрѫ и да предъостерегоутъ люди своѧ, ѥгда възвратѧтъ сѧ къ нимъ, да може остерегоутъ сѧ?
О вѣровавъшии! Ратоуите на тыхъ отъ сокрывъшиихъ, иже близъ васъ, и да обрѧщоутъ въ васъ строгость; и вѣдите, ꙗко Богъ ѥстъ съ благочьстивыми.
И ѥгда сура низъпосылаѥтъ сѧ, отъ нихъ соуть, иже глаголѭтъ: «Которомоу отъ васъ сиꙗ оумъножи вѣрѫ?» Вѣровавъшиимъ же оумъножи вѣрѫ, и радоуѭтъ сѧ.
А тии, въ ихъже сръдьцихъ болѣзнь, примножи скврьнѫ къ скврьнѣ ихъ, и оумрѣшѧ, дондеже бышѧ сокрываѭще.
Не видѧтъ ли, ꙗко искоушаѥми соуть на вьсꙗко лѣто ѥдиноѭ или двожды? Нъ не каѭтъ сѧ, ни внимаѭтъ.
И ѥгда сура низъпосылаѥтъ сѧ, зьрѧтъ дроугъ на дроуга: «Видитъ ли кто васъ?» Потомь отъходѧтъ. Богъ отъвратилъ сръдьца ихъ, понеже тии людиѥ не разоумѣѭтъ.
Приде оуже вамъ Посъланьникъ отъ васъ самѣхъ; тѧжько ѥмоу страданиꙗ вашꙗ; тъщливъ за васъ; къ вѣровавъшиимъ кротъкъ, милосрьдьнъ.
Нъ аще отъвратѧтъ сѧ, то рьци: «Довълѣѥтъ ми Богъ. Нѣстъ бога развѣ Ѥго. На Него оуповаѭ; и Тъ ѥстъ Господь Прѣстола Великаго.»

Юноусъ Иона

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Рā. Сиꙗ знамениꙗ Кънигы Прѣмѫдрости.
Дивьно ли людьмъ, ꙗко открыхомъ мѫжоу отъ нихъ: «Предъостерези люди и възвѣсти радость вѣровавъшиимъ, ꙗко имъ мѣсто истины оу Господа ихъ»? Сокрывъшии глаголѭтъ: «Въистинѫ, сь чародѣи ꙗвьнъ.»
Въистинѫ, Господь вашь ѥстъ Богъ, иже сътвори небеса и землѭ въ шесть дьнии, потомь оутвръди сѧ на Прѣстолѣ, оуправлꙗѧ дѣло. Нѣстъ ходатаꙗ развѣ по изволении Ѥго. Се ѥстъ Богъ, Господь вашь; тѣмьже покланꙗите сѧ Ѥмоу. Не помьните ли?
Къ Нѥмоу възвращениꙗ вашеꙗ, вьсѣхъ въкоупь — обѣтъ Божии въ истинѣ. Въистинѫ, Тъ начинаѥтъ тварь, потомь повторꙗѥтъ ѭ, да мьздитъ вѣровавъшиихъ и творѧщиихъ правьдьнаꙗ дѣла по правьдѣ. А сокрывъшиимъ питиѥ кыпѧщеѧ воды и казнь болѣзньна за то, ꙗко сокрывааху.
Тъ ѥстъ, иже сътвори слъньце сиꙗниѥмь и лоунѫ свѣтомь, и оустави ѥи стоꙗнища, да вѣсте число лѣтъ и счетъ. Не сътвори Богъ сего развѣ въ истинѣ. Излагаѥтъ знамениꙗ людьмъ, иже вѣдѧтъ.
Въистинѫ, въ премѣнꙗнии нощи и дьне и въ томь, ѥже Богъ сътвори на небесѣхъ и на земли, соуть знамениꙗ людьмъ благочьстивымъ.
Въистинѫ, тии иже не чаѭтъ сърѣтениꙗ Нашего и довольни соуть животомь мира сего и спокоини въ нѥмь, и тии иже нерадиви къ знамениꙗмъ Нашимъ —
тии, жилище ихъ Огнь за то, ꙗко стѧжааху.
Въистинѫ, тии иже вѣроуѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла, наставлꙗѥтъ ихъ Господь ихъ вѣроѭ ихъ; подъ ними рѣкы текоутъ въ Вьртоградехъ Радости.
Зовъ ихъ тамо: «Слава Тебѣ, о Боже!» И привѣтъ ихъ тамо: «Миръ!» И заключениꙗ зова ихъ: «Хвала Богоу, Господиноу мировъ!»
И аще бы Богъ оускорилъ людьмъ зло, ꙗкоже тъщатъ сѧ о добрѣ, срокъ ихъ оуже бы исплънилъ сѧ. Тѣмьже оставлꙗѥмъ тыхъ, иже не чаѭтъ сърѣтениꙗ Нашего, въ прѣстѫплѥнии ихъ, блѫдѧщиѧ слѣпо.
И ѥгда бѣда коснетъ сѧ чловѣка, призываѥтъ Ны лежѧ на бокоу или сѣдѧ или стоѧ; потомь ѥгда отъимемъ отъ него бѣдѫ ѥго, проходитъ, ꙗко бы николиже призывалъ Ны о бѣдѣ, ꙗже коснѫла сѧ ѥго. Тако оукрашено расточителемъ то, ѥже творааху.
И въистинѫ, погоубихомъ поколѣниꙗ прѣжде васъ, ѥгда неправьдовааху, и посъланьници ихъ придошѧ къ нимъ съ ꙗсьными свѣдѣтельствы, а не хотѣаху вѣровати. Тако мьздимъ виньныхъ людии.
Потомь сътворихомъ васъ намѣстьниками на земли по нихъ, да оузьримъ, како бѫдете дѣꙗти.
И ѥгда ꙗсьнаꙗ знамениꙗ Наша чьтоутъ сѧ имъ, тии иже не чаѭтъ сърѣтениꙗ Нашего глаголѭтъ: «Принеси Чтениꙗ иноꙗ сего или замѣни ꙗ.» Рьци: «Не подобаѥтъ ми мѣнꙗти ꙗ отъ себе. Слѣдоуѭ тъкъмо, ѥже открыто ми. Въистинѫ, боѭ сѧ, аще ослоушаѭ сѧ Господа своѥго, казни Дьне великаго.»
Рьци: «Аще бы Богъ изволилъ, не чьлъ бы ꙗ вамъ, ни открылъ бы ꙗ вамъ. Жихъ междоу вами вьсь животъ прѣжде нѥго. Не разоумѣѥте ли?»
Тѣмьже кто ѥстъ неправьдьнѣише того, иже измышлꙗѥтъ на Бога лъжь или отъмѣтаѥтъ знамениꙗ Ѥго? Въистинѫ, виньнии не прѣоуспѣѭтъ.
И покланꙗѭтъ сѧ, кромѣ Бога, томоу, ѥже не вредитъ имъ ни ползоуѥтъ ихъ, и глаголѭтъ: «Сии соуть ходатаи наши оу Бога.» Рьци: «Повѣдаѥте ли Богоу то, ѥгоже не вѣстъ на небесѣхъ ни на земли?» Слава Ѥмоу, и превъзнесенъ ѥстъ надъ тѣмь, ѥже приобьщаѭтъ.
И людиѥ бышѧ тъкъмо ѥдинъ ꙗзыкъ, потомь разъдѣлишѧ сѧ. И аще бы не слово, ѥже прѣжде минѫ отъ Господа твоѥго, рѣшено бы было междоу ними о томь, въ нѥмьже расходѧтъ сѧ.
И глаголѭтъ: «Почьто не низъпосълано знамениꙗ на него отъ Господа ѥго?» Потомь рьци: «Незримоѥ принадлежитъ тъкъмо Богоу. Тѣмьже ждите; въистинѫ, азъ съ вами отъ ждѫщиихъ.»
И ѥгда даемъ людьмъ вкоусити милость по бѣдѣ, ꙗже коснѫла сѧ ихъ, се имъ хытрость о знамениꙗхъ Нашиихъ. Рьци: «Богъ скорѣишии въ хытрости.» Въистинѫ, посъланьници Наши записоуѭтъ, ѥже коуѥте.
Тъ ѥстъ, иже водитъ васъ по сушѣ и морю, доньдеже, ꙗко ѥсте на корабліхъ и плывоутъ ими вѣтромь добрымь и радоуѭтъ сѧ тѣмь, приходитъ на нихъ вѣтръ бурьнъ, и волны приходѧтъ на нихъ отъвьсѫдоу, и мьнѧтъ, ꙗко обьѧти соуть — призываѭтъ Бога, творѧще вѣрѫ чистоѭ Ѥмоу: «Аще спасеши ны отъ сего, бѫдемъ отъ благодарьныхъ.»
Потомь ѥгда спасетъ ихъ, се прѣстѫпаѭтъ на земли безъ правьды. О людиѥ! Прѣстѫплениꙗ вашеꙗ тъкъмо противоу доушъ вашиихъ — наслаждениꙗ животомь мира сего; потомь къ Намъ възвращениꙗ вашеꙗ, и повѣдаемъ вамъ, ѥже творили бысте.
Подобиꙗ живота мира сего ꙗко вода, ѭже низъпосылаемъ съ небесе, и ростениꙗ земли смѣшаѭтъ сѧ съ нѥѭ, отъ ꙗже людиѥ и скоти ꙗдѧтъ, доньдеже ꙗко земьꙗ възьметъ оукрашениꙗ своꙗ и оукрашена бѫдетъ, и людиѥ ѥѧ мьнѧтъ, ꙗко власть имоутъ надъ нѥѭ, повелѣниꙗ Нашеꙗ приходитъ на нѭ ноштиѭ или дьнемь, и творимъ ѭ ꙗко пожьнѣнѫ, ꙗко бы не цвѣла вьчера. Тако излагаѥмъ знамениꙗ людьмъ размышлꙗѭщиимъ.
И Богъ зоветъ въ Обитель Мира и наставлꙗѥтъ, когоже хощетъ, на правыи пѫть.
Тѣмъ, иже добро творѧтъ, краснѣишаꙗ мьзда и приложениꙗ. Ни прахъ ни оуничижениꙗ не покрыѥтъ ликъ ихъ. Тии дроузи Сокровеннаго Обиталища; тамо прѣбѫдоутъ вѣчьно.
А тии иже стѧжаваѭтъ зъла дѣла — мьзда злого дѣла подобьна ѥмоу, и оуничижениꙗ покрыѥтъ ихъ. Нѣстъ имъ защитьника отъ Бога. Ꙗко бы лица ихъ покрыта кѫсъками нощи, помрачена. Тии дроузи Огнꙗ; тамо прѣбѫдоутъ вѣчьно.
И въ Дьнь, ѥгда съберемъ ихъ вьсꙗхъ въкоупь, потомь речемъ приобьщаѭщиимъ: «Мѣсто вашеꙗ, вы и сообьщьници ваши!» Потомь раздѣлимъ ихъ, и сообьщьници ихъ рекоутъ: «Не намъ покланꙗли сѧ бысте.»
«Довълѣѥтъ Богъ ꙗко свѣдѣтель междоу нами и вами; въистинѫ, нерадиви бѣхомъ покланꙗнию вашемоу.»
Тамо вьсꙗка доуша искоушена бѫдетъ за то, ѥже сътвори прѣжде. И възвращени бѫдоутъ къ Богоу, истиньноумоу Владыцѣ ихъ, и заблѫдитъ отъ нихъ то, ѥже измышлꙗаху.
Рьци: «Кто подаваѥтъ вамъ отъ небесе и земли? Или кто обладаѥтъ слоухомь и зракомь? И кто изводитъ живоѥ отъ мрьтваго и мрьтвоѥ отъ живаго? И кто оуправлꙗѥтъ дѣло?» Рекоутъ: «Богъ.» Потомь рьци: «Не бѫдете ли благочьстиви?»
Тъ ѥстъ Богъ, Господь вашь истиньнъ. И чьто ѥстъ по истинѣ, развѣ заблѫждениꙗ? Како отъвращаѥте сѧ?
Тако оправьдано бысть слово Господа твоѥго противоу тыхъ, иже нечьстиѥ творѧтъ: ꙗко не вѣроуѭтъ.
Рьци: «Ѥстъ ли отъ сообьщьниковъ вашиихъ кто, иже начинаѥтъ тварь потомь повторꙗѥтъ ѭ?» Рьци: «Богъ начинаѥтъ тварь потомь повторꙗѥтъ ѭ. Како прѣльщени ѥсте?»
Рьци: «Ѥстъ ли отъ сообьщьниковъ вашиихъ кто, иже наставлꙗѥтъ на истинѫ?» Рьци: «Богъ наставлꙗѥтъ на истинѫ. Тѣмьже достоинѣише ли, иже наставлꙗѥтъ на истинѫ, да слѣдоуѭтъ ѥмоу, или тъ, иже не наставлꙗѥтъ, развѣ самъ наставлѥнъ бѫдетъ? Чьто болитъ васъ? Како сѫдите?»
И множиишии отъ нихъ слѣдоуѭтъ тъкъмо мьнѣнию. Въистинѫ, мьнѣниꙗ не ползоуѥтъ ничьсоже противоу истины. Въистинѫ, Богъ вѣстъ, ѥже творѧтъ.
И се Чтениꙗ не могло быти измышлено никѣмьже кромѣ Бога, нъ то ѥстъ потвръждениꙗ того, ѥже прѣжде ѥго, и изложениꙗ Кънигы — нѣстъ съмьнѣниꙗ въ нѥи — отъ Господа мировъ.
Или глаголѭтъ: «Тъ измысли ꙗ»? Рьци: «Потомь принесите сурѫ подобьнѫ ѥи и призовите, когоже можете кромѣ Бога, аще истиньни ѥсте.»
Нѣ, отъмѣтаѭтъ то, ѥгоже не обиѥмлѭтъ знаниѥмь, и тлъкованиꙗ ѥго ѥще не приде къ нимъ. Тако и тии прѣжде нихъ отъмѣтааху. Потомь зьри, каковъ бысть коньць неправьдьныхъ.
И отъ нихъ соуть, иже вѣроуѭтъ въ нѥго, и отъ нихъ соуть, иже не вѣроуѭтъ въ нѥго. И Господь твои лоучьше вѣстъ пакостьниковъ.
И аще отъмѣтаѭтъ тѧ, то рьци: «Мнѣ дѣла моꙗ, и вамъ дѣла вашꙗ. Вы чисти ѥсте отъ того, ѥже творю, и азъ чистъ ѥсмь отъ того, ѥже творите.»
И отъ нихъ соуть, иже слоушаѭтъ тѧ. Нъ можеши ли сътворити, да слышатъ глоуси, аще и не разоумѣѭтъ?
И отъ нихъ соуть, иже зьрѧтъ на тѧ. Нъ можеши ли наставити слѣпыхъ, аще и не видѧтъ?
Въистинѫ, Богъ не обидитъ людии ничьсоже, нъ людиѥ обидѧтъ сами сѧ.
И въ Дьнь, ѥгда съберетъ ихъ, ꙗко бы прѣбыша тъкъмо часъ дьне, познаѭтъ дроугъ дроуга. Погоубишѧ сѧ въистинѫ тии, иже отъмѣташѧ сърѣтениꙗ Божиꙗ и не бышѧ наставлѥни.
И аще ли покажемъ тебѣ нѣкоꙗ, ѥже обѣщаемъ имъ, или оумрьтвимъ тѧ — къ Намъ възвращениꙗ ихъ; потомь Богъ свѣдѣтель ѥстъ надъ тѣмь, ѥже творѧтъ.
И за вьсꙗкъ ꙗзыкъ ѥстъ посъланьникъ; потомь ꙗко посъланьникъ ихъ придетъ, рѣшено бѫдетъ междоу ними по правьдѣ, и не обидѧтъ сѧ.
И глаголѭтъ: «Когда обѣтъ сь, аще истиньни ѥсте?»
Рьци: «Не обладаѭ за себе ни врѣдомь ни пользоѭ, развѣ ѥже Богъ хощетъ. За вьсꙗкъ ꙗзыкъ ѥстъ срокъ. Ѥгда придетъ срокъ ихъ, не могоутъ замедлити ни часомь, ни оускорити.»
Рьци: «Помыслисте ли? Аще казнь Ѥго приидетъ на васъ ноштиѭ или дьнемь, коую чѧсть ихъ виньнии оускорити хотѧтъ?»
«И потомь, ꙗко оуже сбѫдетъ сѧ, оувѣроуѥте ли? Нынѣ? А хотѣасте оускорити ѥ!»
Потомь речетъ сѧ тѣмъ, иже неправьдоваша: «Вкоусите казнь вѣчьности! Мьздѧтъ ли васъ развѣ за то, ѥже стѧжаасте?»
И ищоутъ вѣдѣти отъ тебе: «Истина ли то?» Рьци: «Еи, Господьмь моимь! Въистинѫ, истина ѥстъ, и не можете оуити.»
И аще бы вьсꙗка доуша, ꙗже неправьдоваше, обладала вьсѣмь, ѥже на земли, искоупити бы сѧ хотѣла тѣмь. И сокрываѭтъ раскаꙗниꙗ, ѥгда оузьрѧтъ казнь. И рѣшено бѫдетъ междоу ними по правьдѣ, и не обидѧтъ сѧ.
Се! Въистинѫ, Богоу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и на земли. Се! Въистинѫ, обѣтъ Божии ѥстъ истиньнъ, нъ множиишии отъ нихъ не вѣдѧтъ.
Тъ оживлꙗѥтъ и оумрьтвлꙗѥтъ, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете.
О людиѥ! Приде вамъ оувѣщаниꙗ отъ Господа вашего и исцѣлениꙗ за то, ѥже въ грѫдехъ, и наставлениꙗ и милость вѣровавъшиимъ.
Рьци: «Щедростиѭ Божиѥѭ и милостиѭ Ѥго — о томь да радоуѭтъ сѧ. Лоучьше ѥстъ, нежели ѥже събираѭтъ.»
Рьци: «Помыслисте ли о томь, ѥже Богъ низъпосъла вамъ отъ пропитаниꙗ, и сътвористе отъ того запрѣщеноѥ и законьноѥ?» Рьци: «Далъ ли вамъ Богъ изволениꙗ, или измышлꙗѥте на Бога?»
И чьто мьнѧтъ тии, иже измышлꙗѭтъ лъжь на Бога, въ Дьнь Въскрьсениꙗ? Въистинѫ, Богъ щедръ ѥстъ къ людьмъ, нъ множиишии отъ нихъ не благодарѧтъ.
И не бываѥши въ ни ѥдиномь дѣлѣ, ни чьтеши отъ Него ни ѥдиноѧ чѧсти Чтениꙗ, ни творите ни ѥдиного дѣла, развѣ Мы свѣдѣтели ѥсмъ надъ вами, ѥгда приступаѥте къ нѥмоу. И не оукрыѥтъ сѧ отъ Господа твоѥго тѧжьсть пылинки на земли или на небеси, ни ѥже мьньше того ни ѥже вѧщьше, развѣ въ Кънизѣ ꙗсьнѣ.
Се! Въистинѫ, дроузи Божии — не бѫдетъ страха на нихъ, ни печали —
тии иже вѣроуѭтъ и бывааху благочьстиви.
Имъ радость въ животѣ мира сего и въ Послѣдьнꙗмь. Нѣстъ измѣнениꙗ словесъ Божиихъ. Се ѥстъ побѣда наивышьшаꙗ.
И да не печалитъ тѧ рѣчь ихъ. Въистинѫ, сила вьсꙗ принадлежитъ Богоу. Тъ ѥстъ Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
Се! Въистинѫ, Богоу принадлежитъ вьсꙗкъ, иже на небесѣхъ и вьсꙗкъ, иже на земли. И тии иже призываѭтъ иныхъ кромѣ Бога не слѣдоуѭтъ сообьщьникомъ — слѣдоуѭтъ тъкъмо мьнѣнию и тъкъмо гадаѭтъ.
Тъ ѥстъ, иже сътвори вамъ нощь, да почиваѥте въ нѥи, и дьнь зрѣниꙗ дарителемъ. Въистинѫ, въ томь знамениꙗ людьмъ, иже слышатъ.
Глаголѭтъ: «Богъ приꙗ сына.» Слава Ѥмоу! Тъ ѥстъ Самодовьлѧщии. Ѥмоу принадлежитъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. Нѣстъ вамъ свѣдѣтельства на се. Глаголете ли о Бозѣ, ѥгоже не вѣсте?
Рьци: «Въистинѫ, тии иже измышлꙗѭтъ лъжь на Бога не прѣоуспѣѭтъ.»
Наслаждениꙗ въ мирѣ семь; потомь къ Намъ възвращениꙗ ихъ; потомь дамъ имъ вкоусити казнь жестокѫ за то, ꙗко сокрывааху.
И чьти имъ вѣсти о Ноѥ, ѥгда рече людьмъ своимъ: «О людиѥ мои! Аще мѣсто моѥ и напоминаниꙗ моꙗ знамениꙗми Божиими тѧжьки вамъ, то на Бога полагаѭ оупованиꙗ моꙗ. Тѣмьже оурядите дѣло вашеꙗ съ сообьщьниками вашими, потомь да не бѫдетъ дѣло вашеꙗ тоугоѭ вамъ; потомь рѣшите о мнѣ и не даите ми отъсрочьки.»
«И аще отъвратите сѧ, то не просихъ отъ васъ ни ѥдиноѧ мьзды. Мьзда моꙗ тъкъмо на Бозѣ, и повелѣно ми бысть быти отъ Прѣдавъшиихъ сѧ.»
Потомь отъмѣташѧ ѥго, и спасохомъ ѥго и тыхъ, иже съ нимь, на кораблі, и сътворихомъ ихъ намѣстьниками, и потопихомъ тыхъ, иже отъмѣташѧ знамениꙗ Наша. Потомь зьри, каковъ бысть коньць прѣдъостереженыхъ.
Потомь по нѥмь посълахомъ посъланьниковъ къ людьмъ ихъ, и придошѧ къ нимъ съ ꙗсьными свѣдѣтельствы, а не хотѣаху вѣровати въ то, ѥже отъмѣташѧ прѣжде. Тако запечатлꙗемъ сръдьца прѣстѫпьниковъ.
Потомь по нихъ посълахомъ Моисиꙗ и Аарона къ Фараоноу и совѣтоу ѥго съ знамениꙗми Нашими, нъ възгръдишѧ сѧ и бышѧ виньнии людиѥ.
И ѥгда истина приде къ нимъ отъ Насъ, рѣшѧ: «Въистинѫ, се чародѣиство ꙗвьноѥ.»
Рече Моисии: «Глаголете ли се о истинѣ, ѥгда приде къ вамъ? Чародѣиство ли се? Нъ чародѣи не прѣоуспѣѭтъ.»
Рѣшѧ: «Пришьлъ ли ѥси къ намъ, да отъвратиши ны отъ того, на нѥмьже обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ, да бѫдетъ вама двѣма величиꙗ на земли? Не вѣроуѥмъ вама.»
И рече Фараонъ: «Приведите ми вьсꙗкого оученого чародѣꙗ.»
И ѥгда придошѧ чародѣи, рече имъ Моисии: «Връзите, ѥже хощете връщи.»
И ѥгда връгошѧ, рече Моисии: «Ѥже принесосте — чародѣиство. Въистинѫ, Богъ оупразднитъ ꙗ. Въистинѫ, Богъ не исправлꙗѥтъ дѣла пакостьниковъ.»
И Богъ оутвръждаѥтъ истинѫ словесы Своими, аще и виньнии не хотѧтъ.
И никтоже не оувѣрова Моисию, развѣ потомьство людии ѥго, въ страсѣ Фараона и совѣта ихъ, да не мѫчитъ ихъ. И въистинѫ, Фараонъ възвышенъ бысть на земли, и въистинѫ, бысть отъ расточителевъ.
И рече Моисии: «О людиѥ мои! Аще вѣроуѥте въ Бога, то на Него оуповаите, аще Прѣдавъшии сѧ ѥсте.»
И рекошѧ: «На Бога оуповаѥмъ. Господи нашь, не сътвори насъ искоушениꙗмь за неправьдьныхъ людии.»
«И спаси насъ милостиѭ Твоѥѭ отъ людии сокрывъшиихъ.»
И открыхомъ Моисию и братоу ѥго: «Оуготоваита людьмъ вашимъ въ Ѥгупьтѣ домы, и сътворита домы вашѧ мѣстомь молитвы, и оутвръдита сѧ въ молитвѣ. И възвѣстита радость вѣровавъшиимъ.»
И рече Моисии: «Господи нашь! Въистинѫ, Ты далъ Фараоноу и совѣтоу ѥго пышьность и богатьство въ животѣ мира сего — Господи нашь! — да заводѧтъ отъ пѫти Твоѥго. Господи нашь, истреби богатьство ихъ и ожесточи сръдьца ихъ, да не вѣроуѭтъ, доньдеже оузьрѧтъ казнь болѣзньнѫ.»
Рече: «Молитва вашꙗ оуслышана. Тѣмьже бѫдѣта тръпѣлива и не слѣдоуита пѫтемь тыхъ, иже не вѣдѧтъ.»
И привехомъ чѧда Издраилѥва чрѣзъ морѥ, и Фараонъ и вои ѥго послѣдовашѧ ихъ тиранствомь и враждоѭ, доньдеже ꙗко потоплениꙗ постиже ѥго, рече: «Вѣроуѭ, ꙗко нѣстъ бога, развѣ Того, въ Негоже вѣроуѭтъ чѧда Издраилѥва, и азъ ѥсмь отъ Прѣдавъшиихъ сѧ.»
«Нынѣ? А прѣжде бунтовалъ и бысть отъ пакостьниковъ?»
«Тѣмьже днесь спасемъ тѧ тѣломь, да бѫдеши знамениꙗмь тѣмъ, иже придоутъ по тебѣ.» И въистинѫ, мънозии отъ людии нерадиви соуть знамениꙗмъ Нашимъ.
И въистинѫ, вселихомъ чѧда Издраилѥва въ жилище истины и подахомъ имъ добраꙗ, и не разъшьли сѧ, доньдеже знаниꙗ приде къ нимъ. Въистинѫ, Господь твои сѫдитъ междоу ними въ Дьнь Въскрьсениꙗ о томь, въ нѥмьже расходааху сѧ.
И аще ты въ съмьнѣнии о томь, ѥже низъпосълахомъ тебѣ, то въспроси тыхъ, иже чьтааху Кънигѫ прѣжде тебе. Въистинѫ, истина приде тебѣ отъ Господа твоѥго; тѣмьже не бѫди отъ съмьнꙗщиихъ сѧ.
И не бѫди отъ тыхъ, иже отъмѣтаѭтъ знамениꙗ Божиꙗ, да не бѫдеши отъ погоубивъшиихъ сѧ.
Въистинѫ, тии на нихъже слово Господа твоѥго оправьдано бысть не оувѣроуѭтъ —
аще и вьсꙗко знамениꙗ приидетъ къ нимъ — доньдеже оузьрѧтъ казнь болѣзньнѫ.
Аще бы тъкъмо бывъ градъ, иже оувѣрова, и вѣра ѥго ползова ѥмоу — развѣ людии Ионины; ѥгда оувѣроваша, отъѧхомъ отъ нихъ казнь посрамлениꙗ въ животѣ мира сего и дахомъ имъ наслаждениꙗ на врѣмѧ.
И аще бы Господь твои хотѣлъ, вьсии иже на земли оувѣровали бы, вьсии въкоупь. Тѣмьже принѫждаѥши ли людии, доньдеже вѣроуѭщии бѫдоутъ?
И не подобаѥтъ доушѣ вѣровати, развѣ изволениѥмь Божиимь. И полагаѥтъ мрьзость на тыхъ, иже не разоумѣѭтъ.
Рьци: «Зьрите, ѥже на небесѣхъ и на земли.» Нъ знамениꙗ и прѣдъостережениꙗ не ползоуѭтъ людьмъ, иже не вѣроуѭтъ.
Тѣмьже ждоутъ ли чего, развѣ подобиꙗ дьнии тыхъ, иже минѫша прѣжде нихъ? Рьци: «Тѣмьже ждите; въистинѫ, азъ съ вами отъ ждѫщиихъ.»
Потомь спасаемъ посъланьниковъ Нашиихъ и вѣровавъшиихъ. Тако надлежитъ Намъ: спасаемъ вѣроуѭщиихъ.
Рьци: «О людиѥ! Аще въ съмьнѣнии ѥсте о вѣрѣ моѥи, то не покланꙗѭ сѧ тѣмъ, имъже покланꙗѥте сѧ кромѣ Бога, нъ покланꙗѭ сѧ Богоу, иже оумрьтвлꙗѥтъ васъ. И повелѣно ми бысть быти отъ вѣроуѭщиихъ.»
«И: Обрати лице твоѥ къ вѣрѣ, ꙗко приклонѥнъ къ истинѣ, и не бѫди отъ приобьщаѭщиихъ.»
«И не призываи, кромѣ Бога, того, ѥже не ползоуѥтъ тебе ни вредитъ тебе; ибо аще сътвориши то, въистинѫ ты ѥси отъ неправьдьныхъ.»
И аще Богъ коснетъ сѧ тебе врѣдомь, нѣстъ отъѥмлѭщаго того, развѣ Ѥго. И аще хощетъ добра тебе, нѣстъ отъгонꙗѭщаго щедрость Ѥго. Дарѫѥтъ ѭ, комоу хощетъ, отъ слоугъ Своихъ. И Тъ ѥстъ Вьсепрощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.
Рьци: «О людиѥ! Приде вамъ истина отъ Господа вашего. Тѣмьже иже наставлѥнъ, наставлѥнъ тъкъмо за свою доушѫ; и иже заблѫдитъ, заблѫдитъ тъкъмо противоу нѥѧ. И нѣсмь хранитель надъ вами.»
И слѣдоуи, ѥже открыто тебѣ, и бѫди тръпѣливъ, доньдеже Богъ сѫдитъ. И Тъ ѥстъ лоучьшии отъ сѫдии.

Хоудъ Хоудъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Рā. Кънига, ѥѧже знамениꙗ оутвръждена, потомь изложена, отъ Ѥдиного Прѣмѫдраго, Вьсевѣдѫщаго:
«Да не покланꙗѥте сѧ никомоу, развѣ Богоу. Въистинѫ, азъ вамъ отъ Него прѣдъостерегатель и благовѣстьникъ.»
«И: Просите прощениꙗ оу Господа вашего, потомь обратите сѧ къ Нѥмоу въ покаꙗнии. Дастъ вамъ наслаждениꙗ доброѥ до срока оуставлена и подастъ щедрость Свою вьсꙗкомоу обладателю благодати. А аще отъвратите сѧ, то въистинѫ, боѭ сѧ за васъ казни Дьне великаго.»
Къ Богоу възвращениꙗ вашеꙗ, и Тъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Се! Свиваѭтъ грѫди своѧ, да сокрыѭтъ сѧ отъ Него. Се! Ꙗко покрываѭтъ сѧ одѣждами своими, вѣстъ, ѥже сокрываѭтъ и ѥже ꙗвлꙗѭтъ. Въистинѫ, Тъ Вѣдѫщии, ѥже въ грѫдехъ.
И нѣстъ тварь на земли, развѣ пропитаниꙗ ѥи на Бозѣ, и вѣстъ мѣсто покоꙗ ѥѧ и мѣсто храненꙗ ѥѧ. Вьсе въ Кънизѣ ꙗсьнѣ.
И Тъ ѥстъ, иже сътвори небеса и землѭ въ шесть дьнии — и Прѣстолъ Ѥго бысть на водѣ — да искоуситъ васъ, кто отъ васъ лоучьшии дѣломь. И аще речеши: «Въистинѫ, въскрьсите по съмрьти», сокрывъшии рекоутъ: «Се тъкъмо чародѣиство ꙗвьноѥ.»
И аще отъсрочимъ имъ казнь до ꙗзыка исчислена, рекоутъ: «Чьто оудръжитъ ѭ?» Се! Въ дьнь ꙗко приидетъ на нихъ, не отъвратитъ сѧ отъ нихъ, и обиметъ ихъ то, ѥмоуже роугахѫ сѧ.
И аще дамъ чловѣкоу вкоусити милость отъ Насъ, потомь отъимемъ ѭ отъ него, въистинѫ отъчаꙗнъ ѥстъ, неблагодарьнъ.
И аще дамъ ѥмоу вкоусити благодать по бѣдѣ, ꙗже коснѫла сѧ ѥго, рекетъ: «Бѣды отъидошѧ отъ мене.» Въистинѫ, ликоваше, хвалѧ сѧ —
развѣ тыхъ, иже тръпѣливи соуть и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла. Тии — имъ прощениꙗ и мьзда великаꙗ.
Тѣмьже може оставиши нѣкоꙗ отъ того, ѥже открыто тебѣ, и оузъка бѫдетъ грѫдь твоꙗ тѣмь, понеже глаголѭтъ: «Почьто не низъпосълано ѥмоу сокровище или не приде аньгелъ съ нимь?» Тъкъмо прѣдъостерегатель ѥси. И Богъ Хранитель надъ вьсѣми вещьми.
Или глаголѭтъ: «Тъ измысли ꙗ»? Рьци: «Потомь принесите десѧть суръ подобьныхъ ѥи, измышлѥны, и призовите, когоже можете кромѣ Бога, аще истиньни ѥсте.»
И аще не отъвѣщаѭтъ вамъ, то вѣдите, ꙗко низъпосълано ѥстъ вѣдѣниѥмь Божиимь, и ꙗко нѣстъ бога развѣ Ѥго. Прѣдадите ли сѧ?
Иже хощетъ живота мира сего и оукрашениꙗ ѥго, мьздимъ имъ дѣла ихъ тамо, и тамо не оумалени бѫдоутъ.
Тии, имъже нѣстъ ничьсоже въ Послѣдьнꙗмь развѣ Огнꙗ. И тъщетьно то, ѥже сътворишѧ тамо, и ничтожьно то, ѥже творааху.
Тѣмьже тъ ли, иже на ꙗсьнѣмь свѣдѣтельствѣ отъ Господа своѥго — и свѣдѣтель отъ Него слѣдоуѥтъ ѥмоу, и прѣжде ѥго Кънига Моисиꙗ, наставлениꙗ и милость — тии вѣроуѭтъ въ нь. А иже сокрыѥтъ ѥго отъ дроужинъ, Огнь ѥстъ оуставлено мѣсто ѥго. Тѣмьже не бѫди въ съмьнѣнии о томь. Въистинѫ, то ѥстъ истина отъ Господа твоѥго, нъ множиишии отъ людии не вѣроуѭтъ.
И кто ѥстъ неправьдьнѣише того, иже измышлꙗѥтъ на Бога лъжь? Тии приведени бѫдоутъ предъ Господа своѥго, и свѣдѣтелиѥ рекоутъ: «Сии соуть тии, иже лъгааху на Господа своѥго.» Се! Проклѧтиꙗ Божиꙗ на неправьдьныхъ,
иже отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ и ищоутъ сътворити ꙗ кривымь, и тии о Послѣдьнꙗмь сокрываѭщии соуть.
Тии не могошѧ оуити на земли, и не бысть имъ защитьниковъ помимо Бога. Оусъоугоублена бѫдетъ казнь имъ. Не могошѧ слышати и не зьрѣаху.
Тии, иже погоубишѧ доушѧ своѧ, и заблѫди отъ нихъ то, ѥже измышлꙗаху.
Безъ съмьнѣниꙗ, въ Послѣдьнꙗмь тии соуть наивѧщьшии погоубивъшии сѧ.
Въистинѫ, тии иже вѣроуѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла и смирꙗѭтъ сѧ предъ Господьмь своимь — тии дроузи Сокровеннаго Обиталища; тамо прѣбѫдоутъ вѣчьно.
Подобиꙗ двою дроужинъ ꙗко слѣпъ и глоухъ, и видѧщь и слышѧщь. Равьни ли подобиꙗмь? Не помьните ли?
И въистинѫ, посълахомъ Ноꙗ людьмъ ѥго: «Въистинѫ, азъ вамъ ꙗсьнъ прѣдъостерегатель,
да не покланꙗѥте сѧ никомоу, развѣ Богоу. Въистинѫ, боѭ сѧ за васъ казни Дьне болѣзньнаго.»
Потомь совѣтъ сокрывъшиихъ отъ людии ѥго рече: «Не видимъ тѧ развѣ ꙗко чловѣка подобьна намъ, и не видимъ, да кто слѣдоуѥтъ тебѣ, развѣ тыхъ иже хоуждьшии отъ насъ, по пръвоумоу помышлению. И не видимъ въ васъ ни ѥдиного прѣимѫщества надъ нами. Нѣ, мьнимъ васъ лъжьцами.»
Рече: «О людиѥ мои! Помыслисте ли? Аще бѫдѫ на ꙗсьнѣмь свѣдѣтельствѣ отъ Господа моѥго и далъ ми милость отъ Себе, и сокровена бысть отъ васъ, принѫдимъ ли васъ приꙗти ѭ, дондеже не хотите?»
«И, о людиѥ мои! Не прошоу отъ васъ имѣниꙗ за то. Мьзда моꙗ тъкъмо на Бозѣ. И не отъженоу вѣровавъшиихъ. Въистинѫ, тии сърѧщоутъ Господа своѥго. Нъ вижоу васъ ꙗко людии невѣждь.»
«И, о людиѥ мои! Кто поможетъ ми противоу Бога, аще отъженоу ихъ? Не помьните ли?»
«И не глаголю вамъ, ꙗко обладаѭ сокровищами Божиими, ни вѣмь незримоѥ, ни глаголю, ꙗко аньгелъ ѥсмь, ни глаголю о тыхъ, ихъже очи ваши прѣзираѭтъ, ꙗко Богъ не дастъ имъ добра. Богъ лоучьше вѣстъ, ѥже въ доушахъ ихъ. Въистинѫ, тъгда былъ бы отъ неправьдьныхъ.»
Рѣшѧ: «О Ноꙗ! Прѣпиралъ сѧ ѥси съ нами и мъного прѣпиралъ сѧ. Потомь принеси на ны, ѥже обѣщаваѥши намъ, аще истиньнъ ѥси.»
Рече: «Тъкъмо Богъ принесетъ то на васъ, аще хощетъ, и не можете оуити.»
«И не ползоуѥтъ вамъ совѣтъ мои, аще хощоу совѣтовати вамъ, аще Богъ хощетъ завести васъ. Тъ ѥстъ Господь вашь, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете.»
Или глаголѭтъ: «Тъ измысли ꙗ»? Рьци: «Аще измыслихъ ꙗ, то на мнѣ вина моꙗ, и чистъ ѥсмь отъ того, въ нѥмьже виньни ѥсте.»
И открыто бысть Ною: «Никтоже отъ людии твоихъ оувѣроуѥтъ, развѣ тыхъ, иже оуже оувѣроваша. Тѣмьже не тоужи о томь, ѥже творааху.»
«И създаи корабль подъ очесы Нашими и откровениꙗмь Нашимь, и не обращаи сѧ ко Мнѣ о тыхъ, иже неправьдовашѧ. Въистинѫ, потоплени бѫдоутъ.»
И зъда корабль, и ѥгда совѣтъ людии ѥго минааше мимо, роугаахѫ сѧ ѥмоу. Рече: «Аще роугаѥте сѧ намъ, то въистинѫ мы роугаѥмъ сѧ вамъ, ꙗкоже роугаѥте сѧ.»
«Потомь оувѣсте, комоу придетъ казнь, ꙗже посрамитъ ѥго, и на когоже снидетъ казнь нескоумьчаѥма.»
Доньдеже, ꙗко повелѣниꙗ Нашеꙗ приде и пещь закыпѣ, рѣхомъ: «Нагроузи тамо отъ вьсꙗкого рода двоꙗ, чѧтоу, и домочѧдьце твоѧ — развѣ того, о нѥмьже слово оуже минѫ — и вѣровавъшиихъ.» И никтоже не оувѣрова съ нимь, развѣ малыхъ.
И рече: «Въсѧдите; въ имѧ Божиꙗ плаваниꙗ ѥго и пристаниꙗ ѥго. Въистинѫ, Господь мои ѥстъ Вьсепрощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.»
И плы съ ними срѣди вълнъ ꙗко горъ. И воззва Нои къ сыноу своѥмоу, иже отъдалече бысть: «О сыне мои! Въсѧди съ нами и не бѫди съ сокрывъшиими.»
Рече: «Оубѣгнѫ на горѫ, ꙗже защититъ мѧ отъ воды.» Рече: «Нѣстъ защитьника днесь отъ повелѣниꙗ Божиꙗ, развѣ того, когоже помилоуѥтъ.» И вълны сташѧ междоу нима, и бысть отъ потоплѥныхъ.
И речено бысть: «О земле! Поглъти водѫ свою! И о небо! Прѣстани!» И вода опаде, и дѣло исплъни сѧ, и оупокои сѧ на Аль-Ижоудии. И речено бысть: «Прочь съ неправьдьными людьми!»
И воззва Нои къ Господиноу своѥмоу и рече: «Господи мои! Въистинѫ, сынъ мои отъ домочѧдьцевъ моихъ, и въистинѫ, обѣтъ Твои ѥстъ истиньнъ, и Ты ѥси правьдьнѣишии отъ сѫдии.»
Рече: «О Ноꙗ! Въистинѫ, тъ нѣстъ отъ домочѧдьцевъ твоихъ. Въистинѫ, то ѥстъ дѣло неправьдьноѥ. Тѣмьже не проси Мене о томь, о нѥмьже нѣстъ оу тебе вѣдѣниꙗ. Въистинѫ, оувѣщаваю тѧ, да не бѫдеши отъ невѣждь.»
Рече: «Господи мои! Въистинѫ, прибѣгаю къ Тебѣ отъ прошениꙗ Тебе о томь, о нѥмьже нѣстъ оу мене вѣдѣниꙗ. И аще не простиши ми и не помилоуѥши мене, бѫдѫ отъ погоубивъшиихъ сѧ.»
Речено бысть: «О Ноꙗ! Сълѣзи съ миромь отъ Насъ и благословениꙗми на тѧ и на ꙗзыкы отъ тыхъ, иже съ тобоѭ. И соуть ꙗзыкы, имъже дамъ наслаждениꙗ; потомь казнь болѣзньна отъ Насъ коснетъ сѧ ихъ.»
Се отъ вѣстии незримаго, ѥже открываемъ тебѣ. Не вѣдалъ того ни ты ни людиѥ твои прѣжде сего. Тѣмьже бѫди тръпѣливъ. Въистинѫ, коньць за благочьстивыхъ.
И Адоу, братъ ихъ Хоудъ. Рече: «О людиѥ мои! Покланꙗите сѧ Богоу. Нѣстъ вамъ бога, кромѣ Ѥго. Вы тъкъмо измышлꙗѥте.»
«О людиѥ мои! Не прошоу отъ васъ мьзды за то. Мьзда моꙗ тъкъмо на Томь, иже сътвори мѧ. Не разоумѣѥте ли?»
«И, о людиѥ мои! Просите прощениꙗ оу Господа вашего, потомь обратите сѧ къ Нѥмоу въ покаꙗнии. Посъла небо на васъ потоками и примножитъ силѫ къ силѣ вашеи. И не отъвращаите сѧ ꙗко виньнии.»
Рѣшѧ: «О Хоуде! Не принеслъ ѥси намъ ꙗсьнаго свѣдѣтельства, и не оставимъ боговъ нашиихъ на слово твоѥ, и нѣсмъ вѣроуѭщии тебѣ.»
«Глаголемъ тъкъмо, ꙗко нѣции отъ боговъ нашиихъ поразишѧ тѧ зъломь.» Рече: «Въистинѫ, зовоу Бога въ свѣдѣтельство и свѣдѣтельствоуите, ꙗко чистъ ѥсмь отъ того, ѥже приобьщаѥте
помимо Ѥго. Тѣмьже коуите противоу мене, вьсии; потомь не даите ми отъсрочьки.»
«Въистинѫ, положихъ оупованиꙗ на Бога, Господа моѥго и Господа вашего. Нѣстъ тварь, развѣ Тъ дръжитъ ѭ за чело. Въистинѫ, Господь мои на правьдивѣмь пѫти.»
«И аще отъвратите сѧ, то оуже повѣдахъ вамъ то, съ нимьже посъланъ бѣхъ къ вамъ. И Господь мои повелитъ дроугымъ людьмъ намѣстити васъ, и не навредите Ѥмоу ничьсоже. Въистинѫ, Господь мои Хранитель надъ вьсѣми вещьми.»
И ѥгда повелѣниꙗ Нашеꙗ приде, спасохомъ Хоуда и тыхъ, иже оувѣроваша съ нимь, милостиѭ отъ Насъ, и спасохомъ ихъ отъ казни тѧжькыѧ.
И тъ бысть Адъ; отъмѣташѧ знамениꙗ Господа своѥго и ослоушашѧ сѧ посъланьниковъ Ѥго и послѣдовашѧ повелѣнию вьсꙗкого тирана оупорьнаго.
И послѣдова за ними въ мирѣ семь проклѧтиꙗ и въ Дьнь Въскрьсениꙗ. Се! Въистинѫ, Адъ сокрылъ Господа своѥго. Се! Прочь съ Адомь, людьми Хоудовыми!
И Тамоудоу, братъ ихъ Салихъ. Рече: «О людиѥ мои! Покланꙗите сѧ Богоу. Нѣстъ вамъ бога, кромѣ Ѥго. Тъ ѥстъ, иже възвелъ васъ отъ земли и вселилъ васъ въ нѥи. Тѣмьже просите прощениꙗ Ѥго, потомь обратите сѧ къ Нѥмоу въ покаꙗнии. Въистинѫ, Господь мои Близъкъ, Отъзывьчивъ.»
Рѣшѧ: «О Салиху! Бысть ты междоу нами тъ, на когоже оупованиꙗ полагахомъ прѣжде сего. Запрѣщаѥши ли намъ покланꙗти сѧ, ѥмоуже покланꙗахѫ сѧ отьци наши? И въистинѫ, въ съмьнѣнии тръвожьнѣмь ѥсмъ о томь, къ нѥмоуже зовеши ны.»
Рече: «О людиѥ мои! Помыслисте ли? Аще бѫдѫ на ꙗсьнѣмь свѣдѣтельствѣ отъ Господа моѥго и далъ ми милость отъ Себе, то кто поможетъ ми противоу Бога, аще ослоушаѭ сѧ Ѥго? Не примножисте бы ми развѣ погыбели.»
«И, о людиѥ мои! Сиꙗ ѥстъ вельблѫдица Божиꙗ, знамениꙗ вамъ. Тѣмьже пустите ѭ пасти на земли Божии, и не коснѣте сѧ ѥи зъломь, да не постигнетъ васъ казнь близъка.»
Нъ подрѣзашѧ ѭ. Потомь рече: «Наслаждаите сѧ въ жилищѣ вашемь три дьни. Се обѣтъ, иже не будетъ олъганъ.»
И ѥгда повелѣниꙗ Нашеꙗ приде, спасохомъ Салиха и тыхъ, иже оувѣроваша съ нимь, милостиѭ отъ Насъ и отъ посрамлениꙗ того Дьне. Въистинѫ, Господь твои, Тъ ѥстъ Крѣпъкъ, Сильнъ.
И воплъ постиже неправьдьныхъ, и лежаша ницъ въ жилищахъ своихъ,
ꙗко бы николиже жишѧ тамо. Се! Въистинѫ, Тамоудъ сокрылъ Господа своѥго. Се! Прочь съ Тамоудомь!
И въистинѫ, посъланьници Наши придошѧ Аврааму съ радостьными вѣстьми. Рѣшѧ: «Миръ!» Рече: «Миръ!» И не замедли принести тельца печена.
И ꙗко оузьрѣ рѫкы ихъ не простираѭщѧ сѧ къ нѥмоу, усъмьнѣ сѧ въ нихъ и помысли страхъ отъ нихъ. Рѣшѧ: «Не бои сѧ. Въистинѫ, посълани ѥсмъ къ людьмъ Лотовымъ.»
И жена ѥго стоꙗаше, и засмѣꙗ сѧ. Потомь възвѣстихомъ ѥи радость о Исаацѣ, и по Исаацѣ Иꙗковѣ.
Рече: «Горе мнѣ! Родити ли имамъ чѧдо, ѥгда стара жена ѥсмь, и сь мѫжь мои старьць? Въистинѫ, се дивьна вещь!»
Рекошѧ: «Дивиши ли сѧ повелѣнию Божию? Милость Божиꙗ и благословениꙗ Ѥго на васъ, о Домочѧдьци! Въистинѫ, Тъ Хвальнъ, Славьнъ.»
И ꙗко страхъ отъиде отъ Авраама и благовѣстиꙗ придошѧ къ нѥмоу, прѣпирааше сѧ съ Нами о людехъ Лотовыхъ.
Въистинѫ, Авраамъ бысть тръпѣливъ, милосрьдьнъ, каѭщь сѧ.
«О Аврааме! Отъступи отъ сего. Въистинѫ, повелѣниꙗ Господа твоѥго оуже приде, и въистинѫ грѧдетъ на нихъ казнь неотъвратима.»
И ꙗко посъланьници Наши придошѧ къ Лотоу, смѫти сѧ ими и бысть тѣсьнъ за нихъ, и рече: «Се дьнь бѣдьнъ.»
И людиѥ ѥго придошѧ, стремѧще сѧ къ нѥмоу — а прѣжде зъла дѣла творааху. Рече: «О людиѥ мои! Се дъщери моѧ; чистѣишѧ соуть за васъ. Тѣмьже оубоите сѧ Бога и не срамите мѧ предъ гостьми моими. Нѣстъ ли междоу вами мѫжь правьдьнъ?»
Рѣшѧ: «Вѣси добрѣ, ꙗко нѣстъ намъ правьды на дъщери твоѧ, и въистинѫ вѣси, чьто хощемъ.»
Рече: «О аще бы имѣлъ силѫ противоу васъ, или могълъ прибѣгнѫти къ подъпорѣ крѣпъцѣ!»
Рѣшѧ: «О Лоте! Въистинѫ, мы посъланьници Господа твоѥго. Не достигнѫтъ тебе. Тѣмьже странствоуи съ домочѧдьцами своими въ чѧсти нощи, и да никтоже отъ васъ обращаѥтъ сѧ — развѣ жены твоѥѧ. Въистинѫ, ѥже поразитъ ихъ, поразитъ ѭ. Въистинѫ, оуставлено врѣмѧ ихъ ѥстъ заоутра. Не близъко ли заоутра?»
И ꙗко повелѣниꙗ Нашеꙗ приде, прѣвратихомъ вышьнеꙗ низъшьнимь и одъждихомъ на нь камениꙗ жьженоꙗ глины, ѥдино за дроугымь,
знаменоваными оу Господа твоѥго. И не далече ѥстъ отъ неправьдьныхъ.
И Мадианоу, братъ ихъ Шоуаибъ. Рече: «О людиѥ мои! Покланꙗите сѧ Богоу. Нѣстъ вамъ бога, кромѣ Ѥго. И не оумалꙗите мѣрѫ и вѣсъ. Въистинѫ, вижоу васъ въ блаженьствѣ, и въистинѫ, боѭ сѧ за васъ казни Дьне обиѥмлѭщаго.»
«И, о людиѥ мои! Даваите плъноу мѣрѫ и плънъ вѣсъ по правьдѣ, и не обирайте людии вещии ихъ, и не творите пакости на земли.»
«Остатъкъ Божии лоучьше ѥстъ за васъ, аще вѣровавъшии ѥсте. И нѣсмь хранитель надъ вами.»
Рѣшѧ: «О Шоуаибе! Молитва ли твоꙗ повелѣваѥтъ тебѣ, да оставимъ то, ѥмоуже покланꙗахѫ сѧ отьци наши, или да не творимъ съ имѣниꙗми нашими ꙗко хощемъ? Въистинѫ, ты тръпѣливъ, правьдивъ.»
Рече: «О людиѥ мои! Помыслисте ли? Аще бѫдѫ на ꙗсьнѣмь свѣдѣтельствѣ отъ Господа моѥго и подалъ ми отъ Себе пропитаниꙗ доброѥ — и не хощоу противити сѧ вамъ въ томь, ѥже запрѣщаю вамъ. Не хощоу развѣ исправлениꙗ, ѥлико могоу. И оуспѣхъ мои тъкъмо съ Богомь. На Него оуповаю и къ Нѥмоу обращаю сѧ.»
«И, о людиѥ мои! Да не причинитъ вамъ расприꙗ вашеꙗ со мноѭ, да постигнетъ васъ подобьноѥ томоу, ѥже постиже людии Ноѥвыхъ или людии Хоудовыхъ или людии Салиховыхъ. И людиѥ Лотовы не далече отъ васъ.»
«И просите прощениꙗ оу Господа вашего, потомь обратите сѧ къ Нѥмоу въ покаꙗнии. Въистинѫ, Господь мои ѥстъ Прѣмилосрьдьнъ, Любьвеобильнъ.»
Рѣшѧ: «О Шоуаибе! Не разоумѣемъ мъного отъ того, ѥже глаголеши, и въистинѫ видимъ тѧ слабъ междоу нами. И аще бы не родъ твои, побили бы тѧ камениѥмь. И нѣси силенъ противоу насъ.»
Рече: «О людиѥ мои! Родъ ли мои крѣпъчаише оу васъ, нежели Богъ? И отъвръгли бысте Ѥго за хрьбеты своѧ. Въистинѫ, Господь мои обиѥмлѥтъ, ѥже творите.»
«И, о людиѥ мои! Дѣлаите по мѣстоу вашемоу. Въистинѫ, азъ дѣлаю. Оувѣсте, комоу придетъ казнь, ꙗже посрамитъ ѥго, и кто лъжець. И стрѣзите; въистинѫ, азъ съ вами стрѣгоу.»
И ꙗко повелѣниꙗ Нашеꙗ приде, спасохомъ Шоуаиба и тыхъ, иже оувѣроваша съ нимь, милостиѭ отъ Насъ. И воплъ постиже неправьдьныхъ, и лежаша ницъ въ жилищахъ своихъ,
ꙗко бы николиже жишѧ тамо. Се! Прочь съ Мадианомь, ꙗкоже и съ Тамоудомь!
И въистинѫ, посълахомъ Моисиꙗ съ знамениꙗми Нашими и властиѭ ꙗвьноѭ
къ Фараоноу и совѣтоу ѥго. Нъ послѣдовашѧ повелѣнию Фараоновоу, а повелѣниꙗ Фараоново не бысть правьдивоѥ.
Пойдетъ прѣдъ людьми своими въ Дьнь Въскрьсениꙗ и въведетъ ихъ въ Огнь. И зъло ѥстъ мѣсто водопоꙗ, камо ведоми соуть.
И послѣдова за ними въ мирѣ семь проклѧтиꙗ и въ Дьнь Въскрьсениꙗ. Зълъ даръ, иже даѥтъ сѧ.
Се отъ вѣстии градовъ, ихъже повѣдаемъ тебѣ. Отъ нихъ нѣции стоꙗтъ, а нѣции пожьнѣни.
И не обидѣхомъ ихъ, нъ сами сѧ обидѣшѧ. И бозии ихъ, ѩже призывааху помимо Бога, не ползовашѧ имъ ничьсоже, ꙗко повелѣниꙗ Господа твоѥго приде. И не примножишѧ имъ развѣ погыбели.
И такоже оуловлениꙗ Господа твоѥго, ꙗко оуловлꙗѥтъ грады, дондеже неправьдьни соуть. Въистинѫ, оуловлениꙗ Ѥго ѥстъ болѣзньно, жестоко.
Въистинѫ, въ томь знамениꙗ за того, иже боитъ сѧ казни Послѣдьнꙗго. Се Дьнь, въ нѥмьже людиѥ събрани бѫдоутъ, и Дьнь свѣдѣтельствованъ.
И не замедлꙗемъ ѥго, развѣ до срока исчислена.
Въ Дьнь ꙗко придетъ, ни ѥдина доуша не възглаголѥтъ, развѣ изволениꙗмь Ѥго. Потомь отъ нихъ бѣдьни и блажени.
А тии иже бѣдьни, въ Огни бѫдоутъ; тамо имъ въздыханиꙗ и рыданиꙗ,
прѣбываѭще тамо, дондеже небеса и земьꙗ стоꙗтъ, развѣ ꙗко Господь твои хощетъ. Въистинѫ, Господь твои Дѣлатель того, ѥже намѣрꙗѥтъ.
А тии иже блажени, въ Сокровенномь Обиталищи бѫдоутъ, прѣбываѭще тамо, дондеже небеса и земьꙗ стоꙗтъ, развѣ ꙗко Господь твои хощетъ — даръ нескоумьчаѥмъ.
Тѣмьже не бѫди въ съмьнѣнии о томь, ѥмоуже сии покланꙗѭтъ сѧ. Не покланꙗѭтъ сѧ развѣ ꙗкоже покланꙗахѫ сѧ отьци ихъ прѣжде. И въистинѫ, заплатимъ имъ чѧсть ихъ неоумалѥнѫ.
И въистинѫ, дахомъ Моисию Кънигѫ, и разъшьли сѧ о нѥи. И аще бы не слово, ѥже прѣжде минѫ отъ Господа твоѥго, рѣшено бы было междоу ними. И въистинѫ, тии въ съмьнѣнии тръвожьнѣмь о нѥи.
И въистинѫ, комоуждо Господь твои исплъна мьздитъ дѣла ихъ. Въистинѫ, Тъ вѣстъ, ѥже творѧтъ.
Тѣмьже бѫди тръпѣливъ, ꙗкоже повелѣно тебѣ, и иже обратилъ сѧ къ Богоу съ тобоѭ, и не прѣстѫпаите. Въистинѫ, Тъ Зьрѧщии то, ѥже творите.
И не приклонꙗите сѧ къ тѣмъ, иже неправьдоуѭтъ, да не коснетъ сѧ васъ Огнь, и нѣстъ вамъ защитьниковъ помимо Бога; потомь не бѫдете подъпомогнѫти.
И оутвръдите сѧ въ молитвѣ на обою коньцоу дьне и въ раньнихъ часѣхъ нощи. Въистинѫ, добраꙗ дѣла отъгонꙗѭтъ зъла дѣла. Се ѥстъ напоминаниꙗ помнѧщиимъ.
И бѫди тръпѣливъ, ибо въистинѫ Богъ не расточаѥтъ мьзды творѧщиихъ добро.
Аще бы тъкъмо бывъ междоу поколѣниꙗми прѣжде васъ мѫжи остатъка, иже запрѣщааху пакость на земли — развѣ малыхъ отъ тыхъ, ѩже спасохомъ. А неправьдьнии послѣдовашѧ, ѥмоуже даны бышѧ оудобьства, и бышѧ виньни.
И Господь твои не погоуби бы градовъ неправьдьно, дондеже людиѥ ихъ исправителиѥ соуть.
И аще бы Господь твои хотѣлъ, сътворилъ бы людии ꙗзыкомь ѥдинѣмь, нъ не прѣстаѭтъ различати сѧ,
развѣ тыхъ, ѩже Господь твои помиловалъ. И за то сътвори ихъ. И слово Господа твоѥго исплъни сѧ: «Исплъню Пагоубѫ привидѣниꙗми и людьми, вьсѣми въкоупь.»
И вьсе, ѥже повѣдаемъ тебѣ отъ вѣстии посъланьниковъ, ѥстъ то, чимь оутвръждаемъ сръдьце твоѥ. И въ семь приде тебѣ истина и оувѣщаниꙗ и напоминаниꙗ вѣровавъшиимъ.
И рьци тѣмъ, иже не вѣроуѭтъ: «Дѣлаите по мѣстоу вашемоу. Въистинѫ, мы дѣлаемъ.»
«И ждите; въистинѫ, мы ждемъ.»
И Богоу принадлежитъ незримоѥ небесъ и земли, и къ Нѥмоу вьсе дѣло възвращаѥтъ сѧ. Тѣмьже покланꙗи сѧ Ѥмоу и оуповаи на Него. И Господь твои нѣстъ нерадивъ о томь, ѥже творите.

Юсуфъ Иосифъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Рā. Сиꙗ знамениꙗ Кънигы ꙗсьны.
Въистинѫ, Мы низъпосълахомъ ꙗ ꙗко Чтениꙗ арабьско, да разоумѣѥте.
Повѣдаемъ тебѣ краснѣишоую отъ повѣстии тѣмь, ѥже открыхомъ тебѣ отъ Чтениꙗ сего, аще и бысть ты, прѣжде ѥго, отъ нерадивыхъ.
Ѥгда рече Иосифъ отьцоу своѥмоу: «О отьче мои! Въистинѫ, видѣхъ ѥдинонадесѧтъ звѣздъ и слъньце и лоунѫ; видѣхъ ихъ поклонꙗѭщиихъ сѧ мнѣ.»
Рече: «О сыне мои! Не повѣдаи видѣниꙗ своѥго братии своѥи, да не оуковаѭтъ на тѧ ковъ. Въистинѫ, сатана чловѣкоу ꙗвьнъ врагъ.»
И тако Господь твои изберетъ тѧ и наоучитъ тѧ тлъкованию событии и съвръшитъ благодать Свою на тебе и на Домоу Иꙗковлѣ, ꙗкоже съвръши ю прѣжде на отьцехъ твоихъ, Авраамѣ и Исаацѣ. Въистинѫ, Господь твои Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.
Въистинѫ, въ Иосифѣ и братии ѥго знамениꙗ ищоущиимъ.
Ѥгда рекошѧ: «Въистинѫ, Иосифъ и братъ ѥго дражьши соуть отьцоу нашемоу, нежели мы, а мы чѧта. Въистинѫ, отьць нашь въ заблѫждении ꙗвьнѣмь.»
«Оубиите Иосифа или извръзите ѥго въ нѣкоую землѭ, да обратитъ сѧ лице отьца вашего къ вамъ, и бѫдете, по нѥмь, людьми правьдьными.»
Глаголꙗи отъ нихъ рече: «Не оубиваите Иосифа, нъ извръзите ѥго въ глѫбинѫ кладѧзи; нѣкыи караванъ подъиметъ ѥго — аще дѣꙗти имате.»
Рекошѧ: «О отьче нашь! Чьто тебе, ꙗко не довѣрꙗѥши ны Иосифа, дондеже мы благожелатели ѥмоу?»
«Посъли ѥго съ нами заоутра, да порадоуѥтъ сѧ и поиграѥтъ, и въистинѫ, бѫдемъ хранителиѥ ѥго.»
Рече: «Въистинѫ, печалитъ мѧ, ꙗко възьмете ѥго, и боѭ сѧ, да вълкъ не пожьретъ ѥго, дондеже нерадиви ѥмоу ѥсте.»
Рекошѧ: «Аще вълкъ пожьретъ ѥго, а мы чѧта, то въистинѫ мы погоубившии сѧ.»
И ꙗко отъведошѧ ѥго и согласишѧ сѧ положити ѥго въ глѫбинѫ кладѧзи — и открыхомъ ѥмоу: «Въистинѫ, повѣдаѥши имъ о семь дѣлѣ ихъ, дондеже не чоуѭтъ» —
и придошѧ къ отьцоу своѥмоу въ вечеръ, плачоуще.
Рекошѧ: «О отьче нашь! Въистинѫ, текосте състизати сѧ и оставихомъ Иосифа съ вещьми нашими, и вълкъ пожьре ѥго. И не повѣриши намъ, аще и истинѫ глаголемъ.»
И придошѧ съ кръвиѭ лъжьноѭ на ризѣ ѥго. Рече: «Нѣ, доушѧ вашꙗ прѣльстишѧ васъ. Тѣмьже тръпѣниꙗ подобьно. И Богъ ѥстъ, чьꙗ помощь ищетъ сѧ противоу того, ѥже описоуѥте.»
И приде караванъ и посълашѧ водочръпьца своѥго, и опоусти вѣдро своѥ. Рече: «О радость! Се юноша!» И сокрышѧ ѥго ꙗко товаръ. И Богъ вѣстъ, ѥже творѧтъ.
И продашѧ ѥго за цѣнѫ малѫ — за нѣколико дирхемъ — и бышѧ равнодоушьни о нѥмь.
И рече тъ отъ Ѥгупьта, иже коупи ѥго, женѣ своѥи: «Сътвори жилище ѥго чьстьно. Може ползоуѥтъ намъ или приимемъ ѥго ꙗко сына.» И тако оутвръдихомъ Иосифа на земли и да наоучимъ ѥго тлъкованию событии. И Богъ побѣждаѥтъ въ дѣлѣ Своѥмь, нъ множиишии отъ людии не вѣдѧтъ.
И ꙗко достиже зрѣлости своѥѧ, дахомъ ѥмоу сѫдъ и вѣдѣниꙗ. И тако мьздимъ творѧщиихъ добро.
И та, въ ѥѧже домоу бысть, хотѣаше обольстити ѥго, и затвори двьри и рече: «Прииди же!» Рече: «Боже сохрани! Въистинѫ, тъ господинъ мои, иже сътвори жилище моѥ чьстьно. Въистинѫ, неправьдьнии не прѣоуспѣѭтъ.»
И въистинѫ, она желааше ѥго, и тъ бы желалъ ѥѧ, аще бы не оузьрѣлъ свѣдѣтельство Господа своѥго. Тако бысть, да отъвратимъ отъ него зъло и срамотѫ. Въистинѫ, тъ бысть отъ прѣданыхъ слоугъ Нашиихъ.
И текоста къ двьремъ, и разъдра ризѫ ѥго отъзади, и обрѣтоста мѫжа ѥѧ оу двьрии. Рече: «Каковъ мьздъ тому, иже хощетъ зъла домочѧдьцемъ твоимъ, развѣ да затворенъ бѫдетъ или казнь болѣзньна?»
Рече: «Она хотѣаше обольстити мѧ.» И свѣдѣтель отъ домочѧдьць ѥѧ свѣдѣтельствова: «Аще риза ѥго разъдрана спрѣда, то она истинѫ глаголѥтъ, и тъ отъ лъжьцевъ.»
«А аще риза ѥго разъдрана отъзади, то она лъжетъ, и тъ отъ правьдивыхъ.»
И ꙗко оузьрѣ ризѫ ѥго разъдранѫ отъзади, рече: «Въистинѫ, се отъ ковъ вашиихъ. Въистинѫ, ковъ вашъ великъ.»
«Иосифе! Отъступи отъ сего. И ты, проси прощениꙗ за грѣхъ свои. Въистинѫ, ты бысть отъ грѣшьныхъ.»
И жены въ градѣ рекошѧ: «Жена вельможи ищетъ обольстити юношоу своѥго. Поразилъ ю любовиѭ. Въистинѫ, видимъ ю въ заблѫждении ꙗвьнѣмь.»
И ꙗко оуслыша о ковѣхъ ихъ, посъла по нихъ и оуготова имъ пиръ и даде комоуждо отъ нихъ ножь и рече: «Изыди прѣдъ нихъ.» И ꙗко оузьрѣшѧ ѥго, възвеличишѧ ѥго и оурѣзашѧ рѫкы своѧ и рекошѧ: «Боже сохрани! Се нѣстъ чловѣкъ. Се тъкъмо аньгелъ благородьнъ.»
Рече: «Се ѥстъ тъ, о нѥмьже користе мене. И въистинѫ, хотѣхъ обольстити ѥго, нъ оудръжа сѧ. И аще не сътворитъ, ѥже повелѣваю ѥмоу, въистинѫ затворенъ бѫдетъ и бѫдетъ отъ оуниженыхъ.»
Рече: «Господи мои! Тьмьница дражьша ми ѥстъ, нежели то, къ нѥмоуже зовоутъ мѧ. И аще не отъвратиши отъ мене ковъ ихъ, приклонѭ сѧ къ нимъ и бѫдѫ отъ невѣждь.»
И отъвѣща ѥмоу Господь ѥго и отъврати отъ него ковъ ихъ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Вьсеслышѧи, Вьсевѣдыи.
Потомь показа сѧ имъ, по видѣнии знамении, да затворѧтъ ѥго на врѣмѧ.
И вънидошѧ съ нимь въ тьмьницоу два юноши. Ѥдинъ отъ нихъ рече: «Въистинѫ, вижоу сѧ давѧщаго вино.» И дроугыи рече: «Въистинѫ, вижоу сѧ несѫщаго на главѣ хлѣбъ, отъ негоже птицы ꙗдѧтъ. Повѣждь намъ тлъкованиꙗ ѥго. Въистинѫ, видимъ тѧ отъ творѧщиихъ добро.»
Рече: «Ни ѥдина пища, ꙗже подадена бѫдетъ вамъ, не придетъ, развѣ повѣмъ вамъ тлъкованиꙗ ѥго, прѣжде даже придетъ. Се отъ того, ѥмоуже Господь мои наоучи мѧ. Въистинѫ, оставихъ вѣрѫ людии, иже не вѣроуѭтъ въ Бога и иже о Послѣдьнꙗмь сокрываѭщии соуть.»
«И послѣдовахъ вѣрѣ отьцевъ моихъ, Авраама и Исаака и Иꙗкова. Не подобааше намъ приобьщати Богоу ничьсоже. Се отъ щедрости Божиꙗ на насъ и на людии, нъ множиишии отъ людии не благодарѧтъ.»
«О два дроуга тьмьничьна! Различьни ли господиѥ лоучьше, или Богъ, Ѥдинъ, Прѣвъзносѧщии Сѧ?»
«Не покланꙗѥте сѧ помимо Ѥго развѣ именомъ, ꙗже именовасте, вы и отьци ваши, за нихъже Богъ не низъпосъла власти. Сѫдъ принадлежитъ тъкъмо Богоу. Повелѣ, да не покланꙗѥте сѧ никомоу, развѣ Ѥго. Се ѥстъ правьдиваꙗ вѣра, нъ множиишии отъ людии не вѣдѧтъ.»
«О два дроуга тьмьничьна! Ѥдинъ отъ васъ налиѥтъ вино господиноу своѥмоу. А дроугыи распѧтъ бѫдетъ, и птицы бѫдоутъ ꙗсти отъ главы ѥго. Рѣшено ѥстъ дѣло, о нѥмьже въпрашаѥте.»
И рече томоу, когоже мьнꙗаше спасена отъ двою: «Помѧни мѧ предъ господиномь своимь.» Нъ сатана сътвори, да забы поминаниꙗ Господа своѥго, и пробы въ тьмьници нѣколико лѣтъ.
И рече кралъ: «Въистинѫ, вижоу седмь кравъ тлъстыхъ, ѩже седмь тъщиихъ пожираѭтъ, и седмь класовъ зеленыхъ и иныхъ соухыхъ. О совѣте! Протлъкоуите ми видѣниꙗ моꙗ, аще видѣниꙗ тлъковати оумѣѥте.»
Рекошѧ: «Съны безладьни, и нѣсмъ оучени тлъковании съновъ.»
И тъ отъ двою, иже спасенъ бысть и помнѣ по врѣмени, рече: «Повѣмъ вамъ тлъкованиꙗ ѥго; тѣмьже посълите мѧ.»
«Иосифе! О ты правьдивыи! Протлъкоуи намъ о седми кравахъ тлъстыхъ, ѩже седмь тъщиихъ пожираѭтъ, и о седми класехъ зеленыхъ и иныхъ соухыхъ, да възвращоу сѧ къ людьмъ, да може оувѣдѧтъ.»
Рече: «Сѣите седмь лѣтъ оусръдьно; потомь ѥже пожьнете, оставите въ класѣ ѥго, развѣ мало, ѥгоже ꙗсте.»
«Потомь по томь придоутъ седмь лѣтъ тѧжькыхъ, ꙗже пожьроутъ, ѥже оуготовасте имъ, развѣ мало отъ того, ѥже схраните.»
«Потомь по томь придетъ лѣто, въ нѥмьже людиѥ подъпомогнѫти бѫдоутъ и въ нѥмьже давити бѫдоутъ.»
И рече кралъ: «Приведите ѥго ко мнѣ.» И ꙗко посъланьць приде къ нѥмоу, рече: «Възврати сѧ къ господиноу своѥмоу и въспроси ѥго, каково ѥстъ дѣло женъ, ꙗже оурѣзашѧ рѫкы своѧ. Въистинѫ, Господь мои вѣстъ ковъ ихъ.»
Рече: «Каково бысть дѣло вашеꙗ, ꙗко хотѣсте обольстити Иосифа?» Рекошѧ: «Боже сохрани! Не вѣмъ зъла о нѥмь.» Жена вельможина рече: «Нынѣ истина изнесена. Азъ хотѣхъ обольстити ѥго, и въистинѫ, тъ отъ правьдивыхъ.»
«Се, да вѣстъ, ꙗко не прѣдахъ ѥго тайно, и ꙗко Богъ не наставлꙗѥтъ ковъ прѣдателевъ.»
«И не оправьдаваю себе. Въистинѫ, доуша повелѣваѥтъ зъло, развѣ ѥже Господь мои помилоуѥтъ. Въистинѫ, Господь мои Вьсепрощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.»
И рече кралъ: «Приведите ѥго ко мнѣ, да приобьщоу ѥго себѣ.» И ꙗко бесѣдова съ нимь, рече: «Въистинѫ, днесь ты оу насъ оутвръжденъ, довѣренъ.»
Рече: «Постави мѧ надъ хранилищами земли. Въистинѫ, хранитель оученъ ѥсмь.»
И тако оутвръдихомъ Иосифа на земли, да обитаѥтъ тамо, идеже хощетъ. Дарѫемъ милость Нашоу, комоу хощемъ. И не расточаемъ мьзды творѧщиихъ добро.
И въистинѫ, мьзда Послѣдьнꙗго лоучьше за тыхъ, иже вѣроуѭтъ и бывааху благочьстиви.
И братиꙗ Иосифова придошѧ и вънидошѧ къ нѥмоу, и позна ихъ, а тии не познаша ѥго.
И ꙗко снабъди ихъ потрѣбами ихъ, рече: «Приведите ми брата вашего отъ отьца вашего. Не видите ли, ꙗко плънѫ мѣрѫ даю и лоучьшии ѥсмь хозꙗинъ?»
«И аще не приведете ѥго ко мнѣ, нѣстъ вамъ мѣры оу мене, ни приближаите сѧ.»
Рекошѧ: «Потъщимъ сѧ оувлещи ѥго отъ отьца. И въистинѫ, сътворимъ.»
И рече слоугамъ своимъ: «Положите товаръ ихъ въ мѣхы ихъ, да може познаѭтъ ѥго, ꙗко възвратѧтъ сѧ къ домочѧдьцемъ своимъ, да може възвратѧтъ сѧ.»
И ꙗко възвратишѧ сѧ къ отьцоу своѥмоу, рекошѧ: «О отьче нашь! Мѣра отъказана намъ бысть; тѣмьже посъли съ нами брата нашего, да полоучимъ мѣрѫ. И въистинѫ, бѫдемъ хранителиѥ ѥго.»
Рече: «Довѣрю ли вамъ ѥго, развѣ ꙗко довѣрихъ вамъ брата ѥго прѣжде? Богъ лоучьшии хранитель, и Тъ Прѣмилосрьдьнѣишии отъ тыхъ, иже милость ꙗвлꙗѭтъ.»
И ꙗко отъвръзошѧ вещи своѧ, обрѣтошѧ товаръ свои възвращенъ имъ. Рекошѧ: «О отьче нашь! Чьто вѧщьше хощемъ? Се товаръ нашь възвращенъ намъ. Снабдимъ домочѧдьце нашѧ и сохранимъ брата нашего и получимъ мѣрѫ лишьнюю. Се мѣра легъка.»
Рече: «Не посълю ѥго съ вами, доньдеже дадите ми клѧтвѫ тръжьнѫ Богомь, ꙗко възвратите ѥго ко мнѣ, развѣ аще бѫдете обьѧти.» И ꙗко даша ѥмоу клѧтвѫ тръжьнѫ, рече: «Богъ хранитель надъ тѣмь, ѥже глаголемъ.»
И рече: «О сынове мои! Не вънидѣте ѥдиными вратами, нъ вънидѣте различьными вратами. И не ползоуѭ вамъ ничьсоже противоу Бога. Сѫдъ принадлежитъ тъкъмо Богоу. На Него оуповаю, и на Него да оуповаѭтъ оуповаѭщии.»
И ꙗко вънидошѧ ꙗкоже отьць ихъ повелѣ имъ, не ползова имъ ничьсоже противоу Бога — развѣ потрѣба въ доуши Иꙗковлѣ, ѭже исплъни. И въистинѫ, обладааше вѣдѣниꙗмь за то, ꙗко наоучихомъ ѥго, нъ множиишии отъ людии не вѣдѧтъ.
И ꙗко вънидошѧ къ Иосифоу, приꙗ брата своѥго къ себѣ и рече: «Въистинѫ, азъ ѥсмь братъ твои; тѣмьже не тоужи о томь, ѥже творааху.»
И ꙗко снабъди ихъ потрѣбами ихъ, положи чашоу въ мѣхъ брата своѥго. Потомь глашатаи възъгласи: «О караване! Въистинѫ, вы тати!»
Рекошѧ, обращаѭще сѧ къ нимъ: «Чьто ѥстъ, ѥже погоубисте?»
Рекошѧ: «Погоубихомъ чашоу кралѥвѫ, и томоу, иже принесетъ ю, вьючьникъ, и азъ порѫчьникъ за то.»
Рекошѧ: «Богомь! Вѣсте добрѣ, ꙗко не придохомъ творити пакость на земли, и нѣсмъ тати.»
Рекошѧ: «Потомь какова мьзда за то, аще лъжеци ѥсте?»
Рекошѧ: «Мьзда за то — тъ, въ чиѥмь мѣсѣ обрѧщетъ сѧ, тъ самъ ѥстъ мьзда. Тако мьздимъ неправьдьныхъ.»
Потомь нача съ мѣхами ихъ прѣжде мѣха брата своѥго; потомь извлѣче ю изъ мѣха брата своѥго. Тако оумыслихомъ за Иосифа. Не моглъ бы възѧти брата своѥго по законоу кралѥвоу, развѣ ꙗко Богъ хотѣ. Възвышаемъ стьпениꙗми, когоже хощемъ. И надъ вьсꙗкымь обладателемь вѣдѣниꙗ ѥстъ Ѥдинъ Вьсевѣдыи.
Рекошѧ: «Аще оукралъ, то братъ ѥго оукралъ прѣжде.» Нъ Иосифъ сокры то въ себѣ и не ꙗви имъ. Рече: «Вы на хоуждьшемь мѣстѣ. И Богъ лоучьше вѣстъ, ѥже описоуѥте.»
Рекошѧ: «О вельможе! Въистинѫ, имаетъ отьца, старьца великаго. Тѣмьже възьми ѥдиного отъ насъ въ мѣсто ѥго. Въистинѫ, видимъ тѧ отъ творѧщиихъ добро.»
Рече: «Боже сохрани, да възьмемъ, развѣ того, оу когоже обрѣтохомъ имѣниꙗ нашеꙗ. Въистинѫ, тъгда были бы неправьдьнии.»
И ꙗко отъчаꙗша сѧ о нѥмь, отъстѫпиша, совѣтоуѭще. Старѣишии отъ нихъ рече: «Не вѣсте ли, ꙗко отьць вашь клѧтвѫ тръжьнѫ възѧ отъ васъ Богомь, и прѣжде погрѣшисте въ обѧзаности о Иосифѣ? Не отъидоу отъ земли, доньдеже отьць мои отъпоуститъ мѧ или Богъ сѫдитъ за мене. И Тъ ѥстъ лоучьшии отъ сѫдии.»
«Възвратите сѧ къ отьцоу вашемоу и рьцѣте: 'О отьче нашь! Въистинѫ, сынъ твои оукралъ. И свѣдѣтельствоуемъ тъкъмо о томь, ѥже вѣмъ, и не могохомъ оустерещи отъ незримаго.'»
«'И въспроси градъ, въ нѥмьже бѣхомъ, и караванъ, съ нимьже придохомъ. И въистинѫ, правьдиви ѥсмъ.'»
Рече: «Нѣ, доушѧ вашꙗ прѣльстишѧ васъ. Тѣмьже тръпѣниꙗ подобьно. Може Богъ приведетъ ихъ вьсꙗхъ ко мнѣ. Въистинѫ, Тъ Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.»
И отъврати сѧ отъ нихъ и рече: «О тоуга моꙗ о Иосифѣ!» И очи ѥго побѣлѣшѧ отъ печали, и тоугоѭ оудавлень бысть.
Рекошѧ: «Богомь! Не прѣстанеши поминати Иосифа, доньдеже истощенъ бѫдеши или отъ погыбъшиихъ бѫдеши.»
Рече: «Тъкъмо Богоу жалоуѭ сѧ о тоузѣ своѥи и печали своѥи, и вѣмъ отъ Бога, ѥгоже не вѣсте.»
«О сынове мои! Идите и ищите о Иосифѣ и братѣ ѥго, и не отъчаꙗваите сѧ о Доухъ Божии. Въистинѫ, никтоже не отъчаꙗваѥтъ сѧ о Доухъ Божии, развѣ людиѥ сокрывъшии.»
И ꙗко вънидошѧ къ нѥмоу, рекошѧ: «О вельможе! Бѣда коснѫла сѧ насъ и домочѧдьцевъ нашиихъ, и принесохомъ товаръ малоцѣньнъ. Тѣмьже даждь намъ плъноу мѣрѫ и бѫди милостивъ намъ. Въистинѫ, Богъ мьздитъ милостивыхъ.»
Рече: «Вѣсте ли, ѥже сътвористе Иосифоу и братоу ѥго, ѥгда невѣжди бысте?»
Рекошѧ: «Въистинѫ ли ты Иосифъ?» Рече: «Азъ ѥсмь Иосифъ, и се братъ мои. Богъ благъ бысть къ намъ. Въистинѫ, иже благочьстивъ и тръпѣливъ — въистинѫ, Богъ не расточаѥтъ мьзды творѧщиихъ добро.»
Рекошѧ: «Богомь! Въистинѫ, Богъ избралъ тѧ надъ нами, и въистинѫ грѣшьни бѣхомъ.»
Рече: «Нѣстъ оукоризны на васъ днесь. Богъ да проститъ вамъ, и Тъ Прѣмилосрьдьнѣишии отъ тыхъ, иже милость ꙗвлꙗѭтъ.»
«Идите съ ризоѭ сеѭ моѥѭ и положите ю на лице отьца моѥго; бѫдетъ видѧщь. И приведите ко мнѣ домочѧдьце вашꙗ, вьсꙗхъ.»
И ꙗко караванъ отъиде, отьць ихъ рече: «Въистинѫ, чоую благовониꙗ Иосифово — да не мьните мѧ стариковомь.»
Рекошѧ: «Богомь! Въистинѫ, ты въ старомь заблѫждении своѥмь.»
И ꙗко благовѣстьникъ приде, положи ю на лице ѥго, и прозрѣ. Рече: «Не рѣхъ ли вамъ, ꙗко вѣмъ отъ Бога, ѥгоже не вѣсте?»
Рекошѧ: «О отьче нашь! Проси прощениꙗ за ны грѣховъ нашиихъ. Въистинѫ, грѣшьни бѣхомъ.»
Рече: «Попрошоу прощениꙗ за васъ оу Господа моѥго. Въистинѫ, Тъ Вьсепрощаѧи, Прѣмилосрьдьнъ.»
И ꙗко вънидошѧ къ Иосифоу, приꙗ къ себѣ родителꙗ своꙗ и рече: «Вънидите въ Ѥгупьтъ, аще Богъ хощетъ, въ безопасьности.»
И възнесе родителꙗ своꙗ на прѣстолъ, и падошѧ предъ нимь ницъ. И рече: «О отьче мои! Се тлъкованиꙗ видѣниꙗ моѥго дрѣвьнꙗго. Господь мои истиньно сътвори ѥ. И благъ бысть ко мнѣ, ꙗко извелъ мѧ изъ тьмьници и привелъ васъ отъ поустыни, по ꙗже сатана посѣꙗ распрю междоу мноѭ и братиꙗми моими. Въистинѫ, Господь мои тъньчаишии въ томь, ѥже хощетъ. Въистинѫ, Тъ Вьсевѣдыи, Прѣмѫдръ.»
«Господи мои! Далъ ми ѥси отъ власти и наоучилъ мѧ тлъкованию событии. Творьче небесъ и земли! Ты ѥси Защитьникъ мои въ мирѣ семь и Послѣдьнꙗмь. Оумрьтви мѧ въ Прѣданости и причисли мѧ къ правьдьнымъ.»
Се отъ вѣстии незримаго, ѥже открываемъ тебѣ. И не бысть ты съ ними, ꙗко оурѧдишѧ дѣло своѥ и ковааху.
И множиишии отъ людии, аще и хощеши, не соуть вѣроуѭщии.
И не просиши отъ нихъ ни ѥдиноѧ мьзды за то. То тъкъмо напоминаниꙗ мировомъ.
И колико знамении на небесѣхъ и на земли проходѧтъ мимо, отъвращаѭще сѧ отъ нихъ.
И множиишии отъ нихъ не вѣроуѭтъ въ Бога, развѣ ꙗко приобьщаѭтъ.
Тѣмьже безопасьни ли соуть, да не приидетъ на нихъ покровъ казни Божиꙗ, или да не приидетъ Часъ на нихъ нагло, дондеже не чоуѭтъ?
Рьци: «Се пѫть мои. Зовоу къ Богоу — на ꙗсьнѣмь зрѣнии азъ и тии иже слѣдоуѭтъ мнѣ. И слава Богоу, и нѣсмь отъ приобьщаѭщиихъ.»
И не посълахомъ прѣжде тебе развѣ мѫжии, имъже открыхомъ, отъ людии градьскыхъ. Не странствоваша ли по земли и не зьрѣшѧ, каковъ бысть коньць тыхъ прѣжде нихъ? И въистинѫ, жилище Послѣдьнꙗго лоучьше за благочьстивыхъ. Не разоумѣѥте ли?
Доньдеже ꙗко посъланьници отъчаꙗша сѧ и мьнꙗаху, ꙗко отъвръжени бышѧ, помощь Наша приде къ нимъ, и спасенъ бысть, когоже хотѣхомъ. И сила Наша не отъвращаѥтъ сѧ отъ виньныхъ людии.
Въистинѫ, въ повѣстехъ ихъ пооучениꙗ имоущиимъ разоумъ. Нѣстъ повѣсть измышлена, нъ потвръждениꙗ того, ѥже прѣжде ѥго, и изложениꙗ вьсего, и наставлениꙗ и милость людьмъ вѣроуѭщиимъ.

Ар-Раꙁдъ Громъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ, Рā. Сиꙗ знамениꙗ Кънигы; и ꙗже низъпосълано тебѣ отъ Господа твоѥго ѥстъ истина, нъ множиишии отъ людии не вѣроуѭтъ.
Богъ ѥстъ, иже възнесе небеса безъ стълповъ, ꙗже видите, потомь оутвръди сѧ на Прѣстолѣ и покори слъньце и лоунѫ, комоуждо текоущоу до срока оуставлена. Оуправлꙗѥтъ дѣло и излагаѥтъ знамениꙗ, да може бѫдете оувѣрени о сърѣтении Господа вашего.
И Тъ ѥстъ, иже простръ землѭ и положи на нѥи горы крѣпъкы и рѣкы; и отъ вьсꙗкого плода положи тамо два рода. Покрываѥтъ нощь дьнемь. Въистинѫ, въ томь знамениꙗ людьмъ размышлꙗѭщиимъ.
И на земли соуть оучѧстъкы съсѣдьнии и вьртогради виноградьнии и нивы и пальмы — отъ ѥдиного корени и не отъ ѥдиного корени — напаꙗѥми ѥдиноѭ водоѭ; и даемъ нѣцыимъ отъ нихъ прѣвъзити дроугыхъ плодомь. Въистинѫ, въ томь знамениꙗ людьмъ разоумѣваѭщиимъ.
И аще дивиши сѧ, то дивьно ѥстъ глаголъ ихъ: «Ѥгда бѫдемъ прахъ, бѫдемъ ли въ новѣ тварь?» Тии, иже сокрываѭтъ Господа своѥго; и тии, оковы на выꙗхъ ихъ; и тии дроузи Огнꙗ, тамо прѣбывати.
И нѫдѧтъ тѧ оускорити зъло прѣжде добра, аще и казни примѣрьныѧ минѫша прѣжде нихъ. И въистинѫ, Господь твои плънъ прощениꙗ людьмъ при неправьдѣ ихъ, и въистинѫ, Господь твои тѧжькъ въ казни.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Почьто не низъпосълано знамениꙗ на него отъ Господа ѥго?» Тъкъмо прѣдъостерегатель ѥси, и за вьсꙗкъ ꙗзыкъ наставьникъ.
Богъ вѣстъ, ѥже вьсꙗка жена носитъ, и ѥже ложесна оумалꙗѭтъ и ѥже оумъножаѭтъ. И вьсе оу Него въ мѣрѫ.
Вѣдѫщии незримоѥ и зримоѥ, Великыи, Наивышьнии.
Равьнъ отъ васъ тъ, иже сокрываѥтъ рѣчь свою, и тъ, иже провъзглашаѥтъ ю, и тъ, иже сокрываѥтъ сѧ ноштиѭ, и тъ, иже исходитъ дьнемь.
Имаетъ спѫтьниковъ предъ собоѭ и за собоѭ, иже хранѧтъ ѥго повелѣниꙗмь Божиимь. Въистинѫ, Богъ не мѣнꙗѥтъ обстоꙗниꙗ людии, доньдеже измѣнѧтъ то, ѥже въ доушахъ своихъ. И ꙗко Богъ хощетъ людьмъ бѣдѫ, нѣстъ отъвращениꙗ ѥѧ; и нѣстъ имъ, кромѣ Ѥго, защитьника.
Тъ ѥстъ, иже показоуѥтъ вамъ мълнию, въ страхъ и въ надеждѫ, и въздвизаѥтъ облакы тѧжькыѧ.
И Громъ славитъ хвалоу Ѥго, и аньгели отъ страха Ѥго; и посылаѥтъ громовыхъ стрѣлъ и поражаѥтъ ими, когоже хощетъ. И ѥще прѣпираѭтъ сѧ о Бозѣ, а Тъ сильнъ мощьѭ.
Ѥмоу зовъ истины; и тии, ѩже призываѭтъ помимо Ѥго, не отъвѣщаваѭтъ имъ ничьсоже, развѣ ꙗко тъ, иже простираѥтъ рѫцѣ свои къ водѣ, да достигнетъ оуста ѥго, а не достигаѥтъ. И зовъ сокрывъшиихъ тъкъмо въ заблѫждении.
И Богоу покланꙗѥтъ сѧ вьсе, ѥже на небесѣхъ и на земли, хотѧще или нехотѧще, и тѣни ихъ заоутра и вечеромь.
Рьци: «Кто ѥстъ Господь небесъ и земли?» Рьци: «Богъ.» Рьци: «Тѣмьже приꙗсте ли, помимо Ѥго, защитьниковъ, иже не обладаѭтъ за сѧ ни пользоѭ ни врѣдомь?» Рьци: «Равьни ли слѣпъ и видѧщь? Или равьны ли тьмы и свѣтъ?» Или поставишѧ ли Богоу сообьщьниковъ, иже сътворишѧ подобьноѥ тварению Ѥго, тако ꙗко тварь подобьна мьнитъ сѧ имъ? Рьци: «Богъ Творьць вьсего, и Тъ ѥстъ Ѥдинъ, Непобѣдимъ.»
Низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе, и долы текоутъ по мѣрѣ своѥи, и потокъ несетъ пѣнѫ вздоувъшоуѭ сѧ. И отъ того, ѥже плавѧтъ въ огни, ищоуще оукрашении или орѫдии, пѣна подобьна. Тако Богъ полагаѥтъ истинѫ и лъжь. А пѣна минаѥтъ ꙗко отъбросъ; а ѥже ползоуѥтъ людьмъ, остаѥтъ на земли. Тако Богъ полагаѥтъ подобиꙗ.
Тѣмъ, иже отъзываѭтъ сѧ Господиноу своѥмоу, лоучьшеѥ; а тии, иже не отъзываѭтъ сѧ Ѥмоу — аще бы имѣли вьсе, ѥже на земли, и подобьноѥ томоу съ нимь, откоупили бы сѧ тѣмь. Тѣмъ расчьтъ зълъ, и жилище ихъ Пагоуба; и зъло мѣсто покоꙗ.
Тъ ли, иже вѣстъ, ꙗко то, ѥже низъпосълано тебѣ отъ Господа твоѥго, ѥстъ истина, подобьнъ ли томоу, иже слѣпъ? Тъкъмо разоумьнии поминаѭтъ:
тии иже исплънꙗѭтъ завѣтъ Божии и не нарушаѭтъ оуговора,
и тии иже съѥдинꙗѭтъ, ѥже Богъ повелѣ съѥдинити, и боꙗтъ сѧ Господа своѥго и страшатъ сѧ зълаго расчьта,
и тии иже тръпѣливи, ищоуще лица Господа своѥго, и оутвръждени въ молитвѣ, и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ, тайно и ꙗвьно, и отъвращаѭтъ зъло добромь. Тѣмъ коньчьноѥ жилище:
Вьртогради Вѣчьности, въ нѧже вънидоутъ, и тии иже правьдьни отъ отьцевъ ихъ и дроужиць ихъ и потомьства ихъ. И аньгели вънидоутъ къ нимъ отъ вьсꙗкыхъ вратъ:
«Миръ вамъ за то, ꙗко тръпѣливи бысте.» И како добро коньчьноѥ жилище!
А тии иже нарушаѭтъ завѣтъ Божии по оутвръждении ѥго и раздѣлꙗѭтъ, ѥже Богъ повелѣ съѥдинити, и творѧтъ пакость на земли — тѣмъ проклѧтиꙗ и тѣмъ зълоѥ жилище.
Богъ простираѥтъ пропитаниꙗ, комоу хощетъ, и оужаѥтъ ꙗ. И радоуѭтъ сѧ животоу мира сего, а животъ мира сего тъкъмо наслаждениꙗ прѣходѧщеꙗ при Послѣдьнꙗмь.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Почьто не низъпосълано знамениꙗ на него отъ Господа ѥго?» Рьци: «Въистинѫ, Богъ заводитъ, когоже хощетъ, и наставлꙗѥтъ къ Себѣ обращаѭщиихъ сѧ —
тыхъ, иже вѣроуѭтъ и ихъже сръдьца обрѣтаѭтъ покои въ поминании Бога. Се! Въ поминании Бога сръдьца покои обрѣтаѭтъ.»
Тии иже вѣроуѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла — блаженьство ихъ и добръ възвратъ.
Тако посълахомъ тѧ междоу ꙗзыкъ, предъ нимьже ꙗзыки минѫша, да чьтеши имъ то, ѥже открыхомъ тебѣ; а тии сокрываѭтъ Вьсемилостиваго. Рьци: «Тъ ѥстъ Господь мои; нѣстъ бога развѣ Ѥго. На Него оуповаю и къ Нѥмоу обращениꙗ моꙗ.»
И аще бы Чтениꙗмь горы двигнѫлы сѧ или земьꙗ раздѣлила сѧ или мрьтвии проглаголаша — нѣ, нъ повелѣниꙗ ѥстъ Божиꙗ вьсе. Не отъчаꙗша ли сѧ вѣровавъшии, ꙗко аще бы Богъ хотѣлъ, наставилъ бы вьсꙗхъ людии? И сокрывъшиихъ не прѣстанетъ поражати бѣда за то, ѥже сътворишѧ, или приближатъ сѧ жилищоу ихъ, доньдеже обѣтъ Божии придетъ. Въистинѫ, Богъ не погрѣшѧѥтъ трѣбованиꙗ.
И въистинѫ, посъланьници прѣжде тебе бышѧ осмѣꙗни, и дахъ отъсрочьцоу сокрывъшиимъ; потомь оуловлꙗхъ ихъ. И каково бысть казнь Моꙗ!
Тъ ли, иже стоитъ надъ вьсꙗкоѭ доушеѭ за то, ѥже стѧжала? И ѥще приписоуѭтъ Богоу сообьщьниковъ. Рьци: «Именоуите ихъ! Или хощете повѣдати Ѥмоу, ѥгоже не вѣстъ на земли? Или тъкъмо видъ словесъ?» Нѣ, хитрость сокрывъшиихъ оукрашена имъ, и отъвращени отъ пѫти. И когоже Богъ заведетъ, нѣстъ ѥмоу наставьника.
Имъ казнь въ животѣ мира сего, и казнь Послѣдьнꙗго тѧжьчаише; и нѣстъ имъ противоу Бога защитьника.
Подобиꙗ Сокровеннаго Обиталища, ѥже обѣщано благочьстивымъ: подъ нимь рѣкы текоутъ; плодъ ѥго вѣчьнъ и тѣнь ѥго. Се коньць благочьстивыхъ; и коньць сокрывъшиихъ Огнь.
И тии, имъже дахомъ Кънигѫ, радоуѭтъ сѧ, ѥже низъпосълано тебѣ; и отъ дроужинъ соуть, иже отъмѣтаѭтъ чѧсть ѥго. Рьци: «Тъкъмо повелѣно ми покланꙗти сѧ Богоу и не приобьщати Ѥмоу ничьсоже. Къ Нѥмоу зовоу и къ Нѥмоу възвратъ мои.»
И тако низъпосълахомъ ꙗ ꙗко сѫдъ арабьскы. И аще бы послѣдовалъ желаниꙗмъ ихъ по знании, ꙗже приде тебѣ, не имѣлъ бы противоу Бога ни защитьника ни оборонителꙗ.
И въистинѫ, посълахомъ посъланьниковъ прѣжде тебе и оуставихомъ имъ жены и потомьство. И не подобааше посъланьникоу принести знамениꙗ развѣ изволениꙗмь Божиимь. За вьсꙗкъ срокъ ѥстъ кънига.
Богъ изглаждаѥтъ, ѥже хощетъ, и оутвръждаѥтъ; и оу Него Мати Кънигы.
И аще покажемъ тебѣ чѧсть того, ѥже обѣщаемъ имъ, или приимемъ тѧ — на тебе тъкъмо повѣданиꙗ, и на Насъ расчьтъ.
Не видѣша ли, ꙗко приходимъ на землѭ, оумалꙗѭще ю отъ краевъ ѥѧ? И Богъ сѫдитъ; нѣстъ, иже обратитъ сѫдъ Ѥго. И Тъ скоръ въ расчьтѣ.
И тии прѣжде нихъ ковааху; нъ Богоу вьсе ковъ. Вѣстъ, ѥже вьсꙗка доуша стѧжаваѥтъ. И сокрывъшии оувѣдѧтъ, комоу коньчьноѥ жилище.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Нѣси посъланъ.» Рьци: «Довълѣѥтъ Богъ ꙗко Свѣдѣтель междоу мноѭ и вами, и тъ, иже обладаѥтъ вѣдѣниꙗмь Кънигы.»

Ибрахимъ Авраамъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Рā. Кънига, ѭже низъпосълахомъ тебѣ, да изведеши людиѧ изъ тьмы въ свѣтъ, изволѥниѥмь Господа ихъ, на пѫть Сильнаго, Хвалимаго,
Бога, Ѥмоуже принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. И горе сокрывъшиимъ, отъ казни жестокыѧ,
тѣмъ, иже прѣдъпочитаѭтъ жизнь свѣта сего надъ Послѣдьнимь, и отвращаѭтъ сѧ отъ пѫти Божиꙗ, и ищоутъ ѥго искривити. Тии соуть въ далечьнѣмь заблѫждении.
И не посълахомъ посъланьника, развѣ на ѧзыцѣ людии ѥго, да обꙗснитъ имъ. Тогда Богъ заводитъ въ заблѫждениѥ, ѥгоже хощетъ, и наставлꙗѥтъ, ѥгоже хощетъ; и Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.
И въистинѫ, посълахомъ Моисеꙗ съ знамениꙗми нашими: «Изведи люди своѧ изъ тьмы въ свѣтъ, и напомѧни имъ о Дьнехъ Божиихъ.» Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ вьсꙗкомоу тръпѣливоумоу, благодарьноумоу.
И ѥгда рече Моисеи людьмъ своимъ: «Помѧните благодѣть Божиѭ на васъ, ѥгда избави васъ отъ людии Фараоновъ, иже налагаахѫ на васъ казнь тѧжькѫ, закалаѭще сыны вашѧ и щадѧще жены вашѧ. И въ томь бѣаше испытаниѥ великоѥ отъ Господа вашего.»
И ѥгда Господь вашь объꙗви: «Аще благодарите, оумъножѫ вамъ; а аще неблагодарьни ѥсте, въистинѫ, казнь Моꙗ жестока.»
И рече Моисеи: «Аще сокрыѥте вы и вьси, иже на земли, то въистинѫ Богъ Самодовълѣнъ, Хвалимъ.»
Не дошла ли до васъ вѣсть о тѣхъ, иже бѣша прѣжде васъ, о людехъ Ноевыхъ и Адовыхъ и Ѳамоудовыхъ, и о тѣхъ, иже бышѧ по нихъ? Никтоже вѣстъ ихъ, развѣ Богъ. Посъланьници ихъ приидошѧ къ нимъ съ ꙗвьнами доказы, нъ они въложишѧ рѫкы своѧ въ оуста своꙗ и рѣшѧ: «Въистинѫ, сокрываѥмъ то, съ чимьже посълани ѥсте, и въистинѫ, мы въ съмьнѣнии тревожьнѣмь о томь, къ чесомоу зовете насъ.»
Посъланьници ихъ рѣшѧ: «Ѥстъ ли съмьнѣниѥ о Бозѣ, Начѧльницѣ небесъ и земли? Зоветъ васъ, да проститъ вамъ грѣхы вашѧ и отложитъ васъ до срока оуставлѥнаго.» Рѣшѧ: «Вы тъкъмо съмрьтьни, ꙗкоже и мы; хощете отвратити насъ отъ того, ѥже отьци наши чьтишѧ. Принесите намъ власть ꙗвьнѫ.»
Посъланьници ихъ рѣшѧ имъ: «Мы тъкъмо съмрьтьни, ꙗкоже и вы, нъ Богъ дароуѥтъ благодать, ѥмоуже хощетъ отъ рабъ своихъ. И нѣстъ за нами принести вамъ власть, развѣ изволѥниѥмь Божиимь. И на Бога да оупъваѭтъ вѣроуѭщии.
И почьто не оупъваѥмъ на Бога, ѥгда настави насъ на пѫти нашѧ? И тръпѣти бѫдемъ, ѥже вредите намъ; и на Бога да оупъваѭтъ оупъваѭщии.»
И рѣшѧ сокрывъшии посъланьникомъ своимъ: «Изгонимъ васъ изъ земли нашеѧ, или възвратите сѧ въ вѣрѫ нашѭ.» Тогда отъкры имъ Господь ихъ: «Погоубимъ неправьдьныхъ,
и поселимъ васъ на земли по нихъ. Се ѥстъ томоу, иже боитъ сѧ стоꙗниꙗ Моѥго и боитъ сѧ оугрозы Моѥѧ.»
И просишѧ рѣшениꙗ, и вьсꙗкъ оупорьныи мѫчитель посрамлѥнъ бысть.
За нимь ѥстъ пагоуба, и поꙗтъ ѥстъ водоѭ сочѧщеѭ сѧ.
Пиѥтъ ѭ и ѥдва можетъ проглътити ѭ, и съмрьть приходитъ ѥмоу отъвьсѭдоу, а не оумираѥтъ; и за нимь ѥстъ казнь жестока.
Подобиѥ тѣхъ, иже сокрыша Господа своѥго: дѣла ихъ соуть ꙗко пепелъ, на ньже вѣтръ бурьныи дышетъ въ дьнь ненастьныи. Нѣстъ имъ власти надъ тѣмь, ѥже приобрѣтошѧ. Се ѥстъ далечьноѥ заблѫждениѥ.
Не видиши ли, ꙗко Богъ сътвори небеса и землѭ въ истинѣ? Аще въсхощетъ, можетъ отъѧти васъ и привести творениѥ новоѥ.
И то нѣстъ тьщьно Богоу.
И изыдоутъ вьси прѣдъ Бога. И рекоутъ слабии тѣмъ, иже гръдишѧ сѧ: «Въистинѫ, мы бѣхомъ послѣдователи ваши; можете ли помощи намъ нѣчьто противѫ казни Божиѧ?» Рекоутъ: «Аще бы наставилъ насъ Богъ, наставили быхомъ васъ. Равьно ѥстъ намъ, аще тоужимъ или тръпимъ; нѣстъ намъ прибѣжища.»
И речетъ диꙗволъ, ѥгда рѣшитъ сѧ дѣло: «Въистинѫ, Богъ обѣща вамъ обѣщаниѥ истиньно, а азъ обѣщахъ вамъ и измѣнихъ вамъ. И нѣ бѣаше ми власти надъ вами, развѣ ꙗко призъвахъ васъ и отъвѣщасте ми. Тѣмьже не мене коритѥ, нъ кориите дoушѧ своѧ. Не могѫ помощи вамъ, ни вы можете помощи мнѣ. Въистинѫ, сокрыхъ, ꙗко придавасте мѧ ꙗко дроуга прѣжде.» Въистинѫ, неправьдьнымъ имъ казнь болѣзньна.
И вѣровавъшии и творившии праведьнаꙗ дѣла въведени бѫдоутъ въ вьртоградъі, подъ нимиже рѣкы текоутъ, прѣбываѭще тамо изволѥниѥмь Господа своѥго. Привѣтъ ихъ тамо: «Миръ!»
Не видиши ли, како Богъ приводитъ подобиѥ? Слово добро ꙗко дрѣво добро, ѥмоуже корень тврьдъ, а вѣтвь на небеси,
даѭще плодъ свои вьсꙗкою порою изволѥниѥмь Господа своѥго. И приводитъ Богъ подобиꙗ людьмъ, да мощьно помѧнѫтъ.
И подобиѥ слова зълаго ꙗко дрѣво зъло, искорѥнѥно отъ поврьхности земли, не имѣѭще оустоꙗниꙗ.
Оутврьждаѥтъ Богъ вѣроуѭщихъ словомь твръдымь въ жизни свѣта сего и въ Послѣдьнемь; и заводитъ Богъ въ заблѫждениѥ неправьдьныхъ. И творитъ Богъ, ѥже хощетъ.
Не видиши ли тѣхъ, иже обмѣнишѧ благодать Божиѭ на неблагодарьность и поселишѧ люди своѧ въ обитѣли погыбели?
Пагоуба, идеже горѧтъ; и зъло ѥстъ мѣсто покоꙗ.
И поставишѧ равьныхъ Богоу, да заведоутъ отъ пѫти Ѥго. Рьци: «Приимите наслаждениѥ своѥ, ибо пѫть вашь ѥстъ къ Огню.»
Рьци рабомъ Моимъ, иже вѣроуѭтъ, да оутврьдѧтъ молитвѫ и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ, таино и ꙗвьно, прѣжде Дьне, въ ньже нѣ бѫдетъ ни тръговлии, ни дроужьства.
Богъ ѥстъ, иже сътвори небеса и землѭ, и низъпосъла водѫ съ небесе, и извлѣче тѣмь плоды на потрѣбѫ вамъ, и покори вамъ корабли, да плаваѭтъ по морю повелѣниѥмь Ѥго, и покори вамъ рѣкы,
и покори вамъ слъньце и мѣсѧць, непрѣстаньна въ тѥчении своѥмь, и покори вамъ нощь и дьнь.
И даде вамъ отъ вьсего, ѥже просисте Ѥго. И аще бысте считали благодать Божиѭ, не възможете сочисти ѭ. Въистинѫ, чловѣкъ вельми неправьдьнъ, вельми неблагодарьнъ.
И ѥгда рече Авраамъ: «Господи мои! Сътвори градъ сь безопасьнъ, и отврати мѧ и сыны моѧ отъ поклонениꙗ идоломъ.
Господи мои! Въистинѫ, завели они мъногыихъ отъ людии. Тъ оубо, иже послѣдоуѥтъ ми, отъ мене ѥстъ; а иже ослоушаѥтъ сѧ мене, то въистинѫ Ты ѥси Прощаѭщии, Милосрьдьныи.
Господи нашь! Въистинѫ, поселихъ нѣкыѧ отъ потомьства моѥго въ долинѣ безъ обрабатаниꙗ, при Храмѣ Твоѥмь свѧщеньнѣмь, Господи нашь, да оутврьдѧтъ молитвѫ. Сътвори сръдьца людии да жѧждоутъ къ нимъ, и дажь имъ плоды, да мощьно благодарѧтъ.
Господи нашь! Въистинѫ, Ты вѣси, ѥже сокрываѥмъ и ѥже ꙗвлꙗѥмъ. И ничьтоже съкрыто ѥстъ отъ Бога на земли и на небеси.
Хвала Богоу, иже даде ми въ старости Исмаила и Исаака. Въистинѫ, Господь мои ѥстъ Слышатель молитвы.
Господи мои! Сътвори мѧ оутврьждающимь молитвѫ, и отъ потомьства моѥго. Господи нашь! И приими молениѥ моѥ.
Господи нашь! Прости мнѣ и родителемъ моимъ и вѣроуѭщиимъ въ Дьнь, ѥгда расчетъ възстанетъ.»
И не мьни, ꙗко Богъ небрежетъ о томь, ѥже неправьдьнии творѧтъ. Тъкъмо отлагаѥтъ ихъ до Дьне, ѥгда очеса оустремѧтъ сѧ,
оустремлꙗѭще сѧ напрѣдъ, главы ихъ въздвижены, зракъ ихъ не възвращаѥтъ сѧ къ нимъ, и сръдьца ихъ тъща.
И предъоупрѣди люди о Дьни, ѥгда приидетъ казнь на нихъ, и рекоутъ сътворившии зъло: «Господи нашь! Отложи насъ до срока близъкаго; отвѣщаѥмъ на призываниѥ Твоѥ и послѣдоуѥмъ посъланьникомъ.» «Не клѧсте ли сѧ прѣжде, ꙗко нѣстъ вамъ прѣхождениꙗ?
И обитасте въ жилищихъ тѣхъ, иже обидѣшѧ дoушѧ своѧ, и ꙗвьно бысть вамъ, како постѫпихомъ съ ними; и приведохомъ вамъ подобиꙗ.»
И въистинѫ, ковашѧ ковы своѧ, и ковы ихъ бѣша оу Бога, аще и бышѧ ковы ихъ таковы, да двигнѫтъ горы тѣми.
Тѣмьже не мьни, ꙗко Богъ не сдръжитъ обѣщаниꙗ Своѥго посъланьникомъ Своимъ; въистинѫ, Богъ Силенъ, Господь Възданиꙗ.
Въ Дьнь, ѥгда земли измѣнитъ сѧ въ инѫ, нежели земли, и небеса, и изыдоутъ прѣдъ Бога, Ѥдинаго, Непрѣодолимаго.
И оузриши виноватыхъ въ тъ Дьнь, съвѧзаныхъ въ оужехъ,
одеждѧ ихъ отъ смолы, и Огнь покрываѥтъ лица ихъ,
да въздастъ Богъ вьсꙗкои дoуши за то, ѥже стѧжа. Въистинѫ, Богъ борзъ въ расчетѣ.
Се ѥстъ посъланиѥ людьмъ, да предъоупрѣждени бѫдоутъ тѣмь, и да оувѣдѧтъ, ꙗко Тъ ѥстъ Богъ Ѥдинъ, и да помѧнѫтъ имѣѭщии разоумъ.

Аль-Хиджръ Аль-Хиджръ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Рā. Сиꙗ соуть знамениꙗ Кънигы и Чьтениꙗ ꙗвьнаго.
Мощьно бѫдетъ, ꙗко сокрывъшии въсхотѧтъ, да быша были прѣданьни.
Остави ѧ ꙗсти и наслаждати сѧ, и да отвлечетъ ихъ надежда; скоро оувѣдѧтъ.
И не погоубихомъ града, аще не имѣаше оуставлѥнаго оуставьлениꙗ.
Не можетъ ѧзыкъ оускорити срока своѥго, ни отложити ѥго.
И глаголѭтъ: «О ты, ѥмоуже Напоминаниѥ низъпосълано! Въистинѫ, ты ѥси одръжимыи.
Почьто не приведеши аньгелъ къ намъ, аще ты ѥси отъ истиньныхъ?»
Не низъпосылаѥмъ аньгелъ, развѣ съ истиною, и тогда не бѫдоутъ помиловани.
Въистинѫ, Мы, самъ Мы, низъпосълахомъ Напоминаниѥ, и въистинѫ, Мы ѥсмъ хранители ѥго.
И въистинѫ, посълахомъ прѣжде тебе межю толпами дрѣвьними.
И не приходилъ къ нимъ посъланьникъ, да не посмѣꙗшѧ сѧ ѥмоу.
Тако влагаѥмъ ѥ въ сръдьца виноватыхъ;
не вѣроуѭтъ въ нѥ, аще и пѫть дрѣвьнихъ оужѥ минѫ.
И аще быхомъ отвръзли имъ врата небесьнаꙗ и продължали бы въсходити тамо,
рекли бы: «Очеса наша тъкъмо ослѣплена; нѣ, мы ѥсмъ люди заколдовани.»
И въистинѫ, поставихомъ на небеси съзвѣздиꙗ и оукрасихомъ ꙗ зьрѧщиимъ,
и съхранихомъ ꙗ отъ вьсꙗкаго проклѧтаго диꙗвола,
развѣ того, иже похыщаѥтъ слоухъ, и пламень ꙗвьныи гонитъ ѥго.
И землѭ, раздвинухомъ ѭ, и положихомъ на нѥи горы тврьдыѧ, и произрастихомъ на нѥи отъ вьсꙗкоѧ вещи мѣрьныѧ.
И сътворихомъ на нѥи потрѣбѫ вамъ и тѣмъ, имъже не даваѥте потрѣбы.
И нѣстъ вещи, да не соуть съкровища ѥѧ оу Насъ; и не низъпосылаѥмъ ѥѧ, развѣ въ мѣрѣ извѣстьнѣи.
И посылаѥмъ вѣтры оплодотворѧѭщиѧ, и низъпосылаѥмъ водѫ съ небесе и даѥмъ ѭ вамъ пити; и нѣсте хранители ѥѧ.
И въистинѫ, Мы, самъ Мы, даѥмъ жизнь и причинꙗѥмъ съмрьть, и Мы ѥсмъ Наслѣдьници.
И въистинѫ, вѣмъ тѣхъ межю вами, иже оустремлꙗѭтъ сѧ напрѣдъ, и въистинѫ, вѣмъ тѣхъ, иже остаѭтъ сѧ назади.
И въистинѫ, Господь твои, Тъ съберетъ ихъ; въистинѫ, Тъ ѥстъ Прѣмѫдрыи, Вѣдыи.
И въистинѫ, сътворихомъ чловѣка отъ глины соухыѧ отъ кала образованаго.
И призрака сътворихомъ прѣжде отъ огнꙗ вѣтра палѧщаго.
И ѥгда рече Господь твои аньгеломъ: «Въистинѫ, сътворѭ съмрьтьнаго отъ глины соухыѧ отъ кала образованаго.
И ѥгда образоуѭ ѥго и въдъхнѫ въ нь отъ Доуха Моѥго, падите прѣдъ нимь на поклонениѥ.»
И поклонишѧ сѧ аньгели, вьси вькоупѣ,
развѣ Иблиса; отъказа сѧ быти межю поклонившими сѧ.
Рече: «О Иблисе! Чьто ти ѥстъ, ꙗко нѣси межю поклонившими сѧ?»
Рече: «Нѣсмь тъ, иже поклонитъ сѧ прѣдъ съмрьтьнымь, ѥгоже Ты сътвори отъ глины соухыѧ отъ кала образованаго.»
Рече: «Тогда изыди отсоудоу, ибо въистинѫ ты ѥси проклѧтъ.
И въистинѫ, клѧтва бѫдетъ на тебѣ до Дьне Сѫда.»
Рече: «Господи мои! Тогда помилоуи мѧ до Дьне, ѥгда въскрѣсѧтъ.»
Рече: «Тогда въистинѫ, ты ѥси отъ помилованыхъ
до Дьне врѣмене извѣстьнаго.»
Рече: «Господи мои! Понеже Ты заведе мѧ, оукрашѫ имъ на земли и заведѫ ихъ вьсѣхъ,
развѣ рабъ Твоихъ искрьнихъ межю ними.»
Рече: «Се ѥстъ пѫть правыи къ Мнѣ.
Въистинѫ, раби Мои — нѣстъ ти власти надъ ними, развѣ тѣхъ отъ прѣльщеныхъ, иже послѣдоуѭтъ ти.»
И въистинѫ, пагоуба ѥстъ обѣщанноѥ мѣсто имъ вьсѣмъ.
Седмь вратъ имать; вьсꙗкымъ вратомъ ѥстъ оуставлѥна часть ихъ.
Въистинѫ, благочьстивии посрѣди вьртоградовъ и источьниковъ.
«Въниди въ нихъ съ миромь, безопасьни.»
И отъѧхомъ, ѥже бѣаше въ гроудехъ ихъ, отъ зависти; ꙗко братиꙗ, на ложехъ лицемь дроугъ къ дроугоу.
Нѣ бѫдетъ оутомлениꙗ имъ тамо, ни бѫдоутъ изгнани оттоудоу.
Повѣждь рабомъ Моимъ, ꙗко Азъ, самъ Азъ, ѥсмь Прощаѭщии, Милосрьдьныи,
и ꙗко казнь Моꙗ, тъ ѥстъ казнь болѣзньна.
И повѣждь имъ о гостехъ Авраамовыхъ.
Ѥгда внидошѧ къ нѥмоу и рѣшѧ: «Миръ!» Рече: «Въистинѫ, боимъ сѧ васъ.»
Рѣшѧ: «Не бои сѧ. Въистинѫ, даѥмъ ти радостьнѫ вѣсть о сынѣ вѣдѫщемь.»
Рече: «Даѥте ли ми радостьнѫ вѣсть, ѥгда старость коснѫ сѧ мене? О чемь оубо радостьствоуѥте мѧ?»
Рѣшѧ: «Даѥмъ ти радостьнѫ вѣсть въ истинѣ; не бѫди отъ отчаꙗвъшихъ сѧ.»
Рече: «И кто отчаꙗваѥтъ сѧ отъ милости Господа своѥго, развѣ заблѫдившиихъ?»
Рече: «Тогда что ѥстъ дѣло вашѥ, о посълании?»
Рѣшѧ: «Въистинѫ, посълани быхомъ къ людемъ виноватымъ,
развѣ домъ Лотовъ; въистинѫ, избавимъ ихъ вьсѣхъ,
развѣ жены ѥго.» Оуставихомъ, ꙗко она бѫдетъ отъ оставъшихъ сѧ.
И ѥгда приидошѧ посълании къ домоу Лотовоу,
рече: «Въистинѫ, вы ѥсте люди незнаѥми.»
Рѣшѧ: «Нѣ, приидохомъ къ тебѣ съ тѣмь, въ чемьже сѫмьнꙗхѫ сѧ.
И приидохомъ къ тебѣ съ истиноѭ, и въистинѫ, истиньни ѥсмъ.
Тѣмьже отправи сѧ съ домомь своимь въ часть нощи, и послѣдоуи за ними, и никтоже отъ васъ да не озираѥтъ сѧ, и идите, камо повелѣно вамъ ѥстъ.»
И оуставихомъ ѥмоу тъ оуставъ: ꙗко остатъкъ тѣхъ посѣченъ бѫдетъ заоутра.
И приидошѧ людиѥ града, радоуѭще сѧ.
Рече: «Въистинѫ, сии соуть гости мои, не срамите мене.
И боите сѧ Бога, и не безьчьстите мене.»
Рѣшѧ: «Не запрѣтихомъ ли тебѣ отъ мировъ?»
Рече: «Сиꙗ соуть дъщери моѧ, аще творити имате.»
Животомь твоимь, въистинѫ, блѫждаахѫ слѣпо въ опиꙗнении своѥмь.
И Възъглашениѥ обьѧтъ ихъ при въсходѣ слъньчьнѣмь,
и обратихомъ ꙗ горѣ ногами и одъждихомъ на нихъ камениѥмь отъ глины печеныѧ.
Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ чьтоущиимъ знамениꙗ.
И въистинѫ, на пѫти, иже досели прѣбываѥтъ.
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ вѣроуѭщиимъ.
И въистинѫ, дроужина Чаще бѣшѧ неправьдьни,
и отъмьстихомъ имъ; и въистинѫ, обоꙗ на пѫти ꙗвьнѣмь.
И въистинѫ, дроужина Хиджра отъвръгошѧ посъланыхъ.
И дахомъ имъ знамениꙗ нашѧ, нъ отвратишѧ сѧ отъ нихъ.
И обыкошѧ высѣкати изъ горъ жилища, безопасьнаꙗ.
И Възъглашениѥ обьѧтъ ихъ заоутра,
и не поможе имъ то, ѥже обыкошѧ стѧжати.
И не сътворихомъ небесъ и земли и ѥже межю ними, развѣ въ истинѣ. И въистинѫ, Часъ грѧдетъ; тѣмьже прости прощениѥмь добрымь.
Въистинѫ, Господь твои, Тъ ѥстъ Творьць, Вѣдыи.
И въистинѫ, дахомъ ти седмь отъ чѧсто повторꙗѥмыхъ и Чьтениѥ Великоѥ.
Не простираи очесъ своихъ на то, ѥже дахомъ парамъ ихъ наслаждати сѧ, и не тоужи о нихъ, и преклони крыло твоѥ вѣроуѭщиимъ.
И рьци: «Въистинѫ, азъ ѥсмь предъоупрѣдитель ꙗвьныи.»
Ꙗкоже низъпосълахомъ на раздѣлителѧ,
тѣхъ, иже раздѣлишѧ Чьтениѥ на чѧсти.
Тѣмьже Господьмь твоимь, въпросимъ ихъ вьсѣхъ
о томь, ѥже обыкошѧ творити.
Тѣмьже възвѣсти, ѥже повелѣно ти ѥстъ, и отврати сѧ отъ тѣхъ, иже придаваѭтъ.
Въистинѫ, Мы довълѣѥмъ ти противѫ роугателѥи,
тѣхъ, иже поставлꙗѭтъ съ Богомь бога иного. Скоро оувѣдѧтъ.
И въистинѫ, вѣмъ, ꙗко гроудь твоꙗ тѣсьна ѥстъ отъ того, ѥже глаголѭтъ.
Тѣмьже слави хвалѫ Господа своѥго и бѫди отъ поклонꙗѭщихъ сѧ,
и покланꙗи сѧ Господиноу своѥмоу, доньдеже истина приидетъ къ тебѣ.

Ан-Нахль Пчела

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Повелѣниѥ Божиѥ грѧдетъ; не ищите оускорити ѥго. Слава Ѥмоу, и превъзнесенъ ѥстъ надъ тѣмь, ѥже придаваѭтъ.
Низъпосылаѥтъ аньгелъ съ Доухомь повелѣниꙗ Своѥго на того, ѥгоже хощетъ отъ рабъ Своихъ: «Предъоупрѣдите, ꙗко нѣстъ бога, развѣ Мене; тѣмьже боите сѧ Мене.»
Сътвори небеса и землѭ въ истинѣ. Превъзнесенъ ѥстъ надъ тѣмь, ѥже придаваѭтъ.
Сътвори чловѣка отъ капли, и сь ꙗви сѧ прѣкословьникъ ꙗвьныи.
И скоты — сътвори ихъ; вамъ въ нихъ ѥстъ теплота и пользы, и отъ нихъ ꙗсте.
И вамъ въ нихъ ѥстъ красота, ѥгда пригонꙗѥте ихъ и ѥгда изгонꙗѥте ихъ.
И несоутъ бремена вашѧ тѧжькаꙗ въ землѭ, ѥѧже не могли бысте достигнѫти, развѣ съ великоѭ тѫгою доушь. Въистинѫ, Господь вашь ѥстъ Милостивъ, Милосрьдьнъ.
И конѧ и мьскы и осьлы, да ꙗздите на нихъ, и въ оукрашениѥ. И творитъ, ѥгоже не вѣсте.
И на Бозѣ ѥстъ оуказаниѥ пѫти, и отъ нихъ соуть тации, иже оуклонꙗѭтъ сѧ. И аще бы въсхотѣлъ, наставилъ бы васъ вьсѣхъ.
Тъ ѥстъ, иже низъпосъла съ небесе водѫ; вамъ отъ нѥѧ ѥстъ питиѥ, и отъ нѥѧ соуть дрѣвеса, въ нихъже пасете.
Растетъ вамъ тѣмь нивы, и масличиꙗ, и палмы, и виноградъ, и отъ вьсꙗкыхъ плодовъ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ людемъ размышлꙗѭщиимъ.
И покори вамъ нощь и дьнь, и слъньце и мѣсѧць; и звѣзды покорены повелѣниѥмь Ѥго. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людемъ разоумѣѭщиимъ.
И ѥже раздвинулъ вамъ на земли различьнами шарами — въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ людемъ помѧнѫщиимъ.
И Тъ ѥстъ, иже покори море, да ꙗсте отъ нѥго мѧсо свѣжеѥ и извлачите отъ нѥго оукрашениꙗ, ѩже носите; и видиши корабли плѫвѫщиѧ по нѥмоу, и да ищете отъ щедрости Ѥго, и да мощьно благодарите.
И положи на земли горы тврьдыѧ, да не качаѥтъ сѧ съ вами, и рѣкы и пѫти, да мощьно наставлѥни бѫдете.
И знаки; и звѣздами наставлꙗѥми соуть.
Тои ли оубо, иже творитъ, ꙗко тъ, иже не творитъ? Не помѧнете ли?
И аще бысте считали благодать Божиѭ, не възможете сочисти ѭ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
И Богъ вѣстъ, ѥже сокрываѥте и ѥже ꙗвлꙗѥте.
И тѣхъ, ѩже призываѭтъ кромѣ Бога, не творѧтъ ничесоже, и сами сътворени соуть —
мрьтви, не живи; и не чоуѭтъ, когда въскрѣшени бѫдоутъ.
Богъ вашь ѥстъ Богъ Ѥдинъ. Тѣхъ оубо, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ, сръдьца ихъ отвращаѭтъ, и гръди соуть.
Безъ съмьнѣниꙗ, Богъ вѣстъ, ѥже сокрываѭтъ и ѥже ꙗвлꙗѭтъ. Въистинѫ, не любитъ гръдыхъ.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Чьто низъпосъла Господь вашь?» глаголѭтъ: «Баснь дрѣвьнихъ» —
да понесоутъ бремена своꙗ въ полнотѣ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ, и отъ бременъ тѣхъ, ѩже заводѧтъ въ заблѫждениѥ безъ вѣдѣниꙗ. Зъло въистинѫ ѥстъ то, ѥже несоутъ.
Тии, иже бѣша прѣжде нихъ, ковашѧ; тогда Богъ прииде на зъданиѥ ихъ отъ основании, и кровъ паде на нихъ съвышѥ, и казнь прииде на нихъ, отънѫдоуже не чоуꙗхѫ.
Потомь въ Дьнь Въскрѣсениꙗ посрамитъ ихъ и речетъ: «Къде соуть дроузи Мои, о нихъже прѣпирасте сѧ?» Тии, имъже дано бысть вѣдѣниѥ, рекоутъ: «Въистинѫ, сраматъ сего дьне и зъло соуть на сокрывъшиихъ —
тѣхъ, ѩже аньгели вземлѭтъ, доньдеже обидѧтъ сами сѧ.» Тогда принесоутъ Прѣданьность: «Не обыкохомъ творити зъла никоѥгоже.» Нѣ! Въистинѫ, Богъ Вѣдыи ѥстъ, ѥже обыкосте творити.
Тѣмьже вънидите въ врата пагоубы, прѣбываѭще тамо. Зъло въистинѫ ѥстъ обиталище гръдыхъ.
И речетъ сѧ боꙗвъшимъ сѧ: «Чьто низъпосъла Господь вашь?» Рекоутъ: «Добро.» Тѣмъ, иже добро творѧтъ въ семь свѣтѣ, ѥстъ добро, а обиталище Послѣдьнꙗго лоучьше. И дивьно въистинѫ ѥстъ обиталище благочьстивыхъ —
вьртогради Едемьстии, въ нѧже вънидоутъ, подъ нимиже рѣкы текоутъ; тамо имъ ѥстъ, ѥже хотѧтъ. Тако въздаѥтъ Богъ благочьстивымъ,
тѣмъ, ѩже аньгели вземлѭтъ, доньдеже добри соуть, глаголѭще: «Миръ вамъ; въниди въ Вьртоградъ за то, ѥже обыкосте творити.»
Ждоутъ ли чесо, развѣ да приидоутъ къ нимъ аньгели, или да приидетъ повелѣниѥ Господа твоѥго? Тако сътворишѧ тии, иже бѣша прѣжде нихъ. И Богъ не обидѣ ихъ, нъ сами сѧ обыкошѧ обидѣти.
И зъла того, ѥже сътворишѧ, постигошѧ ихъ, и обиде ихъ то, ѥже обыкошѧ роугати.
И придаваѭщии глаголѭтъ: «Аще бы Богъ въсхотѣлъ, не покланꙗли быхомъ сѧ ничесомоуже кромѣ Нѥго — ни мы, ни отьци наши — ни запрѣтили быхомъ ничесоже безъ Нѥго.» Тако сътворишѧ тии, иже бѣша прѣжде нихъ. Ѥстъ ли чьто на посъланьницехъ, развѣ ꙗвьноѥ посъланиѥ?
И въистинѫ, въздвигохомъ въ вьсꙗкомь ѧзыцѣ посъланьника: «Поклоните сѧ Богоу и оуклоните сѧ лъжьныхъ божьствъ.» И отъ нихъ бѣшѧ тации, ѩже Богъ настави, и отъ нихъ бѣшѧ тации, на нихъже заблѫждениѥ оуставлѥно бысть праведьно. Тѣмьже поутьшьствоуите по земли и оузрите, како бысть коньць отъвръгъшиимъ.
Аще ли ты ревьнивъ ѥси о наставлѥнии ихъ, то въистинѫ Богъ не наставлꙗѥтъ того, ѥгоже заводитъ, и нѣстъ имъ помощьниковъ.
И клънѫтъ сѧ Богомь клѧтвою своѥю наивеличьшеѭ: «Не въскрѣситъ Богъ оумьрѣвъшаго.» Нѣ, обѣщаниѥ ѥстъ обѧзоуѭще Ѥго, нъ множаише людии не вѣдѧтъ —
да обꙗснитъ имъ то, въ чемьже различаахѫ сѧ, и да оувѣдѧтъ сокрывъшии, ꙗко бѣша лъжьци.
Слово нашѥ къ вещи, ѥгда хощемъ ѥѧ, ѥстъ тъкъмо да речемъ ѥи: «Бѫди», и бываѥтъ.
И тѣхъ, иже прѣселишѧ сѧ Бога ради, послѣ того ꙗко обижени бышѧ — поселимъ ихъ въ свѣтѣ добрѣ, и награда Послѣдьнꙗго больши, аще бы вѣдѣли —
тѣхъ, иже тръпѣливи соуть и оупъваѭтъ на Господа своѥго.
И не посълахомъ прѣжде тебе, развѣ мѫжь, имъже откръвахомъ. Тѣмьже въпросите люди Напоминаниꙗ, аще не вѣсте,
съ ꙗвьными доказы и писаниꙗми. И низъпосълахомъ тебѣ Напоминаниѥ, да обꙗсниши людьмъ, ѥже низъпосълано имъ ѥстъ, и да мощьно размыслѧтъ.
Чоуѭтъ ли сѧ безопасьни тии, иже замышлꙗѭтъ зъла дѣла, ꙗко Богъ не потворитъ земли поглътити ихъ, или да не приидетъ казнь на нихъ, отънѫдоуже не чоуѭтъ,
или да не обьѧтъ ихъ въ хождении ихъ, ибо не могоутъ побѣдити Ѥго,
или да не обьѧтъ ихъ истощениѥмь постоупьнымь? Ибо въистинѫ, Господь вашь Милостивъ, Милосрьдьнъ.
Не видѣша ли, ѥже Богъ сътвори отъ вьсꙗкоѧ вещи, ѥѧже сѣни клонѧтъ сѧ одесьнѫѭ и ошоуѭ, поклонꙗѭще сѧ прѣдъ Богомь, и смирены соуть?
И Богоу поклонꙗѥтъ сѧ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли отъ тварии, и аньгели, и не гръдѧтъ сѧ.
Боѧтъ сѧ Господа своѥго надъ ними и творѧтъ, ѥже повелѣно имъ ѥстъ.
И рече Богъ: «Не берите двою богоу; Тъ ѥстъ тъкъмо Богъ Ѥдинъ. Тѣмьже Мене, Мене боите сѧ.»
И Ѥмоу принадлежитъ, ѥже на небесѣхъ и на земли, и Ѥмоу присно должьно послоушаниѥ. Тогда ли иного, нежели Бога, боите сѧ?
И ꙗже кольждо благодать ѥстъ оу васъ, отъ Бога ѥстъ. Потомь, ѥгда коснетъ сѧ васъ бѣда, къ Нѥмоу възъзываѥте.
Потомь, ѥгда отъѧтъ бѣдѫ отъ васъ, се, дроужина отъ васъ придаваѥтъ иныхъ Господиноу своѥмоу,
да сокрыѭтъ, ѥже дахомъ имъ. Тогда наслаждаите сѧ; скоро оувѣсте.
И оуставлꙗѭтъ томоу, ѥгоже не вѣдѧтъ, часть отъ того, ѥже дахомъ имъ. Богомь, въпрошени бѫдете о томь, ѥже обыкосте измышлꙗти.
И оуставлꙗѭтъ Богоу дъщери — слава Ѥмоу! — а себѣ, ѥже желаѭтъ.
И ѥгда кто отъ нихъ възвѣщенъ бываѥтъ о дѣвицѣ, лице ѥго помрачаѥтъ сѧ, и исплъненъ ѥстъ ꙗрости.
Скрываѥтъ сѧ отъ людии за зъло вѣсти, ѭже приѧ. Сохранитъ ли ѥѧ въ оунижении, или зароетъ ѭ въ пръсти? Зъло въистинѫ ѥстъ то, ѥже сѫдѧтъ.
Тѣмъ, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ, ѥстъ подобиѥ зъло, а Богоу подобиѥ наивышьшеѥ; и Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.
И аще бы Богъ наказывалъ люди за неправьдѫ ихъ, не оставилъ бы на нѥи твари; нъ отлагаѥтъ ихъ до срока оуставлѥнаго. И ѥгда приидетъ срокъ ихъ, не могоутъ отложити ни часа, ни оускорити.
И оуставлꙗѭтъ Богоу то, ѥже ненавидѧтъ, и ѧзыки ихъ описываѭтъ лъжь, ꙗко наилоучьшеѥ ѥстъ имъ. Безъ съмьнѣниꙗ, Огнь ѥстъ имъ, и оускорени бѫдоутъ къ нѥмоу.
Богомь, посълахомъ къ ѧзыкомъ прѣжде тебе, нъ диꙗволъ оукраси имъ дѣла ихъ, и тъ ѥстъ покровитель ихъ сего дьне, и имъ казнь болѣзньна.
И не низъпосълахомъ на тѧ Кънигы, развѣ да обꙗсниши имъ то, въ чемьже различахѫ сѧ, и въ наставлѥниѥ и милость людьмъ вѣроуѭщиимъ.
И Богъ низъпосъла съ небесе водѫ и тѣмь даде жизнь земли по съмрьти ѥѧ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ людьмъ слышащиимъ.
И въистинѫ, въ скотехъ ѥстъ поученьиѥ вамъ: даѥмъ вамъ пити отъ того, ѥже въ чрѣвехъ ихъ — межю нечистотоѭ и кръвиѭ — млѣко чисто, приꙗтьно пиѭщиимъ.
И отъ плодовъ палмъ и виноградовъ вземлѥте отътоудоу питиѥ хмѣльноѥ и потрѣбѫ доброу. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ людемъ разоумѣѭщиимъ.
И отъкры Господь твои пчелѣ: «Вьзьми отъ горъ жилища, и отъ дрѣвесъ, и отъ того, ѥже строꙗтъ.
Потомь ꙗждь отъ вьсꙗкыхъ плодовъ и послѣдоуи пѫтемъ Господа твоѥго оуготованымь.» Исходитъ отъ чрѣвъ ихъ питиѥ различьныхъ шаровъ, въ нѥмьже исцѣлениѥ людемъ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ людемъ размышлꙗѭщиимъ.
И Богъ сътвори васъ, потомь вземлетъ васъ; и отъ васъ ѥстъ тъ, иже възвращенъ бываѥтъ къ наижалъчаишемоу възрастоу, да не вѣстъ ничесоже по томь, ꙗко имѣлъ вѣдѣниѥ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вѣдыи, Сильныи.
И Богъ облагодѣтельствова нѣкыѧ отъ васъ надъ иными въ потрѣбѣ; нъ тии, иже облагодѣтельствовани, не възвращаѭтъ потрѣбы тѣмъ, ѩже десница ихъ обладаѥтъ, да бѫдоутъ равьни въ томь. Тогда отвръгаѭтъ ли благодать Божиѭ?
И Богъ сътвори вамъ отъ васъ самихъ дроужиницы, и сътвори вамъ отъ дроужиниць вашихъ сыны и въноукы, и даде вамъ потрѣбы добрыѧ. Тогда въ лъжь ли вѣроуѭтъ и сокрываѭтъ благодать Божиѭ?
И поклонꙗѭтъ сѧ кромѣ Бога тѣмъ, иже не имоутъ потрѣбы отъ небесъ и земли ни въ чемьже, и не имоутъ власти.
Тѣмьже не приводите подобии Богоу. Въистинѫ, Богъ вѣстъ, а вы не вѣсте.
Богъ приводитъ подобиѥ: рабъ, обладаниѥ, иже не имать власти надъ ничимьже, и тъ, ѥмоуже дахомъ отъ Насъ потрѣбѫ доброу, и расходоуѥтъ отъ нѥѧ таино и ꙗвьно. Равьни ли соуть? Хвала Богоу! Нъ множаише нихъ не вѣдѧтъ.
И Богъ приводитъ подобиѥ: два мѫжа, ѥдинъ отъ нихъ нѣмъ, не имый власти надъ ничимьже, и ѥстъ бремѧ господиноу своѥмоу — камо ни направитъ ѥго, не приноситъ добра. Равенъ ли ѥстъ тъ съ тѣмь, иже повелѣваѥтъ правьдѫ и на пѫти правьмь?
И Богоу принадлежитъ незримоѥ небесъ и земли; и дѣло Часа ѥстъ ꙗко мигновениѥ ока, или ближе. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Силенъ.
И Богъ извлѣче васъ отъ чрѣвъ материи вашихъ, не вѣдѧщихъ ничесоже, и даде вамъ слоухъ и зракъ и сръдьца, да мощьно благодарите.
Не видѣли ли птиць, покорѥныхъ въ сводѣ небесьнѣмь? Никтоже не дрьжитъ ихъ, развѣ Богъ. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людемъ вѣроуѭщиимъ.
И Богъ сътвори вамъ отъ домовъ вашихъ жилище, и сътвори вамъ отъ кожь скотовъ домы, ѩже обрѣтаѥте легъкы въ дьнь пѫти и въ дьнь стоꙗниꙗ, и отъ влъны ихъ и мѣховъ ихъ и власъ ихъ оутварь и наслаждениѥ на врѣмѧ.
И Богъ сътвори вамъ отъ того, ѥже сътвори, сѣни, и сътвори вамъ отъ горъ оукрытиꙗ, и сътвори вамъ одеждѧ, ѩже хранѧтъ васъ отъ жара, и одеждѧ, ѩже хранѧтъ васъ отъ насилиꙗ вашего. Тако Тъ довръшаѥтъ благодать Свою на васъ, да мощьно Прѣданьствоуѥте.
Тогда, аще отвратѧтъ сѧ, твоѥ ѥстъ тъкъмо ꙗвьноѥ посъланиѥ.
Знаѭтъ благодать Божиѭ, потомь отвръгаѭтъ ѭ; и множаише ихъ соуть сокрываѭщии.
И въ Дьнь, ѥгда въздвигнемъ отъ вьсꙗкаго ѧзыка свѣдѣтелꙗ — не бѫдетъ данъ изволъ сокрывъшиимъ, ни бѫдетъ имъ дано исправити сѧ.
И ѥгда оузрѧтъ сътворившии зъло казнь, не облегъчитъ сѧ имъ, ни бѫдетъ имъ данъ отъдыхъ.
И ѥгда придававъшии оузрѧтъ дроузи своѧ, рекоутъ: «Господи нашь, сии соуть дроузи наши, ихъже обыкохомъ призывати кромѣ Тебе.» Тогда въвръгоутъ на нихъ слово: «Въистинѫ, вы ѥсте лъжьци.»
И принесоутъ Богоу въ тъ дьнь Прѣданьность, и заблѫдитъ отъ нихъ то, ѥже обыкошѧ измышлꙗти.
Тѣхъ, иже сокрыша и отвратишѧ отъ пѫти Божиꙗ — приложимъ имъ казнь на казнь за то, ꙗко обыкошѧ творити пакость.
И въ Дьнь, ѥгда въздвигнемъ въ вьсꙗкомь ѧзыцѣ свѣдѣтелꙗ на нихъ отъ нихъ самѣхъ, и приведемъ тѧ свѣдѣтелемь на сихъ. И низъпосълахомъ на тѧ Кънигѫ въ разъꙗснениѥ вьсего, и въ наставлѥниѥ и милость и радостьнѫ вѣсть прѣданымъ.
Въистинѫ, Богъ повелѣваѥтъ правьдѫ и добродѣтель, и даꙗниѥ ближьниимъ, и запрѣщаѥтъ непристоиность и мрьзость и прѣстѫплѥниѥ. Наставлꙗѥтъ васъ, да мощьно помѧнете.
И исплъните завѣтъ Божии, ѥгда завѣщасте, и не разоуряите клѧтвъ своихъ по оутвръждении ихъ, ѥгда сътвористе Бога порѫчителемь надъ вами. Въистинѫ, Богъ вѣстъ, ѥже творите.
И не бывайте ꙗко та, ꙗже распущаѥтъ прѧдиво своѥ, по томь ꙗко сильно прѧде ѥ, вземлѭще клѧтвы вашѧ въ лъсть межю вами, понеже ѧзыкъ ѥдинъ мъножаише ѥстъ, нежели дроугыи. Тъкъмо искоушаѥтъ васъ Богъ тѣмь, и обꙗснитъ вамъ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ, въ чемьже различасте сѧ.
И аще бы Богъ въсхотѣлъ, сътворилъ бы васъ ѧзыкомь ѥдинѣмь; нъ заводитъ, ѥгоже хощетъ, и наставлꙗѥтъ, ѥгоже хощетъ. И въпрошени бѫдете о томь, ѥже обыкосте творити.
И не берите клѧтвъ вашихъ въ лъсть межю вами, да не поскользнетъ сѧ нога по тврьдости своѥи, и вкоусите зъло за то, ꙗко отвратисте сѧ отъ пѫти Божиꙗ, и вамъ казнь великаꙗ.
И не продаваите завѣта Божиꙗ за цѣнѫ малоу. Въистинѫ, ѥже оу Бога, лоучьше ѥстъ вамъ, аще бысте вѣдѣли.
Ѥже оу васъ, потрачено бѫдетъ, а ѥже оу Бога, прѣбѫдетъ. И възнаградимъ тръпѣливымъ наградоу ихъ по наилоучьшемоу отъ того, ѥже обыкошѧ творити.
Иже сътворитъ праведьноѥ дѣло, мѫжь или жена, и ѥстъ вѣроуѭщии — дадимъ ѥмоу жизнь, жизнь доброу; и възнаградимъ ихъ наградоѭ ихъ по наилоучьшемоу отъ того, ѥже обыкошѧ творити.
И ѥгда чьтеши Чьтениѥ, прибѣгни къ Богоу отъ проклѧтаго диꙗвола.
Въистинѫ, нѣстъ ѥмоу власти надъ тѣми, иже вѣроуѭтъ и оупъваѭтъ на Господа своѥго.
Власть ѥго ѥстъ тъкъмо надъ тѣми, иже вземлѭтъ ѥго покровителемь, и тѣми, иже чрѣзъ нѥго придаваѭтъ.
И ѥгда мѣнꙗѥмъ знамениѥ на мѣсто знамениꙗ — а Богъ вѣстъ наилоучьше, ѥже низъпосылаѥтъ — глаголѭтъ: «Ты тъкъмо измышлꙗтель.» Нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
Рьци: «Доухъ Свѧтыи низъведе ѥ отъ Господа Твоѥго въ истинѣ, да оутвръдитъ вѣроуѭщиихъ, и въ наставлѥниѥ и радостьнѫ вѣсть прѣданымъ.»
И въистинѫ, вѣмъ, ꙗко глаголѭтъ: «Тъкъмо съмрьтьныи оучитъ ѥго.» Ѧзыкъ того, на нѥгоже намѣкаѭтъ, чюждь ѥстъ, а се ѥстъ ꙗзыкъ арабьскыи ꙗвьныи.
Въистинѫ, тии, иже не вѣроуѭтъ въ знамениꙗ Божиꙗ — Богъ не наставитъ ихъ, и имъ казнь болѣзньна.
Тъкъмо измышлꙗѭтъ лъжь тии, иже не вѣроуѭтъ въ знамениꙗ Божиꙗ; и тии — тии соуть лъжьци.
Иже сокрыѥтъ Бога по вѣрѣ своѥи — развѣ того, иже принѫжденъ, а сръдьце ѥго покоино въ вѣрѣ — нъ иже отвръзетъ гроудь своѭ сокрываниѭ, на нихъ ѥстъ гнѣвъ отъ Бога, и имъ казнь великаꙗ.
Се ѥстъ, понеже възлюбишѧ жизнь сего свѣта надъ Послѣдьнимь, и понеже Богъ не наставлꙗѥтъ людии, иже сокрываѭтъ.
Тии соуть, на ихъже сръдьца и слоухъ и зракъ Богъ положи печать; и тии — тии соуть небрежьнии.
Безъ съмьнѣниꙗ, въ Послѣдьнемь тии соуть погоубившии.
Потомь, въистинѫ, Господь твои — тѣмъ, иже прѣселишѧ сѧ послѣ того ꙗко искоушени бышѧ, потомь подвизашѧ сѧ и тръпѣша — въистинѫ, Господь твои по томь ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьныи.
Въ Дьнь, ѥгда вьсꙗка дoуша приидетъ молити за сѧ самоу, и вьсꙗкои дoуши въздано бѫдетъ въ полнотѣ, ѥже сътвори, и не бѫдоутъ обижени.
И Богъ приводитъ подобиѥ: градъ, иже бѣаше безопасенъ и покоинъ, потрѣба ѥго приходѧщи къ нѥмоу въ изобилии отъ вьсꙗкаго мѣста, потомь сокры благодати Божиѧ, и даде ѥмоу Богъ вкоусити одеждь гладоу и страха за то, ѥже обыкошѧ творити.
И въистинѫ, прииде къ нимъ посъланьникъ отъ нихъ самѣхъ, нъ отвръгошѧ ѥго; и казнь обиде ихъ, доньдеже бѣша неправьдьни.
Тѣмьже ꙗждьте отъ того, ѥже Богъ даде вамъ, законьно и добро, и благодарите за благодать Божиѭ, аще Тъ ѥстъ, ѥмоуже поклонꙗѥте сѧ.
Тъкъмо запрѣти вамъ мрьтвечинѫ и кръвь и мѧсо свиноѥ и ѥже посвѧщено бысть иномоу, нежели Богоу. Нъ иже принѫжденъ, ни желаѭщии ни прѣстѫпаѭщии — въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
И не глаголите о лъжи, ѭже ѧзыки ваши описываѭтъ: «Се законьно, а се запрѣщено», да измыслите лъжь на Бога. Въистинѫ, тии, иже измышлꙗѭтъ лъжь на Бога, не оуспѣѭтъ —
наслаждениѥ краткоѥ, и имъ казнь болѣзньна.
И тѣмъ, иже Иоудеи соуть, запрѣтихомъ, ѥже повѣдахомъ тебѣ прѣжде; и не обидѣхомъ ихъ, нъ сами сѧ обыкошѧ обидѣти.
Потомь, въистинѫ, Господь твои — тѣмъ, иже сътворишѧ зъло въ невѣдѣнии, потомь покаꙗшѧ сѧ потомь и исправишѧ сѧ — въистинѫ, Господь твои по томь ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьныи.
Въистинѫ, Авраамъ бѣаше ѧзыкъ, прѣданьно послоушьнъ Богоу, мѫжь чистыѧ вѣры, и не бѣаше отъ придававъшихъ.
Благодарьнъ за благодати Ѥго; избра ѥго и настави на пѫть правыи.
И дахомъ ѥмоу въ семь свѣтѣ добро, и въистинѫ, въ Послѣдьнемь ѥстъ отъ праведьныхъ.
Потомь отъкрыхомъ тебѣ: «Послѣдоуи вѣрѣ Авраамовѣ, мѫжа чистыѧ вѣры; и не бѣаше отъ придававъшихъ.»
Сѫбота оуставлѥна бысть тъкъмо на тѣхъ, иже различишѧ сѧ о нѥи; и въистинѫ, Господь твои разсоудитъ межю ними въ Дьнь Въскрѣсениꙗ о томь, въ чемьже различахѫ сѧ.
Призываи къ пѫти Господа твоѥго прѣмѫдростиѭ и оучениѥмь добрымь, и прѣпираи сѧ съ ними тѣмь, ѥже наилоучьше. Въистинѫ, Господь твои — Тъ вѣстъ наилоучьше, кто заблѫди отъ пѫти Ѥго, и Тъ вѣстъ наилоучьше наставлѥныхъ.
И аще наказываѥте, наказоуите подобьнымь томоу, чимьже наказани бысте; а аще тръпите, лоучьше тръпѣливымъ.
И тръпи; и тръпѣниѥ твоѥ ѥстъ тъкъмо съ Богомь. И не тоужи о нихъ, и не бѫди въ тѣснотѣ отъ того, ѥже ковоутъ.
Въистинѫ, Богъ съ тѣми, иже боѧтъ сѧ, и тѣми, иже добро творѧтъ.

Аль-Исра Нощьноѥ Поутьшьствиѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Слава Томоу, иже пренесе раба Своѥго нощиѭ отъ Храма Свѧщеньнаго къ Храмоу Далечаишемоу, ѥгоже прѣдѣлы благословихомъ, да покажемъ ѥмоу отъ знамении нашихъ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вьсевидѧщии.
И дахомъ Моисеови Кънигѫ и сътворихомъ ѭ наставлѥниѥмь Чѧдомъ Израилѥвымъ: «Не берите кромѣ Мене хранителꙗ.»
О потомьство тѣхъ, ѩже пренесохомъ съ Ноѥмь! Въистинѫ, тъ бѣаше рабъ благодарьнъ.
И оуставихомъ Чѧдомъ Израилѥвымъ въ Кънизѣ: «Сътворите пакость на земли дъважды, и възнесете сѧ на высотѫ великѫ.»
И ѥгда прииде обѣщаниѥ пръваго отъ обоихъ, въздвигохомъ на васъ рабы нашѧ, имѣѭщиѧ силѫ великѫ, и проидошѧ скрозѣ жилища. И бысть обѣщаниѥ исплъненоѥ.
Потомь дахомъ вамъ възвращениѥ противѫ ихъ, и помогохомъ вамъ богатьствомь и сыны, и сътворихомъ васъ мъножаишиими въ воиньствѣ.
Аще добро творите, добро творите доушамъ своимъ; а аще зъло творите, противѫ нихъ. И ѥгда прииде обѣщаниѥ вътораго, да помрачѧтъ лица вашѧ и да внидоутъ въ Храмъ, ꙗкоже внидошѧ въ нь пръвоѥ, и да потребѧтъ вьсе, ѥже побѣдиша.
Мощьно бѫдетъ, ꙗко Господь вашь помилоуѥтъ васъ. И аще възвратите сѧ, възвратимъ сѧ. И сътворихомъ пагоубѫ темьницоѭ сокрывъшиимъ.
Въистинѫ, Чьтениѥ се наставлꙗѥтъ на то, ѥже наиправѣише, и даѥтъ радостьнѫ вѣсть вѣроуѭщиимъ, иже творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, ꙗко имъ ѥстъ награда великаꙗ.
И ꙗко тѣмъ, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ — оуготовахомъ имъ казнь болѣзньнѫ.
И молитъ сѧ чловѣкъ о зълѣ, ꙗкоже молитъ сѧ о добрѣ. И чловѣкъ ѥстъ присно поспѣшьнъ.
И сътворихомъ нощь и дьнь двѣ знамении. Потомь изгладихомъ знамениѥ нощи и сътворихомъ знамениѥ дьне зрьцьдающимь, да ищете щедрости отъ Господа вашего, и да вѣсте число лѣтъ и расчетъ. И вьсе подробьно изъꙗснихомъ.
И вьсꙗкомоу чловѣкоу — привѧзахомъ жребии ѥго на выи ѥго, и извлечемъ ѥмоу въ Дьнь Въскрѣсениꙗ кънигѫ, ѭже обрѧщетъ развръзтѫ.
«Чьти кънигѫ своѭ! Дoуша твоꙗ довълѣѥтъ ꙗко счѧтатель противѫ тебе сего дьне.»
Иже наставлѥнъ, наставлѥнъ тъкъмо ради доуши своѥѧ; и иже заблѫдитъ, заблѫдитъ тъкъмо противѫ нѥѧ. И никтоже, носѧи бремѧ, понесетъ бремѧ дроугаго. И не наказываѥмъ, доньдеже не посълемъ посъланьника.
И ѥгда хощемъ погоубити градъ, повелѣваѥмъ богатымъ ѥго, и творѧтъ нечьстиѥ тамо; тогда оправьдано бываѥтъ слово противѫ нѥго, и погоублꙗѥмъ ѥго до коньца.
И колико родовъ погоубихомъ по Ноеви! И довълѣѥтъ Господь твои ꙗко Свѣдыи и Видѧщии грѣхы рабъ Своихъ.
Иже хощетъ прѣходѧщаго, оускорꙗѥмъ ѥмоу тамо, ѥже хощемъ, ѥмоуже хощемъ; потомь оуставлꙗѥмъ ѥмоу пагоубѫ, идеже горитъ, осѫжденъ, отвръженъ.
И иже хощетъ Послѣдьнꙗго и подвизаѥтъ сѧ за нѥ подвизаниѥмь должьнымь, доньдеже ѥстъ вѣроуѭщии — тѣхъ подвизаниѥ бѫдетъ оцѣнено.
Вьсꙗкомоу даѥмъ — симъ и онѣмъ — отъ дара Господа твоѥго. И даръ Господа твоѥго нѣстъ обмежованъ.
Зьри, како прѣдъпочьтохомъ нѣкыѧ отъ нихъ надъ иными. И въистинѫ, Послѣдьнѥѥ больше степеньми и больше прѣдъпочьтениѥмь.
Не поставлꙗи съ Богомь бога дроугаго, да не сѧдеши осѫжденъ, оставлѥнъ.
И Господь твои повелѣлъ, да не поклонꙗѥте сѧ никомоуже, развѣ Ѥго, и доброту къ родителемъ. Аще ѥдинъ отъ нихъ или оба достигнетá старости при тебѣ, не рьци имъ «Тьфоу!» и не отгонꙗи ихъ, нъ глаголи имъ слово милостивоѥ.
И преклони имъ крыло смирениꙗ отъ милосрьдиꙗ, и рьци: «Господи мои, помилоуи ꙗ, ꙗкоже въспитаста мѧ, ѥгда малъ бѣхъ.»
Господь вашь вѣстъ наилоучьше, ѥже въ доушахъ вашихъ. Аще праведьни ѥсте, то въистинѫ Тъ ѥстъ тѣмъ, иже обращаѭтъ сѧ къ Нѥмоу, Вьсепрощаѭщии.
И даи сроднику право ѥго, и нищемоу, и пѫтьникоу, и не расточаи расточениѥмь.
Въистинѫ, расточители соуть братиꙗ бѣсовъ, и диꙗволъ ѥстъ присно неблагодарьнъ Господиноу своѥмоу.
И аще отвращаѥши сѧ отъ нихъ, ищѧ милости отъ Господа своѥго, ѭже надѣѥши сѧ, то глаголи имъ слово кроткоѥ.
И не привѧзоуи рѫкы своѥи къ выи своѥи, ни простираи ѥѧ до краинꙗго простираниꙗ, да не сѧдеши оукорѥнъ, обнищавъшии.
Въистинѫ, Господь твои раздвигаѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ, и съоужаѥтъ ѭ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ рабъ Своихъ Свѣдыи, Видѧщии.
И не оубиваите чѧдъ своихъ страха ради оубожьства. Мы даѥмъ имъ потрѣбѫ и вамъ. Въистинѫ, оубиѥниѥ ихъ ѥстъ грѣхъ великыи.
И не приближаите сѧ къ любодѣꙗниѭ. Въистинѫ, то ѥстъ непристоиность и пѫть зълъ.
И не оубиваите дoушѫ, ѭже Богъ запрѣти, развѣ правьдою. И иже оубиѥнъ бѫдетъ неправьдьно, дахомъ наслѣдьникоу ѥго власть; да не бываѥтъ чрѣзмѣрьнъ въ оубиѥнии. Въистинѫ, тъ ѥстъ подпираѥмъ.
И не приближаите сѧ къ имѣниѭ сироты, развѣ тѣмь, ѥже лоучьше, доньдеже достигнетъ зрѣлости своѥи. И исплъните завѣтъ. Въистинѫ, о завѣтѣ въпрошено бѫдетъ.
И даваите мѣрѫ полнѫ, ѥгда мѣрите, и вѣсите вѣсомь правымь. Се ѥстъ лоучьше и добрѣише въ истлъковании.
И не послѣдоуи томоу, о нѥмьже нѣстъ ти вѣдѣниꙗ. Въистинѫ, слоухъ и зракъ и сръдьце — вьсꙗко отъ тѣхъ въпрошено бѫдетъ.
И не ходи по земли тъщеславьно. Въистинѫ, не можеши раздрати земли, ни досѧгнѫти горъ высотоѭ.
Вьсе то — зъло того ненавистьно ѥстъ въ очесѣхъ Господа твоѥго.
Се ѥстъ отъ того, ѥже отъкры тебѣ Господь твои отъ прѣмѫдрости. И не поставлꙗи съ Богомь бога дроугаго, да не въвръженъ бѫдеши въ пагоубѫ, оукорѥнъ, отвръженъ.
Тогда ли Господь вашь облагодѣтельствова васъ сыны, а Себѣ отъ аньгелъ дъщери вземлетъ? Въистинѫ, глаголете слово чоудовищьноѥ.
И въистинѫ, обратихомъ въ семь Чьтении, да помѧнѫтъ; нъ не оумъножаѥтъ имъ ничесоже, развѣ отвращениꙗ.
Рьци: «Аще бы были бози съ Нимь, ꙗкоже глаголѭтъ, тогда искали бы пѫти къ Господиноу Прѣстола.»
Слава Ѥмоу, и превъзнесенъ ѥстъ надъ тѣмь, ѥже глаголѭтъ, превъзнесениѥмь великымь.
Седмь небесъ и земли и вьсꙗкъ, иже тамо, славитъ Ѥго. И нѣстъ вещи, да не славитъ хвалѫ Ѥго, нъ не разоумѣѥте славослoвиꙗ ихъ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Тръпѣливъ, Вьсепрощаѭщии.
И ѥгда чьтеши Чьтениѥ, полагаѥмъ межю тобоѭ и тѣми, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ, покровъ съкрытъ.
И полагаѥмъ на сръдьца ихъ покровы, да не разоумѣѭтъ ѥго, и въ оуши ихъ глоухотѫ. И ѥгда помѧнеши Господа своѥго ѥдиного въ Чьтении, обращаѭтъ хрьбеты въ отвращении.
Вѣмъ наилоучьше, чимьже слоушаѭтъ, ѥгда слоушаѭтъ тебе, и ѥгда тайно бесѣдоуѭтъ, ѥгда неправьдьнии глаголѭтъ: «Послѣдоуѥте тъкъмо мѫжоу заколдованоумоу.»
Зьри, како приводѧтъ подобиꙗ тебѣ; заблѫдишѧ и не могоутъ обрѣсти пѫти.
И глаголѭтъ: «Ѥгда бѫдемъ кости и обломъци, тогда ли въистинѫ въскрѣшени бѫдемъ ꙗко творениѥ новоѥ?»
Рьци: «Бѫдите камениѥ или желѣзо,
или творениѥ отъ того, ѥже велико ѥстъ въ гроудехъ вашихъ.» Тогда рекоутъ: «Кто възвратитъ насъ?» Рьци: «Тъ, иже сътвори васъ пръвоѥ.» Тогда покиваѭтъ главами къ тебѣ и рекоутъ: «Когда?» Рьци: «Мощьно бѫдетъ, ꙗко близъ.»
Въ дьнь, ѥгда призоветъ васъ, и отвѣщаѥте хвалоѭ Ѥго, и помыслите, ꙗко прѣбысте тъкъмо мало.
И рьци рабомъ Моимъ, да глаголѭтъ то, ѥже наилоучьше. Въистинѫ, сатана сѣѥтъ раздоръ межю ними. Въистинѫ, сатана ѥстъ чловѣкоу врагъ ꙗвьныи.
Господь вашь вѣстъ васъ наилоучьше. Аще хощетъ, помилоуѥтъ васъ; или аще хощетъ, накажетъ васъ. И не посълахомъ тебе хранителемь надъ ними.
И Господь твои вѣстъ наилоучьше вьсѣхъ, иже на небесѣхъ и на земли. И въистинѫ, прѣдъпочьтохомъ нѣкыѧ отъ пророковъ надъ иными, и Давидоу дахомъ Пѣсалтырь.
Рьци: «Призовите тѣхъ, ѩже объꙗвисте кромѣ Нѥго. Не имоутъ власти отъѧти бѣдѫ отъ васъ, ни измѣнити.»
Тии, къ нимъже призываѭтъ, ищоутъ средьства приближениꙗ къ Господиноу своѥмоу — иже отъ нихъ наиближьшии — и надѣѭтъ сѧ милости Ѥго и боѧтъ сѧ казни Ѥго. Въистинѫ, казнь Господа твоѥго ѥстъ присно страшьна.
И нѣстъ града, да не погоубимъ ѥго прѣжде Дьне Въскрѣсениꙗ или не накажемъ ѥго казниѭ жестокоѭ. Се начрьтано ѥстъ въ Кънизѣ.
И ничьтоже въспрѣпѧтьствова Намъ посълати знамениꙗ, развѣ ꙗко дрѣвьнии людиѥ отвръгошѧ ихъ. И дахомъ Ѳамоудоу камилицѫ ꙗко знамениѥ видимоѥ, и обидѣшѧ ѭ. И не посылаѥмъ знамении, развѣ да сътворимъ трепетъ.
И ѥгда рѣхомъ тебѣ: «Въистинѫ, Господь твои обиѥмлетъ люди.» И не сътворихомъ видѣниꙗ, ѥже показахомъ тебѣ, развѣ ꙗко искоушениѥ людемъ, и дрѣво проклѧтоѥ въ Чьтении. И предъоупрѣждаѥмъ ихъ, нъ не оумъножаѥтъ имъ ничесоже, развѣ прѣстѫплѥниꙗ великаго.
И ѥгда рѣхомъ аньгеломъ: «Поклоните сѧ прѣдъ Адамомь», поклонишѧ сѧ, развѣ Иблиса. Рече: «Поклоню ли сѧ прѣдъ тѣмь, ѥгоже Ты сътвори отъ глины?»
Рече: «Видиши ли сего, ѥгоже Ты почьтилъ надъ мною? Аще отложиши мѧ до Дьне Въскрѣсениꙗ, подчиню потомьство ѥго власти моѥи, развѣ малыхъ.»
Рече: «Отиди! И иже отъ нихъ послѣдоуѥтъ тебѣ — въистинѫ, пагоуба ѥстъ възданиѥ вашѥ, възданиѥ обильноѥ.»
«И оустраши, ѥгоже можеши отъ нихъ, гласомь своимь, и нападаи на нихъ конницоѭ и пѣшьци своими, и оучѧствоуи съ ними въ богатьствѣ и чѧдехъ, и обѣщаваи имъ.» А сатана не обѣщаваѥтъ имъ ничесоже, развѣ прѣльщениꙗ.
«Въистинѫ, раби Мои — нѣстъ ти власти надъ ними.» И довълѣѥтъ Господь твои ꙗко Хранитель.
Господь вашь ѥстъ Тъ, иже гонитъ вамъ корабли по морю, да ищете отъ щедрости Ѥго. Въистинѫ, Тъ ѥстъ къ вамъ Прѣмилосрьдьнъ.
И ѥгда коснетъ сѧ васъ бѣда на мори, вьси, ихъже призываѥте, исчезаѭтъ, развѣ Нѥго. Потомь, ѥгда спасетъ васъ на сушѫ, отвращаѥте сѧ. И чловѣкъ ѥстъ присно неблагодарьнъ.
Тогда ли чоуѥте сѧ безопасьни, ꙗко не потворитъ странѣ земли поглътити васъ, или посълати на васъ бурѫ камениѭ? Потомь не обрѧщете себѣ хранителꙗ.
Или чоуѥте ли сѧ безопасьни, ꙗко не посълетъ васъ въ нѥ вътороѥ, и посълетъ на васъ бурѭ вѣтрьнѫ, и потопитъ васъ за то, ꙗко сокрысте? Потомь не обрѧщете заступьника противѫ Насъ тамо.
И въистинѫ, почьтихомъ Чѧда Адамова и пренесохомъ ихъ на сушѣ и на мори, и дахомъ имъ потрѣбы добрыѧ, и прѣдъпочьтохомъ ихъ надъ мъногыими отъ тѣхъ, ѩже сътворихомъ, прѣдъпочьтениѥмь великымь.
Въ Дьнь, ѥгда призовемъ вьсѣхъ людии съ вождемь ихъ; иже приимутъ кънигѫ въ десницѫ — тии прочьтоутъ кънигѫ свою, и не бѫдоутъ обижени ни на чьто.
И иже слѣпъ въ семь свѣтѣ, тъ бѫдетъ слѣпъ въ Послѣдьнемь, и ещь дальше заблѫдивъшии отъ пѫти.
И въистинѫ, бѣша близъ, да искоусишѧ тѧ отъ того, ѥже откръхомъ тебѣ, да измыслиши на Насъ иноѥ; и тогда взѧли бы тѧ дроугомь.
И аще не быхомъ оутвръдили тѧ, ты бы ѥдва не преклонилъ сѧ къ нимъ мало.
Тогда даликъ бы тебѣ вкоусити съоугоубо жизни и съоугоубо съмрьти; потомь не обрѣлъ бы себѣ противѫ Насъ помощьника.
И въистинѫ, бѣша близъ, да оустрашишѧ тѧ отъ земли, да изгнашѧ тѧ оттоудоу. И тогда не прѣбыли бы по тебѣ, развѣ мало.
Пѫть тѣхъ, ѩже посълахомъ прѣжде тебе отъ посъланьниковъ нашихъ; и не обрѧщеши въ пѫти нашемь измѣнениꙗ.
Оутвръди молитвѫ отъ склонениꙗ слъньца до тьмы нощьныѧ, и чьтениѥ зарьноѥ. Въистинѫ, чьтениѥ зарьноѥ засвидѣтельствовано бываѥтъ.
И въ нощи, бъди тѣмь ꙗко молитвою дополнительною тебѣ. Мощьно бѫдетъ, ꙗко Господь твои въздвигнетъ тѧ на мѣсто хвалимоѥ.
И рьци: «Господи мои, въведи мѧ въшьствиѥмь истиньнымь и изведи мѧ исхожденьиѥмь истиньнымь, и даждь ми отъ лица Своѥго власть помощьнѫ.»
И рьци: «Истина прииде, и лъжь погыбе. Въистинѫ, лъжь ѥстъ присно обречена погыбнѫти.»
И низъпосылаѥмъ отъ Чьтениꙗ то, ѥже ѥстъ исцѣлениѥ и милость вѣроуѭщиимъ, и не оумъножаѥтъ неправьдьнымъ ничесоже, развѣ погоубы.
И ѥгда дароуѥмъ чловѣкоу благодать, отвращаѥтъ сѧ и отходитъ, а ѥгда зъло коснетъ сѧ ѥго, въ отчаꙗнии ѥстъ.
Рьци: «Вьсꙗкъ творитъ по образоу своѥмоу, и Господь вашь вѣстъ наилоучьше, кто лоучьше наставлѥнъ на пѫти.»
И въпрашаѭтъ тѧ о Доусѣ. Рьци: «Доухъ ѥстъ отъ повелѣниꙗ Господа моѥго, и дано вамъ ѥстъ отъ вѣдѣниꙗ тъкъмо мало.»
И аще быхомъ хотѣли, отъѧли бы то, ѥже откръхомъ тебѣ; потомь не обрѣлъ бы себѣ хранителꙗ тамо противѫ Насъ,
развѣ милости отъ Господа твоѥго. Въистинѫ, щедрость Ѥго на тебе великаꙗ.
Рьци: «Аще бы чловѣчьство и незримии събрали сѧ вькоупѣ, да произведоутъ подобьноѥ семоу Чьтениѭ, не могли бы произвести подобьнаго ѥмоу, аще и быша помощьници ѥдинъ дроугоумоу.»
И въистинѫ, обратихомъ людемъ въ семь Чьтении вьсꙗкъ образъ подобиꙗ, нъ множаише людии отвръгаѭтъ вьсꙗкоѥ, развѣ сокрываниꙗ.
И глаголѭтъ: «Не повѣроуѥмъ тебѣ, доньдеже сътвориши, да забиѥтъ источьникъ отъ земли намъ,
или бѫдетъ ти вьртоградъ палмъ и виноградовъ, и сътвориши, да потекоутъ рѣкы тамо обильно,
или сътвориши, да падетъ небо на насъ кѫсъками, ꙗкоже объꙗвилъ ѥси, или приведеши Бога и аньгелъ лицемь къ лицоу,
или бѫдетъ ти домъ злата, или възнесеши сѧ на небо. И не повѣроуѥмъ въ възнесениѥ твоѥ, доньдеже низъпосълеши на насъ кънигѫ, ѭже чьтемъ.» Рьци: «Слава Господиноу моѥмоу! Ѥсмь ли чьто, развѣ съмрьтьнъ посъланьникъ?»
И ничьтоже въспрѣпѧтьствова людемъ вѣровати, ѥгда прииде наставлѥниѥ къ нимъ, развѣ ꙗко рѣшѧ: «Посъла ли Богъ съмрьтьнаго посъланьникомь?»
Рьци: «Аще бы были на земли аньгели, ходѧще въ спокоиствии, низъпосълали быхомъ на нихъ съ небесе аньгела посъланьникомь.»
Рьци: «Довълѣѥтъ Богъ ꙗко свѣдѣтель межю мною и вами. Въистинѫ, Тъ ѥстъ рабъ Своихъ Свѣдыи, Видѧщии.»
И ѥгоже Богъ наставитъ, тъ ѥстъ правильно наставлѥнъ; и ѥгоже заведетъ — не обрѧщеши имъ покровителѥи кромѣ Нѥго. И съберемъ ихъ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ на лицахъ ихъ, слѣпы и нѣмы и глоухы. Обиталище ихъ ѥстъ пагоуба. Ѥгда оутихнетъ, оумъножимъ имъ пламень.
Се ѥстъ възданиѥ ихъ, понеже сокрыша знамениꙗ нашѧ и рѣшѧ: «Ѥгда бѫдемъ кости и обломъци, тогда ли въистинѫ въскрѣшени бѫдемъ ꙗко творениѥ новоѥ?»
Не видѣли ли, ꙗко Богъ, иже сътвори небеса и землѭ, можетъ сътворити подобьноѥ имъ? И оуставилъ имъ ѥстъ срокъ, въ нѥмьже нѣстъ съмьнѣниꙗ. Нъ неправьдьнии отвръгаѭтъ вьсꙗкоѥ, развѣ сокрываниꙗ.
Рьци: «Аще бысте обладали съкровищами милости Господа моѥго, оудрьжали бысте ихъ страха ради расходованиꙗ. И чловѣкъ ѥстъ присно скѫпъ.»
И въистинѫ, дахомъ Моисеови девѧть знамении ꙗвьныхъ. Тѣмьже въпроси Чѧда Израилѥва, ѥгда прииде къ нимъ, и Фараонъ рече ѥмоу: «Въистинѫ, мьню тѧ, о Моисею, заколдована.»
Рече: «Ты вѣси добрѣ, ꙗко никтоже не посъла сихъ, развѣ Господь небесъ и земли, ꙗко доказы ꙗвьны. И въистинѫ, мьню тѧ, о Фараоне, обреченаго.»
И въсхотѣ оустрашити ихъ отъ земли, и потопихомъ ѥго и тѣхъ, иже съ нимь, вьсѣхъ вькоупѣ.
И рѣхомъ по нѥмь Чѧдомъ Израилѥвымъ: «Обитаите на земли; и ѥгда приидетъ обѣщаниѥ Послѣдьнꙗго, приведемъ васъ съмѣшаны.»
И съ истиноѭ низъпосълахомъ ѥ, и съ истиноѭ сънизъшло. И не посълахомъ тебе, развѣ ꙗко благовѣстьника и предъоупрѣдителꙗ.
И Чьтениѥ, ѥже раздѣлихомъ, да чьтеши ѥ людемъ по малоу, и низъпосълахомъ ѥ постоупьно.
Рьци: «Вѣроуите въ нѥ или не вѣроуите. Въистинѫ, тии, имъже дано бысть вѣдѣниѥ прѣжде нѥго, ѥгда чьтетъ сѧ имъ, падаѭтъ на лица на поклонениѥ.»
И глаголѭтъ: «Слава Господиноу нашемоу! Въистинѫ, обѣщаниѥ Господа нашего исплънено.»
И падаѭтъ на лица, плачѫще, и оумъножаѥтъ имъ смирениѥ.
Рьци: «Призывайте Бога или призывайте Вьсемилостиваго. Коѥгоже призоветé, Ѥмоу принадлежѧтъ Имена Наикрасьнѣишаꙗ.» И не бѫди громъкъ въ молитвѣ, ни тихъ тамо, нъ ищи пѫть межю.
И рьци: «Хвала Богоу, иже не приѧ сына, и иже нѣстъ Ѥмоу дроуга въ владычьствѣ, и иже нѣстъ Ѥмоу покровителꙗ отъ слабости.» И величаи Ѥго вьсꙗкымь величаниѥмь.

Аль-Кахфъ Пещера

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Хвала Богоу, иже низъпосъла на раба Своѥго Кънигѫ и не положи въ нѥи кривизны,
правоу, да предъоупрѣдитъ о казни жестокои отъ Нѥго, и да дастъ радостьнѫ вѣсть вѣроуѭщиимъ, иже творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, ꙗко имъ ѥстъ награда добра,
прѣбываѭще тамо вѣчьно,
и да предъоупрѣдитъ тѣхъ, иже глаголѭтъ: «Богъ приѧ сына.»
Нѣстъ имъ вѣдѣниꙗ о томь, ни отьцемъ ихъ. Тѧжько ѥстъ слово, исходѧщеѥ отъ оустъ ихъ. Не глаголѭтъ ничесоже, развѣ лъжь.
Тогда мощьно ты погоубиши самъ сѧ отъ печали по слѣдомъ ихъ, аще не вѣроуѭтъ въ се слово.
Въистинѫ, сътворихомъ, ѥже на земли, оукрашениѥмь ѥи, да искоусимъ ихъ — кто отъ нихъ лоучьшии дѣлы.
И въистинѫ, сътворимъ, ѥже на нѥи, пръстиѭ безплодьноѭ.
Или мьниши, ꙗко дроужина Пещеры и Написаниꙗ бѣшѧ дивомь межю знамениими нашими?
Ѥгда оуноши прибѣгошѧ въ Пещерѫ и рѣшѧ: «Господи нашь, дажь намъ отъ лица Твоѥго милость, и оуготови намъ въ дѣлѣ нашемь наставлѥниѥ правоѥ.»
Тогда оударихомъ по оушьмъ ихъ въ Пещерѣ на число лѣтъ.
Потомь въздвигохомъ ихъ, да оувѣмъ, коꙗ отъ обоихъ дроужинъ лоучьше сочьте врѣмѧ прѣбываниꙗ ихъ.
Повѣдаѥмъ тебѣ вѣсти ихъ въ истинѣ. Въистинѫ, бѣшѧ оуноши, иже вѣроваша въ Господа своѥго, и оумъножихомъ имъ наставлѥниꙗ.
И оукрѣпихомъ сръдьца ихъ, ѥгда въсташѧ и рѣшѧ: «Господь нашь ѥстъ Господь небесъ и земли. Николиже не призовемъ бога кромѣ Нѥго, ибо тогда глаголали быхомъ безоумиѥ.»
«Сии, людиѥ наши, взѧшѧ бозѣ кромѣ Нѥго. Почьто не приводѧтъ власти ꙗвьныѧ надъ ними? И кто ѥстъ неправьдьнѣише того, иже измыслитъ лъжь на Бога?»
«И ѥгда отстѫпите отъ нихъ и отъ того, ѥмоуже поклонꙗѭтъ сѧ, развѣ Бога, то прибѣгните въ Пещерѫ; Господь вашь разлиѥтъ на васъ отъ милости Своѥѧ и оуготовитъ вамъ отъ дѣла вашего оутѣшениѥ.»
И видѣлъ бы ты слъньце, ѥгда въсходитъ, склонꙗѭще сѧ отъ Пещеры ихъ одесьнѫѭ, и ѥгда заходитъ, минаѭще ихъ ошоуѭ, доньдеже тии бѣша въ пространьствѣ отвръзтѣмь ѥѧ. Се ѥстъ отъ знамении Божиихъ. Ѥгоже Богъ наставитъ, тъ ѥстъ правильно наставлѥнъ; и ѥгоже заведетъ, не обрѧщеши ѥмоу покровителꙗ наставлꙗѭщаго.
И помыслилъ бы ты ихъ будьнами, а тии спаахѫ. И обращаахомъ ихъ одесьнѫѭ и ошоуѭ, и пьсъ ихъ простръ обоꙗ прѣдьнꙗꙗ ногы при прагоу. Аще бы набрѣлъ на нихъ, побѣглъ бы отъ нихъ въ бѣгъ и исплънилъ бы сѧ страха отъ нихъ.
И тако въздвигохомъ ихъ, да въпрашаѭтъ дроугъ дроуга. Глаголꙗи отъ нихъ рече: «Колико прѣбысте?» Рѣшѧ: «Прѣбыхомъ дьнь или часть дьне.» Рѣшѧ: «Господь вашь вѣстъ наилоучьше, колико прѣбысте. Тѣмьже посълите ѥдиного отъ васъ съ сребромь симь вашимь въ градъ, и да оузритъ, коꙗ пища ѥстъ наичистьша, и да принесетъ вамъ потрѣбѫ отътоудоу, и да бѫдетъ оучьтивъ, и да не повѣдаѥтъ о васъ никомоуже.»
«Въистинѫ, аще оувѣдѧтъ о васъ, побиѭтъ васъ камениѥмь или прин¬ѫдѧтъ въ вѣрѫ свою, и тогда николиже не оуспѣѥте.»
И тако ꙗвихомъ ихъ, да оувѣдѧтъ, ꙗко обѣщаниѥ Божиѥ истиньно, и ꙗко Часъ — нѣстъ съмьнѣниꙗ въ нѥмь. Ѥгда прѣпирахѫ сѧ межю собою дѣло своѥ, рѣшѧ: «Поставите надъ ними зъданиѥ.» Господь ихъ вѣстъ наилоучьше о нихъ. Тии, иже прѣвозъмогошѧ въ дѣлѣ своѥмь, рѣшѧ: «Въздвигнемъ надъ ними мѣсто поклонениꙗ.»
Рекоутъ: «Три, четврътыи ихъ — пьсъ.» И рекоутъ: «Пѧть, шестыи ихъ — пьсъ» — гадаѭще о незримѣмь. И рекоутъ: «Седмь, и осмыи ихъ — пьсъ.» Рьци: «Господь мои вѣстъ наилоучьше число ихъ. Никтоже не вѣстъ ихъ, развѣ малыхъ.» Тѣмьже не прѣпираи сѧ о нихъ, развѣ прѣниѥмь повръхностьнымь, и не ищи о нихъ рѣшениꙗ ни отъ кого отъ нихъ.
И не глаголи о ничесомьже: «Въистинѫ, сътворю се заоутра»,
развѣ ꙗко Богъ въсхощетъ. И помѧни Господа своѥго, ѥгда забѫдеши, и рьци: «Мощьно бѫдетъ, ꙗко Господь мои наставитъ мѧ на то, ѥже ближьше сего правьдою.»
И прѣбышѧ въ Пещерѣ своѥи три ста лѣтъ и приложишѧ девѧть.
Рьци: «Богъ вѣстъ наилоучьше, колико прѣбышѧ. Ѥго ѥстъ незримоѥ небесъ и земли. Колико добрѣ видитъ и слышитъ! Нѣстъ имъ покровителꙗ кромѣ Нѥго, и не раздѣлꙗѥтъ сѫда Своѥго ни съ кымьже.»
И чьти, ѥже откръто тебѣ отъ Кънигы Господа твоѥго. Нѣстъ измѣнꙗющаго словъ Ѥго, и не обрѧщеши прибѣжища кромѣ Нѥго.
И тръпи съ тѣми, иже призываѭтъ Господа своѥго заоутра и вечеромь, ищѫще лица Ѥго. И да не преходѧтъ очеса твоꙗ мимо нихъ, желаѭще оукрашениꙗ жизни сего свѣта. И не послоушаи того, ѥмоуже сръдьце сътворихомъ небрежьно къ поминаниѭ нашемоу, и иже послѣдоуѥтъ желаниѭ своѥмоу, и ѥгоже дѣло ѥстъ присно въ излишьствѣ.
И рьци: «Истина ѥстъ отъ Господа вашего. Иже хощетъ, да вѣроуѥтъ; и иже хощетъ, да сокрыѥтъ.» Въистинѫ, оуготовахомъ неправьдьнымъ Огнь, ѥгоже навѣсъ обиѥмлетъ ихъ. И аще възопиѭтъ о помощи, помощь бѫдетъ имъ водоѭ ꙗко мѣдиѭ растоплѥноѭ, ꙗже опалꙗѥтъ лица. Зъло ѥстъ питиѥ, и зъло мѣсто покоꙗ!
Въистинѫ, вѣроуѭщии и творѧщии праведьнаꙗ дѣла — въистинѫ, не погоубимъ награды того, иже добро творитъ.
Тѣмъ — имъ соуть Вьртогради Едемьстии, подъ нимиже рѣкы текоутъ. Оукрашени бѫдоутъ тамо запѧстьми златыми и облечени бѫдоутъ въ одеждѧ зелены отъ шлъка тоньчаишаго и тѧжькаго, възлежѧще тамо на ложехъ. Дивьна награда, и добро мѣсто покоꙗ!
И приведи имъ притъчѫ: два мѫжа — сътворихомъ ѥдиномоу отъ нихъ два вьртограда лозъ виноградьныхъ, и обложихомъ ꙗ палмами, и положихомъ межю ними ниву.
Вьсꙗкъ отъ обоихъ вьртоградовъ даваше плодъ свои и ни въ чемьже не оскоудѣваше. И сътворихомъ, да прорвѣ сѧ рѣка межю ними.
И имѣаше плодъ. И рече дроугоу своѥмоу, бесѣдоуѭщемоу съ нимь: «Болии ѥсмь тебе богатьствомь и сильнѣише людьми.»
И вьниде въ вьртоградъ свои, обидѧ дoушѫ свою. Рече: «Не мьню, да погыбнетъ се когда.»
«И не мьню, да Часъ грѧдетъ. И аще бы възвращенъ бѣхъ къ Господиноу своѥмоу, обрѣлъ бы лоучьшеѥ сего ꙗко възвращениѥ.»
Рече ѥмоу дроугъ ѥго, бесѣдоуѭщии съ нимь: «Сокрылъ ли ѥси Того, иже сътвори тѧ отъ пръсти, потомь отъ капли, потомь образова тѧ мѫжемь?»
«Нъ азъ — Тъ ѥстъ Богъ, Господь мои, и не придаваю Господиноу моѥмоу никогоже.»
«И почьто, ѥгда вьнидохъ въ вьртоградъ свои, не реклъ ѥси: 'Ѥже Богъ хощетъ! Нѣстъ силы, развѣ въ Бозѣ'? Аще видиши мѧ мьньша тебе богатьствомь и чѧды,
то мощьно бѫдетъ, ꙗко Господь мои дастъ ми лоучьшеѥ вьртограда твоѥго, и посълетъ на нь расчетъ съ небесе, и бѫдетъ пръстиѭ скользъкою,
или вода ѥго погрѧзнетъ въ землѭ, да николиже не можеши обрѣсти ѥѧ.»
И обьѧтъ плодъ ѥго, и начѧ ломити рѫцѣ о томь, ѥже потрати на нь, доньдеже лежаше павшии на оупорахъ своихъ, и рече: «О, аще бы не придавалъ Господиноу моѥмоу никогоже!»
И не бысть ѥмоу дроужины помощи ѥмоу кромѣ Бога, ни възможе помощи себѣ.
Тамо покровительство принадлежитъ Богоу, Истиньномоу. Тъ ѥстъ наилоучьшии въ наградѣ и наилоучьшии въ исходѣ.
И приведи имъ притъчѫ жизни сего свѣта: ꙗко вода, ѭже низъпосылаѥмъ съ небесе, и растениѥ земли съмѣшаѥтъ сѧ съ нѥѭ, и потомь бываѥтъ сушьѥмь, ѥже вѣтри развѣваѭтъ. И Богъ ѥстъ присно надъ вьсѣми вещьми Силенъ.
Богатьство и чѧда соуть оукрашениѥ жизни сего свѣта. Нъ прѣбываѭщаꙗ добраꙗ дѣла соуть лоучьша при Господи твоѥмь наградоѭ и лоучьша надеждоѭ.
И въ Дьнь, ѥгда двигнемъ горы, и оузриши землѭ обнажоною, и съберемъ ихъ и не оставимъ ни ѥдиного отъ нихъ,
и поставлѥни бѫдоутъ прѣдъ Господьмь твоимь рѧдами: «Приидосте къ Намъ, ꙗкоже сътворихомъ васъ пръвоѥ. Нъ объꙗвисте, ꙗко николиже не оуставимъ вамъ съборища.»
И положена бѫдетъ Кънига, и оузриши грѣшьныхъ боꙗщихъ сѧ того, ѥже тамо, и рекоутъ: «Горе намъ! Чьто ѥстъ сьи Кънизѣ, ꙗко не оставлꙗѥтъ малаго ни великаго, а все сочьтетъ?» И обрѧщоутъ, ѥже сътворишѧ, настоꙗще прѣдъ ними. И Господь твои не обидитъ никогоже.
И ѥгда рѣхомъ аньгеломъ: «Поклоните сѧ прѣдъ Адамомь», и поклонишѧ сѧ, развѣ Иблиса — бѣаше отъ незримыхъ, и въстаде противѫ повелѣниꙗ Господа своѥго. Тогда ли вземлете ѥго и потомьство ѥго покровителꙗми кромѣ Мене, доньдеже тии вамъ врагъ? Зъло неправьдьнымъ ѥстъ обмѣнъ!
Не призвахъ ихъ свѣдѣтелꙗми сътворениꙗ небесъ и земли, ни сътворениꙗ себе самихъ, и не въземлю заводителѥи подпороѭ.
И въ Дьнь речетъ: «Призовите дроузи Моѧ, ѩже объꙗвисте», и призовоутъ ихъ, нъ не отвѣщаѭтъ имъ. И положимъ межю ними пропасть погыбели.
И оузрѧтъ грѣшьнии Огнь и помыслѧтъ, ꙗко имоутъ впасти въ нь, и не обрѧщоутъ избавлениꙗ отъ нѥго.
И въистинѫ, изложихомъ въ семь Чьтении людемъ вьсꙗкъ образъ притъчи. Нъ чловѣкъ паче вьсего, данъ ѥстъ прѣнию.
И ничьтоже не въспрѣпѧтьствова людемъ вѣровати, ѥгда прииде наставлѥниѥ къ нимъ, и просити прощениꙗ отъ Господа своѥго, развѣ да приидетъ на нихъ пѫть дрѣвьнихъ, или да приидетъ на нихъ казнь лицемь къ лицоу.
И не посылаѥмъ посъланьниковъ, развѣ ꙗко благовѣстьникы и предъоупрѣдителѧ. И сокрывъшии прѣпираѭтъ сѧ лъжиѭ, да отвръгнѫтъ тѣмь истинѫ. И взѧшѧ знамениꙗ Моꙗ и то, чимьже предъоупрѣждени бышѧ, въ роуганиѥ.
И кто ѥстъ неправьдьнѣише того, иже напомѧнѫтъ бываѥтъ знамениꙗми Господа своѥго и отвращаѥтъ сѧ отъ нихъ и забываѥтъ, ѥже рѫцѣ ѥго посълаша? Въистинѫ, положихомъ на сръдьца ихъ покровы, да не разоумѣѭтъ ѥго, и въ оуши ихъ тѧжесть. И аще зовеши ихъ къ наставлѥниѭ, николиже не бѫдоутъ наставлѥни.
И Господь твои ѥстъ Вьсепрощаѭщии, исплъненъ милости. Аще бы наказывалъ ихъ за то, ѥже стѧжаша, оускорилъ бы имъ казнь. Нъ имъ ѥстъ срокъ оуставлѥнъ, отъ нѥгоже не обрѧщоутъ прибѣжища.
И грады тии — погоубихомъ ихъ, ѥгда сътворишѧ неправьдѫ, и оуставихомъ погоублению ихъ съборище.
И ѥгда рече Моисеи дроугоу своѥмоу младомоу: «Не прѣстанѫ, доньдеже достигнѫ съъѥдинениꙗ обоихъ мории, или продължѫ долго.»
И ѥгда достигоста съъѥдинениꙗ межю ними, забыста рыбѫ свою, и она оубрала сѧ въ море, влѣзающи.
И ѥгда минуста, рече дроугоу своѥмоу младомоу: «Принеси намъ заоутрокъ; въистинѫ, обрѣтохомъ отъ поути сего оутомлениѥ.»
Рече: «Видѣлъ ли ѥси? Ѥгда оукрыхомъ сѧ при камени, въистинѫ, забыхъ рыбѫ — и ничьтоже не сътвори ми забыти ѭ, развѣ Противьникъ — да помѧнѫ ѭ. И она оубрала сѧ въ море дивьнымь образомь.»
Рече: «Се ѥстъ, ѥже искахомъ!» И възвратиста сѧ по слѣдомъ своимъ.
И обрѣтоста раба отъ рабъ нашихъ, ѥмоуже дахомъ милость отъ лица нашего и наоучихомъ ѥго вѣдѣниѭ отъ Насъ самѣхъ.
Рече ѥмоу Моисеи: «Послѣдоую ли ти, да наоучиши мѧ отъ того, ѥже наоученъ ѥси, правильнаго наставлѥниꙗ?»
Рече: «Въистинѫ, не можеши тръпѣти съ мною.»
«И како тръпѣти можеши съ тѣмь, ѥгоже не обьемлеши свѣдѣниѥмь?»
Рече: «Обрѧщеши мѧ, аще Богъ хощетъ, тръпѣлива, и не ослоушаю сѧ тебе ни въ чемьже.»
Рече: «Тогда аще послѣдоуѥши ми, не въпрашаи мѧ ни о чемьже, доньдеже самъ помѧнѫ то тебѣ.»
И отправиста сѧ, доньдеже, ѥгда въсѣдоста на корабль, прободе ѥго. Рече: «Прободе ли ꙗ, да потопиши люди ихъ? Сътворилъ ѥси дѣло страшьноѥ!»
Рече: «Не рѣхъ ли, ꙗко не можеши тръпѣти съ мною?»
Рече: «Не оукорꙗи мѧ за то, ѥже забыхъ, и не налагаи на мѧ тѧготы въ дѣлѣ моѥмь.»
И отправиста сѧ, доньдеже, ѥгда сърѣтоста оуношѫ, оуби ѥго. Рече: «Оуби ли дoушѫ чистѫ безъ доуши? Сътворилъ ѥси дѣло оужасьноѥ!»
Рече: «Не рѣхъ ли тебѣ, ꙗко не можеши тръпѣти съ мною?»
Рече: «Аще въпрошѫ тѧ о чемьже послѣ сего, не дрьжи мѧ дроугомь. Приѧлъ ѥси отъ мене изъꙗснениѥ.»
И отправиста сѧ, доньдеже, ѥгда приидоста къ людемъ града, просиста людии ихъ ꙗди, нъ отказашѧ имъ гостепримьствомь. И обрѣтоста тамо стѣнѫ, хотѧщоу пасти, и правь ѭ. Рече: «Аще бы хотѣлъ, могълъ бы взѧти наградѫ за нѥ.»
Рече: «Се ѥстъ раздѣлениѥ межю мною и тобоѭ. Повѣмь ти истлъкованиѥ того, ѥгоже не могълъ ѥси тръпѣти.»
«Корабль — принадлежаше бѣдьнымъ, иже трѫждаахѫ сѧ на мори, и хотѣхъ повредити ѥго, ибо за ними бѣаше царь, иже вземаше вьсꙗкъ корабль силою.»
«А оуноша — родителꙗ ѥго бѣста вѣроуѭщаꙗ, и оубоꙗхомъ сѧ, да не отѧгости ихъ прѣстѫплѥниѥмь и сокрываниѥмь.»
«Тѣмьже хотѣхомъ, да Господь ихъ дастъ имъ въ обмѣнъ лоучьшаго нежели тъ, чистотоѭ и ближьшаго нѣжьностиѭ.»
«А стѣна — принадлежаше двѣма сиротама въ градѣ, и подъ нѥѭ бѣ съкровище ихъ, и отьць ихъ бѣ праведьнъ. Тѣмьже хотѣ Господь твои, да достигнетá зрѣлости и извлечетá съкровище своѥ, ꙗко милость отъ Господа твоѥго. И не сътворихъ того повелѣниѥмь своимь. Се ѥстъ истлъкованиѥ того, ѥгоже не могълъ ѥси тръпѣти.»
И въпрашаѭтъ тѧ о Зоулькарнаинѣ. Рьци: «Прочьтѫ вамъ поминаниѥ о нѥмь.»
Въистинѫ, оутвръдихомъ ѥго на земли и дахомъ ѥмоу отъ вьсего средьство.
И послѣдова средьству,
доньдеже, ѥгда достиже мѣста захода слъньчьнаго, обрѣте ꙗ заходѧще въ источьницѣ темьнѣ, и обрѣте при нѥмь люди. Рѣхомъ: «О Зоулькарнаине, или ты накажеши, или възьмеши межю ними пѫть добръ.»
Рече: «Иже творитъ неправьдѫ, накажемъ ѥго; потомь възвращенъ бѫдетъ къ Господиноу своѥмоу, и накажетъ ѥго казниѭ страшьною.»
«Нъ иже вѣроуѥтъ и творитъ правьдѫ, ѥмоу ѥстъ наидобрѣишаꙗ награда, и речемъ ѥмоу оутѣшениѥ отъ повелѣниꙗ нашего.»
Потомь послѣдова средьству,
доньдеже, ѥгда достиже мѣста въсхода слъньчьнаго, обрѣте ꙗ въсходѧще надъ людьми, имъже не сътворихомъ противѫ нѥго покрова.
Тако бысть. И обьѧхомъ свѣдѣниѥмь, ѥже бѣ оу нѥго.
Потомь послѣдова средьству,
доньдеже, ѥгда достиже мѣста межю двѣма прѣградами, обрѣте по сию странѫ ихъ люди, иже ѥдва можаахѫ разоумѣти слово.
Рѣшѧ: «О Зоулькарнаине, въистинѫ, Гогъ и Магогъ творѧтъ пакость на земли. Оуставимъ ли тебѣ данъ, да поставиши межю нами и ними прѣградѫ?»
Рече: «То, чимьже оутвръди мѧ Господь мои, лоучьше. Помозите ми силою, и поставлю межю вами и ними стѣнѫ.»
«Принесите ми кѫсъкы желѣза.» Доньдеже, ѥгда сърави межю обоꙗ оутѣса, рече: «Доуите!» Доньдеже, ѥгда сътвори ꙗ огнемь, рече: «Принесите ми, да облиѭ на нь мѣдь растоплѥнѫ.»
И не възмогошѧ прѣвзити ѥѧ, ни възмогошѧ прободати ѭ.
Рече: «Се ѥстъ милость отъ Господа моѥго. Нъ ѥгда приидетъ обѣщаниѥ Господа моѥго, сътворитъ ѭ равьноѭ съ землѥѭ. И обѣщаниѥ Господа моѥго ѥстъ присно истиньно.»
И оставимъ нѣкыѧ отъ нихъ въ тъ Дьнь волноуѭщимисѧ дроугъ на дроуга. И тръба възтрѫбитъ, и съберемъ ихъ вьсѣхъ вькоупѣ.
И покажемъ пагоубѫ въ тъ Дьнь сокрывъшиимъ, покажемъ,
тѣмъ, ихъже очеса бѣша въ покровѣ отъ поминаниꙗ Моѥго, и иже не можаахѫ слышати.
Мьнѧтъ ли сокрывъшии, ꙗко могоутъ взѧти рабы Моѧ покровителꙗми кромѣ Мене? Въистинѫ, оуготовахомъ пагоубѫ сокрывъшиимъ ꙗко приꙗтиѥ.
Рьци: «Повѣмъ ли вамъ о наибольшиихъ погоубившиихъ дѣлы?»
«Тѣхъ, ихъже подвизаниѥ заблѫди въ жизни сего свѣта, доньдеже мьнѧтъ, ꙗко добрѣ творѧтъ хытростиѭ.»
Тии соуть, иже сокрышѧ знамениꙗ Господа своѥго и сърѣтениѥ Ѥго, и дѣла ихъ тъща, и не оуставимъ имъ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ вѣса.
Се ѥстъ възданиѥ ихъ — пагоуба — за то, ꙗко сокрышѧ и взѧшѧ знамениꙗ Моꙗ и посъланьникы Моѧ въ роуганиѥ.
Въистинѫ, вѣроуѭщии и творѧщии праведьнаꙗ дѣла — имъ соуть Вьртогради Раꙗ ꙗко приꙗтиѥ,
прѣбываѭще тамо, не желаѭще оудалениꙗ оттоудоу.
Рьци: «Аще бы море было чрьниломь словамъ Господа моѥго, оскоудѣло бы море, прѣжде нежели оскоудѣли бы слова Господа моѥго, аще и приведошѧ быхомъ подобьноѥ ѥмоу ꙗко дополнениѥ.»
Рьци: «Азъ ѥсмь тъкъмо съмрьтьнъ, ꙗкоже и вы. Откръваѥтъ ми сѧ, ꙗко Богъ вашь ѥстъ Богъ Ѥдинъ. Тѣмьже иже надѣѥтъ сѧ на сърѣтениѥ Господа своѥго, да творитъ дѣла праведьнаꙗ и не придаваѥтъ никогоже въ поклонении Господиноу своѥмоу.»

Марьꙗмъ Мариꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Кāфъ, Хā, Йā, Аинъ, Сāдъ.
Поминаниѥ милости Господа твоѥго къ рабоу Своѥмоу Захарии,
ѥгда призъва Господа своѥго призываниѥмь тайнымь.
Рече: «Господи мои, въистинѫ, кость въ мнѣ ослабѣ, и глава моꙗ пламенитъ сѣдиноѭ, и николиже не бѣхъ въ молитвѣ моѥи къ Тебѣ, Господи мои, неблагословенъ.
И въистинѫ, боюсѧ родьниковъ моихъ по мнѣ, и жена моꙗ неплодьна. Тѣмьже дажь ми отъ лица Твоѥго наслѣдьника,
иже наслѣдитъ отъ мене и наслѣдитъ отъ Домоу Ꙗковлꙗ. И сътвори ѥго, Господи мои, благоприꙗтьна.»
«О Захарие, въистинѫ, даѥмъ ти радостьнѫ вѣсть о отроцѣ, ѥмоуже имѧ Ꙗхъꙗ. Не придахомъ ѥмоу тезоименьника прѣжде.»
Рече: «Господи мои, како бѫдетъ ми отрокъ, ѥгда жена моꙗ неплодьна, и достигохъ въ старости немощи?»
Рече: «Тако ѥстъ.» Господь твои глаголетъ: «Легъко ѥстъ Мнѣ, и въистинѫ сътворихъ тѧ прѣжде, ѥгда ничьтоже бѣ.»
Рече: «Господи мои, оустави ми знамениѥ.» Рече: «Знамениѥ твоѥ ѥстъ, ꙗко не възглаголеши къ людемъ три нощи, здравъ сы.»
И изыде къ людемъ своимъ изъ свѧтилища, и означи имъ: «Славите заоутра и вечеромь.»
«О Ꙗхъꙗ, възьми Кънигѫ съ крѣпостиѭ.» И дахомъ ѥмоу сѫдъ, ѥщь отрочѧтемъ,
и нѣжьность отъ лица нашего и чистотѫ, и бѣ присно богобоꙗзньнъ,
и послоушьнъ родителема своима, и не бѣ мѫчитель, непослоушьнъ.
И миръ ѥмоу въ дьнь, въ ньже роди сѧ, и въ дьнь, въ ньже оумретъ, и въ дьнь, въ ньже въскрѣшенъ бѫдетъ живъ.
И помѧни въ Кънизѣ Мариѭ, ѥгда отъстѫпи отъ людии своихъ на мѣсто въсточьноѥ,
и взѧ завѣсѫ отъ нихъ. Тогда посълахомъ къ нѥи Доухъ нашь, и ꙗви сѧ прѣдъ нѥѭ ꙗко мѫжь безъ порока.
Рече: «Въистинѫ, прибѣгаю къ Вьсемилостивоумоу отъ тебе, аще богобоꙗзньнъ ѥси.»
Рече: «Азъ ѥсмь тъкъмо посъланьникъ Господа твоѥго, да дарую тебѣ отрока чистаго.»
Рече: «Како бѫдетъ ми отрокъ, ѥгда не коснулъ сѧ мене мѫжь, ни бѣхъ нечиста?»
Рече: «Тако ѥстъ.» Господь твои глаголетъ: «Легъко ѥстъ Мнѣ, и да сътворимъ ѥго знамениѥмь людемъ и милостиѭ отъ Насъ. И ѥстъ дѣло оуставлѥноѥ.»
И зачѧ ѥго, и отъиде съ нимь на мѣсто далечьноѥ.
И болѣзни родовъ пригнаша ѭ къ ствлоу палмы. Рече: «О, аще бы оумрьла прѣжде сего и была вещиѭ забытоѭ, забытоѭ до коньца!»
Тогда възъзва къ нѥи снизоу ѥѧ: «Не тоужи; Господь твои положи подъ тобоѭ ручеи.
И потрѧси къ себѣ стволъ палмы; да падетъ на тѧ финикъ свѣжии, зрѣлъ.
Тѣмьже ꙗждь и пии и оутѣши очи свои. И аще оузриши чловѣка, рьци: 'Въистинѫ, обрекохъ сѧ Вьсемилостивоумоу постомь, и не възглаголю сего дьне ни съ кымьже.'»
Потомь принесе ѥго къ людемъ своимъ, носѧщи ѥго. Рѣшѧ: «О Марие, сътворила ѥси дѣло неслыханоѥ!
О сестро Аароновлꙗ! Отьць твои не бѣ мѫжь нечьстивъ, ни мати твоꙗ нечиста.»
Тогда показа на нѥго. Рѣшѧ: «Како възглаголемъ тому, иже въ колыбели, чѧду?»
Рече: «Въистинѫ, азъ ѥсмь рабъ Божии. Даде ми Кънигѫ и сътвори мѧ пророкомь.
И сътвори мѧ благословенымь, идеже кольждо бѫдѫ, и повелѣ ми молитвѫ и милостынѭ, доньдеже живъ ѥсмь,
и послоушьна матери моѥи, и не сътвори мѧ мѫчителемь, оубогымь.
И миръ мнѣ въ дьнь, въ ньже родихъ сѧ, и въ дьнь, въ ньже оумрѫ, и въ дьнь, въ ньже въскрѣшенъ бѫдѫ живъ.»
Тъ ѥстъ Иисоусъ, сынъ Мариинъ — слово истины, о нѥмьже прѣпираѭтъ сѧ.
Нѣстъ Богоу приꙗти сына. Слава Ѥмоу! Ѥгда оуставитъ дѣло, тъкъмо глаголетъ ѥмоу: «Бѫди!» и бываѥтъ.
«И въистинѫ, Богъ ѥстъ Господь мои и Господь вашь, тѣмьже поклоните сѧ Ѥмоу. Се ѥстъ пѫть правыи.»
Потомь толпы различишѧ сѧ межю собоѭ. Тѣмьже горе сокрывъшиимъ, отъ засвидѣтельствованиꙗ Дьне великаго.
Колико добрѣ оуслышѧтъ и колико добрѣ оузрѧтъ въ Дьнь, ѥгда приидоутъ къ Намъ! Нъ неправьдьнии дьньсь соуть въ заблѫждении ꙗвьнѣмь.
И предъоупрѣди ихъ о Дьни Тѫгы, ѥгда рѣшитъ сѧ дѣло, доньдеже тии въ небрежении и не вѣроуѭтъ.
Въистинѫ, Мы наслѣдоуѥмъ землѭ и вьсѣхъ, иже на нѥи, и къ Намъ възвращени бѫдоутъ.
И помѧни въ Кънизѣ Авраама. Въистинѫ, бѣаше мѫжь истиньнъ, пророкъ.
Ѥгда рече отьцоу своѥмоу: «О отьче мои, почьто поклонꙗѥши сѧ томоу, ѥже не слышитъ и не видитъ и ничимьже не помагаѥтъ тебѣ?
О отьче мои, въистинѫ прииде ко мнѣ отъ вѣдѣниꙗ то, ѥже не прииде къ тебѣ. Тѣмьже послѣдоуи ми; наставлю тѧ на пѫть равьнъ.
О отьче мои, не поклонꙗи сѧ Противьникоу. Въистинѫ, Противьникъ ѥстъ присно Вьсемилостивоумоу непослоушьнъ.
О отьче мои, въистинѫ, боюсѧ, да не постигнетъ тебе казнь отъ Вьсемилостиваго, да бѫдеши покровьникъ Противьника.»
Рече: «Отвращаѥши ли сѧ отъ богъ моихъ, о Аврааме? Аще не прѣстанеши, побию тѧ камениѥмь. Тѣмьже отъиди отъ мене надлъго.»
Рече: «Миръ тебѣ. Испрошѫ прощениꙗ тебѣ отъ Господа моѥго. Въистинѫ, Тъ ѥстъ присно благъ ко мнѣ.
И отстѫпаю отъ васъ и отъ того, ѥже призываѥте кромѣ Бога, и призоуваю Господа моѥго. Мощьно бѫдетъ, ꙗко не бѫдѫ въ молитвѣ моѥи къ Господиноу моѥмоу неблагословенъ.»
И ѥгда отстѫпи отъ нихъ и отъ того, ѥмоуже поклонꙗхѫ сѧ кромѣ Бога, дахомъ ѥмоу Исаака и Ꙗкова, и вьсꙗкаго сътворихомъ пророкомь.
И дахомъ имъ отъ милости нашеѧ, и придахомъ имъ ѧзыкъ истины, възвышенъ.
И помѧни въ Кънизѣ Моисеꙗ. Въистинѫ, бѣаше оучинѥнъ искрьнимь, и бѣ посъланьникъ, пророкъ.
И призъвахомъ ѥго одесьнѫ Горы и приближихомъ ѥго въ бесѣдѣ.
И дахомъ ѥмоу отъ милости нашеѧ брата ѥго Аарона, пророка.
И помѧни въ Кънизѣ Исмаила. Въистинѫ, бѣаше вѣрьнъ обѣщаниѭ, и бѣ посъланьникъ, пророкъ.
И повелѣваше домочѧдьцемъ своимъ молитвѫ и милостынѭ, и бѣ благоприꙗтьнъ въ очесѣхъ Господа своѥго.
И помѧни въ Кънизѣ Идриса. Въистинѫ, бѣаше мѫжь истиньнъ, пророкъ.
И въздвигохомъ ѥго на мѣсто высокоѥ.
Тии соуть, на нихъже Богъ изли благословениѥ Своѥ, отъ пророковъ, отъ потомьства Адамова, и отъ тѣхъ, ѩже пренесохомъ съ Ноѥмь, и отъ потомьства Авраамова и Израилѥва, и отъ тѣхъ, ѩже наставихомъ и избрахомъ. Ѥгда чьтоми бывахѫ имъ знамениꙗ Вьсемилостиваго, падаахѫ на поклонениѥ и плачь.
Потомь наслѣдова по нихъ наслѣдиѥ, иже забыша молитвѫ и послѣдоваша похотемъ. Тѣмьже сърѧщоутъ погоублениѥ,
развѣ того, иже покаѥтъ сѧ и вѣроуѥтъ и творитъ правьдѫ. Тии вънидоутъ въ Вьртоградъ и не бѫдоутъ обижени ни въ чемьже —
Вьртогради Едемьстии, ѩже Вьсемилостивыи обѣща рабомъ Своимъ въ незримѣмь. Въистинѫ, обѣщаниѥ Ѥго ѥстъ присно исплъненоѥ.
Не оуслышѧтъ тамо праздьнословиꙗ, тъкъмо миръ. И бѫдетъ имъ потрѣба тамо заоутра и вечеромь.
Тъ ѥстъ Вьртоградъ, ѥгоже даѥмъ въ наслѣдиѥ тѣмъ отъ рабъ нашихъ, иже богобоꙗзньни.
«И не съходимъ, развѣ повелѣниѥмь Господа твоѥго. Ѥго ѥстъ, ѥже прѣдъ нами и ѥже за нами и ѥже межю тѣмь. И Господь твои нѣстъ николиже забываꙗи.»
Господь небесъ и земли и ѥже межю ними. Тѣмьже поклонꙗи сѧ Ѥмоу и бѫди твръдъ въ поклонении Ѥмоу. Вѣси ли коѥго, иже ѥстъ тезоименьникъ Ѥго?
И глаголетъ чловѣкъ: «Ѥгда оумрѫ, тогда ли въистинѫ извлеченъ бѫдѫ живъ?»
Не помнитъ ли чловѣкъ, ꙗко сътворихомъ ѥго прѣжде, ѥгда ничьтоже бѣ?
Тѣмьже Господьмь твоимь, съберемъ ихъ и Противьникы, потомь приведемъ ихъ ѡкрьстъ пагоубы на колѣноу.
Потомь исторгнемъ отъ вьсꙗкоѧ толпы того, иже бѣаше наидрьзъкъ противъ Вьсемилостиваго.
Потомь же, Мы наилоучьше вѣмъ тѣхъ, иже наиболие заслоужишѧ горѣти тамо.
И нѣстъ отъ васъ никого, да не пройдетъ мимо нѥѧ. Се ѥстъ на Господи твоѥмь оуставъ рѣшенъ.
Потомь избавимъ тѣхъ, иже бѣша богобоꙗзньни, и оставимъ неправьдьныхъ тамо на колѣноу.
И ѥгда чьтоутъ сѧ имъ знамениꙗ нашѧ ꙗвьныѧ, глаголѭтъ сокрывъшии вѣроуѭщиимъ: «Коꙗ отъ обоихъ дроужинъ лоучьша мѣстомь и добрѣиша сьнимьцемь?»
И колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ, иже бѣша добрѣише имѣниѥмь и ꙗвлениѥмь!
Рьци: «Иже въ заблѫждении, да продължитъ ѥмоу Вьсемилостивыи продължениѥ, доньдеже, ѥгда оузрѧтъ, ѥже обѣщано имъ ѥстъ — аще казнь, аще Часъ — тогда оувѣдѧтъ, кто хоужде мѣстомь и слабѣише воинь.»
И оумъножаѥтъ Богъ тѣмъ, иже наставлѥни, наставлѥниꙗ. И прѣбываѭщаꙗ добраꙗ дѣла лоучьша соуть при Господи твоѥмь наградоѭ и лоучьша възвращениѥмь.
Видѣлъ ли ѥси того, иже сокры знамениꙗ нашѧ и глаголетъ: «Дано ми бѫдетъ богатьство и чѧда»?
Проникъ ли въ незримоѥ, или взѧ отъ Вьсемилостиваго завѣтъ?
Нѣ! Запишемъ, ѥже глаголетъ, и продължимъ ѥмоу отъ казни продължениѥ.
И наслѣдоуѥмъ отъ нѥго, ѥже глаголетъ, и приидетъ къ Намъ ѥдинъ.
И взѧшѧ бозѣ кромѣ Бога, да бѫдоутъ имъ источьникомь силы.
Нѣ! Отвръгнѫтъ поклонениѥ ихъ и бѫдоутъ противѫ нихъ противьниками.
Не видиши ли, ꙗко посълахомъ Противьникы на сокрывъшиихъ, подстрѣкаѭще ихъ подстрѣканиѥмь?
Тѣмьже не оускорꙗи противъ нихъ. Тъкъмо считаѥмъ имъ считаниѥ.
Въ Дьнь, ѥгда съберемъ богобоꙗзньныхъ къ Вьсемилостивоумоу ꙗко посъльство,
и погонимъ грѣшьныхъ въ пагоубѫ ꙗко стадо къ водѣ,
не имоутъ ходатаиства, развѣ того, иже взѧ отъ Вьсемилостиваго завѣтъ.
И глаголѭтъ: «Вьсемилостивыи приѧ сына.»
Въистинѫ, извлѣкосте вещь наичоудовищьнѫ,
отъ нѥѧже небеса ѥдва не расторгаѭтъ сѧ и земли раздираѥтъ сѧ и горы раздроушаѭтъ сѧ,
ꙗко приписоуѭтъ Вьсемилостивоумоу сына.
И не подобаѥтъ Вьсемилостивоумоу, да бы приѧлъ сына.
Нѣстъ никого на небесѣхъ и на земли, да не приидетъ къ Вьсемилостивоумоу ꙗко рабъ.
Въистинѫ, сочьтлъ ихъ и счислилъ ихъ счислениѥмь.
И вьсꙗкъ отъ нихъ приидетъ къ Нѥмоу въ Дьнь Въскрѣсениꙗ ѥдинъ.
Въистинѫ, вѣроуѭщиимъ и творѧщиимъ праведьнаꙗ дѣла — оуставитъ имъ Вьсемилостивыи любовь.
Тѣмьже оулегъчихомъ ꙗ ѧзыкомь твоимь, да възвѣстиши тѣмь радость богобоꙗзньнымъ и предъоупрѣдиши тѣмь люди прѣкословьныѧ.
И колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ! Чоуѥши ли кого отъ нихъ, или слышиши отъ нихъ хоть шепотъ?

Та-Ха Та-Ха

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Тā, Хā.
Не низъпосълахомъ на тѧ Чьтениꙗ, да бѫдеши оубогъ,
нъ тъкъмо ꙗко напоминаниѥ тому, иже боитъ сѧ,
низъпосъланиѥ отъ Того, иже сътвори землѭ и небеса высокаꙗ —
Вьсемилостиваго, на Прѣстолѣ оутвръжденаго.
Ѥмоу принадлежитъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли, и ѥже межю ними, и ѥже подъ землѥѭ.
И аще възгласиши слово, то въистинѫ Тъ вѣстъ тайноѥ и ѥже сокровеннѣише.
Богъ — нѣстъ бога, развѣ Нѥго; Ѥмоу принадлежѧтъ Имена Наикрасьнѣишаꙗ.
И дошла ли до тебе повѣсть Моисеова?
Ѥгда оузрѣ огнь и рече домочѧдьцемъ своимъ: «Пождите; въистинѫ, видихъ огнь; мощьно принесу вамъ головьню оттоудоу, или обрѧщоу при огни наставлѥниѥ.»
И ѥгда прииде къ нѥмоу, призъванъ бысть: «О Моисею!
Въистинѫ, Азъ ѥсмь Господь твои; тѣмьже сьними саповы; въистинѫ, ты ѥси въ свѧщеньнои долинѣ Тувы.
И избрахъ тѧ; тѣмьже слоушаи, ѥже откръваѥтъ сѧ.
Въистинѫ, Азъ ѥсмь Богъ — нѣстъ бога, развѣ Мене; тѣмьже покланꙗи сѧ Мнѣ и оутвръди молитвѫ на поминаниѥ Моѥ.
Въистинѫ, Часъ грѧдетъ — ѥдва сокрываю ѥго — да въздастъ сѧ вьсꙗкои доуши за то, ѥже подвизаѥтъ сѧ.
Тѣмьже да не отвращаѥтъ тебе отъ нѥго тъ, иже не вѣроуѥтъ въ нь и послѣдоуѥтъ похоти своѥи, да не погыбнеши.
И чьто ти ѥстъ въ десницѣ, о Моисею?»
Рече: «Се ѥстъ посохъ мои; опираю сѧ на нь и обиваю листиѥ овьцамъ моимъ тѣмь, и имоутъ ми и ины пользы.»
Рече: «Върьзи ѥго, о Моисею.»
И върьже ѥго, и се, бысть змии, плъзѧ.
Рече: «Възьми ѥго и не бои сѧ; възвратимъ ѥго въ образъ пръвыи.
И приложи рѫкѫ свою къ ребрамъ; изыдетъ бѣла, безъ порока — знамениѥ дроугоѥ,
да покажемъ тебѣ отъ знамении нашихъ бо́льшихъ.
Иди къ Фараоноу; въистинѫ, тъ прѣстѫпи.»
Рече: «Господи мои, разшири ми гроудь,
и облегъчи ми дѣло,
и разрѣши ѫзлъ отъ ѧзыка моѥго,
да разоумѣѭтъ рѣчь мою.
И оустави ми помощьника отъ домочѧдьць моихъ —
Аарона, брата моѥго.
Оукрѣпи хрьбетъ мои имь,
и сътвори ѥго оучѧстьникомь въ дѣлѣ моѥмь,
да славимъ Тѧ мъного,
и поминаѥмъ Тѧ мъного.
Въистинѫ, Ты ѥси присно Видѧщии насъ.»
Рече: «Дано ти ѥстъ прошениѥ твоѥ, о Моисею.
И въистинѫ, облагодѣтельствовахомъ тѧ другоицею,
ѥгда откръхомъ матери твоѥи, ѥже откръто бысть:
'Положи ѥго въ ковчежьць и пусти ѥго въ рѣкѫ, и рѣка извръжетъ ѥго на брѣгъ; възьметъ ѥго врагъ Мои и врагъ ѥго.' И възлиꙗхъ на тѧ любовь отъ Мене, и да бѫдеши въспитанъ подъ окомь Моимь.
Ѥгда сестра твоꙗ поиде и рече: 'Направлю ли васъ къ тои, ꙗже вьскръмитъ ѥго?' И възвратихомъ тѧ матери твоѥи, да оутѣшитъ сѧ око ѥѧ и да не тоужитъ. И оуби ты доушѫ, и избавихомъ тѧ отъ печали, и испытахомъ тѧ испытаниꙗми. Потомь прѣбылъ ѥси лѣта межю людьми Мадиамьскыми; потомь приидохъ по оуставоу, о Моисею.
И образовахъ тѧ за Сѧ.
Иди ты и братъ твои съ знамениꙗми Моими, и не слабѣите въ поминании Моѥмь.
Идите оба къ Фараоноу; въистинѫ, тъ прѣстѫпи.
И глаголита ѥмоу слово кроткоѥ, да мощьно помѧнетъ или оубоитъ сѧ.»
Рѣста: «Господи нашь, въистинѫ, боимъ сѧ, да не поспѣшитъ противѫ наю, или да не прѣстѫпитъ.»
Рече: «Не боита сѧ; въистинѫ, Азъ ѥсмь съ вама, слышѧ и видѧ.
Тѣмьже идита къ нѥмоу и рьцита: 'Въистинѫ, мы ѥсвѣ посъланьника Господа твоѥго; тѣмьже отпоусти съ нама Чѧда Израилѥва и не мѫчи ихъ. Приидоховѣ къ тебѣ съ знамениѥмь отъ Господа твоѥго, и миръ тому, иже послѣдоуѥтъ наставлѥниѭ.
Въистинѫ, откръто бысть намъ, ꙗко казнь ѥстъ на томь, иже отвръгнетъ и отвратитъ сѧ.'»
Рече: «И кто ѥстъ Господь вашь, о Моисею?»
Рече: «Господь нашь ѥстъ Тъ, иже даде вьсꙗкои вещи творениѥ ѥѧ, потомь настави ѭ.»
Рече: «Тогда что о прьвыхъ родѣхъ?»
Рече: «Вѣдѣниѥ о нихъ ѥстъ оу Господа моѥго въ Кънизѣ; Господь мои не заблѫждаѥтъ, ни забываѥтъ —
Тъ, иже сътвори вамъ землѭ колыбелиѭ и проложи вамъ тамо пѫти, и низъпосъла съ небесе водѫ.» И тѣмь извлѣкохомъ различьныѧ пары растении.
Ꙗждьте и пасите скоты вашѧ. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ имѣѭщиимъ разоумъ.
Отъ нѥѧ сътворихомъ васъ, и въ нѭ възвратимъ васъ, и изъ нѥѧ извлечемъ васъ вътороѥ.
И въистинѫ, показахомъ ѥмоу знамениꙗ нашѧ, вьсꙗ, нъ отвръже и отказа сѧ.
Рече: «Приидохъ ли, да изгониши насъ отъ земли нашеѧ вълъхвованиѥмь своимь, о Моисею?
Тогда приведемъ тебѣ вълъхвованиѥ подобьноѥ ѥмоу; тѣмьже оустави межю нами и тобоѭ сърѣтениѥ, ѥмоуже не измѣнимъ — ни мы ни ты — на мѣстѣ оуставлѥнѣмь.»
Рече: «Сърѣтениѥ вашѥ ѥстъ Дьнь Оукрашениꙗ, и да събероутъ сѧ людиѥ въ оутрьнее врѣмѧ.»
И отврати сѧ Фараонъ и събра хытрость свою, потомь прииде.
Рече имъ Моисеи: «Горе вамъ! Не ковайте лъжь на Бога, да не погоубитъ васъ казниѭ; и иже коуѥтъ, погыбъ.»
И прѣпираахѫ сѧ межю собоѭ дѣло своѥ и тайно съвѣщаахѫ сѧ.
Рѣшѧ: «Сиꙗ два соуть вълъхвы, иже хотѧтъ изгнати васъ отъ земли вашеѧ вълъхвованиѥмь своимь и отъѧти пѫть вашь наилоучьшии.
Тѣмьже съберите хытрость свою, потомь приидите рѧдомь; и иже прѣвозъможетъ сего дьне, оуспѣѥтъ.»
Рѣшѧ: «О Моисею, или ты въвръзи, или мы бѫдемъ пръвии, иже въвръзимъ.»
Рече: «Нъ въвръзите вы.» И се, оужа ихъ и пососи ихъ видѣшѧ сѧ ѥмоу, вълъхвованиѥмь ихъ, ꙗко плъзѧщии.
И почоуствова Моисеи страхъ въ себѣ.
Рѣхомъ: «Не бои сѧ; въистинѫ, ты ѥси вышьшии.
И въвръзи, ѥже въ десницѣ твоѥи; поглътитъ, ѥже сътворишѧ. Ѥже сътворишѧ ѥстъ тъкъмо хытрость вълъхва, и вълъхвъ не оуспѣваѥтъ, камо ни приидетъ.»
Тогда повръгошѧ сѧ вълъхвы на поклонениѥ; рѣшѧ: «Вѣроуѥмъ въ Господа Ааронова и Моисеова.»
Рече: «Вѣроуѥте въ нь прѣжде нежели дамъ вамъ изволъ? Въистинѫ, тъ ѥстъ старѣишина вашь, иже наоучи васъ вълъхвованиѭ. Тѣмьже отсѣкѫ рѫцѣ ваши и нозѣ ваши на странахъ прѣмѣнныхъ, и распьнѫ васъ на стволехъ палмъ, и оувѣсте, кто отъ насъ жесточаише казниѭ и длъголѣтьнѣише.»
Рѣшѧ: «Не прѣдъпочьтемъ тебе надъ ꙗвьными доказы, ѩже приидошѧ къ намъ, ни надъ Тѣмь, иже сътвори насъ. Тѣмьже оустави, ѥже хощеши оуставити; можеши оуставити тъкъмо за жизнь сего свѣта.
Въистинѫ, вѣроуѥмъ въ Господа нашего, да проститъ намъ грѣхы нашѧ и то, ѥже принѫдилъ ѥси насъ на вълъхвованиѥ. И Богъ ѥстъ лоучьшии и длъголѣтьнѣишии.»
Въистинѫ, иже приидетъ къ Господиноу своѥмоу виноватъ — въистинѫ, ѥмоу ѥстъ пагоуба, идеже ни оумираѥтъ ни живетъ.
И иже приидетъ къ Нѥмоу вѣроуѭщии, сътворивыи праведьнаꙗ дѣла — тѣмъ соуть степени высокыѧ:
Вьртогради Едемьстии, подъ нимиже рѣкы текоутъ, прѣбываѭще тамо; и то ѥстъ възданиѥ тому, иже очиститъ сѧ.
И въистинѫ, откръхомъ Моисеови: «Поутьшьствоуи нощиѭ съ рабы Моими, и оудари имъ пѫть соухъ чрѣзъ море, не боꙗвъ сѧ настижениꙗ, ни оустрашивъ сѧ.»
Тогда погна ихъ Фараонъ съ воинствомь своимь, и покры ихъ отъ мора, ѥже покры.
И заведе Фараонъ люди своѧ и не настави ихъ.
О Чѧда Израилѥва, избавихомъ васъ отъ врага вашего, и сътворихомъ завѣтъ съ вами одесьнѫ Горы, и низъпосълахомъ вамъ маннѫ и крастели.
Ꙗждьте отъ добрыхъ, ѩже дахомъ вамъ, и не прѣстѫпаите тамо, да не сънидетъ на васъ гнѣвъ Мои; и на кого сънидетъ гнѣвъ Мои, тъ въистинѫ палъ.
И въистинѫ, Азъ ѥсмь наипрощаѭщии тому, иже покаѥтъ сѧ и вѣроуѥтъ и творитъ правьдѫ, потомь наставлꙗѥмъ бываѥтъ.
«И чьто сътвори тѧ оускорити отъ людии своихъ, о Моисею?»
Рече: «Тии соуть по слѣдоу моѥмоу, и оускорихъ къ Тебѣ, Господи мои, да бѫдеши довольнъ.»
Рече: «Въистинѫ, испытахомъ люди своѧ по тебѣ, и Самарꙗнинъ заведе ихъ.»
И възврати сѧ Моисеи къ людемъ своимъ, разгнѣванъ и опечаленъ. Рече: «О людиѥ мои, не обѣща ли вамъ Господь вашь обѣщаниꙗ добра? Тогда ли слишькомь длъго бысть вамъ завѣтъ, или хотѣсте, да сънидетъ на васъ гнѣвъ отъ Господа вашего, тѣмьже измѣнисте сърѣтениѭ моѥмоу?»
Рѣшѧ: «Не измѣнихомъ сърѣтениѭ твоѥмоу волѥѭ нашеѭ, нъ отѧгощени быхомъ бремены оукрашении людии, и въвръгохомъ ихъ, и тако Самарꙗнинъ въвръже.»
Потомь извлѣче имъ тельца — тѣло, ѥже ревѣаше — и рѣшѧ: «Сь ѥстъ богъ вашь и богъ Моисеовъ, нъ тъ забы.»
Не видѧтъ ли, ꙗко не възвращаѥтъ имъ слова, и не обладаѥтъ за нихъ ни вредомь ни пользою?
И въистинѫ, Ааронъ рече имъ прѣжде: «О людиѥ мои, тъкъмо испытани ѥсте тѣмь; и въистинѫ, Господь вашь ѥстъ Вьсемилостивыи, тѣмьже послѣдоуите ми и послоушаите повелѣниꙗ моѥго.»
Рѣшѧ: «Не прѣстанемъ прилѣплꙗти сѧ къ нѥмоу, доньдеже Моисеи възвратитъ сѧ къ намъ.»
Рече: «О Аароне, чьто въспрѣпѧтьствова ти, ѥгда видѣлъ ѥси ихъ заблѫдившиѧ,
ꙗко не послѣдова ми? Тогда ли ослоушалъ сѧ ѥси повелѣниꙗ моѥго?»
Рече: «О сыноу матере моѥѧ, не хватаи мѧ за брадѫ ни за главѫ. Въистинѫ, оубоꙗхъ сѧ, да не речеши: 'Сътворилъ ѥси раздѣлениѥ межю Чѧды Израилѥвыми, и не вънѧлъ ѥси словоу моѥмоу.'»
Рече: «И чьто ти ѥстъ, о Самарꙗнине?»
Рече: «Видѣхъ, ѥже не видѣша, и взѧхъ горъсть отъ слѣда Посъланьника и въвръгохъ ѥѧ; и тако наоучи мѧ дoуша моꙗ.»
Рече: «Тогда отиди; и въистинѫ, тебѣ ѥстъ въ жизни глаголати: 'Не касаите сѧ.' И въистинѫ, тебѣ ѥстъ сърѣтениѥ, ѥмоуже не измѣниши. И зьри на бога своѥго, къ нѥмоуже прилѣплꙗлъ сѧ ѥси; сожьжемъ ѥго и потомь развѣемъ ѥго до коньца въ море.»
Богъ вашь ѥстъ тъкъмо Богъ, кромѣ Нѥгоже нѣстъ бога. Обиѥмлетъ вьсꙗ вещи вѣдѣниѥмь.
Тако повѣдаѥмъ тебѣ отъ вѣстии о томь, ѥже минѫ. И дахомъ ти отъ лица нашего Поминаниѥ.
Иже отвратитъ сѧ отъ нѥго, въистинѫ понесетъ бремѧ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ,
прѣбываѭще тамо; и зъло имъ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ ꙗко ношениѥ.
Въ Дьнь, ѥгда тръба възтрѫбитъ, и съберемъ виноватыхъ въ тъ дьнь, синеокыихъ.
Шьпътати бѫдоутъ межю собоѭ: «Прѣбысте тъкъмо десѧть.»
Мы наилоучьше вѣмъ, ѥже глаголѭтъ, ѥгда наилоучьшии отъ нихъ поведениѥмь речетъ: «Прѣбысте тъкъмо дьнь.»
И въпрашаѭтъ тѧ о горахъ; тѣмьже рьци: «Развѣетъ ихъ Господь мои до коньца,
и оставитъ ихъ равьниноѭ гладъкоѭ,
въ нѥиже не видиши ни кривизны ни изгиба.»
Въ тъ Дьнь послѣдоуѭтъ призъвателю, въ нѥмьже нѣстъ кривизны, и гласы оутихноутъ прѣдъ Вьсемилостивымь, и не оуслышиши ничесоже, развѣ шепота.
Въ тъ Дьнь ходатаиство не поможетъ, развѣ тому, ѥмоуже Вьсемилостивыи изволилъ и чиѥ слово благоволитъ.
Вѣстъ, ѥже прѣдъ ними и ѥже за ними, и не обиѥмлѭтъ Ѥго вѣдѣниѥмь.
И лица смирѧтъ сѧ прѣдъ Живымь, Самосѫщимь; и иже носитъ неправьдѫ, въистинѫ погыбъ.
И иже творитъ праведьнаꙗ дѣла и ѥстъ вѣроуѭщии, не боитъ сѧ ни неправьды ни оускоудѣниꙗ.
И тако низъпосълахомъ ꙗ ꙗко Чьтениѥ арабьскоѥ, и обратихомъ тамо отъ предъоупрѣждении, да мощьно бѫдоутъ благочьстиви, или да възбоудитъ имъ поминаниѥ.
Тѣмьже превъзнесенъ Богъ, Царь, Истина. И не оускорꙗи Чьтениꙗ, прѣжде нежели довръшитъ сѧ откръвениѥ ѥго тебѣ, и рьци: «Господи мои, оумъножи ми вѣдѣниꙗ.»
И въистинѫ, сътворихомъ завѣтъ съ Адамомь прѣжде, нъ забы, и не обрѣтохомъ въ нѥмь рѣшимости.
И ѥгда рѣхомъ аньгеломъ: «Поклоните сѧ прѣдъ Адамомь», поклонишѧ сѧ, развѣ Иблиса; отказа сѧ.
И рѣхомъ: «О Адаме, въистинѫ, сь ѥстъ врагъ тебѣ и дроужьницѣ твоѥи; да не изгонитъ васъ обоихъ изъ Вьртограда, да не бѫдеши оубогъ.
Въистинѫ, тебѣ ѥстъ, ꙗко не алчеши тамо, ни ѥси нагъ,
и ꙗко не жѧждеши тамо, ни ѥси обнаженъ слъньцоу.»
Потомь нашьптаде ѥмоу диꙗволъ; рече: «О Адаме, показати ли тебѣ дрѣво вѣчьности и царьство, ѥже не тьлѣѥтъ?»
И ꙗдоста отъ нѥго, и обнажишѧ сѧ имъ срамьныѧ чѧсти ихъ, и начѧста пришивати на сѧ листиѥ Вьртограда. И Адамъ ослоуша сѧ Господа своѥго, и тако заблѫди.
Потомь избра ѥго Господь ѥго и обрати сѧ къ нѥмоу и настави ѥго.
Рече: «Сънидита отсоудоу, вьси, дроугъ дроугоу врагъ. И аще приидетъ къ вамъ отъ Мене наставлѥниѥ, то иже послѣдоуѥтъ наставлѥниѭ Моѥмоу, не заблѫдитъ ни бѫдетъ оубогъ.
И иже отвратитъ сѧ отъ Поминаниꙗ Моѥго, въистинѫ ѥмоу ѥстъ жизнь тѣсьна, и съберемъ ѥго въ Дьнь Въскрѣсениꙗ слѣпа.»
Речетъ: «Господи мои, почьто събралъ ѥси мѧ слѣпа, ѥгда зрьцъ бѣхъ?»
Речетъ: «Тако; знамениꙗ нашѧ приидошѧ къ тебѣ, и забылъ ѥси ихъ; и тако сего дьне забытъ ѥси.»
И тако въздаѥмъ тому, иже расточьнъ и не вѣроуѥтъ въ знамениꙗ Господа своѥго; и казнь Послѣдьнꙗго жесточаише и длъголѣтьнѣише.
Не настави ли ихъ, колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ, въ жилищихъ ихъже ходѧтъ? Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ имѣѭщиимъ разоумъ.
И аще бы не слово, ѥже оужѥ прѣшло отъ Господа твоѥго, было бы обѧзоуѭще, и срокъ оуставлѥнъ.
Тѣмьже тръпи, ѥже глаголѭтъ, и слави хвалоѭ Господа своѥго прѣжде въсхода слъньчьнаго и прѣжде захода ѥго, и въ стражахъ нощьныхъ слави, и на коньцехъ дьне, да мощьно бѫдеши довольнъ.
И не простираи очесъ своихъ на то, ѥже дахомъ различьнымъ парамъ ихъ наслаждати сѧ — цвѣтъ жизни свѣтьскыѧ — да испытаѥмъ ихъ тѣмь. И потрѣба Господа твоѥго лоучьша и длъголѣтьнѣиша.
И повели домочѧдьцемъ своимъ молитвѫ, и бѫди твръдъ въ нѥи. Не просимъ тебе потрѣбы; Мы даѥмъ тебѣ потрѣбѫ. И коньць ѥстъ за благочьстиѥ.
И глаголѭтъ: «Почьто не приведетъ намъ знамениꙗ отъ Господа своѥго?» Не прииде ли имъ ꙗвьноѥ доказательство того, ѥже въ пръвыхъ писаниихъ?
И аще быхомъ погоубили ихъ казниѭ прѣжде нѥго, рекли бы: «Господи нашь, почьто не посълалъ ѥси намъ посъланьника, да быхомъ послѣдовали знамениꙗмъ Твоимъ, прѣжде нежели смирени и посрамлени быхомъ?»
Рьци: «Вьсꙗкъ ждетъ; тѣмьже ждите. И оувѣсте, кто соуть дроужина пѫти равьнаго, и кто ѥстъ наставлѥнъ.»

Аль-Анбиꙗ Пророци

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Приближаѥтъ сѧ расчетъ людии, а тии въ небрежении отвращаѭтъ сѧ.
Не приходитъ къ нимъ ново напоминаниѥ отъ Господа ихъ, да не слоушаѭтъ ѥго, доньдеже играѭтъ,
сръдьца ихъ развлечена. И тии, иже неправьдѫ творѧтъ, тайно бесѣдоуѭтъ: «Ѥстъ ли сь чьто, развѣ съмрьтьнъ ꙗко и вы? Тогда ли идете къ вълъхвованиѭ, доньдеже видите?»
Рече: «Господь мои вѣстъ слово на небеси и на земли, и Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вьсевѣдыи.»
Нѣ, глаголѭтъ: «Съны смѫтьни! Нѣ, измысли ꙗ! Нѣ, тъ ѥстъ пиитъ! Да принесетъ намъ знамениѥ, ꙗкоже пръвии посълани бышѧ.»
Ни ѥдинъ градъ не вѣрова прѣжде нихъ, ѥгоже погоубихомъ. Тогда ли тии повѣроуѭтъ?
И не посълахомъ прѣжде тебе, развѣ мѫжь, имъже откръвахомъ. Тѣмьже въпросите люди Напоминаниꙗ, аще не вѣсте.
И не сътворихомъ ихъ тѣлесы, ꙗже не ꙗдꙗхѫ пищи, ни бѣша безъсмрьтьни.
Потомь исплънихомъ имъ обѣщаниѥ, и спасохомъ ихъ и тѣхъ, ѩже хотѣхомъ, и погоубихомъ расточьныхъ.
Въистинѫ, низъпосълахомъ вамъ Кънигѫ, въ нѥиже ѥстъ напоминаниѥ вашѥ. Не разоумѣѥте ли?
И колико градъ неправьдьныхъ сокроушихомъ, и въздвигохомъ по нихъ люди ины!
И ѥгда чоуꙗхѫ силѫ нашѫ, се, бѣжаахѫ оттоудоу.
«Не бѣгайте, нъ възвратите сѧ къ тому, въ нѥмьже дана бысть вамъ оутѣха, и къ жилищамъ вашимъ, да въпрошени бѫдете.»
Рѣшѧ: «Горе намъ! Въистинѫ, бѣхомъ неправьдьни.»
И не прѣста то быти въпиѥмь ихъ, доньдеже сътворихомъ ихъ ꙗко жатвѫ, оутишены.
И не сътворихомъ небесе и земли и ѥже межю ними въ игрѣ.
Аще бы хотѣли взѧти забавѫ, взѧли бы ѭ отъ лица нашего, аще быхомъ хотѣли.
Нѣ, мечемъ истинѫ на лъжь, и сокроушаѥтъ ѭ, и се, исчезаѥтъ. И горе вамъ за то, ѥже приписоуѥте.
И Ѥмоу принадлежитъ вьсꙗкъ, иже на небесѣхъ и на земли. И тии, иже съ Нимь, не гръдѧтъ сѧ поклонꙗти сѧ Ѥмоу, ни оутомлꙗѭтъ сѧ.
Славѧтъ Ѥго нощиѭ и дьньмь; не слабѣѭтъ.
Или взѧшѧ бозѣ отъ земли, иже въскрѣшаѭтъ мрьтвыхъ?
Аще бы бози были тамо кромѣ Бога, истлѣли бы. Тѣмьже слава Богоу, Господиноу Прѣстола, надъ тѣмь, ѥже приписоуѭтъ.
Не въпрашаѥтъ сѧ о томь, ѥже творитъ, нъ тии въпрашаѥми соуть.
Или взѧшѧ бозѣ кромѣ Нѥго? Рьци: «Принесите доказъ! Се ѥстъ напоминаниѥ тѣхъ, иже съ мною, и напоминаниѥ тѣхъ, иже прѣжде мене.» Нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ истины и отвращаѭтъ сѧ.
И не посълахомъ прѣжде тебе посъланьника, да не откръхомъ ѥмоу: «Нѣстъ бога, развѣ Мене, тѣмьже покланꙗите сѧ Мнѣ.»
И глаголѭтъ: «Вьсемилостивыи приѧ сына.» Слава Ѥмоу! Нѣ, тии соуть раби почьтени.
Не предъварꙗѭтъ Ѥго рѣчиѭ и повелѣниѥмь Ѥго дѣиствоуѭтъ.
Вѣстъ, ѥже прѣдъ ними и ѥже за ними, и не ходатаиствоуѭтъ, развѣ за того, ѥгоже одобрꙗѥтъ, и трепещоутъ страхомь Ѥго.
И иже отъ нихъ рекълъ бы: «Въистинѫ, азъ ѥсмь богъ кромѣ Нѥго» — тому възнаградимъ пагоубою. Тако въздаѥмъ неправьдьнымъ.
Не видѣша ли сокрывъшии, ꙗко небеса и земли бѣша съъѥдинена цѣлость, потомь раздѣлихомъ ихъ? И сътворихомъ отъ воды вьсꙗкоу вещь живоу. Тогда ли не вѣроуѭтъ?
И положихомъ на земли горы тврьдыѧ, да не качаѥтъ сѧ съ ними, и положихомъ тамо пѫти широкы, да мощьно бѫдоутъ наставлѥни.
И сътворихомъ небо навѣсомь хранимымь, а тии отвращаѭтъ сѧ отъ знамении ѥго.
И Тъ ѥстъ, иже сътвори нощь и дьнь, и слъньце и мѣсѧць — вьсꙗкъ въ кроугоу, плаваѧ.
И не дахомъ ни ѥдиномоу съмрьтьномоу прѣжде тебе безъсмрьтиꙗ. Аще ты оумреши, тогда ли тии бѫдоутъ безъсмрьтьни?
Вьсꙗка дoуша вкоуситъ съмрьть. И испытаваѥмъ васъ зъломь и добромь ꙗко испытаниѥмь. И къ Намъ възвращени бѫдете.
И ѥгда видѧтъ тѧ сокрывъшии, не вземлѭтъ тебе, развѣ въ роуганиѥ: «Сь ли ѥстъ тъ, иже поминаѥтъ бозѣ вашѧ?» А тии, о поминании Вьсемилостиваго, соуть сокрываѭщии.
Сътворенъ ѥстъ чловѣкъ отъ поспѣшьности. Покажоу вамъ знамениꙗ Моꙗ, тѣмьже не оускорꙗите Мѧ.
И глаголѭтъ: «Когда ѥстъ обѣщаниѥ се, аще истиньни ѥсте?»
Аще бы вѣдѣли сокрывъшии врѣмѧ, ѥгда не отвратѧтъ Огнꙗ отъ лиць своихъ ни отъ хрьбетъ своихъ, ни помощь бѫдетъ имъ!
Нъ приидетъ на нихъ внезаапѫ и обезоумитъ ихъ, и не възмогоутъ отвратити ѥго, ни бѫдетъ имъ данъ отъдыхъ.
И въистинѫ, посъланьници прѣжде тебе осмѣꙗни бышѧ, и то, ѥже осмѣꙗша, обьѧтъ тѣхъ, иже роугаша сѧ.
Рьци: «Кто хранитъ васъ нощиѭ и дьньмь отъ Вьсемилостиваго?» Нъ отвращаѭтъ сѧ отъ поминаниꙗ Господа своѥго.
Или имоутъ бозѣ, иже хранѧтъ ихъ отъ Насъ? Не могоутъ помощи себѣ, ни съпровождаѥми соуть Нами.
Нъ дахомъ симъ и отьцемъ ихъ наслаждениѥ, доньдеже жизнь продължи сѧ имъ. Не видѧтъ ли, ꙗко приходимъ на землѭ, оумалꙗѭще ѭ отъ краѥвъ ѥѧ? Тогда ли тии прѣвозмогоутъ?
Рьци: «Предъоупрѣждаю васъ тъкъмо откръвениѥмь.» Нъ глоуси не слышѧтъ призъваниꙗ, ѥгда предъоупрѣждаѥми бываѭтъ.
И аще коснетъ сѧ ихъ дъхновениѥ казни Господа твоѥго, рекоутъ: «Горе намъ! Въистинѫ, бѣхомъ неправьдьни.»
И поставимъ вѣсы праведьныѧ въ Дьнь Въскрѣсениꙗ, и не обидитъ сѧ дoуша ни въ чемьже. И аще бы тѧжесть зрьна горьчичьнаго, принесемъ ꙗ. И довълѣѥмъ ꙗко счѧтатели.
И въистинѫ, дахомъ Моисеови и Аароноу Мѣрило, и свѣтъ и напоминаниѥ благочьстивымъ —
тѣмъ, иже боѧтъ сѧ Господа своѥго въ незримѣмь и иже трепещоутъ Часа.
И се ѥстъ Напоминаниѥ благословеноѥ, ѥже низъпосълахомъ. Тогда ли отвръгнете ꙗ?
И въистинѫ, дахомъ Авраамоу правильность ѥго прѣжде, и бѣхомъ Вѣдѫщии ѥго,
ѥгда рече отьцоу своѥмоу и людемъ своимъ: «Чьто соуть образы сии, имъже прѣдани ѥсте?»
Рѣшѧ: «Обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ поклонꙗѭщиѧ сѧ имъ.»
Рече: «Въистинѫ, вы и отьци ваши бѣсте въ заблѫждении ꙗвьнѣмь.»
Рѣшѧ: «Съ истиною ли приидохъ, или ты ѥси отъ играѭщихъ?»
Рече: «Нъ Господь вашь ѥстъ Господь небесъ и земли, иже сътвори ихъ, и азъ ѥсмь отъ свѣдѣтельствоуѭщихъ о томь.»
«И Богомь, замыслю противѫ идоловъ вашихъ, по томь ꙗко обратите хрьбеты.»
И сътвори ихъ обломъками, развѣ старѣишины ихъ, да мощьно възвратѧтъ сѧ къ нѥмоу.
Рѣшѧ: «Кто сътвори се богомъ нашимъ? Въистинѫ, тъ ѥстъ отъ неправьдьныхъ.»
Рѣшѧ: «Слышахомъ оуношѫ поминаѭщаго ихъ; именоуѥтъ сѧ Авраамъ.»
Рѣшѧ: «Приведите ѥго прѣдъ очи людии, да мощьно свѣдѣтельствоуѭтъ.»
Рѣшѧ: «Ты ли ѥси тъ, иже сътвори се богомъ нашимъ, о Аврааме?»
Рече: «Нъ старѣишина ихъ сътвори се. Тѣмьже въпросите ихъ, аще могоутъ глаголати.»
Потомь възвратишѧ сѧ къ себѣ и рѣшѧ: «Въистинѫ, вы сами ѥсте неправьдьнии.»
Потомь обращени бышѧ на главы: «Ты вѣси добрѣ, ꙗко сии не глаголѭтъ.»
Рече: «Тогда ли поклонꙗѥте сѧ кромѣ Бога тому, ѥже не помагаѥтъ вамъ ни мало, ни вредитъ вамъ?»
«Стыдъ вамъ и тому, ѥмоуже поклонꙗѥте сѧ кромѣ Бога! Не разоумѣѥте ли?»
Рѣшѧ: «Сожьжите ѥго и помозите богомъ вашимъ, аще хощете дѣꙗти.»
Рѣхомъ: «О огню! Бѫди хладъ и миръ Авраамоу.»
И хотѣша замыслити противѫ нѥго, и сътворихомъ ихъ наибольшими погоубившими.
И спасохомъ ѥго и Лота въ землѭ, ѭже благословихомъ мировамъ.
И дахомъ ѥмоу Исаака, и Ꙗкова ꙗко даръ; и вьсꙗкаго сътворихомъ праведьнымь.
И сътворихомъ ихъ вождꙗми, наставлꙗѭщими повелѣниѥмь нашимь, и откръхомъ имъ творениѥ добрыхъ дѣлъ и оутвръждениѥ молитвы и даꙗниѥ милостыни. И бѣша поклоньници наши.
И Лотоу дахомъ сѫдъ и вѣдѣниѥ, и спасохомъ ѥго отъ града, иже творꙗше мрьзости. Въистинѫ, бѣша людиѥ зъли, нечьстиви.
И въведохомъ ѥго въ милость нашѫ. Въистинѫ, бѣ отъ праведьныхъ.
И Ноꙗ, ѥгда призъва прѣжде, и отвѣщахомъ ѥмоу и спасохомъ ѥго и домочѧдьцѧ ѥго отъ бѣды великыѧ.
И помогохомъ ѥмоу противъ людии, иже отвръгошѧ знамениꙗ нашѧ. Въистинѫ, бѣша людиѥ зъли; и потопихомъ ихъ вьсѣхъ вькоупѣ.
И Давида и Соломона, ѥгда сѫдиста о нивѣ, ѥгда овьцѧ людии забрѣдошѧ тамо нощиѭ; и бѣхомъ свѣдѣтели сѫда ихъ.
И дахомъ Соломоноу разоумѣти ꙗ. И вьсꙗкомоу дахомъ сѫдъ и вѣдѣниѥ. И покорихомъ горы съ Давидомь славити Насъ, и птицѧ. И бѣхомъ творьци того.
И наоучихомъ ѥго дѣланиѭ бръни за васъ, да хранитъ васъ отъ насилиꙗ вашего. Тогда ли благодарьни бѫдете?
И Соломоноу — вѣтръ бурьнъ, текѫщии повелѣниѥмь ѥго въ землѭ, ѭже благословихомъ. И бѣхомъ Вѣдѫщии вьсего.
И отъ бѣсовъ бѣша тации, иже ныраахѫ за нь и творꙗхѫ дѣло иноѥ. И бѣхомъ хранители ихъ.
И Иова, ѥгда призъва Господа своѥго: «Въистинѫ, коснулъ сѧ мене вредъ, а Ты ѥси Наимилосрьдьнѣишии отъ милосрьдьныхъ.»
И отвѣщахомъ ѥмоу и отъѧхомъ болѣзнь, ꙗже бѣ на нѥмь, и дахомъ ѥмоу домочѧдьцѧ ѥго и подобьноѥ тому съ ними — милость отъ Насъ и напоминаниѥ поклоньникомъ.
И Исмаила и Идриса и Зоулькифла — вьсꙗкъ бѣ отъ тръпѣливыхъ.
И въведохомъ ихъ въ милость нашѫ. Въистинѫ, бѣша отъ праведьныхъ.
И того, иже бѣ въ китѣ, ѥгда отиде въ гнѣвѣ и помысли, ꙗко не оуставимъ на нь. Потомь възъзва въ тьмахъ: «Нѣстъ бога, развѣ Тебе! Слава Тебѣ! Въистинѫ, бѣхъ отъ неправьдьныхъ.»
И отвѣщахомъ ѥмоу и спасохомъ ѥго отъ тѫгы. И тако спасаѥмъ вѣроуѭщиихъ.
И Захариѭ, ѥгда призъва Господа своѥго: «Господи мои! Не остави мене ѥдинаго, а Ты ѥси наилоучьшии отъ наслѣдоуѭщихъ.»
И отвѣщахомъ ѥмоу и дахомъ ѥмоу Иоанна, и оуправихомъ ѥмоу женѫ. Въистинѫ, тии обыкошѧ поспѣшати въ добрыхъ дѣлехъ и призывати Насъ въ желании и въ трепетѣ, и бѣша смирьни прѣдъ Нами.
И та, ꙗже съхрани цѣломѫдриѥ своѥ — и въдъхнухомъ въ нѭ отъ Доуха нашего, и сътворихомъ ѭ и сына ѥѧ знамениѥмь мировамъ.
Въистинѫ, сиꙗ обьщина ваша ѥстъ обьщина ѥдина, и Азъ ѥсмь Господь вашь, тѣмьже покланꙗите сѧ Мнѣ.
Нъ раздѣлишѧ дѣло своѥ межю собоѭ; вьси възвратѧтъ сѧ къ Намъ.
Тѣмьже иже творитъ праведьнаꙗ дѣла, доньдеже ѥстъ вѣроуѭщии, нѣстъ неблагодарьности подвизаниѭ ѥго, и въистинѫ Мы записоваѥмъ ꙗ за нь.
И запрѣщено ѥстъ градоу, ѥгоже погоубихомъ, да не възвратѧтъ сѧ,
доньдеже, ѥгда Гогъ и Магогъ отвръзоутъ сѧ, и тии отъ вьсꙗкоѧ высоты оустремѧтъ сѧ,
и обѣщаниѥ истиньноѥ приближитъ сѧ, и се, очеса сокрывъшиихъ оустремлени: «Горе намъ! Въистинѫ, бѣхомъ въ небрежении сего. Нъ бѣхомъ неправьдьни.»
Въистинѫ, вы и ѥже поклонꙗѥте сѧ кромѣ Бога ѥсте горючеѥ пагоубы. Приидете къ нѥи.
Аще бы сии были бози, не пришли бы къ нѥи. И вьси прѣбѫдоутъ тамо вѣчьно.
Тамо имъ ѥстъ въздыханиѥ, и тамо не слышѧтъ.
Въистинѫ, тии, имъже наидобрѣишеѥ прѣшло отъ Насъ — тии оудалени отъ нѥѧ.
Не слышѧтъ и наималѣишаго звоука ѥѧ, и прѣбываѭтъ въ томь, ѥже дoушѧ ихъ желаѭтъ, вѣчьно.
Оужасъ великыи не опечалитъ ихъ, и аньгели сърѧщоутъ ихъ: «Сь ѥстъ Дьнь вашь, иже обѣщанъ вамъ бысть.»
Въ Дьнь, ѥгда свиѥмъ небо, ꙗко свитъкъ книжьнъ. Ꙗкоже начѧхомъ пръвоѥ творениѥ, тако повторимъ ꙗ — обѣщаниѥ обѧзоуѭще Насъ. Въистинѫ, Мы ѥсмъ творьци того.
И въистинѫ, написахомъ въ Пѣсалтыри, по Напоминании, ꙗко земли наслѣдована бѫдетъ рабы Моими праведьными.
Въистинѫ, въ семь ѥстъ посъланиѥ людемъ поклонꙗѭщимъ сѧ.
И не посълахомъ тебе, развѣ ꙗко милость мировамъ.
Рьци: «Тъкъмо откръваѥтъ ми сѧ, ꙗко Богъ вашь ѥстъ Богъ Ѥдинъ. Тогда ли покорите сѧ?»
И аще отвратѧтъ сѧ, рьци: «Възвѣстихъ вамъ равьно, и не вѣмь, близъ ли или далече ѥстъ то, ѥже обѣщано вамъ.»
Въистинѫ, Тъ вѣстъ, ѥже изглаголано бываѥтъ ꙗвьно, и Тъ вѣстъ, ѥже сокрываѥте.
И не вѣмь; мощьно бѫдетъ ꙗко испытаниѥ вамъ и наслаждениѥ на врѣмѧ.
Рече: «Господи мои, сѫди истиною!» И Господь нашь ѥстъ Вьсемилостивыи, ѥгоже помощь ищетъ сѧ противъ того, ѥже приписоуѥте.

Аль-Хаджь Поклоньничьство

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О людиѥ! Оубоите сѧ Господа вашего. Въистинѫ, трѧсениѥ Часа ѥстъ вещь великаꙗ.
Въ Дьнь, ѥгда оузьрите ѥ, вьсꙗка доилица забѫдетъ, ѥже доꙗше, и вьсꙗка носѧщиꙗ брѣмѧ сложитъ брѣмѧ своѥ, и оузьриши люди пиꙗны, а не соуть пиꙗни; нъ казнь Божиꙗ ѥстъ жестока.
И отъ людии соуть тации, иже прѣпираѭтъ сѧ о Бозѣ безъ вѣдѣниꙗ, и слѣдоуѭтъ вьсꙗкомоу бѣсоу мѧтежьномоу.
Оурѣчено ѥстъ на нѥго, ꙗко вьсꙗкъ, иже подроужитъ сѧ съ нимь, того заведетъ и наставитъ на казнь Пламене.
О людиѥ! Аще съмьнѧѥте сѧ о Въскрьсении, то въистинѫ Мы сътворихомъ васъ отъ пръсти, потомь отъ каплѧ, потомь отъ кръви сългъшиѧ сѧ, потомь отъ коуса плъти, образована и необразована, да ꙗвимъ вамъ. И оуставлꙗѥмъ, ѥже хощемъ, въ чрѣвѣхъ до оурока оуставлѥна; потомь изводимъ васъ ꙗко младеньцѧ; потомь да достигнете зрѣлости вашеѧ. И отъ васъ соуть тации, иже оумьрети заставлꙗѥми соуть, и отъ васъ соуть тации, иже възвращаѥми соуть въ наихоуждьшии възрастъ, да не вѣстъ ничьсоже по том, ꙗко зналъ. И видиши земльѭ бесплодьнѫ; потомь ѥгда низъпосълемъ на нѭ водѫ, потрѧсетъ сѧ и набѫхнетъ и произведетъ вьсꙗкъ красьнъ паръ.
То ѥстъ за то, ꙗко Богъ — Тъ ѥстъ Истина, и ꙗко Тъ оживлꙗѥтъ мрьтвыѧ, и ꙗко Тъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ,
и ꙗко Часъ грѧдетъ — нѣстъ съмьнѣниꙗ въ нѥмь — и ꙗко Богъ въскрѣшаѥтъ тѣхъ, иже въ гробѣхъ соуть.
И отъ людии соуть тации, иже прѣпираѭтъ сѧ о Бозѣ безъ вѣдѣниꙗ, и безъ наставлѥниꙗ, и безъ Кънигы просвѣщаѭщѧ,
отвращаѧ ребро своѥ, да отведетъ отъ пѫти Божиꙗ. Ѥмоу въ сѥмь мирѣ поношениѥ, и дамъ ѥмоу въкоусити въ Дьнь Въскрьсениꙗ казнь жьжениꙗ.
«То ѥстъ за то, ѥже рѫцѣ твои посълашѧ напрѣдъ, и ꙗко Богъ нѣстъ неправьдьнъ къ рабомъ Своимъ.»
И отъ людии соуть тации, иже покланꙗѭтъ сѧ Богоу на краю. Аще добро постигнетъ ѥго, спокоѥнъ бываѥтъ; а аще искоушениѥ постигнетъ ѥго, обращаѥтъ сѧ на лице своѥ. Погоуби сь миръ и Послѣдьнѥѥ. Та ѥстъ погыбѣль ꙗвьнаꙗ.
Призываѥтъ кромѣ Бога то, ѥже не вредитъ ѥмоу и не пользоуѥтъ ѥмоу. Та ѥстъ заблѫждениѥ далечьноѥ.
Призываѥтъ того, ѥгоже врѣдъ ближьши ѥстъ нежели польза ѥго. Зълъ же покровитель, и зълъ же дроужьникъ.
Въистинѫ, Богъ въведетъ вѣровавъшиѧ и творѧщиѧ праведьнаꙗ дѣла въ Вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ. Въистинѫ, Богъ творитъ, ѥже замышлꙗѥтъ.
Иже помышлꙗѥтъ, ꙗко Богъ не поможетъ ѥмоу въ сѥмь мирѣ и Послѣдьнѥѥмь, да протѧгнетъ ѫже къ небеси, потомь да отъсѣчетъ ѭ; потомь да оузьритъ, оуничтожаѥтъ ли хытрость ѥго то, ѥже гнѣваѥтъ ѥго.
И тако низъпосълахомъ ꙗ знамениꙗми ꙗсными, и ꙗко Богъ наставлꙗѥтъ, ѥгоже замышлꙗѥтъ.
Въистинѫ, вѣровавъшии, и иже соуть Иоудеи, и Сабиꙗне, и Хрьстиꙗне, и Магоси, и иже приобщаѭтъ — въистинѫ, Богъ разсѫдитъ междю ними въ Дьнь Въскрьсениꙗ. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Свѣдѣтель ѥстъ.
Не видиши ли, ꙗко Богоу покланꙗѥтъ сѧ вьсꙗкъ, иже на небесѣхъ и вьсꙗкъ, иже на земли, и слъньце и мѣсѧць и звѣзды и горы и дрѣвеса и звѣри, и мъноѕи отъ людии? И мъноѕи соуть, на нѧже казнь оправьдана ѥстъ. И ѥгоже Богъ оуничижитъ, нѣстъ того, иже почьтитъ ѥго. Въистинѫ, Богъ творитъ, ѥже хощетъ.
Си соуть два противьника, иже прѣпираѭтъ сѧ о Господѣ своѥмь. Что же до тѣхъ, иже сокрышѧ — одежды огньны крооутъ сѧ имъ; водѫ кыпѧщѫ на главы ихъ лиѭтъ,
и тѣмь, ѥже въ чрѣвѣхъ ихъ, и кожи ихъ растапꙗѭтъ сѧ.
И имъ соуть бичи желѣзьни.
Ѥгда хотѧтъ изити отътоудоу, отъ тѫгы, възвращаѥми соуть тамо: «Въкоусите казнь жьжениꙗ!»
Въистинѫ, Богъ въведетъ вѣровавъшиѧ и творѧщиѧ праведьнаꙗ дѣла въ Вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ, идеже оукрашаѥми соуть запѧстиꙗми златыми и бисьри, и одежды ихъ тамо соуть шьлкъ.
И наставлѥни соуть на слово доброѥ, и наставлѥни соуть на пѫть Хвалимаго.
Въистинѫ, иже сокрышѧ и отвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ и Свѧщеньнаго Мечьта — ѥгоже оуставихомъ людьмъ равьно, обитаѭщемоу тамо и пришьльцоу — и иже ищетъ тамо оскврънити ѥ неправьдьно, тому дамъ вкоусити казнь болѣзньнѫ.
И ѥгда оуставихомъ Авраамоу мѣсто Домоу: «Не приобщаи ничьсоже Мнѣ, и очисти Домъ Мои за обходѧщиѧ ѥго, и за стоѧщиѧ, и за поклонꙗѭщиѧ сѧ и ницъ припадаѭщиѧ.»
«И възглаголи людьмъ Поклоньничьство. Приидоутъ къ тебѣ пѣши и на вьсꙗкомь тъщемь скотѣ; приидоутъ отъ вьсꙗкоѧ глѫбокоѧ дебри,
да свѣдѣтельствоуѭтъ ползы за сѧ, и да поминаѭтъ имѧ Божиѥ въ дьни оуставлѥны надъ тѣмь, ѥже далъ ѥстъ имъ отъ скота. Тѣмьже ꙗждьте отъ того и кръмите обѣздолѥныхъ нищиихъ.»
«Потомь да кончатъ нечистотѫ свою, и да исплънѧтъ обѣты своѧ, и да обходѧтъ Домъ Дрѣвьнии.»
Тако! И иже възвеличитъ свѧщенаꙗ Божиꙗ, то лоучьше ѥстъ ѥмоу оу Господа ѥго. И скотъ законьнъ вамъ ѥстъ, развѣ ѥже чьтетъ сѧ вамъ. Тѣмьже гноушаите сѧ мрьзости кумировъ, и гноушаите сѧ словесе ложьна,
обращени къ Богоу, не приобщаѭще ничьсоже Ѥмоу. И иже приобщаѥтъ Богоу, то ꙗко бы палъ съ небесе, и птици похыщаѭтъ ѥго, или вѣтръ заносить ѥго въ мѣсто далечьноѥ.
Тако! И иже възвеличитъ обрѧды Божиѧ — въистинѫ, то ѥстъ отъ благочьстиꙗ сръдьць.
Въ нихъ ѥстъ ползы вамъ до оурока оуставлѥна; потомь мѣсто жрътвы ихъ ѥстъ оу Домоу Дрѣвьнꙗго.
И вьсꙗкомоу ѧзыкоу оуставихомъ обрѧдъ, да поминаѭтъ имѧ Божиѥ надъ тѣмь, ѥже далъ ѥстъ имъ отъ скота. Тѣмьже Богъ вашь ѥстъ Богъ Ѥдинъ; тѣмьже Ѥмоу Прѣданьство. И възвѣсти радость смирѥнымъ,
ихъже сръдьца трепещоутъ, ѥгда поминаѥтъ сѧ Богъ, и иже тръпѧтъ то, ѥже постизаѥтъ ѧ, и иже оутвръждени соуть въ молитвѣ, и иже расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ.
И жрьтвьныѧ вельблѫды — сътворихомъ ѧ вамъ отъ обрѧдовъ Божиихъ. Въ нихъ ѥстъ добро вамъ. Тѣмьже поминаите имѧ Божиѥ надъ ними, ѥгда стоꙗтъ рѧдомь. И ѥгда падоутъ на бокы своѧ, ꙗждьте отъ нихъ и кръмите довольна и просѧща. Тако покорихомъ ихъ вамъ, да по чаꙗнию възблагодарите.
Не плъть ихъ достизаѥтъ Бога, ни кръвь ихъ, нъ благочьстиѥ отъ васъ достизаѥтъ Ѥго. Тако покорилъ ихъ вамъ, да величаѥте Бога за то, ꙗко наставилъ васъ. И възвѣсти радость добротворьцемъ.
Въистинѫ, Богъ защищаѥтъ вѣроуѭщиѧ. Въистинѫ, Богъ не любитъ вьсꙗкого прѣдателꙗ невѣрьна.
Дано ѥстъ позволѥниѥ тѣмъ, противоу нихъже воюѭтъ, ꙗко неправьдѫ претрьпѣшѧ. И въистинѫ, Богъ можетъ дати имъ побѣдѫ —
тѣмъ, иже изгънани бышѧ отъ домовъ своихъ безъ правьды, тъкъмо за то, ꙗко глаголашѧ: «Господь нашь ѥстъ Богъ.» И аще бы Богъ не отражалъ ѥдиныхъ людии дроугыми, то обители и цръкъви и молитвьницѧ и мечьти, въ нихъже имѧ Божиѥ мъного поминаѥтъ сѧ, были бы разоушены. И поистинѣ Богъ помагаѥтъ томоу, иже помагаѥтъ Ѥмоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Сильнъ, Могѫщь —
тѣмъ, иже, аще оутвръдимъ ихъ на земли, оутвръдѧтъ молитвѫ и дадоутъ милостынѭ и повелѧтъ правьдоу и възбранѧтъ неправьдоу. И Богоу принадлежитъ коньць вьсꙗкыхъ дѣлъ.
И аще отъвръгаѭтъ тѧ, то прѣжде нихъ отъвръгошѧ людиѥ Ноєви, и Адъ и Ѳамоудъ,
и людиѥ Авраамли и людиѥ Лотови,
и обитатели Мадиꙗнови. И Моисии отъвръженъ бысть. И дахъ отъсрочьнѫ сокрывъшиимъ; потомь схватихъ ихъ. И каково бысть нѥгодованиѥ Моѥ!
И колико градовъ погоубихомъ, дондеже неправьдоу творꙗхѫ, и лежѧтъ пали на кровы своѧ, и колико кладѧзь пустъ и полата высока!
Не поидошѧ ли по земли, да имоуть сръдьца, имиже разоумѣти, или оуши, имиже слышати? Въистинѫ, не очеса слѣпнѫтъ, нъ слѣпнѫтъ сръдьца, ꙗже въ пръсьхъ.
И просѧтъ тѧ поспѣшити казнь, и Богъ не измѣнитъ обѣщанию Своѥмоу. И въистинѫ, дьнь оу Господа твоѥго ѥстъ ꙗко тысѧща лѣтъ отъ того, ѥже считаѥте.
И коликымъ градомъ дахъ отъсрочьнѫ, дондеже неправьдоу творꙗше; потомь схватихъ ѥ. И ко Мнѣ ѥстъ прибѣжище.
Рьци: «О людиѥ! Азъ ѥсмь вамъ тъкъмо предъоупрѣждатель ꙗвьнъ.»
Тъгда вѣровавъшии и творѧщии праведьнаꙗ дѣла — имъ прощениѥ и потрѣба щедраꙗ.
А тии, иже тщатъ сѧ противоу знамении Нашихъ, да обоуѭтъ ѧ — тии соуть дроужина Пламене.
И не посълахомъ прѣжде тебе ни ѥдиного посъланьника ни пророка, да не ѥгда чьтꙗше, сатана вмѣташе въ чьтениѥ ѥго. Потомь Богъ оуничтожаѥтъ то, ѥже сатана вмѣтаѥтъ; потомь Богъ оутвръждаѥтъ знамениꙗ Своꙗ. И Богъ ѥстъ Вьсевѣдыи, Прѣмѫдрыи —
да сътворитъ то, ѥже сатана вмѣтаѥтъ, искоушениѥмь тѣмъ, въ ихъже сръдьцихъ болѣзнь и ихъже сръдьца ожьстѣшѧ. И въистинѫ, неправьдьнии соуть въ расколѣ далечьнѣ.
И да вѣдѧтъ тии, имъже дано бысть вѣдѣниѥ, ꙗко то ѥстъ истина отъ Господа твоѥго, и да вѣроуѭтъ въ нѭ, и да сръдьца ихъ смирѧтъ сѧ прѣдъ Нимь. И въистинѫ, Богъ наставлꙗѥтъ вѣроуѭщиѧ на пѫть правыи.
И сокрывъшии не прѣстанѫтъ сумьнѣти сѧ о нѥмь, доньдеже Часъ приидетъ на нихъ вънезаапѫ, или приидетъ на нихъ казнь Дьне бесплодьна.
Владычьство въ тъ Дьнь принадлежитъ Богоу. Сѫдитъ междю ними. Тъгда вѣровавъшии и творѧщии праведьнаꙗ дѣла бѫдоутъ въ Вьртоградѣхъ Радости.
А сокрывъшии и отъвръгъшии знамениꙗ Наша — имъ казнь поноситель наꙗ.
И иже преселишѧ сѧ на пѫти Божиимь и потомь оубиѥни бышѧ или оумрѣшѧ — Богъ поистинѣ дастъ имъ потрѣбѫ добрѫ. И въистинѫ, Богъ — Тъ ѥстъ наилоучьшии отъ подаваѭщихъ.
Поистинѣ въведетъ ихъ въходомь, имьже добрѣ довольни бѫдоутъ. И въистинѫ, Богъ ѥстъ Вьсевѣдыи, Тръпѣливъ.
Тако! И иже отъмьщаваѥтъ подобьнымь, имьже пострада, потомь ѥстъ обидимъ — Богъ поистинѣ поможетъ ѥмоу. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщии, Вьсепрощаѭщии.
То ѥстъ за то, ꙗко Богъ въводитъ нощь въ дьнь и въводитъ дьнь въ нощь, и ꙗко Богъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вьсевидѧщии.
То ѥстъ за то, ꙗко Богъ — Тъ ѥстъ Истина, и ꙗко то, ѥже призываѭтъ кромѣ Нѥго, ѥстъ лъжь, и ꙗко Богъ — Тъ ѥстъ Вышьнии, Великыи.
Не видиши ли, ꙗко Богъ низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе, и земльꙗ бываѥтъ зелена? Въистинѫ, Богъ ѥстъ Тънъкъ, Вьсевѣдъ.
Ѥмоу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. И въистинѫ, Богъ — Тъ ѥстъ Самодовольныи, Хвалимыи.
Не видиши ли, ꙗко Богъ покорилъ вамъ вьсе, ѥже на земли, и кораблѧ, иже плаваѭтъ по морю повелѣниѥмь Ѥго? И оудръжаваѥтъ небо отъ падениꙗ на земльѭ, развѣ Ѥго позволѥниѥмь. Въистинѫ, Богъ къ людьмъ ѥстъ Прѣмилостивъ, Прѣмилосрьдьнъ.
И Тъ ѥстъ, иже оживи васъ, потомь оумрьтвитъ васъ, потомь оживитъ васъ. Въистинѫ, чловѣкъ въину невѣрьнъ.
Вьсꙗкомоу ѧзыкоу оуставихомъ обрѧдъ, ѥгоже блюдоутъ. Да не прѣпираѭтъ сѧ съ тобоѭ о дѣлѣ сѥмь. И призываи Господа твоѥго. Въистинѫ, ты ѥси на наставлѥнии правьдьнѣ.
И аще прѣпираѭтъ сѧ съ тобоѭ, то рьци: «Богъ наилоучьше вѣстъ, ѥже творите.»
Богъ разсѫдитъ междю вами въ Дьнь Въскрьсениꙗ о томь, въ чемьже раздѣлꙗасте сѧ.
Не вѣси ли, ꙗко Богъ вѣстъ вьсе, ѥже на небеси и на земли? Въистинѫ, то ѥстъ въ Кънизѣ. Въистинѫ, то ѥстъ легъко Богоу.
И покланꙗѭтъ сѧ кромѣ Бога томоу, на ньже не посъла никакоѧ власти и о нѥмьже нѣстъ оу нихъ вѣдѣниꙗ. И неправьдьнымъ нѣстъ помощьника.
И ѥгда чьтоутъ сѧ имъ знамениꙗ Наша ꙗснаꙗ, познаваѥши въ лицихъ сокрывъшиихъ отъвръжениѥ. Ѥдва не нападаѭтъ на тѣхъ, иже чьтоутъ имъ знамениꙗ Наша. Рьци: «Повѣдаѭ ли вамъ, ѥже горьше ѥстъ того? Огнь — обѣща ѥ Богъ сокрывъшиимъ. И зъло ѥстъ прибѣжище.»
О людиѥ! Подобиѥ приводитъ сѧ, тѣмьже слоушаите ѥго. Въистинѫ, тии, ихъже призываѥте кромѣ Бога, никогда не сътворѧтъ мъхы, аще и събрали бы сѧ на то. И аще мъха похытитъ чьто отъ нихъ, не могоутъ отъѧти того отъ нѥѧ. Слабъ ищаи и искомоѥ.
Не измѣришѧ Бога мѣроѭ Ѥго истиньноѭ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Сильнъ, Могѫщь.
Богъ избираѥтъ отъ аньгелъ посъланьникы, и отъ людии. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вьсевидѧщии.
Вѣстъ, ѥже прѣдъ ними и ѥже за ними. И Богоу възвращаѭтъ сѧ вьсꙗ дѣла.
О вѣроуѭщии! Поклоните сѧ и ницъ припадѣте и покланꙗите сѧ Господиноу вашемоу, и творите добро, да по чаꙗнию добрѣ сътворите.
И подвизаите сѧ о Бозѣ подвигомь, подобаѭщиимь Ѥмоу. Тъ избра васъ и не възложи на васъ въ вѣрѣ ни ѥдиноѧ тѧготы — вѣрѫ отьца вашего Авраама. Тъ нарече васъ Прѣданьцами прѣжде и зьдѣ, да бѫдетъ Посъланьникъ свѣдѣтелемь надъ вами, и да бѫдете вы свѣдѣтели надъ людьми. Тѣмьже оутвръдите молитвѫ и дадите милостынѭ и дръжите сѧ Бога. Тъ ѥстъ Владыка вашь. И добръ Владыка, и добръ Помощьникъ.

Аль-Моуминоунъ Вѣроуѭщии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Въистинѫ, вѣроуѭщии добрѣ сътворишѧ —
иже въ молитвѣ своѥи смирени соуть,
и иже отъ празднословиꙗ отвращаѭтъ сѧ,
и иже дѣꙗтельни соуть въ даꙗнии милостынѧ,
и иже хранѧтъ чистотѫ свою,
развѣ съ дроужьницами своими или ѥже дѣсьницѧ ихъ имоуть, ꙗко въистинѫ тии не соуть оукорими;
нъ иже ищетъ чрѣзъ то, тии соуть прѣстѫпьници —
и иже довѣрьнаꙗ своꙗ и завѣтъ свои хранѧтъ,
и иже надъ молитвами своими бъдѧтъ.
Тии соуть наслѣдьници,
иже наслѣдоуѭтъ Сокровенноѥ Обиталище; тамо прѣбѫдоутъ вѣчьно.
И въистинѫ, сътворихомъ чловѣка отъ извлечениꙗ глины;
потомь положихомъ ѥго каплеѭ въ обиталищи крѣпъцѣмь;
потомь сътворихомъ отъ каплѧ кръвь сългъшѫ сѧ, потомь сътворихомъ отъ кръви сългъшиѧ сѧ коусъ, потомь сътворихомъ отъ коуса кости, потомь одѣхомъ кости плътиѭ; потомь извлѣкохомъ ѥго тварию новоѭ. Тѣмьже благословенъ Богъ, наилоучьшии отъ творѧщихъ!
Потомь въистинѫ, по томь оумьрете.
Потомь въистинѫ, въ Дьнь Въскрьсениꙗ възбоуждени бѫдете.
И въистинѫ, сътворихомъ надъ вами седмь пѫтии, и нѣсмъ небрежьни о творении.
И низъпосылаѥмъ водѫ съ небесе мѣроѭ подобаѭщеѭ, и оуставлꙗѥмъ ѭ въ земли; и въистинѫ, можемъ отъѧти ѭ.
Потомь производимъ вамъ тѣмь вьртогради финиковъ и виноградовъ; тамо вамъ плоды обильни соуть, и отъ нихъ ꙗсте.
И дрѣво, ѥже исходитъ отъ Горы Синаискы, ѥже растетъ съ ѥлеѥмь и приправоѭ за ꙗдоущиѧ.
И въистинѫ, въ скотѣ ѥстъ поучениѥ вамъ. Даѥмъ вамъ пити отъ того, ѥже въ чрѣвѣхъ ихъ, и ползы мъногы соуть вамъ въ нихъ, и отъ нихъ ꙗсте.
И на нихъ и на кораблихъ носими ѥсте.
И въистинѫ, посълахомъ Ноꙗ къ людьмъ ѥго, и рече: «О людиѥ мои! Покланꙗите сѧ Богоу. Нѣстъ вамъ бога дроугаго кромѣ Нѥго. Не бѫдете ли благочьстиви?»
И съвѣтъ сокрывъшиихъ отъ людии ѥго рече: «Сь нѣстъ ничьтоже, развѣ съмрьтьнъ ꙗко и вы; хощетъ възвысити сѧ надъ вами. И аще бы Богъ хотѣлъ, посълалъ бы аньгелы. Не слышахомъ о сѥмь оу отьць нашихъ.»
«Тъ нѣстъ ничьтоже, развѣ мѫжь, въ нѥмьже безоумиѥ; тѣмьже ждѣте ѥго до врѣмене.»
Рече: «Господи мои! Помози ми, ꙗко отъвръгоуть мѧ.»
Тъгда откръхомъ ѥмоу: «Създаи корабль подъ очима Нашима и откръвениѥмь Нашимь. И ѥгда приидетъ повелѣниѥ Нашѥ и пещь закипитъ, то въложи тамо отъ вьсꙗкого рода по двою, парою, и домъ свои, развѣ того, противоу ѥгоже слово оуже изиде отъ нихъ. И не обращаи сѧ ко Мнѣ о тѣхъ, иже неправьдѫ сътворишѧ. Въистинѫ, тии потоплѥни бѫдоутъ.»
«И ѥгда водворишь сѧ, ты и тии, иже съ тобоѭ, на корабли, то рьци: ‹Хвала Богоу, иже спасе насъ отъ людии неправьдьныхъ.›»
«И рьци: ‹Господи мои! Изведи мѧ пристаниѥмь благословенымь, и Ты ѥси наилоучьшии отъ тѣхъ, иже изводѧтъ на берегъ.›»
Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ, и въистинѫ Мы въину искоушаѥмъ.
Потомь по нихъ въздвигохомъ родъ инъ.
И посълахомъ средѣ ихъ посъланьника отъ нихъ самѣхъ: «Покланꙗите сѧ Богоу. Нѣстъ вамъ бога дроугаго кромѣ Нѥго. Не бѫдете ли благочьстиви?»
И съвѣтъ людии ѥго, иже сокрышѧ и отъвръгошѧ сърѣтениѥ Послѣдьнꙗго, и имъже дахомъ оутѣхѫ въ животѣ сего мира, рече: «Сь нѣстъ ничьтоже, развѣ съмрьтьнъ ꙗко и вы. Ꙗстъ отъ того, ѥже ꙗсте, и пиѥтъ отъ того, ѥже пиѥте.»
«И аще послоушаѥте съмрьтьна ꙗко и вы, то въистинѫ вы погыбъшии ѥсте.»
«Обѣщаваѥтъ ли вамъ, ꙗко ѥгда оумьрете и бѫдете пръсть и кости, ꙗко изведени бѫдете?»
«Далече, далече то, ѥже обѣщаѥтъ сѧ вамъ!»
«Нѣстъ ничьсоже, развѣ животъ сего мира нашего; оумираѥмъ и живемъ, и не бѫдемъ въскрѣшени.»
«Тъ нѣстъ ничьтоже, развѣ мѫжь, иже измысли лъжѭ на Бога, и нѣсмъ вѣроуѭщии въ нь.»
Рече: «Господи мои! Помози ми, ꙗко отъвръгоуть мѧ.»
Рече: «По малоу врѣмени поистинѣ раскаѭтъ сѧ.»
Тъгда въпль постиже ихъ по правьдѣ, и сътворихомъ ихъ ꙗко сметиѥ. Тѣмьже прочь отъ людии неправьдьныхъ!
Потомь по нихъ въздвигохомъ роды ины.
Ни ѥдинъ ѧзыкъ не прѣтечетъ оурока своѥго, ни оумедлитъ.
Потомь посълахомъ посъланьникы Наша дроугъ за дроугомь. Ѥгда приходꙗше посъланьникъ ѥго къ ѧзыкоу, отъвръгааше ѥго. И заставихомъ ѧ слѣдовати ѥдинъ за дроугымъ, и сътворихомъ ихъ повѣстьми. Тѣмьже прочь отъ людии, иже не вѣроуѭтъ!
Потомь посълахомъ Моисиꙗ и брата ѥго Аарона съ знамениꙗми Нашими и властиѭ ꙗвьноѭ
къ Фараоноу и съвѣтоу ѥго. Нъ гръди бѣшѧ и бѣшѧ людиѥ вельможьни.
И рѣшѧ: «Вѣроуѥмъ ли въ два съмрьтьна ꙗко и мы, ихъже людиѥ рабы намъ соуть?»
Тѣмьже отъвръгошѧ ꙗ, и бышѧ отъ погоублѥныхъ.
И въистинѫ, дахомъ Моисию Кънигѫ, да по чаꙗнию бѫдоутъ наставлѥни.
И сътворихомъ Сына Мариина и матерь ѥго знамениѥмь, и оукрыхомъ ꙗ на высотѣ, мѣсто покоино и источьникъ текоущь.
О посъланьници! Ꙗждьте отъ добрыхъ вещии и творите правьдоу. Въистинѫ, вѣмь, ѥже творите.
И въистинѫ, сиꙗ обьщина вашꙗ ѥстъ обьщина ѥдина, и Азъ ѥсмь Господь вашь, тѣмьже Мене бойте сѧ.
Нъ раздробишѧ дѣло своѥ междю собоѭ на кънигы; кыижьдо чѧстиꙗ радоуѥтъ сѧ о томь, ѥже имоуть.
Тѣмьже остави ихъ въ потопѣ бльзьны ихъ до врѣмене.
Мьнѧтъ ли, ꙗко за то, ꙗко продължаѥмъ имъ богатьство и сыны,
поспѣшаѥмъ имъ добро? Нѣ, нъ не чоуѭтъ.
Въистинѫ, иже трепещоутъ отъ благоговѣниꙗ прѣдъ Господьмь своимь,
и иже вѣроуѭтъ въ знамениꙗ Господа своѥго,
и иже не приобщаѭтъ Господиноу своѥмоу,
и иже даѭтъ, ѥже даѭтъ, дондеже сръдьца ихъ трепещоутъ, ꙗко възвращаѭтъ сѧ къ Господиноу своѥмоу —
тии тщатъ сѧ въ добрыхъ дѣлѣхъ, и тии прѣдьнии соуть въ нихъ.
И не обрѣменꙗѥмъ доушѫ чрѣзъ силѫ ѥѧ. И оу Насъ ѥстъ Кънига, ꙗже истинѫ глаголѥтъ, и тии не бѫдоутъ обидими.
Нѣ, сръдьца ихъ въ потопѣ бльзьны о сѥмь, и имоуть дѣла кромѣ того, ꙗже творѧтъ.
Доньдеже ѥгда постигнемъ богатыѧ средѣ ихъ казниѭ, се, въпиѭтъ.
«Не въпиите дьньсь. Въистинѫ, отъ Насъ не бѫдете подъпомогнѫти.»
«Въистинѫ, знамениꙗ Моꙗ чьтена бышѧ вамъ, и вы отвращаасте сѧ,
гръдѧще сѧ о томь, празднословѧще нощиѭ, оставлꙗѭще то.»
Не размышлꙗшѧ ли о словеси? Или прииде къ нимъ то, ѥже не прииде къ отьцемъ ихъ?
Или не познаваѭтъ посъланьника своѥго, тѣмьже отвръгаѭтъ ѥго?
Или глаголѭтъ: «Въ нѥмь безоумиѥ»? Нѣ, принесе имъ истинѫ, и множаише ихъ отъ истины отвращаѭтъ сѧ.
И аще бы истина послѣдовала похотемъ ихъ, истлѣли бы небеса и земльꙗ и вьсꙗкъ, иже тамо. Нѣ, принесохомъ имъ напоминаниѥ ихъ, нъ отъ напоминаниꙗ своѥго отвращаѭтъ сѧ.
Или просиши ли отъ нихъ дань? Дань Господа твоѥго ѥстъ лоучьша, и Тъ ѥстъ наилоучьшии отъ подаваѭщихъ.
И въистинѫ, ты призываѥши ихъ на пѫть правыи.
И въистинѫ, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ, отклонꙗѭтъ сѧ отъ пѫти.
И аще бы помиловахомъ ихъ и отъѧхомъ, ѥже скръби на нихъ, пребыли бы въ прѣстѫплѥнии своѥмь, блѫдѧще слѣпо.
И въистинѫ, постигохомъ ихъ казниѭ, нъ не смиришѧ сѧ прѣдъ Господьмь своимь, ни молѧтъ сѧ,
доньдеже ѥгда отвръземъ на нихъ врата казни жестокоѧ, се, отчаꙗваѭтъ сѧ тамо.
И Тъ ѥстъ, иже произведе вамъ слоухъ и зракъ и сръдьца. Мало благодарите!
И Тъ ѥстъ, иже оумножи васъ на земли, и къ Нѥмоу събрани бѫдете.
И Тъ ѥстъ, иже оживлꙗѥтъ и оумрьщвлꙗѥтъ, и Ѥго ѥстъ измѣна нощи и дьне. Не разоумѣѥте ли?
Нѣ, глаголѭтъ подобьноѥ томоу, ѥже дрѣвьнии глаголашѧ.
Глаголѭтъ: «Ѥгда оумьремъ и бѫдемъ пръсть и кости, въистинѫ ли въскрѣшени бѫдемъ?»
«Въистинѫ, обѣщано бысть се намъ и отьцемъ нашимъ прѣжде. Се нѣстъ ничьтоже, развѣ баснь дрѣвьниихъ.»
Рьци: «Чиꙗ ѥстъ земльꙗ и вьсꙗкъ, иже на нѥи, аще вѣсте?»
Рекоутъ: «Божиꙗ.» Рьци: «Не помьните ли?»
Рьци: «Къто ѥстъ Господь седми небесъ и Господь Прѣстола Великаго?»
Рекоутъ: «Божии.» Рьци: «Не бѫдете ли благочьстиви?»
Рьци: «Въ чиѥи рѫцѣ ѥстъ владычьство вьсꙗкыхъ вещии, и Тъ покрываѥтъ и не покрываѥмъ бываѥтъ, аще вѣсте?»
Рекоутъ: «Божии.» Рьци: «Како же ѡчаровани ѥсте?»
Нѣ, принесохомъ имъ истинѫ, и въистинѫ тии лъжьци соуть.
Не приѧ Богъ никакого сына, ни ѥстъ бога съ Нимь. Тъгда кыижьдо богъ отъѧлъ бы, ѥже сътвори, и ѥдини възвысили бы сѧ надъ дроугыми. Слава Богоу, надъ тѣмь, ѥже приписоуѭтъ!
Вѣдѫщии незримоѥ и зримоѥ! Вышьши ѥстъ надъ тѣмь, ѥже приобщаѭтъ.
Рьци: «Господи мои! Аще покажеши ми то, ѥже обѣщаѥши имъ,
Господи мои, то не постави мене средѣ людии неправьдьныхъ.»
И въистинѫ, можемъ показати тебѣ то, ѥже обѣщаваѥмъ имъ.
Отражаи зъло тѣмь, ѥже лоучьше ѥстъ. Мы наилоучьше вѣмъ, ѥже приписоуѭтъ.
И рьци: «Господи мои! Прибѣгаѭ къ Тебѣ отъ наоущении бѣсовъ.»
«И прибѣгаѭ къ Тебѣ, Господи мои, да не бѫдоутъ присѫтьни оу мене.»
Доньдеже ѥгда приидетъ съмрьть ко ѥдиномоу отъ нихъ, глаголѥтъ: «Господи мои! Посъли мѧ обратьно,
да сътворю добро въ томь, ѥже оставихъ за собоѭ.» Нѣ! Се тъкъмо слово, ѥже глаголѥтъ. И за ними прѣграда до Дьне, ѥгда въскрѣшени бѫдоутъ.
И ѥгда вътрѫбитъ сѧ, не бѫдетъ сродьства междю ними въ тъ Дьнь, ни бѫдоутъ въпрашати дроугъ дроуга.
Тъгда тии, ихъже вѣсы тѧжькы соуть — тии добрѣ сътворившии.
А тии, ихъже вѣсы лъгъкы соуть — тии соуть, иже погоубишѧ доушѧ своѧ; въ Пагоубѣ прѣбѫдоутъ вѣчьно.
Огнь жьжетъ лица ихъ, и тамо тии оскаливаѭтъ зѫбы.
«Не чьтена ли бышѧ вамъ знамениꙗ Моꙗ, и вы отъвръгаасте ѧ?»
Глаголѭтъ: «Господи нашь! Бѣда наша одолѣ насъ, и бѣхомъ людиѥ заблѫдивъшии.»
«Господи нашь! Изведи насъ отътоудоу. И аще възвратимъ сѧ, то въистинѫ неправьдьни ѥсмъ.»
Глаголѥтъ: «Бѫдите оуничижени тамо и не глаголите Мнѣ.»
«Въистинѫ, бысть чѧсть рабовъ Моихъ, иже глаголашѧ: ‹Господи нашь! Вѣроуѥмъ; прости намъ и помилоуи насъ, и Ты ѥси наилоучьшии отъ помилоуѭщихъ.›»
«Нъ вы обратисте ихъ въ посмѣхъ, доньдеже сътворишѧ, ꙗко забысте поминаниѥ Моѥ, и вы смѣꙗасте сѧ надъ ними.»
«Въистинѫ, въздахъ имъ дьньсь за то, ꙗко тръпѣливи бышѧ — въистинѫ тии, тии соуть побѣдивъшии.»
Глаголѥтъ: «Колико лѣтъ прѣбысте на земли?»
Глаголѭтъ: «Прѣбыхомъ дьнь, или чѧсть дьне. Въпроси считаѭщихъ.»
Глаголѥтъ: «Прѣбысте тъкъмо мало, аще бысте вѣдали.»
«Мьнѣсте ли, ꙗко сътворихомъ васъ въсоуѥ и ꙗко къ Намъ не възвращени бѫдете?»
Тѣмьже вышьши ѥстъ Богъ, Владыка, Истина! Нѣстъ бога, развѣ Ѥго, Господа Прѣстола Благородьнаго.
И иже призываѥтъ бога иного съ Богомь, на ньже нѣстъ оу нѥго доказа — расчетъ ѥго ѥстъ оу Господа ѥго. Въистинѫ, сокрывъшии не добрѣ сътворѧтъ.
И рьци: «Господи мои! Прости и помилоуи, и Ты ѥси наилоучьшии отъ помилоуѭщихъ.»

Ан-Ноуръ Свѣтъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Сура, ѭже низъпосълахомъ и обѧзательнѫ сътворихомъ, и низъпосълахомъ въ нѥи знамениꙗ ꙗсна, да внемлете.
Любодѣицѫ и любодѣꙗ — бичоуите вьсꙗкого отъ нихъ съто оударовъ, и да не объемлетъ васъ жалость о нихъ на пѫти Божиимь, аще вѣроуѥте въ Бога и Дьнь Послѣдьнии; и да чѧсть вѣроуѭщихъ свѣдѣтельствоуѥтъ казни ихъ.
Любодѣи не жѣнитъ сѧ, развѣ любодѣицоѭ или приобщаѭщеѭ, и любодѣицоу — никъто не жѣнитъ сѧ ѥѭ, развѣ любодѣи или приобщаѭщии. И то запрѣщено ѥстъ вѣроуѭщиимъ.
И тии, иже обвинꙗѭтъ цѣломѫдрьныѧ жены и потомь не приведоутъ четырь свѣдѣтелѧ — бичоуите ихъ осмьдесѧтъ оударовъ и не приѥмлите свѣдѣтельства ихъ николиже. И тии соуть нечьстивии,
развѣ тѣхъ, иже покаѭтъ сѧ по томь и исправѧтъ сѧ, ꙗко въистинѫ Богъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
И тии, иже обвинꙗѭтъ дроужьницы своѧ и нѣстъ оу нихъ свѣдѣтелѧ, развѣ самихъ — свѣдѣтельство ѥдиного отъ нихъ ѥстъ четыре свѣдѣтельства Богомь, ꙗко тъ ѥстъ въистинѫ отъ правьдивыхъ,
и пѧтоѥ, ꙗко клѧтва Божиꙗ да бѫдетъ на нѥмь, аще ѥстъ отъ лъжьцевъ.
И отвращаѥтъ казнь отъ нѥѧ, ꙗко свѣдѣтельствоуѥтъ четыре свѣдѣтельства Богомь, ꙗко тъ ѥстъ въистинѫ отъ лъжьцевъ,
и пѧтоѥ, ꙗко гнѣвъ Божии да бѫдетъ на нѥи, аще ѥстъ отъ правьдивыхъ.
И аще бы не благодать Божиꙗ на васъ и милость Ѥго, и ꙗко Богъ ѥстъ Чѧсто Обращаѧи сѧ, Прѣмѫдрыи...
Въистинѫ, тии, иже произведошѧ клеветѫ, соуть чѧсть средѣ васъ. Не помышлꙗите то зъломь за сѧ; нѣ, то добро ѥстъ вамъ. Вьсꙗкомоу отъ нихъ ѥстъ то, ѥже заслоужилъ отъ грѣха, и тъ средѣ нихъ, иже възѧ на сѧ наибольшѫ чѧсть того — ѥмоу казнь великаꙗ.
Почьто, ѥгда слышасте то, не помышлꙗшѧ вѣроуѭщии мѫжи и вѣроуѭщиѧ жены добро о своихъ и не рѣшѧ: «Се ѥстъ клевета ꙗвьна»?
Почьто не приведошѧ четырь свѣдѣтелѧ о томь? И ѥгда не приведошѧ свѣдѣтелѧ, то тии прѣдъ Богомь соуть лъжьци.
И аще бы не благодать Божиꙗ на васъ и милость Ѥго въ сѥмь мирѣ и Послѣдьнѥѥмь, коснѫла бы сѧ васъ за то, въ нѥже погроузисте сѧ, казнь великаꙗ.
Ѥгда приимасте то на ѧзыкы своѧ и глаголасте оусты своими то, о нѥмьже нѣ бысть оу васъ вѣдѣниꙗ, и считаасте то лъгъкымь, а то бѣ прѣдъ Богомь вещь великаꙗ.
И почьто, ѥгда слышасте то, не рѣсте: «Нѣстъ намъ глаголати о сѥмь. Слава Тебѣ! Се ѥстъ клевета великаꙗ.»
Богъ оувѣщаваѥтъ васъ, да не възвращаѥте сѧ къ подобьномоу николиже, аще вѣроуѭщии ѥсте.
И Богъ ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ; и Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдрыи.
Въистинѫ, иже любѧтъ, да нечьстиѥ распространитъ сѧ средѣ вѣроуѭщихъ — имъ казнь болѣзньна въ сѥмь мирѣ и Послѣдьнѥѥмь. И Богъ вѣстъ, а вы не вѣсте.
И аще бы не благодать Божиꙗ на васъ и милость Ѥго, и ꙗко Богъ ѥстъ Нѣжьнъ, Милосрьдьнъ...
О вѣроуѭщии! Не слѣдоуите стопами сатаны. И иже слѣдоуѥтъ стопами сатаны — въистинѫ тъ повелѣваѥтъ нечьстиѥ и то, ѥже отвръжено ѥстъ. И аще бы не благодать Божиꙗ на васъ и милость Ѥго, ни ѥдинъ отъ васъ не бысть бы очищенъ николиже; нъ Богъ очищаѥтъ, ѥгоже хощетъ. И Богъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вѣдыи.
И да не кльнѫтъ сѧ благодатьнии средѣ васъ и обильнии, ꙗко не дадоутъ сродьникомъ и нищиимъ и тѣмъ, иже преселишѧ сѧ на пѫти Божиимь; и да прощаѭтъ и снисходѧтъ. Не любите ли, да Богъ проститъ вамъ? И Богъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
Въистинѫ, иже обвинꙗѭтъ цѣломѫдрьныѧ, небрежьныѧ, вѣроуѭщиѧ жены — проклѧти соуть въ сѥмь мирѣ и Послѣдьнѥѥмь, и имъ казнь великаꙗ,
въ Дьнь, ѥгда ѧзыци ихъ и рѫцѣ ихъ и ногы ихъ свѣдѣтельствоуѭтъ противоу нихъ о томь, ѥже творꙗаше.
Въ тъ Дьнь Богъ въздастъ имъ въздаꙗниѥ ихъ исплъна, истиньноѥ, и оувѣдѧтъ, ꙗко Богъ — Тъ ѥстъ Истина Ꙗвьнаꙗ.
Скврьньныѧ жены соуть за скврьньныхъ мѫжь, и скврьньнии мѫжи за скврьньныхъ женъ; и добрыѧ жены соуть за добрыхъ мѫжь, и добрии мѫжи за добрыхъ женъ. Тии очищени соуть отъ того, ѥже глаголѭтъ. Имъ прощениѥ и потрѣба щедраꙗ.
О вѣроуѭщии! Не въходите въ домы, развѣ вашихъ, доньдеже обьꙗвите сѧ и привѣтьствоуѥте обитающиѧ ихъ. То лоучьше ѥстъ вамъ, да внемлете.
И аще не обрѧщете никого тамо, не въходите въ нихъ, доньдеже позволѥниѥ дастъ сѧ вамъ. И аще речетъ сѧ вамъ: «Возвратите сѧ», то възвратите сѧ. То чистѣише вамъ. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
Нѣстъ оукоризны вамъ, ꙗко въходите въ домы необитаѥмы, въ нихъже потрѣба вамъ ѥстъ. И Богъ вѣстъ, ѥже ꙗвлꙗѥте и ѥже сокрываѥте.
Рьци вѣроуѭщимъ мѫжемъ, да потоупѧтъ зракъ свои и да хранѧтъ отвръстиꙗ своꙗ. То чистѣише имъ ѥстъ. Въистинѫ, Богъ вѣстъ, ѥже дѣлаѭтъ.
И рьци вѣроуѭщимъ женамъ, да потоупѧтъ зракъ свои и да хранѧтъ отвръстиꙗ своꙗ и да не ꙗвлꙗѭтъ оукрашениꙗ своѥго, развѣ ѥже видимо ѥстъ, и да налагаѭтъ покровы своѧ на пръси своѧ; и да не ꙗвлꙗѭтъ оукрашениꙗ своѥго, развѣ мѫжемъ своимъ, или отьцемъ своимъ, или отьцемъ мѫжии ихъ, или сыномъ своимъ, или сыномъ мѫжии ихъ, или братиꙗмъ своимъ, или сыномъ братии ихъ, или сыномъ сестръ ихъ, или женамъ ихъ, или ѥже дѣсьницѧ ихъ имоуть, или тациимъ мѫжемъ, иже прислоуживаѭтъ, нѣ имоуще похоти, или дѣтьмъ, иже ѥще не вѣдѧтъ о тайныхъ чѧстьхъ женъ. И да не тъпчоутъ ногами, да ꙗвѧтъ то, ѥже сокрываѭтъ отъ оукрашениꙗ своѥго. И обратите сѧ къ Богоу вькоупѣ, о вѣроуѭщии, да добрѣ сътворите.
И жените неоженѥныѧ средѣ васъ и праведьныѧ средѣ рабовъ вашихъ и рабынь вашихъ. Аще бѫдоутъ оубозии, Богъ обогатитъ ихъ отъ щедрости Своѥѧ. И Богъ ѥстъ Вьсеобъѥмлѭщии, Вѣдыи.
И да хранѧтъ чистотѫ тии, иже не обрѣтаѭтъ средьства женити сѧ, доньдеже Богъ обогатитъ ихъ отъ щедрости Своѥѧ. И тии, иже ищоутъ грамотѫ свободьнѫ отъ тѣхъ, ѩже дѣсьницѧ вашѧ имоуть — напишите ѭ имъ, аще вѣсте добро въ нихъ, и дадите имъ отъ богатьства Божиꙗ, ѥже далъ вамъ. И не принѫждаите юныхъ женъ вашихъ на любодѣꙗниѥ, аще хотѧтъ чистоты, да ищете коротъкоѧ пользы живота сего мира. И иже принѫдитъ ихъ — то въистинѫ Богъ, по принѫждении ихъ, ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
И въистинѫ низъпосълахомъ вамъ знамениꙗ, ꙗвлꙗѭщаꙗ, и подобиѥ тѣхъ, иже прѣидошѧ прѣжде васъ, и поучениѥ благочьстивымъ.
Богъ ѥстъ Свѣтъ небесъ и земли. Подобиѥ свѣта Ѥго ѥстъ ꙗко ниша, въ нѥиже свѣтильникъ. Свѣтильникъ въ стьклѣ. Стькло ꙗко бы звѣзда сиꙗѭщаꙗ, зажьжена отъ дрѣва благословена, масличьна, ни отъ въстока, ни отъ запада, ѥгоже ѥлеи ѥдва не свѣтитъ, аще и огнь не коснетъ сѧ ѥго. Свѣтъ надъ Свѣтомь. Богъ наставлꙗѥтъ къ свѣтоу Своѥмоу, ѥгоже хощетъ. И Богъ приводитъ подобиꙗ людьмъ. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Вѣдыи.
Въ домѣхъ, ихъже Богъ позволи въздвигнѫти и въ нихъже имѧ Ѥго поминаѥтъ сѧ — тамо славѧтъ Ѥго оутрьми и вечеры
мѫжи, ихъже ни тръговлꙗ, ни продажа не отвращаѥтъ отъ поминаниꙗ Божиꙗ и оутвръждениꙗ молитвы и даꙗниꙗ милостынѧ; трепещоутъ Дьне, въньже сръдьца и очеса обращени бѫдоутъ,
да въздастъ имъ Богъ за наилоучьшеѥ, ѥже сътворишѧ, и да приложитъ имъ отъ щедрости Своѥѧ. И Богъ даѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ, безъ мѣры.
А сокрывъшии — дѣла ихъ соуть ꙗко маревъ въ пустыни равьнѣ, ѥгоже жаждѫщии помышлꙗѥтъ водоѭ, доньдеже ѥгда приидетъ къ нѥмоу, обрѧщетъ ѥ ничимь, и обрѧщетъ Бога при нѥмь, и Тъ въздастъ ѥмоу расчетъ ѥго исплъна. И Богъ скоръ въ расчетѣ.
Или ꙗко тьмы въ морѣ бездоньнѣ, покрытомь влъноѭ, надъ нѥѭже влъна, надъ нѥѭже облацы — тьмы ѥдины надъ дроугыми. Ѥгда простьретъ рѫкѫ свою, ѥдва видитъ ѭ. И ѥмоуже Богъ не оуставитъ свѣта, нѣстъ ѥмоу свѣта.
Не видиши ли, ꙗко Богоу славѫ въздаѥтъ вьсꙗкъ, иже на небесѣхъ и на земли, и птицы, стоѧщиѧ рѧдомь? Кыижьдо вѣстъ молитвѫ свою и славословиѥ своѥ. И Богъ вѣстъ, ѥже творѧтъ.
И Богоу принадлежитъ владычьство небесъ и земли, и къ Богоу ѥстъ поутьшьствиѥ.
Не видиши ли, ꙗко Богъ гонитъ облакы, потомь съѥдинꙗѥтъ ихъ, потомь сътворꙗѥтъ ихъ гроуноѭ, и видиши дъждь, исходѧщь отъ средины ихъ? И низъпосылаѥтъ съ небесе, отъ горъ, ꙗже тамо, градъ, и поражаѥтъ тѣмь, ѥгоже хощетъ, и отвращаѥтъ то отъ того, ѥгоже хощетъ. Блискъ мълнии ѥго ѥдва не отъѥмлетъ зракъ.
Богъ обращаѥтъ нощь и дьнь. Въистинѫ, въ томь поучениѥ имоущиимъ зракъ.
И Богъ сътвори вьсꙗкѫ тварь отъ воды. Отъ нихъ ѥстъ то, ѥже ходитъ на чрѣвѣ своѥмь, и отъ нихъ то, ѥже ходитъ на двоу ногоу, и отъ нихъ то, ѥже ходитъ на четырьхъ. Богъ творитъ, ѥже хощетъ. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Въистинѫ, низъпосълахомъ знамениꙗ ꙗсна. И Богъ наставлꙗѥтъ, ѥгоже хощетъ, на пѫть правыи.
И глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ въ Бога и въ Посъланьника и покарꙗѥмъ сѧ.» Потомь чѧсть ихъ отвращаѥтъ сѧ по томь. И тии не соуть вѣроуѭщии.
И ѥгда зовоутъ сѧ къ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, да сѫдитъ междю ними, се, чѧсть ихъ отклонꙗѥтъ сѧ.
И аще правьда на ихъ странѣ, приходѧтъ къ нѥмоу покорьни.
Болѣзнь ли въ сръдьцихъ ихъ, или сумьнꙗѭтъ сѧ, или боꙗтъ сѧ, ꙗко Богъ и Посъланьникъ Ѥго неправьдьно поступита съ ними? Нѣ, тии соуть неправьдьнии.
Слово вѣроуѭщихъ, ѥгда зовоутъ сѧ къ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, да сѫдитъ междю ними, ѥстъ тъкъмо, ꙗко глаголѭтъ: «Слышимъ и покарꙗѥмъ сѧ.» И тии соуть добрѣ сътворившии.
И иже покарꙗѥтъ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго, и боитъ сѧ Бога и блюдетъ сѧ Ѥго — тии соуть побѣдивъшии.
И кльнѫтъ сѧ Богомь клѧтвами наиторжьствьнѣишими, ꙗко аще повелиши имъ, поистинѣ изидоутъ. Рьци: «Не кльнѣте сѧ. Послоушаниѥ извѣстьно ѥстъ.» Въистинѫ, Богъ вѣстъ, ѥже творите.
Рьци: «Послоушаите Бога и послоушаите Посъланьника.» Аще же отвратѧтъ сѧ, то на нѥмь тъкъмо то, ѥже вьзложено бысть на нь, и на васъ то, ѥже вьзложено бысть на васъ. И аще послоушаѥте ѥго, наставлѥни бѫдете. И ничьтоже възложено на Посъланьника, развѣ ꙗсьноѥ извѣщениѥ.
Обѣща Богъ тѣмъ отъ васъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, ꙗко поистинѣ поставитъ ихъ намѣстьниками на земли, ꙗкоже постави тѣхъ, иже бышѧ прѣжде нихъ, намѣстьниками, и ꙗко поистинѣ оутвръдитъ имъ вѣрѫ, ѭже одобри имъ, и ꙗко поистинѣ измѣнитъ имъ, по страхоу ихъ, безопасьность. Покланꙗѭтъ сѧ Мнѣ и не приобщаѭтъ ничьсоже Мнѣ. И иже сокриѥтъ по томь — тии соуть нечьстивии.
И блюдите молитвѫ и дадите милостынѭ и послоушаите Посъланьника, да помиловани бѫдете.
Не помышлꙗите, ꙗко сокрывъшии могоутъ обоуити Бога на земли. И обиталище ихъ бѫдетъ Огнь — и зъло ѥстъ прибѣжище.
О вѣроуѭщии! Да просѧтъ позволѥниꙗ оу васъ тии, ѩже дѣсьницѧ вашѧ имоуть, и тии средѣ васъ, иже не ѥще достигошѧ зрѣлости, въ три врѣмена: прѣжде молитвы оутрьнеи, и ѥгда слагаѥте одежды въ зноꙗ полоудьньнѣ, и по молитвѣ вечеръней. Три врѣмена оуединениꙗ вамъ. Нѣстъ оукоризны на васъ ни на нихъ чрѣзъ сиꙗ. Ходѧтъ средѣ васъ, ѥдини дроугымъ слоужаще. Тако ꙗвлꙗѥтъ вамъ Богъ знамениꙗ. И Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдрыи.
И ѥгда дѣти средѣ васъ достигноутъ зрѣлости, да просѧтъ позволѥниꙗ, ꙗкоже тии, иже прѣжде нихъ просꙗхѫ позволѥниꙗ. Тако ꙗвлꙗѥтъ вамъ Богъ знамениꙗ Своꙗ. И Богъ ѥстъ Вѣдыи, Прѣмѫдрыи.
И старыхъ средѣ женъ, ꙗже не чаѭтъ замоужьства — нѣстъ оукоризны на нихъ, ꙗко сложѧтъ одежды вънѣшьнѧ, не ꙗвлꙗѭще оукрашениꙗ. И ꙗко хранѧтъ скромьность, лоучьше имъ ѥстъ. И Богъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вѣдыи.
Нѣстъ оукоризны на слѣпомь, ни оукоризны на хромомь, ни оукоризны на болꙗщемь, ни на васъ самихъ, ꙗко ꙗсте отъ домовъ своихъ, или домовъ отьць вашихъ, или домовъ материи вашихъ, или домовъ братии вашихъ, или домовъ сестръ вашихъ, или домовъ братии отьць вашихъ, или домовъ сестръ отьць вашихъ, или домовъ братии материи вашихъ, или домовъ сестръ материи вашихъ, или тѣхъ, ихъже ключемъ имоуть, или дроуговъ вашихъ. Нѣстъ оукоризны на васъ, ꙗко ꙗсте вькоупѣ или разно. И ѥгда въходите въ домы, привѣтьствоуите дроугъ дроуга привѣтомь отъ Бога, благословенымь и добрымь. Тако ꙗвлꙗѥтъ вамъ Богъ знамениꙗ, да разоумѣѥте.
Вѣроуѭщии соуть тъкъмо тии, иже вѣроуѭтъ въ Бога и Посъланьника Ѥго, и ѥгда соуть съ нимь въ дѣлѣ обьщемь, не отходѧтъ, доньдеже не просили позволѥниꙗ ѥго. Въистинѫ, тии, иже просѧтъ позволѥниꙗ твоѥго — тии соуть вѣроуѭщии въ Бога и Посъланьника Ѥго. Тѣмьже ѥгда просѧтъ позволѥниꙗ твоѥго ради дѣла нѣкоѥго, даи позволѥниѥ, ѥмоуже хощеши отъ нихъ, и проси прощениꙗ Божиꙗ за нихъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
Не творите зъваниꙗ Посъланьника средѣ васъ ꙗко зъваниѥ ѥдиного отъ васъ дроугомоу. Богъ вѣстъ тѣхъ средѣ васъ, иже оукланꙗѭтъ сѧ тайно. Тѣмьже да блюдоутъ сѧ тии, иже идоутъ противоу повелѣниꙗ Ѥго, да не постигнетъ ихъ искоушениѥ или казнь болѣзньна.
Се! Въистинѫ, Богоу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и на земли. Вѣстъ добрѣ, о чемь ѥсте. И въ Дьнь, ѥгда възвращени бѫдоутъ къ Нѥмоу, извѣститъ ихъ о томь, ѥже творишѧ. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Вѣдыи.

Аль-Фоуркāнъ Мѣрило

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Благословенъ Тъ, иже низъпосъла Мѣрило на раба Своѥго, да бѫдетъ предъоупрѣждатель мирамъ,
Тъ, Ѥмоуже принадлежитъ владычьство небесъ и земли, иже не приѧ сына и нѣстъ оу Нѥго причѧстьника въ владычьствѣ, и иже сътвори вьсѧ вещи и измѣри ихъ мѣроѭ подобаѭщеѭ.
Нъ тии взѧшѧ, кромѣ Нѥго, бозѣ, иже ничьсоже творѧтъ и сами сътворени соуть, и не имоуть за сѧ ни врѣда, ни пользы, и не имоуть ни съмрьти, ни живота, ни въскрьсениꙗ.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Се нѣстъ ничьтоже, развѣ лъжь, ѭже тъ измысли, и людиѥ инии помогошѧ ѥмоу въ нѥи.» Приидошѧ съ неправьдоѭ и лъжеѭ.
И глаголѭтъ: «Басни дрѣвьниихъ, ꙗже написати сѧ заставилъ; и чьтоутъ сѧ ѥмоу оутро и вечеръ.»
Рьци: «Низъпосъла ꙗ Тъ, иже вѣстъ тайнѫ небесъ и земли. Въистинѫ, Тъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.»
И глаголѭтъ: «Что Посъланьникоу семоу, ꙗко ꙗстъ пищѫ и ходитъ по тръгомъ? Почьто аньгелъ не посъланъ бысть къ нѥмоу, да бѫдетъ предъоупрѣждатель съ нимь?
Или почьто не дастъ сѧ ѥмоу съкровище, или нѣстъ оу нѥго вьртограда, отъ нѥгоже ꙗстъ?» И неправьдьнии глаголѭтъ: «Слѣдоуѥте тъкъмо мѫжоу ꙗрованоу.»
Зьри, како приводѧтъ подобиꙗ за тѧ и заблѫждаѭтъ, и не могоутъ обрѣсти пѫти.
Благословенъ Тъ, иже, аще бы хотѣлъ, далъ бы тебѣ лоучьше того — вьртогради, подъ нимиже рѣкы текоутъ — и далъ бы тебѣ полаты.
Нѣ, нъ отъвръгаѭтъ Часъ; и оуготовахомъ тому, иже отъвръгаѥтъ Часъ, Пламень.
Ѥгда оузьритъ ихъ издалечꙗ, слышатъ ꙗрость ѥго и ревъ ѥго.
И ѥгда въвръжени бѫдоутъ въ мѣсто тѣсьно, съвѧзани вькоупѣ, тамо призываѭтъ погыбѣль.
Не зовите дьньсь ѥдинѫ погыбѣль, нъ зовите мъногы погыбѣли!
Рьци: «Лоучьше ли то, или Вьртоградъ Вѣчьнъ, иже обѣщанъ благочьстивымъ? Тъ ѥстъ имъ въздаꙗниѥ и поутьшьствиѥ.»
Имъ тамо ѥстъ вьсе, ѥже хотѧтъ, прѣбываѭще; то ѥстъ оу Господа твоѥго обѣщаниѥ, ѥже просити подобаѥтъ.
И въ Дьнь, ѥгда съберетъ ихъ и ѥже покланꙗѭтъ сѧ кромѣ Бога, и речетъ: «Вы ли заведосте рабы Моѧ сиѧ, или тии сами заблѫдишѧ отъ пѫти?»
Рекоутъ: «Слава Тебѣ! Нѣ подобаше намъ взимати кромѣ Тебе покровителѧ; нъ Ты далъ имъ и отьцемъ ихъ наслаждениѥ, доньдеже забышѧ Напоминаниѥ и бышѧ людиѥ погыбъшии.»
«Отъвръгошѧ васъ въ томь, ѥже глаголѥте; тѣмьже не можете ни отвратити того, ни обрѣсти подъпоры.» И вьсꙗкъ средѣ васъ, иже неправьдоу творитъ, дамъ ѥмоу вкоусити казнь великѫ.
И не посълахомъ прѣжде тебе посъланьниковъ, нъ въистинѫ ꙗдааше пищѫ и ходꙗаше по тръгомъ. И сътворихомъ ѥдиныхъ отъ васъ искоушениѥмь дроугымъ: тръпѣливи ли бѫдете? И Господь твои въину ѥстъ Видѧщии.
И тии, иже не чаѭтъ сърѣтениꙗ съ Нами, глаголѭтъ: «Почьто не посълани бышѧ намъ аньгели, или почьто не видимъ Господа нашего?» Въистинѫ възгръдишѧ сѧ въ себѣ и вѣльми дрьзъкы бышѧ.
Въ Дьнь, ѥгда оузьрѧтъ аньгелы, нѣстъ радостьноѧ вѣсти въ тъ Дьнь виновьнымъ, и рекоутъ: «Прѣграда запрѣщена!»
И обратимъ сѧ къ дѣломъ, ꙗже сътворишѧ, и сътворимъ ихъ пръхомь разметанымь.
Дроужина Вьртограда въ тъ Дьнь на мѣстѣ лоучьшемь и на почивалищи краснѣишемь.
И въ Дьнь, ѥгда небо раздеретъ сѧ облакы, и аньгели низъпосълани бѫдоутъ, сънисходѧще великимь сънисхождениѥмь,
владычьство въ тъ Дьнь, въ истинѣ, бѫдетъ Вьсемилостиваго; и бѫдетъ то Дьнь тѧжькъ сокрывъшиимъ.
И въ Дьнь, ѥгда неправьдьныи оугрызетъ рѫцѣ свои, глаголѧ: «О, аще бы взѧлъ ѥсмь пѫть съ Посъланьникомь!
Горе мнѣ! О, аще бы не взѧлъ такового дроугомь!
Заведе мѧ отъ Напоминаниꙗ, по том, ꙗко приидошѧ ко мнѣ. И бѣсъ въину предатель чловѣкоу.»
И Посъланьникъ глаголѥтъ: «О Господи мои! Въистинѫ, людиѥ мои сътворишѧ Чьтениѥ сиѥ вещиѭ оставлѥноѭ.»
И тако оуставихомъ вьсꙗкомоу пророкоу врага отъ виновьныхъ; нъ Господь твои довълѣѥтъ ꙗко Наставьникъ и Помощьникъ.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Почьто не низъпосълано бысть Чьтениѥ на нь вьсе въ ѥдинъ разъ?» Тако, да оукрѣпимъ тѣмь сръдьце твоѥ; и пропѣхомъ ꙗ, пѣниѥмь.
И не приводѧтъ подобиꙗ тебѣ, да не принесемъ истинѫ и лоучьше изложениѥ.
Тии, иже събрани бываѭтъ на лица своꙗ въ Пагоубѫ, тии соуть наигорьшии мѣстомь и наиболѣе заблѫдивъшии отъ пѫти.
И въистинѫ, дахомъ Моисию Кънигѫ и поставихомъ съ нимь брата ѥго Аарона слоужителемь.
И рѣхомъ: «Идита къ людьмъ, иже отъвръгошѧ знамениꙗ Наша.» Потомь погоубихомъ ихъ до коньца.
И люди Ноєвы, ѥгда отъвръгошѧ посъланьникы, потопихомъ ихъ и сътворихомъ ихъ знамениѥмь людьмъ. И оуготовахомъ неправьдьнымъ казнь болѣзньнѫ.
И Адъ и Ѳамоудъ и обитатели Кладѧзꙗ и мъноги роды междю ними.
И за вьсꙗкого приведохомъ подобиꙗ, и вьсꙗкого погоубихомъ до коньца.
И въистинѫ, проходишѧ мимо градъ, иже одъждьванъ бысть дъждьмь зълымь. Не видѣшѧ ли ѥго? Нѣ, нъ не чаꙗхѫ въскрьсениꙗ.
И ѥгда видѧтъ тѧ, не приѥмлѭтъ тѧ, развѣ въ посмѣхъ: «Се ли ѥстъ тъ, ѥгоже Богъ посъла ꙗко посъланьника?
Ѥдва бы не завелъ насъ отъ боговъ нашихъ, аще бы не бы ли стоикы къ нимъ.» И оувѣдѧтъ, ѥгда оузьрѧтъ казнь, къто наиболѣе заблѫди отъ пѫти.
Видиши ли того, иже приѥмлетъ похоть свою ꙗко бога своѥго? Бѫдеши ли хранителемь ѥмоу?
Или помышлꙗѥши, ꙗко множаише ихъ слышатъ или разоумѣѭтъ? Тии тъкъмо ꙗко скотъ; нѣ, тии далѣе отъ пѫти заблѫдивъшии.
Не видиши ли, како Господь твои протѧже сѣнь? И аще бы хотѣлъ, сътворилъ бы ѭ неподвижьнѫ. Потомь сътворихомъ слъньце водителемь ѥи.
Потомь отъвлѣкохомъ ѭ къ себѣ, отъвлечениѥмь лъгъкымь.
И Тъ ѥстъ, иже сътвори нощь одеждоѭ вамъ, и сънъ покоѥмь, и сътвори дьнь въстаниѥмь.
И Тъ ѥстъ, иже посылаѥтъ вѣтры ꙗко радостьнѫ вѣсть прѣдъ милостиѭ Своѥѭ; и низъпосылаѥмъ съ небесе водѫ чистѫ,
да оживимъ тѣмь земльѭ мрьтвѫ и да даимъ пити — отъ того, ѥже сътворихомъ — скотоу и мъногымъ людьмъ.
И въистинѫ, раздѣлихомъ ѭ средѣ нихъ, да поминаѭтъ; нъ множаише людии отъказоуѭтъ сѧ отъ вьсего, развѣ невѣрьности.
И аще бы хотѣли, въздвигли бы въ вьсꙗкомь градѣ предъоупрѣждателꙗ.
Тѣмьже не послоушаи сокрывъшиихъ и подвизаи сѧ противоу нихъ тѣмь подвигомь великымь.
И Тъ ѥстъ, иже поусти два морꙗ, то сладъко, прѣсьно, и то сольно, горько; и постави междю ними прѣградѫ и раздѣлениѥ запрѣщеноѥ.
И Тъ ѥстъ, иже сътвори отъ воды съмрьтьна и сътвори ѥго сродьна кръвиѭ и бракомь. И Господь твои въину ѥстъ Сильнъ.
Нъ покланꙗѭтъ сѧ, кромѣ Бога, ѥже не пользоуѥтъ имъ, ни вредитъ; и сокрывъшии въину ѥстъ помощьникъ противоу Господа своѥго.
И не посълахомъ тѧ, развѣ ꙗко носителꙗ радостьноѧ вѣсти и предъоупрѣждателꙗ.
Рьци: «Не прошѫ отъ васъ за то мьзды, развѣ ꙗко вьсꙗкъ, иже хощетъ, да възьметъ пѫть къ Господиноу своѥмоу.»
И положи оупованиѥ своѥ на Живаго, иже не оумираѥтъ, и славословь хвалоу Ѥго. И Тъ довълѣѥтъ ꙗко Вѣдыи грѣхы рабовъ Своихъ,
иже сътвори небеса и земльѭ и ѥже междю ними въ шесть дьнии, потомь въздвиже сѧ на Прѣстолъ, Вьсемилостивыи. Тѣмьже въпроси Ѥго, ꙗко Тъ Вѣдыи ѥстъ.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Поклоните сѧ прѣдъ Вьсемилостивымь», глаголѭтъ: «А чьто ѥстъ Вьсемилостивыи? Поклонимъ ли сѧ прѣдъ тѣмь, ѥже повелѣваѥши намъ?» И оумножаѥтъ имъ отвращениѥ.
Благословенъ Тъ, иже постави на небеси съзвѣздиꙗ и постави тамо свѣтильникъ и мѣсѧць свѣтѧщь.
И Тъ ѥстъ, иже сътвори нощь и дьнь послѣдованиѥмь за того, иже хощетъ помьнѣти или хощетъ возблагодарити.
И раби Вьсемилостиваго соуть тии, иже ходѧтъ по земли въ смирении, и ѥгда невѣжди обращаѭтъ сѧ къ нимъ, глаголѭтъ: «Миръ!»
И тии, иже проводѧтъ нощь прѣдъ Господьмь своимь, ницъ припадаѭще и стоѧще,
и тии, иже глаголѭтъ: «Господи нашь! Отврати отъ насъ казнь Пагоубы; въистинѫ, казнь ѥѧ ѥстъ мѫка неотъстѫпьна.
Въистинѫ, зъло ѥстъ она ꙗко мѣсто и почивалище.»
И тии, иже, ѥгда расходоуѭтъ, не соуть ни расточьни, ни скѫпи, нъ междю тѣмь ѥстъ стоꙗниѥ правьдьноѥ.
И тии, иже не призываѭтъ бога иного съ Богомь, ни оубиваѭтъ доушоу, ѭже Богъ запрѣтилъ, развѣ по правьдѣ, ни творѧтъ любодѣꙗниꙗ. И иже то творитъ, сърѣтитъ наказаниѥ.
Оудвоена бѫдетъ ѥмоу казнь въ Дьнь Въскрьсениꙗ, и прѣбѫдетъ тамо оуничиженъ,
развѣ того, иже покаѥтъ сѧ и повѣроуѥтъ и сътворитъ дѣло праведьно; тѣмъ Богъ измѣнитъ злаꙗ дѣла ихъ на добраꙗ. И Богъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
И иже покаѥтъ сѧ и сътворитъ правьдѫ, въистинѫ тъ обращаѥтъ сѧ къ Богоу покаꙗниѥмь истиньнымь.
И тии, иже не носѧтъ свѣдѣтельства ложьна, и ѥгда проходѧтъ мимо соуѥты, проходѧтъ съ достоиньствомь.
И тии, иже, ѥгда поминаѭтъ сѧ имъ знамениꙗ Господа ихъ, не припадаѭтъ на нихъ глоуси и слѣпи.
И тии, иже глаголѭтъ: «Господи нашь! Даи намъ отъ дроужьниць нашихъ и чѧдъ нашихъ оутѣхѫ очии, и сътвори насъ вождами благочьстивыхъ.»
Тии бѫдоутъ въздани Горьницеѭ за то, ꙗко тръпѣливи бышѧ, и сърѣтени бѫдоутъ тамо привѣтомь и миромь,
прѣбываѭще тамо. Добра ѥстъ она ꙗко мѣсто и почивалище.
Рьци: «Господь мои не бы сѧ озаботилъ вами, аще бы не молитва вашꙗ. Нъ вы отъвръгосте, тѣмьже бѫдетъ обѧзоуѭще.»

Аш-Шоуараа Пиитии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Та, Синъ, Мīмъ.
Сиꙗ соуть знамениꙗ Кънигы ꙗсьноѧ.
Може быти, погоубиши сѧ, ꙗко тии не соуть вѣроуѭщии.
Аще хощемъ, можемъ низъпосълати на нихъ съ небесе знамениѥ, и выѧ ихъ прѣклонены прѣдъ нимь прѣбѫдоутъ.
И не приходитъ къ нимъ ново напоминаниѥ отъ Вьсемилостиваго, да не отвращаѭтъ сѧ отъ нѥго.
Тѣмьже отъвръгошѧ; потомь приидоутъ къ нимъ вѣсти о томь, надъ чимьже посмѣꙗхѫ сѧ.
Не зьрѣшѧ ли на земльѭ, колико възрастихомъ тамо отъ вьсꙗкого благородьна пара?
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
И ѥгда Господь твои призва Моисиꙗ: «Иди къ людьмъ неправьдьнымъ —
людьмъ Фараоновымъ. Не оубоѧтъ ли сѧ?»
Рече: «Господи мои, въистинѫ боюсь, ꙗко отъвръгоутъ мѧ,
и стѣснитъ сѧ пръсь моꙗ и не развѧжетъ сѧ ѧзыкъ мои; тѣмьже посъли по Аарона.
И имоуть вноу противоу мене, тѣмьже боюсь, ꙗко оубиѭтъ мѧ.»
Рече: «Нѣ! Идита оба съ знамениꙗми Нашими; въистинѫ, Мы съ вами ѥсмъ, слоушаѭще.
Тѣмьже идита къ Фараоноу и рьцита: ‹Въистинѫ, мы ѥсвѣ посъланьника Господа мировъ:
Посъли съ нами чѧда Издраилѥва.›»
Рече: «Не въскръмихомъ ли тѧ средѣ насъ ꙗко отрочѧ, и прѣбылъ ѥси средѣ насъ лѣта живота своѥго?
И сътворилъ ѥси дѣꙗниѥ своѥ, ѥже сътворилъ ѥси, и ѥси отъ сокрывъшиихъ.»
Рече: «Сътворихъ то тъгда, и бѣхъ отъ заблѫждаѭщихъ.
Тѣмьже бѣжахъ отъ васъ, ѥгда оубоꙗхъ сѧ васъ; потомь Господь мои далъ ми сѫдъ и постави мѧ отъ посъланьниковъ.
И се ли ѥстъ благодать, ѭже поношаѥши ми — ꙗко поработилъ ѥси чѧда Издраилѥва?»
Фараонъ рече: «А чьто ѥстъ Господь мировъ?»
Рече: «Господь небесъ и земли и ѥже междю ними, аще бысте оувѣрени были.»
Рече тѣмъ, иже окрьстъ ѥго: «Не слышите ли?»
Рече: «Господь вашь и Господь отьць вашихъ дрѣвьниихъ.»
Рече: «Въистинѫ, посъланьникъ вашь, иже посъланъ къ вамъ, одрьжимъ ѥстъ.»
Рече: «Господь въстока и запада и ѥже междю ними, аще бысте разоумѣли.»
Рече: «Аще възьмеши бога иного кромѣ мене, поставлѭ тѧ отъ заточеныхъ.»
Рече: «Аще и принесоу тебѣ нѣчьто ꙗвьноѥ?»
Рече: «Принеси же, аще ѥси отъ правьдивыхъ.»
Тѣмьже повръже жьзлъ свои, и се, бысть змии ꙗвьнъ.
И извлѣче рѫкѫ свою, и се, бысть бѣла зьрѧщиимъ.
Рече вельможамъ ѡкрьстъ ѥго: «Въистинѫ, сь ѥстъ вълъхвъ оучены,
иже хощетъ изгънати васъ отъ земли вашеѧ вълъхвованиѥмь своимь. Что же повелѣваѥте?»
Рѣшѧ: «Отъложи ѥго и брата ѥго и посъли по градомъ събиратели,
иже приведоутъ тебѣ вьсꙗкого вълъхва оучена.»
И събрани бышѧ вълъхви на оуставлѥноѥ врѣмѧ дьне извѣстьна,
и рѣчено бысть людьмъ: «Събѣрете ли сѧ,
да може послѣдоуѥмъ вълъхвомъ, аще побѣдители бѫдоутъ?»
И ѥгда приидошѧ вълъхви, рѣшѧ Фараоноу: «Ѥстъ ли въистинѫ мьзда намъ, аще побѣдители бѫдемъ?»
Рече: «Ѥи, и тъгда бѫдете отъ приближеныхъ.»
Моисии рече имъ: «Повръзите, ѥже имате повръщи.»
Тѣмьже повръгошѧ ѫжа своꙗ и жьзлы своѧ и рѣшѧ: «Силоѭ Фараоновоѭ, въистинѫ, мы побѣдители ѥсмъ.»
Потомь Моисии повръже жьзлъ свои, и се, пожьра, ꙗже измыслишѧ.
И вълъхви припадошѧ ницъ.
Рѣшѧ: «Вѣроуѥмъ въ Господа мировъ,
Господа Моисиꙗ и Аарона.»
Рече: «Вѣроуѥте ли въ нь, прѣжде неже дамъ вамъ позволѥниѥ? Въистинѫ, тъ ѥстъ старѣишина вашь, иже наоучи васъ вълъхвованию; тѣмьже оувѣсте. Отъсѣкѫ рѫцѣ вашѧ и ногы вашѧ чрѣзъ страны, и распьнѫ васъ, вьсꙗкого.»
Рѣшѧ: «Нѣстъ врѣда; въистинѫ, къ Господиноу нашемоу възвратимъ сѧ.
Въистинѫ, оупъваѥмъ, ꙗко Господь нашь проститъ намъ грѣхы нашѧ, ꙗко бѣхомъ пръвии отъ вѣроуѭщихъ.»
И откръхомъ Моисию: «Поутьшьствоуи нощиѭ съ рабы Моими; въистинѫ, гоними бѫдете.»
Потомь Фараонъ посъла по градомъ събиратели:
«Въистинѫ, сии тъкъмо чѧсть мала,
и въистинѫ, раздражаѭтъ насъ,
и въистинѫ, мы сила бъдѧщаꙗ.»
Тѣмьже извлѣкохомъ ихъ отъ вьртоградовъ и источьниковъ,
и съкровищь и мѣста благородьна.
Тако бысть; и сътворихомъ, да чѧда Издраилѥва наслѣдоуѭтъ ихъ.
И послѣдовашѧ имъ на въсходѣ слъньца.
И ѥгда два вои оузьрѣшѧ дроугъ дроуга, дроужина Моисиꙗ рече: «Въистинѫ, постигнѫти ѥсмъ.»
Рече: «Нѣ! Въистинѫ, съ мъноѭ Господь мои; наставитъ мѧ.»
Тѣмьже откръхомъ Моисию: «Оудари морѥ жьзломь своимь.» И раздѣли сѧ, и кыижьдо чѧсть бысть ꙗко гора великаꙗ.
И приближихомъ тамо дроугыхъ.
И спасохомъ Моисиꙗ и тѣхъ, иже съ нимь, вьсꙗкого.
Потомь потопихомъ дроугыхъ.
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
И чьти имъ вѣсти Авраамлѧ,
ѥгда рече отьцоу своѥмоу и людьмъ своимъ: «Чемоу покланꙗѥте сѧ?»
Рѣшѧ: «Покланꙗѥмъ сѧ кумиромъ и прилѣплꙗѥмъ сѧ имъ.»
Рече: «Слышатъ ли васъ, ѥгда призываѥте,
или пользоуѭтъ ли вамъ, или вредѧтъ?»
Рѣшѧ: «Нѣ, нъ обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ, тако творѧщѧ.»
Рече: «Видѣсте ли, чемоу покланꙗасте сѧ —
вы и отьци ваши дрѣвьнии?
Въистинѫ, тии врази ми соуть, развѣ Господа мировъ,
иже сътвори мѧ, и Тъ наставлꙗѥтъ мѧ,
и иже кръмитъ мѧ и поитъ мѧ,
и ѥгда болѣю, Тъ исцѣлꙗѥтъ мѧ,
и иже оумрьтвитъ мѧ, потомь оживитъ мѧ,
и иже, оупъваю, проститъ ми грѣхъ мои въ Дьнь Сѫда.
Господи мои, даи ми сѫдъ и причьти мѧ къ праведьнымъ,
и сътвори ми ѧзыкъ истины средѣ послѣдьниихъ,
и сътвори мѧ отъ наслѣдьниковъ Вьртограда Блаженьства,
и прости отьцоу моѥмоу; въистинѫ, тъ бысть отъ заблѫдивъшиихъ.
И не поноси мене въ Дьнь, ѥгда въскрѣшени бѫдоутъ —
дьнь, ѥгда ни богатьство, ни сыни не пользоуѭтъ,
развѣ тому, иже приидетъ къ Богоу съ сръдьцемь здравымь.»
И Вьртоградъ приближенъ бѫдетъ благочьстивымъ,
и Пламень ꙗвлѥнъ бѫдетъ заблѫдивъшиимъ.
И речетъ сѧ имъ: «Гдѣ ѥстъ то, ѥмоуже покланꙗасте сѧ
кромѣ Бога? Помагаѭтъ ли вамъ, или сами себѣ?»
Тъгда низъвръжени бѫдоутъ тамо — тии и заблѫдивъшии,
и вои Иблисови, вьси.
Рекоутъ, прѣпираѭще сѧ тамо:
«Богомь, въистинѫ, бѣхомъ въ заблѫждении ꙗвьнѣ,
ѥгда равьнахомъ васъ Господиноу мировъ.
И никътоже заведе насъ, развѣ виновьнии.
Тѣмьже нѣстъ намъ ходатаѥвъ,
ни дроуга близъка.
Аще бы възвращениѥ имѣли, да быхомъ были отъ вѣроуѭщихъ.»
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
Людиѥ Ноєви отъвръгошѧ посъланьникы,
ѥгда братъ ихъ Нои рече имъ: «Не оубоите ли сѧ?
Въистинѫ, азъ вамъ посъланьникъ вѣрьнъ.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И не прошѫ отъ васъ за то мьзды; мьзда моꙗ тъкъмо на Господѣ мировъ.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.»
Рѣшѧ: «Вѣроуѥмъ ли тебѣ, ѥгда наинижьшии слѣдоуѭтъ тебѣ?»
Рече: «А чьто ми вѣдѣниꙗ о томь, ѥже творꙗахѫ?
Расчетъ ихъ тъкъмо на Господѣ моѥмь, аще бысте чоули.
И нѣсмь изгонꙗи вѣроуѭщихъ.
Азъ тъкъмо предъоупрѣждатель ꙗвьнъ.»
Рѣшѧ: «Аще не прѣстанеши, о Ное, бѫдеши отъ побиѥныхъ камениѥмь.»
Рече: «Господи мои, въистинѫ людиѥ мои отъвръгошѧ мѧ.
Тѣмьже разсѫди междю мъноѭ и ними сѫдомь, и избави мѧ и тѣхъ, иже съ мъноѭ, отъ вѣроуѭщихъ.»
Тѣмьже избавихомъ ѥго и тѣхъ, иже съ нимь, въ корабли нагроужденѣ.
Потомь потопихомъ прочиихъ.
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
Адъ отъвръже посъланьникы,
ѥгда братъ ихъ Хоудъ рече имъ: «Не оубоите ли сѧ?
Въистинѫ, азъ вамъ посъланьникъ вѣрьнъ.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И не прошѫ отъ васъ за то мьзды; мьзда моꙗ тъкъмо на Господѣ мировъ.
Зиждете ли на вьсꙗкомь възвышении знакъ, играѭще,
и приѥмлете ли зданиꙗ, ꙗко може прѣбѫдете вѣчьно?
И ѥгда хватаѥте, хватаѥте ꙗко мѫчители.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И оубоите сѧ Того, иже далъ вамъ, ѥже вѣсте —
далъ вамъ скотъ и сыны,
и вьртогради и источьникы.
Въистинѫ, боюсь за васъ казни дьне великаго.»
Рѣшѧ: «Равьно ѥстъ намъ, аще ли оувѣщаваѥши или нѣси отъ оувѣщаваѭщихъ.
Се нѣстъ ничьтоже, развѣ обычаи дрѣвьниихъ.
И не бѫдемъ казнени.»
Тѣмьже отъвръгошѧ ѥго, и погоубихомъ ихъ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
Ѳамоудъ отъвръже посъланьникы,
ѥгда братъ ихъ Салихъ рече имъ: «Не оубоите ли сѧ?
Въистинѫ, азъ вамъ посъланьникъ вѣрьнъ.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И не прошѫ отъ васъ за то мьзды; мьзда моꙗ тъкъмо на Господѣ мировъ.
Оставлѥни ли бѫдете въ безопасьности въ томь, ѥже зьдѣ,
средѣ вьртоградовъ и источьниковъ,
и жатвъ и финиковъ, ихъже плодъ мѧкъкъ?
И вытесоуѥте изъ горъ домы, ликоуѭще.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И не послоушаите повелѣниꙗ расточьныхъ,
иже творѧтъ пакость на земли и не исправлꙗѭтъ.»
Рѣшѧ: «Ты тъкъмо отъ ꙗрованыхъ ѥси.
Ты тъкъмо съмрьтьнъ ꙗко и мы; тѣмьже принеси знамениѥ, аще ѥси отъ правьдивыхъ.»
Рече: «Се вельблѫдица; ѥи питиѥ, и вамъ питиѥ дьне извѣстьна.
И не касаите сѧ ѥѧ зъломь, да не постигнетъ васъ казнь дьне великаго.»
Нъ подрѣзашѧ ѥи жилы, и потомь бышѧ раскаꙗниѥмь.
Тѣмьже казнь постиже ихъ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
Людиѥ Лотови отъвръгошѧ посъланьникы,
ѥгда братъ ихъ Лотъ рече имъ: «Не оубоите ли сѧ?
Въистинѫ, азъ вамъ посъланьникъ вѣрьнъ.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И не прошѫ отъ васъ за то мьзды; мьзда моꙗ тъкъмо на Господѣ мировъ.
Приступаѥте ли къ мѫжемъ мировъ,
и оставлꙗѥте, ѥже Господь вашь сътвори вамъ отъ дроужьниць вашихъ? Нѣ, вы людиѥ прѣстѫпьни.»
Рѣшѧ: «Аще не прѣстанеши, о Лоте, бѫдеши отъ изгънаныхъ.»
Рече: «Въистинѫ, азъ отъ тѣхъ, иже гноушаѭтъ сѧ дѣꙗниꙗ вашего.
Господи мои, избави мѧ и домъ мои отъ того, ѥже творѧтъ.»
Тѣмьже избавихомъ ѥго и домъ ѥго, вьсꙗкого,
развѣ старицѧ средѣ оставъшихъ.
Потомь погоубихомъ дроугыхъ.
И одъждихомъ на нихъ дъждь; и зълъ бысть дъждь предъоупрѣжденыхъ.
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
Обитатели Чащи отъвръгошѧ посъланьникы,
ѥгда Шоуаибъ рече имъ: «Не оубоите ли сѧ?
Въистинѫ, азъ вамъ посъланьникъ вѣрьнъ.
Тѣмьже оубоите сѧ Бога и послоушаите мене.
И не прошѫ отъ васъ за то мьзды; мьзда моꙗ тъкъмо на Господѣ мировъ.
Давайте мѣрѫ исплъна и не бѫдѣте отъ обиждаѭщихъ.
И вѣшаите вѣсы правьдьны.
И не обманоуите людии отъ вещии ихъ и не творите пакости на земли.
И оубоите сѧ Того, иже сътвори васъ и роды прѣждьнѧ.»
Рѣшѧ: «Ты тъкъмо отъ ꙗрованыхъ ѥси.
И ты тъкъмо съмрьтьнъ ꙗко и мы, и помышлꙗѥмъ тѧ отъ лъжьцевъ.
Тѣмьже сътвори, да чѧсть небесе падетъ на насъ, аще ѥси отъ правьдивыхъ.»
Рече: «Господь мои наилоучьше вѣстъ, ѥже творите.»
Тѣмьже отъвръгошѧ ѥго, и казнь дьне сѣни постиже ихъ. Въистинѫ, то бысть казнь дьне великаго.
Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ; нъ множаише ихъ не соуть вѣроуѭщии.
И въистинѫ, Господь твои — Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
И въистинѫ, то ѥстъ откръвениѥ Господа мировъ.
Доухъ Вѣрьныи принесе ꙗ
на сръдьце твоѥ, да бѫдеши отъ предъоупрѣждателѧ,
ѧзыкомь аравьскымь ꙗсьнымь.
И въистинѫ, то ѥстъ въ писаниихъ дрѣвьниихъ.
Нѣстъ ли знамениѥмь имъ, ꙗко оученыи чѧдъ Издраилѥвыхъ вѣдѧтъ ꙗ?
И аще бы низъпосълали ꙗ на нѣкоѥго отъ иноꙗзычьникъ,
и тъ чьлъ бы ꙗ имъ, не бышѧ вѣровали въ нꙗ.
Тако провлѣкохомъ ꙗ въ сръдьца виновьныхъ.
Не вѣроуѭтъ въ нꙗ, доньдеже оузьрѧтъ казнь болѣзньнѫ.
И приидетъ на нихъ вънезаапѫ, и не чоуѭтъ.
И рекоутъ: «Дастъ ли сѧ намъ отъсрочьна?»
Тогда ли казни нашеѧ ищоутъ поспѣшити?
Видиши ли, аще дадимъ имъ наслаждениѥ на лѣта,
потомь приидетъ на нихъ, ѥже обѣщано бысть —
чьто пользоуѥтъ имъ, ѥже дано бысть имъ наслаждати сѧ?
И не погоубихомъ ни ѥдиного града, да не бысть ѥмоу предъоупрѣждателѧ,
ꙗко напоминаниѥ; и нѣсмъ неправьдьни бывъше.
И бѣси не принесошѧ ихъ.
Не подобаѥтъ имъ, ни силы имоуть.
Въистинѫ, тии възбранены соуть отъ слоуха.
Тѣмьже не призываи съ Богомь бога иного, да не бѫдеши отъ казнимыхъ.
И предъоупрѣди ближьнюю родьнѭ твою,
и сънизи крыло своѥ за тѣхъ, иже слѣдоуѭтъ тебѣ отъ вѣроуѭщихъ.
И аще ослоушаѭтъ сѧ тебе, рьци: «Въистинѫ, чистъ ѥсмь отъ того, ѥже творите.»
И положи оупованиѥ своѥ на Сильнаго, Милосрьдьнаго,
иже видитъ тѧ, ѥгда стоиши,
и обращениѥ твоѥ средѣ ницъ припадаѭщихъ.
Въистинѫ, Тъ ѥстъ Слышащии, Вѣдыи.
Повѣдаѭ ли вамъ, на кого сънисходѧтъ бѣси?
Сънисходѧтъ на вьсꙗкого грѣшьна измыслителꙗ.
Прислоушиваѭтъ сѧ, и множаише ихъ лъжьци соуть.
А пиитии — заблѫдивъшии слѣдоуѭтъ имъ.
Не видиши ли, ꙗко тии блѫдѧтъ по вьсꙗкомоу долоу,
и ꙗко глаголѭтъ, ѥгоже не творѧтъ?
Развѣ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла и поминаѭтъ Бога мъного, и защищаѭтъ сѧ по том, ꙗко обидими бышѧ. И тии, иже неправьдоу творѧтъ, оувѣдѧтъ, коимь обращениѥмь обратимъ ихъ.

Ан-Намль Мравии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Та, Синъ. Сиꙗ соуть знамениꙗ Чьтениꙗ и Кънигы ꙗсьноѧ,
наставлѥниѥ и радостьна вѣсть вѣроуѭщиимъ,
иже оутвръждени соуть въ молитвѣ и даѭтъ милостынѭ, и иже въ Послѣдьнѥѥ твръдо вѣроуѭтъ.
Въистинѫ, тии, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ — оукрасихомъ имъ дѣла ихъ, и блѫдѧтъ слѣпо.
Тии соуть, имъже зъло казни, и въ Послѣдьнѥѥмь тии наибольше погыбъшии.
И въистинѫ, ты приѥмлеши Чьтениѥ отъ Прѣмѫдраго, Вьсевѣдѫщаго.
Ѥгда Моисии рече домоу своѥмоу: «Въистинѫ, зьрю огнь. Принесоу вамъ вѣсти отътоудоу, или принесоу вамъ головьню горѧщѫ, да оугрѣѥте сѧ.»
И ѥгда прииде къ нѥмоу, призванъ бысть: «Благословенъ тъ, иже въ огни, и тъ, иже окрьстъ ѥго. И слава Богоу, Господиноу мировъ!»
«О Моисию! Въистинѫ, Азъ ѥсмь Богъ, Сильныи, Прѣмѫдрыи.»
«И повръзи жьзлъ свои.» И ѥгда оузьрѣ ѥго, извиваѭща сѧ ꙗко змиꙗ, обрати сѧ бѣгомь и не обращаше сѧ. «О Моисию! Не бои сѧ. Въистинѫ, посъланьници не боꙗтъ сѧ въ присѫтьствии Моѥмь,
развѣ того, иже неправьдѫ сътвори, потомь измѣнитъ зъло на добро; ꙗко въистинѫ Азъ ѥсмь Вьсепрощаѭщии, Прѣмилосрьдьныи.»
«И въложи рѫкѫ свою въ нѣдра своꙗ; изидетъ бѣла, безъ порока — средѣ девѧти знамении къ Фараоноу и людьмъ ѥго. Въистинѫ, тии соуть людиѥ нечьстивии.»
И ѥгда знамениꙗ Наша приидошѧ къ нимъ, ꙗсьна зрѣнию, рѣшѧ: «Се ѥстъ вълъхвованиѥ ꙗвьноѥ.»
И отъвръгошѧ ихъ, дондеже доушѧ ихъ оувѣрены бышѧ въ нихъ, неправьдьно и гръдо. Тѣмьже зьри, каковъ бысть коньць растлителемъ.
И въистинѫ, дахомъ Давидоу и Соломоноу вѣдѣниѥ, и рѣста: «Хвала Богоу, иже прѣдъпочьте насъ надъ мъногыми рабами Своими вѣроуѭщими.»
И Соломонъ наслѣди Давида и рече: «О людиѥ! Наоучени быхомъ рѣчи птичь, и дано бысть намъ отъ вьсꙗкыхъ вещии. Въистинѫ, се ѥстъ щедрость ꙗвьна.»
И събрани бышѧ Соломоноу вои ѥго отъ незримиихъ и чловѣкъ и птиць, и бышѧ строѥни.
Доньдеже ѥгда приидошѧ на Долъ Мравии, мравии рече: «О мравиѥ! Вънидѣте въ жилища своꙗ, да Соломонъ и вои ѥго не раздавѧтъ васъ, дондеже не чоуѭтъ.»
И оулыбнѫ сѧ, смѣꙗ сѧ словеси ѥѧ, и рече: «Господи мои! Вдъхни ми благодарити за благодать Твою, ѭже даровалъ ѥси мнѣ и родителемъ моимъ, и да творю дѣла праведьна, ꙗже Тебѣ оугодьна. И въведи мѧ милостиѭ Своѥѭ средѣ рабовъ Своихъ праведьныхъ.»
И осмотрѣ птицѧ и рече: «Что ми ѥстъ, ꙗко не зьрю оудода? Или ѥстъ ли тъ средѣ отъсѫтьныхъ?»
«Поистинѣ казню ѥго казниѭ жестокоѭ, или поистинѣ заколю ѥго, или да принесетъ ми власть ꙗвьнѫ.»
Нъ не замедли и рече: «Обьѧхъ, ѥгоже ты не обьѧлъ, и приидохъ къ тебѣ отъ Савы съ вѣстиѭ извѣстьноѭ.»
«Въистинѫ, обрѣтохъ женѫ, царьствоуѭщѫ надъ ними, и дано ѥи отъ вьсꙗкыхъ вещии, и ѥѧ ѥстъ прѣстолъ великъ.»
«Обрѣтохъ ѭ и люди ѥѧ, покланꙗѭщиѧ сѧ слъньцоу мѣсто Бога, и сатана оукраси имъ дѣла ихъ и отврати ихъ отъ пѫти, и не соуть наставлѥни —
да не покланꙗѭтъ сѧ Богоу, иже изводитъ сокровенноѥ на небесѣхъ и на земли, и вѣстъ, ѥже сокрываѥте и ѥже ꙗвлꙗѥте.»
«Богъ! Нѣстъ бога, развѣ Ѥго, Господа Прѣстола Великаго.»
Рече: «Оузьримъ, правьдѫ ли глаголѥши или ѥси отъ лъжьцевъ.»
«Иди съ посълаиемь симь моимь и повръзи ꙗ имъ; потомь отступи отъ нихъ и зьри, чьто отъвѣтѧтъ.»
Рече: «О съвѣтьници! Въистинѫ, посълание благородьно повръжено бысть мнѣ.»
«Въистинѫ, отъ Соломона ѥстъ, и въистинѫ ѥстъ: ‹Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.›»
«‹Не възвышаите сѧ на мѧ, нъ приидите ко мнѣ въ Прѣданьствѣ.›»
Рече: «О съвѣтьници! Изрецѣте мнѣ о дѣлѣ моѥмь. Не рѣшаю дѣла, доньдеже свѣдѣтельствоуѥте мнѣ.»
Рѣшѧ: «Имамы силѫ и мощь великѫ. Нъ повелѣниѥ твоѥ ѥстъ; тѣмьже размысли, ѥже хощеши повелѣти.»
Рече: «Въистинѫ, царии, ѥгда вънидоутъ въ градъ, раздражаѭтъ ѥго и сътворꙗѭтъ наисильнѣишиѧ отъ людии ѥго наинижьшиими. И тако творѧтъ.»
«И въистинѫ, посълю имъ даръ и оузьрю, съ чимь посъланьници възвратѧтъ сѧ.»
И ѥгда прииде къ Соломоноу, рече: «Даваѥте ли мнѣ богатьство? Ѥже далъ ми Богъ, лоучьше ѥстъ, нежели ѥже далъ вамъ. Нѣ, вы радоуѥте сѧ о дарѣ своѥмь.»
«Възвратите сѧ къ нимъ! Поистинѣ приидемъ на нихъ съ вои, имъже не противостоꙗтъ, и поистинѣ изгонимъ ихъ отътоудоу оуничижены, и бѫдоутъ смирени.»
Рече: «О съвѣтьници! Къто отъ васъ принесетъ мнѣ прѣстолъ ѥѧ, прѣжде неже приидоутъ ко мнѣ въ Прѣданьствѣ?»
Крѣпъкъ отъ незримиихъ рече: «Азъ принесоу ѥго тебѣ, прѣжде неже въстанеши отъ мѣста своѥго. И въистинѫ, крѣпъкъ и довѣрьнъ ѥсмь.»
Тъ, иже имꙗше вѣдѣниѥ Кънигы, рече: «Азъ принесоу ѥго тебѣ, прѣжде неже зракъ твои възвратитъ сѧ тебѣ.» И ѥгда оузьрѣ ѥго поставлѥнымь прѣдъ собоѭ, рече: «Се ѥстъ отъ щедрости Господа моѥго, да искоуситъ мѧ, благодарьнъ ли ѥсмь или невѣрьнъ. И иже благодаритъ, благодаритъ тъкъмо за доушѫ свою; и иже невѣрьнъ — въистинѫ, Господь мои Самодовольнъ, Щедръ ѥстъ.»
Рече: «Измѣните прѣстолъ ѥи; оузьримъ, наставлѥна ли ѥстъ или ѥстъ отъ тѣхъ, иже не наставлѥни.»
И ѥгда прииде, речено бысть: «Подобьнъ ли ѥстъ прѣстолъ твои семоу?» Рече: «Ꙗко бы тъ самъ бысть.» «И дано бысть намъ вѣдѣниѥ прѣжде нѥѧ, и бѣхомъ прѣдани.»
И то, ѥмоуже покланꙗше сѧ кромѣ Бога, отвратило ꙗ. Въистинѫ, бѣ отъ людии, иже сокрыѭтъ.
Речено бысть ѥи: «Вънииди въ дворъ.» И ѥгда оузьрѣ ѥго, помышлꙗше, ꙗко ѥстъ езеро, и обнажи голѣни свои. Рече: «Въистинѫ, то ѥстъ дворъ, покрытъ стькломь.» Рече: «Господи мои! Въистинѫ, неправьдѫ сътворихъ сама себѣ, и Прѣданьствоую съ Соломономь Богоу, Господиноу мировъ.»
И въистинѫ, посълахомъ къ Ѳамоудоу брата ихъ Салиха: «Покланꙗите сѧ Богоу.» И се, два чѧстиꙗ прѣпираѭща сѧ.
Рече: «О людиѥ мои! Почьто поспѣшаѥте зъло прѣжде добра? Аще бысте просили прощениꙗ оу Бога, да по чаꙗнию помиловани бѫдете.»
Рѣшѧ: «Прорицаѥмъ зъло отъ тебе и отъ тѣхъ, иже съ тобоѭ.» Рече: «Прорицаниѥ вашѥ ѥстъ оу Бога. Нѣ, вы людиѥ искоушаѥми.»
И бысть въ градѣ девѧть чѧстии, иже творꙗхѫ пакость на земли и не исправлꙗхѫ.
Рѣшѧ: «Кльнете сѧ дроугъ дроугоу Богомь: ‹Поистинѣ нападемъ на нь нощиѭ, на нь и на домъ ѥго; потомь поистинѣ речемъ наслѣдьникоу ѥго: Не видѣхомъ погоублѥниꙗ дома ѥго, и въистинѫ правьдиви ѥсмъ.›»
И замыслишѧ замыслъ, и Мы замыслихомъ замыслъ, дондеже не чоуꙗхѫ.
Тѣмьже зьри, каковъ бысть коньць замысла ихъ: ꙗко погоубихомъ ихъ и люди ихъ, вьсꙗкого.
И се домы ихъ, пали въ роушениѥ за то, ꙗко неправьдоу творꙗхѫ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ людьмъ, иже вѣдѧтъ.
И спасохомъ тѣхъ, иже вѣровашѧ и бывааше благочьстиви.
И Лотъ, ѥгда рече людьмъ своимъ: «Творите ли нечьстиѥ, дондеже видите?
Въистинѫ ли приступаѥте къ мѫжемъ въ похоти мѣсто женъ? Нѣ, вы людиѥ невѣжди.»
И отъвѣтъ людии ѥго бысть тъкъмо, ꙗко рѣшѧ: «Изгоните домъ Лотовъ отъ града вашего. Въистинѫ, тии соуть людиѥ, иже чисти хотѧтъ быти.»
Тѣмьже спасохомъ ѥго и домъ ѥго, развѣ жены ѥго; оурѣкохомъ ѭ отъ оставъшихъ.
И одъждихомъ на нихъ дъждь. И зълъ бысть дъждь предъоупрѣжденыхъ.
Рьци: «Хвала Богоу, и миръ на рабы Ѥго, ихъже избра. Богъ ли лоучьше, или ѥже приобщаѭтъ?»
Или: Къто сътвори небеса и земльѭ и низъпосъла вамъ водѫ съ небесе? И произвлѣкохомъ тѣмь вьртогради радости. Нѣ бысть вамъ възрастити дрѣвеса ихъ. Богъ ли ѥстъ съ Богомь? Нѣ, тии соуть людиѥ, иже отклонꙗѭтъ сѧ.
Или: Къто сътвори земльѭ обиталищемь и положи рѣкы посредь ѥѧ и положи горы крѣпъкы тамо и положи прѣградѫ междю двѣма морьма? Богъ ли ѥстъ съ Богомь? Нѣ, множаише ихъ не вѣдѧтъ.
Или: Къто отъвѣщаваѥтъ скръбѧщемоу, ѥгда призываѥтъ Ѥго, и отъѥмлетъ зъло и поставлꙗѥтъ васъ намѣстьниками земли? Богъ ли ѥстъ съ Богомь? Мало помьните!
Или: Къто наставлꙗѥтъ васъ въ тьмахъ земли и морꙗ, и иже посылаѥтъ вѣтры ꙗко радостьнѫ вѣсть прѣдъ милостиѭ Своѥѭ? Богъ ли ѥстъ съ Богомь? Вышьши ѥстъ Богъ надъ тѣмь, ѥже приобщаѭтъ.
Или: Къто начинаѥтъ твореніѥ, потомь повтарꙗѥтъ ꙗ, и иже подаваѥтъ вамъ отъ небесе и земли? Богъ ли ѥстъ съ Богомь? Рьци: «Принесите доказъ свои, аще правьдиви ѥсте.»
Рьци: «Никътоже на небесѣхъ и на земли не вѣстъ незримоѥ, развѣ Богъ. И не чоуѭтъ, ѥгда въскрѣшени бѫдоутъ.»
Нѣ, оскѫдѣваѥтъ вѣдѣниѥ ихъ о Послѣдьнѥѥмь. Нѣ, сумьнꙗѭтъ сѧ о нѥмь. Нѣ, слѣпи соуть о нѥмь.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Ѥгда бѫдемъ пръсть, и отьци наши, въистинѫ ли изведени бѫдемъ?»
«Въистинѫ, обѣщано бысть се намъ и отьцемъ нашимъ прѣжде. Се нѣстъ ничьтоже, развѣ басни дрѣвьниихъ.»
Рьци: «Поутьшьствоуите по земли и зьрите, каковъ бысть коньць виновьныхъ.»
И не скръби о нихъ и не тѫжи о томь, ѥже замышлꙗѭтъ.
И глаголѭтъ: «Когда обѣщаниѥ сиѥ, аще правьдиви ѥсте?»
Рьци: «Може быти, чѧсть того, ѥже ищете поспѣшити, близъ за вами.»
И въистинѫ, Господь твои имоуть щедрость къ людьмъ, нъ множаише ихъ не благодарѧтъ.
И въистинѫ, Господь твои вѣстъ, ѥже пръси ихъ сокрываѭтъ и ѥже ꙗвлꙗѭтъ.
И нѣстъ ничьсоже сокрыта на небеси и на земли, да не бысть въ Кънизѣ ꙗсьнѣ.
Въистинѫ, Чьтениѥ сиѥ повѣдаѥтъ чѧдомъ Издраилѥвымъ множаишеѥ отъ того, въ чемьже раздѣлꙗѭтъ сѧ.
И въистинѫ, то ѥстъ наставлѥниѥ и милость вѣроуѭщиимъ.
Въистинѫ, Господь твои рѣшитъ междю ними сѫдомь Своимь. И Тъ ѥстъ Сильныи, Вьсевѣдыи.
Тѣмьже оупъваи на Бога. Въистинѫ, ты ѥси на истинѣ ꙗвьнѣ.
Въистинѫ, не можеши сътворити, да мрьтвии слышатъ, ни можеши сътворити, да глоусии слышатъ зовъ, ѥгда обращаѭтъ хрьбьты,
и не можеши наставити слѣпыхъ отъ заблѫждениꙗ ихъ. Не можеши сътворити, да слышатъ, развѣ тии, иже вѣроуѭтъ въ знамениꙗ Наша, и тии соуть прѣдани.
И ѥгда слово исплънитъ сѧ на нихъ, извлѣчемъ имъ тварь земьнѫ, ꙗже глаголѥтъ имъ: ꙗко людиѥ не бывааше оувѣрени въ знамениꙗхъ Нашихъ.
И въ Дьнь, ѥгда съберемъ отъ вьсꙗкого ѧзыка воинъство тѣхъ, иже отъвръгошѧ знамениꙗ Наша, и бѫдоутъ строѥни,
доньдеже ѥгда приидоутъ, речетъ: «Отъвръгосте ли знамениꙗ Моꙗ, дондеже не обьѧсте ихъ вѣдѣниѥмь? Или что бысть, ѥже творꙗасте?»
И слово исплънитъ сѧ на нихъ за то, ꙗко неправьдоу творꙗахѫ, и не глаголѭтъ.
Не видѣшѧ ли, ꙗко сътворихомъ нощь, да почиваѭтъ въ нѥи, и дьнь зракъ даѭщь? Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людьмъ, иже вѣроуѭтъ.
И въ Дьнь, ѥгда вътрѫбитъ сѧ, и вьси, иже на небесѣхъ и иже на земли, оустрашѧтъ сѧ, развѣ того, ѥгоже Богъ хощетъ. И вьси приидоутъ къ Нѥмоу, смирени.
И видиши горы, помышлꙗѧ ихъ крѣпъко стоѧщими, дондеже проходѧтъ ꙗко проходъ облакъ — дѣло Бога, иже оусъвръши вьсꙗ вещи. Въистинѫ, Тъ вѣстъ, ѥже творите.
Иже принесетъ дѣло доброѥ, имоуть лоучьше ѥго, и тии отъ страха того Дьне бѫдоутъ безопасьни.
И иже принесетъ дѣло зълоѥ — лица ихъ въвръжена бѫдоутъ въ Огнь: «Въздаваѥтъ ли сѧ вамъ, развѣ за то, ѥже творꙗасте?»
«Повелѣно ми бысть тъкъмо покланꙗти сѧ Господиноу града сего, иже освѧтилъ ѥго, и Ѥмоуже вьсꙗ вещи принадлежатъ. И повелѣно ми бысть быти отъ прѣданыхъ,
и чисти Чьтениѥ.» Тѣмьже иже наставлѥнъ ѥстъ, наставлѥнъ ѥстъ тъкъмо за доушѫ свою. И иже заблѫдитъ — то рьци: «Азъ тъкъмо отъ предъоупрѣждателѧ.»
И рьци: «Хвала Богоу! Покажетъ вамъ знамениꙗ Своꙗ, и познаѥте ихъ.» И Господь твои нѣстъ небрежьнъ о томь, ѥже творите.

Аль-Касасъ Повѣсти

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Та, Синъ, Мīмъ.
Сиꙗ соуть знамениꙗ Кънигы ꙗсьноѧ.
Чьтемъ тебѣ отъ вѣстии Моисиꙗ и Фараона въ истинѣ, за люди, иже вѣроуѭтъ.
Въистинѫ, Фараонъ възвыси сѧ на земли и сътвори люди ѥѧ чѧстьми, оутѣснꙗѧ чѧсть средѣ нихъ, избиваѧ сыны ихъ и оставлꙗѧ жены ихъ. Въистинѫ, тъ бысть отъ растлителѧ.
И хотѣхомъ показати благодать тѣмъ, иже оутѣснꙗѥми бышѧ на земли, и сътворити ихъ вождами, и сътворити ихъ наслѣдьниками,
и оутвръдити ихъ на земли, и показати Фараоноу и Аманоу и воѥмъ ихъ то, ѥгоже боꙗхѫ сѧ отъ нихъ.
И откръхомъ матери Моисиꙗ: «Кръми ѥго; и ѥгда оубоишь сѧ за нь, повръзи ѥго въ рѣкѫ, и не бои сѧ и не скръби. Въистинѫ, Мы възвратимъ ѥго тебѣ и поставимъ ѥго отъ посъланьниковъ.»
И домъ Фараоновъ подъѧ ѥго, да бѫдетъ имъ врагъ и печаль. Въистинѫ, Фараонъ и Аманъ и вои ихъ бышѧ грѣшьни.
И жена Фараонова рече: «Оутѣха ока мнѣ и тебѣ. Не оубиваите ѥго; може бо полезьнъ бѫдетъ намъ, или приимемъ ѥго ꙗко сына.» И не чоуꙗхѫ.
И сръдьце матере Моисиꙗ бысть пусто. Ѥдва бы не открыла то, аще бы не оукрѣпихомъ сръдьце ѥи, да бѫдетъ отъ вѣроуѭщихъ.
И рече сестрѣ ѥго: «Слѣдоуи за нимь.» И наблюдаше ѥго издалечꙗ, дондеже не чоуꙗхѫ.
И запрѣтихомъ ѥмоу доилицѧ прѣжде. Тѣмьже рече: «Оукажоу ли вамъ домъ, иже въскръмитъ ѥго за васъ и добръ бѫдетъ ѥмоу?»
Тѣмьже възвратихомъ ѥго матери ѥго, да око ѥи оутѣшитъ сѧ и не скръбитъ, и да вѣстъ, ꙗко обѣщаниѥ Божиѥ истиньно ѥстъ, нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
И ѥгда достиже зрѣлости своѥѧ и оутвръди сѧ, дахомъ ѥмоу сѫдъ и вѣдѣниѥ. И тако въздаѥмъ добротворьцемъ.
И вънииде въ градъ въ врѣмѧ небрежениꙗ людии ѥго, и обрѣте тамо два мѫжа, бьющаꙗ сѧ — сь отъ чѧсти ѥго и сь отъ врагъ ѥго. И тъ, иже отъ чѧсти ѥго, просꙗше помощи противоу того, иже отъ врагъ ѥго; и Моисии оудари ѥго и оуби ѥго. Рече: «Се отъ дѣла сатаны. Въистинѫ, тъ ѥстъ врагъ заводителъ ꙗвьнъ.»
Рече: «Господи мои! Въистинѫ, неправьдоу сътворихъ самомоу себѣ; тѣмьже прости ми.» И прости ѥмоу. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Вьсепрощаѭщии, Прѣмилосрьдьныи.
Рече: «Господи мои! За то, ꙗко даровалъ ми благодать Свою, не бѫдоу николиже пособьникомь виновьнымъ.»
И бысть въ градѣ страшьнъ, бъдѧщь. И се, тъ, иже просилъ помощи ѥго дьнь прѣжде, въпиꙗше къ нѥмоу о помощи. Моисии рече ѥмоу: «Въистинѫ, ты ѥси сваривъникъ ꙗвьнъ.»
И ѥгда хотꙗше схватити того, иже бысть врагъ обоимъ, рече: «О Моисию! Хощеши ли оубити мѧ, ꙗкоже оубилъ ѥси доушоу вьчера? Хощеши тъкъмо быти мѫчителемь на земли, и не хощеши быти отъ исправлꙗѭщихъ.»
И мѫжь прииде отъ наидальнеишиѧ чѧсти града, текоущь. Рече: «О Моисию! Въистинѫ, съвѣтъ совѣщаѥтъ сѧ о тебѣ, да оубиѥтъ тѧ. Тѣмьже изиди; въистинѫ, азъ тебѣ отъ съвѣтьниковъ.»
Тѣмьже изиде отътоудоу, страшьнъ, бъдѧщь. Рече: «Господи мои! Спаси мѧ отъ людии неправьдьныхъ.»
И ѥгда обрати лице своѥ къ Мадиꙗноу, рече: «Може быти, Господь мои наставитъ мѧ на пѫть правыи.»
И ѥгда прибы къ водѣ Мадиꙗновѣ, обрѣте тамо дроужинѫ людии, поѧщиихъ водоу, и обрѣте кромѣ нихъ двѣ жены, оудрьжаваѭщии. Рече: «Что вамъ?» Рѣшѧ: «Не можемъ поити водоу, доньдеже пастоуси не отъведоутъ стада своꙗ. И отьць нашь ѥстъ старьць великоѧ старости.»
Тѣмьже напои за нꙗ; потомь отъиде въ сѣнь и рече: «Господи мои! Въистинѫ, нѫжденъ ѥсмь вьсꙗкого добра, ѥже низъпосълеши мнѣ.»
Потомь ѥдина отъ нихъ прииде къ нѥмоу, ходѧщи стыдѧщи сѧ. Рече: «Въистинѫ, отьць мои зоветъ тѧ, да въздастъ тебѣ за то, ꙗко напоилъ ѥси за насъ.» И ѥгда прииде къ нѥмоу и повѣда ѥмоу повѣсть, рече: «Не бои сѧ. Избавилъ сѧ ѥси отъ людии неправьдьныхъ.»
Ѥдина отъ нихъ рече: «О отьче мои! Наими ѥго. Въистинѫ, наилоучьшии, ѥгоже наимеши, ѥстъ крѣпъкъ, довѣрьнъ.»
Рече: «Въистинѫ, хощоу дати тѧ за ѥдинѫ отъ двоу дъщерии моихъ, съ оусловиѥмь, да слоужиши мнѣ осмь сроковъ. И аще исплъниши десѧть, то отъ себе самого. И не хощоу възложити на тѧ тѧготы. Обрѧщеши мѧ, аще Богъ хощетъ, отъ праведьныхъ.»
Рече: «То междю мъноѭ и тобоѭ. Которыи отъ двоу сроковъ исплъню, нѣстъ неправьды ко мнѣ. И Богъ хранитель надъ тѣмь, ѥже глаголѥмъ.»
И ѥгда Моисии исплъни срокъ и поутьшьствова съ домомь своимь, оузьрѣ на странѣ горы огнь. Рече домоу своѥмоу: «Ждѣте. Въистинѫ, зьрю огнь. Може принесоу вамъ вѣсти отътоудоу, или головьню отъ огнꙗ, да оугрѣѥте сѧ.»
И ѥгда прииде къ нѥмоу, призванъ бысть отъ дѣсьноѧ страны долины, въ мѣстѣ благословенѣ, отъ дрѣвеса: «О Моисию! Въистинѫ, Азъ ѥсмь Богъ, Господь мировъ.»
«И: Повръзи жьзлъ свои.» И ѥгда оузьрѣ ѥго, извиваѭща сѧ ꙗко змиꙗ, обрати сѧ бѣгомь и не обращаше сѧ. «О Моисию! Приближи сѧ и не бои сѧ. Въистинѫ, ты ѥси отъ безопасьныхъ.»
«Въложи рѫкѫ свою въ нѣдра своꙗ; изидетъ бѣла, безъ порока. И притисни мышьцоу свою къ себѣ противоу страха. Тѣмьже сиꙗ соуть два доказа отъ Господа твоѥго, къ Фараоноу и съвѣтоу ѥго. Въистинѫ, тии соуть людиѥ нечьстивии.»
Рече: «Господи мои! Въистинѫ, оубихъ доушоу средѣ нихъ, и боюсь, да не оубиѭтъ мѧ.»
«И братъ мои Ааронъ — тъ красноглаголивѣиши мене рѣчиѭ. Тѣмьже посъли ѥго съ мъноѭ ꙗко подъпорѫ потвръдити мѧ. Въистинѫ, боюсь, да не отъвръгоутъ мѧ.»
Рече: «Оукрѣпимъ мышьцоу твою братомь твоимь и дамы вама обоима власть, да не достигноутъ васъ. Знамениꙗми Нашими, ваю и тии, иже слѣдоуѭтъ вама, побѣдите.»
И ѥгда Моисии прииде къ нимъ съ знамениꙗми Нашими ꙗсьными, рѣшѧ: «Се нѣстъ ничьтоже, развѣ вълъхвованиѥ измышлено. Не слышахомъ о сѥмь оу отьць нашихъ.»
И Моисии рече: «Господь мои наилоучьше вѣстъ, къто приноситъ наставлѥниѥ отъ лица Ѥго, и чии бѫдетъ коньць Обитѣли. Въистинѫ, неправьдьнии не добрѣ сътворѧтъ.»
И Фараонъ рече: «О съвѣтьници! Не вѣмь вамъ бога иного кромѣ мене. Тѣмьже разожьги ми, о Амане, глинѫ и създаи ми стлъпъ, да възлѣзоу къ богоу Моисиꙗ. И въистинѫ, помышлꙗю ѥго отъ лъжьцевъ.»
И гръдъ бысть, тъ и вои ѥго, на земли, безъ правьды, и помышлꙗхѫ, ꙗко не бѫдоутъ възвращени къ Намъ.
Тѣмьже схватихомъ ѥго и вои ѥго и повръгохомъ ихъ въ морѥ. Тѣмьже зьри, каковъ бысть коньць неправьдьныхъ.
И сътворихомъ ихъ вождами, зовоущими въ Огнь, и въ Дьнь Въскрьсениꙗ не бѫдоутъ подъпомогнѫти.
И сътворихомъ, да клѧтва послѣдоуѥтъ имъ въ сѥмь мирѣ, и въ Дьнь Въскрьсениꙗ бѫдоутъ средѣ отвръженыхъ.
И въистинѫ, дахомъ Моисию Кънигѫ, по том ꙗко погоубихомъ роды прьвыѧ, ꙗко доказы ꙗсьны людьмъ и наставлѥниѥ и милость, да по чаꙗнию поминаѭтъ.
И не бысть ты на странѣ западьнѣи, ѥгда оурѣкохомъ Моисию повелѣниѥ, и не бысть ты средѣ свѣдѣтелѧ.
Нъ Мы въздвигохомъ роды, и дълъга бышѧ лѣта надъ ними. И не бысть ты обитатель средѣ людии Мадиꙗновыхъ, чьтѫщь имъ знамениꙗ Наша; нъ Мы бѣхомъ посылаѭщии.
И не бысть ты при горѣ, ѥгда призвахомъ. Нъ то ѥстъ милость отъ Господа твоѥго, да предъоупрѣдиши люди, имъже предъоупрѣждатель не прииде прѣжде тебе, да по чаꙗнию поминаѭтъ.
И да не рекоутъ, аще бѣда постигнетъ ихъ за то, ѥже рѫцѣ ихъ посълашѧ напрѣдъ: «Господи нашь! Почьто не посълалъ ѥси намъ посъланьника, да бы послѣдовали знамениꙗмъ Твоимъ и были отъ вѣроуѭщихъ?»
И ѥгда прииде къ нимъ истина отъ Насъ, рѣшѧ: «Почьто не дано ѥмоу подобьноѥ томоу, ѥже дано бысть Моисию?» Не отъвръгошѧ ли то, ѥже дано бысть Моисию прѣжде? Рѣшѧ: «Два вълъхвованиꙗ, подъпираѭщаꙗ дроугъ дроуга.» И рѣшѧ: «Въистинѫ, отъвръгаѥмъ вьсе.»
Рьци: «Потомь принесите Кънигѫ отъ Бога, ꙗже наилоучьше наставитъ нежели сии двѣ, и послѣдоую ѥи, аще правьдиви ѥсте.»
И аще не отъвѣщаѭтъ тебѣ, то вѣждь, ꙗко слѣдоуѭтъ тъкъмо похотемъ своимъ. И къто далѣе заблѫди нежели тъ, иже слѣдоуѥтъ похоти своѥи безъ наставлѥниꙗ отъ Бога? Въистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ людии неправьдьныхъ.
И въистинѫ, довлѣкохомъ имъ слово, да по чаꙗнию поминаѭтъ.
Тии, имъже дахомъ Кънигѫ прѣжде нѥго — тии вѣроуѭтъ въ нь.
И ѥгда чьтетъ сѧ имъ, глаголѭтъ: «Вѣроуѥмъ въ нь. Въистинѫ, то ѥстъ истина отъ Господа нашего. Въистинѫ, бѣхомъ прѣжде нѥго отъ тѣхъ, иже прѣдашѧ.»
Тии бѫдоутъ мьздоѭ двоицеѭ за то, ꙗко тръпѣливи бышѧ, и отражаѭтъ зъло добромь, и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ.
И ѥгда слышатъ слово соуѥтьно, отвращаѭтъ сѧ отъ нѥго и глаголѭтъ: «Намъ дѣла наша, и вамъ дѣла ваша. Миръ вамъ. Не ищемъ невѣждъ.»
Въистинѫ, ты не наставлꙗѥши, ѥгоже любиши, нъ Богъ наставлꙗѥтъ, ѥгоже хощетъ. И Тъ наилоучьше вѣстъ наставлѥныхъ.
И глаголѭтъ: «Аще послѣдоуѥмъ наставлѥнию съ тобоѭ, похыщени бѫдемъ отъ земли нашеѧ.» Не оутвръдихомъ ли имъ свѧтыню безопасьнѫ, къ нѥиже плоды вьсꙗкыхъ вещии приносѧтъ сѧ ꙗко потрѣба отъ Насъ? Нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
И колико градовъ погоубихомъ, иже невѣрьни бышѧ за животъ свои! И се жилища ихъ, необитаѥма по нихъ, развѣ мало. И Мы бѣхомъ наслѣдьници.
И Господь твои не погоублꙗше градовъ, доньдеже не посълалъ въ главьныи градъ ихъ посъланьника, чьтоуща имъ знамениꙗ Наша. И не погоублꙗхомъ градовъ, развѣ ꙗко людиѥ ихъ бышѧ неправьдьни.
И ѥже дано вамъ, ѥстъ тъкъмо наслаждениѥ живота сего мира и оукрашениѥ ѥго. И ѥже оу Бога, лоучьше и прѣбываемѣише ѥстъ. Не разоумѣѥте ли?
Тъгда ли тъ, ѥмоуже обѣщахомъ обѣщаниѥ доброѥ, и тъ приимоуть ꙗ, равьнъ ѥстъ томоу, ѥмоуже дахомъ наслаждениѥ живота сего мира, потомь въ Дьнь Въскрьсениꙗ бѫдетъ отъ приведеныхъ?
И въ Дьнь, ѥгда призоветъ ихъ и речетъ: «Гдѣ причѧстьници Мои, ихъже глаголаасте?»
Тии, на нѧже слово оправьдано ѥстъ, рекоутъ: «Господи нашь! Сии соуть тии, ихъже заведохомъ. Заведохомъ ихъ, ꙗкоже и сами заблѫдихомъ. Отричемъ сѧ прѣдъ Тобоѭ. Нѣ насъ покланꙗхѫ сѧ.»
И речетъ сѧ: «Призовите причѧстьникы своѧ.» И призовоутъ ихъ, нъ не отъвѣтѧтъ имъ. И оузьрѧтъ казнь. Аще бы наставлѥни были!
И въ Дьнь, ѥгда призоветъ ихъ и речетъ: «Чьто отъвѣщасте посъланьникомъ?»
Тъгда вѣсти потемьнѣѭтъ имъ въ тъ Дьнь, и не бѫдоутъ въпрашати дроугъ дроуга.
Нъ что до того, иже покаѥтъ сѧ и повѣроуѥтъ и правьдоу сътворитъ, може быти бѫдетъ отъ добрѣ сътворивъшихъ.
И Господь твои творитъ, ѥже хощетъ, и избираѥтъ. Нѣстъ за ними вольба. Слава Богоу, и вышьши ѥстъ надъ тѣмь, ѥже приобщаѭтъ.
И Господь твои вѣстъ, ѥже пръси ихъ сокрываѭтъ и ѥже ꙗвлꙗѭтъ.
И Тъ ѥстъ Богъ! Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. Ѥмоу хвала въ пръвомь и послѣдьнѥмь. И Ѥго ѥстъ сѫдъ, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете.
Рьци: «Размышлꙗсте ли? Аще бы Богъ сътворилъ нощь вѣчьноѭ вамъ до Дьне Въскрьсениꙗ, какыи богъ кромѣ Бога принеслъ бы вамъ свѣтъ? Не слышите ли?»
Рьци: «Размышлꙗсте ли? Аще бы Богъ сътворилъ дьнь вѣчьнъ вамъ до Дьне Въскрьсениꙗ, какыи богъ кромѣ Бога принеслъ бы вамъ нощь, въ нѥиже почиваѥте? Не видите ли?»
И отъ милости Своѥѧ сътвори вамъ нощь и дьнь, да почиваѥте въ нѥи и да ищете отъ щедрости Ѥго, и да по чаꙗнию възблагодарите.
И въ Дьнь, ѥгда призоветъ ихъ и речетъ: «Гдѣ причѧстьници Мои, ихъже глаголаасте?»
И извлѣчемъ отъ вьсꙗкого ѧзыка свѣдѣтелꙗ и речемъ: «Принесите доказъ свои.» Тъгда оувѣдѧтъ, ꙗко истина принадлежитъ Богоу, и то, ѥже измышлꙗхѫ, заблѫдитъ отъ нихъ.
Въистинѫ, Кореи бысть отъ людии Моисиꙗ, и оутѣснꙗше ихъ. И дахомъ ѥмоу отъ съкровищь, ихъже ключи отѧготили бы чѧсть мѫжии крѣпъкыхъ. Ѥгда людиѥ ѥго рѣшѧ ѥмоу: «Не ликоуи. Въистинѫ, Богъ не любитъ ликоуѭщихъ.»
«Нъ ищи, тѣмь ѥже далъ тебѣ Богъ, обиталище Послѣдьнꙗго, и не забываи чѧсти своѥѧ отъ сего мира. И добро твори, ꙗкоже Богъ добро сътвори тебѣ. И не ищи тлѣниꙗ на земли. Въистинѫ, Богъ не любитъ растлителѧ.»
Рече: «Дано ми бысть тъкъмо за вѣдѣниѥ, ѥже имамъ.» Не вѣдꙗше ли, ꙗко Богъ погоубилъ прѣжде нѥго отъ родовъ тѣхъ, иже сильнѣиши ѥго бышѧ мощиѭ и множаише събираниѥмь? И виновьнии не въпрашаѥми о грѣсѣхъ своихъ.
И изиде прѣдъ людьми своими въ блискоу своѥмь. Тии, иже хотꙗхѫ живота сего мира, рѣшѧ: «О, аще бы имѣли подобьноѥ томоу, ѥже дано бысть Кореию! Въистинѫ, тъ имоуть доль великъ.»
И тии, имъже дано бысть вѣдѣниѥ, рѣшѧ: «Горе вамъ! Мьзда Божиꙗ лоучьше ѥстъ за того, иже вѣроуѥтъ и правьдоу творитъ. И никътоже приимоуть ѭ, развѣ тръпѣливии.»
Тѣмьже сътворихомъ, да земльꙗ пожьретъ ѥго и жилище ѥго. И не бысть ѥмоу вои помощи кромѣ Бога, и не бысть отъ тѣхъ, иже могоутъ помощи себѣ.
И тии, иже жалꙗхѫ мѣста ѥго дьнь прѣжде, начѧшѧ глаголати: «О! Богъ расширꙗѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ отъ рабовъ Своихъ, и стѣснꙗѥтъ ѭ. Аще бы Богъ не благоволилъ намъ, пожрала бы насъ земльꙗ. О! Сокрывъшии не добрѣ творѧтъ.»
Та ѥстъ обитѣль Послѣдьнꙗго. Оуставлꙗѥмъ ѭ тѣмъ, иже не ищоутъ възвышениꙗ на земли ни тлѣниꙗ. И коньць ѥстъ за благочьстивыхъ.
Иже принесетъ дѣло доброѥ, имоуть лоучьше ѥго. И иже принесетъ дѣло зълоѥ — тии, иже зълаꙗ дѣла творꙗтъ, не въздани бѫдоутъ, развѣ за то, ѥже творꙗахѫ.
Въистинѫ, Тъ, иже оуставилъ Чьтениѥ на тѧ, поистинѣ възвратитъ тѧ на мѣсто възвращениꙗ. Рьци: «Господь мои наилоучьше вѣстъ, къто приноситъ наставлѥниѥ и къто въ заблѫждении ꙗвьнѣ.»
И не чаꙗлъ ѥси, ꙗко Кънига повръжена бѫдетъ тебѣ, развѣ ꙗко милость отъ Господа твоѥго. Тѣмьже не бѫди пособьникомь сокрывъшиимъ.
И да не отвратѧтъ тѧ отъ знамении Божиихъ, по том ꙗко низъпосълана бышѧ тебѣ. И призываи Господа своѥго и не бѫди отъ приобщаѭщихъ.
И не призываи бога иного съ Богомь. Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. Вьсꙗ вещи погыбноутъ, развѣ лица Ѥго. Ѥго ѥстъ сѫдъ, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете.

Аль-Анкабоутъ Паѫкъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ.
Мьнѧтъ ли людиѥ, ꙗко оставлѥни бѫдоутъ глаголати: «Вѣроуѥмъ», и не бѫдоутъ искоушени?
И въистинѫ, искоусихомъ тѣхъ, иже прѣжде нихъ бышѧ; и Богъ поистинѣ оувѣстъ правьдивыхъ, и поистинѣ оувѣстъ лъжьцѧ.
Или мьнѧтъ тии, иже творѧтъ зълаꙗ дѣла, ꙗко прѣтекоутъ Насъ? Зъло, ѥже сѫдѧтъ.
Иже оупъваѥтъ на сърѣтениѥ съ Богомь, то въистинѫ срокъ Божии грѧдетъ; и Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вѣдыи.
И иже подвизаѥтъ сѧ, подвизаѥтъ сѧ тъкъмо за доушѫ свою; въистинѫ, Богъ Самодовольнъ надъ мирами.
И вѣровавъшиѧ и творѧщиѧ праведьнаꙗ дѣла — поистинѣ простимъ имъ злаꙗ дѣла ихъ и поистинѣ въздамъ имъ наилоучьшеѥ отъ того, ѥже творꙗахѫ.
И заповѣдахомъ чловѣкоу добротѫ къ родителемъ ѥго. Нъ аще борютъ сѧ съ тобоѭ, да приобщиши Мнѣ то, о нѥмьже нѣстъ оу тебе вѣдѣниꙗ, не послоушаи ихъ. Ко Мнѣ ѥстъ възвращениѥ вашѥ, и извѣщоу васъ о томь, ѥже творꙗасте.
И вѣровавъшиѧ и творѧщиѧ праведьнаꙗ дѣла — поистинѣ въведемъ ихъ средѣ праведьныхъ.
И отъ людии ѥстъ тъ, иже глаголѥтъ: «Вѣроуѥмъ въ Бога»; потомь ѥгда вредимъ бываѥтъ на пѫти Божиимь, приѥмлетъ искоушениѥ людии ꙗко казнь Божию. И аще помощь приидетъ отъ Господа твоѥго, поистинѣ рекоутъ: «Въистинѫ, бѣхомъ съ вами.» Нѣ ли Богъ наиболѣе вѣдыи того, ѥже въ пръсьхъ мировъ?
И Богъ поистинѣ оувѣстъ вѣроуѭщиѧ, и поистинѣ оувѣстъ лицемѣры.
И сокрывъшии глаголѭтъ вѣроуѭщиимъ: «Послѣдоуите пѫтоу нашемоу, и понесемъ грѣхы вашѧ.» Не понесоутъ ничьсоже отъ грѣховъ ихъ; въистинѫ, тии лъжьци соуть.
И поистинѣ понесоутъ брѣмена своꙗ, и брѣмена съ брѣмены своими, и поистинѣ въпрошени бѫдоутъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ о томь, ѥже измышлꙗхѫ.
И въистинѫ, посълахомъ Ноꙗ къ людьмъ ѥго, и прѣбысть средѣ нихъ тысѧщоу лѣтъ безъ пѧтидесѧтъ. И Потопъ постиже ихъ, дондеже бышѧ неправьдьни.
Тъгда избавихомъ ѥго и дроужинѫ кораблꙗ, и сътворихомъ ꙗ знамениѥмь мирамъ.
И Авраамъ, ѥгда рече людьмъ своимъ: «Покланꙗите сѧ Богоу и оубоите сѧ Ѥго. То лоучьше вамъ ѥстъ, аще бысте вѣдали.
Покланꙗѥте сѧ тъкъмо кумиромъ кромѣ Бога и творите лъжь. Въистинѫ, тии, имъже покланꙗѥте сѧ кромѣ Бога, не имоуть потрѣбы за васъ. Тѣмьже ищите отъ Бога потрѣбѫ и покланꙗите сѧ Ѥмоу и благодарите Ѥго; къ Нѥмоу възвращени бѫдете.»
И аще отъвръгаѥте, то ѧзыци прѣжде васъ отъвръгошѧ. И на Посъланьника ничьтоже, развѣ ꙗсьноѥ извѣщениѥ.
Не видѣшѧ ли, како Богъ зачинаѥтъ твореніѥ, потомь повтарꙗѥтъ ꙗ? Въистинѫ, то легъко ѥстъ Богоу.
Рьци: «Поутьшьствоуите по земли и зьрите, како начѧ твореніѥ. Потомь Богъ производитъ послѣдьнꙗѥ твореніѥ. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Казнитъ, ѥгоже хощетъ, и милоуѥтъ, ѥгоже хощетъ; и къ Нѥмоу обращени бѫдете.
И не можете обоуити Ѥго на земли ни на небеси; и нѣстъ вамъ, кромѣ Бога, ни покровителꙗ, ни помощьника.»
И иже сокрышѧ знамениꙗ Божиꙗ и сърѣтениѥ съ Нимь, тии отчаꙗшѧ сѧ отъ милости Моѥѧ; и тѣмъ казнь болѣзньна.
И отъвѣтъ людии ѥго бысть тъкъмо, ꙗко рѣшѧ: «Оубиите ѥго или сожьзите ѥго!» Нъ Богъ избави ѥго отъ огнꙗ. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людьмъ, иже вѣроуѭтъ.
И рече: «Взѧсте тъкъмо кумиры кромѣ Бога отъ любъве междю вами въ животѣ сего мира. Потомь въ Дьнь Въскрьсениꙗ отъвръгнете дроугъ дроуга и проклънете дроугъ дроуга; и обиталище вашѥ бѫдетъ Огнь, и нѣ бѫдетъ вамъ помощьниковъ.»
И Лотъ вѣрова ѥмоу. И рече: «Въистинѫ, преселꙗѭ сѧ къ Господиноу моѥмоу; въистинѫ, Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.»
И дахомъ ѥмоу Исаака и Иꙗкова, и поставихомъ средѣ потомьства ѥго пророчьство и Кънигѫ; и дахомъ ѥмоу мьздоу ѥго въ сѥмь мирѣ; и въистинѫ, въ Послѣдьнѥѥмь тъ средѣ праведьныхъ.
И Лотъ, ѥгда рече людьмъ своимъ: «Въистинѫ, творите нечьстиѥ, ѥгоже никътоже отъ мировъ не прѣдъидошѧ въ нѥмь.
Приступаѥте ли къ мѫжемъ и прѣсѣкаѥте пѫть и творите въ събраниꙗхъ вашихъ то, ѥже отвръжено?» И отъвѣтъ людии ѥго бысть тъкъмо, ꙗко рѣшѧ: «Принеси намъ казнь Божию, аще правьдивъ ѥси.»
Рече: «Господи мои! Помози ми противоу людии, иже творѧтъ растлѣниѥ.»
И ѥгда посъланьници Наши приидошѧ къ Аврааму съ радостьноѭ вѣстиѭ, рѣшѧ: «Въистинѫ, погоубимъ люди сего града; въистинѫ, людиѥ ѥго неправьдьни соуть.»
Рече: «Въистинѫ, Лотъ тамо.» Рѣшѧ: «Мы лоучьше вѣмъ, къто тамо. Поистинѣ избавимъ ѥго и домъ ѥго, развѣ жены ѥго; она ѥстъ отъ оставъшихъ.»
И ѥгда посъланьници Наши приидошѧ къ Лотоу, смѫщенъ бысть за нихъ и стѣсьнена бысть мышьца ѥго за нихъ. И рѣшѧ: «Не бои сѧ и не скръби; въистинѫ, избавимъ тѧ и домъ твои, развѣ жены твоѥѧ; она ѥстъ отъ оставъшихъ.
Въистинѫ, низъпосылаѥмъ на люди сего града гнѣвъ съ небесе за то, ꙗко нечьстиво дѣꙗхѫ.»
И въистинѫ, оставихомъ отъ того знамениѥ ꙗсьноѥ людьмъ, иже разоумѣѭтъ.
И къ Мадиꙗноу брата ихъ Шоуаиба. И рече: «О людиѥ мои! Покланꙗите сѧ Богоу и ждѣте Дьне Послѣдьнꙗго, и не творите пакости на земли.»
Нъ отъвръгошѧ ѥго, и трѧсениѥ постиже ихъ, и оутро лежаахѫ въ домѣхъ своихъ, пали.
И Адъ и Ѳамоудъ — и ꙗвьно вамъ отъ жилищь ихъ. И бѣсъ оукраси имъ дѣла ихъ и отврати ихъ отъ пѫти, дондеже зрѧчи бышѧ.
И Кореи и Фараонъ и Аманъ — и въистинѫ, Моисии прииде къ нимъ съ доказы ꙗсьными, нъ гръди бышѧ на земли; и не могошѧ прѣтещи Насъ.
И вьсꙗкого схватихомъ за грѣхъ ѥго. И отъ нихъ бысть тъ, на нѥгоже посълахомъ бурю каменьну, и отъ нихъ тъ, ѥгоже Крикъ схвати, и отъ нихъ тъ, ѥгоже земльꙗ пожьра, и отъ нихъ тъ, ѥгоже потопихомъ. И Богъ не бысть обидѧ ихъ, нъ тии обидꙗхѫ доушѧ своѧ.
Подобиѥ тѣхъ, иже приѥмлѭтъ покровителѧ кромѣ Бога, ѥстъ ꙗко подобиѥ паѫка, иже приѥмлетъ домъ; и въистинѫ, наислабѣишии отъ домовъ ѥстъ домъ паѫчьнъ, аще бы вѣдали.
Въистинѫ, Богъ вѣстъ вьсе, ѥже призываѭтъ кромѣ Нѥго; и Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.
И сиꙗ подобиꙗ — приводимъ ихъ людьмъ; и никътоже разоумѣѭтъ ихъ, развѣ тии, иже имоуть вѣдѣниѥ.
Богъ сътвори небеса и земльѭ въ истинѣ. Въистинѫ, въ томь ѥстъ знамениѥ вѣроуѭщиимъ.
Чьти, ѥже откръвено бысть тебѣ отъ Кънигы, и оутвръди молитвѫ. Въистинѫ, молитва въздрьжитъ отъ нечьстиꙗ и отвръженаго; и поминаниѥ Божиѥ вѧщьше ѥстъ. И Богъ вѣстъ, ѥже творите.
И не прѣпираите сѧ съ Людьми Кънигы, развѣ наилоучьшимь образомь, кромѣ тѣхъ средѣ нихъ, иже неправьдоу творѧтъ. И рьцѣте: «Вѣроуѥмъ въ то, ѥже низъпосълано бысть намъ и ѥже низъпосълано бысть вамъ; и Богъ нашь и Богъ вашь ѥстъ Ѥдинъ, и Ѥмоу Прѣдаваѥмъ сѧ.»
И тако низъпосълахомъ тебѣ Кънигѫ. И тии, имъже дахомъ Кънигѫ, вѣроуѭтъ въ нѭ, и средѣ сихъ соуть тии, иже вѣроуѭтъ въ нѭ; и никътоже отвръгаѥтъ знамениꙗ Наша, развѣ тии, иже сокрыѭтъ.
И не бысть ты чьтоущь прѣжде нѥго ни ѥдиноѧ кънигы, ни писааше ѥѧ дѣсьницеѭ своѥѭ; тъгда послѣдоуѭщии лъжи оусумьнили бы сѧ.
Нѣ, то соуть знамениꙗ ꙗсна въ пръсьхъ тѣхъ, имъже дано бысть вѣдѣниѥ; и никътоже отвръгаѥтъ знамениꙗ Наша, развѣ неправьдьнии.
И глаголѭтъ: «Почьто не низъпосълана бышѧ на нь знамениꙗ отъ Господа ѥго?» Рьци: «Знамениꙗ тъкъмо оу Бога, и азъ тъкъмо предъоупрѣждатель ꙗвьнъ.»
Не довълѣѥтъ ли имъ, ꙗко низъпосълахомъ тебѣ Кънигѫ, ꙗже чьтетъ сѧ имъ? Въистинѫ, въ нѥи милость и напоминаниѥ людьмъ, иже вѣроуѭтъ.
Рьци: «Богъ довълѣѥтъ ꙗко Свѣдѣтель междю мъноѭ и вами. Вѣстъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и на земли. И вѣровавъшии въ лъжь и сокрывъшии Бога, тии соуть погыбъшии.»
И просѧтъ тѧ поспѣшити казнь. И аще бы не срокъ оуставлѥнъ, приила бы на нихъ казнь; и поистинѣ приидетъ на нихъ вънезаапѫ, дондеже не чоуѭтъ.
Просѧтъ тѧ поспѣшити казнь; и въистинѫ, Пагоуба обиимоуть сокрывъшиѧ,
въ Дьнь, ѥгда казнь покриѥтъ ихъ свышѥ и изъподъ ногъ ихъ. И речетъ: «Въкоусите, ѥже творꙗасте.»
О раби Мои, иже вѣроуѥте! Въистинѫ, земльꙗ Моꙗ пространьна; тѣмьже Мнѣ ѥдиномоу покланꙗите сѧ.
Вьсꙗка доуша въкоуситъ съмрьть; потомь къ Намъ възвращени бѫдете.
И вѣровавъшиѧ и творѧщиѧ праведьнаꙗ дѣла — поистинѣ водворимъ ихъ въ горьницахъ Вьртограда, подъ нимиже рѣкы текоутъ, прѣбываѭщиихъ тамо. Добра ѥстъ мьзда дѣлателемъ,
иже тръпѣливи соуть и оупъваѭтъ на Господа своѥго.
И колико тварии не носитъ потрѣбы своѥѧ; Богъ подаваѥтъ ѥи и вамъ. И Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вѣдыи.
И аще бысте въпросили ихъ: «Къто сътвори небеса и земльѭ и покори слъньце и мѣсѧць?» поистинѣ рекли бы: «Богъ.» Како же отвращаѥми соуть?
Богъ расширꙗѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ отъ рабовъ Своихъ, и стѣснꙗѥтъ ѭ ѥмоу. Въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Вѣдыи.
И аще бысте въпросили ихъ: «Къто низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе и оживлꙗѥтъ земльѭ тѣмь по съмрьти ѥѧ?» поистинѣ рекли бы: «Богъ.» Рьци: «Хвала Богоу!» Нъ множаише ихъ не разоумѣѭтъ.
И животъ сего мира нѣстъ, развѣ забава и игра; и въистинѫ, обитѣль Послѣдьнꙗго — та ѥстъ Животъ, аще бы вѣдали.
И ѥгда въсходѧтъ на корабль, призываѭтъ Бога, очищаѭще вѣрѫ свою Ѥмоу. Потомь ѥгда изведетъ ихъ безопасьно на земльѭ, се! приобщаѭтъ,
да сокрыѭтъ то, ѥже дахомъ имъ, и да наслаждаѭтъ сѧ. Скоро оувѣдѧтъ.
Не видѣшѧ ли, ꙗко сътворихомъ свѧтыню безопасьнѫ, дондеже людиѥ похыщаѥми бываѭтъ ѡкрьстъ ихъ? Тогда ли вѣроуѭтъ въ лъжь и сокрываѭтъ благодать Божию?
И къто неправьдьнѣиши того, иже измышлꙗѥтъ лъжѭ на Бога или отвръгаѥтъ истинѫ, ѥгда приидетъ къ нѥмоу? Нѣстъ ли въ Пагоубѣ обиталище сокрывъшиимъ?
И тии, иже подвизаѭтъ сѧ о Насъ, поистинѣ наставимъ ихъ на пѫти Наша. И въистинѫ, Богъ съ добротворьци.

Ар-Роумъ Ромеи

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ.
Ромеи побѣждени бышѧ
въ земли ближьшеи; и тии по побѣждении своѥмь побѣдѧтъ
въ нѣколико лѣтъ. Божиѥ ѥстъ повелѣниѥ, прѣжде и послѣ; и въ тъ Дьнь вѣроуѭщии възрадоуѭтъ сѧ
помощиѭ Божиѥѭ. Помагаѥтъ, ѥмоуже хощетъ; и Тъ ѥстъ Сильныи, Милосрьдьныи.
Обѣщаниѥ Божиѥ. Не измѣнꙗѥтъ Богъ обѣщаниꙗ Своѥго, нъ множаише людии не вѣдѧтъ.
Вѣдѧтъ обличиѥ жизни сего свѣта, а о Послѣдьнемь небрежьни соуть.
Не размыслишѧ ли въ себѣ? Не сътвори Богъ небесъ и земли и ѥже межю ними, развѣ въ истинѣ и на срокъ оуставлѥнъ. И въистинѫ, мънози отъ людии сокрываѭтъ сърѣтениѥ съ Господьмь своимь.
Не поутьшьствоваша ли по земли и видѣша, како бысть коньць тѣхъ, иже прѣжде нихъ? Бѣша сильнѣише нихъ и вспахашѧ землѭ и възградишѧ на нѥи бо́лѣе, нежели сии възградишѧ; и посъланьници ихъ приидошѧ къ нимъ съ ꙗвьными доказы. И Богъ не обидѣ ихъ, нъ сами сѧ обидѣшѧ.
Потомь коньць тѣхъ, иже сътворишѧ зъло, бысть зълъ, понеже отвръгошѧ знамениꙗ Божиꙗ и посмѣꙗшѧ сѧ имъ.
Богъ начинаѥтъ творениѥ, потомь повторꙗѥтъ ꙗ, потомь къ Нѥмоу възвращени бѫдете.
И въ Дьнь, ѥгда Часъ приидетъ, виноватии онѣмѣѭтъ.
И нѣ бѫдетъ имъ ходатаѥвъ отъ дроузии ихъ, и сокрыѭтъ дроузи своѧ.
И въ Дьнь, ѥгда Часъ приидетъ, въ тъ Дьнь раздѣлѧтъ сѧ.
Тѣмъ, иже вѣровашѧ и творишѧ праведьнаꙗ дѣла, възвеселени бѫдоутъ въ вьртоградѣ.
А тѣмъ, иже сокрышѧ и отвръгошѧ знамениꙗ нашѧ и сърѣтениѥ Послѣдьнꙗго, тии приведени бѫдоутъ къ казни.
Тѣмьже славите Бога, ѥгда вступаѥте въ вечеръ и ѥгда вступаѥте въ оутро.
И Ѥмоу хвала на небесѣхъ и на земли, и по полоудьне и ѥгда вступаѥте въ полъдьнь.
Извлачаѥтъ живоѥ отъ мрьтваго и извлачаѥтъ мрьтвоѥ отъ живаго, и оживлꙗѥтъ землѭ по съмрьти ѥѧ. И тако извлечени бѫдете.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ, ꙗко сътвори васъ отъ пръсти, потомь се, вы ѥсте съмрьтьни, разсыпани.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ, ꙗко сътвори вамъ отъ васъ самихъ дроужиницы, да обрѧщете покои въ нихъ, и положи межю вами любовь и милосрьдиѥ. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людемъ размышлꙗѭщиимъ.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ сътворениѥ небесъ и земли, и различиѥ ѧзыковъ вашихъ и шаровъ вашихъ. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ вѣдѫщиимъ.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ сънъ вашь нощиѭ и дьньмь, и искаиѥ вашѥ щедрости Ѥго. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людемъ слышащиимъ.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ, ꙗко показоуѥтъ вамъ мълниѭ, въ страхъ и въ надеждѫ, и низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе и оживлꙗѥтъ тѣмь землѭ по съмрьти ѥѧ. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людемъ разоумѣѭщиимъ.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ, ꙗко небо и земли стоꙗтъ повелѣниѥмь Ѥго. Потомь, ѥгда призоветъ васъ призываниѥмь отъ земли, се, изыдете.
И Ѥмоу принадлежитъ вьсꙗкъ, иже на небесѣхъ и на земли; вьси прѣданьно послоушьни Ѥмоу.
И Тъ ѥстъ, иже начинаѥтъ творениѥ, потомь повторꙗѥтъ ꙗ, и то ѥмоу наилегъчаише. И Ѥго ѥстъ подобиѥ наивышьшеѥ на небесѣхъ и на земли; и Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.
Приводитъ вамъ подобиѥ отъ васъ самѣхъ: ѥстъ ли вамъ отъ тѣхъ, ѩже десница ваша обладаѥтъ, дроузи въ томь, ѥже дахомъ вамъ, да бѫдете равьни тамо, и боите сѧ ихъ, ꙗкоже боите сѧ дроугъ дроуга? Тако подробьно излагаѥмъ знамениꙗ людемъ разоумѣѭщиимъ.
Нъ тии, иже неправьдѫ творѧтъ, послѣдоуѭтъ желаниꙗмъ своимъ безъ вѣдѣниꙗ. Тогда кто наставитъ того, ѥгоже Богъ заведетъ? И нѣстъ имъ помощьниковъ.
Тѣмьже обрати лице своѥ къ вѣрѣ, мѫжь чистыѧ вѣры — природа Божиꙗ, на нѥиже сътвори люди. Нѣстъ измѣнениꙗ творениꙗ Божиꙗ. Се ѥстъ вѣра права, нъ множаише людии не вѣдѧтъ —
обращаѭще сѧ къ Нѥмоу; и боите сѧ Ѥго, и оутвръдите молитвѫ, и не бѫдите отъ придававъшихъ,
отъ тѣхъ, иже раздѣлишѧ вѣрѫ свою и бышѧ толпами, вьсꙗка дроужина радоуѭщи сѧ о томь, ѥже оу нихъ.
И ѥгда коснетъ сѧ людии бѣда, призываѭтъ Господа своѥго, обращаѭще сѧ къ Нѥмоу; потомь, ѥгда даде имъ вкоусити милости отъ Себе, се, дроужина отъ нихъ придаваѥтъ Господиноу своѥмоу,
да сокрыѭтъ, ѥже дахомъ имъ. Тѣмьже наслаждаите сѧ; скоро оувѣсте.
Или низъпосълахомъ на нихъ власть, ꙗже глаголетъ о томь, ѥже обыкошѧ придавати?
И ѥгда даѥмъ людемъ вкоусити милости, радоуѭтъ сѧ тѣмь; а аще постигнетъ ихъ зъло за то, ѥже рѫцѣ ихъ посълашѧ прѣжде, се, отчаꙗваѭтъ сѧ.
Не видѣли ли, ꙗко Богъ раздвигаѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ, и съоужаѥтъ ѭ? Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ людемъ вѣроуѭщиимъ.
Тѣмьже даи сроднику право ѥго, и оубогоумоу, и пѫтьникоу. Се ѥстъ наилоучьше тѣмъ, иже желаѭтъ лица Божиꙗ; и тии соуть оуспѣвъшии.
И ѥже даѥте въ лихвѫ, да оумъножитъ сѧ на богатьствѣ людии, не оумъножаѥтъ сѧ оу Бога. И ѥже даѥте въ милостынѭ, желаѭще лица Божиꙗ, тии, тии соуть оумъноженыи.
Богъ ѥстъ, иже сътвори васъ, потомь даде вамъ потрѣбѫ, потомь оумрьтвитъ васъ, потомь оживитъ васъ. Ѥстъ ли кто отъ дроузии вашихъ, иже творитъ чьто отъ того? Слава Ѥмоу, и превъзнесенъ да бѫдетъ надъ тѣмь, ѥже придаваѭтъ!
Ꙗвила сѧ ѥстъ пакость на сушѣ и на мори за то, ѥже рѫцѣ людии стѧжашѧ, да даде имъ вкоусити нѣчьто отъ того, ѥже сътворишѧ, да мощьно възвратѧтъ сѧ.
Рьци: «Поутьшьствоуите по земли и зрите, како бысть коньць тѣхъ, иже прѣжде. Множаише ихъ бѣша придаваѭщии.»
Тѣмьже обрати лице своѥ къ вѣрѣ правои, прѣжде нежели приидетъ отъ Бога Дьнь, ѥгоже не отвратити. Въ тъ Дьнь раздѣлѧтъ сѧ.
Иже сокрыѥтъ, сокрываниѥ ѥго ѥстъ противѫ нѥго; и иже творитъ правьдѫ, доушамъ своимъ оуготовлꙗѭтъ,
да възнаградитъ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, отъ щедрости Своѥѧ. Въистинѫ, не любитъ сокрываѭщихъ.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ, ꙗко посылаѥтъ вѣтры ꙗко благовѣстьникы, да даде вамъ вкоусити отъ милости Своѥѧ, и да плаваѭтъ корабли повелѣниѥмь Ѥго, и да ищете отъ щедрости Ѥго, и да мощьно благодарите.
И въистинѫ, посълахомъ прѣжде тебе посъланьникы къ людемъ ихъ, и приидошѧ къ нимъ съ ꙗвьными доказы. Потомь отъмьстихомъ виноватымъ; и должьно бѣ Намъ помощи вѣроуѭщиимъ.
Богъ ѥстъ, иже посылаѥтъ вѣтры, ꙗже двизаѭтъ облакы, потомь раздвигаѥтъ ихъ на небеси, ꙗкоже хощетъ, и разбиваѥтъ ихъ, и видиши дъждь исходѧщии отъ срѣды ихъ. Потомь, ѥгда низъпосылаѥтъ ѥго на тѣхъ отъ рабъ Своихъ, ѩже хощетъ, се, радоуѭтъ сѧ,
аще и прѣжде нежели низъпосъланъ бысть на нихъ, прѣжде того, бѣша въ отчаꙗнии.
Тѣмьже зьри на слѣды милости Божиѧ, како оживлꙗѥтъ землѭ по съмрьти ѥѧ. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Оживлꙗтель мрьтвыхъ; и Тъ ѥстъ надъ вьсѣми вещьми Силенъ.
И аще бы посълали вѣтръ и видѣли бы ꙗ жлътоу, прѣбыли бы потомь сокрываѭще.
Въистинѫ, не можеши сътворити, да мрьтвии слышѧтъ, ни можеши сътворити, да глоуси слышѧтъ призываниѥ, ѥгда обращаѭтъ хрьбеты, отходѧще.
И не можеши настàвити слѣпыхъ отъ заблѫждениꙗ ихъ. Не можеши сътворити, да никтоже слышитъ, развѣ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ въ знамениꙗ нашѧ, ибо тии Прѣдани.
Богъ ѥстъ, иже сътвори васъ въ слабости, потомь оустави по слабости крѣпость, потомь оустави по крѣпости слабость и сѣдинѫ. Творитъ, ѥже хощетъ; и Тъ ѥстъ Вѣдыи, Сильныи.
И въ Дьнь, ѥгда Часъ приидетъ, клънѫтъ сѧ виноватии, ꙗко не прѣбышѧ, развѣ часъ. Тако отвращаѥми бываахѫ.
Нъ тии, имъже дано бысть вѣдѣниѥ и вѣра, рекоутъ: «Въистинѫ, прѣбысте, въ оуставлении Божиимь, до Дьне Въскрѣсениꙗ; и сь ѥстъ Дьнь Въскрѣсениꙗ, нъ вы не обыкосте вѣдѣти.»
Тѣмьже въ тъ Дьнь не поможетъ извинениѥ тѣмъ, иже сътворишѧ неправьдѫ, ни бѫдетъ имъ дано исправити сѧ.
И въистинѫ, привели ѥсмъ людемъ въ семь Чьтении вьсꙗкъ образъ подобиꙗ; и аще принесеши имъ знамениѥ, рекоутъ сокрывъшии: «Вы ѥсте тъкъмо послѣдователи лъжи.»
Тако Богъ запечатлꙗѥтъ сръдьца тѣхъ, иже не вѣдѧтъ.
Тѣмьже тръпи; въистинѫ, обѣщаниѥ Божиѥ ѥстъ истиньно. И да не колеблѭтъ тебе тии, иже нѣсоуть оувѣрени.

Лоукманъ Лоукманъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ.
Сиꙗ соуть знамениꙗ Кънигы Прѣмѫдрыѧ,
наставлѥниѥ и милость творѧщиимъ добро,
иже оутвръждаѭтъ молитвѫ и даѭтъ милостынѭ и твръдо вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ.
Тии соуть наставлѥни Господьмь своимь, и тии соуть оуспѣвъшии.
И отъ людии ѥстъ тъ, иже коупитъ праздьнословиꙗ, да заведетъ отъ пѫти Божиꙗ безъ вѣдѣниꙗ, и вземлетъ ꙗ въ роуганиѥ. Тѣмъ имъ ѥстъ казнь оунижающаꙗ.
И ѥгда чьтоутъ сѧ ѥмоу знамениꙗ нашѧ, отвращаѥтъ сѧ въ гръдости, ꙗко бы не слышалъ ихъ, ꙗко бы въ оушесѣхъ ѥго глоухота. Тѣмьже възвѣсти ѥмоу казнь болѣзньнѫ.
Въистинѫ, вѣровавъшиимъ и творившиимъ праведьнаꙗ дѣла имъ соуть Вьртогради Наслаждениꙗ,
прѣбываѭще тамо; обѣщаниѥ Божиѥ ѥстъ истиньно; и Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.
Сътвори небеса безъ стълпъ, ѩже видите, и положи на земли горы тврьдыѧ, да не качаѥтъ сѧ съ вами, и разсыпа тамо отъ вьсꙗкоѧ твари. И низъпосълахомъ съ небесе водѫ и произрастихомъ тамо отъ вьсꙗкоѧ пары благородьныѧ.
Се ѥстъ творениѥ Божиѥ. Тѣмьже покажите ми, чьто тии кромѣ Нѥго сътворишѧ. Нъ неправьдьнии соуть въ заблѫждении ꙗвьнѣмь.
И въистинѫ, дахомъ Лоукманоу прѣмѫдрость: «Благодари Бога. И иже благодаритъ, благодаритъ за доушѫ свою; а иже неблагодарьнъ, то въистинѫ Богъ ѥстъ Самодовълѣнъ, Хвалимъ.»
И ѥгда рече Лоукманъ сыноу своѥмоу, наставлꙗѧ ѥго: «О сыноу мои! Не придаваи Богоу; въистинѫ, придаваниѥ ѥстъ неправьда великаꙗ.»
И заповѣдахомъ чловѣкоу о родителехъ ѥго — мати ѥго носи ѥго въ слабости на слабость, и отъсъсаниѥ ѥго въ два лѣта — «Благодари Мнѣ и родителема своима; къ Мнѣ ѥстъ поутьшьствиѥ.
Нъ аще подвизаѭтъ сѧ съ тобоѭ, да придаваѥши Мнѣ то, о нѥмьже нѣстъ ти вѣдѣниꙗ, не послоушаи ихъ. Нъ дрьжи ихъ дроужиноѭ въ семь свѣтѣ чьстьно, и послѣдоуи пѫтемъ того, иже обращаѥтъ сѧ къ Мнѣ. Потомь къ Мнѣ ѥстъ възвращениѥ вашѥ, и повѣмь вамъ, ѥже обыкосте творити.»
«О сыноу мои! Въистинѫ, аще и бѫдетъ тѧжесть зрьна горьчичьнаго и бѫдетъ въ камени или на небесѣхъ или на земли, Богъ извлечетъ ѥ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Тоньчаишии, Свѣдыи.
О сыноу мои! Оутвръди молитвѫ и повелѣваи правьдѫ и запрѣщаи неправьдѫ, и тръпи, ѥже постигнетъ тѧ. Въистинѫ, то ѥстъ отъ тврьдыхъ рѣшении дѣлъ.
И не отвращаи ланиты своѥи отъ людии въ прѣзьрѣнии, и не ходи по земли тъщеславьно. Въистинѫ, Богъ не любитъ вьсꙗкаго хвастьника горделиваго.
И бѫди оумѣрьнъ въ походѣ своѥмь и оумали гласъ свои; въистинѫ, наиненавистьнѣишии отъ гласовъ ѥстъ гласъ осьла.»
Не видите ли, ꙗко Богъ покори вамъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли, и облилъ на васъ благодати Своѧ, ꙗвьныѧ и сокрытыѧ? И отъ людии ѥстъ тъ, иже прѣпираѥтъ сѧ о Бозѣ безъ вѣдѣниꙗ или наставлѥниꙗ или Кънигы свѣтьлыѧ.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Послѣдоуите тому, ѥже Богъ низъпосъла», глаголѭтъ: «Нъ послѣдоуѥмъ тому, на нѥмьже обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ.» Чьто! Аще бы и диꙗволъ звалъ ихъ къ казни Пламене?
И иже прѣдастъ лице своѥ Богоу, доньдеже ѥстъ творьць добра, тъ оухвати рѫкоꙗть тврьдьшоу; и къ Богоу ѥстъ коньць вьсꙗкыхъ дѣлъ.
И иже сокрыѥтъ, да не тоужиши о сокрывании ѥго. Къ Намъ ѥстъ възвращениѥ ихъ, и повѣмъ имъ, ѥже сътворишѧ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вѣдыи, ѥже въ гроудехъ.
Даѥмъ имъ наслаждати сѧ мало, потомь гонимъ ихъ къ казни жестокои.
И аще бы ты въпросилъ ихъ: «Кто сътвори небеса и землѭ?» рекли бы: «Богъ.» Рьци: «Хвала Богоу!» Нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
Богоу принадлежитъ, ѥже на небесѣхъ и на земли. Въистинѫ, Богъ, Тъ ѥстъ Самодовълѣнъ, Хвалимъ.
И аще бы вьсꙗко дрѣво на земли было перомь и море, съ седмиѭ морьми по нѥмь, да дополнитъ ꙗ, не исчрьпали бы сѧ словеса Божиꙗ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Силенъ, Прѣмѫдръ.
Сътворениѥ вашѥ и въскрѣсениѥ вашѥ ѥстъ тъкъмо ꙗко доуша ѥдина. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Слышащии, Видѧщии.
Не видиши ли, ꙗко Богъ влагаѥтъ нощь въ дьнь и влагаѥтъ дьнь въ нощь, и покори слъньце и мѣсѧць, вьсꙗкъ текоущии до срока оуставлѥнаго? И ꙗко Богъ Свѣдыи ѥстъ, ѥже творите?
Се ѥстъ, понеже Богъ, Тъ ѥстъ Истина, и то, ѥже призываѭтъ кромѣ Нѥго, ѥстъ лъжь, и ꙗко Богъ, Тъ ѥстъ Наивышьшии, Наивеличаишии.
Не видиши ли, ꙗко корабли плаваѭтъ по морю благодатиѭ Божиѥѭ, да покажетъ вамъ отъ знамении Своихъ? Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ вьсꙗкомоу твръдомоу, благодарьномоу.
И ѥгда волна покрыѥтъ ихъ ꙗко навѣсы, призываѭтъ Бога, творѧще вѣрѫ свою искрьнѫ Ѥмоу. Потомь, ѥгда спасетъ ихъ на сушѫ, нѣции отъ нихъ оумѣрьни. И не отвръгаѥтъ знамении нашихъ никтоже, развѣ вьсꙗкъ невѣрьнъ, неблагодарьнъ.
О людиѥ! Боите сѧ Господа вашего и страшите сѧ Дьне, ѥгда ни родитель не поможетъ чѧдоу своѥмоу, ни чѧдо не поможетъ родителю ни мало. Въистинѫ, обѣщаниѥ Божиѥ ѥстъ истиньно. Тѣмьже да не прѣльщаѥтъ васъ жизнь сего свѣта, и да не прѣльщаѥтъ васъ Прѣльстьникъ о Бозѣ.
Въистинѫ, Богъ, оу Нѥго ѥстъ вѣдѣниѥ Часа; и Тъ низъпосылаѥтъ дъждь; и Тъ вѣстъ, ѥже въ чрѣвехъ. И ни ѥдина дoуша не вѣстъ, ѥже стѧжетъ заоутра, и ни ѥдина дoуша не вѣстъ, въ коѥи земли оумретъ. Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вѣдыи, Свѣдыи.

Ас-Саджда Поклонениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Алифъ, Лāмъ, Мīмъ.
Низъпосъланиѥ Кънигы, въ нѥиже нѣстъ съмьнѣниꙗ, отъ Господа мировъ.
Или глаголѭтъ: «Тъ измысли ꙗ»? Нъ тъ ѥстъ Истина отъ Господа твоѥго, да предъоупрѣдиши люди, къ нимъже не прииде предъоупрѣдитель прѣжде тебе, да мощьно наставлѥни бѫдоутъ.
Богъ ѥстъ, иже сътвори небеса и землѭ, и ѥже межю ними, въ шесть дьнии, потомь възшьлъ на Прѣстолъ. Нѣстъ вамъ кромѣ Нѥго покровителꙗ ни ходатаꙗ. Не помѧнете ли?
Направлꙗѥтъ дѣло отъ небесе къ земли; потомь възходитъ къ Нѥмоу въ Дьнь, ѥгоже мѣра ѥстъ тысѧча лѣтъ того, ѥже считаѥте.
Тъ ѥстъ Вѣдатель незримаго и видимаго, Сильныи, Милосрьдьныи,
иже сътвори добрымь вьсꙗкоѥ, ѥже сътвори, и начѧ творениѥ чловѣка отъ глины,
потомь сътвори потомьство ѥго отъ извлечениꙗ воды хоудыѧ,
потомь образова ѥго и въдъхнѫ въ нь отъ Доуха Своѥго; и оустави вамъ слоухъ и зракъ и сръдьца. Мало ѥстъ, ꙗко благодарите.
И глаголѭтъ: «Ѥгда погыбнемъ въ земли, тогда ли бѫдемъ въ творении новѣмь?» Нъ въ сърѣтении Господа своѥго тии соуть сокрываѭщии.
Рьци: «Аньгелъ Съмрьти, иже приставлѥнъ надъ вами, възьметъ васъ, потомь къ Господиноу вашемоу възвращени бѫдете.»
И аще бы ты видѣлъ, ѥгда виноватии повѣсѧтъ главы прѣдъ Господьмь своимь: «Господи нашь! Видѣхомъ и слышахомъ; тѣмьже възврати насъ, да сътворимъ правьдѫ; въистинѫ, нынѣ оувѣрени ѥсмъ.»
И аще быхомъ хотѣли, дали быхомъ вьсꙗкои доуши наставлѥниѥ ѥѧ, нъ слово отъ Мене сбыло сѧ: «Наплъню пагоубѫ незримыми и чловѣчьствомь вькоупѣ.»
«Тѣмьже вкоусите, понеже забысте сърѣтениѥ сего Дьне вашего; въистинѫ, забыхомъ васъ. И вкоусите казнь вѣчьности за то, ѥже обыкосте творити.»
Тъкъмо тии вѣроуѭтъ въ знамениꙗ нашѧ, иже, ѥгда напомѧнѫти бываѭтъ ими, падаѭтъ на поклонениѥ и славѧтъ хвалѫ Господа своѥго, и не гръдѧтъ сѧ.
Ребра ихъ оставлꙗѭтъ ложа; призываѭтъ Господа своѥго въ страсѣ и надеждѣ, и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ.
Ни ѥдина дoуша не вѣстъ, ѥже съкрыто ѥстъ имъ отъ оутѣхы очесъ, възданиѥ за то, ѥже обыкошѧ творити.
Тогда ли тъ, иже вѣроуѥтъ, ꙗко тъ, иже нечьстивъ? Нѣсоуть равьни.
Тѣмъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, имъ соуть Вьртогради Обитаниꙗ, гостеприимьство за то, ѥже обыкошѧ творити.
Нъ тѣмъ, иже нечьстиви, обиталище ихъ ѥстъ Огнь. Ѥгда хотѧтъ изыти отъ нѥго, възвращаѥми бываѭтъ въ нь, и речетъ сѧ имъ: «Вкоусите казнь Огнꙗ, ѭже обыкосте отвръгати.»
И даимъ имъ вкоусити казнь ближьшоу прѣжде казни бо́льшоѧ, да мощьно възвратѧтъ сѧ.
И кто ѥстъ неправьдьнѣише того, иже напомѧнѫтъ бываѥтъ знамениꙗми Господа своѥго, потомь отвращаѥтъ сѧ отъ нихъ? Въистинѫ, отъмьстимъ виноватымъ.
И въистинѫ, дахомъ Моисеови Кънигѫ; тѣмьже не бѫди въ съмьнѣнии о сърѣтении ѥго; и сътворихомъ ѭ наставлѥниѥмь Чѧдомъ Израилѥвымъ.
И оуставихомъ отъ нихъ вождѧ, наставлꙗѭщиихъ повелѣниѥмь нашимь, ѥгда тръпѣливи бѣша и твръдо вѣроваахѫ въ знамениꙗ нашѧ.
Въистинѫ, Господь твои, Тъ разсѫдитъ межю ними въ Дьнь Въскрѣсениꙗ о томь, въ чемьже различахѫ сѧ.
Не наставлꙗѥтъ ли ихъ, колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ, въ жилищихъ ихъже ходѧтъ? Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ; не слышѧтъ ли?
Не видѣли ли, ꙗко гонимъ водѫ къ земли безплодьнои и извлачаѥмъ тѣмь жатвы, отъ нихъже скоти ихъ ꙗдѧтъ, и тии сами? Не видѧтъ ли?
И глаголѭтъ: «Когда ѥстъ Побѣда сиꙗ, аще истиньни ѥсте?»
Рьци: «Въ Дьнь Побѣды не поможетъ вѣра сокрывъшиихъ, ни бѫдетъ имъ данъ отъдыхъ.»
Тѣмьже отврати сѧ отъ нихъ и жди; въистинѫ, тии ждоутъ.

Аль-Ахзабъ Соѭзьници

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О Пророче! Блюди сѧ Бога и не послоушаи сокрывъшиихъ и лицемѣръ. Въистинѫ, Богъ въину ѥстъ Вьсевѣдыи, Прѣмѫдрыи.
И слѣдоуи томоу, ѥже откръваѥтъ сѧ тебѣ отъ Господа твоѥго. Въистинѫ, Богъ въину вѣстъ, ѥже творите.
И положи оупованиѥ своѥ на Бога, и Богъ довълѣѥтъ ꙗко Хранитель.
Не сътвори Богъ ни ѥдиномоу мѫжоу двоу сръдьць въ пръсьхъ ѥго. И не сътвори дроужьниць вашихъ, ѩже нарицаѥте ꙗко матери вашѧ, матерьми вашими. И не сътвори приимьцевъ вашихъ сынами вашими. То тъкъмо слово оустъ вашихъ. И Богъ глаголѥтъ истинѫ, и Тъ наставлꙗѥтъ на пѫть.
Зовите ихъ отьци ихъ; то правьдьнѣише прѣдъ Богомь. И аще не вѣсте отьць ихъ, то тии соуть братиꙗ ваша въ вѣрѣ и подопечьнии ваши. И нѣстъ оукоризны на васъ въ томь, въ чемьже заблѫдите, нъ въ томь, ѥже сръдьца ваша замышлꙗѭтъ. И Богъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
Пророкъ ближьши ѥстъ вѣроуѭщиимъ нежели доушѧ ихъ сами, и жены ѥго соуть матери ихъ. И тии, иже сродьствомь съвѧзани, ближьши соуть дроугъ дроугоу въ Кънизѣ Божии нежели вѣроуѭщии и преселивъшии сѧ, развѣ ꙗко сътворите соѭзьникомъ вашимъ добро. То вписано бысть въ Кънизѣ.
И ѥгда взѧхомъ отъ пророковъ завѣтъ ихъ, и отъ тебе, и отъ Ноꙗ, и Авраама, и Моисиꙗ, и Иисоуса сына Мариина; и взѧхомъ отъ нихъ завѣтъ торжьствьнъ,
да въпроситъ правьдивыхъ о правьдивости ихъ. И оуготовалъ сокрывъшиимъ казнь болѣзньнѫ.
О вѣроуѭщии! Помьнѣте благодать Божию вамъ, ѥгда вои приидошѧ на васъ, и посълахомъ на нихъ вѣтръ и вои, ихъже не видѣсте. И Богъ въину видитъ, ѥже творите.
Ѥгда приидошѧ на васъ свышѥ и снизоу, и ѥгда очеса въздивꙗшѧ и сръдьца достигошѧ гръланъ, и помышлꙗсте помышлꙗ различьна о Бозѣ.
Тамо вѣроуѭщии искоушени бышѧ и потрѧсени потрѧсениѥмь великымь.
И ѥгда лицемѣри и тии, въ ихъже сръдьцихъ болѣзнь, рѣшѧ: «Богъ и Посъланьникъ Ѥго не обѣщашѧ намъ, развѣ прѣльщениꙗ.»
И ѥгда чѧсть ихъ рече: «О людиѥ Ꙗтриба! Нѣстъ вамъ стоꙗниꙗ, тѣмьже възвратите сѧ.» И чѧсть ихъ просꙗше позволѥниꙗ оу Пророка, глаголѭще: «Въистинѫ, домы наши отвръсти соуть», дондеже не бышѧ отвръсти. Хотꙗхѫ тъкъмо бѣгъства.
И аще бы вторгнѫти сѧ на нихъ отъ странъ ѥго, и бы просили ихъ приступити къ мѧтежоу, тъ бы сътворили, и не замедлили бы тамо, развѣ мало.
И оуже бышѧ дали завѣтъ Богоу прѣжде, ꙗко не обратѧтъ хрьбьтовъ. И завѣтъ съ Богомь въпрошенъ бѫдетъ.
Рьци: «Бѣгъство не пользоуѥтъ вамъ, аще бѣжите отъ съмрьти или заклании, и тъгда не дастъ сѧ вамъ оутѣха, развѣ мало.»
Рьци: «Къто ѥстъ тъ, иже защититъ васъ отъ Бога, аще замышлꙗѥтъ вамъ зъло или замышлꙗѥтъ милость?» И не обрѧщоутъ за сѧ, кромѣ Бога, ни соѭзьника, ни помощьника.
Богъ оуже вѣстъ тѣхъ средѣ васъ, иже възбранꙗѭтъ, и тѣхъ, иже глаголѭтъ братиꙗмъ своимъ: «Приидѣте къ намъ», и не приходѧтъ на битвѫ, развѣ мало,
скѫпи къ вамъ. И ѥгда страхъ приидетъ, видиши ихъ зьрѧщиихъ на тѧ, очеса ихъ вращаѭщаꙗ сѧ ꙗко тъ, ѥгоже съмрьть одолѣваѥтъ. Нъ ѥгда страхъ отъидетъ, бичоуѭтъ васъ ѧзыкы остры, скѫпи къ доброу. Тии не вѣровашѧ, и Богъ оуничтожилъ дѣла ихъ. И то въину легъко ѥстъ Богоу.
Помышлꙗѭтъ, ꙗко соѭзьници не отъидошѧ. И аще бы соѭзьници пришьли, хотѣли бы быти въ поустыни средѣ кочевьниковъ, въпрашаѭще о вѣстьхъ вашихъ. И аще бы были средѣ васъ, не бились бы, развѣ мало.
Въистинѫ, въ Посъланьницѣ Божиимь ѥстъ вамъ образъ добръ за того, иже оупъваѥтъ на Бога и Дьнь Послѣдьнии и поминаѥтъ Бога мъного.
И ѥгда вѣроуѭщии оузьрѣшѧ соѭзьникы, рѣшѧ: «Се ѥстъ то, ѥже обѣщалъ намъ Богъ и Посъланьникъ Ѥго, и Богъ и Посъланьникъ Ѥго правьдѫ глаголашѧ.» И не оумножи имъ, развѣ вѣры и Прѣданьства.
Средѣ вѣроуѭщихъ мѫжи, иже истиньни бышѧ завѣтоу своѥмоу съ Богомь. Средѣ нихъ тъ, иже исплъни обѣтъ свои, и средѣ нихъ тъ, иже ждетъ; и не измѣнишѧ ничьсоже,
да Богъ въздастъ правьдивымъ за правьдивость ихъ и да казнитъ лицемѣры, аще хощетъ, или обратитъ сѧ къ нимъ. Въистинѫ, Богъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
И Богъ отрази сокрывъшиѧ въ гнѣвѣ ихъ, не стѧжавъшиѧ никакого добра. И Богъ довълѣ вѣроуѭщиимъ въ битвѣ. И Богъ въину ѥстъ Сильнъ, Могѫщь.
И сведе тѣхъ отъ Людии Кънигы, иже подъпирааше ихъ, съ крѣпостии ихъ, и въвръже страхъ въ сръдьца ихъ. Чѧсть оубисте и чѧсть плѣнисте.
И сътвори, да наслѣдоуѥте земльѭ ихъ и жилища ихъ и богатьство ихъ, и земльѭ, ѭже не стѫпаасте. И Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
О Пророче! Рьци женамъ своимъ: «Аще хощете живота сего мира и оукрашениꙗ ѥго, то приидѣте, потрѣбоу вамъ дамъ и отъпоущоу васъ отъпоущениѥмь добрымь.»
«И аще хощете Бога и Посъланьника Ѥго и обиталище Послѣдьнꙗго, то въистинѫ Богъ оуготовалъ добротворицамъ средѣ васъ мьздоу великѫ.»
О жены Пророка! Котораꙗ отъ васъ сътворитъ нечьстиѥ ꙗвьноѥ, оудвоена бѫдетъ ѥи казнь двоицеѭ. И то въину легъко ѥстъ Богоу.
И котораꙗ отъ васъ прѣдана ѥстъ Богоу и Посъланьникоу Ѥго и творитъ правьдоу, дамы ѥи мьздоу двоицеѭ, и оуготовахомъ ѥи потрѣбѫ щедрѫ.
О жены Пророка! Нѣсте ꙗко жены иныѧ. Аще богобоꙗзньны ѥсте, то не бѫдѣте мѧкъкы рѣчиѭ, да не възжелаѥтъ тъ, въ ѥгоже сръдьци болѣзнь, и глаголите словеса подобаѭщаꙗ.
И прѣбываите въ домѣхъ своихъ и не оукрашаите сѧ ꙗко въ оукрашении невѣдѣниꙗ прьваго. И бѫдѣте оутвръждены въ молитвѣ и дадите милостынѭ и послоушаите Бога и Посъланьника Ѥго. Богъ хощетъ тъкъмо отъѧти скврънѫ отъ васъ, о Людиѥ Домоу, и очистити васъ очищениѥмь тъщательнымь.
И помьнѣте то, ѥже чьтетъ сѧ въ домѣхъ вашихъ отъ знамении Божиихъ и мѫдрости. Въистинѫ, Богъ въину ѥстъ Тънъкъ, Вѣдъ.
Въистинѫ, мѫжи Прѣдании и жены Прѣданы, и мѫжи вѣроуѭщии и жены вѣроуѭщиѧ, и мѫжи прѣданнии и жены прѣданны, и мѫжи правьдивии и жены правьдивы, и мѫжи тръпѣливии и жены тръпѣливы, и мѫжи смирении и жены смирены, и мѫжи милостивии и жены милостивы, и мѫжи постьници и жены постьницѧ, и мѫжи хранѧщии чистотѫ свою и жены хранѧщиѧ, и мѫжи поминаѭщии Бога мъного и жены поминаѭщиѧ — Богъ оуготовалъ имъ прощениѥ и мьздоу великѫ.
И нѣстъ за вѣроуѭщаго мѫжа ни за вѣроуѭщѫ женѫ, ѥгда Богъ и Посъланьникъ Ѥго рѣшишѧ о дѣлѣ, да бы имоуть вольбѫ въ дѣлѣ своѥмь. И иже ослоушаѥтъ сѧ Бога и Посъланьника Ѥго, тъ заблѫди заблѫждениѥмь ꙗвьнымь.
И ѥгда глаголалъ ѥси томоу, на нѥгоже Богъ излиꙗ благодать и ты излиꙗ благодать: «Оудрьжи дроужьницоу свою и блюди сѧ Бога», и сокрывалъ ѥси въ доуши своѥи то, ѥже Богъ ꙗвити хотꙗше, и боꙗлъ сѧ ѥси людии, дондеже Богъ болѣе достоинъ бысть, да боꙗлъ бы сѧ ѥси Ѥго. И ѥгда Заидъ коньча, ѥже хотꙗше, отъ нѥѧ, жѣнихомъ ѭ тебѣ, да не бѫдетъ вины на вѣроуѭщиихъ въ дѣлѣ женъ приимьцевъ ихъ, ѥгда кончашѧ, ѥже хотꙗше, отъ нихъ. И повелѣниѥ Божиѥ въину исплънꙗѥтъ сѧ.
Нѣстъ вины на Пророцѣ въ томь, ѥже Богъ оурѣклъ ѥмоу. Таковъ бысть обычаи Божии съ тѣми, иже прѣидошѧ прѣжде; и повелѣниѥ Божиѥ ѥстъ оурѣчениѥ рѣшено.
Тии, иже възвѣщаѭтъ посълании Божиꙗ и боꙗтъ сѧ Ѥго, и не боꙗтъ сѧ никогоже, развѣ Бога. И Богъ довълѣѥтъ ꙗко Считатель.
Мохаммедъ нѣстъ отьць ни ѥдиного мѫжа средѣ васъ, нъ тъ ѥстъ Посъланьникъ Божии и Печать Пророковъ. И Богъ въину ѥстъ Вѣдыи вьсꙗкыхъ вещии.
О вѣроуѭщии! Поминаите Бога поминаниѥмь мъногомь,
и славославьте Ѥго оутро и вечеръ.
Тъ ѥстъ, иже благословлꙗѥтъ васъ, и аньгели Ѥго, да изведетъ васъ отъ тьмы въ свѣтъ. И Тъ въину Милосрьдьнъ къ вѣроуѭщиимъ.
Привѣтъ ихъ въ дьнь, ѥгда сърѣтоутъ Ѥго, бѫдетъ: «Миръ!» И оуготовалъ имъ мьздоу щедрѫ.
О Пророче! Въистинѫ, Мы посълахомъ тѧ ꙗко свѣдѣтелꙗ и носителꙗ радостьноѧ вѣсти и предъоупрѣждателꙗ,
и призываѭщаго къ Богоу позволѥниѥмь Ѥго, и свѣтильникъ свѣтодаваѭщь.
И възвѣсти вѣроуѭщиимъ радость, ꙗко имъ щедрость великаꙗ отъ Бога.
И не послоушаи сокрывъшиихъ и лицемѣръ, и прѣзьри досаждениꙗ ихъ, и положи оупованиѥ своѥ на Бога. И Богъ довълѣѥтъ ꙗко Хранитель.
О вѣроуѭщии! Ѥгда жените сѧ вѣроуѭщими женами и потомь разлоучите сѧ съ ними, прѣжде неже коснѫсте сѧ ихъ, то нѣстъ срока ждатьнаго за васъ считати противоу нихъ. Тѣмьже потрѣбоу даите имъ и отъпоустите ихъ отъпоущениѥмь добрымь.
О Пророче! Въистинѫ, законьны сътворихомъ тебѣ жены твоѧ, имъже далъ ѥси мьзды ихъ, и тѣхъ, ꙗже дѣсьница твоꙗ имоуть отъ тѣхъ, ꙗже далъ тебѣ Богъ ꙗко корысть, и дъщери братии отьца твоѥго и дъщери сестръ отьца твоѥго, и дъщери братии матере твоѥѧ и дъщери сестръ матере твоѥѧ, иже преселишѧ сѧ съ тобоѭ, и женѫ вѣроуѭщѫ, аще дастъ сѧ Пророкоу, аще Пророкъ хощетъ жити сѧ ѥѭ — правъ тебѣ ѥдиномоу, не вѣроуѭщиимъ. Вѣмъ, ѥже оурѣкохомъ имъ о женахъ ихъ и о тѣхъ, ꙗже дѣсьницѧ ихъ имоуть, да не бѫдетъ вины на тебѣ. И Богъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
Отложити можеши, ѭже хощеши отъ нихъ, и приѧти, ѭже хощеши; и ѭже хощеши отъ тѣхъ, ꙗже отъставилъ ѥси, нѣстъ оукоризны на тебѣ. То ближьше ѥстъ, да очеса ихъ оутѣшатъ сѧ и не скръбѧтъ, и да бѫдоутъ довольны тѣмь, ѥже даѥши имъ, вьсꙗкоѧ. И Богъ вѣстъ, ѥже въ сръдьцихъ вашихъ. И Богъ въину ѥстъ Вьсевѣдыи, Тръпѣливъ.
Жены не законьны тебѣ послѣ, ни ꙗко измѣниши ихъ за жены ины, аще и красота ихъ оугодьна тебѣ, развѣ тѣхъ, ꙗже дѣсьница твоꙗ имоуть. И Богъ въину надъ вьсѣми вещьми Стражь.
О вѣроуѭщии! Не въходите въ домы Пророка, развѣ аще позволитъ сѧ вамъ на ꙗдь, не ждоуще приготовлꙗниꙗ ѥѧ. Нъ ѥгда призовоутъ сѧ, то вънидѣте; и ѥгда ꙗсте, разидите сѧ и не задрьжите сѧ, ищоуще бесѣды. Въистинѫ, то досаждааше Пророкоу, и стыдꙗше сѧ васъ; нъ Богъ не стыдитъ сѧ истины. И ѥгда просите отъ нихъ чьто, просите отъ нихъ изъ за завѣсы. То чистѣише сръдьцамъ вашимъ и сръдьцамъ ихъ. И нѣстъ вамъ досаждати Посъланьникоу Божию, ни ꙗко бы жили сѧ женами ѥго по нѥмь николиже. Въистинѫ, то бысть прѣдъ Богомь вещь мрьзъка.
Аще ꙗвлꙗѥте вещь или сокрываѥте ѭ, въистинѫ Богъ въину ѥстъ Вѣдыи вьсꙗкыхъ вещии.
Нѣстъ оукоризны на нихъ о отьцихъ ихъ, ни сынѣхъ ихъ, ни братиꙗхъ ихъ, ни сынѣхъ братии ихъ, ни сынѣхъ сестръ ихъ, ни женахъ ихъ, ни ѥже дѣсьницѧ ихъ имоуть. И блюдите сѧ Бога. Въистинѫ, Богъ въину надъ вьсѣми вещьми Свѣдѣтель.
Въистинѫ, Богъ и аньгели Ѥго посылаѭтъ благословениꙗ на Пророка. О вѣроуѭщии! Посылаите благословениꙗ на нь и привѣтьствоуите ѥго привѣтомь мирьнымь.
Въистинѫ, тии, иже досаждаѭтъ Богоу и Посъланьникоу Ѥго — прокли ихъ Богъ въ сѥмь мирѣ и Послѣдьнѥѥмь, и оуготовалъ имъ казнь поносительнѫ.
И тии, иже досаждаѭтъ вѣроуѭщиимъ мѫжемъ и вѣроуѭщимъ женамъ за то, ѥгоже не заслоужишѧ, тии несоутъ брѣмѧ клеветы и грѣха ꙗвьна.
О Пророче! Рьци женамъ своимъ и дъщерьмъ своимъ и женамъ вѣроуѭщихъ, да надвлачѧтъ на сѧ одежды вънѣшьнѧ. То ближьше, да познаны бѫдоутъ и не досаждаѥмы. И Богъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.
Аще лицемѣри и тии, въ ихъже сръдьцихъ болѣзнь, и мѧтежьници въ градѣ не прѣстанѫтъ, поистинѣ подвигнемъ тѧ на нихъ; потомь не бѫдоутъ сѫсѣди твои тамо, развѣ мало,
проклѧти; идеже обрѧщоутъ сѧ, схвачени бѫдоутъ и заклани заклаинѥмь тъщательнымь.
Таковъ бысть обычаи Божии съ тѣми, иже прѣидошѧ прѣжде. И не обрѧщеши измѣнениꙗ въ обычаи Божиимь.
Людиѥ въпрашаѭтъ тѧ о Часѣ. Рьци: «Вѣдѣниѥ о нѥмь тъкъмо оу Бога.» И чьто дастъ тебѣ знати? Може быти Часъ близъ.
Въистинѫ, Богъ проклѧ сокрывъшиѧ и оуготовалъ имъ Пламень,
прѣбываѭщиимъ тамо вѣчьно, не обрѣтаѭщиимъ ни соѭзьника, ни помощьника.
Въ дьнь, ѥгда лица ихъ обращена бѫдоутъ въ Огни, рекоутъ: «О, аще бы послоушахомъ Бога и послоушахомъ Посъланьника!»
И рекоутъ: «Господи нашь! Въистинѫ, послоушахомъ вельможь нашихъ и великыхъ нашихъ, и заведошѧ насъ отъ пѫти.»
«Господи нашь! Даи имъ двоинѫ чѧсть казни и прокльни ихъ клѧтвоѭ великоѭ.»
О вѣроуѭщии! Не бѫдите ꙗко тии, иже досаждааше Моисию, нъ Богъ очисти ѥго отъ того, ѥже глаголашѧ. И бысть отличенъ прѣдъ Богомь.
О вѣроуѭщии! Блюдите сѧ Бога и глаголите слово правоѥ.
Исправитъ дѣла ваша за васъ и проститъ вамъ грѣхы вашѧ. И иже послоушаѥтъ Бога и Посъланьника Ѥго, тъ достиглъ побѣды великоѧ.
Въистинѫ, прѣдъложихомъ Довѣриѥ небесемъ и земли и горамъ, нъ отъказашѧ сѧ нести ꙗ и оуклонишѧ сѧ отъ нѥго; нъ чловѣкъ понесе ꙗ. Въистинѫ, тъ въину неправьдьнъ бысть, невѣждъ бысть,
да казнитъ Богъ лицемѣры мѫжѧ и лицемѣрицѧ жены, и приобщаѭщиѧ мѫжѧ и жены; и да обратитъ сѧ Богъ милостиѭ къ вѣроуѭщиимъ мѫжемъ и вѣроуѭщимъ женамъ. И Богъ въину ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьнъ.

Сабаа Сава

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Хвала Богоу, Ѥмоуже принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли; и Ѥмоу хвала въ Послѣдьнѥѥмь. И Тъ ѥстъ Прѣмѫдрыи, Вьсевѣдъ.
Вѣстъ, ѥже входитъ въ земльѭ и ѥже исходитъ изъ нѥѧ, и ѥже сънисходитъ съ небесе и ѥже въсходитъ тамо; и Тъ ѥстъ Милосрьдьныи, Прощаѭщии.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Часъ не приидетъ на насъ николиже.» Рьци: «Ѥи, Господьмь моимь! Поистинѣ приидетъ на васъ.» Вѣдыи незримоѥ! Ни тѧжьсть мошьки на небесѣхъ ни на земли не оутечетъ отъ Нѥго, ни ѥже мьньше того, ни вѧщьше, нъ вьсе ѥстъ въ Кънизѣ ꙗсьнѣ,
да въздастъ вѣровавъшиимъ и творѧщиимъ праведьнаꙗ дѣла. Тѣмъ прощениѥ и потрѣба щедраꙗ.
И тии, иже тщатъ сѧ противоу знамении Нашихъ, да обоуѭтъ ихъ, тѣмъ казнь гнѣва болѣзньна.
И тии, имъже дано бысть вѣдѣниѥ, видѧтъ, ꙗко то, ѥже низъпосълано бысть тебѣ отъ Господа твоѥго, ѥстъ истина, и наставлꙗѥтъ на пѫть Сильнаго, Хвалимаго.
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Покажемъ ли вамъ мѫжа, иже извѣщаваѥтъ васъ, ꙗко ѥгда истлѣѥте до коньца, въистинѫ бѫдете въ творении новѣ?
Измысли ли лъжѭ на Бога, или безоумиѥ ли въ нѥмь?» Нѣ, тии, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ, въ казни соуть и заблѫждении далечьнѣ.
Не видѣшѧ ли, ѥже прѣдъ ними и ѥже за ними отъ небесе и земли? Аще хощемъ, можемъ сътворити, да земльꙗ пожьретъ ихъ, или сътворити, да чѧсть небесе падетъ на нихъ. Въистинѫ, въ томь знамениѥ вьсꙗкомоу рабоу, иже обращаѥтъ сѧ въ покаꙗнии.
И въистинѫ, дахомъ Давидоу щедрость отъ Насъ: «О горы! Отъзвоучаите съ нимь, и вы, птицы!» И оумѧкчихомъ желѣзо ѥмоу:
«Дѣлаи широкы бръни и мѣри добрѣ кольца.» И творите правьдоу; въистинѫ, видѫщь ѥсмь, ѥже творите.
И Соломоноу вѣтръ, ходъ ѥго оутрьнии поутьшьствиѥ мѣсѧчьно и ходъ ѥго вечеръний поутьшьствиѥ мѣсѧчьно. И сътворихомъ, да источьникъ мѣди течетъ ѥмоу. И отъ незримиихъ бышѧ тации, иже дѣлааше прѣдъ нимь позволѥниѥмь Господа ѥго. И иже отъ нихъ отклони сѧ отъ повелѣниꙗ Нашего, дахомъ ѥмоу вкоусити казнь Пламене.
Дѣлааше ѥмоу, ѥже хотꙗше, отъ свѧтынь и подобии и корытъ ꙗко водохранилищь и котьловъ вкопаныхъ. «Дѣлаите, о доме Давидовъ, въ благодарьности!» Нъ мало отъ рабовъ Моихъ соуть благодарьни.
Потомь ѥгда оурѣкохомъ съмрьть на нь, ничьтоже ꙗви имъ съмрьть ѥго, развѣ тварь земьна, ꙗже грызꙗше жьзлъ ѥго. Потомь ѥгда паде, незримии оузьрѣшѧ ꙗсьно, ꙗко аще бы вѣдали незримоѥ, не бы остали въ казни поносительнѣи.
Въистинѫ, за Савоу бысть знамениѥ въ обиталищи ихъ: два вьртограда о дѣсьнѫ и о шоуѭ. «Ꙗждьте отъ потрѣбы Господа вашего и благодарите Ѥмоу. Земльꙗ добраꙗ и Господь Прощаѭщь.»
Нъ отвратишѧ сѧ, и посълахомъ на нихъ потопъ плотины, и измѣнихомъ имъ два вьртограда ихъ на два вьртограда, родѧщаꙗ плодъ горькъ и тамарискъ и мало жостъ.
Тѣмь въздахомъ имъ за невѣрьность ихъ; и тако ли въздаваѥмъ комоу, развѣ невѣрьнымъ?
И поставихомъ междю ними и градами, ꙗже благословихомъ, грады видимы, и измѣрихомъ тамо поутьшьствиꙗ: «Поутьшьствоуите по нимъ нощиѭ и дьньмь безопасьно.»
Нъ рѣшѧ: «Господи нашь! Продължи разстоꙗниꙗ междю поутьшьствиꙗми нашими.» И обидꙗшѧ доушѧ своѧ, и сътворихомъ ихъ повѣстьми и расточихомъ ихъ до коньца. Въистинѫ, въ томь соуть знамениꙗ вьсꙗкомоу тръпѣливоумоу, благодарьноумоу.
И въистинѫ, Иблисъ подтвръди мьнениѥ своѥ о нихъ, и послѣдовашѧ ѥмоу, вьси развѣ чѧсти вѣроуѭщихъ.
И не имꙗше надъ ними власти, развѣ да оувѣмъ того, иже вѣроуѥтъ въ Послѣдьнѥѥ, отъ того, иже сумьнꙗѥтъ сѧ о нѥмь. И Господь твои надъ вьсѣми вещьми Хранитель.
Рьци: «Призовите тѣхъ, ихъже глаголѥте кромѣ Бога. Не имоуть тѧжьсти мошьки на небесѣхъ ни на земли, ни чѧсти въ нихъ, ни ѥстъ оу Нѥго средѣ ихъ помощьника.»
И ходатаиство не пользоуѥтъ оу Нѥго, развѣ за того, ѥмоуже позволитъ. Доньдеже ѥгда страхъ отъимоуть сѧ отъ сръдьць ихъ, рекоутъ: «Чьто рече Господь вашь?» Рекоутъ: «Истинѫ. И Тъ ѥстъ Наивышьшии, Наивеличаишии.»
Рьци: «Къто подаваѥтъ вамъ отъ небесъ и земли?» Рьци: «Богъ. И въистинѫ, или мы или вы ѥсте на наставлѥнии или въ заблѫждении ꙗвьнѣ.»
Рьци: «Не бѫдете въпрошени о томь, ѥже сътворихомъ, ни мы бѫдемъ въпрошени о томь, ѥже творите.»
Рьци: «Господь нашь съберетъ насъ вькоупѣ, потомь разсѫдитъ междю нами въ истинѣ; и Тъ ѥстъ Сѫдии, Вѣдыи.»
Рьци: «Покажите ми тѣхъ, ихъже присъѥдинисте Ѥмоу ꙗко причѧстьникы. Нѣ! Нъ Тъ ѥстъ Богъ, Сильныи, Прѣмѫдрыи.»
И не посълахомъ тѧ, развѣ къ вьсꙗкомоу чловѣчьствоу, носителемь радостьноѧ вѣсти и предъоупрѣждателемь; нъ множаише людии не вѣдѧтъ.
И глаголѭтъ: «Когда обѣщаниѥ сиѥ, аще правьдиви ѥсте?»
Рьци: «Вамъ оуставлѥниѥ Дьне, ѥгоже не можете отложити на часъ ни поспѣшити.»
И сокрывъшии глаголѭтъ: «Не бѫдемъ вѣровати николиже въ Чьтениѥ сиѥ, ни въ то, ѥже прѣжде нѥго бысть.» И аще бы видѣлъ, ѥгда неправьдьнии поставлѥни бѫдоутъ прѣдъ Господьмь своимь, въсылаѭще слово дроугъ дроугоу. Тии, иже оуничижени бышѧ, рекоутъ тѣмъ, иже гръди бышѧ: «Аще бы не вы, были бы мы вѣроуѭщии.»
Тии, иже гръди бышѧ, рекоутъ тѣмъ, иже оуничижени бышѧ: «Мы ли отвратихомъ васъ отъ наставлѥниꙗ, по том ꙗко прииде къ вамъ? Нѣ, вы сами виновьни бысте.»
И тии, иже оуничижени бышѧ, рекоутъ тѣмъ, иже гръди бышѧ: «Нѣ, нъ хытрость нощиѭ и дьньмь, ѥгда повелѣвааше намъ сокрывати Бога и поставлꙗти равьныхъ Ѥмоу.» И сокрыѭтъ раскаꙗниѥ, ѥгда оузьрѧтъ казнь; и возложимъ оковы на выѧ сокрывъшиихъ. Въздаваѥтъ ли сѧ имъ, развѣ за то, ѥже творꙗахѫ?
И не посълахомъ въ ни ѥдинъ градъ предъоупрѣждателꙗ, да не рѣшѧ богатии тамо: «Въистинѫ, мы сокрываѥмъ то, чимьже посълани бысте.»
И глаголѭтъ: «Имамъ вѧщьше богатьства и чѧдъ, и не бѫдемъ казнени.»
Рьци: «Въистинѫ, Господь мои расширꙗѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ, и стѣснꙗѥтъ ѭ; нъ множаише людии не вѣдѧтъ.»
И нѣстъ богатьство вашѥ ни чѧда вашꙗ то, ѥже приближаваѥтъ васъ къ Намъ мѣстомь, нъ иже вѣроуѥтъ и творитъ правьдоу, тѣмъ мьзда двоина за то, ѥже сътворишѧ, и тии бѫдоутъ въ горьницахъ, безопасьни.
И тии, иже тщатъ сѧ противоу знамении Нашихъ, да обоуѭтъ ихъ, тии приведени бѫдоутъ на казнь.
Рьци: «Въистинѫ, Господь мои расширꙗѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ отъ рабовъ Своихъ, и стѣснꙗѥтъ ѭ ѥмоу. И ѥже расходоуѥте, замѣнꙗѥтъ ꙗ; и Тъ ѥстъ наилоучьшии отъ подаваѭщихъ.»
И въ Дьнь, ѥгда съберетъ ихъ вьсꙗкого, потомь речетъ аньгеломъ: «Сии ли покланꙗхѫ сѧ вамъ?»
Рекоутъ: «Слава Тебѣ! Ты Покровитель нашь, не тии. Нѣ, покланꙗхѫ сѧ незримиимъ; множаише ихъ бышѧ вѣроуѭщии въ нихъ.»
«Тѣмьже дьньсь нѣстъ вамъ власти, ѥдиномоу надъ дроугымъ, ни на пользоу, ни на врѣдъ.» И речемъ тѣмъ, иже неправьдоу сътворишѧ: «Въкоусите казнь Огнꙗ, ѥгоже отъвръгаасте.»
И ѥгда знамениꙗ Наша чьтоутъ сѧ имъ ꙗко доказы ꙗсьни, глаголѭтъ: «Сь нѣстъ ничьтоже, развѣ мѫжь, иже хощетъ отвратити васъ отъ того, ѥмоуже покланꙗхѫ сѧ отьци ваши.» И глаголѭтъ: «Се нѣстъ ничьтоже, развѣ лъжь измышлена.» И сокрывъшии глаголѭтъ о истинѣ, ѥгда приидетъ къ нимъ: «Се нѣстъ ничьтоже, развѣ вълъхвованиѥ ꙗвьноѥ.»
И не дахомъ имъ кънигъ, да бы оучили, ни посълахомъ имъ прѣжде тебе предъоупрѣждателꙗ.
И тии, иже прѣжде нихъ, отъвръгошѧ, и не достигошѧ десѧтины того, ѥже дахомъ имъ, нъ отъвръгошѧ посъланьникы Моѧ. Тъгда каково бысть отъвръжениѥ Моѥ!
Рьци: «Оувѣщаваю васъ ѥдиноѭ вещиѭ тъкъмо: да станете прѣдъ Богомь, по двою и поѥдиномоу, и потомь размыслите. Нѣстъ безоумиꙗ въ дроужьницѣ вашемь; тъ нѣстъ ничьтоже, развѣ предъоупрѣждатель вамъ прѣдъ казниѭ жестокоѭ.»
Рьци: «Какѫ мьздоу просихъ отъ васъ, она вашꙗ ѥстъ. Мьзда моꙗ тъкъмо на Бозѣ; и Тъ надъ вьсѣми вещьми Свѣдѣтель.»
Рьци: «Въистинѫ, Господь мои мечетъ Истинѫ. Вѣдыи незримаго.»
Рьци: «Истина прииде, и лъжь не зачинаѥтъ и не повтарꙗѥтъ.»
Рьци: «Аще заблѫждоу, заблѫждоу тъкъмо противоу доушѧ своѥѧ; и аще наставлѥнъ ѥсмь, то тѣмь, ѥже откръваѥтъ мнѣ Господь мои. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Близъкъ.»
И аще бы видѣлъ, ѥгда оустрашени бѫдоутъ безъ оубѣжища, и схвачени бѫдоутъ отъ мѣста близъка,
и рекоутъ: «Вѣроуѥмъ въ нь!» Нъ како достигноутъ того отъ мѣста далечьна,
ѥгда сокрышѧ то прѣжде, и мечоутъ въ незримоѥ отъ мѣста далечьна?
И прѣграда поставлꙗѥтъ сѧ междю ними и тѣмь, ѥгоже хотѧтъ, ꙗкоже сътворено бысть съ подобьными имъ прѣжде. Въистинѫ, бышѧ въ сумьнѣнии тревожьнѣ.

Фатиръ Творьць

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Хвала Богоу, Творьцоу небесъ и земли, иже поставлꙗѥтъ аньгелы посъланьниками, имоущими крила по двою, по трию и по четырю. Прилагаѥтъ къ творению, ѥже хощетъ; въистинѫ, Богъ надъ вьсѣми вещьми Сильнъ.
Ѥже милости Богъ отвръзетъ людьмъ, никътоже можетъ оудрьжати; и ѥже оудрьжитъ, никътоже можетъ отъпоустити потомь. И Тъ ѥстъ Сильныи, Прѣмѫдрыи.
О людиѥ! Помьнѣте благодать Божию на васъ. Ѥстъ ли творьць инъ кромѣ Бога, иже подаваѥтъ вамъ отъ небесе и земли? Нѣстъ бога, развѣ Ѥго; како же отвращаѥми ѥсте?
И аще отъвръгаѭтъ тѧ, посъланьници прѣжде тебе отъвръжени бышѧ; и Богоу възвращаѭтъ сѧ вьсꙗ дѣла.
О людиѥ! Въистинѫ, обѣщаниѥ Божиѥ истиньно. Тѣмьже да не обольщаѥтъ васъ животъ сего мира, и да не обольщаѥтъ васъ Прѣльщатель о Бозѣ.
Въистинѫ, бѣсъ врагъ ѥстъ вамъ, тѣмьже приимите ѥго ꙗко врага. Призываѥтъ тъкъмо чѧсть свою, да бѫдоутъ дроужина Пламене.
Сокрывъшии — имъ казнь жестока; и вѣровавъшии и творѧщии праведьнаꙗ дѣла — имъ прощениѥ и мьзда великаꙗ.
Тъгда ли тъ, ѥмоуже зъло дѣла ѥго оукрашено ѥстъ, да помышлꙗѥтъ ꙗ добрымь? Въистинѫ, Богъ заводитъ въ заблѫждениѥ, ѥгоже хощетъ, и наставлꙗѥтъ, ѥгоже хощетъ. Тѣмьже да не погыбнетъ доуша твоꙗ въ печалехъ о нихъ; въистинѫ, Богъ вѣстъ, ѥже творѧтъ.
И Богъ ѥстъ тъ, иже посылаѥтъ вѣтры, и подъѥмлѭтъ облакы, и гонимъ ихъ на земльѭ мрьтвѫ и оживлꙗѥмъ земльѭ тѣмь по съмрьти ѥѧ. Тако бѫдетъ въскрьсениѥ.
Иже хощетъ сильнъ быти, то Богоу принадлежитъ вьсꙗ сила. Къ Нѥмоу въсходѧтъ словеса добраꙗ, и дѣло праведьно възвышаѥтъ ихъ. А тии, иже замышлꙗѭтъ зълаꙗ дѣла, имъ казнь жестока; и замыслъ тѣхъ — тъ погыбнетъ.
И Богъ сътвори васъ отъ пръсти, потомь отъ каплѧ сѣмене, потомь сътвори васъ парами. И ни ѥдина жена не носитъ ни раждаѥтъ, развѣ вѣдѣниѥмь Ѥго. И ни ѥдинъ дължьнолѣтьнъ не дължитъ сѧ, ни оумалꙗѥтъ сѧ чьто отъ живота ѥго, да не бысть въ Кънизѣ. Въистинѫ, то легъко ѥстъ Богоу.
И не равьна двѣ морꙗ: сиꙗ прѣсьна, сладъка, приꙗтьна къ питию, и сиꙗ сольна, горька. И отъ обоихъ ꙗсте плъть свѣжѫ и извлѣкаѥте оукрашениꙗ, ꙗже носите. И видиши кораблѧ, сѣкоущиѧ тамо, да ищете отъ щедрости Ѥго, и да по чаꙗнию възблагодарите.
Въводитъ нощь въ дьнь и въводитъ дьнь въ нощь, и покорилъ слъньце и мѣсѧць, кыижьдо текоущь до срока оуставлѥна. Тъ ѥстъ Богъ, Господь вашь; Ѥмоу принадлежитъ владычьство. И тии, ихъже призываѥте кромѣ Нѥго, не имоуть ни кожицѧ ꙗдра.
Аще призываѥте ихъ, не слышатъ зъваниꙗ вашего; и аще бы слышали, не могли бы отъвѣтити вамъ. И въ Дьнь Въскрьсениꙗ отъвръгноутъ приобщениѥ вашѥ. И никътоже можетъ извѣстити тѧ ꙗко Тъ, иже Вьсевѣдъ.
О людиѥ! Вы нѫждьни прѣдъ Богомь; и Богъ — Тъ ѥстъ Самодовольныи, Хвалимыи.
Аще хощетъ, можетъ отъѧти васъ и привести твореніѥ ново.
И то нѣстъ тѧжько Богоу.
И ни ѥдина обрѣменена доуша не понесетъ брѣмене иноѧ. И аще тѧжько обрѣменена доуша призоветъ на помощь за брѣмѧ своѥ, ничьсоже отъ нѥго понесоутъ, аще и сродьникъ бѫдетъ. Предъоупрѣждаѥши тъкъмо тѣхъ, иже боꙗтъ сѧ Господа своѥго въ незримомь и оутвръждени соуть въ молитвѣ. И иже очищаѥтъ сѧ, очищаѥтъ сѧ тъкъмо за доушѫ свою; и къ Богоу ѥстъ поутьшьствиѥ.
Не равьна слѣпъ и зьрѧщь,
ни тьма и свѣтъ,
ни сѣнь и знои жгоущии.
И не равьни живии и мрьтвии. Въистинѫ, Богъ сътворꙗѥтъ, да слышитъ, ѥгоже хощетъ; и ты не можеши сътворити, да тии, иже въ гробѣхъ, слышатъ.
Ты тъкъмо предъоупрѣждатель ѥси.
Въистинѫ, посълахомъ тѧ съ истиноѭ, носителемь радостьноѧ вѣсти и предъоупрѣждателемь; и нѣстъ ни ѥдиного ѧзыка, да не проиде средѣ нихъ предъоупрѣждатель.
И аще отъвръгаѭтъ тѧ, тии, иже прѣжде нихъ, тъкъмо тако отъвръгошѧ. Посъланьници ихъ приидошѧ къ нимъ съ доказы ꙗсьными и Писаниꙗми и Кънигоѭ просвѣщаѭщеѭ.
Потомь схватихъ сокрывъшиѧ; и каково бысть отъвръжениѥ Моѥ!
Не видиши ли, ꙗко Богъ низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе, и извлѣкаѥмъ тѣмь плоды различьныхъ цвѣтовъ? И отъ горъ соуть стьзи бѣлы и чрьвлены, различьныхъ цвѣтовъ, и чрьны ꙗко враны.
И отъ людии и звѣрии и скота, различьни тожде цвѣтами. Тъкъмо тии отъ рабовъ Ѥго боꙗтъ сѧ Бога, иже имоуть вѣдѣниѥ; въистинѫ, Богъ ѥстъ Сильнъ, Прощаѭщь.
Въистинѫ, тии, иже чьтоутъ Кънигѫ Божию и оутвръждени соуть въ молитвѣ и расходоуѭтъ отъ того, ѥже дахомъ имъ, тайно и ꙗвьно, оупъваѭтъ на тръговлю, ꙗже не погыбнетъ,
да въздастъ имъ мьзды ихъ исплъна и приложитъ имъ отъ щедрости Своѥѧ; въистинѫ, Тъ ѥстъ Прощаѭщии, Благодарьнъ.
И ѥже откръхомъ тебѣ отъ Кънигы ѥстъ истина, потвръждаѭщаꙗ то, ѥже прѣжде нѥго; въистинѫ, Богъ рабовъ Своихъ ѥстъ Вѣдъ, Видѧщь.
Потомь оуставихомъ Кънигѫ тѣмъ, ихъже избрахомъ отъ рабовъ Нашихъ. И средѣ нихъ тъ, иже обидитъ доушоу свою, и средѣ нихъ тъ, иже оумѣренъ, и средѣ нихъ тъ, иже прѣдьнии въ добрыхъ дѣлѣхъ, позволѥниѥмь Божиимь. Та ѥстъ щедрость великаꙗ.
Вьртогради Вѣчьнии, въ нѧже вънидоутъ; тамо оукрашаѥми соуть запѧстиꙗми златыми и бисьри; и одежды ихъ тамо шьлкъ.
И рекоутъ: «Хвала Богоу, иже отъѧ отъ насъ печаль; въистинѫ, Господь нашь ѥстъ Прощаѭщии, Благодарьнъ,
иже водвори насъ въ обиталищи прѣбываниꙗ, отъ щедрости Своѥѧ; не касаѥтъ сѧ насъ тамо ни трудъ, ни оутомлениѥ.»
А сокрывъшии — имъ Огнь Пагоубы. Не оурѣкаѥтъ сѧ имъ, да оумроутъ, ни облъгъчаѥтъ сѧ имъ казнь ѥго. Тако въздаваѥмъ вьсꙗкомоу сокрывъшемоу.
И въпиѭтъ тамо: «Господи нашь! Изведи насъ, да сътворимъ правьдоу, иноѥ нежели ѥже творꙗахомъ!» «Не дахомъ ли вамъ живота довольно дълъга, да тъ, иже хотꙗше размыслити, размыслилъ бы тамо? И предъоупрѣждатель прииде къ вамъ. Тѣмьже въкоусите! Неправьдьнымъ нѣстъ помощьника.»
Въистинѫ, Богъ ѥстъ Вѣдыи незримоѥ небесъ и земли; въистинѫ, Тъ вѣстъ, ѥже въ пръсьхъ.
Тъ ѥстъ, иже постави васъ намѣстьниками на земли. Тъгда иже сокриѥтъ, сокрываниѥ ѥго противоу ѥго самого. И сокрываниѥ сокрывъшиихъ не оумножаѥтъ имъ прѣдъ Господьмь ихъ, развѣ гноушениꙗ; и сокрываниѥ сокрывъшиихъ не оумножаѥтъ имъ ничьсоже, развѣ погыбѣли.
Рьци: «Видѣсте ли причѧстьникы вашѧ, ихъже призываѥте кромѣ Бога? Покажите ми, чьто сътворишѧ отъ земли, или имоуть ли чѧсть на небесѣхъ? Или дахомъ ли имъ кънигѫ, да имоуть доказъ ꙗвьнъ отъ нѥѧ?» Нѣ, неправьдьнии обѣщаваѭтъ дроугъ дроугоу тъкъмо прѣльщениѥ.
Въистинѫ, Богъ дръжитъ небеса и земльѭ, да не исчезноутъ. И аще бы исчезли, никътоже могълъ бы оудрьжати ихъ по Нѥмь; въистинѫ, Тъ въину ѥстъ Тръпѣливъ, Прощаѭщь.
И клѧшѧ сѧ Богомь клѧтвами наиторжьствьнѣишими, ꙗко аще бы предъоупрѣждатель пришьлъ къ нимъ, наставлѥнѣише были бы нежели вьсꙗкъ ѧзыкъ. Потомь ѥгда предъоупрѣждатель прииде къ нимъ, не оумножи имъ ничьсоже, развѣ отвращениꙗ,
гръдѧще сѧ на земли и замышлꙗѭще зъло. И зълъ замыслъ не обиимоуть никогоже, развѣ людии своихъ. Тогда ли ждоутъ чего, развѣ обычаꙗ людии прьвыхъ? И не обрѧщеши измѣнениꙗ въ обычаи Божиимь, и не обрѧщеши перемѣны въ обычаи Божиимь.
Не поутьшьствовашѧ ли по земли и не видѣшѧ ли, каковъ бысть коньць тѣхъ, иже прѣжде нихъ, а тии сильнѣиши бышѧ нихъ мощиѭ? И Богъ нѣстъ таковъ, да чьто на небесѣхъ или на земли обоуитъ Ѥго; въистинѫ, Тъ въину ѥстъ Вѣдыи, Сильнъ.
И аще бы Богъ каралъ люди за то, ѥже заслоужишѧ, не оставилъ бы на лицоу ѥѧ ни ѥдиноѧ твари; нъ отъкладаваѥтъ ихъ до срока оуставлѥна. Потомь ѥгда приидетъ срокъ ихъ, въистинѫ Богъ въину ѥстъ Видѧщь рабы Своѧ.

Ꙗ-Синъ Ꙗ-Синъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ꙗ-Синъ.
Прѣмѫдрымь Чьтениѥмь,
въистинѫ, ты ѥси средѣ посъланьниковъ,
на Пѫти Правомь,
низъпосълано отъ Сильнаго, Милосрьдьнаго,
да предъоупрѣдиши люди, ихъже отьци не бышѧ предъоупрѣждени, тѣмьже небрежьни соуть.
Оуже оправьдано бысть Слово надъ множаишими ихъ, тѣмьже не вѣроуѭтъ.
Въистинѫ, положихомъ на выꙗхъ ихъ оковы, и достигаѭтъ до подъбородъковъ, тѣмьже одеревлени соуть вышѥ.
И положихомъ прѣдъ ними прѣградѫ и за ними прѣградѫ и покрыхомъ ихъ, тѣмьже не видѧтъ.
И равьно ѥстъ имъ, аще ли предъоупрѣждаѥши ихъ или не предъоупрѣждаѥши — не вѣроуѭтъ.
Предъоупрѣдити можеши тъкъмо того, иже слѣдоуѥтъ Напоминанию и боитъ сѧ Вьсемилостиваго въ незримомь; тѣмьже възвѣсти ѥмоу радость прощениꙗ и мьзды благородьны.
Въистинѫ, Мы оживлꙗѥмъ мрьтвыхъ и записоуѥмъ, ѥже посълашѧ напрѣдъ и слѣды ихъ; и вьсꙗкоу вещь считахомъ въ Книзѣ ꙗсьнѣ.
И приведи имъ подобиѥ: обитатели града, ѥгда посъланьници приидошѧ къ нѥмоу.
Ѥгда посълахомъ къ нимъ двою, и отъвръгошѧ обою, и оукрѣпихомъ ихъ третиимь, и рѣшѧ: «Въистинѫ, мы посъланьници къ вамъ.»
Рѣшѧ: «Вы нѣсте ничьтоже, развѣ съмрьтьни ꙗко и мы, и Вьсемилостивыи не низъпосъла ничьсоже; вы тъкъмо лъжете.»
Рѣшѧ: «Господь нашь вѣстъ, ꙗко въистинѫ мы посъланьници къ вамъ,
и ничьтоже на насъ, развѣ ꙗсьноѥ извѣщениѥ.»
Рѣшѧ: «Въистинѫ, прорицаѥмъ зъло отъ васъ; аще не прѣстанете, поистинѣ побиѥмъ васъ камениѥмь и казнь болѣзньна отъ насъ поистинѣ коснетъ сѧ васъ.»
Рѣшѧ: «Зъло вашѥ при васъ самихъ. За то ли, ꙗко поминаѥте сѧ? Нѣ, вы людиѥ расточьни.»
И прииде отъ наидальнеишаго краꙗ града мѫжь, текоущь. Рече: «О людиѥ мои, послѣдоуите посъланьникомъ!
Послѣдоуите тѣмъ, иже не просѧтъ отъ васъ мьзды, и тии наставлѥни соуть.
И что ми ѥстъ, ꙗко не покланꙗю сѧ Томоу, иже сътвори мѧ, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете?
Възьмоу ли бозѣ кромѣ Нѥго? Аще Вьсемилостивыи хощетъ мнѣ врѣдъ, не пользоуѥтъ ходатаиство ихъ ничьсоже, ни избавѧтъ мѧ.
Въистинѫ, тъгда бы бы лъ въ заблѫждении ꙗвьнѣ.
Въистинѫ, вѣрова хъ въ Господа вашего, тѣмьже слышите мѧ!»
Речено бысть: «Вънииди въ Вьртоградъ.» Рече: «О, аще бы людиѥ мои вѣдали,
како Господь мои прости мнѣ и постави мѧ средѣ почьтеныхъ!»
И не низъпосълахомъ на люди ѥго по нѥмь вои съ небесе, ни бывааше, ꙗко бы посылали.
Нѣ бысть ничьтоже, развѣ крикъ ѥдинъ, и се, оугашени бышѧ.
Горе рабомъ! Не приходитъ къ нимъ посъланьникъ, да не посмѣѭтъ сѧ ѥмоу.
Не видѣшѧ ли, колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ, ꙗко не възвращаѭтъ сѧ къ нимъ?
И вьси, вькоупѣ, приведени бѫдоутъ прѣдъ Насъ.
И знамениѥ имъ ѥстъ земльꙗ мрьтва: оживихомъ ѭ и извлѣкохомъ изъ нѥѧ зрьно, и отъ нѥго ꙗдѧтъ.
И положихомъ тамо вьртогради финиковъ и виноградовъ, и сътворихомъ, да источьници бьѭтъ тамо,
да ꙗдѧтъ отъ плодъ ѥго — и рѫцѣ ихъ не сътворишѧ того. Не възблагодарѧтъ ли?
Слава Томоу, иже сътвори вьсꙗ пары, отъ того, ѥже земльꙗ растетъ, и отъ нихъ самихъ, и отъ того, ѥгоже не вѣдѧтъ.
И знамениѥ имъ ѥстъ нощь: снимаѥмъ отъ нѥѧ дьнь, и се, тии въ тьмѣ.
И слъньце течетъ на почивалище своѥ; то ѥстъ оурѣчениѥ Сильнаго, Вѣдѫщаго.
И мѣсѧць — оуставихомъ ѥмоу стоꙗниꙗ, доньдеже възвратитъ сѧ ꙗко стари кривъ вѣтвь финикова.
Не подобаѥтъ слъньцоу достигнѫти мѣсѧцоу, ни нощь не прѣтечетъ дьне; и вьсꙗкъ въ орбитѣ плаваѭтъ.
И знамениѥ имъ ѥстъ, ꙗко понесохомъ потомьство ихъ въ корабли нагроуженѣ,
и сътворихомъ имъ подобьна томоу, на нихъже ꙗздѧтъ.
И аще хощемъ, потопимъ ихъ, и нѣстъ въпиꙗниꙗ о помощи за нихъ, ни избавлꙗѥми бываѭтъ,
развѣ милостиѭ отъ Насъ и потрѣбоѭ на врѣмѧ.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Блюдите сѧ того, ѥже прѣдъ вами и ѥже за вами, да по чаꙗнию помиловани бѫдете» —
и не приходитъ къ нимъ ни ѥдино знамениѥ отъ знамении Господа ихъ, да не отвращаѭтъ сѧ отъ нѥго.
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Расходоуите отъ того, ѥже далъ вамъ Богъ», сокрывъшии глаголѭтъ вѣроуѭщиимъ: «Кръмимъ ли того, ѥгоже, аще бы Богъ хотѣлъ, Самъ бы накръмилъ? Вы тъкъмо въ заблѫждении ꙗвьнѣ.»
И глаголѭтъ: «Когда обѣщаниѥ сиѥ, аще правьдиви ѥсте?»
Не ждоутъ, развѣ крика ѥдиного, иже постигнетъ ихъ, дондеже прѣпираѭтъ сѧ междю собоѭ.
Тъгда не възмогоутъ сътворити завѣщаниꙗ, ни къ людьмъ своимъ възвратѧтъ сѧ.
И вътрѫбитъ сѧ, и се, отъ гробовъ къ Господиноу своѥмоу поспѣшатъ.
Рекоутъ: «Горе намъ! Къто въстави насъ отъ почивалища нашего?» «Се ѥстъ то, ѥже обѣща Вьсемилостивыи, и посъланьници правьдѫ глаголашѧ.»
Нѣ бѫдетъ ничьтоже, развѣ крикъ ѥдинъ, и се, вьси приведени прѣдъ Насъ.
Тѣмьже въ сь Дьнь ни ѥдина доуша не бѫдетъ обидима ни въ чемь, и не въздастъ сѧ вамъ, развѣ за то, ѥже творꙗасте.
Въистинѫ, дроужина Вьртограда дьньсь въ занѧтии, радоуѭще сѧ.
Тии и дроужьницѧ ихъ въ сѣнѣхъ, на ложахъ възлежѧще.
Имъ тамо плоды, и имъ вьсе, ѥгоже просѧтъ.
«Миръ!» — слово отъ Господа Милосрьдьнаго.
«И отдѣлите сѧ дьньсь, о виновьнии!»
«Не завѣщахъ ли вамъ, о чѧда Адамлꙗ, да не покланꙗѥте сѧ сатанѣ — въистинѫ, тъ ѥстъ вамъ врагъ ꙗвьнъ —
и да покланꙗѥте сѧ Мнѣ? Сь ѥстъ Пѫть Правыи.
И въистинѫ, заведе отъ васъ мъножьство великоѥ. Не разоумѣсте ли?
Сиꙗ ѥстъ Пагоуба, ꙗже обѣщана бысть вамъ.
Горите въ нѥи дьньсь за то, ꙗко сокрываасте.»
Въ сь Дьнь запечатаѥмъ оуста ихъ, и рѫцѣ ихъ бѫдоутъ глаголати Намъ, и ногы ихъ бѫдоутъ свѣдѣтельствовати о томь, ѥже заслоуживааше.
И аще бы хотѣли, избрисали бы очеса ихъ, и бѣжали бы на Пѫть — нъ како же тогда видѣли бы?
И аще бы хотѣли, прѣобразили бы ихъ на мѣстѣ ихъ, и не могли бы ни напрѣдъ, ни назадъ.
И ѥмоуже дадимъ животъ дълъгъ, обращаѥмъ ѥго въ творении. Не разоумѣѭтъ ли?
И не наоучихомъ ѥго пиитьствоу, ни подобаѥтъ ѥмоу. То нѣстъ ничьтоже, развѣ Напоминаниѥ и Чьтениѥ ꙗсьноѥ,
да предъоупрѣдитъ того, иже живъ ѥстъ, и да Слово оправьдаѥтъ сѧ на сокрывъшиихъ.
Не видѣшѧ ли, ꙗко сътворихомъ имъ, отъ дѣлъ рѫкъ Нашихъ, скотъ, и тии ѥстъ господариѥ ихъ?
И покорихомъ ихъ имъ, тѣмьже отъ нихъ ꙗзда ихъ, и отъ нихъ ꙗдѧтъ.
И имъ тамо ползы и питиꙗ. Не възблагодарѧтъ ли?
И взѧшѧ бозѣ кромѣ Бога, да по чаꙗнию подъпомогнѫти бѫдоутъ.
Не могоутъ подъпомогнѫти имъ, а тии имъ вои приведени.
Тѣмьже да не печалитъ тѧ слово ихъ. Въистинѫ, вѣмъ, ѥже сокрываѭтъ и ѥже ꙗвлꙗѭтъ.
Не видитъ ли чловѣкъ, ꙗко сътворихомъ ѥго отъ каплѧ? Потомь се, тъ ѥстъ противьникъ ꙗвьнъ.
И привелъ Намъ подобиѥ и забылъ свою тварь. Глаголѥтъ: «Къто оживитъ кости, ѥгда истлѣшѧ?»
Рьци: «Оживитъ ихъ Тъ, иже сътвори ихъ пръвыи разъ; и Тъ вьсꙗкоѧ твари Вѣдыи ѥстъ —
Тъ, иже сътвори вамъ отъ зелена дрѣвеса огнь, и се, отъ нѥго възжизаѥте.»
Нѣстъ ли Тъ, иже сътвори небеса и земльѭ, сильнъ сътворити подобьна имъ? Ѥи, поистинѣ! И Тъ ѥстъ Наивышьшии Творьць, Вьсевѣдыи.
Повелѣниѥ Ѥго, ѥгда хощетъ вещь, ѥстъ тъкъмо рещи ѥи: «Бѫди!» и ѥстъ.
Тѣмьже слава Томоу, въ Ѥгоже рѫцѣ владычьство вьсꙗкыхъ вещии, и къ Нѥмоу възвращени бѫдете.

Ас-Саффатъ Строѥнии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Строѥнными рѧдомь,
потомь отгонꙗѭщими оукоризноѭ,
потомь чьтоущими Напоминаниѥ!
Въистинѫ, Богъ вашь ѥстъ Ѥдинъ,
Господь небесъ и земли и ѥже междю ними, и Господь Въстоковъ.
Въистинѫ, оукрасихомъ ближьнеѥ небо оукрашениѥмь звѣздъ,
и хранениѥмь отъ вьсꙗкого бѣса мѧтежьна.
Не могоутъ прислоушивати сѧ къ съборищоу горьнемоу, и мечоутъ сѧ на нихъ отъ вьсꙗкоѧ страны,
отгонꙗѥми; и имъ казнь непрѣстаньна,
развѣ того, иже похытитъ кусъ, и пламень пронзаѭщь гонитъ ѥго.
Тѣмьже въпроси ихъ: «Тии ли тѧжьше на творениѥ, или тии, ихъже сътворихомъ?» Въистинѫ, сътворихомъ ихъ отъ глины лѣплꙗщѧ сѧ.
Нѣ, ты дивиши сѧ, а тии посмѣваѭтъ сѧ.
И ѥгда поминаѭтъ сѧ, не поминаѭтъ.
И ѥгда оузьрѧтъ знамениѥ, ищоутъ посмѣꙗти сѧ.
И глаголѭтъ: «Се нѣстъ ничьтоже, развѣ вълъхвованиѥ ꙗвьноѥ.
Ѥгда оумьремъ и бѫдемъ пръсть и кости, тъгда ли въскрѣшени бѫдемъ?
И отьци наши дрѣвьнии?»
Рьци: «Ѥи, и бѫдете смирени.»
Потомь тъкъмо крикъ ѥдинъ бѫдетъ, и се! зьрѧтъ.
И рекоутъ: «Горе намъ! Се ѥстъ Дьнь Сѫда.»
«Се ѥстъ Дьнь Раздѣлꙗ, ѥгоже отъвръгаасте.»
«Съберите тѣхъ, иже неправьдоу творꙗхѫ, и дроужьницѧ ихъ, и ѥже покланꙗхѫ сѧ
кромѣ Бога, и ведите ихъ на пѫть Пламене.
И задрьжите ихъ; въистинѫ, въпрошени бѫдоутъ.»
«Что вамъ, ꙗко не помагаѥте дроугъ дроугоу?»
Нѣ, въ сь Дьнь Прѣдаваѭтъ сѧ.
И обращаѭтъ сѧ дроугъ къ дроугоу, въпрашаѭще.
Глаголѭтъ: «Въистинѫ, вы приходꙗасте къ намъ отъ дѣсьноѧ страны.»
Глаголѭтъ: «Нѣ, вы сами нѣсте были вѣроуѭщии.
И не имꙗхомъ власти надъ вами; нѣ, вы сами бысте людиѥ прѣстѫпьни.
Тѣмьже слово Господа нашего оправьдано бысть на насъ; въистинѫ, въкоусимъ.
Тѣмьже заведохомъ васъ; въистинѫ, и сами заблѫди хомъ.»
Потомь въистинѫ, въ тъ Дьнь причѧстьници бѫдоутъ въ казни.
Въистинѫ, тако творимъ съ виновьными.
Въистинѫ, ѥгда глаголаше сѧ имъ: «Нѣстъ бога, развѣ Бога», гръди бывааше,
и глаголааше: «Оставимъ ли бозѣ нашѧ за пиита одрьжима?»
Нѣ, принесе истинѫ и потвръди посъланьникы.
Въистинѫ, въкоусите казнь болѣзньнѫ,
и не въздастъ сѧ вамъ, развѣ за то, ѥже творꙗасте,
развѣ рабомъ Божиимъ искрьниимъ.
Тѣмъ потрѣба извѣстьна,
плоды; и почьтени бѫдоутъ
въ Вьртоградѣхъ Радости,
на ложахъ, зьрѧще дроугъ къ дроугоу.
Обноситъ сѧ средѣ нихъ чаша отъ источьника,
бѣла, приꙗтьна пиѭщиимъ,
въ нѥиже нѣстъ мѫтьности, ни опиꙗнени бываѭтъ тѣмь.
И съ ними тии, иже скромьна зрака, широкоокы,
ꙗко бы ꙗица хранена.
И обращаѭтъ сѧ дроугъ къ дроугоу, въпрашаѭще.
Ѥдинъ отъ нихъ глаголѥтъ: «Въистинѫ, имꙗхъ дроужьника,
иже глаголааше: ‹Тогда ли ты отъ оутвръждаѭщихъ?
Ѥгда оумьремъ и бѫдемъ пръсть и кости, тъгда ли сѫдими бѫдемъ?›»
Глаголѥтъ: «Възьрите ли?»
И зьритъ и видитъ ѥго посредь Пламене.
Глаголѥтъ: «Богомь! Ты ѥдва не погоуби мѧ.
И аще бы не благодать Господа моѥго, бы лъ бы отъ приведеныхъ.»
«Тогда ли не оумьремъ,
развѣ съмрьтию нашеѭ пръвоѭ, и не бѫдемъ ли казнени?»
Въистинѫ, се ѥстъ побѣда наивышьшаꙗ.
За подобьноѥ семоу да дѣлаѭтъ дѣлатели.
Лоучьше ли то ꙗко гостеприимьство, или дрѣво Заккоумово?
Въистинѫ, сътворихомъ ꙗ искоушениѥмь неправьдьнымъ.
Въистинѫ, то дрѣво исходитъ въ корени Пламене.
Соцвѣтиꙗ ѥго ꙗко главы бѣсовъ.
И въистинѫ, ꙗсти бѫдоутъ отъ нѥго и наплънѧтъ чрѣва тѣмь.
Потомь въистинѫ, на то бѫдетъ имъ питиѥ воды кыпѧщѧ.
Потомь въистинѫ, възвращениѥ ихъ въ Пламень.
Въистинѫ, обрѣтошѧ отьцѧ своѧ заблѫдивъшиѧ,
и поспѣшаѭтъ по стопамъ ихъ.
И въистинѫ, множаише дрѣвьниихъ заблѫдишѧ прѣжде нихъ.
И въистинѫ, посълахомъ средѣ нихъ предъоупрѣждателѧ.
Потомь зьри, каковъ бысть коньць предъоупрѣжденыхъ,
развѣ рабовъ Божиихъ искрьниихъ.
И въистинѫ, Нои призва Насъ; и како добры Отъвѣщаваѭщии!
И избавихомъ ѥго и домъ ѥго отъ скръби великоѧ,
и сътворихомъ потомьство ѥго прѣживъшиими,
и оставихомъ ѥмоу средѣ послѣдьниихъ:
«Миръ Ноєви средѣ мировъ!»
Въистинѫ, тако въздаваѥмъ добротворьцемъ.
Въистинѫ, тъ бысть отъ рабовъ Нашихъ вѣроуѭщихъ.
Потомь потопихомъ дроугыхъ.
И въистинѫ, отъ чѧсти ѥго бысть Авраамъ,
ѥгда прииде къ Господиноу своѥмоу съ сръдьцемь здравымь,
ѥгда рече отьцоу своѥмоу и людьмъ своимъ: «Чемоу покланꙗѥте сѧ?
Лъжь ли ѥстъ, бозѣ кромѣ Бога, ихъже хощете?
Потомь что помышлꙗѥте о Господѣ мировъ?»
Потомь възьрѣ на звѣзды
и рече: «Въистинѫ, болѣнъ ѥсмь.»
Тѣмьже обратишѧ хрьбьты и отъидошѧ отъ нѥго.
Потомь обрати сѧ къ богомъ ихъ и рече: «Не ꙗсте ли?
Что вамъ, ꙗко не глаголѥте?»
Потомь обрати сѧ на нихъ, оударꙗѧ дѣсьницеѭ.
И приидошѧ къ нѥмоу, поспѣшаѭще.
Рече: «Покланꙗѥте ли сѧ томоу, ѥже сами тешете,
дондеже Богъ сътвори васъ и ѥже дѣлаѥте?»
Рѣшѧ: «Създаите ѥмоу строѥниѥ и повръзите ѥго въ пламень.»
И хотꙗхѫ замыслити противоу нѥго, нъ Мы сътворихомъ ихъ наинижьшими.
И рече: «Въистинѫ, идоу къ Господиноу моѥмоу; наставитъ мѧ.
Господи мои! Даи ми отъ праведьныхъ.»
Тѣмьже възвѣстихомъ ѥмоу радость сына тръпѣлива.
И ѥгда достиже възраста подвизаниꙗ сь нимь, рече: «О сыне мои! Въистинѫ, зьрю въ сънѣ, ꙗко жрьтвоую тѧ. Тѣмьже зьри, чьто помышлꙗѥши?» Рече: «О отьче мои! Сътвори, ѥже повелѣно ти; обрѧщеши мѧ, аще Богъ хощетъ, отъ тръпѣливыхъ.»
Потомь ѥгда оба Прѣдашѧ сѧ и положи ѥго на чело,
призвахомъ ѥго: «О Аврааме!
Поистинѣ исплъни видѣниѥ.» Въистинѫ, тако въздаваѥмъ добротворьцемъ.
Въистинѫ, то бысть искоушениѥ ꙗвьноѥ.
И изкоупихомъ ѥго жрьтвоѭ великоѭ.
И оставихомъ ѥмоу средѣ послѣдьниихъ:
«Миръ Аврааму!»
Тако въздаваѥмъ добротворьцемъ.
Въистинѫ, тъ бысть отъ рабовъ Нашихъ вѣроуѭщихъ.
И възвѣстихомъ ѥмоу радость Исаака, пророка отъ праведьныхъ.
И благословихомъ ѥго и Исаака; и отъ потомьства ихъ соуть добротворьци и тии, иже ꙗвьно обидѧтъ доушѧ своѧ.
И въистинѫ, даровахомъ благодать Моисию и Аароноу.
И избавихомъ ихъ и люди ихъ отъ скръби великоѧ.
И подъпомогохомъ ихъ, и тии бышѧ побѣдители.
И дахомъ имъ Кънигѫ ꙗсьнѫ.
И наставихомъ ихъ на пѫть правыи.
И оставихомъ имъ средѣ послѣдьниихъ:
«Миръ Моисию и Аароноу!»
Въистинѫ, тако въздаваѥмъ добротворьцемъ.
Въистинѫ, бышѧ отъ рабовъ Нашихъ вѣроуѭщихъ.
И въистинѫ, Илиꙗ бысть отъ посъланыхъ,
ѥгда рече людьмъ своимъ: «Не оубоите ли сѧ?
Призываѥте ли Ваала и оставлꙗѥте наилоучьшаго отъ творѧщихъ,
Бога, Господа вашего и Господа отьць вашихъ дрѣвьниихъ?»
Нъ отъвръгошѧ ѥго, тѣмьже въистинѫ приведени бѫдоутъ,
развѣ рабовъ Божиихъ искрьниихъ.
И оставихомъ ѥмоу средѣ послѣдьниихъ:
«Миръ домоу Илиину!»
Въистинѫ, тако въздаваѥмъ добротворьцемъ.
Въистинѫ, тъ бысть отъ рабовъ Нашихъ вѣроуѭщихъ.
И въистинѫ, Лотъ бысть отъ посъланыхъ,
ѥгда избавихомъ ѥго и домъ ѥго, вьсꙗкого,
развѣ старицѧ средѣ оставъшихъ.
Потомь погоубихомъ дроугыхъ.
И въистинѫ, проходите мимо нихъ оутро
и нощиѭ. Не разоумѣѥте ли?
И въистинѫ, Иона бысть отъ посъланыхъ,
ѥгда бѣжа на корабль нагроуженъ.
И мета жрѣбии и бысть отъ погыбъшиихъ.
Потомь китъ пожьра ѥго, и бысть оукоримъ.
И аще бы не бысть отъ славословѧщихъ,
прѣбылъ бы въ чрѣвѣ ѥго до Дьне, ѥгда въскрѣшени бѫдоутъ.
Потомь повръгохомъ ѥго на берегъ пустъ, и бысть болѣнъ.
И сътворихомъ, да възрастетъ надъ нимь тыкъвьно дрѣво.
И посълахомъ ѥго къ сту тысѧщь, или множаишемъ.
И повѣровашѧ, и дахомъ имъ наслаждениѥ на врѣмѧ.
Тѣмьже въпроси ихъ: «Господиноу ли твоѥмоу дъщери, дондеже тии имоуть сыны?
Или сътворихомъ ли аньгелы женами, и тии бышѧ свѣдѣтели?»
Се! Отъ лъжи ихъ ѥстъ, ꙗко глаголѭтъ:
«Богъ роди.» И въистинѫ, тии лъжьци соуть.
Избра ли дъщери надъ сынми?
Что вамъ? Како сѫдите?
Не поминаѥте ли?
Или имоуть ли власть ꙗвьнѫ?
Потомь принесите кънигѫ свою, аще правьдиви ѥсте.
И поставишѧ сродьство междю Нимь и незримиими; и въистинѫ, незримии вѣдѧтъ, ꙗко приведени бѫдоутъ.
Слава Богоу надъ тѣмь, ѥже описоуѭтъ,
развѣ рабовъ Божиихъ искрьниихъ.
И въистинѫ, вы и ѥже покланꙗѥте сѧ,
не можете никого искоусити противоу Нѥго,
развѣ того, иже вънидетъ въ Пламень.
«И нѣстъ ни ѥдиного отъ насъ, да не имоуть мѣста извѣстьна.
И въистинѫ, мы ѥсмъ строѥнии рѧдомь.
И въистинѫ, мы ѥсмъ славословѧщии.»
И въистинѫ, глаголааше:
«Аще бы имѣли Напоминаниѥ отъ дрѣвьниихъ,
были бы рабы Божии искрьнии.»
Нъ сокрышѧ то, и скоро оувѣдѧтъ.
И въистинѫ, Слово Нашѥ оуже изиде рабомъ Нашимъ, посъланымъ,
ꙗко въистинѫ тии подъпомогнѫти бѫдоутъ,
и ꙗко въистинѫ вои Наши — тии бѫдоутъ побѣдители.
Тѣмьже отврати сѧ отъ нихъ до врѣмене,
и зьри на нихъ, и скоро оузьрѧтъ.
Казни ли Нашеѧ ищоутъ поспѣшити?
Потомь ѥгда сънидетъ на дворъ ихъ, зъло бѫдетъ оутро предъоупрѣжденыхъ.
И отврати сѧ отъ нихъ до врѣмене,
и зьри, и скоро оузьрѧтъ.
Слава Господиноу твоѥмоу, Господиноу Сильнъ, надъ тѣмь, ѥже описоуѭтъ.
И миръ на посъланыхъ.
И хвала Богоу, Господиноу мировъ.

Садъ Садъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Садъ. Чьтениѥмь, имоущимь Напоминаниѥ.
Нѣ, сокрывъшии соуть въ гръдости ложьнѣи и расколѣ.
Колико родовъ погоубихомъ прѣжде нихъ, и въпиꙗхѫ, ѥгда нѣ бысть оуже врѣмене оубѣжати.
И дивѧтъ сѧ, ꙗко предъоупрѣждатель прииде къ нимъ отъ нихъ самихъ. И сокрывъшии глаголѭтъ: «Сь ѥстъ вълъхвъ, лъжьць.
Сътвори ли бозѣ въ Бога Ѥдиного? Въистинѫ, се вещь чоудьна!»
И вельможи средѣ нихъ отъидошѧ: «Идѣте и бѫдѣте стоики къ богомъ вашимъ; въистинѫ, се вещь замышлена.
Не слышахомъ о сѥмь въ вѣрѣ послѣдьнеи; се нѣстъ ничьтоже, развѣ измышлениѥ.
На нь ли низъпосълано бысть Напоминаниѥ средѣ насъ?» Нѣ, сумьнꙗѭтъ сѧ о Напоминании Моѥмь; нѣ, не въкоусишѧ ѥще казни Моѥѧ.
Или имоуть съкровища милости Господа твоѥго, Сильнаго, Даровьнаго?
Или ихъ ли ѥстъ владычьство небесъ и земли и ѥже междю ними? Тъгда да въсходѧтъ по ѫжахъ.
Воинъство чѧстии, побѣждено тамо.
Прѣжде нихъ отъвръгошѧ людиѥ Ноєви и Адъ, и Фараонъ, господинъ кольевъ,
и Ѳамоудъ и людиѥ Лотови и обитатели Чащи — тии бышѧ чѧсти.
Вьсꙗкъ отъвръже посъланьникы, тѣмьже казнь Моꙗ оправьдана бысть.
И сии ждоутъ тъкъмо Крика ѥдиного, ѥмоуже нѣстъ отъложениꙗ.
И глаголѭтъ: «Господи нашь! Поспѣши намъ чѧсть нашѫ прѣжде Дьне Расчета.»
Тръпи, ѥже глаголѭтъ, и помьни раба Нашего Давида, имоущаго силѫ; въистинѫ, тъ въину обращааше сѧ.
Въистинѫ, покорихомъ горы съ нимь, славословѧщиѧ вечеромь и на въсходѣ,
и птицѧ, събраны; вьсꙗка бысть ѥмоу обращаѭщаꙗ сѧ.
И оукрѣпихомъ владычьство ѥго и дахомъ ѥмоу мѫдрость и рѣчь рѣшительнѫ.
И прииде ли къ тебѣ повѣсть прѣпираѭщихъ сѧ, ѥгда прѣлѣзошѧ стѣнѫ храмины?
Ѥгда вънидошѧ на Давида, и оубоꙗ сѧ ихъ. Рѣшѧ: «Не бои сѧ. Мы ѥсвѣ два прѣпираѭщаꙗ сѧ, ѥдинъ отъ наю обиди дроугаго; тѣмьже разсѫди междю нами по правьдѣ, и не бѫди неправьдьнъ, и настави насъ на пѫть ровьнъ.
Въистинѫ, сь братъ мои имоуть девѧтьдесѧтъ и девѧть овьць, а азъ имамъ ѥдинѫ овьцоу; и рече: ‹Даи ми ѭ›, и силенъ бысть надо мъноѭ рѣчиѭ.»
Рече: «Обиди тѧ, просѧ овьцоу твою да приложитъ къ овьцамъ своимъ. И въистинѫ, мъноѕи причѧстьници обидѧтъ дроугъ дроуга, развѣ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла; и колъ мало ихъ!» И разоумѣ Давидъ, ꙗко искоусихомъ ѥго, и просилъ прощениꙗ Господа своѥго, и припаде поклонꙗꙗ сѧ, и обрати сѧ покаꙗниѥмь.
Тѣмьже простихомъ ѥмоу то; и въистинѫ, ѥмоу оу Насъ близость и възвращениѥ доброѥ.
«О Давиде! Въистинѫ, Мы поставихомъ тѧ намѣстьникомь на земли; тѣмьже сѫди междю людьми по правьдѣ и не слѣдоуи похоти, да не заведетъ тѧ отъ пѫти Божиꙗ. Въистинѫ, тии, иже заблѫдѧтъ отъ пѫти Божиꙗ, имъ казнь жестока за то, ꙗко забышѧ Дьнь Расчета.»
И не сътворихомъ небесе и земли и ѥже междю ними въсоуѥ. То ѥстъ помышлениѥ сокрывъшиихъ. Тѣмьже горе сокрывъшиимъ, отъ Огнꙗ!
Или сътворимъ ли вѣроуѭщиѧ и творѧщиѧ праведьнаꙗ дѣла ꙗко творѧщиѧ растлѣниѥ на земли? Или сътворимъ ли благочьстивыхъ ꙗко нечьстивыхъ?
Кънига, ѭже низъпосълахомъ тебѣ, благословена, да размышлꙗѭтъ о знамениꙗхъ ѥѧ и да поминаѭтъ имоущии разоумъ.
И Давидоу дахомъ Соломона. Како добръ рабъ! Въистинѫ, тъ въину обращааше сѧ.
Ѥгда ꙗвишѧ сѧ прѣдъ нимь вечеромь кони наиблагороднѣишаго рода,
рече: «Въистинѫ, възлюбихъ любъвь добрыхъ вещии надъ поминаниѥмь Господа моѥго» — доньдеже сокрышѧ сѧ за завѣсоѭ.
«Возвратите ихъ ко мнѣ.» И начѧ гладити голѣни ихъ и выѧ ихъ.
И въистинѫ, искоусихомъ Соломона и повръгохомъ на прѣстолъ ѥго тѣло; потомь обрати сѧ покаꙗниѥмь.
Рече: «Господи мои! Прости ми и даруи ми владычьство, ꙗковоже не бѫдетъ ни ѥдиномоу по мнѣ. Въистинѫ, Ты ѥси Даровьныи.»
Тѣмьже покорихомъ ѥмоу вѣтръ, дъшоущь тихо повелѣниѥмь ѥго, камо направлꙗше,
и бѣсы, вьсꙗкого здателꙗ и водолаза,
и иныхъ, вѧзаныхъ въ верижахъ.
«Се ѥстъ щедрость Наша; тѣмьже даи или оудрьжи, безъ мѣры.»
И въистинѫ, ѥмоу оу Насъ близость и възвращениѥ доброѥ.
И помьни раба Нашего Иова, ѥгда призва Господа своѥго: «Въистинѫ, бѣсъ коснѫ сѧ мене скръбиѭ и страданиѥмь.»
«Оудари ногоѭ; се ѥстъ кладѧзь прохладьнъ и питиѥ.»
И дахомъ ѥмоу домъ ѥго и подобьно томоу съ ними, милостиѭ отъ Насъ и напоминаниѥмь имоущиимъ разоумъ.
«И възьми въ рѫкѫ свою пучькъ вѣтвии и оудари тѣмь, и не нароуши клѧтвы своѥѧ.» Въистинѫ, обрѣтохомъ ѥго тръпѣлива. Како добръ рабъ! Въистинѫ, тъ въину обращааше сѧ.
И помьни рабы Наша Авраама и Исаака и Иꙗкова, имоущихъ силѫ и зрѣниꙗ.
Въистинѫ, очистихомъ ихъ свойствомь чистымь: поминаниѥмь Обитѣли.
И въистинѫ, тии оу Насъ средѣ избраныхъ, добрыхъ.
И помьни Измаила и Ѥлисеꙗ и Зоу-ль-Кифла; и вьсꙗкъ бысть отъ добрыхъ.
Се ѥстъ Напоминаниѥ; и въистинѫ, благочьстивымъ ѥстъ възвращениѥ доброѥ,
Вьртогради Вѣчьнии, ихъже двери отвръсти имъ,
идеже възлежатъ, призываѭще тамо плоды обильны и питиꙗ,
и съ ними тии, иже скромьна зрака, равна възрастомь.
Се ѥстъ то, ѥже обѣщаѥтъ сѧ вамъ за Дьнь Расчета.
Въистинѫ, се потрѣба Наша; не иждиветъ сѧ.
Се! А въистинѫ, прѣстѫпьникомъ ѥстъ възвращениѥ зълоѥ,
Пагоуба, идеже горѧтъ; и зъло почивалище!
Се! Тѣмьже да въкоусѧтъ: водѫ кыпѧщѫ и гнои,
и иныѧ мѫкы подобьны, въ парахъ.
«Се воинъство, погроужаѭщеѥ сѧ съ вами. Нѣстъ привѣта имъ! Въистинѫ, вънидоутъ въ Огнь.»
Глаголѭтъ: «Нѣ, вы! Нѣстъ привѣта вамъ! Вы навлѣкосте сиѥ на насъ. Тѣмьже зъло почивалище.»
Глаголѭтъ: «Господи нашь! Иже навлѣче сиѥ на насъ, оумножи ѥмоу двоинѫ казнь въ Огни.»
И глаголѭтъ: «Что намъ, ꙗко не видимъ мѫжии, ихъже считаахомъ средѣ нечьстивыхъ?
Въ посмѣхъ ли обращахомъ ихъ, или очеса наша отвратишѧ сѧ отъ нихъ?»
Въистинѫ, то истина: прѣпирание людии Огнꙗ.
Рьци: «Азъ тъкъмо предъоупрѣждатель; и нѣстъ бога, развѣ Бога, Ѥдинаго, Непрѣодолимаго,
Господа небесъ и земли и ѥже междю ними, Сильнаго, Прощаѭщаго.»
Рьци: «То ѥстъ вѣсть великаꙗ,
отъ нѥѧже отвращаѥте сѧ.
Не бысть оу мене вѣдѣниꙗ о съборищи горьнемь, ѥгда прѣпирааше сѧ.
Откръваѥтъ сѧ мнѣ тъкъмо, ꙗко азъ предъоупрѣждатель ꙗвьнъ.»
Ѥгда Господь твои рече аньгеломъ: «Въистинѫ, творю съмрьтьна отъ глины.
Тѣмьже ѥгда образоую ѥго и вдъхнѫ въ нь отъ Доуха Моѥго, припадѣте прѣдъ нимь ницъ.»
Тѣмьже аньгели ницъ припадошѧ, вьси вькоупѣ,
развѣ Иблиса; тъ гръдъ бысть и бысть отъ сокрывъшиихъ.
Рече: «О Иблисе! Чьто възбранꙗѥтъ ти поклонити сѧ прѣдъ тѣмь, ѥгоже сътворихъ обѣима рѫкама Моима? Гръдъ ли ѥси, или отъ възвышеныхъ?»
Рече: «Азъ лоучьше ѥго. Ты сътвори мѧ отъ огнꙗ, а ѥго Ты сътвори отъ глины.»
Рече: «Потомь изиди отъсоудоу; въистинѫ, ты проклѧтъ.
И въистинѫ, клѧтва Моꙗ на тебѣ до Дьне Сѫда.»
Рече: «Господи мои! Потомь дай ми отъсрочьнѫ до Дьне, ѥгда въскрѣшени бѫдоутъ.»
Рече: «Потомь въистинѫ ты отъ тѣхъ, имъже отъсрочьна дана ѥстъ,
до Дьне врѣмене извѣстьна.»
Рече: «Силоѭ Твоѥѭ, поистинѣ заведоу ихъ вьсꙗкого,
развѣ рабовъ Твоихъ искрьниихъ средѣ нихъ.»
Рече: «Потомь истина — и истинѫ глаголю —
поистинѣ наплъню Пагоубоу тобоѭ и тѣми отъ нихъ, иже послѣдоуѭтъ тебѣ, вьсꙗкимь.»
Рьци: «Не прошоу отъ васъ за то мьзды, ни ѥсмь отъ творѧщихъ видъ.
Се нѣстъ ничьтоже, развѣ Напоминаниѥ мирамъ.
И поистинѣ оувѣсте вѣсть ѥго по малоу врѣмени.»

Аз-Зоумаръ Дроужины

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Низъпосъланиѥ Кънигы ѥстъ отъ Бога, Сильнаго, Прѣмѫдраго.
Въистинѫ, низъпосълахомъ тебѣ Кънигѫ въ истинѣ; тѣмьже покланꙗи сѧ Богоу, очищаѧ вѣрѫ свою Ѥмоу.
Се! Богоу принадлежитъ вѣра очищена. И тии, иже приѥмлѭтъ покровителѧ кромѣ Нѥго: «Покланꙗѥмъ сѧ имъ тъкъмо, да приближатъ насъ къ Богоу мѣстомь.» Въистинѫ, Богъ разсѫдитъ междю ними о томь, въ чемьже раздѣлꙗѭтъ сѧ. Въистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ того, иже лъжьць ѥстъ, сокрывъшии.
Аще бы Богъ хотѣлъ взѧти сына, избралъ бы отъ тѣхъ, ихъже сътвори, ѥже хощетъ. Слава Ѥмоу! Тъ ѥстъ Богъ, Ѥдинъ, Непрѣодолимъ.
Сътвори небеса и земльѭ въ истинѣ. Обвиваѥтъ нощь дьньмь и обвиваѥтъ дьнь нощиѭ; и покори слъньце и мѣсѧць, кыижьдо текоущь до срока оуставлѥна. Се! Тъ ѥстъ Сильныи, Прощаѭщии.
Сътвори васъ отъ доушѧ ѥдиноѧ, потомь сътвори отъ нѥѧ парѫ ѥи; и низъпосъла вамъ отъ скота осмь родовъ. Творитъ васъ въ чрѣвѣхъ материи вашихъ, твореніѥ по творении, въ тройнѣи тьмѣ. Тъ ѥстъ Богъ, Господь вашь; Ѥмоу принадлежитъ владычьство. Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. Како же отвращаѥми ѥсте?
Аще сокрываѥте, то въистинѫ Богъ Самодовольнъ надъ вами. И не благоволитъ невѣрьности за рабы Своѧ. И аще благодарите, благоволитъ тѣмь за васъ. И ни ѥдина обрѣменена доуша не понесетъ брѣмене иноѧ. Потомь къ Господиноу вашемоу ѥстъ възвращениѥ, и извѣститъ васъ о томь, ѥже творꙗасте. Въистинѫ, Тъ вѣстъ, ѥже въ пръсьхъ.
И ѥгда врѣдъ коснетъ сѧ чловѣка, призываѥтъ Господа своѥго, обращаꙗ сѧ къ Нѥмоу. Потомь ѥгда дастъ ѥмоу благодать отъ Себе, забываѥтъ то, о нѥмьже призывааше Ѥго прѣжде, и поставлꙗѥтъ равьныхъ Богоу, да отведетъ отъ пѫти Ѥго. Рьци: «Наслаждаи сѧ сокрываниѥмь своимь до врѣмене; въистинѫ, ты отъ дроужины Огнꙗ.»
Тъ ли, иже прѣданъ въ стражѧхъ нощи, ницъ припадаѧ и стоѧ, страшаꙗ сѧ Послѣдьнꙗго и оупъваꙗ на милость Господа своѥго? Рьци: «Равьни ли тии, иже вѣдѧтъ, и тии, иже не вѣдѧтъ?» Тъкъмо имоущии разоумъ поминаѭтъ.
Рьци: «О раби Мои, иже вѣроуѥте! Оубоите сѧ Господа вашего. Тѣмъ, иже добро творѧтъ въ сѥмь мирѣ, ѥстъ добро; и земльꙗ Божиꙗ пространьна. Въистинѫ, тръпѣливымъ мьзда ихъ бѫдетъ въздана безъ мѣры.»
Рьци: «Въистинѫ, повелѣно ми покланꙗти сѧ Богоу, очищаѧ вѣрѫ Ѥмоу.
И повелѣно ми быти пръвымь отъ Прѣданыхъ.»
Рьци: «Въистинѫ, боюсь, аще ослоушаю сѧ Господа моѥго, казни Дьне Великаго.»
Рьци: «Богоу покланꙗю сѧ, очищаѧ вѣрѫ свою Ѥмоу.
Тѣмьже покланꙗите сѧ, ѥмоуже хощете, кромѣ Нѥго.» Рьци: «Въистинѫ, погыбъшии соуть тии, иже погоубишѧ доушѧ своѧ и домы своѧ въ Дьнь Въскрьсениꙗ. Се! Та ѥстъ погыбѣль ꙗвьнаꙗ.»
Имъ покровы огньны свышѥ и покровы снизоу. Тѣмь Богъ оустрашаѥтъ рабы Своѧ. «О раби Мои! Тѣмьже Мене бойте сѧ.»
И тии, иже гноушаѭтъ сѧ кумировъ ложьныхъ, да не покланꙗѭтъ сѧ имъ, и обращаѭтъ сѧ къ Богоу — имъ радостьна вѣсть. Тѣмьже възвѣсти радость рабомъ Моимъ,
иже слоушаѭтъ слово и слѣдоуѭтъ наилоучьшемоу отъ нѥго. Тии соуть, ихъже Богъ наставилъ, и тии соуть имоущии разоумъ.
Тъ, на нѥгоже слово казни оправьдано бысть — можеши ли избавити того, иже въ Огни?
Нъ тии, иже боꙗтъ сѧ Господа своѥго — имъ горьницы, надъ нимиже създани горьницы, подъ нимиже рѣкы текоутъ. Обѣщаниѥ Божиѥ; Богъ не измѣнꙗѥтъ сърѣтению.
Не видиши ли, ꙗко Богъ низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе, потомь сътворꙗѥтъ, да течетъ источьниками въ земли, потомь извлѣкаѥтъ тѣмь жатвы различьныхъ цвѣтовъ, потомь засыхаѭтъ и видиши ихъ жьлтѣѭщиими, потомь сътворꙗѥтъ ихъ плевами? Въистинѫ, въ томь напоминаниѥ имоущиимъ разоумъ.
Тъ ли, ѥмоуже Богъ разшири пръсь Прѣданьствоу, да тъ на свѣтоу отъ Господа своѥго? Потомь горе тѣмъ, ихъже сръдьца ожьстѣшѧ отъ поминаниꙗ Божиꙗ. Тии соуть въ заблѫждении ꙗвьнѣ.
Богъ низъпосъла наилоучьшеѥ слово: Кънигѫ съгласьнѫ, парьнѫ. Кожи тѣхъ, иже боꙗтъ сѧ Господа своѥго, трепещоутъ отъ нѥѧ; потомь кожи ихъ и сръдьца ихъ оумѧкчаѭтъ сѧ къ поминанию Божию. То наставлѥниѥ Божиѥ; наставлꙗѥтъ тѣмь, ѥгоже хощетъ. И ѥгоже Богъ заведетъ, нѣстъ ѥмоу наставьника.
Тъгда ли тъ, иже защищаѥтъ лице своѥ отъ казни зълоѧ въ Дьнь Въскрьсениꙗ? И речетъ сѧ неправьдьнымъ: «Въкоусите, ѥже заслоуживаасте.»
Тии, иже прѣжде нихъ, отъвръгошѧ, и прииде на нихъ казнь, отъкоудоу не чоуꙗхѫ.
Тѣмьже Богъ далъ имъ вкоусити поношениѥ въ животѣ сего мира; и казнь Послѣдьнꙗго ѥстъ вѧщьша, аще бы вѣдали.
И въистинѫ, приведохомъ людьмъ въ сѥмь Чьтении вьсꙗкоѥ подобиѥ, да по чаꙗнию поминаѭтъ:
Чьтениѥ аравьско, безъ кривьды, да по чаꙗнию оубоꙗтъ сѧ.
Богъ приводитъ подобиѥ: мѫжь, принадлежащь причѧстьникомъ, иже прѣпираѭтъ сѧ, и мѫжь, принадлежащь цѣло ѥдиномоу мѫжоу. Равьна ли соуть подобиѥмь? Хвала Богоу! Нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
Въистинѫ, ты оумьреши, и въистинѫ, тии оумроутъ.
Потомь въистинѫ, въ Дьнь Въскрьсениꙗ, прѣдъ Господьмь вашимь прѣпирати сѧ бѫдете.
И къто неправьдьнѣиши того, иже лъжетъ на Бога и отвръгаѥтъ истинѫ, ѥгда приидетъ къ нѥмоу? Нѣстъ ли въ Пагоубѣ обиталище сокрывъшиимъ?
И тъ, иже приноситъ истинѫ, и тъ, иже потвръждаѥтъ ѭ — тии соуть благочьстивии.
Имъ вьсе, ѥже хотѧтъ, оу Господа ихъ. Та ѥстъ мьзда добротворьцевъ,
да Богъ простить имъ наигорьшеѥ отъ того, ѥже сътворишѧ, и въздастъ имъ мьздоу за наилоучьшеѥ отъ того, ѥже творꙗахѫ.
Нѣ ли Богъ довълѣѥтъ рабоу Своѥмоу? Нъ оустрашаѭтъ тѧ тѣми, иже кромѣ Нѥго. И ѥгоже Богъ заведетъ, нѣстъ ѥмоу наставьника.
И ѥгоже Богъ наставитъ, нѣстъ того, иже заведетъ ѥго. Нѣ ли Богъ Сильнъ, Господь Отъмьщениꙗ?
И аще бы въпросилъ ихъ: «Къто сътвори небеса и земльѭ?» поистинѣ рекли бы: «Богъ.» Рьци: «Размышлꙗсте ли о тѣхъ, ихъже призываѥте кромѣ Бога? Аще Богъ хощетъ мнѣ врѣдъ, могоутъ ли отъѧти врѣдъ Ѥго? Или аще хощетъ мнѣ милость, могоутъ ли оудрьжати милость Ѥго?» Рьци: «Богъ довълѣѥтъ мнѣ. На Нь оупъваѭтъ оупъваѭщии.»
Рьци: «О людиѥ мои! Дѣлаите по мѣстоу своѥмоу; въистинѫ, дѣлаю и азъ. Потомь оувѣсте,
на кого приидетъ казнь оуничижаѭщаꙗ ѥго, и на кого сънидетъ казнь непрѣстаньна.»
Въистинѫ, низъпосълахомъ тебѣ Кънигѫ за люди въ истинѣ. Тъгда иже наставлѥнъ, за доушѫ свою; и иже заблѫдитъ, заблѫдитъ тъкъмо противоу нѥѧ. И нѣси надъ ними хранитель.
Богъ приѥмлетъ доушѧ въ врѣмѧ съмрьти ихъ, и тѣхъ, иже не оумроутъ, въ сънѣ ихъ. Потомь оудрьжаваѥтъ тѣхъ, имъже оурѣче съмрьть, и посылаѥтъ иныхъ обратьно до срока оуставлѥна. Въистинѫ, въ томь знамениꙗ людьмъ, иже размышлꙗѭтъ.
Или взѧшѧ ходатаѥвъ кромѣ Бога? Рьци: «Что! Аще и нѣстъ оу нихъ власти ни надъ чимь и не разоумѣѭтъ?»
Рьци: «Богоу принадлежитъ вьсꙗко ходатаиство. Ѥмоу принадлежитъ владычьство небесъ и земли; потомь къ Нѥмоу възвращени бѫдете.»
И ѥгда Богъ ѥдинъ поминаѥтъ сѧ, стѣснꙗѭтъ сѧ отвращениѥмь сръдьца тѣхъ, иже не вѣроуѭтъ въ Послѣдьнѥѥ; нъ ѥгда тии, иже кромѣ Нѥго, поминаѭтъ сѧ, се! радоуѭтъ сѧ.
Рьци: «О Боже! Творьче небесъ и земли! Вѣдыи незримоѥ и зримоѥ! Ты разсѫдиши междю рабы Своими о томь, въ чемьже раздѣлꙗхѫ сѧ.»
И аще бы тии, иже неправьдоу сътворишѧ, имꙗли вьсе, ѥже на земли, и подобьноѥ томоу, откоупили бы сѧ тѣмь отъ казни зълоѧ въ Дьнь Въскрьсениꙗ. И ꙗвитъ сѧ имъ отъ Бога то, ѥгоже не помышлꙗхѫ.
И ꙗвѧтъ сѧ имъ злаꙗ того, ѥже заслоужишѧ, и обиимоуть ихъ то, надъ чимьже посмѣꙗхѫ сѧ.
Потомь ѥгда врѣдъ коснетъ сѧ чловѣка, призываѥтъ Насъ; потомь ѥгда дадимъ ѥмоу благодать отъ Насъ, глаголѥтъ: «Дано ми бысть тъкъмо за вѣдѣниѥ.» Нѣ, то искоушениѥ; нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
Тии, иже прѣжде нихъ, глаголашѧ то, нъ то, ѥже заслоуживааше, не пользова имъ.
И злаꙗ того, ѥже заслоужишѧ, постигошѧ ихъ; и тии средѣ сихъ, иже неправьдоу творѧтъ, злаꙗ того, ѥже заслоуживаѭтъ, постигнетъ ихъ, и не могоутъ обоуити.
Не вѣдꙗхѫ ли, ꙗко Богъ расширꙗѥтъ потрѣбѫ, ѥмоуже хощетъ, и стѣснꙗѥтъ ѭ? Въистинѫ, въ томь знамениꙗ людьмъ, иже вѣроуѭтъ.
Рьци: «О раби Мои, иже расточьни бысте противоу доушь своихъ! Не отчаꙗваите сѧ отъ милости Божиѧ. Въистинѫ, Богъ прощаѥтъ вьсꙗ грѣхы; въистинѫ, Тъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьныи.
И обратите сѧ къ Господиноу своѥмоу и Прѣдаите сѧ Ѥмоу, прѣжде неже приидетъ на васъ казнь; потомь не бѫдете подъпомогнѫти.
И слѣдоуите наилоучьшемоу отъ того, ѥже низъпосълано бысть вамъ отъ Господа вашего, прѣжде неже приидетъ на васъ казнь вънезаапѫ, дондеже не чоуѥте,
да не речетъ доуша: ‹Горе мнѣ за то, ѥже небрежахъ о Бозѣ, и въистинѫ бѣхъ отъ посмѣваѭщихъ сѧ!›
Или да не речетъ: ‹Аще бы Богъ наставилъ мѧ, бы лъ бы отъ благочьстивыхъ.›
Или да не речетъ, ѥгда оузьритъ казнь: ‹Аще бы врѣмѧ дроугоѥ, да бы хъ бы лъ отъ добротворьцевъ.›»
«Нѣ! Приидошѧ знамениꙗ Моꙗ тебѣ, и ты отъвръглъ ѥси ихъ и гръдъ бысть и бысть отъ сокрывъшиихъ.»
И въ Дьнь Въскрьсениꙗ оузьриши тѣхъ, иже лъгашѧ на Бога, лица ихъ почьрнѣвъша. Нѣстъ ли въ Пагоубѣ обиталище гръдымъ?
И Богъ избавитъ тѣхъ, иже оубоꙗшѧ сѧ, на мѣстѣ безопасьнъ; зъло не коснетъ сѧ ихъ, ни скръбѣти бѫдоутъ.
Богъ ѥстъ Творьць вьсꙗкыхъ вещии, и Тъ надъ вьсѣми вещьми Хранитель.
Ѥмоу принадлежатъ ключи небесъ и земли. И сокрывъшии знамениꙗ Божиꙗ — тии соуть погыбъшии.
Рьци: «Иного ли нежели Бога повелѣваѥте ми покланꙗти сѧ, о невѣжди?»
И въистинѫ, откръвено бысть тебѣ и тѣмъ, иже прѣжде тебе: «Аще приобщиши, дѣло твоѥ поистинѣ обращено бѫдетъ въ ничьтоже, и поистинѣ бѫдеши отъ погыбъшиихъ.
Нѣ, нъ Богоу покланꙗи сѧ и бѫди отъ благодарьныхъ.»
И не измѣришѧ Бога мѣроѭ Ѥго истиньноѭ. И въ Дьнь Въскрьсениꙗ вьсꙗ земльꙗ бѫдетъ въ горьсти Ѥго, и небеса бѫдоутъ съвита въ дѣсьницѣ Ѥго. Слава Ѥмоу, и вышьши ѥстъ надъ тѣмь, ѥже приобщаѭтъ!
И вътрѫбитъ сѧ, и вьси, иже на небесѣхъ и иже на земли, припадоутъ въ бесъчоувьствиѥ, развѣ того, ѥгоже Богъ хощетъ. Потомь вътрѫбитъ сѧ въторыи разъ, и се! стоꙗтъ, зьрѧще.
И земльꙗ просвѣтитъ сѧ свѣтомь Господа своѥго, и Кънига поставлена бѫдетъ, и пророци и свѣдѣтели приведени бѫдоутъ, и разсѫдитъ сѧ междю ними въ истинѣ, и не бѫдоутъ обидими.
И вьсꙗка доуша бѫдетъ мьздоу въздана исплъна за то, ѥже сътвори; и Тъ наилоучьше вѣстъ, ѥже творѧтъ.
И сокрывъшии гоними бѫдоутъ въ Пагоубоу дроужинами. Доньдеже ѥгда достигноутъ ѥѧ, врата ѥѧ отвръзаѭтъ сѧ, и хранители ѥѧ глаголѭтъ имъ: «Не приидошѧ ли къ вамъ посъланьници отъ васъ самѣхъ, чьтоуще вамъ знамениꙗ Господа вашего и предъоупрѣждаѭще васъ о сърѣтении сего Дьне вашего?» Глаголѭтъ: «Ѥи.» Нъ слово казни оправьдано бысть на сокрывъшиихъ.
Речетъ сѧ: «Вънидите въ врата Пагоубы, прѣбываѭще тамо.» И зъло обиталище гръдымъ.
И тии, иже оубоꙗшѧ сѧ Господа своѥго, гоними бѫдоутъ въ Вьртоградъ дроужинами. Доньдеже ѥгда достигноутъ ѥго, врата ѥго отвръзаѭтъ сѧ, и хранители ѥго глаголѭтъ имъ: «Миръ вамъ! Добри бысте; тѣмьже вънидите въ нь, прѣбываѭще.»
И глаголѭтъ: «Хвала Богоу, иже исплъни обѣщаниѥ Своѥ намъ и далъ намъ наслѣдовати земльѭ, водворꙗѭще сѧ въ Вьртоградѣ, идеже хощемъ.» И добра мьзда дѣлателемъ.
И оузьриши аньгелы, обращаѭщиѧ сѧ ѡкрьстъ Прѣстола, славословѧщиѧ хвалоу Господа своѥго. И разсѫдитъ сѧ междю ними по правьдѣ, и речетъ сѧ: «Хвала Богоу, Господиноу мировъ!»

Гафиръ Прощаѭщии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Хā, Мīмъ.
Низъпосъланиѥ Кънигы ѥстъ отъ Бога, Сильнаго, Вьсевѣдѫщаго,
Прощаѭщаго грѣхъ и Приѥмлѭщаго покаꙗниѥ, жестока въ казни, имоущаго щедрость. Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. Къ Нѥмоу прибѣжище.
Никътоже не прѣпираѥтъ сѧ о знамениꙗхъ Божиихъ, развѣ тии, иже сокрыѭтъ. Тѣмьже да не обольщаѥтъ тѧ ходъ ихъ по землꙗмъ.
Прѣжде нихъ людиѥ Ноєви отъвръгошѧ, и чѧсти по нихъ. И вьсꙗкъ ѧзыкъ замышлꙗше схватити посъланьника своѥго, и прѣпираахѫ сѧ лъжеѭ, да побиютъ тѣмь истинѫ. Тѣмьже схватихъ ихъ. И какова бысть казнь Моꙗ!
И тако оправьдано бысть слово Господа твоѥго на сокрывъшиихъ: ꙗко тии соуть дроужина Огнꙗ.
Тии, иже несоутъ Прѣстолъ и тии, иже ѡкрьстъ ѥго, славословѧтъ хвалоу Господа своѥго и вѣроуѭтъ въ Нь и просѧтъ прощениꙗ за вѣроуѭщиѧ: «Господи нашь! Ты обьѥмлеши вьсꙗ вещи милостиѭ и вѣдѣниѥмь. Тѣмьже прости тѣмъ, иже каѭтъ сѧ и слѣдоуѭтъ пѫтоу Твоѥмоу, и защити ихъ отъ казни Пламене.»
«Господи нашь! И въведи ихъ въ Вьртогради Вѣчьнии, ꙗже обѣщалъ ѥси имъ, и тѣхъ, иже праведьни средѣ отьць ихъ и дроужьниць ихъ и потомьства ихъ. Въистинѫ, Ты ѥси Сильныи, Прѣмѫдрыи.»
«И защити ихъ отъ зълыхъ дѣлъ. И ѥгоже защитиши отъ зълыхъ дѣлъ въ тъ Дьнь, тому въистинѫ помиловалъ ѥси. И та ѥстъ побѣда наивышьшаꙗ.»
Въистинѫ, сокрывъшиимъ призвани бѫдоутъ: «Гноушениѥ Божиѥ вѧщьше гноушениꙗ вашего о себѣ, ѥгда зъвани бысте къ вѣрѣ и сокрываасте.»
Глаголѭтъ: «Господи нашь! Оумрьтвилъ ѥси насъ двоицеѭ и оживилъ ѥси насъ двоицеѭ. И исповѣдоуѥмъ грѣхы нашѧ. Ѥстъ ли пѫть изити?»
«То за то, ꙗко ѥгда Богъ ѥдинъ призъванъ бываше, сокрываасте; а ѥгда инии приобщаахѫ сѧ Ѥмоу, вѣроваасте. Тѣмьже сѫдъ принадлежитъ Богоу, Вышьнемоу, Великомоу.»
Тъ ѥстъ, иже ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ Своꙗ и низъпосылаѥтъ вамъ потрѣбѫ съ небесе. И никътоже поминаѥтъ, развѣ тъ, иже обращаѥтъ сѧ къ Богоу.
Тѣмьже призываите Бога, очищаѭще вѣрѫ Ѥмоу, аще и сокрывъшии гноушаѭтъ сѧ.
Възвысителю стѫпении, Имоущии Прѣстолъ — Тъ посылаѥтъ Доухъ повелѣниꙗ Своѥго на того, ѥгоже хощетъ отъ рабовъ Своихъ, да предъоупрѣдитъ о Дьнѣ Сърѣтениꙗ,
Дьне, ѥгда изидоутъ, ничьтоже отъ нихъ сокрыто отъ Бога. «Чиѥ ѥстъ владычьство въ сь Дьнь?» «Божиѥ, Ѥдинаго, Побѣждаѭщаго!»
«Въ сь Дьнь вьсꙗка доуша мьздоу въздаѥтъ сѧ за то, ѥже заслоужи. Нѣстъ неправьды въ сь Дьнь! Въистинѫ, Богъ скоръ въ расчетѣ.»
И предъоупрѣди ихъ о Дьнѣ Приближениꙗ, ѥгда сръдьца бѫдоутъ оу гръланъ, давѧще. Неправьдьнымъ нѣстъ дроуга близъка ни ходатаꙗ, ѥгоже послоушаѭтъ.
Вѣстъ прѣдательство очии и ѥже пръси сокрываѭтъ.
И Богъ сѫдитъ по правьдѣ, дондеже тии, ихъже призываѭтъ кромѣ Нѥго, ничьсоже не сѫдѧтъ. Въистинѫ, Богъ — Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вьсевидѧщии.
Не поутьшьствовашѧ ли по земли и не видѣшѧ ли, каковъ бысть коньць тѣхъ, иже прѣжде нихъ бышѧ? Сильнѣиши ихъ бышѧ мощиѭ и слѣдами на земли. Нъ Богъ схвати ихъ за грѣхы ихъ, и нѣ бысть имъ покровителꙗ отъ Бога.
То за то, ꙗко посъланьници ихъ приходꙗахѫ къ нимъ съ доказы ꙗсьными, и тии сокрываахѫ; тѣмьже Богъ схвати ихъ. Въистинѫ, Тъ Сильнъ, жестокъ въ казни.
И въистинѫ, посълахомъ Моисиꙗ съ знамениꙗми Нашими и властиѭ ꙗвьноѭ
къ Фараоноу и Аманоу и Кореию; и рѣшѧ: «Вълъхвъ, лъжьць!»
И ѥгда принесе имъ истинѫ отъ Насъ, рѣшѧ: «Избиите сыны тѣхъ, иже вѣроуѭтъ съ нимь, и оставите жены ихъ.» И замыслъ сокрывъшиихъ нѣстъ ничьтоже, развѣ въ заблѫждении.
И Фараонъ рече: «Оставите мѧ оубити Моисиꙗ, и да призоветъ Господа своѥго. Въистинѫ, боюсь, да не измѣнитъ вѣрѫ вашѫ, или да не сътворитъ, да растлѣниѥ ꙗвитъ сѧ на земли.»
И Моисии рече: «Въистинѫ, прибѣгаю къ Господиноу моѥмоу и вашемоу отъ вьсꙗкого гръдаго, иже не вѣроуѥтъ въ Дьнь Расчета.»
И мѫжь вѣроуѭщии отъ дома Фараонова, иже сокрываше вѣрѫ свою, рече: «Оубиваѥте ли мѫжа за то, ꙗко глаголѥтъ: ‹Господь мои ѥстъ Богъ›, и тъ прииде къ вамъ съ доказы ꙗсьными отъ Господа вашего? И аще лъжьць, то на нѥмь лъжь ѥго; и аще правьдивъ, нѣчьто отъ того, ѥже обѣщаваѥтъ вамъ, постигнетъ васъ. Въистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ того, иже расточьнъ, лъжьць.»
«О людиѥ мои! Вашѥ ѥстъ владычьство дьньсь, вы вышьнии на земли. Нъ къто поможетъ намъ противоу мощи Божиѧ, аще приидетъ на насъ?» Фараонъ рече: «Ꙗвлꙗю вамъ тъкъмо, ѥже зьрю, и наставлꙗю васъ тъкъмо на пѫть правильнъ.»
И тъ, иже вѣрова, рече: «О людиѥ мои! Въистинѫ, боюсь за васъ подобьна дьню чѧстии,
подобьна положению людии Ноєвыхъ и Адовыхъ и Ѳамоудовыхъ и тѣхъ, иже по нихъ. И Богъ не хощетъ неправьды рабомъ Своимъ.»
«И, о людиѥ мои! Въистинѫ, боюсь за васъ Дьне Взаимнаго Призываниꙗ,
Дьне, ѥгда обратите хрьбьты бѣгомь, нѣ имоуще покровителꙗ отъ Бога. И ѥгоже Богъ заведетъ, нѣстъ ѥмоу наставьника.»
«И въистинѫ, Иосифъ прииде къ вамъ прѣжде съ доказы ꙗсьными, нъ не прѣстаасте сумьнѣти сѧ о томь, ѥже принесе вамъ, доньдеже ѥгда погыбе, рѣсте: ‹Богъ не посълетъ посъланьника по нѥмь николиже.› Тако Богъ заводитъ того, иже расточьнъ, сумьнѧщь сѧ —
тѣхъ, иже прѣпираѭтъ сѧ о знамениꙗхъ Божиихъ безъ власти, ꙗже бы пришьла къ нимъ. Вѣльми ненавидимо то прѣдъ Богомь и прѣдъ тѣми, иже вѣроуѭтъ. Тако Богъ запечатаваѥтъ вьсꙗко сръдьце гръдо, мѫчительско.»
И Фараонъ рече: «О Амане! Създаи ми стлъпъ, да достигноу средьства —
средьства небесъ — и да възьрю на бога Моисиꙗ. И въистинѫ, помышлꙗю ѥго лъжьцемь.» И тако оукрашено бысть Фараоноу зъло дѣла ѥго, и бысть отвращенъ отъ пѫти. И замыслъ Фараоновъ нѣ бысть ничьтоже, развѣ раздрѫшениꙗ.
И тъ, иже вѣрова, рече: «О людиѥ мои! Послѣдоуите мнѣ; наставлю васъ на пѫть правильнъ.»
«О людиѥ мои! Животъ сего мира нѣстъ, развѣ наслаждениѥ, и въистинѫ, Послѣдьнѥѥ — то ѥстъ обиталище прѣбываниꙗ.»
«Иже сътворитъ дѣло зълоѥ, не въздастъ сѧ ѥмоу, развѣ подобьнымь. И иже сътворитъ правьдоу, мѫжь или жена, и бѫдетъ вѣроуѭщь — тии вънидоутъ въ Вьртоградъ, идеже потрѣба имъ бѫдетъ безъ мѣры.»
«И, о людиѥ мои! Что ми ѥстъ, ꙗко зовоу васъ къ спасению, дондеже вы зовете мѧ къ Огню?»
«Зовете мѧ, да отъвръгноу Бога и приобщоу Ѥмоу то, о нѥмьже нѣстъ оу мене вѣдѣниꙗ, дондеже азъ зовоу васъ къ Сильномоу, Вьсепрощаѭщемоу.»
«Нѣстъ сумьнѣниꙗ, ꙗко то, къ чемоу зовете мѧ, нѣстъ ѥмоу правъ ни въ сѥмь мирѣ, ни въ Послѣдьнѥѥмь, и възвращениѥ нашѥ къ Богоу, и расточьнии — тии соуть дроужина Огнꙗ.»
«И помьните, ѥже глаголю вамъ. И довѣрꙗю дѣло своѥ Богоу. Въистинѫ, Богъ Видѧщь рабы Своѧ.»
Тѣмьже Богъ защити ѥго отъ зълъ, ꙗже замыслишѧ. И обьѧ домъ Фараоновъ зъло казни —
Огнь, ѥмоуже ꙗвлꙗѥми бываѭтъ оутро и вечеръ. И въ Дьнь, ѥгда Часъ приидетъ: «Въведите домъ Фараоновъ въ казнь наижестокѫ!»
И ѥгда прѣпираѭтъ сѧ въ Огни, и слабии глаголѭтъ тѣмъ, иже гръди бышѧ: «Въистинѫ, бѣхомъ послѣдоуѭщии вамъ. Поможете ли намъ противоу чѧсти Огнꙗ?»
Тии, иже гръди бышѧ, глаголѭтъ: «Въистинѫ, вьси тамо ѥсмъ. Въистинѫ, Богъ разсѫди междю рабы Своими.»
И тии, иже въ Огни, глаголѭтъ хранителемъ Пагоубы: «Призовите Господа вашего, да облъгъчитъ намъ дьнь казни.»
Глаголѭтъ: «Не приходꙗаше ли посъланьници ваши къ вамъ съ доказы ꙗсьными?» Глаголѭтъ: «Ѥи.» Глаголѭтъ: «Потомь призываите.» И зъвъ сокрывъшиихъ нѣстъ ничьтоже, развѣ въ заблѫждении.
Въистинѫ, поможемъ посъланьникомъ Нашимъ и тѣмъ, иже вѣроуѭтъ, въ животѣ сего мира и въ Дьнь, ѥгда свѣдѣтели въстанѫтъ,
Дьнь, ѥгда извинениѥ не пользоуѥтъ неправьдьнымъ. И имъ клѧтва, и имъ обиталище зълоѥ.
И въистинѫ, дахомъ Моисию наставлѥниѥ, и оуставихомъ чѧдомъ Издраилѥвымъ Кънигѫ,
наставлѥниѥ и напоминаниѥ имоущиимъ разоумъ.
Тѣмьже тръпи. Въистинѫ, обѣщаниѥ Божиѥ истиньно. И проси прощениꙗ за грѣхъ свои, и славослови хвалоу Господа твоѥго вечеромь и на зарѣ.
Въистинѫ, тии, иже прѣпираѭтъ сѧ о знамениꙗхъ Божиихъ безъ власти, ꙗже бы пришьла къ нимъ — нѣстъ въ пръсьхъ ихъ ничьсоже, развѣ гръдости, ѥѧже не достигноутъ. Тѣмьже прибѣгни къ Богоу. Въистинѫ, Тъ ѥстъ Вьсеслышащии, Вьсевидѧщии.
Въистинѫ, творениѥ небесъ и земли вѧщьше ѥстъ творениꙗ чловѣчьства, нъ множаише людии не вѣдѧтъ.
И не равьни слѣпъ и зьрѧщь, и тии, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ праведьнаꙗ дѣла, и злотворьць. Мало поминаѥте!
Въистинѫ, Часъ грѧдетъ — нѣстъ сумьнѣниꙗ въ нѥмь — нъ множаише людии не вѣроуѭтъ.
И Господь вашь глаголѥтъ: «Призываите Мѧ; отъвѣщоу вамъ. Въистинѫ, тии, иже гръди соуть за покланꙗниѥ Мнѣ, вънидоутъ въ Пагоубоу, оуничижени.»
Богъ ѥстъ тъ, иже сътвори вамъ нощь, да почиваѥте въ нѥи, и дьнь зракъ даѭщь. Въистинѫ, Богъ имоуть щедрость къ людьмъ, нъ множаише людии не благодарѧтъ.
Тъ ѥстъ Богъ, Господь вашь, Творьць вьсꙗкыхъ вещии. Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. Како же обольщаѥми ѥсте?
Тако обольщаѥми тии, иже отъвръгааше знамениꙗ Божиꙗ.
Богъ ѥстъ тъ, иже сътвори вамъ земльѭ обиталищемь и небо строениѥмь, и образовалъ васъ и добро сътвори образы вашѧ, и далъ вамъ добрыхъ вещии. Тъ ѥстъ Богъ, Господь вашь. Тѣмьже благословенъ Богъ, Господь мировъ!
Тъ ѥстъ Живыи. Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. Тѣмьже призываите Ѥго, очищаѭще вѣрѫ Ѥмоу. Хвала Богоу, Господиноу мировъ!
Рьци: «Въистинѫ, запрѣщено ми покланꙗти сѧ тѣмъ, имъже покланꙗѥте сѧ кромѣ Бога, ꙗко приидошѧ мнѣ доказы ꙗсьни отъ Господа моѥго. И повелѣно ми Прѣданьство Господиноу мировъ.»
Тъ ѥстъ, иже сътвори васъ отъ пръсти, потомь отъ каплѧ, потомь отъ кръви сългъшиѧ сѧ; потомь изводитъ васъ младеньцами; потомь да достигнете зрѣлости вашеѧ; потомь да бѫдете старьци. И отъ васъ тации, иже оумьрети заставлꙗѥми бываѭтъ прѣжде. И да достигнете срока оуставлѥна, и да по чаꙗнию разоумѣѥте.
Тъ ѥстъ, иже оживлꙗѥтъ и оумрьщвлꙗѥтъ. И ѥгда оурѣчетъ вещь, глаголѥтъ ѥи тъкъмо: «Бѫди!» и ѥстъ.
Не видиши ли тѣхъ, иже прѣпираѭтъ сѧ о знамениꙗхъ Божиихъ? Како отвращаѥми соуть?
Тии, иже отъвръгаѭтъ Кънигѫ и то, чимьже посълахомъ посъланьникы Наша — оувѣдѧтъ,
ѥгда оковы бѫдоутъ на выꙗхъ ихъ и вериги, и влачими бѫдоутъ
въ водѫ кыпѧщѫ; потомь въ Огни разжизаѥми бѫдоутъ.
Потомь речетъ сѧ имъ: «Гдѣ ѥстъ то, ѥмоуже покланꙗасте сѧ
кромѣ Бога?» Глаголѭтъ: «Заблѫдишѧ отъ насъ. Нѣ, не призываахомъ ничьсоже прѣжде.» Тако Богъ заводитъ сокрывъшиѧ.
«То за то, ꙗко ликоваасте на земли безъ правьды, и за то, ꙗко дрьзъкы бываасте.»
«Вънидѣте въ врата Пагоубы, прѣбываѭще тамо вѣчьно. И зъло обиталище гръдымъ.»
Тѣмьже тръпи. Въистинѫ, обѣщаниѥ Божиѥ истиньно. И аще покажемъ тебѣ нѣчьто отъ того, ѥже обѣщаваѥмъ имъ, или оумрьтвимъ тѧ — къ Намъ възвращени бѫдоутъ.
И въистинѫ, посълахомъ посъланьникы прѣжде тебе. Отъ нихъ тации, ихъже повѣдахомъ тебѣ, и отъ нихъ тации, ихъже не повѣдахомъ тебѣ. И нѣ бысть ни ѥдиномоу посъланьникоу принести знамениѥ, развѣ позволѥниѥмь Божиимь. И ѥгда приидетъ повелѣниѥ Божиѥ, рѣшитъ сѧ по правьдѣ, и тамо слѣдоуѭщии лъжи погыбноутъ.
Богъ ѥстъ тъ, иже сътвори вамъ скотъ, да ꙗздите на нѣкыхъ отъ нихъ, и отъ нѣкыхъ ꙗсте.
И ползы вамъ въ нихъ, и да достигнете на нихъ нѫжды, ꙗже въ пръсьхъ вашихъ, и на нихъ и на кораблихъ носими ѥсте.
И ꙗвлꙗѥтъ вамъ знамениꙗ Своꙗ. Которыхъ же отъ знамении Божиихъ отъвръгаѥте?
Не поутьшьствовашѧ ли по земли и не видѣшѧ ли, каковъ бысть коньць тѣхъ, иже прѣжде нихъ? Множаише ихъ бышѧ и сильнѣише мощиѭ и слѣдами на земли. Нъ то, ѥже заслоуживаахѫ, не пользова имъ.
И ѥгда посъланьници ихъ приходꙗахѫ къ нимъ съ доказы ꙗсьными, радоваахѫ сѧ о вѣдѣнии, ѥже имꙗхѫ, и обьѧ ихъ то, надъ чимьже посмѣꙗхѫ сѧ.
И ѥгда оузьрѣшѧ мощь Нашѫ, рѣшѧ: «Вѣроуѥмъ въ Бога ѥдиного и сокрываѥмъ, ѥмоуже покланꙗхомъ сѧ съ Нимь.»
Нъ вѣра ихъ не пользова имъ, ѥгда оузьрѣшѧ мощь Нашѫ — обычаи Божии, иже оуже минѫ средѣ рабовъ Ѥго. И тамо погыбъшии соуть сокрывъшии.

Фуссилатъ Изъꙗсьненоѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ха, Мимъ.
Низъпосълано отъ Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.
Кънига, ѥѧже знамениꙗ изъꙗснена сѫтъ, Чьтениѥ Аравьско, людьмъ вѣдѫщимъ,
благовѣстьникъ и прѣдъваритель. Нъ множаише ихъ отъвращаѭтъ сѧ и не слышатъ.
И рекошѧ: «Сръдьца наша въ покровѣхъ отъ того, къ ньмуже ны зовеши, и въ ушесѣхъ нашихъ глоухота, и междю нами и тобоѭ завѣса ѥстъ. Тъгда дѣлаи; воистинѫ, мы дѣлаѥмъ.»
Рьци: «Азъ ѥсмь тъкъмо смьртьнъ ꙗкоже и вы; отъкровено ми ѥстъ, ꙗко Богъ вашь ѥстъ Богъ Ѥдинъ. Тъгда грѧдѣте правѣ къ Ньму и просите прощениꙗ Ѥго.» И горе тѣмъ, иже приобьщаѭтъ,
иже не даѭтъ милостынѧ, и въ Послѣдьнеѥмь они сокрывъшии сѫтъ.
Воистинѫ, тии, иже вѣруѭтъ и дѣлаѭтъ правьдьнаꙗ дѣла, имъ ѥстъ мьзда неоскѫдѣѭщиꙗ.
Рьци: «Въистинѫ ли вы сокрываѥте Того, Иже сътвори землѭ въ дъва дьни, и поставлꙗѥте ли равьныѧ Ѥму? Тъ ѥстъ Господь мировъ.»
И постави на неи горы тврьды надъ неѭ, и благослови ѭ, и размѣри на неи пищѫ ѥѧ въ четыри дьни, равьно просѧщимъ.
Потомь обрати сѧ къ небеси, ѥгда бѣ дымъ, и рече ѥму и земли: «Придѣта волеѭ или неволеѭ.» Рекоста: «Придевѣ волеѭ.»
Тъгда оустрои ѧ седмь небесъ въ дъва дьни, и отъкры въ коѥмьжьдо небеси повелѣниѥ ѥго. И оукрасихомъ ближьнеѥ небо свѣтильниками и стражеѭ. То ѥстъ оуставъ Могѫщаго, Вѣдѫщаго.
Аще ли сѧ отъвратѧтъ, рьци: «Прѣдъварихъ вы о громовомь оударѣ, ꙗкоже громовъ оударъ Ада и Ѳамуда.»
Ѥгда посъланьници придошѧ къ нимъ отъ прѣдъ нихъ и отъ зади нихъ: «Не поклонꙗите сѧ никомуже развѣ Бога.» Рекошѧ: «Аще бы Господь нашь хотѣлъ, послалъ бы аньгелы; тѣмьже воистинѫ, мы сокрывъшии ѥсмы того, съ нимьже посълани ѥсте.»
А Адъ, они гръдили сѧ на земли безъ права, и рекошѧ: «Къто крѣпльши насъ силоѭ?» Не видѣша ли, ꙗко Богъ, Иже сътвори ихъ, Тъ крѣпльши ихъ силоѭ? И отъмѣтахѫ знамениꙗ Наша.
Тъгда посълахомъ на нѧ вѣтръ ꙗръ въ дьни злосчастиꙗ, да причастимъ имъ моукѫ поноса въ животѣ сего мира; а моука Послѣдьнꙗго поносьнѣиша ѥстъ, и не бѫдѫтъ оуспѣшени.
А Ѳамудъ, наставихомъ ихъ, нъ они волиша слѣпотѫ надъ наставлениѥмь; тъгда громъ поносьныѧ моукы ѧтъ ихъ за то, ѥже твориша.
И избавихомъ тыѧ, иже вѣроваша и боꙗли сѧ.
И въ Дьнь, ѥгда врази Божии събрани бѫдѫтъ къ Огню, ведоми рѧдами,
доньдеже ѥгда достигнѫтъ ѥго, слоухъ ихъ и зракъ ихъ и кожи ихъ свѣдѣтельствуѭтъ на нѧ о томь, ѥже твориша.
И рекѫтъ кожамъ своимъ: «Почьто свѣдѣтельствоуѥте на насъ?» Рекѫтъ: «Богъ дастъ намъ слово, Тъ, Иже даѥтъ слово вьсѣмъ вещьмъ; и Тъ сътвори вы пьрвоѥ, и къ Ньму възвратите сѧ.
И не можасте скрыти сѧ, да слоухъ вашь и зракъ вашь и кожи вашѧ не свѣдѣтельствуѭтъ на вы; нъ мьнѣсте, ꙗко Богъ не вѣдааше мъногаго отъ того, ѥже творите.
И то мьнѣниѥ вашѥ, ѥже мьнѣсте о Господѣ вашемь, погуби вы, и бысте отъ погыбъшихъ.»
Аще ли сѧ тьрпѧтъ, Огнь ѥстъ обиталище имъ; и аще просѧтъ милости, нѣсть имъ милости.
И оуставихомъ имъ дружинѫ, иже оукраси имъ то, ѥже прѣдъ ними и ѥже зади нихъ; и слово правьдьно бысть на нихъ въ народѣхъ призраковъ и чловѣкъ, иже минѫшѧ прѣжде нихъ. Воистинѫ, погыбъшии бѣахѫ.
И рекошѧ сокрывъшии: «Не слоушаите сего Чьтениꙗ и творите шюмъ въ нѥмь, да нѣгъли одолѣѥте.»
И воистинѫ причастимъ сокрывъшимъ моукѫ тѧжькѫ, и воистинѫ въздадимъ имъ наихоуждьшеѥ отъ того, ѥже твориша.
То ѥстъ въздаꙗниѥ врагомъ Божиимъ: Огнь. Въ нѥмь ѥстъ имъ обиталище вѣчьности, въздаꙗниѥ за то, ꙗко отъмѣтахѫ знамениꙗ Наша.
И рекѫтъ сокрывъшии: «Господи нашь! Покажи намъ тыѧ, иже завели насъ въ заблѫждениѥ отъ призраковъ и чловѣкъ; положимъ ихъ подъ ногы нашѧ, да бѫдѫтъ отъ наинижьшихъ.»
Воистинѫ, тии, иже рекѫтъ: «Господь нашь ѥстъ Богъ,» потомь грѧдѫтъ правѣ, аньгели нисходѧтъ на нѧ: «Не боите сѧ и не скръбите, и приимѣте благовѣстиѥ о Сокровенномь обиталищи, ѥже обѣщано вамъ бысть.
Мы ѥсмы защитьници ваши въ животѣ сего мира и въ Послѣдьнеѥмь; и въ нѥмь вамъ ѥстъ вьсе, ѥже душа ваша желаѥтъ, и въ нѥмь вамъ ѥстъ вьсе, ѥже зовете,
гостьба отъ Ѥдиного Прощаѭщаго, Милосрьдьнаго.»
И къто лоучьши въ словеси отъ того, иже зоветъ къ Богу и творитъ правьдѫ и речетъ: «Воистинѫ, азъ ѥсмь отъ Прѣданыихъ»?
И не равьна сѫтъ дѣло благо и дѣло зъло. Отъвратити зъломь, ѥже лоучьше ѥстъ; тъгда сь, межю тобоѭ и нимьже бѣ вражьда, бѫдетъ ꙗко ближьнии другъ.
И никомуже дано ѥстъ то, развѣ тьрпѧщимъ, и никомуже дано ѥстъ то, развѣ обладателю вели́каго счастиꙗ.
И аще побуждениѥ отъ дьꙗвола побудитъ тѧ, прибѣгни къ Богу; воистинѫ, Тъ ѥстъ Слышѧи, Вѣдѫщии.
И отъ знамении Ѥго сѫтъ нощь и дьнь, и слъньце и мѣсѧць. Не поклонꙗите сѧ слъньцю ни мѣсѧцю, нъ поклонꙗите сѧ Богу, Иже сътвори ихъ, аще ѥстъ Тъ, Ѥгоже чьтете.
Аще ли сѧ гръдѧтъ, тъ тии, иже сѫтъ съ Господемь твоимь, славословѧтъ Ѥго нощиѭ и дьньмь и не оутруждаѭтъ сѧ.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ, ꙗко видиши землѭ смирьнѫ; потомь ѥгда низъпосълемъ водѫ на нѭ, тръгнетъ сѧ и възрастетъ. Воистинѫ, Тъ, Иже оживлꙗѥтъ ѭ, ѥстъ Оживитель мрьтвыихъ; воистинѫ, Тъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
Воистинѫ, тии, иже искривлꙗѭтъ знамениꙗ Наша, не сѫтъ сокрыти отъ Насъ. Тъгда лоучьши ли ѥстъ тъ, иже въвьрженъ въ Огнь, или тъ, иже придетъ безопасьнъ въ Дьнь Въскрьсениꙗ? Творите, ѥже хощете; воистинѫ, Тъ ѥстъ Видѧи, ѥже творите.
Воистинѫ, тии, иже сокрываѭтъ Напоминаниѥ, ѥгда придетъ имъ — и воистинѫ, то ѥстъ Кънига могѫща,
лъжь не придетъ къ неи ни отъ прѣдъ неѧ ни отъ зади неѧ, низъпосълано отъ Ѥдиного Мѫдраго, Хвалимаго.
Ничьтоже речено ти ѥстъ, развѣ ѥже речено бысть посъланьникомъ прѣжде тебе. Воистинѫ, Господь твои ѥстъ обладатель прощениꙗ и обладатель больныѧ казьни.
И аще бы сътворили ѥ Чьтениѥмь на ѧзыцѣ чюждемь, рекли бы: «Почьто не изъꙗснена сѫтъ знамениꙗ ѥго? Что! Чюждь и Аравьскъ?» Рьци: «Тѣмъ, иже вѣруѭтъ, то ѥстъ наставлениѥ и исцѣлениѥ.» А тии, иже не вѣруѭтъ, въ ушесѣхъ ихъ ѥстъ глоухота, и то ѥстъ на нихъ слѣпота. Тии зовоми сѫтъ отъ далека мѣста.
И воистинѫ, дахомъ Моисею Кънигѫ, и бысть прѣниꙗ о неи. И аще бы не слово, ѥже прѣдъиде отъ Господа твоѥго, рѣшено бы было междю ними. И воистинѫ, они въ съмѫщаѭщемь сѧ съмьнѣнии о неи.
Иже творитъ правьдѫ, то ѥстъ дуси ѥго ради; и иже творитъ зъло, то ѥстъ противѫ ѥѧ. И Господь твои нѣстъ неправьдьнъ къ рабомъ.
Къ Ньму отъносимо ѥстъ вѣдѣниѥ Часа. И никоиже плоды не изидѫтъ отъ обвоикъ своихъ, и никаꙗже жена не зачьнетъ ни родитъ, развѣ съ вѣдѣниѥмь Ѥго. И въ Дьнь, ѥгда възоветъ ихъ: «Къде сѫтъ съобьщьници Мои?» рекѫтъ: «Възвѣщаѥмъ Ти, нѣстъ свѣдѣтелꙗ въ насъ.»
И заблѫди отъ нихъ то, ѥже призывахѫ прѣжде, и оузрѣша, ꙗко нѣстъ имъ прибѣжища.
Чловѣкъ не оутомлꙗѥтъ сѧ зовѧ благо; нъ аще зъло коснетъ сѧ ѥго, отъчаꙗнъ и безнадежьнъ ѥстъ.
И аще причастимъ ѥму милость отъ Насъ по скръби, ꙗже коснѫ сѧ ѥго, речетъ: «Сиѥ моѥ ѥстъ, и не мьнѭ, ꙗко Часъ придетъ. И аще възвращенъ бѫдѫ къ Господю моѥму, воистинѫ мьнѣ оу Ньго ѥстъ наилоучьшеѥ.» Тъгда воистинѫ повѣмы сокрывъшимъ о томь, ѥже сътвориша, и воистинѫ причастимъ имъ моукѫ жестокѫ.
И ѥгда подаѥмъ милость чловѣку, отъвращаѥтъ сѧ и оудалꙗѥтъ сѧ. И ѥгда зъло коснетъ сѧ ѥго, тъгда исплъненъ ѥстъ великыѧ мольбы.
Рьци: «Размыслисте ли? Аще отъ Бога ѥстъ и вы сокрываѥте то, къто заблѫждьши паче того, иже въ далецемь раздорѣ?»
Покажемъ имъ знамениꙗ Наша на прѣдѣлѣхъ и въ дусѣхъ ихъ, доньдеже ꙗвитъ сѧ имъ, ꙗко то ѥстъ Истина. Не довълѣѥтъ ли о Господѣ твоѥмь, ꙗко Тъ надъ вьсѣми вещьми Свѣдѣтель ѥстъ?
Сь! Воистинѫ, они въ съмьнѣнии о сърѣтении съ Господемь ихъ. Сь! Воистинѫ, Тъ объѥмлетъ вьсѧ вещи.

Ашъ-Шура Съвѣтъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ха, Мимъ.
Аинъ, Синъ, Кафъ.
Тако отъкрываѥтъ тебѣ и тѣмъ, иже прѣжде тебе, Богъ, Могѫщии, Мѫдрыи.
Ѥму принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли; и Тъ ѥстъ Вышьнии, Вели́кыи.
Небеса едва не расѣдаѭтъ сѧ сврьху; и аньгели славословѧтъ хвалѫ Господа своѥго и просѧтъ прощениꙗ за тыѧ, иже на земли. Сь! Воистинѫ, Богъ, Тъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьныи.
А тии, иже приѥмлѭтъ защитьникы кромѣ Ньго, Богъ ѥстъ Хранитель надъ ними; и ты нѣси надъ ними рѧдитель.
И тако отъкрихомъ тебѣ Чьтениѥ Аравьско, да прѣдъвариши Матерь Градовъ и тыѧ окрьстъ неѧ, и да прѣдъвариши о Дьни Събраниꙗ, о нѥмьже нѣстъ съмьнѣниꙗ: чѧсть въ Сокровенномь обиталищи и чѧсть въ Пламени.
И аще бы Богъ хотѣлъ, сътворилъ бы ихъ ѥдинъ народъ; нъ Тъ въводитъ, когоже хощетъ, въ милость Своѭ. А неправьдьници не имѫтъ ни защитьника ни помощьника.
Или приѧшѧ ли защитьникы кромѣ Ньго? Нъ Богъ, Тъ ѥстъ Защитьникъ; и Тъ оживлꙗѥтъ мрьтвыѧ; и Тъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
И о чемьжьдо различаѥте сѧ, сѫдъ ѥго оу Бога ѥстъ. Тъ ѥстъ Богъ, Господь мои; на Нь оуповаѭ и къ Ньму обращаѭ сѧ.
Творьць небесъ и земли; Тъ сътвори вамъ отъ васъ самѣхъ пары, и отъ скота пары; множитъ вы тѣмь. Нѣстъ ничьтоже подобьно Ѥму; и Тъ ѥстъ Слышѧи, Видѧи.
Ѥму принадлежѧтъ ключи небесъ и земли. Простираѥтъ пищѫ комуже хощетъ и оумалꙗѥтъ ѭ. Воистинѫ, Тъ о вьсѣхъ вещьхъ Вѣдѫщь.
Оуставилъ ѥстъ вамъ отъ вѣры то, ѥже заповѣдалъ Ноеви, и то, ѥже отъкрихомъ тебѣ, и то, ѥже заповѣдахомъ Авраамови и Моисеови и Иисусови: «Оуставите вѣрѫ и не раздѣлꙗите сѧ въ неи.» Тѧжько тѣмъ, иже приобьщаѭтъ, то, къ ньмуже зовеши ихъ. Богъ избираѥтъ къ Себѣ, когоже хощетъ, и наставлꙗѥтъ къ Себѣ того, иже обращаѥтъ сѧ въ покаꙗнии.
И не раздѣлишѧ сѧ, развѣ по томь, ꙗко вѣдѣниѥ приде имъ, отъ зависти междю собоѭ. И аще бы не слово, ѥже прѣдъиде отъ Господа твоѥго до оуреченаго срока, рѣшено бы было междю ними. И воистинѫ, тии, имъже Кънига по нихъ оставлена бысть, въ съмѫщаѭщемь сѧ съмьнѣнии сѫтъ о неи.
Къ тому оубо зови, и гряди правѣ, ꙗкоже повелѣно ти ѥстъ, и не слѣдуи желаниꙗмъ ихъ; и рьци: «Вѣруѭ въ вьсю Кънигѫ, ѭже Богъ низъпосъла. И повелѣно ми ѥстъ быти правьдьну междю вами. Богъ ѥстъ Господь нашь и Господь вашь; намъ дѣла наша и вамъ дѣла ваша. Нѣстъ прѣниꙗ междю нами и вами. Богъ съберетъ насъ въкупѣ, и къ Ньму ѥстъ шьствиѥ.»
А тии, иже прѧтъ сѧ о Бозѣ по томь, ꙗко отъвѣщано бысть Ѥму, прѣниѥ ихъ тъще ѥстъ прѣдъ Господемь ихъ; и на нихъ ѥстъ гнѣвъ, и имъ ѥстъ моука тѧжька.
Богъ ѥстъ, Иже низъпосъла Кънигѫ въ истинѣ и Мѣрило. И чьто повѣстъ ти? Нѣгъли Часъ близъ ѥстъ.
Тии, иже не вѣруѭтъ въ нь, ищѫтъ оускорити ѥго; а тии, иже вѣруѭтъ, трепещѫтъ о нѥмь и вѣдѧтъ, ꙗко то ѥстъ истина. Сь! Воистинѫ, тии, иже прѧтъ сѧ о Часѣ, въ далецемь заблѫждении сѫтъ.
Богъ милостивъ ѥстъ къ рабомъ Своимъ; питаѥтъ, когоже хощетъ; и Тъ ѥстъ Крѣпъкъ, Могѫщь.
Иже желаѥтъ жѧтвѫ Послѣдьнꙗго, оумножимъ ѥму жѧтвѫ ѥго; а иже желаѥтъ жѧтвѫ мира сего, даѥмъ ѥму отъ неѧ, нъ въ Послѣдьнеѥмь нѣстъ ѥму чѧсти.
Или имѫтъ ли съобьщьникы, иже оуставишѧ имъ отъ вѣры то, ѥже Богъ не попусти? И аще бы не слово рѣшительно, рѣшено бы было междю ними. И воистинѫ, неправьдьницемь ѥстъ моука больна.
Видиши неправьдьникы трепещѫщѧ о томь, ѥже стѧжашѧ, и то сбѫдетъ сѧ на нихъ. А тии, иже вѣруѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла, въ лѫгахъ Обиталищь сѫтъ; имъ ѥстъ, ѥже хотѧтъ, оу Господа ихъ. То ѥстъ великаꙗ щедрость.
То ѥстъ, чимьже Богъ благовѣствуѥтъ рабомъ Своимъ, иже вѣруѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла. Рьци: «Не прошѫ отъ васъ мьзды за то, развѣ любъве междю ближьними.» И иже сътворитъ дѣло благо, придадимъ ѥму блага. Воистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщь, Благодарьнъ.
Или рекѫтъ ли: «Съковалъ лъжь на Бога»? Тъгда аще бы Богъ хотѣлъ, запечатьлѣлъ бы сръдьце твоѥ. И Богъ заглаждаѥтъ лъжь и оутвьрждаѥтъ истинѫ словесы Своими. Воистинѫ, Тъ ѥстъ Вѣдѫщь того, ѥже въ пьрсьхъ.
И Тъ ѥстъ, Иже приѥмлетъ покаꙗниѥ отъ рабовъ Своихъ и прощаѥтъ злаꙗ дѣла, и вѣстъ, ѥже творите.
И отъвѣщаѥтъ тѣмъ, иже вѣруѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла, и множитъ имъ отъ щедрости Своѥѧ. А сокрывъшимъ — имъ ѥстъ моука тѧжька.
И аще бы Богъ простьрлъ пищѫ рабомъ Своимъ, творили бы нестроѥниꙗ на земли; нъ низъпосылаѥтъ въ мѣрѫ, ꙗкоже хощетъ. Воистинѫ, Тъ ѥстъ о рабѣхъ Своихъ Свѣдомъ, Видѧщь.
И Тъ ѥстъ, Иже низъпосылаѥтъ дъждь по томь, ꙗко отъчаꙗшѧ сѧ, и простираѥтъ милость Своѭ. И Тъ ѥстъ Защитьникъ, Хвалимыи.
И отъ знамении Ѥго ѥстъ сътворениѥ небесъ и земли и тварии, ѧже расѣꙗлъ въ нихъ обою. И Тъ можетъ събрати ихъ, ѥгда хощетъ.
И ꙗже нибоудь скръбь постигнетъ вы, то за то, ѥже рѫцѣ ваши стѧжашѧ; и Тъ прощаѥтъ мъного.
И не можете оубѣжати Ѥго на земли; и нѣстъ вамъ кромѣ Бога ни защитьника ни помощьника.
И отъ знамении Ѥго сѫтъ корабли на мори, ꙗкоже столпи.
Аще бы хотѣлъ, оутишилъ бы вѣтръ, и остали бы неподвижьни на лицѣ ѥго. Воистинѫ, въ томь сѫтъ знамениꙗ вьсꙗкому тьрпѧщему, благодарьному.
Или погубилъ бы ихъ за то, ѥже стѧжашѧ; и Тъ прощаѥтъ мъного.
И да оувѣдѧтъ тии, иже прѧтъ сѧ о знамениихъ Нашихъ, ꙗко нѣстъ имъ прибѣжища.
И ꙗкоже нибоудь дано вамъ, то тъкъмо наслаждениѥ живота мира сего; а то, ѥже оу Бога, лоучьше и длъговѣчьнѣѥ ѥстъ тѣмъ, иже вѣруѭтъ и оуповаѭтъ на Господа своѥго,
и тѣмъ, иже оуклонꙗѭтъ сѧ отъ великыихъ грѣхъ и сквьрностии и, ѥгда разгнѣваѭтъ сѧ, прощаѭтъ,
и тѣмъ, иже отъвѣщаѭтъ Господю своѥму и оуставлꙗѭтъ молитвѫ, и ихъже дѣло ѥстъ съвѣтомь междю ними, и иже раздаѭтъ отъ того, ѥже подахомъ имъ,
и тѣмъ, иже, ѥгда насильство постигнетъ ихъ, защищаѭтъ сѧ.
И въздаꙗниѥ зълу ѥстъ зъло подобьно ѥму; нъ иже проститъ и сътворитъ примирениѥ, мьзда ѥго на Бозѣ ѥстъ. Воистинѫ, Тъ не любитъ неправьдьниковъ.
И иже защититъ сѧ по томь, ꙗко обиждено ѥму бысть, тѣмъ нѣстъ пѫти на нихъ.
Пѫть ѥстъ тъкъмо противѫ тѣхъ, иже обидѧтъ люди и творѧтъ нестроѥниꙗ на земли безъ права. Тѣмъ ѥстъ моука больна.
И иже тьрпитъ и проститъ, воистинѫ то ѥстъ отъ тврьдаго рѣшениꙗ дѣлъ.
И когоже Богъ заведетъ въ заблѫждениѥ, нѣстъ ѥму защитьника по Нѥмь. И оузриши неправьдьникы, ѥгда оузрѧтъ моукѫ, рекѫщѧ: «Ѥстъ ли пѫть възвращениꙗ?»
И оузриши ихъ, изложены къ ньму, смирены въ оуничижении, зьрѧщѧ тихыимъ зракомь. И рекѫтъ вѣровавъшии: «Воистинѫ, погыбъшии сѫтъ тии, иже погубишѧ душа своѧ и семиѧ своѧ въ Дьнь Въскрьсениꙗ.» Сь! Воистинѫ, неправьдьници въ вѣчьнѣи моуцѣ сѫтъ.
И не бѫдетъ имъ защитьниковъ, иже бы помогли имъ кромѣ Бога. И когоже Богъ заведетъ въ заблѫждениѥ, нѣстъ ѥму пѫти.
Отъвѣщаите Господю вашему, прѣжде даже придетъ отъ Бога Дьнь, иже не можетъ быти отъвращенъ. Нѣстъ вамъ прибѣжища въ тъ Дьнь, и нѣстъ вамъ отъмѣтаниꙗ.
Аще ли сѧ отъвратѧтъ — не посълахомъ тебе хранителемь надъ ними; на тебѣ ѥстъ тъкъмо извѣщениѥ. И воистинѫ, ѥгда причастимъ чловѣку милость отъ Насъ, радуѥтъ сѧ о неи; а аще зъло постигнетъ ихъ за то, ѥже рѫцѣ ихъ прѣжде посълашѧ, тъ воистинѫ чловѣкъ неблагодарьнъ ѥстъ.
Богу принадлежитъ власть небесъ и земли. Сътварꙗѥтъ, ѥже хощетъ. Подаѥтъ, комуже хощетъ, дъщери и подаѥтъ, комуже хощетъ, сыны,
или соѥдинꙗѥтъ ихъ, мѫжеска и женьска; и творитъ, когоже хощетъ, неплодьна. Воистинѫ, Тъ ѥстъ Вѣдѫщь, Могѫщь.
И нѣстъ никоѥмуже смьртьному, да бы Богъ глаголалъ къ ньму, развѣ откровениѥмь, или изъ за завѣсы, или да посылаѥтъ посъланьника, иже отъкрываѥтъ по волѣ Ѥго то, ѥже хощетъ. Воистинѫ, Тъ ѥстъ Вышьнии, Мѫдрыи.
И тако отъкрихомъ тебѣ Доухъ отъ повелѣниꙗ Нашего. Ты не вѣдааше, чьто ѥстъ Кънига, ни чьто ѥстъ вѣра. Нъ сътворихомъ ѥ свѣтомь, имьже наставлꙗѥмъ, когоже хощемъ, отъ рабовъ Нашихъ. И воистинѫ, ты наставлꙗѥши на пѫть правыи,
пѫть Божии, Ѥмуже принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли. Сь! Воистинѫ, къ Богу вьсꙗ дѣла възвращаѭтъ сѧ.

Азъ-Зухруфъ Оукрашениꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ха, Мимъ.
Кльнѫ сѧ Кънигоѭ ꙗсьноѭ!
Воистинѫ, сътворихомъ ѥ Чьтениѥмь Аравьскымь, да нѣгъли оуразумѣѥте.
И воистинѫ, то ѥстъ въ Матери Кънигъ оу Насъ, възвышено, мѫдро.
Отъвратимъ ли Напоминаниѥ отъ васъ, зане ѥсте людиѥ расточительнии?
И коликы пророкы посълахомъ къ дрѣвьнимъ!
И не приде къ нимъ пророкъ, имъже бы не порѫгашѧ сѧ.
Тъгда погубихомъ крѣпьчаишихъ ихъ силоѭ, и примѣръ дрѣвьнихъ минѫ.
И аще бы въпросилъ ихъ: «Къто сътвори небеса и землѭ?» рекли бы: «Могѫщии, Вѣдѫщии сътвори ихъ,»
Иже сътвори землѭ колыбелиѭ вамъ и постави вамъ на неи пѫти, да нѣгъли наставлени бѫдете,
и Иже низъпосылаѥтъ водѫ съ небесе въ мѣрѫ, и оживлꙗѥмъ тѣмь землѭ мрьтвѫ. Тако изведени бѫдете.
И Иже сътвори вьсѧ пары и сътвори вамъ отъ кораблии и скота, на нѥмьже ꙗздите,
да сѧдете тврьдо на хрьбьтѣхъ ихъ, потомь помѧнете милость Господа вашего, ѥгда сѧдете тврьдо на нихъ, и рьцѣте: «Слава Тому, Иже покори сиѥ намъ, и мы не могохомъ того.
И воистинѫ, къ Господю нашему възвращаѥмъ сѧ.»
И приписуѭтъ Ѥму отъ рабовъ Ѥго чѧсть! Воистинѫ, чловѣкъ ꙗвьнъ неблагодарьникъ ѥстъ.
Или приѧлъ ли дъщери отъ того, ѥже сътвори, а вамъ избьралъ сыны?
И ѥгда ѥдиному отъ нихъ вѣстъ подана о томь, ѥже приписуѥтъ въ подобиѥ Вьсемилостивому, лице ѥго тьмьнѣѥтъ, и подавленъ ѥстъ.
Тъгда тъ ли, иже възрасте въ оукрашениихъ и въ прѣнии неꙗсьнъ ѥстъ?
И творѧтъ аньгелы, иже сѫтъ раби Вьсемилостиваго, женьскыми. Видѣшѧ ли сътворениѥ ихъ? Свѣдѣтельство ихъ записано бѫдетъ, и въпрошени бѫдѫтъ.
И рекошѧ: «Аще бы Вьсемилостивыи хотѣлъ, не бы поклонꙗли сѧ имъ.» Не имѫтъ вѣдѣниꙗ о томь; тъкъмо гадаѭтъ.
Или дахомъ ли имъ Кънигѫ прѣжде сеѧ, да дрьжатъ сѧ ѥѧ?
Ни, нъ рекошѧ: «Воистинѫ, обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ на пѫти, и воистинѫ, наставлени ѥсмы по стопамъ ихъ.»
И тако не посълахомъ прѣжде тебе прѣдъварителꙗ къ граду, имъже бы не рекли богатии ѥго: «Воистинѫ, обрѣтохомъ отьцѧ нашѧ на пѫти, и воистинѫ, послѣдователи ѥсмы по стопамъ ихъ.»
Рече: «Чьто! Дажде аще приношѫ вамъ лоучьшеѥ наставлениѥ, нежели то, на нѥмьже обрѣтосте отьцѧ вашѧ?» Рекошѧ: «Воистинѫ, мы сокрывъшии ѥсмы того, съ нимьже посълани ѥсте.»
Тъгда въздахомъ имъ казнь. Потомь видите, какъ бысть коньць отъмѣтъшимъ.
И ѥгда Авраамъ рече отьцю своѥму и людьмъ своимъ: «Воистинѫ, отъмѣтаѭ сѧ того, ѥже чьтете,
развѣ Того, Иже сътвори мѧ; воистинѫ, Тъ наставитъ мѧ.»
И сътвори то словомь прѣбываѭщимь въ потомьствѣ своѥмь, да нѣгъли възвратѧтъ сѧ.
Ни, нъ дахъ симъ и отьцемъ ихъ наслаждениѥ, доньдеже приде къ нимъ истина и ꙗсьнъ посъланьникъ.
И ѥгда истина приде къ нимъ, рекошѧ: «Сиѥ ѥстъ чародѣиство, и воистинѫ мы сокрываѭщии ѥго ѥсмы.»
И рекошѧ: «Почьто не низъпосълано сиѥ Чьтениѥ на нѣкоторого великаго мѫжа дъвою градовъ?»
Они ли раздѣлꙗѭтъ милость Господа твоѥго? Мы ѥсмы, иже раздѣлꙗѥмъ междю ними жизнь ихъ въ животѣ мира сего, и въздвизаѥмъ ѥдиныхъ надъ другыми степеньми, да ѥдини изъ нихъ другыѧ въ слоужьбѫ приимѫтъ. И милость Господа твоѥго лоучьши ѥстъ того, ѥже събираѭтъ.
И аще бы не то, ꙗко людиѥ стали бы ѥдинъ народъ, сътворили бы тѣмъ, иже сокрываѭтъ Вьсемилостиваго, покровы сърѣбрьны на домы ихъ, и лѣствицѧ, по нимъже въсходѧтъ,
и домомъ ихъ двьри и ложа, на нихъже възлежатъ,
и оукрашениꙗ. И вьсе то тъкъмо наслаждениѥ живота мира сего ѥстъ; а Послѣдьнеѥ оу Господа твоѥго ѥстъ благочьстивыимъ.
И иже слѣпъ ѥстъ къ памѧти Вьсемилостиваго, поставлꙗѥмъ ѥму дьꙗвола, и тъ ѥстъ дружина ѥго.
И воистинѫ, отъвращаѭтъ ихъ отъ пѫти, а они мьнѧтъ, ꙗко наставлени сѫтъ,
доньдеже ѥгда придетъ къ Намъ, речетъ: «О, да бы междю мъноѭ и тобоѭ было растоꙗниѥ дъвою Въстокъ!» Зълъ ѥстъ дружина!
И не поможетъ вамъ сь Дьнь, зане неправьду сътвористе, ꙗко съобьщьници въ моуцѣ ѥсте.
Можеши ли оубо глоухого слышати сътворити, или наставити слѣпаго и того, иже въ ꙗвьнѣмь заблѫждении?
И аще отъимемъ тѧ, воистинѫ въздадимъ имъ казнь,
или покажемъ ти то, ѥже обѣщаваѥмъ имъ; воистинѫ, имамы власть надъ ними.
Тъгда дрьжи сѧ тврьдо того, ѥже отъкровено ти ѥстъ; воистинѫ, ты на правѣмь пѫти ѥси.
И воистинѫ, то ѥстъ Напоминаниѥ тебѣ и людьмъ твоимъ, и въпрошени бѫдете.
И въпроси тыѧ отъ посъланьниковъ Нашихъ, ѩже посълахомъ прѣжде тебе: «Оуставихомъ ли, кромѣ Вьсемилостиваго, богы на поклонениѥ?»
И воистинѫ, посълахомъ Моисеꙗ съ знамениими Нашими къ Фараону и вельможамъ ѥго, и рече: «Воистинѫ, азъ ѥсмь Посъланьникъ Господа мировъ.»
Потомь ѥгда приде къ нимъ съ знамениими Нашими, сь! посмѣꙗшѧ сѧ имъ.
И не показахомъ имъ знамениꙗ, развѣ ꙗко бѣ то вѧщьше сестры своѥѧ; и ꙗхомъ ихъ моукоѭ, да нѣгъли възвратѧтъ сѧ.
И рекошѧ: «О чародѣю! Призови Господа твоѥго за ны по завѣту, ѥгоже сътвори съ тобоѭ; воистинѫ, наставлени бѫдемъ.»
Потомь ѥгда отъѧхомъ отъ нихъ моукѫ, сь! нарушишѧ слово своѥ.
И Фараонъ възгласи въ людьхъ своихъ: «О людиѥ мои! Не моꙗ ли ѥстъ власть Егупьта, и сиѧ рѣкы текѫтъ подъ мъноѭ? Не видите ли?
Или нѣсмь ли азъ лоучьши сего, иже презьрѣнъ ѥстъ и едва можетъ изрещи сѧ?
Почьто же не възложены нань обрѫчьꙗ златы, или почьто не придѫтъ аньгели съ нимь?»
Тъгда олегъчи люди своѧ, и послоушашѧ ѥго. Воистинѫ, бѣахѫ людиѥ нечьстивии.
Потомь ѥгда разгнѣвашѧ Насъ, въздахомъ имъ казнь и потопихомъ ихъ вьсѧ.
И сътворихомъ ихъ примѣромъ и образьцемь послѣдьнимъ.
И ѥгда Сынъ Мариинъ приведенъ бысть въ примѣръ, сь! людиѥ твои възъопишѧ,
и рекошѧ: «Бози наши лоучьши ли сѫтъ, или тъ?» Привѣдошѧ ѥго тебѣ тъкъмо за прѣниѥ. Ни, они сѫтъ людиѥ свадьливии.
Тъ бѣ тъкъмо рабъ, ѥмуже подахомъ милость, и сътворихомъ ѥго примѣромь Чѧдомъ Израилевымъ.
И аще бы хотѣли, поставили бы междю вами аньгелы намѣстьникы на земли.
И воистинѫ, тъ ѥстъ вѣдѣниѥ Часа; тъгда не съмьнꙗите сѧ о нѥмь и послѣдуите Мьнѣ. Сь ѥстъ правыи пѫть.
И да не отъвратитъ васъ дьꙗволъ; воистинѫ, тъ ѥстъ вамъ ꙗвьнъ врагъ.
И ѥгда Иисусъ приде съ ꙗсьными доказы, рече: «Придохъ къ вамъ съ Мѫдростиѭ и да ꙗсьно сътворѭ вамъ нѣчьто отъ того, въ нѥмьже различаѥте сѧ. Тъгда боите сѧ Бога и послоушаите мѧ.
Воистинѫ, Богъ, Тъ ѥстъ Господь мои и Господь вашь; тъгда поклонꙗите сѧ Ѥму. Сь ѥстъ правыи пѫть.»
Нъ чѧсти различишѧ сѧ междю собоѭ. Тъгда горе тѣмъ, иже неправьдѫ сътвориша, отъ моукы дьне больнаго.
Чакаѭтъ ли чьто, развѣ Часа, да придетъ на нихъ вънезаапѫ, дондеже не чюѭтъ?
Дружинꙗ въ тъ Дьнь бѫдѫтъ врази ѥдинъ другому, развѣ благочьстивыихъ.
«О раби Мои! Нѣстъ страха на васъ сь Дьнь, ни скръбити бѫдете,
вы, иже вѣровасте въ знамениꙗ Наша и бысте прѣдани.
Вънидѣте въ Сокровенноѥ обиталище, вы и съпрѫзи ваши, оурадовани.»
Обносимы бѫдѫтъ междю ними блюда злата и чаши, и въ нѥмь ѥстъ, ѥже душа желаѥтъ и очи наслаждаѭтъ сѧ; и въ нѥмь прѣбѫдете.
«И то ѥстъ Сокровенноѥ обиталище, ѥже наслѣдовасте за то, ѥже твориста.
Въ нѥмь вамъ плоды обильнии, отъ нихъже ꙗсте.»
Воистинѫ, виновьнии въ моуцѣ Пагоубы сѫтъ, прѣбываѭще.
Не облегъчитъ сѧ имъ, и въ нѥмь отъчаꙗни сѫтъ.
И не обидѣхомъ ихъ, нъ они бѣахѫ обидѧщии.
И възъопиѭтъ: «О Маликъ! Да сътворитъ Господь твои коньць намъ!» Речетъ: «Воистинѫ, прѣбывати имате.»
Воистинѫ, принесохомъ вамъ истинѫ, нъ множаише васъ отъвращени бѣахѫ отъ истины.
Или оуковашѧ ли дѣло? Тъгда воистинѫ, Мы оукуѥмъ.
Или мьнѧтъ ли, ꙗко не слышимъ таины ихъ и бесѣды ихъ? Еи, и посъланьници Наши съ ними сѫтъ, записуѭще.
Рьци: «Аще бы Вьсемилостивыи сына имѣлъ, азъ бы пьрвыи отъ покланꙗѭщихъ сѧ былъ.»
Слава Господю небесъ и земли, Господю Прѣстола, вышьше того, ѥже описуѭтъ!
Тъгда остави ихъ погрѫжати сѧ и играти, доньдеже сърѧщѫтъ Дьнь свои, иже обѣщанъ имъ.
И Тъ ѥстъ, Иже ѥстъ Богъ на небеси и Богъ на земли; и Тъ ѥстъ Мѫдрыи, Вѣдѫщии.
И благословенъ Тъ, Ѥмуже принадлежитъ власть небесъ и земли и того, ѥже междю ними; и оу Ньго ѥстъ вѣдѣниѥ Часа, и къ Ньму възвратите сѧ.
И тии, ѩже призываѭтъ кромѣ Ньго, не имѫтъ власти ходатаиства, развѣ того, иже свѣдѣтельствуѥтъ истинѫ и вѣдѧтъ.
И аще бы въпросилъ ихъ, къто сътвори ихъ, рекли бы: «Богъ.» Како оубо отъвращени сѫтъ?
И слово ѥго: «О Господи мои! Воистинѫ, сии сѫтъ людиѥ, иже не вѣруѭтъ.»
Тъгда отъврати сѧ отъ нихъ и рьци: «Миръ!» Скоро оувѣдѧтъ.

Адъ-Духанъ Дымъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ха, Мимъ.
Кльнѫ сѧ Кънигоѭ ꙗсьноѭ!
Воистинѫ, низъпосълахомъ ѥ въ нощь благословенѫ; воистинѫ, присно прѣдъварители бѣхомъ.
Въ нѥи вьсꙗко повелѣниѥ мѫдро различено бываѥтъ,
повелѣниѥ отъ Насъ; воистинѫ, присно посылаѭщии бѣхомъ,
милость отъ Господа твоѥго; воистинѫ, Тъ ѥстъ Слышѧи, Вѣдѫщии,
Господь небесъ и земли и того, ѥже междю ними, аще ли извѣстьни быти хощете.
Нѣстъ бога развѣ Ньго; Тъ даѥтъ животъ и причинꙗѥтъ съмрьть — Господь вашь и Господь отьць вашихъ дрѣвьнихъ.
Ни, нъ они въ съмьнѣнии сѫтъ, играѭще.
Тъгда блюди Дьнь, ѥгда небо принесетъ дымъ ꙗвьнъ,
покрываѭщь люди: «Сиꙗ ѥстъ моука больна.
Господи нашь! Отъими отъ насъ моукѫ; воистинѫ, вѣруѭщии ѥсмы.»
Како Напоминаниѥ поможетъ имъ, ѥгда ꙗсьнъ Посъланьникъ оуже приде къ нимъ,
потомь отъвратишѧ сѧ отъ нѥго и рекошѧ: «Наоученъ, бѣсьнъ!»
Воистинѫ, отъимемъ моукѫ мало; воистинѫ, възвратите сѧ.
Въ Дьнь, ѥгда иметъ ихъ ѧтиѥмь наимогѫщьнѣишимь, воистинѫ, въздаꙗниѥ сътворимъ.
И воистинѫ, искоусихомъ прѣжде нихъ люди Фараоновы, и приде къ нимъ посъланьникъ благородьнъ:
«Прѣдаите мьнѣ рабы Божиѧ; воистинѫ, азъ ѥсмь вамъ посъланьникъ вѣрьнъ.
И не възвышаите сѧ противѫ Бога; воистинѫ, придѫ къ вамъ съ ꙗсьноѭ властиѭ.
И воистинѫ, прибѣгаѭ къ Господю моѥму и Господю вашему, да не побиѥте мѧ камениѥмь.
И аще ми не вѣруѥте, тъгда отъстѫпите отъ мене.»
Потомь призъва Господа своѥго: «Сии сѫтъ людиѥ виновьнии.»
«Тъгда изиди съ рабы Моими нощиѭ; воистинѫ, гоними бѫдете.
И остави морѥ раздѣлено; воистинѫ, тии сѫтъ воинъство, ѥже потоплено бѫдетъ.»
Колико садовъ и источьниковъ оставишѧ,
и сѣꙗнии и благородьныихъ мѣстъ,
и оутѣшениꙗ, въ нѥмьже радовахѫ сѧ!
Тако бысть; и оставихомъ то инѣмъ людьмъ.
И небо и землꙗ не въсплакашѧ о нихъ, и не бышѧ пощажени.
И воистинѫ, избавихомъ Чѧда Израилева отъ поносьныѧ моукы,
отъ Фараона; воистинѫ, тъ бѣ гръдъ, отъ расточительныихъ.
И воистинѫ, избьрахомъ ихъ вѣдѫще надъ мирами,
и дахомъ имъ отъ знамении то, ѥже бѣ ꙗсьно искоушениѥ.
Воистинѫ, сии глаголѭтъ:
«Нѣстъ ничьтоже развѣ пьрвыѧ съмрьти нашеѧ, и не бѫдемъ въскрьшени.
Приведѣте отьцѧ нашѧ, аще правьдиви ѥсте.»
Лоучьши ли сѫтъ они, или людиѥ Тубба и тии, иже прѣжде нихъ? Погубихомъ ихъ; воистинѫ, виновьнии бѣахѫ.
И не сътворихомъ небесъ и земли и того, ѥже междю ними, въ играниѥ.
Не сътворихомъ ихъ, развѣ въ истинѣ, нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
Воистинѫ, Дьнь Рѣшениꙗ ѥстъ оурочьно врѣмѧ ихъ вьсѣхъ,
Дьнь, ѥгда ни ѥдинъ другъ не поможетъ другу никакоже, и не бѫдѫтъ оуспѣшени,
развѣ того, ѥгоже Богъ помилуѥтъ. Воистинѫ, Тъ ѥстъ Могѫщии, Милосрьдьныи.
Воистинѫ, дрѣво Заккумъ
ѥстъ пища грѣшьника;
ꙗко мѣдь расплавлена, кыпитъ въ чрѣвѣхъ,
ꙗко кыпѣниѥ воды зноиныѧ.
«Имѣте ѥго и влецѣте въ срѣдинѫ Пламене!
Потомь изъліите на главѫ ѥго моукѫ воды зноиныѧ.
Въкуси! Воистинѫ, ты ѥси могѫщии, благородьныи!
Воистинѫ, сиѥ ѥстъ то, о нѥмьже съмьнꙗсте сѧ.»
Воистинѫ, благочьстивии въ безопасьнѣмь мѣстѣ сѫтъ,
посрѣдѣ садовъ и источьниковъ,
одѣꙗни въ шелкъ тънъкъ и парчѫ, лицемь дроугъ къ дроугу.
Тако ѥстъ; и съчетахомъ ихъ съ красьнами широкоокыми.
Призываѭтъ въ нѥмь вьсꙗкъ плодъ, безопасьни.
Не въкусѧтъ въ нѥмь съмрьти, развѣ пьрвыѧ съмрьти; и защитилъ ихъ отъ моукы Пламене,
щедрость отъ Господа твоѥго. То ѥстъ вышьнеѥ одолѣниѥ.
И воистинѫ, облегъчихомъ ѥ на ѧзыцѣ твоѥмь, да нѣгъли помѧнѫтъ.
Тъгда блюди; воистинѫ, и они блюдѫтъ.

Аль-Джаѳиꙗ Колѣнопрѣклонениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ха, Мимъ.
Низъпосъланиѥ Кънигы отъ Бога, Могѫщаго, Мѫдраго.
Воистинѫ, на небесѣхъ и на земли сѫтъ знамениꙗ вѣруѭщимъ.
И въ сътворении вашемь и въ тварьхъ, ѧже расѣꙗлъ, сѫтъ знамениꙗ людьмъ извѣстьнымъ.
И смѣна нощи и дьне, и пища, ѭже Богъ низъпосылаѥтъ съ небесе, ѥѭже оживлꙗѥтъ землѭ по съмрьти ѥѧ, и обращениѥ вѣтровъ — знамениꙗ людьмъ разумѣѭщимъ.
Та сѫтъ знамениꙗ Божиꙗ; чьтемъ ихъ тебѣ въ истинѣ. Тъгда въ коѥ слово, по Бозѣ и знамениихъ Ѥго, вѣровати бѫдѫтъ?
Горе вьсꙗкому грѣшьнику лъжьцю,
иже слышитъ знамениꙗ Божиꙗ чьтома ѥму, потомь прѣбываѥтъ въ гръдости, ꙗко бы не слышалъ ихъ. Тъгда благовѣсти ѥму моукѫ больнѫ.
И ѥгда оувѣстъ нѣчьто отъ знамении Нашихъ, приѥмлетъ ихъ въ посмѣꙗниѥ. Тѣмъ ѥстъ моука поносьна.
За ними ѥстъ Пагоуба; и то, ѥже стѧжашѧ, не поможетъ имъ ничьтоже, ни тии, ѩже приѧшѧ защитьникы кромѣ Бога; и имъ ѥстъ моука великаꙗ.
Сиѥ ѥстъ наставлениѥ; а тѣмъ, иже сокрываѭтъ знамениꙗ Господа своѥго, имъ ѥстъ моука больнаго гнѣва.
Богъ ѥстъ, Иже покори вамъ морѥ, да корабли плаваѭтъ въ нѥмь по повелѣнию Ѥго, и да ищете отъ щедрости Ѥго, и да нѣгъли благодарите.
И покори вамъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли, вьсе отъ Ньго. Воистинѫ, въ томь сѫтъ знамениꙗ людьмъ размышлꙗѭщимъ.
Рьци тѣмъ, иже вѣруѭтъ, да простѧтъ тѣмъ, иже не чаѭтъ Дьнии Божиихъ, да въздастъ людьмъ за то, ѥже твориша.
Иже творитъ правьдѫ, то дуси ѥго ради, и иже творитъ зъло, то противѫ неи; потомь къ Господю вашему възвратите сѧ.
И воистинѫ, дахомъ Чѧдомъ Израилевомъ Кънигѫ и сѫдъ и пророчьство, и питахомъ ихъ благами и прѣдъпочьтохомъ ихъ надъ мирами,
и дахомъ имъ ꙗсьныѧ доказы повелѣниꙗ. И не различишѧ сѧ, развѣ по томь, ꙗко вѣдѣниѥ приде имъ, отъ зависти междю собоѭ. Воистинѫ, Господь твои сѫдитъ междю ними въ Дьнь Въскрьсениꙗ о томь, въ нѥмьже различахѫ сѧ.
Потомь поставихомъ тѧ на пѫти повелѣниꙗ, тъгда слѣдуи ѥму и не слѣдуи желаниꙗмъ тѣхъ, иже не вѣдѧтъ.
Воистинѫ, не помогѫтъ ти ничьтоже противѫ Бога. И воистинѫ, неправьдьници сѫтъ дружинꙗ ѥдинъ другому; а Богъ ѥстъ Другъ благочьстивыихъ.
Сиѥ ѥстъ ꙗсьноѥ прозьрѣниѥ чловѣчьству, и наставлениѥ и милость людьмъ извѣстьнымъ.
Или мьнѧтъ ли тии, иже злаꙗ дѣла твориша, ꙗко сътворимъ ихъ ꙗко тыѧ, иже вѣруѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла, равьны въ животѣ ихъ и съмрьти ихъ? Зъло ѥстъ, ѥже сѫдѧтъ!
И Богъ сътвори небеса и землѭ въ истинѣ, и да вьсꙗка душа въздана бѫдетъ за то, ѥже стѧжа, и не бѫдѫтъ обиждени.
Видѣлъ ли ѥси оубо того, иже приѥмлетъ богомь желаниѥ своѥ, и Богъ завелъ ѥго въ заблѫждениѥ вѣдѫще, и запечатьлѣлъ слоухъ ѥго и сръдьце ѥго, и положилъ на зракъ ѥго покровъ? Тъгда къто наставитъ ѥго по Бозѣ? Не помѧнете ли?
И рекошѧ: «Нѣстъ ничьтоже развѣ живота мира сего; оумираѥмъ и живемъ, и ничьтоже губитъ насъ, развѣ Врѣмене.» И не имѫтъ вѣдѣниꙗ о томь; тъкъмо гадаѭтъ.
И ѥгда знамениꙗ Наша чьтена сѫтъ имъ ꙗко ꙗсьнии докази, прѣниѥ ихъ ничьтоже ѥстъ, развѣ ꙗко рекошѧ: «Приведѣте отьцѧ нашѧ, аще правьдиви ѥсте.»
Рьци: «Богъ даѥтъ вамъ животъ, потомь причинꙗѥтъ вамъ съмрьть, потомь съберетъ вы къ Дьню Въскрьсениꙗ, о нѥмьже нѣстъ съмьнѣниꙗ; нъ множаише людии не вѣдѧтъ.»
И Богу принадлежитъ власть небесъ и земли; и въ Дьнь, ѥгда Часъ придетъ, въ тъ Дьнь послѣдователи лъжи погыбнѫтъ.
И оузриши вьсꙗкъ народъ на колѣну. Вьсꙗкъ народъ призъванъ бѫдетъ къ кънизѣ своѥи: «Сь Дьнь въздано вамъ ѥстъ за то, ѥже твориста.
Сиꙗ ѥстъ Кънига Наша, ꙗже глаголетъ на вы истиноѭ; воистинѫ, записывахомъ то, ѥже твориста.»
Тъгда тии, иже вѣроваша и твориша правьдьнаꙗ дѣла, Господь ихъ въведетъ ихъ въ милость Своѭ. То ѥстъ ꙗвьноѥ одолѣниѥ.
А тѣмъ, иже сокрываша: «Не чьтена ли бѣша вамъ знамениꙗ Моꙗ? Нъ вы гръди бысте и бысте людиѥ виновьнии.»
И ѥгда речено бысть: «Воистинѫ, обѣтованиѥ Божиѥ ѥстъ истинно, и Часъ, нѣстъ съмьнѣниꙗ о нѥмь,» рекосте: «Не вѣмы, чьто ѥстъ Часъ; мьнимъ, ꙗко тъкъмо гаданиѥ ѥстъ, и нѣсмы извѣстьни.»
И зъло того, ѥже сътвориша, ꙗвитъ сѧ имъ, и обиметъ ихъ то, ѥмуже посмѣвахѫ сѧ.
И речено бѫдетъ: «Сь Дьнь забываѥмъ вы, ꙗкоже забысте сърѣтениѥ сего Дьне вашего; и обиталище ваше ѥстъ Огнь, и нѣстъ вамъ помощьниковъ.
То зане приѧсте знамениꙗ Божиꙗ въ посмѣꙗниѥ, и животъ мира сего прѣльсти вы.» Тъгда сь Дьнь не бѫдѫтъ изведени изъ нѥго, ни попущено имъ бѫдетъ покаꙗти сѧ.
Тъгда Богу хвала, Господю небесъ и Господю земли, Господю мировъ.
И Ѥму принадлежитъ величиѥ на небесѣхъ и на земли; и Тъ ѥстъ Могѫщии, Мѫдрыи.

Аль-Ахкафъ Пѣсъчьныѧ Холмы

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ха, Мимъ.
Низъпосъланиѥ Кънигы отъ Бога, Могѫщаго, Мѫдраго.
Не сътворихомъ небесъ и земли и того, ѥже междю ними, развѣ въ истинѣ и оурочьнѣмь сроцѣ; а сокрывъшии отъвращаѭтъ сѧ отъ того, о нѥмьже прѣдъварени сѫтъ.
Рьци: «Размыслисте ли о томь, ѥже призываѥте кромѣ Бога? Покажите мьнѣ, чьто сътвориша отъ земли, или имѫтъ ли чѧсть на небесѣхъ? Принесѣте мьнѣ кънигѫ прѣжде сеѧ, или нѣчьто отъ вѣдѣниꙗ, аще правьдиви ѥсте.»
И къто заблѫждьши паче того, иже призываѥтъ кромѣ Бога тыѧ, иже не отъвѣщаѭтъ ѥму до Дьне Въскрьсениꙗ, и иже нерадиви о призывании ихъ?
И ѥгда людиѥ събрани бѫдѫтъ, бѫдѫтъ имъ врази и отъвьргнѫтъ покланꙗниѥ ихъ.
И ѥгда знамениꙗ Наша чьтена имъ сѫтъ ꙗко ꙗсьнии докази, сокрывъшии рекошѧ о Истинѣ, ѥгда приде къ нимъ: «Сиѥ ѥстъ ꙗвьно чародѣиство.»
Или рекѫтъ ли: «Тъ съкова ѥ»? Рьци: «Аще азъ съковахъ ѥ, тъгда не имате власти ничьтоже сътворити за мѧ противѫ Бога. Тъ наипаче вѣстъ, ѥже глаголете о томь. Довълѣѥтъ Тъ ꙗко Свѣдѣтель междю мъноѭ и вами; и Тъ ѥстъ Прощаѭщии, Милосрьдьныи.»
Рьци: «Нѣсмь новость междю посъланьникы, ни вѣмь, чьто сътворено бѫдетъ мъноѭ или вами. Слѣдуѭ тъкъмо тому, ѥже отъкровено мьнѣ ѥстъ, и ѥсмь тъкъмо ꙗсьнъ прѣдъваритель.»
Рьци: «Размыслисте ли? Аще отъ Бога ѥстъ и вы сокрываѥте то, и свѣдѣтель отъ Чѧдъ Израилевыихъ свѣдѣтельствова о подобьнѣмь и оувѣрова, дондеже вы гръди ѥсте? Воистинѫ, Богъ не наставлꙗѥтъ людии неправьдьныихъ.»
И рекошѧ сокрывъшии о вѣровавъшихъ: «Аще бы то было добро, не бы прѣдъварили насъ.» И понеже не наставлени тѣмь, рекѫтъ: «Сиꙗ ѥстъ лъжь дрѣвьнꙗ.»
И прѣжде неѧ бѣ Кънига Моисеова, наставлениѥ и милость; и сиꙗ ѥстъ Кънига потвьрждаѭщиꙗ, на ѧзыцѣ Аравьстѣмь, да прѣдъваритъ тыѧ, иже неправьдѫ творѧтъ, и благовѣстиѥ дѣлателемъ блага.
Воистинѫ, тии, иже рекѫтъ: «Господь нашь ѥстъ Богъ,» потомь грѧдѫтъ правѣ, нѣстъ страха на нихъ, ни скръбити бѫдѫтъ.
Тии сѫтъ дружина Сокровенного обиталища, прѣбывати въ нѥмь, въздаꙗниѥ за то, ѥже твориша.
И заповѣдахомъ чловѣку благость къ родителемъ ѥго. Мати ѥго носи ѥго въ трудѣ и роди ѥго въ трудѣ, и ношениѥ ѥго и отъставлениѥ ѥго тридесѧть мѣсѧцъ ѥстъ. Доньдеже достигнетъ плъны крѣпости своѥѧ и достигнетъ четыридесѧти лѣтъ, речетъ: «Господи мои! Вдъхни мьнѣ благодарити за милость Твоѭ, ѥѭже облагодѣтельствовалъ мѧ и родителꙗ моꙗ, и да творѭ правьдѫ, ꙗже оугодьна Тебѣ; и сътвори правьдьно мьнѣ потомьство моѥ. Воистинѫ, обратихъ сѧ къ Тебѣ въ покаꙗнии, и воистинѫ, отъ Прѣданыихъ ѥсмь.»
Тии сѫтъ, отъ нихъже приѥмлемъ наилоучьшеѥ отъ того, ѥже сътвориша, и минуѥмъ злаꙗ дѣла ихъ, посрѣдѣ дружины Сокровенного обиталища — обѣтованиѥ истиньно, ѥже обѣщано имъ бысть.
А тъ, иже речетъ родителема своима: «Горе вама обѣма! Обѣщаваѥта ли ми, ꙗко изведенъ бѫдѫ, ѥгда поколѣниꙗ прѣжде мене минѫшѧ?» И оба призываѥта Бога на помощь: «Горе тебѣ! Вѣруи! Воистинѫ, обѣтованиѥ Божиѥ ѥстъ истинно.» Нъ тъ речетъ: «Сиѥ ничьтоже ѥстъ, развѣ повѣсти дрѣвьнихъ.»
Тии сѫтъ, на нихъже слово сбысть сѧ, въ народѣхъ призраковъ и чловѣкъ, иже минѫшѧ прѣжде нихъ. Воистинѫ, погыбъшии бѣахѫ.
И вьсꙗкому сѫтъ степени по тому, ѥже сътвориша, и да въздастъ имъ въ плъности за дѣла ихъ, и не бѫдѫтъ обиждени.
И въ Дьнь, ѥгда сокрывъшии изложени бѫдѫтъ къ Огню: «Расточисте блага ваша въ животѣ мира сего и наслаждасте сѧ ими. Тъгда сь Дьнь въздано вамъ ѥстъ моукоѭ поноса за то, ꙗко гръди бысте на земли безъ права и за то, ꙗко нечьстиво дѣласте.»
И помѧни брата Адова, ѥгда прѣдъвари люди своѧ посрѣдѣ пѣсъчьныихъ холмовъ — и прѣдъваритель минѫшѧ прѣжде нѥго и по нѥмь — «Не поклонꙗите сѧ никомуже развѣ Бога; воистинѫ, боѭ сѧ за вы моукы Дьне великаго.»
Рекошѧ: «Приде ли, да отъвратиши ны отъ боговъ нашихъ? Тъгда принеси намъ то, чимьже грозиши намъ, аще правьдивъ ѥси.»
Рече: «Вѣдѣниѥ тъкъмо оу Бога ѥстъ, и извѣщаѭ вамъ то, съ нимьже посъланъ ѥсмь, нъ видѫ, ꙗко людиѥ невѣдѣниꙗ ѥсте.»
Потомь ѥгда оузрѣшѧ то ꙗко облакъ грѧдѫщь къ долинамъ ихъ, рекошѧ: «Сь ѥстъ облакъ, иже дастъ намъ дъждь!» Ни, то ѥстъ, ѥже оускорити искасте: вѣтръ, въ нѥмьже моука больна,
рушащь вьсꙗ вещи по повелѣнию Господа своѥго. И заоутра ничьтоже видѣти бѣ, развѣ жилищь ихъ. Тако въздаѥмъ людьмъ виновьнымъ.
И воистинѫ, оутвьрдихомъ ихъ въ томь, въ нѥмьже не оутвьрдихомъ васъ, и оуставихомъ имъ слоухъ и зракъ и сръдьца; нъ слоухъ ихъ и зракъ ихъ и сръдьца ихъ не помогошѧ имъ ничьтоже, понеже отъмѣтахѫ знамениꙗ Божиꙗ, и обѧтъ ихъ то, ѥмуже посмѣвахѫ сѧ.
И воистинѫ, погубихомъ грады окрьстъ васъ, и показахомъ знамениꙗ различьными образы, да нѣгъли възвратѧтъ сѧ.
Тъгда почьто тии, ѩже приѧшѧ богами кромѣ Бога, ꙗко приближениѥ, не помогошѧ имъ? Ни, нъ заблѫдишѧ отъ нихъ. И то бѣ лъжь ихъ и то, ѥже измышлꙗхѫ.
И ѥгда обратихомъ къ тебѣ чѧсть призраковъ, въслоухъ Чьтениꙗ. И ѥгда бѣахѫ при нѥмь, рекошѧ: «Тихо!» Потомь ѥгда коньчи сѧ, възвратишѧ сѧ къ людьмъ своимъ, прѣдъварꙗюще.
Рекошѧ: «О людиѥ наши! Воистинѫ, слышахомъ Кънигѫ, низъпосъланѫ по Моисеи, потвьрждаѭщѫ то, ѥже прѣжде неѧ бѣ, наставлꙗѭщѫ къ истинѣ и къ правому пѫти.
О людиѥ наши! Отъвѣщаите Призывателю къ Богу и вѣруите въ нь, да проститъ вамъ грѣхы вашѧ и защититъ вы отъ моукы больны.
И иже не отъвѣщаѥтъ Призывателю къ Богу, не можетъ оубѣжати Бога на земли, и нѣстъ ѥму кромѣ Ньго защитьниковъ. Тии въ ꙗвьнѣмь заблѫждении сѫтъ.»
Не видѣшѧ ли, ꙗко Богъ, Иже сътвори небеса и землѭ и не оутруди сѧ сътворениѥмь ихъ, можетъ оживити мрьтвыѧ? Еи, воистинѫ Тъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
И въ Дьнь, ѥгда сокрывъшии изложени бѫдѫтъ къ Огню: «Нѣстъ ли сиѥ Истина?» Рекѫтъ: «Еи, Господемь нашимь!» Речетъ: «Тъгда въкусите моукѫ за то, ꙗко сокрывасте.»
Тъгда тьрпи, ꙗкоже Посъланьници тврьдаго рѣшениꙗ тьрпѣша, и не оускорꙗи имъ. Въ Дьнь, ѥгда оузрѧтъ то, ѥже обѣщано имъ, бѫдетъ, ꙗко бы не пожиша, развѣ часа дьневнаго. Извѣщениѥ! И бѫдѫтъ ли погублени, развѣ людиѥ нечьстивии?

Мухаммадъ Мухаммадъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Тии, иже сокрываѭтъ и отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ, Тъ сътворитъ дѣла ихъ тъщетьна.
А тии, иже вѣруѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла и вѣруѭтъ въ то, ѥже низъпосълано Мухаммаду — и то ѥстъ истина отъ Господа ихъ — Тъ отъиметъ отъ нихъ злаꙗ дѣла ихъ и исправитъ сътоꙗниѥ ихъ.
То зане тии, иже сокрываѭтъ, слѣдуѭтъ лъжи, а тии, иже вѣруѭтъ, слѣдуѭтъ истинѣ отъ Господа своѥго. Тако Богъ поставлꙗѥтъ людьмъ подобиꙗ ихъ.
Тъгда ѥгда сърѧщете тыѧ, иже сокрываѭтъ, сѣцѣте выѧ, доньдеже ѥгда побѣдите ихъ, тъгда вѧжите тврьдо. Потомь или милость или откупъ, доньдеже рать положитъ брѣмена своꙗ. Тако ѥстъ; и аще бы Богъ хотѣлъ, отъмьстилъ бы имъ, нъ да искуситъ ѥдиныхъ изъ васъ другыми. И тии, иже оубиѥни сѫтъ на пѫти Божиѥмь, николиже сътворитъ дѣла ихъ тъщетьна.
Наставитъ ихъ и исправитъ сътоꙗниѥ ихъ,
и въведетъ ихъ въ Сокровенноѥ обиталище, ѥже показалъ имъ.
О вѣруѭщии! Аще поможете Богу, поможетъ вамъ и оутвьрдитъ ногы вашѧ.
А тии, иже сокрываѭтъ, погыбель имъ, и сътворитъ дѣла ихъ тъщетьна.
То зане отъвращени сѫтъ отъ того, ѥже Богъ низъпосъла, тъгда сътвори дѣла ихъ безплодьна.
Не шьствоваша ли по земли и видѣша, какъ бысть коньць тѣхъ, иже прѣжде нихъ? Богъ погуби ихъ, и сокрывъшимъ подобьноѥ тому.
То зане Богъ ѥстъ Защитьникъ вѣруѭщимъ, а сокрывъшимъ нѣстъ защитьника.
Воистинѫ, Богъ въведетъ вѣруѭщихъ и творѧщихъ правьдьнаꙗ дѣла въ Сокровеннаꙗ обиталища, подъ ними рѣкы текѫтъ; а сокрывъшии наслаждаѭтъ сѧ и ꙗдѧтъ ꙗко скоти ꙗдѧтъ, и Огнь бѫдетъ обиталище имъ.
И колико градовъ, крѣпьчаишихъ силоѭ града твоѥго, иже изгъна тѧ, погубихомъ, и не бысть имъ помощьника.
Тъгда тъ ли, иже на ꙗсьнѣмь доказѣ отъ Господа своѥго, ꙗкоже тъ, ѥмуже зъло дѣла ѥго оукрашено, и слѣдуѭтъ желаниꙗмъ своимъ?
Подобиѥ Сокровенного обиталища, ѥже обѣщано благочьстивымъ: въ нѥмь сѫтъ рѣкы воды нескврьньны, и рѣкы млѣка, ѥгоже въкусъ не измѣнꙗѥтъ сѧ, и рѣкы вина сладъка пиѭщимъ, и рѣкы меда чиста; и въ нѥмь имъ отъ вьсꙗкого плода, и прощениѥ отъ Господа ихъ. Ꙗко тии ли, иже прѣбываѭтъ въ Огни и напаꙗни сѫтъ водоѭ кыпѧщоѭ, ꙗже дретъ чрѣва ихъ?
И отъ нихъ сѫтъ тии, иже слоушаѭтъ тебе; доньдеже ѥгда изидѫтъ отъ тебе, рекѫтъ тѣмъ, имъже дано вѣдѣниѥ: «Чьто рече тъкъмо нынꙗ?» Тии сѫтъ, имъже Богъ запечатьлѣлъ сръдьца, и слѣдуѭтъ желаниꙗмъ своимъ.
А тии, иже наставлени сѫтъ, множитъ имъ наставлениѥ и даѥтъ имъ благочьстиѥ ихъ.
Чакаѭтъ ли чьто, развѣ Часа, да придетъ на нихъ вънезаапѫ? И воистинѫ, знамениꙗ ѥго оуже придошѧ. Потомь како, ѥгда придетъ на нихъ, поможетъ имъ напоминаниѥ ихъ?
Тъгда вѣждь, ꙗко нѣстъ бога развѣ Бога, и проси прощениꙗ за грѣхъ твои и за вѣруѭщихъ мѫжь и вѣруѭщихъ женъ; и Богъ вѣстъ хождениꙗ ваша и покоиште ваше.
И рекошѧ вѣруѭщии: «Почьто не низъпосъланъ соура?» Потомь ѥгда рѣшительна соура низъпосълана бысть и бои поминаѥмъ бысть въ неи, видиши тыѧ, въ ихъже сръдьцихъ недѫгъ ѥстъ, зьрѧщихъ на тѧ зракомь мрьтвѧщихъ. Тъгда горе имъ!
Послоушаниѥ и слово красьно! Потомь ѥгда дѣло рѣшено, аще бы правьдиви были Богу, лоучьше бы имъ было.
Аще ли сѧ отъвратите, творили ли бысте нестроѥниꙗ на земли и прѣсѣкли бысте ѫзы сродьства вашего?
Тии сѫтъ, ѩже Богъ проклѧлъ, тъгда оглоуши ихъ и ослѣпи зракъ ихъ.
Не помышлꙗѭтъ ли о Чьтении, или замъки ли на сръдьцихъ ихъ?
Воистинѫ, тии, иже обращаѭтъ сѧ вспѧть по томь, ꙗко наставлениѥ ꙗсьно сътворено имъ бысть, дьꙗволъ съблазни ихъ и далъ имъ лъжьныѧ надежды.
То зане рекошѧ тѣмъ, иже отъвращени отъ того, ѥже Богъ низъпосъла: «Послоушаѥмъ васъ въ нѣчемь.» И Богъ вѣстъ таины ихъ.
Потомь како бѫдетъ, ѥгда аньгели поимутъ ихъ, биѭще лица ихъ и хрьбьты ихъ?
То зане слѣдовашѧ тому, ѥже гнѣвитъ Бога, и отъвращени бѣахѫ отъ благоволениꙗ Ѥго, тъгда сътвори дѣла ихъ безплодьна.
Или мьнѧтъ ли тии, въ ихъже сръдьцихъ недѫгъ ѥстъ, ꙗко Богъ не изведетъ злобы ихъ?
И аще бы хотѣли, показали бы ихъ тебѣ, и позналъ бы ихъ по знаку ихъ. И воистинѫ познаѥши ихъ по звуку рѣчи ихъ; и Богъ вѣстъ дѣла ваша.
И воистинѫ искусимъ вы, доньдеже познаѥмъ тыѧ отъ васъ, иже подвизаѭтъ сѧ, и тыѧ, иже тьрпѧтъ, и испытаѥмъ вѣсти вашѧ.
Воистинѫ, тии, иже сокрываѭтъ и отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ и противлꙗѭтъ сѧ Посъланьнику по томь, ꙗко наставлениѥ ꙗсьно сътворено имъ бысть, не повредѧтъ Богу ничьтоже, и сътворитъ дѣла ихъ безплодьна.
О вѣруѭщии! Послоушаите Бога и послоушаите Посъланьника и не творите дѣлъ вашихъ тъщетьныихъ.
Воистинѫ, тии, иже сокрываѭтъ и отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ, потомь оумираѭтъ, дондеже сокрываѭще сѫтъ, Богъ николиже проститъ имъ.
Тъгда не слабѣите и не зовѣте мира, ѥгда вышьнии ѥсте, и Богъ съ вами ѥстъ и не лишитъ васъ дѣлъ вашихъ.
Животъ мира сего тъкъмо играниѥ и забава ѥстъ; и аще вѣруѥте и благочьстиви ѥсте, дастъ вамъ мьзды вашѧ и не попроситъ отъ васъ имѣниꙗ вашего.
Аще бы просилъ ихъ отъ васъ и стисноулъ вы, скѫпи бысте, и извелъ бы злобѫ вашѫ.
Сь! Вы ѥсте тии, иже призъвани ѥсте раздавати на пѫти Божиѥмь, нъ отъ васъ сѫтъ тии, иже скѫпи сѫтъ; и иже скѫпъ ѥстъ, скѫпъ ѥстъ тъкъмо противѫ душа своѥго. И Богъ ѥстъ Самодовълѣѭщии, а вы нуждьнии ѥсте; и аще сѧ отъвратите, замѣнитъ вы другыими людьми, и не бѫдѫтъ подобьни вамъ.

Аль-Фатхъ Побѣда

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Воистинѫ, отъвьрзохомъ тебѣ побѣдѫ ꙗвьнѫ,
да проститъ тебѣ Богъ то, ѥже прѣдъиде отъ грѣха твоѥго и ѥже послѣдуѥтъ, и да съвьршитъ милость Своѭ на тебѣ, и да наставитъ тѧ на правыи пѫть,
и да поможетъ ти Богъ помощиѭ могѫщоѭ.
Тъ ѥстъ, Иже низъпосъла покои въ сръдьца вѣруѭщихъ, да оумножитъ сѧ вѣра ихъ при вѣрѣ ихъ; и Богу принадлежатъ воинъства небесъ и земли; и Богъ ѥстъ Вѣдѫщь, Мѫдръ,
да въведетъ вѣруѭщихъ мѫжь и вѣруѭщихъ женъ въ Сокровеннаꙗ обиталища, подъ ними рѣкы текѫтъ, прѣбывати въ нихъ, и да отъиметъ отъ нихъ злаꙗ дѣла ихъ — и то ѥстъ прѣдъ Богомь вышьнеѥ одолѣниѥ —
и да накажетъ лицемѣрьныѧ мѫжѧ и лицемѣрьныѧ жены и тыѧ мѫжѧ и жены, иже приобьщаѭтъ, иже зъмышлꙗѭтъ зъло о Бозѣ. На нихъ ѥстъ зълъ обращениꙗ жребии, и Богъ разгнѣвалъ сѧ на нихъ и проклѧлъ ихъ и оуготовалъ имъ Пагоубѫ; и зъло ѥстъ шьствиѥ.
И Богу принадлежатъ воинъства небесъ и земли; и Богъ ѥстъ Могѫщь, Мѫдръ.
Воистинѫ, посълахомъ тѧ свѣдѣтелемь и благовѣстьникомь и прѣдъварителемь,
да вѣруѥте въ Бога и Посъланьника Ѥго, и да чьстите ѥго и почитаѥте ѥго, и да славословите Ѥго оутро и вечеръ.
Воистинѫ, тии, иже клѧтвѫ вѣрности даѭтъ тебѣ, тъкъмо Богу клѧтвѫ вѣрности даѭтъ. Рѫка Божиꙗ надъ рѫками ихъ. Тъгда иже нарушитъ клѧтвѫ своѭ, нарушаѥтъ ѭ тъкъмо противѫ душа своѥго; а иже исплънитъ то, ѥже заповѣдалъ Богу, дастъ ѥму великѫ мьздѫ.
Пустыньнии Аравлꙗне, иже останѫшѧ, рекѫтъ ти: «Имѣниꙗ наша и семиꙗ наша оудрьжашѧ ны, тъгда проси прощениꙗ за ны.» Глаголѭтъ ѧзыкы своими то, ѥже нѣстъ въ сръдьцихъ ихъ. Рьци: «Къто имать власть за вы противѫ Бога, аще хощетъ вамъ зъла или хощетъ вамъ блага? Ни, Богъ присно Свѣдомъ ѥстъ о томь, ѥже творите.»
Ни, мьнѣсте, ꙗко Посъланьникъ и вѣруѭщии николиже не възвратѧтъ сѧ къ семиꙗмъ своимъ, и то оукрашено бысть въ сръдьцихъ вашихъ, и помыслисте зълу мысль, и бысте людиѥ осѫждении.
И иже не вѣруѥтъ въ Бога и Посъланьника Ѥго — тъгда воистинѫ, оуготовахомъ сокрывъшимъ Пламень.
И Богу принадлежитъ власть небесъ и земли; прощаѥтъ, комуже хощетъ, и казнитъ, когоже хощетъ; и Богъ ѥстъ Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
Тии, иже останѫшѧ, рекѫтъ, ѥгда изидете на добычѫ: «Попустите намъ слѣдовати вамъ.» Хотѧтъ измѣнити слово Божиѥ. Рьци: «Не бѫдете слѣдовати намъ; тако Богъ рече прѣжде.» Потомь рекѫтъ: «Ни, завидите намъ.» Ни, нъ не разумѣѭтъ, развѣ мало.
Рьци пустыньнымъ Аравлꙗномъ, иже останѫшѧ: «Призъвани бѫдете противѫ людии великыѧ силы; бити сѧ бѫдете съ ними, или Прѣдадѫтъ сѧ. Тъгда аще послоушаѥте, Богъ дастъ вамъ мьздѫ красьнѫ; а аще отъвратите сѧ, ꙗкоже отъвратисте сѧ прѣжде, накажетъ вы моукоѭ больноѭ.»
Нѣстъ вины на слѣпѣмь, ни ѥстъ вины на хромѣмь, ни ѥстъ вины на болѧщемь. И иже послоушаѥтъ Бога и Посъланьника Ѥго, въведетъ ѥго въ Сокровеннаꙗ обиталища, подъ ними рѣкы текѫтъ; а иже отъвратитъ сѧ, накажетъ ѥго моукоѭ больноѭ.
Воистинѫ Богъ благоволилъ о вѣруѭщихъ, ѥгда клѧшѧ сѧ тебѣ подъ дрѣвомь; вѣдааше, ѥже бѣ въ сръдьцихъ ихъ, тъгда низъпосъла покои на нихъ и въздалъ имъ побѣдоѭ близкоѭ,
и добычоѭ мъногоѭ, ѭже поимѫтъ; и Богъ ѥстъ Могѫщь, Мѫдръ.
Обѣща вамъ Богъ добычѫ мъногѫ, ѭже поимете, и оускори вамъ сиѥ, и оудрьжалъ рѫкы людии отъ васъ, да бѫдетъ знамениѥмь вѣруѭщимъ, и да наставитъ вы на правыи пѫть.
И иноѭ добычоѭ, ѭже не могосте поѧти, Богъ оуже объѧлъ ихъ; и Богъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
И аще бы сокрывъшии бились съ вами, обратили бы хрьбьты своѧ, потомь не обрѣли бы ни защитьника ни помощьника.
То ѥстъ обычаи Божии, иже минѫ прѣжде; и не обрѧщеши измѣны въ обычаи Божии.
И Тъ ѥстъ, Иже оудрьжалъ рѫкы ихъ отъ васъ и рѫкы вашѧ отъ нихъ въ долинѣ Мекки, по томь ꙗко далъ вамъ побѣдѫ надъ ними; и Богъ ѥстъ Видѧи, ѥже творите.
Тии сѫтъ, иже сокрышѧ и отъвратишѧ вы отъ Свѧщеньнаго Мечита, и приношениѥ задрьжано бысть, да не достигнетъ мѣста своѥго. И аще бы не вѣруѭщии мѫжи и вѣруѭщиѧ жены, ихъже не вѣдасте — да не попьрасте бы ихъ и постигла бы вы вина на счетъ ихъ невѣдѫще — да въведетъ Богъ въ милость Своѭ, когоже хощетъ. Аще бы различени были, наказали бы тыѧ отъ нихъ, иже сокрышѧ, моукоѭ больноѭ.
Ѥгда сокрывъшии поставишѧ въ сръдьцихъ своихъ рьвьность, рьвьность вѣка невѣдѣниꙗ, тъгда Богъ низъпосъла покои Свои на Посъланьника Своѥго и на вѣруѭщихъ, и възложи на нихъ слово благочьстиꙗ, и бѣахѫ наидостоинѣиши того и достоини; и Богъ о вьсѣхъ вещьхъ Вѣдѫщь.
Воистинѫ, Богъ исплъни Посъланьнику Своѥму видѣниѥ въ истинѣ: «Воистинѫ вънидете въ Свѧщеньныи Мечитъ, аще Богъ хощетъ, безопасьни, главы остриженыи и власы оукороченыи, не боѧще сѧ.» Вѣдааше, ѥже не вѣдасте, и постави кромѣ того побѣдѫ близкѫ.
Тъ ѥстъ, Иже посъла Посъланьника Своѥго съ наставлениѥмь и вѣроѭ истинъноѭ, да възвыситъ ѭ надъ вьсꙗкоѭ вѣроѭ; и довълѣѥтъ Богъ ꙗко Свѣдѣтель.
Мухаммадъ ѥстъ Посъланьникъ Божии; и тии, иже съ нимь сѫтъ, тврьди сѫтъ противѫ сокрывъшихъ, милосрьдьни междю собоѭ. Видиши ихъ поклонꙗѭщихъ сѧ, ницъ падаѭщихъ, ищѫщихъ щедрости отъ Бога и благоволениꙗ. Знакъ ихъ на лицихъ ихъ отъ слѣда поклонениꙗ. То ѥстъ подобиѥ ихъ въ Торѣ; а подобиѥ ихъ въ Ѥвангелии ꙗко сѣмѧ, ѥже пустило вѣтвь свою и оукрѣпило ѭ, и оутлъстѣ и воздвиже сѧ на стебли своѥмь, оутѣшаѭще сѣятелꙗ, да разгнѣваѥтъ тѣмь сокрывъшихъ. Обѣща Богъ тѣмъ отъ нихъ, иже вѣруѭтъ и творѧтъ правьдьнаꙗ дѣла, прощениѥ и мьздѫ великѫ.

Аль-Худжуратъ Храмины

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О вѣруѭщии! Не прѣдъставлꙗите себе прѣдъ Богомь и Посъланьникомь Ѥго, и боите сѧ Бога; воистинѫ, Богъ ѥстъ Слышѧи, Вѣдѫщии.
О вѣруѭщии! Не въздвизаите гласовъ вашихъ надъ гласомь Пророка, ни глаголите гръмъко ѥму, ꙗкоже глаголете гръмъко ѥдинъ другому, да не бѫдѫтъ дѣла ваша тъщетьна, дондеже не чюѥте.
Воистинѫ, тии, иже тишатъ гласы своѧ прѣдъ Посъланьникомь Божиимь, тии сѫтъ, ихъже сръдьца Богъ искуси на благочьстиѥ; имъ ѥстъ прощениѥ и мьзда великаꙗ.
Воистинѫ, тии, иже зовѫтъ тебе изъ за храминъ, множаише ихъ не разумѣѭтъ.
И аще бы потьрпѣли, доньдеже изидеши къ нимъ, лоучьше бы имъ было; и Богъ ѥстъ Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
О вѣруѭщии! Аще нечьстивъ придетъ къ вамъ съ вѣстиѭ, испытаите ѭ, да не поразите людии въ невѣдѣнии и потомь покаѥте сѧ о томь, ѥже сътвористе.
И вѣждьте, ꙗко Посъланьникъ Божии ѥстъ посрѣдѣ васъ. Аще бы послоушалъ васъ въ мъногомь, пострадали бысте; нъ Богъ оумили вамъ вѣрѫ и оукраси ѭ въ сръдьцихъ вашихъ, и сътвори ненависътьно вамъ сокрываниѥ и нечьстиѥ и непослоушаниѥ. Тии сѫтъ правѣ наставлении,
щедрость отъ Бога и благодать; и Богъ ѥстъ Вѣдѫщь, Мѫдръ.
И аще дъвѣ чѧсти вѣруѭщихъ биѭтъ сѧ, тъгда сътворите миръ междю ними. И аще ѥдина отъ нею преступитъ противѫ другыѧ, тъгда бороте сѧ съ прѣступаѭщоѭ, доньдеже възвратитъ сѧ къ повелѣнию Божию. И аще възвратитъ сѧ, тъгда сътворите миръ междю ними справьдливо и дѣиствуите равьно; воистинѫ, Богъ любитъ равьныихъ.
Вѣруѭщии тъкъмо братиꙗ сѫтъ, тъгда сътворите миръ междю дъвѣма братома вашима; и боите сѧ Бога, да нѣгъли приимете милость.
О вѣруѭщии! Да не порѫгаѭтъ сѧ ѥдини людиѥ другыимъ; можетъ быти, ꙗко лоучьши сѫтъ ихъ. Ни да порѫгаѭтъ сѧ жены другыимъ женамъ; можетъ быти, ꙗко лоучьши сѫтъ ихъ. И не хулите ѥдинъ другого, ни зовите ѥдинъ другого кличьками. Зъло ѥстъ имѧ нечьстиꙗ по вѣрѣ; и иже не покаѥтъ сѧ, тии сѫтъ неправьдьници.
О вѣруѭщии! Оуклонꙗите сѧ отъ мъногаго подозрѣниꙗ; воистинѫ, нѣчьто отъ подозрѣниꙗ грѣхъ ѥстъ. И не лазутаите, ни клевещите ѥдинъ на другого. Хотѣлъ ли бы къто отъ васъ ꙗсти плъть брата своѥго мрьтвааго? Гнушали бысте сѧ тѣмь. И боите сѧ Бога; воистинѫ, Богъ ѥстъ Щедръ, Милосрьдьнъ.
О людиѥ! Воистинѫ, сътворихомъ вы отъ мѫжеска и женьска и сътворихомъ вы въ народы и племена, да познаѥте ѥдинъ другого. Воистинѫ, наиблагородьнѣишии отъ васъ прѣдъ Богомь наиблагочьстивѣишии отъ васъ ѥстъ; воистинѫ, Богъ ѥстъ Вѣдѫщь, Свѣдомъ.
Пустыньнии Аравлꙗне рекошѧ: «Вѣруѥмъ.» Рьци: «Не оувѣровасте, нъ рьцѣте: 'Прѣдахомъ сѧ,' ибо вѣра не въшла ѥще въ сръдьца ваша. И аще послоушаѥте Бога и Посъланьника Ѥго, не оумалитъ ничьтоже отъ дѣлъ вашихъ; воистинѫ, Богъ ѥстъ Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.»
Вѣруѭщии сѫтъ тъкъмо тии, иже вѣруѭтъ въ Бога и Посъланьника Ѥго, потомь не съмьнꙗѭтъ сѧ и подвизаѭтъ сѧ имѣниѥмь своимь и дусѣми своими на пѫти Божиѥмь. Тии сѫтъ правьдивии.
Рьци: «Оучите ли Бога вѣрѣ вашеи, ѥгда Богъ вѣстъ, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли? И Богъ о вьсѣхъ вещьхъ Вѣдѫщь.»
Считаѭтъ ꙗко милость тебѣ, ꙗко Прѣдашѧ сѧ. Рьци: «Не считаите Прѣданости вашеѧ ꙗко милости мьнѣ; ни, Богъ подалъ вамъ милость, ꙗко наставилъ вы къ вѣрѣ, аще правьдиви ѥсте.»
Воистинѫ, Богъ вѣстъ сокровенноѥ небесъ и земли; и Богъ ѥстъ Видѧи, ѥже творите.

Кафъ Кафъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Кафъ. Кльнѫ сѧ Чьтениѥмь славьнымь!
Ни, дивѧтъ сѧ, ꙗко приде къ нимъ прѣдъваритель отъ нихъ самѣхъ, и рекошѧ сокрывъшии: «Сиѥ ѥстъ вещь дивьна!
Ѥгда оумремъ и станемъ прахомь? То ѥстъ възвращениѥ далечьно.»
Вѣмы, чьто землꙗ оумалꙗѥтъ отъ нихъ, и оу Насъ ѥстъ Кънига хранѧщиꙗ.
Ни, нъ отъмѣтошѧ Истинѫ, ѥгда приде къ нимъ, и въ съмѫщенѣмь дѣлѣ сѫтъ.
Не възьрѣшѧ ли на небо надъ ними, како съградихомъ ѥ и оукрасихомъ ѥ, и нѣстъ въ нѥмь разсѣлинъ?
И землѭ простьрохомъ и въвьргохомъ въ нѭ горы тврьды и възрастихомъ въ неи отъ вьсꙗкоѧ пары красьны,
ꙗко видѣниѥ и напоминаниѥ вьсꙗкому рабу, иже обращаѥтъ сѧ въ покаꙗнии.
И низъпосълахомъ съ небесе водѫ благословенѫ, и възрастихомъ тѣмь сады и жито жѧтвьноѥ,
и палмы высокыѧ съ гроздии рѧдьными,
пищѫ рабомъ; и оживихомъ тѣмь землѭ мрьтвѫ. Тако бѫдетъ изведениѥ.
Прѣжде нихъ отъмѣтошѧ людиѥ Ноеви и дружина Кладѧзьна и Ѳамудъ,
и Адъ и Фараонъ и братиꙗ Лотови,
и дружина Чащи и людиѥ Тубба. Вьсꙗкыи отъмѣтъ посъланьникы, тъгда обѣщаниѥ Моѥ сбысть сѧ.
Оутомихомъ ли сѧ пьрвымь сътворениѥмь? Ни, нъ въ съмѫщении сѫтъ о новѣмь сътворении.
И воистинѫ, сътворихомъ чловѣка, и вѣмы, чьто душа ѥго шьпъчетъ ѥму, и ближьши ѥсмы ѥму нежели жила выиныꙗ ѥго,
ѥгда дъва приѥмлющаꙗ приѥмлета, сѣдѧща одесьнѫ и ошуѭ.
Не произнесетъ слова, имъже нѣстъ при нѥмь блюстителꙗ, готоваго.
И оупоѥниѥ съмрьти придетъ въ истинѣ: «Сиѥ ѥстъ то, отъ нѥгоже бѣжалъ ѥси.»
И Трѫба възгласитъ: «Сь ѥстъ Дьнь Обѣщаниꙗ.»
И вьсꙗка душа придетъ, съ нѥѭ гонитель и свѣдѣтель.
«Ты бѣ нерадивъ о семь; нынꙗ отъѧхомъ отъ тебе покровъ твои, тъгда зракъ твои дьньсь остръ ѥстъ.»
И дружина ѥго речетъ: «Сиѥ ѥстъ то, ѥже оу мене готово.»
«Въвьрзѣте въ Пагоубѫ вьсꙗкого оупорьнаго сокрывъшаго,
прѣпѧтьствуѭщаго благу, прѣступьника, съмьнꙗѭщаго сѧ,
иже постави съ Богомь бога другого; тъгда въвьрзѣте ѥго въ моукѫ тѧжькѫ.»
Дружина ѥго речетъ: «Господи нашь! Не заведохъ ѥго въ прѣступлениѥ, нъ тъ бѣ въ далецемь заблѫждении.»
Речетъ: «Не прѣте сѧ прѣдъ Мъноѭ; оуже посълалъ бѣхъ вамъ обѣщаниѥ.
Слово не измѣнꙗѥтъ сѧ оу Мене, и нѣсмь неправьдьнъ къ рабомъ.»
Въ Дьнь, ѥгда речемъ Пагоубѣ: «Исплънена ли ѥси?» и она речетъ: «Ѥстъ ли ѥще?»
И Сокровенноѥ обиталище приближено бѫдетъ благочьстивыимъ, не далече.
«Сиѥ ѥстъ, ѥже обѣщано вамъ бысть, вьсꙗкому обращаѭщему сѧ, хранѧщему,
иже боитъ сѧ Вьсемилостиваго въ сокровенномь и придетъ съ сръдьцемь обращаѭщимъ сѧ.
Вънидѣте въ нь въ мирѣ; тъ ѥстъ Дьнь Вѣчьности.»
Имъ ѥстъ, ѥже хотѧтъ, въ нѥмь, и оу Насъ ѥстъ ѥще паче.
И колико поколѣнии погубихомъ прѣжде нихъ, крѣпьчаишихъ силоѭ, и искахѫ по землꙗмъ: ѥстъ ли прибѣжище?
Воистинѫ, въ томь ѥстъ напоминаниѥ тому, иже имать сръдьце или даѥтъ оухо и ѥстъ свѣдѣтель.
И воистинѫ, сътворихомъ небеса и землѭ и то, ѥже междю ними, въ шесть дьнии, и никоѥже оутруждениѥ коснѫ сѧ Насъ.
Тъгда тьрпи о томь, ѥже глаголѭтъ, и славослови хвалѫ Господа твоѥго прѣжде въсхождениꙗ слъньца и прѣжде захождениꙗ,
и въ нощи славослови Ѥго и по поклонениихъ.
И внимаи въ Дьнь, ѥгда Призыватель призоветъ отъ мѣста близка,
Дьнь, ѥгда оуслышатъ Възъваниѥ въ истинѣ. Тъ ѥстъ Дьнь Изведениꙗ.
Воистинѫ, Мы, Мы ѥсмы, Иже даѥмъ животъ и причинꙗѥмъ съмрьть, и къ Намъ ѥстъ шьствиѥ,
въ Дьнь, ѥгда землꙗ расѣдетъ сѧ отъ нихъ, потѧщихъ. То ѥстъ събраниѥ оудобьно Намъ.
Наипаче вѣмы, ѥже глаголѭтъ, и нѣси тиранъ надъ ними. Тъгда напомѣни Чьтениѥмь того, иже боитъ сѧ обѣщаниꙗ Моѥго.

Адъ-Дарiꙗтъ Расѣватели

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Кльнѫ сѧ расѣвателями расѣваѭщими,
потомь носителями брѣменъ,
потомь текѫщими легъко,
потомь раздѣлꙗѭщими повелѣниѥ!
Воистинѫ, то, ѥже обѣщано вамъ, истинно ѥстъ,
и воистинѫ, Сѫдъ сбѫдетъ сѧ.
Кльнѫ сѧ небомь пѫтии,
воистинѫ, вы въ несъгласьнѣи рѣчи ѥсте;
отъвращенъ отъ того ѥстъ тъ, иже отъвращенъ ѥстъ.
Да погыбнѫтъ гадатели,
иже нерадиви сѫтъ въ потоцѣ съмѫщениꙗ.
Въпрашаѭтъ: «Когда ѥстъ Дьнь Сѫда?»
Дьнь, ѥгда искоушени бѫдѫтъ надъ Огнемь:
«Въкусите искоушениꙗ вашего! Сиѥ ѥстъ то, ѥже оускорити искасте.»
Воистинѫ, благочьстивии посрѣдѣ садовъ и источьниковъ сѫтъ,
приѥмлѭще то, ѥже Господь ихъ даѥтъ имъ; воистинѫ, прѣжде того дѣлатели блага бѣахѫ.
Мало спахѫ отъ нощи,
и въ часы прѣдъ зарьѭ прощениꙗ просиша,
и въ имѣнии ихъ бѣ право просѧщему и лишеному.
И на земли сѫтъ знамениꙗ извѣстьнымъ,
и въ дусѣхъ вашихъ; не видите ли?
И на небеси ѥстъ пища ваша и то, ѥже обѣщано вамъ.
Тъгда кльнѫ сѧ Господемь небесе и земли, воистинѫ, то ѥстъ истина, ꙗкоже вы глаголете.
Достиже ли тебе повѣсть почьтьныихъ гостии Авраамовыихъ?
Ѥгда вънидошѧ къ ньму и рекошѧ: «Миръ!» рече: «Миръ! Людиѥ незнаѥмии.»
Потомь отъиде къ семии своѥи и принесе тельца тоучьна
и постави прѣдъ ними; рече: «Не ꙗсте ли?»
Потомь поѧ страхъ отъ нихъ. Рекошѧ: «Не бои сѧ.» И благовѣстишѧ ѥму сына вѣдѫщаго.
Потомь жена ѥго приступи съ воплемь и оудари лице своѥ и рече: «Неплодьна старица!»
Рекошѧ: «Тако речетъ Господь твои; воистинѫ, Тъ ѥстъ Мѫдрыи, Вѣдѫщии.»
Рече: «Чьто же ѥстъ дѣло ваше, о посъланнии?»
Рекошѧ: «Воистинѫ, посълани ѥсмы къ людьмъ виновьнымъ,
да низъпошлемъ на нихъ камениꙗ глиньна,
означена Господемь твоимь за расточительныихъ.»
Тъгда изведохомъ тыѧ вѣруѭщихъ, иже бѣахѫ въ нѥмь,
нъ обрѣтохомъ въ нѥмь тъкъмо ѥдинъ домъ прѣданыихъ.
И оставихомъ въ нѥмь знамениѥ тѣмъ, иже боѧтъ сѧ моукы больны.
И въ Моисеи, ѥгда посълахомъ ѥго къ Фараону съ ꙗсьноѭ властиѭ.
Нъ тъ отъврати сѧ съ дворомь своимь и рече: «Чародѣи или бѣсьнъ.»
Тъгда ꙗхомъ ѥго и воинъства ѥго и въвьргохомъ ихъ въ морѥ, и тъ порицаѥмъ бысть.
И въ Адѣ, ѥгда посълахомъ на нихъ вѣтръ безплодьнъ;
не остави ничьтоже, ѥгоже коснѫ сѧ, нъ сътвори ѥ ꙗко истьлѣвъшеѥ.
И въ Ѳамудѣ, ѥгда речено имъ бысть: «Наслаждаите сѧ мало.»
Нъ въспротивишѧ сѧ повелѣнию Господа своѥго, тъгда громъ ꙗтъ ихъ, дондеже зьрѣхѫ.
И не могошѧ въстати, ни помощи себѣ.
И людиѥ Ноеви прѣжде; воистинѫ, нечьстивии людиѥ бѣахѫ.
И небо, съградихомъ ѥ могѫщиѥмь, и воистинѫ, Мы ѥсмы расширꙗѭщии.
И землѭ простьрохомъ; и како красьнии простиратели!
И отъ вьсѣхъ вещии сътворихомъ пары, да нѣгъли размыслите.
Тъгда бѣжите къ Богу; воистинѫ, азъ ѥсмь вамъ отъ Ньго ꙗсьнъ прѣдъваритель.
И не поставлꙗите съ Богомь бога другого; воистинѫ, азъ ѥсмь вамъ отъ Ньго ꙗсьнъ прѣдъваритель.
Тако не приде къ тѣмъ прѣжде нихъ никоиже посъланьникъ, имъже бы не рекли: «Чародѣи или бѣсьнъ!»
Оставишѧ ли то ѥдинъ другому? Ни, они сѫтъ людиѥ прѣступьнии.
Тъгда отъврати сѧ отъ нихъ, ибо нѣси порицаѥмъ.
И напоминаи, ибо воистинѫ напоминаниѥ ползуѥтъ вѣруѭщимъ.
И не сътворихъ призракы и чловѣкы, развѣ да поклонꙗѭтъ ми сѧ.
Не желаѭ отъ нихъ никоѥѧже пищи, ни желаѭ, да питаѭтъ Мѧ.
Воистинѫ, Богъ, Тъ ѥстъ Питатель, Господь Могѫщества, Тврьдыи.
И воистинѫ, тѣмъ, иже неправьдѫ творѧтъ, ѥстъ чѧсть ꙗкоже чѧсть дружины ихъ, тъгда да не оускорꙗѭтъ Мене.
И горе сокрывъшимъ, отъ Дьне ихъ, иже обѣщанъ имъ.

Атъ-Туръ Гора

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Кльнѫ сѧ Гороѭ,
и Кънигоѭ написаноѭ
на хартии развитѣи,
и Домомь посѣщаѥмымь,
и Покровомь възвышенымь,
и Моремь наплъненымь!
Воистинѫ, моука Господа твоѥго сбѫдетъ сѧ;
нѣстъ никогоже, иже отъвратилъ бы ѭ,
въ Дьнь, ѥгда небо потрѧсетъ сѧ потрѧсениѥмь,
и горы двигнѫтъ сѧ двигнениѥмь.
Тъгда горе въ тъ Дьнь отъмѣтаѭщимъ,
иже играѭтъ въ тъщетьномь бесѣдовании.
Дьнь, ѥгда въвьржени бѫдѫтъ въ Огнь Пагоубы въвьржениѥмь:
«Сь ѥстъ Огнь, ѥгоже отъмѣтасте!
Чародѣиство ли сиѥ ѥстъ, или не видите?
Вънидѣте въ нь; и тьрпите или не тьрпите, равьно вамъ ѥстъ. Тъкъмо въздаѥмо вамъ за то, ѥже твориста.»
Воистинѫ, благочьстивии въ садовъхъ и наслаждении сѫтъ,
радуѭще сѧ о томь, ѥже Господь ихъ далъ имъ; и Господь ихъ защитилъ ихъ отъ моукы Пламене.
«Ꙗждьте и пиите въ здравии за то, ѥже твориста,»
възлежаще на ложахъ рѧдьныихъ, и съчетахомъ ихъ съ красьнами широкоокыми.
И тии, иже вѣруѭтъ и потомьство ихъ слѣдуѥтъ имъ вѣроѭ, присъѥдинимъ къ нимъ потомьство ихъ, и не оумалимъ ничьтоже отъ дѣла ихъ. Вьсꙗкъ чловѣкъ заложенъ за то, ѥже стѧжалъ.
И подаѥмъ имъ плоды и мѧса, ꙗковаже желаѭтъ.
Подаваѭтъ въ нѥмь чашѫ ѥдинъ другому; нѣстъ тъщетьнаго бесѣдованиꙗ въ нѥмь, ни грѣха.
И обходѧтъ ихъ отроци свои, ꙗко бы бисери скрытии.
И обращаѭтъ сѧ ѥдинъ къ другому, въпрашаѭще.
Рекошѧ: «Воистинѫ, прѣжде того посрѣдѣ семии нашихъ боꙗще сѧ бѣхомъ,
нъ Богъ помиловалъ ны и защитилъ ны отъ моукы вѣтра зноинаго.
Воистинѫ, призывахомъ Ѥго прѣжде; воистинѫ, Тъ ѥстъ Благыи, Милосрьдьныи.»
Тъгда напоминаи; ибо благодатиѭ Господа твоѥго нѣси ни прорицатель ни бѣсьнъ.
Или рекѫтъ ли: «Пиитъ, ѥмуже чакаѥмъ неизвѣстьностии сѫдьбы»?
Рьци: «Чакаите! Ибо воистинѫ, азъ съ вами отъ чакаѭщихъ.»
Или оуми ихъ повелѣваѭтъ ли имъ сиѥ, или людиѥ прѣступьнии сѫтъ?
Или рекѫтъ ли: «Тъ съкова ѥ»? Ни, нъ не вѣруѭтъ.
Тъгда да принесѫтъ слово подобьно ѥму, аще правьдиви сѫтъ.
Или сътворени ли отъ ничьтоже, или они сѫтъ творьци?
Или сътвориша небеса и землѭ? Ни, нъ не сѫтъ извѣстьни.
Или оу нихъ ли сокровища Господа твоѥго, или они надъзиратели?
Или имѫтъ ли лѣствицѫ, ѥѭже слышатъ? Тъгда да принесетъ слоушатель ихъ ꙗсьнѫ власть.
Или Ѥму ли дъщери, а вамъ сынове?
Или просиши ли отъ нихъ мьзды, тъгда отѧгъчени долгомь?
Или сокровенноѥ оу нихъ, тъгда пишутъ?
Или желаѭтъ ли ковъ? Сокрывъшии, тии сѫтъ оулавлении.
Или имѫтъ ли бога кромѣ Бога? Слава Богу вышьше того, ѥже приобьщаѭтъ!
И аще бы видѣли чѧсть небесе падаѭщѫ, рекли бы: «Облакы нагроможденыи!»
Тъгда остави ихъ, доньдеже сърѧщѫтъ Дьнь свои, въ ньже поражени бѫдѫтъ,
Дьнь, ѥгда ковъ ихъ не поможетъ имъ ничьтоже, ни бѫдѫтъ оуспѣшени.
И воистинѫ, тѣмъ, иже неправьдѫ творѧтъ, ѥстъ моука кромѣ тоѧ, нъ множаише ихъ не вѣдѧтъ.
И тьрпи сѫда Господа твоѥго, ибо воистинѫ ты въ очесѣхъ Нашихъ ѥси; и славослови хвалѫ Господа твоѥго, ѥгда въстаѥши,
и въ нощи славослови Ѥго и при отъхождении звѣздъ.

Анъ-Наджмъ Звѣзда

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Кльнѫ сѧ Звѣздоѭ, ѥгда заходитъ!
Дружина вашь не заблѫди, ни погрѣши,
ни глаголетъ отъ желаниꙗ.
То ничьтоже ѥстъ, развѣ откровениѥ отъкровеноѥ,
наоучи ѥго ѥдинъ могѫщь силоѭ,
обладатель крѣпости. Потомь въздвиже сѧ правъ,
дондеже бѣ на наивышьшемь прѣдѣлѣ.
Потомь приближи сѧ и сниде,
доньдеже бысть на растоꙗнии дъвою лѫковъ или ближе,
и отъкры рабу Своѥму то, ѥже отъкры.
Сръдьце не сълъга о томь, ѥже видѣ.
Тъгда прѣте ли сѧ съ нимь о томь, ѥже видитъ?
И воистинѫ, видѣ ѥго при другомь нисхождении,
при Дрѣвѣ Лотовѣмь Краинемь,
близъ нѥгоже ѥстъ Сокровенноѥ обиталище Прѣбываниꙗ,
ѥгда покры Дрѣво Лотово то, ѥже покры ѥ.
Зракъ не оуклони сѧ, ни прѣступи.
Воистинѫ, видѣ наивѧщьша знамениꙗ Господа своѥго.
Видѣсте ли оубо Латъ и Уззѫ
и Манатъ, третиѭ, другѫ?
Вамъ ли мѫжеско, а Ѥму женьско?
То оубо ѥстъ раздѣлениѥ неправьдьно!
Тии ничьтоже сѫтъ, развѣ имена, ꙗже именовасте вы и отьци ваши, на нѧже Богъ не низъпосъла никоѥѧже власти. Слѣдуѭтъ тъкъмо гаданиꙗмъ и тому, ѥже душа желаѥтъ; а воистинѫ, приде имъ отъ Господа ихъ наставлениѥ.
Или бѫдетъ ли чловѣку то, ѥже желаѥтъ?
Ибо Богу принадлежитъ Послѣдьнеѥ и пьрвыи животъ.
И колико аньгелъ на небесѣхъ, ихъже ходатаиство ничьтоже не помогаѥтъ, развѣ по томь, ꙗко Богъ попуститъ, комуже хощетъ, и благоволитъ.
Воистинѫ, тии, иже не вѣруѭтъ въ Послѣдьнеѥ, нарицаѭтъ аньгелы именами женьскыми.
И не имѫтъ вѣдѣниꙗ о томь; слѣдуѭтъ тъкъмо гаданиꙗмъ, и воистинѫ гаданиѥ ничьтоже не помогаѥтъ противѫ истинѣ.
Тъгда отъврати сѧ отъ того, иже отъвращаѥтъ сѧ отъ памѧти Нашеѧ и не желаѥтъ ничьтоже развѣ живота мира сего.
То ѥстъ прѣдѣлъ вѣдѣниꙗ ихъ. Воистинѫ, Господь твои наипаче вѣстъ того, иже заблѫди отъ пѫти Ѥго, и наипаче вѣстъ того, иже наставленъ ѥстъ.
И Богу принадлежитъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли, да въздастъ тѣмъ, иже зъло творѧтъ, тѣмь, ѥже сътвориша, и въздастъ тѣмъ, иже благо творѧтъ, наилоучьшимь.
Тии, иже оуклонꙗѭтъ сѧ отъ великыихъ грѣхъ и сквьрностии, развѣ малыихъ прѣступлении — воистинѫ, Господь твои обиленъ прощениѥмь. Тъ наипаче вѣстъ васъ, ѥгда произведе васъ отъ земли и ѥгда сокрыти бѣсте въ чрѣвѣхъ материи вашихъ. Тъгда не очищаите душъ вашихъ; Тъ наипаче вѣстъ того, иже благочьстивъ ѥстъ.
Видѣлъ ли ѥси оубо того, иже отъврати сѧ,
и далъ мало и потомь скѫпъ бысть?
Имать ли вѣдѣниѥ сокровенного, тъгда видитъ?
Или не повѣдано ли ѥму то, ѥже въ свиткыхъ Моисеовыихъ,
и Авраамовыихъ, иже исплъни:
ꙗко никоꙗже душа обрѣмененаꙗ не понесетъ брѣмене другого,
и ꙗко чловѣку нѣстъ ничьтоже, развѣ того, о чемь подвизалъ сѧ,
и ꙗко подвигъ ѥго видѣнъ бѫдетъ,
потомь въздано ѥму бѫдетъ за нь плъноѥ въздаꙗниѥ,
и ꙗко къ Господю твоѥму ѥстъ послѣдьнии коньць,
и ꙗко Тъ ѥстъ, Иже творитъ смѣхъ и творитъ плачь,
и ꙗко Тъ ѥстъ, Иже причинꙗѥтъ съмрьть и даѥтъ животъ,
и ꙗко Тъ сътвори дъва рода, мѫжескъ и женьскъ,
отъ каплѧ сѣмене, ѥгда извьржена бываѥтъ,
и ꙗко на Нѥмь ѥстъ второѥ изведениѥ,
и ꙗко Тъ ѥстъ, Иже обогащаѥтъ и даѥтъ обладаниѥ,
и ꙗко Тъ ѥстъ Господь Сириуса,
и ꙗко Тъ погуби пьрвыихъ Адовыихъ,
и Ѳамуда, и не пощадѣ,
и людии Ноевыихъ прѣжде; воистинѫ, неправьдьнѣиши и прѣступьнѣиши бѣахѫ.
И прѣвращеныѧ грады Тъ ниспровьрже,
тъгда покры ихъ то, ѥже покры.
Тъгда коѥ отъ даровании Господа твоѥго въспоритъ?
Сь ѥстъ прѣдъваритель отъ прѣдъварителии дрѣвьнихъ.
Близкоѥ приближи сѧ;
нѣстъ никогоже кромѣ Бога, иже отъкрылъ бы ѥ.
Тъгда дивите ли сѧ о семь словеси,
и смѣѥте сѧ и не плачете,
дондеже нерадиви ѥсте?
Тъгда поклонꙗите сѧ прѣдъ Богомь и покланꙗите сѧ!

Аль-Камаръ Мѣсѧць

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Часъ приближи сѧ и мѣсѧць расѣде сѧ.
И аще видѧтъ знамениѥ, отъвращаѭтъ сѧ и рекѫтъ: «Чародѣиство непрѣстаѭщеѥ!»
И отъмѣтошѧ и слѣдовашѧ желаниꙗмъ своимъ, и вьсꙗко дѣло имать рѣшениѥ своѥ.
И воистинѫ, приде къ нимъ отъ вѣстии то, въ нѥмьже оустрашениѥ ѥстъ,
мѫдрость далечьна; нъ прѣдъварениꙗ не помагаѭтъ.
Тъгда отъврати сѧ отъ нихъ. Въ Дьнь, ѥгда Призыватель призоветъ къ вещи страшьнѣи,
очеса долу, изидѫтъ отъ гробовъ, ꙗко бы прузи расъсыпании,
текѫще къ Призывателю. Рекѫтъ сокрывъшии: «Сь ѥстъ дьнь трудьнъ!»
Прѣжде нихъ отъмѣтошѧ людиѥ Ноеви; отъмѣтошѧ раба Нашего и рекошѧ: «Бѣсьнъ!» и отъвьрженъ бысть.
Тъгда призъва Господа своѥго: «Воистинѫ, побѣжденъ ѥсмь, тъгда помози!»
Потомь отъвьрзохомъ врата небесьна водоѭ лиѭщоѭ сѧ,
и сътворихомъ, да землꙗ изліетъ источьникы, тъгда воды сърѣтошѧ сѧ за дѣло оуже оурочено.
И несохомъ ѥго на вещи отъ дъсъкъ и гвоздии,
текѫщеи подъ очесы Нашими, въздаꙗниѥ тому, иже отъвьрженъ бысть.
И воистинѫ, оставихомъ то знамениѥмь; ѥстъ ли оубо къто помѧнѫщии?
Тъгда какова бѣ моука Моꙗ и прѣдъварениꙗ Моꙗ!
И воистинѫ, облегъчихомъ Чьтениѥ за напоминаниѥ; ѥстъ ли оубо къто помѧнѫщии?
Адъ отъмѣтъ; тъгда какова бѣ моука Моꙗ и прѣдъварениꙗ Моꙗ!
Воистинѫ, посълахомъ на нихъ вѣтръ ꙗръ въ дьнь непрѣстаѭщаго злосчастиꙗ,
въсхыщаѭщь люди, ꙗко бы стебли палмови искоренении.
Тъгда какова бѣ моука Моꙗ и прѣдъварениꙗ Моꙗ!
И воистинѫ, облегъчихомъ Чьтениѥ за напоминаниѥ; ѥстъ ли оубо къто помѧнѫщии?
Ѳамудъ отъмѣтъ прѣдъварениꙗ,
и рекошѧ: «Смьртьнъ, ѥдинъ отъ насъ, послѣдуѥмъ ли ѥму? Тъгда воистинѫ въ заблѫждении и безоумии были бы.
На нь ли отъ насъ Напоминаниѥ низъвьржено бысть? Ни, тъ ѥстъ хвастливъ лъжьць!»
«Оувѣдѧтъ заоутра, къто ѥстъ хвастливыи лъжьць.»
Воистинѫ, посылаѥмъ вельблѫдицѫ ꙗко искоушениѥ имъ; тъгда блюди ихъ и тьрпи.
И повѣждь имъ, ꙗко вода раздѣлена междю ними; вьсꙗко питиѥ да бѫдетъ посѣщаѥмо.
Нъ призъвашѧ дружинѫ своѥго, и тъ въспрꙗлъ и подрѣзалъ ѥи жилы.
Тъгда какова бѣ моука Моꙗ и прѣдъварениꙗ Моꙗ!
Воистинѫ, посълахомъ на нихъ ѥдинъ Въскликъ, и бышѧ ꙗко сухоѥ стебль плетельника.
И воистинѫ, облегъчихомъ Чьтениѥ за напоминаниѥ; ѥстъ ли оубо къто помѧнѫщии?
Людиѥ Лотови отъмѣтошѧ прѣдъварениꙗ.
Воистинѫ, посълахомъ на нихъ бурѭ каменьнѫ, развѣ семию Лотовѫ; избавихомъ ихъ на зарѣ,
благодать отъ Насъ. Тако въздаѥмъ тому, иже благодаритъ.
И воистинѫ, прѣдъварилъ ихъ о натискѣ Нашемь, нъ отъвьргошѧ прѣдъварениꙗ.
И воистинѫ, искоушахѫ отъ гостии ѥго, тъгда заслѣпихомъ очеса ихъ: «Тъгда въкусите моукы Моѥѧ и прѣдъварении Моихъ!»
И воистинѫ, заоутра рано моука оутвьрдившаꙗ сѧ ꙗтъ ихъ.
«Тъгда въкусите моукы Моѥѧ и прѣдъварении Моихъ!»
И воистинѫ, облегъчихомъ Чьтениѥ за напоминаниѥ; ѥстъ ли оубо къто помѧнѫщии?
И воистинѫ, къ домоу Фараонову придошѧ прѣдъварениꙗ.
Отъмѣтоша знамениꙗ Наша, вьсꙗ; тъгда ꙗхомъ ихъ ꙗтиѥмь Ѥдиного Могѫщаго, Вьседрьжителꙗ.
Сокрывъшии отъ васъ лоучьши ли тѣхъ, или имате изъѧтиѥ въ Писаниихъ?
Или рекѫтъ ли: «Мы ѥсмы воинъство ѥдиноѥ, побѣдоносьно»?
Воинъство разбиѥно бѫдетъ, и обратѧтъ хрьбьты своѧ.
Ни, Часъ ѥстъ оурочьно врѣмѧ ихъ, и Часъ пагоубьнѣишии и горьчаишии ѥстъ.
Воистинѫ, виновьнии въ заблѫждении и безоумии сѫтъ.
Въ Дьнь, ѥгда влекоми бѫдѫтъ въ Огнь на лицихъ своихъ: «Въкусите прикосновениꙗ Огнꙗ Пагоубьнаго!»
Воистинѫ, сътворихомъ вьсꙗ вещи въ мѣрѣ.
И повелѣниѥ Наше тъкъмо ѥдино ѥстъ, ꙗко мьгновениѥ ока.
И воистинѫ, погубихомъ подобьныхъ вамъ; ѥстъ ли оубо къто помѧнѫщии?
И вьсе, ѥже сътвориша, въ Писаниихъ ѥстъ,
и вьсе, малоѥ и великоѥ, записано ѥстъ.
Воистинѫ, благочьстивии посрѣдѣ садовъ и рѣкъ сѫтъ,
на мѣстѣ истинъномь, въ присѫтьствии Владыкы Вьседрьжителꙗ.

Аръ-Рахманъ Милосрьдьныи

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Вьсемилостивыи
наоучи Чьтению,
сътвори чловѣка,
наоучи ѥго Изражению.
Слъньце и Мѣсѧць по счету сѫтъ,
и Звѣзды и Дрѣвеса поклонꙗѭтъ сѧ.
И Небо Тъ въздвиже и оустави Мѣрило.
«Да не прѣступаѥте въ Мѣрилѣ,
и ставите тѧгость правьдьнѫ и не оумалꙗите Мѣрила.»
И Землѭ Тъ положи живѫщимъ.
На неи плоды и палмы въ обвоикахъ сѫтъ,
и жито съ пьлѣвоѭ своѥѭ и трава благовоньна.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Сътвори чловѣка отъ глины звонѧщѧ, ꙗко скудьль.
И сътвори призрака отъ тока огньнаго.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Господь дъвою Въстокъ и Господь дъвою Западъ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Пажити мории Тъ съведе въкупѣ,
междю ними преграда невредима.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Отъ нихъ изидѫтъ Бисери и Коралы.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
И Тъ подвизаѥтъ сосѣдьство надъ морьми ꙗко знамениѥ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Вьсе на неи погыбнетъ.
Тъкъмо Лице Господа прѣбываѥтъ, обладатель Величиꙗ и Славы.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Ѥго молитъ вьсе, ѥже на Небесѣхъ и на Земли. Вьсꙗкъ дьнь Тъ на нѣкоѥмь дѣлѣ ѥстъ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Присѫщи бѫдемъ къ вамъ, о дъва тѧжька!
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
О людиѥ призраковъ и чловѣчьства. Аще можете проити кромь прѣдѣловъ Небесъ и Земли, тъгда проидѣте. Не можете проити, развѣ властиѭ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Посъланъ бѫдетъ на вы блескъ огнꙗ и мѣди, и не одолѣѥте.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Ѥгда Небеса раздерѫтъ сѧ, станетъ ꙗко роза обагреноѥ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ тъ Дьнь ни чловѣкъ ни призракъ въпрошенъ бѫдетъ о грѣсѣ своѥмь.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Виновьнии познани бѫдѫтъ по знакомъ ихъ, потомь ꙗти за чела и ногы.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Сиꙗ ѥстъ Пагоуба, ѭже виновьнии отъмѣтаѭтъ!
Ходѧтъ междю нѥѭ и водоѭ зноиноѭ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
А тому, иже боитъ сѧ Стоꙗниꙗ Господа своѥго, дъва Сокровеннаꙗ Царьства.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Оба обладаѭщаꙗ вѣтвьми.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ нихъ дъва источьника текѫщаꙗ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ нихъ отъ вьсꙗкого плода дъва вида.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Възлежаще на постелꙗхъ, ихъже подкладкы сиꙗти хотѧтъ, и жѧтва дъвою Сокровенную Царьствъ близка ѥстъ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ нихъ сѫтъ тыѧ, иже оудрьживаѭтъ зракъ свои, ихъже ни чловѣкъ ни призракъ не коснѫ сѧ прѣжде нихъ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Ꙗко Рубини и Коралы.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Ѥстъ ли въздаꙗниѥ за Благо инакоже нежели Благо?
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
И кромѣ нихъ дъва ѥще Сокровеннаꙗ Царьства.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Оба преобилующаꙗ глѫбиноѭ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ нихъ дъва источьника клокочѫщаꙗ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ нихъ плоды и палмы и грьнати.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Въ нихъ добрыѧ и красьныѧ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Възвращьницѧ, оукрытыѧ въ жилищахъ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Ихъже ни чловѣкъ ни призракъ не коснѫ сѧ прѣжде нихъ.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Възлежаще на възглавиихъ свѣжихъ и красотахъ дивьныихъ сокровенного.
Тъгда коѥ отъ Дарованиꙗ Господа твоѥго въспорита?
Благословено имѧ Господа, обладателꙗ Величиꙗ и Славы.

Аль-Вакiа Събытиѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда Събытиѥ сбѫдетъ сѧ —
нѣстъ отъмѣтаниꙗ о сбытии ѥго —
понижаѭщеѥ, възвышаѭщеѥ,
ѥгда землꙗ потрѧсетъ сѧ потрѧсениѥмь,
и горы раздробѧтъ сѧ раздроблениѥмь,
и станѫтъ прахомь расъсыпанымь,
и бѫдете три вида:
дружина десьницѧ — чьто сѫтъ дружина десьницѧ?
И дружина шюицѧ — чьто сѫтъ дружина шюицѧ?
И прѣдьнии, прѣдьнии —
тии сѫтъ приближении,
въ Садовъхъ Наслаждениꙗ.
Множьство отъ прьвыихъ,
и мало отъ послѣдьнихъ,
на ложахъ испрѣплетеныихъ,
възлежаще на нихъ, лицемь дроугъ къ дроугу.
Слоужатъ имъ отроци безъсъмрьтьнии,
съ чашами и ковчегы и чашеѭ отъ источьника текѫщаго —
ни главоболиꙗ не пострадаѭтъ отъ нѥго, ни изнеможениꙗ —
и плоды, ꙗковыѧжде избираѭтъ,
и мѧса пътицъ, ꙗковыхъже желаѭтъ.
И красьныѧ широкоокыѧ,
ꙗко бисери скрытии,
въздаꙗниѥ за то, ѥже твориша.
Не слышатъ въ нѥмь ни тъщетьнаго бесѣдованиꙗ ни грѣха,
развѣ рѣчениꙗ: «Миръ! Миръ!»
И дружина десьницѧ — чьто сѫтъ дружина десьницѧ?
Посрѣдѣ дрѣвесъ лотовыихъ бесъ трьниꙗ,
и бананъ громоздьныихъ,
и сѣни простьртѣи,
и воды пролиꙗнѣи,
и плодовъ обильныихъ,
ни пресѣченыихъ ни запрѣщеныихъ,
и ложь въздвиженыихъ.
Воистинѫ, произведохомъ ихъ изведениѥмь,
и сътворихомъ ихъ чистыми,
любѧщими, равьноѥ лѣтъ,
за дружинѫ десьницѧ.
Множьство отъ прьвыихъ,
и множьство отъ послѣдьнихъ.
И дружина шюицѧ — чьто сѫтъ дружина шюицѧ?
Въ вѣтрѣ зноинѣмь и водѣ кыпѧщеи,
и сѣни дыма чьрнаго,
ни хладьнѣи ни прꙗзьнѣи.
Воистинѫ, прѣжде того роскоши прѣдани бѣахѫ,
и пребывахѫ въ великомь прѣступлении,
и глаголахѫ: «Ѥгда оумремъ и бѫдемъ прахъ и кости, възкрьшени ли бѫдемъ?
И прародители наши дрѣвьнии?»
Рьци: «Воистинѫ, прьвии и послѣдьнии
събрани бѫдѫтъ въ оуреченоѥ врѣмѧ дьне знаѥмаго.»
Потомь воистинѫ вы, о заблѫждьшии, отъмѣтаѭщии,
ꙗсти бѫдете отъ дрѣва Заккума,
и наплъните тѣмь чрѣва ваша,
и пити бѫдете на то воду кыпѧщѫ,
и пити бѫдете ꙗко питиѥ вельблѫдовъ жаждьныихъ.
Сиѥ бѫдетъ оугощениѥ ихъ въ Дьнь Сѫда.
Мы сътворихомъ вы — не потвьрдите ли?
Размыслисте ли о томь, ѥже изливаѥте?
Вы ли творите то, или Мы ѥсмы творьци?
Оуставихомъ съмрьть междю вами, и не прѣдъварени бѫдемъ,
въ томь, да замѣнимъ подобьныихъ вамъ и произведемъ вы въ томь, ѥгоже не вѣсте.
И воистинѫ оувѣдасте пьрвоѥ изведениѥ; не помѧнете ли?
Размыслисте ли о томь, ѥже ореите?
Вы ли причинꙗѥте рости, или Мы ѥсмы ростители?
Аще бы хотѣли, сътворили бы то пьлѣвоѭ, и остали бысте въсклицаѭще:
«Воистинѫ, обрѣменени ѥсмы долгомь!
Ни, лишени ѥсмы!»
Размыслисте ли о водѣ, ѭже пиѥте?
Вы ли низъпосылаѥте ѭ отъ облаковъ, или Мы ѥсмы посылатели?
Аще бы хотѣли, сътворили бы ѭ горькѫ — не благодарите ли?
Размыслисте ли о огни, ѥгоже възжизаѥте?
Вы ли производите дрѣво ѥго, или Мы ѥсмы производители?
Сътворихомъ ѥго напоминаниѥмь и пищеѭ пѫтьникомъ.
Тъгда славослови Имѧ Господа твоѥго, Великаго.
Ни, кльнѫ сѧ мѣсты захождениꙗ звѣздъ —
и воистинѫ, то ѥстъ клѧтва, аще бы вѣдали, великаꙗ —
воистинѫ, то ѥстъ благородьно Чьтениѥ,
въ Кънизѣ сокровенѣи.
Никътоже не коснетъ сѧ ѥго, развѣ очищенныихъ.
Низъпосълано отъ Господа мировъ.
Сиѥ ли слово дрьжите въ прѣзьрѣнии?
И творите ли пищоѭ своѥѭ отъмѣтаниѥ ваше?
Почьто же, ѥгда достигнетъ грътани,
и вы въ тъ чинъ зьрите,
и Мы ближьши ѥсмы ѥму нежели вы, нъ не видите —
почьто же, аще не подъ сѫдомь ѥсте,
не възвратите ли ѥ, аще правьдиви ѥсте?
Тъгда аще бѫдетъ отъ приближеныихъ,
тъгда покои и благоѫханиѥ и Сокровенноѥ обиталище Наслаждениꙗ.
И аще бѫдетъ отъ дружины десьницѧ,
тъгда «Миръ тебѣ» отъ дружины десьницѧ.
И аще бѫдетъ отъ отъмѣтаѭщихъ, заблѫждьшихъ,
тъгда оугощениѥ водоѭ кыпѧщоѭ,
и горениѥ въ Огни Пагоубьнѣмь.
Воистинѫ, сиѥ ѥстъ истина извѣстьнаꙗ.
Тъгда славослови Имѧ Господа твоѥго, Великаго.

Аль-Хадидъ Желѣзо

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Вьсе, ѥже на небесѣхъ и на земли, славословитъ Бога; и Тъ ѥстъ Могѫщии, Мѫдрыи.
Ѥму принадлежитъ власть небесъ и земли; Тъ даѥтъ животъ и причинꙗѥтъ съмрьть; и Тъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
Тъ ѥстъ Пьрвыи и Послѣдьнии, Ꙗвьныи и Сокровеныи; и Тъ о вьсѣхъ вещьхъ Вѣдѫщь.
Тъ ѥстъ, Иже сътвори небеса и землѭ въ шесть дьнии, потомь въсѣде на Прѣстолъ. Вѣстъ, ѥже входитъ въ землѭ и ѥже изходитъ отъ неѧ, и ѥже нисходитъ отъ небесе и ѥже въсходитъ въ нь; и Тъ съ вами ѥстъ, идеже нибоудь бѫдете; и Богъ зьритъ добрѣ, ѥже творите.
Ѥму принадлежитъ власть небесъ и земли; и къ Богу вьсꙗ дѣла възвращаѭтъ сѧ.
Творитъ нощь, да входитъ въ дьнь, и творитъ дьнь, да входитъ въ нощь; и Тъ ѥстъ Вѣдѫщь того, ѥже въ пьрсьхъ.
Вѣруите въ Бога и Посъланьника Ѥго и раздаваите отъ того, чего намѣстьникы сътвори вы. Тии отъ васъ, иже вѣруѭтъ и раздаваѭтъ, имъ ѥстъ мьзда великаꙗ.
И чьто болитъ вамъ, ꙗко не вѣруѥте въ Бога, ѥгда Посъланьникъ зоветъ вы вѣровати въ Господа вашего, и Тъ оуже приѧлъ завѣтъ вашь, аще вѣруѭщии ѥсте?
Тъ ѥстъ, Иже низъпосылаѥтъ на раба Своѥго знамениꙗ ꙗсьна, да изведетъ вы отъ тьмы къ свѣту; и воистинѫ, Богъ къ вамъ Милостивъ, Милосрьдьнъ.
И чьто болитъ вамъ, ꙗко не раздаваѥте на пѫти Божиѥмь, ѥгда Богу принадлежитъ наслѣдьство небесъ и земли? Не равьни сѫтъ отъ васъ тъ, иже раздалъ прѣжде Побѣды и бился; тии вѧщьши степенемь тѣхъ, иже раздашѧ послѣжде и бишѧ сѧ. И вьсꙗкому Богъ обѣща наилоучьшеѥ; и Богъ ѥстъ Свѣдомъ о томь, ѥже творите.
Къто ѥстъ тъ, иже подастъ Богу заимъ красьнъ, да оумножитъ ѥго ѥму, и ѥму бѫдетъ мьзда щедра?
Въ Дьнь, ѥгда оузриши вѣруѭщихъ мѫжь и вѣруѭщихъ женъ, свѣтъ ихъ текѫщь прѣдъ ними и одесьнѫ нихъ: «Благовѣстиѥ вамъ сь Дьнь! Сокровеннаꙗ обиталища, подъ ними рѣкы текѫтъ, прѣбывати въ нихъ; то ѥстъ вышьнеѥ одолѣниѥ.»
Въ Дьнь, ѥгда лицемѣрьнии мѫжи и лицемѣрьныѧ жены рекѫтъ вѣруѭщимъ: «Подождѣте насъ! Да заимьствуѥмъ отъ свѣта вашего.» Речено бѫдетъ: «Възвратите сѧ вспѧть и ищите свѣта!» Потомь стѣна поставлена бѫдетъ междю ними, имѫщи врата; вънѫтрьнꙗꙗ страна ѥѧ ѥстъ милость, а вънѣшьнꙗꙗ страна ѥѧ ѥстъ моука.
Възъопиѭтъ къ нимъ: «Не бѣхомъ ли съ вами?» Рекѫтъ: «Еи, нъ искусисте душа своѧ и чакасте и съмьнꙗсте сѧ, и мечътаниѥ прѣльсти вы, доньдеже повелѣниѥ Божиѥ приде; и Прѣльститель прѣльсти вы о Бозѣ.»
Тъгда сь Дьнь ни отъ васъ не приѥмлѥтъ сѧ откупъ, ни отъ сокрывъшихъ. Обиталище ваше ѥстъ Огнь; тъ ѥстъ покровитель вашь; и зъло ѥстъ шьствиѥ.
Не приде ли врѣмѧ тѣмъ, иже вѣруѭтъ, да сръдьца ихъ смирѧтъ сѧ при памѧти Божиѥи и при Истинѣ, ꙗже низъсъшла, и да не бѫдѫтъ ꙗко тии, имъже Кънига дана бысть прѣжде, и срокъ оудлъжилъ сѧ имъ, тъгда сръдьца ихъ ожестѣшѧ? И мнози отъ нихъ нечьстивии сѫтъ.
Вѣждьте, ꙗко Богъ оживлꙗѥтъ землѭ по съмрьти ѥѧ. Воистинѫ ꙗсьно сътворихомъ вамъ знамениꙗ, да нѣгъли оуразумѣѥте.
Воистинѫ, мѫжи милостивии и жены милостивыи, и иже подадѧтъ Богу заимъ красьнъ, оумножено бѫдетъ имъ, и имъ бѫдетъ мьзда щедра.
И тии, иже вѣруѭтъ въ Бога и посъланьникы Ѥго, тии сѫтъ правьдивии; и свѣдѣтели прѣдъ Господемь ихъ, имъ бѫдетъ мьзда ихъ и свѣтъ ихъ. А тии, иже сокрываѭтъ и отъмѣтаѭтъ знамениꙗ Наша, тии сѫтъ дружина Пламене.
Вѣждьте, ꙗко животъ мира сего тъкъмо играниѥ и забава и оукрашениѥ и хваленьѥ междю вами и сътѧзаниѥ въ богатьствѣ и чѧдѣхъ. Ꙗко подобиѥ дъждꙗ, ѥгоже растениѥ оутѣшаѥтъ оратели; потомь увѧдаѥтъ и видиши то жълтѣѭще, потомь станетъ пьлѣвоѭ. А въ Послѣдьнеѥмь ѥстъ моука тѧжька, и прощениѥ отъ Бога и благоволениѥ; и животъ мира сего тъкъмо наслаждениѥ прѣльщениꙗ ѥстъ.
Потѧцѣте къ прощению отъ Господа вашего и къ Сокровенному обиталищу, ѥгоже ширина ꙗко ширина небесе и земли, оуготовану тѣмъ, иже вѣруѭтъ въ Бога и посъланьникы Ѥго. То ѥстъ щедрость Божиꙗ; подаѥтъ ѭ, комуже хощетъ; и Богъ ѥстъ Обладатель великыѧ щедрости.
Никоꙗже скръбь не постигнетъ на земли ни въ дусѣхъ вашихъ, имъже нѣстъ въ Кънизѣ, прѣжде даже произведемъ ѥ; воистинѫ, то оудобьно ѥстъ Богу,
да не скръбите о томь, ѥже оуходитъ отъ васъ, ни величаѥте сѧ о томь, ѥже даѥтъ вамъ; и Богъ не любитъ никоѥгоже хвастливаго гръдьца,
тѣхъ, иже скѫпи сѫтъ и повелѣваѭтъ людьмъ скѫпость. И иже отъвратитъ сѧ, тъгда воистинѫ Богъ, Тъ ѥстъ Самодовълѣѭщии, Хвалимыи.
Воистинѫ, посълахомъ посъланьникы Нашѧ съ ꙗсьными доказы, и низъпосълахомъ съ ними Кънигѫ и Мѣрило, да людиѥ правьдѫ хранѧтъ; и низъпосълахомъ желѣзо, въ нѥмьже ѥстъ сила великаꙗ и ползы людьмъ, и да Богъ оувѣстъ, къто помагаѥтъ Ѥму и посъланьникомъ Ѥго въ сокровенномь. Воистинѫ, Богъ ѥстъ Крѣпъкъ, Могѫщь.
И воистинѫ, посълахомъ Ноеꙗ и Авраама, и поставихомъ въ потомьствѣ ихъ пророчьство и Кънигѫ; и отъ нихъ ѥстъ наставленъ, нъ мнози отъ нихъ нечьстивии сѫтъ.
Потомь посълахомъ, слѣдуѭщихъ по стопамъ ихъ, посъланьникы Нашѧ, и посълахомъ слѣдуѭщаго Иисуса сына Мариина, и дахомъ ѥму Ѥвангелиѥ; и поставихомъ въ сръдьцихъ тѣхъ, иже слѣдовашѧ ѥму, нѣжьность и милосрьдиѥ. А монашьство они измыслишѧ — не заповѣдахомъ имъ того — тъкъмо ищѫще благоволениꙗ Божиꙗ; нъ не съхранишѧ ѥго должьнымь хранениѥмь. Тъгда дахомъ тѣмъ отъ нихъ, иже вѣровашѧ, мьздѫ ихъ; нъ мнози отъ нихъ нечьстивии сѫтъ.
О вѣруѭщии! Боите сѧ Бога и вѣруите въ Посъланьника Ѥго; дастъ вамъ сугубѫ чѧсть милости Своѥѧ и сътворитъ вамъ свѣтъ, имьже ходите, и проститъ вамъ; и Богъ ѥстъ Прощаѭщь, Милосрьдьнъ,
да оувѣдѧтъ Людиѥ Кънигы, ꙗко не имѫтъ власти ни надъ чимь отъ щедрости Божиѥѧ, и ꙗко щедрость въ рѫцѣ Божиѥи ѥстъ; подаѥтъ ѭ, комуже хощетъ; и Богъ ѥстъ Обладатель великыѧ щедрости.

Аль-Муджадала Прѧщаꙗ Сѧ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Воистинѫ Богъ слышалъ рѣчь тоѧ, ꙗже прѣтъ сѧ съ тобоѭ о мѫжи своѥмь и жалуѥтъ сѧ Богу; и Богъ слышитъ бесѣдѫ вашѫ. Воистинѫ, Богъ ѥстъ Слышѧи, Видѧи.
Тии отъ васъ, иже отъпускаѭтъ жены своѧ, нарицаѭще ихъ матерьми — нѣсѫтъ матери ихъ. Матери ихъ сѫтъ тъкъмо тыѧ, иже родиша ихъ. И воистинѫ, рекѫтъ слово поносьно и лъживо; и воистинѫ, Богъ ѥстъ Щедръ, Прощаѭщь.
И тии, иже отъпускаѭтъ жены своѧ, нарицаѭще ихъ матерьми, потомь хотѧтъ възвратити то, ѥже рекошѧ, освобождениѥ раба, прѣжде даже коснѫтъ сѧ ѥдинъ другого. Тѣмь наставлꙗѥми ѥсте; и Богъ Свѣдомъ ѥстъ о томь, ѥже творите.
А иже не обрѧщетъ средьства, тъгда постъ дъвою мѣсѧцу послѣдовательну прѣжде даже коснѫтъ сѧ ѥдинъ другого; а иже не можетъ, тъгда кормлениѥ шести десѧтъ нищихъ. То ѥстъ, да вѣруѥте въ Бога и Посъланьника Ѥго; и та сѫтъ прѣдѣлы Божии. И сокрывъшимъ ѥстъ моука больна.
Воистинѫ, тии, иже противлꙗѭтъ сѧ Богу и Посъланьнику Ѥго, оуничижени бѫдѫтъ, ꙗкоже тии, иже прѣжде нихъ оуничижени бышѧ; и низъпосълахомъ знамениꙗ ꙗсьна; и сокрывъшимъ ѥстъ моука поносьна,
въ Дьнь, ѥгда Богъ въскрѣситъ ихъ вьсѣхъ и повѣстъ имъ о томь, ѥже сътвориша. Богъ счѣлъ ѥ, дажде забышѧ то; и Богъ надъ вьсѣми вещьми Свѣдѣтель ѥстъ.
Не видиши ли, ꙗко Богъ вѣстъ вьсе, ѥже на небесѣхъ и ѥже на земли? Нѣстъ таинаго съвѣщаниꙗ трьхъ, имъже Тъ нѣстъ четвьртъ, ни пѧти, имъже Тъ нѣстъ шестъ, ни мьньша того ни вѧщьша, имъже Тъ нѣстъ съ ними, идеже нибоудь бѫдѫтъ. Потомь повѣстъ имъ о томь, ѥже сътвориша, въ Дьнь Въскрьсениꙗ; воистинѫ, Богъ о вьсѣхъ вещьхъ Вѣдѫщь.
Не видиши ли тыѧ, имъже запрѣщено бысть таиноѥ съвѣщаниѥ, потомь възвращаѭтъ сѧ къ тому, ѥже запрѣщено имъ бысть, и съвѣщаваѭтъ сѧ въ грѣсѣ и прѣступлении и непослоушании Посъланьника? И ѥгда придѫтъ къ тебѣ, цѣлуѭтъ тѧ тѣмь, чимьже Богъ не цѣлуѥтъ тебе, и рекѫтъ въ себѣ: «Почьто Богъ не казнитъ ны за то, ѥже глаголемъ?» Пагоуба довълѣѥтъ имъ; вънидѫтъ въ нѭ, и зъло ѥстъ шьствиѥ.
О вѣруѭщии! Ѥгда съвѣщаваѥте сѧ таино, не съвѣщаваите сѧ въ грѣсѣ и прѣступлении и непослоушании Посъланьника, нъ съвѣщаваите сѧ въ правьдѣ и благочьстии; и боите сѧ Бога, къ Ньмуже събрани бѫдете.
Таиноѥ съвѣщаниѥ тъкъмо отъ дьꙗвола ѥстъ, да опечалитъ вѣруѭщихъ; нъ не повредитъ имъ ничьтоже, развѣ волеѭ Божиѥѭ; и на Бога да оуповаѭтъ вѣруѭщии.
О вѣруѭщии! Ѥгда речено вамъ бѫдетъ: «Сътворите мѣсто въ събраниихъ,» тъгда сътворите мѣсто; Богъ сътворитъ мѣсто вамъ. И ѥгда речено бѫдетъ: «Въстаните,» тъгда въстаните; Богъ въздвигнетъ степеньми тыѧ отъ васъ, иже вѣруѭтъ, и тыѧ, имъже дано вѣдѣниѥ; и Богъ Свѣдомъ ѥстъ о томь, ѥже творите.
О вѣруѭщии! Ѥгда съвѣщаваѥте сѧ таино съ Посъланьникомь, подаите милостынѭ прѣжде таинаго съвѣщаниꙗ вашего. То лоучьше вамъ и чистьше. Нъ аще не имате средьства, тъгда воистинѫ Богъ ѥстъ Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
Боите ли сѧ подавати милостынѧ прѣжде таинаго съвѣщаниꙗ вашего? Тъгда, понеже не сътвористе того и Богъ обратилъ сѧ къ вамъ въ милости, оуставите молитвѫ и подаваите милостынѭ и послоушаите Бога и Посъланьника Ѥго; и Богъ Свѣдомъ ѥстъ о томь, ѥже творите.
Не видиши ли тыѧ, иже дружатъ сѧ съ людьми, на нихъже Богъ гнѣваѥтъ сѧ? Нѣсѫтъ ни отъ васъ ни отъ нихъ, и клънѫтъ сѧ лъживо вѣдѫще.
Оуготовалъ имъ Богъ моукѫ тѧжькѫ; воистинѫ, зъло ѥстъ то, ѥже твориша.
Приѧшѧ клѧтвы своѧ щитомь и отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ; тъгда имъ ѥстъ моука поносьна.
Не помогѫтъ имъ ни имѣниꙗ ихъ ни чѧда ихъ ничьтоже противѫ Бога. Тии сѫтъ дружина Огнꙗ; въ нѥмь прѣбѫдѫтъ.
Въ Дьнь, ѥгда Богъ въскрѣситъ ихъ вьсѣхъ, потомь клѧти сѧ бѫдѫтъ Ѥму, ꙗкоже клънѫтъ сѧ вамъ, и мьнѧтъ, ꙗко на нѣчемь стоѧтъ. Сь! Воистинѫ, тии сѫтъ лъжьци.
Дьꙗволъ обладалъ ими и сътвори, да забышѧ памѧть Божиѭ. Тии сѫтъ дружина дьꙗволꙗ. Сь! Воистинѫ, дружина дьꙗволꙗ, тии сѫтъ погыбъшии.
Воистинѫ, тии, иже противлꙗѭтъ сѧ Богу и Посъланьнику Ѥго, тии сѫтъ отъ наиоуничиженѣишихъ.
Оуставилъ Богъ: «Воистинѫ одолѣѭ Азъ и посъланьници Мои.» Воистинѫ, Богъ ѥстъ Крѣпъкъ, Могѫщь.
Не обрѧщеши людии, иже вѣруѭтъ въ Бога и Послѣдьнии Дьнь, дружащихъ сѧ съ тѣми, иже противлꙗѭтъ сѧ Богу и Посъланьнику Ѥго, дажде аще бы отьци ихъ или сынове ихъ или братиꙗ ихъ или сродьници ихъ были. Тѣмъ Тъ вписалъ вѣрѫ въ сръдьца ихъ и оукрѣпилъ ихъ Доухомь отъ Себе, и въведетъ ихъ въ Сокровеннаꙗ обиталища, подъ ними рѣкы текѫтъ, прѣбывати въ нихъ. Богъ благоволитъ о нихъ, и они благоволатъ о Нѥмь. Тии сѫтъ дружина Божиꙗ. Сь! Воистинѫ, дружина Божиꙗ, тии сѫтъ оуспѣшьнии.

Аль-Хашръ Събраниѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Вьсе, ѥже на небесьхъ, и вьсе, ѥже на земли, славитъ Бога; и Тъ ѥсть Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи.
Тъ ѥсть, Иже изгъна сокрывъшѧѧ отъ людии Кънигы изъ домовъ ихъ при прьвьнѣмь събрании. Не мьнѣсте, ꙗко изидѫтъ, и мьнѣхѫ, ꙗко тврьдыни ихъ защитѧтъ ѧ отъ Бога. Нъ Богъ приде на нѧ, отъкѫдоу не чаꙗхѫ, и въвьрже страхъ въ сьрдьца ихъ, тако ꙗко разоришѧ домы своѧ рѫками своими и рѫками вѣровавъшиихъ. Тако разоумѣите, о имѫщии очи!
И аще бы не оусѫдилъ Богъ изгънаниꙗ имъ, казнилъ бы ѧ въ семь мирѣ; и въ Послѣдьнѣмь ихъ ѥсть казнь огньнаꙗ.
То сего ради, ꙗко противишѧ сѧ Богоу и Посъланьникоу Ѥго; и иже противитъ сѧ Богоу, то въистинѫ Богъ ѥсть строгъ въ казни.
Ѥже дрѣва фѵниковаꙗ посѣкосте или остависте стоꙗща на корении своѥмь, то по изволениꙋ Божиꙋ бысть, и да оунизитъ нечьстивыѧ.
И ѥже дарова Богъ Посъланьникоу Своѥмоу отъ нихъ, не подвигосте противоу томоу ни конꙗ, ни вельблѫда, нъ Богъ даѥтъ Посъланьникомъ Своимъ власть надъ кыимьже хощетъ; и Богъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
Ѥже дарова Богъ Посъланьникоу Своѥмоу отъ людии градовъ, то ѥсть Богоу и Посъланьникоу и сродьникомъ и сиротамъ и оубогыимъ и странь ходѧщиимъ, да не бѫдетъ то въ обращении мєждоу богатыими вашими. И ѥже даѥтъ вамъ Посъланьникъ, приимѣте то; и ѥже запрѣщаѥтъ вамъ, въздрьжите сѧ отъ того. И боите сѧ Бога; въистинѫ, Богъ ѥсть строгъ въ казни.
То ѥсть нищиимъ прѣсельникомъ, иже изгънани бышѧ отъ домовъ своихъ и имѣнии своихъ, ищѫще щедрости отъ Бога и благоволениꙗ, и помагаѭще Богоу и Посъланьникоу Ѥго. Ти сѫтъ истиньнии.
И иже оутвьрдишѧ сѧ въ обитѣли и въ вѣрѣ прѣжде нихъ, любѧтъ прѣсельшѧѧ сѧ къ нимъ, и не обрѣтаѭтъ въ грѫдьхъ своихъ потрѣбы въ томь, ѥже дано имъ бысть, и прѣдъпочитаѭтъ иныѧ прѣдъ собоѭ, аще и нищета бѫдетъ ихъ ѫдѣлъ. И иже защищенъ ѥсть отъ скѫпости дѹшѧ своѥѧ, ти сѫтъ оуспѣшьнии.
И иже придѫтъ по нихъ, глаголѭтъ: «Господи нашь! Прости намъ и братиꙗмъ нашимъ, иже прѣдъваришѧ ны въ вѣрѣ, и не полагаи въ сьрдьцахъ нашихъ злобы къ вѣровавъшиимъ. Господи нашь! Въистинѫ, Ты ѥси Кротъкъ, Милосрьдьнъ».
Не видѣлъ ли ѥси лицемѣрѧщихъ, глаголѭщихъ братии своѥи, сокрывъшиимъ отъ людии Кънигы: «Аще изгънани бѫдете, изидемъ съ вами, и не послоушаѥмъ никогоже противоу вамъ; и аще бои бѫдетъ съ вами, поможемъ вамъ»? И Богъ свѣдѣтельствоуѥтъ, ꙗко лъжьци сѫтъ.
Аще изгънани бѫдѫтъ, не изидѫтъ съ ними; и аще бои бѫдетъ съ ними, не помогѫтъ имъ; и аще помогѫтъ имъ, обратѧтъ хрьбты своѧ, и тогда не бѫдетъ имъ помощи.
Вы ѥсте страшьнѣише въ грѫдьхъ ихъ, нежели Богъ. То сего ради, ꙗко людиѥ сѫтъ не разоумѣѭще.
Не подвигнѫтъ сѧ на вы вькоупь, развѣ въ оукрѣпленыихъ градѣхъ или из-за стѣнъ. Вражьда мєждоу ними жестока ѥсть. Мьниши ѧ ѥдиныими, нъ сьрдьца ихъ раздѣлена сѫтъ. То сего ради, ꙗко людиѥ сѫтъ безоумьнии.
Ꙗкоже иже незадолго прѣжде нихъ, вькоусишѧ злоѥ послѣдьствиѥ дѣла своѥго; и имъ ѥсть казнь болѣзньна.
Ꙗко диꙗволъ, ѥгда рече чловѣкоу: «Сокрыи!» И ѥгда сокры, рече: «Въистинѫ, чюждь ѥсмь тебе; въистинѫ, боѭ сѧ Бога, Господа мировъ».
И коньць обоихъ ѥсть, ꙗко въ Огни сѫтъ, прѣбывати въ нѥмь; и то ѥсть въздаꙗниѥ неправьдьникомъ.
О вѣровавъшии! Боите сѧ Бога, и да зьритъ вьсꙗка дѹша, чьто посъла прѣдъ собоѭ на оутриꙗ; и боите сѧ Бога. Въистинѫ, Богъ вѣдаѥтъ, ѥже творите.
И не бѫдѣте ꙗко забывъшии Бога, и сътвори ѧ забыти дѹшѧ своѧ. Ти сѫтъ нечьстивии.
Не равьни сѫтъ дроужина Огнꙗ и дроужина Сокровенънаго Обиталища. Дроужина Сокровенънаго Обиталища, ти сѫтъ побѣдители.
Аще бы съниспослали Сиѥ Чьтениѥ на горѫ, оузьрѣлъ бы ѥси ѭ оуниженѫ, расторженѫ отъ страха Божиꙗ. И се сѫтъ подобиꙗ, ꙗже полагаѥмъ людьмъ, да нѣгда помыслѧтъ.
Тъ ѥсть Богъ, нѣстъ бога, развѣ Ѥго, Вѣдатель сокровенънаго и ꙗвьнаго. Тъ ѥсть Вьсемилостивыи, Прѣмилосрьдьныи.
Тъ ѥсть Богъ, нѣстъ бога, развѣ Ѥго, Владыка, Свѧтыи, Миръ, Вѣрьныи, Хранитель, Крѣпъкыи, Принѫждаѭщии, Прѣвышьнии. Слава Богоу надъ тѣмь, ѥже придроужаѭтъ!
Тъ ѥсть Богъ, Творьць, Начинатель, Образователь. Ѥмоу сѫтъ имена прѣкраснѣишаꙗ. Вьсе, ѥже на небесьхъ и на земли, славитъ Ѥго; и Тъ ѥсть Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи.

Аль-Моумтаханахъ Испытанаꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О вѣровавъшии! Не приимѣте врага Моѥго и вашего въ дроугы, дарѧще имъ любъвь, ѥгда сокрышѧ ѥже приде къ вамъ отъ Истины, изгонѧще Посъланьника и васъ, зане вѣроуѥте въ Бога, Господа вашего. Аще изидосте подвизати сѧ на пѫти Моѥмь и искати благоволениꙗ Моѥго, ꙗвлꙗѥте имъ таинѫ любъвь, нъ Азъ ѥсмь свѣдыи вьсего, ѥже сокрываѥте и ѥже ꙗвлꙗѥте. И иже отъ васъ то сътворитъ, въистинѫ заблѫди отъ праваго пѫти.
Аще одолѣѭтъ вы, бѫдѫтъ врази вамъ и простьрѫтъ на вы рѫцѣ свои и ѧзыкы своѧ съ зъломь; и хотѧтъ, да бысте сокрыли.
Сродьници ваши и чѧда вашѧ не помогѫтъ вамъ ничесоже. Въ Дьнь Въскрьсениꙗ раздѣлитъ мєждоу вами; и Богъ зьритъ добрѣ, ѥже творите.
Бысть вамъ добрыи образьць въ Авраамѣ и иже съ нимь, ѥгда рѣшѧ людьмъ своимъ: «Въистинѫ, чюжди ѥсмъ васъ и того, ѥже почитаѥте кромѣ Бога. Сокрыхомъ пѫти вашѧ, и въста мєждоу нами и вами вражьда и ненависть вѣчьна, дондеже оувѣроуѥте въ Бога ѥдинаго» — развѣ слова Авраамлꙗ къ отьцоу ѥго: «Помолѭ сѧ за тѧ о прощении, аще и не имамъ силы за тѧ противоу Бога ничесоже». «Господи нашь! На Тѧ оуповаѥмъ и къ Тебѣ обращаѥмъ сѧ въ покаꙗнии, и къ Тебѣ ѥсть пѫтьшьствиѥ.
Господи нашь! Не сътвори насъ искоушениѥмь сокрывъшиимъ, и прости намъ, Господи нашь; въистинѫ, Ты ѥси Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи».
Въистинѫ, бысть вамъ въ нихъ добрыи образьць, ономоу, иже оуповаѥтъ на Бога и на Послѣдьнии Дьнь. И иже отъвратитъ сѧ, то въистинѫ Богъ, Тъ ѥсть Самодовольныи, Хвалимыи.
Можетъ быти, ꙗко Богъ положитъ любъвь мєждоу вами и тѣми отъ нихъ, съ нимиже враждоуѥте; и Богъ ѥсть Могѫщь; и Богъ ѥсть Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
Не запрѣщаѥтъ вамъ Богъ, о тѣхъ, иже не воѥвашѧ съ вами ради вѣры и не изгонꙗхѫ васъ отъ домовъ вашихъ, да ꙗвлꙗѥте имъ доброту и поступаѥте съ ними правьдьно; въистинѫ, Богъ любитъ правьдьныѧ.
Токмо запрѣщаѥтъ вамъ Богъ, о тѣхъ, иже воѥвашѧ съ вами ради вѣры и изгонꙗхѫ васъ отъ домовъ вашихъ и помагахѫ въ изгънании вашемь, да дроужите сѧ съ ними. И иже дроужитъ сѧ съ ними, ти сѫтъ неправьдьници.
О вѣровавъшии! Ѥгда жены вѣрьныѧ придѫтъ къ вамъ ꙗко прѣсельницѧ, испытаите ѧ. Богъ вѣдаѥтъ наилоучьше вѣрѫ ихъ. Тогда аще познаѥте ѧ вѣрьными, не въвращаите ихъ къ сокрывъшиимъ. Ни ти законьни имъ сѫтъ, ни ти законьни имъ сѫтъ. И дадите имъ, ѥже издрьжашѧ. И нѣстъ вины на васъ поѧти ѧ, ѥгда дасте имъ должьноѥ. И не дрьжите сѧ ѫзъ женъ сокрывъшиихъ, и просите, ѥже издрьжасте, и да просѧтъ, ѥже издрьжашѧ. То ѥсть сѫдъ Божии; сѫдитъ мєждоу вами; и Богъ ѥсть Вѣдыи, Прѣмѫдрыи.
И аще что отъ женъ вашихъ оубѣже къ сокрывъшиимъ, и тогда мьстите, то дадите тѣмъ, ихъже жены отъидошѧ, подобьноѥ тому, ѥже издрьжашѧ; и боите сѧ Бога, въ Негоже вѣроуѥте.
О Пророче! Ѥгда жены вѣрьныѧ придѫтъ къ тебѣ, кълнѫще сѧ тебѣ, ꙗко не придроужѧтъ ничесоже Богоу, ни оукрадѫтъ, ни прѣлюбы сътворѧтъ, ни избиѭтъ чѧдъ своихъ, ни принесѫтъ клеветы, ѭже измыслишѧ мєждоу рѫками и ногами своими, ни ослоушаѭтъ сѧ тебе въ добрѣмь, то приими клѧтвѫ ихъ и испроси прощениꙗ отъ Бога за нихъ; въистинѫ, Богъ ѥсть Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
О вѣровавъшии! Не дроужите сѧ съ людьми, на нихъже гнѣвъ Божии. Отъчаꙗшѧ сѧ Послѣдьнꙗго, ꙗкоже сокрывъшии отъчаꙗшѧ сѧ дроужины гробовъ.

Ас-Саффъ Рѧдъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Вьсе, ѥже на небесьхъ, и вьсе, ѥже на земли, славитъ Бога, и Тъ ѥсть Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи.
О вѣровавъшии! Почьто глаголете, ѥгоже не творите?
Зѣло мрьзъко ѥсть прѣдъ Богомь, ꙗко глаголете, ѥгоже не творите.
Въистинѫ, Богъ любитъ тѣхъ, иже подвизаѭтъ сѧ на пѫти Ѥго въ рѧдѣхъ, ꙗко зьданиѥ тврьдо сложеноѥ.
И ѥгда рече Моисѣи людьмъ своимъ: «О людиѥ мои! Почьто мѫчите мѧ, вѣдѧще добрѣ, ꙗко Азъ ѥсмь Посъланьникъ Божии къ вамъ?» И ѥгда оуклонишѧ сѧ, Богъ оуклони сьрдьца ихъ; и Богъ не настаклꙗѥтъ людии нечьстиꙗ.
И ѥгда рече Иисоусъ, сынъ Мариинъ: «О сынове Иꙁраилєви! Въистинѫ, Азъ ѥсмь Посъланьникъ Божии къ вамъ, оутврьждаѧ, ѥже бысть прѣжде мене отъ Закона, и благовѣствоуѧ о Посъланьникѣ, иже придетъ по мьнѣ, ѥмоуже имѧ бѫдетъ Ахмадъ». И ѥгда приде къ нимъ съ ꙗсными знамениꙗми, рѣшѧ: «Се ѥсть ꙗвьноѥ чародѣиство».
И кто неправьдьнѣѥ того, иже измышлꙗѥтъ лъжѫ на Бога, ѥгда призываѥмъ ѥсть къ Прѣданьности? И Богъ не настаклꙗѥтъ людии неправьды.
Хотѧтъ оугасити свѣтъ Божии оусты своими, нъ Богъ довьршитъ свѣтъ Свои, аще и мрьзъко ѥсть сокрывъшиимъ.
Тъ ѥсть, Иже посъла Посъланьника Своѥго съ настаклениѥмь и вѣроѭ истиньноѭ, да возвыситъ ѭ надъ вьсѣми вѣрами, аще и мрьзъко ѥсть придроужаѭщиимъ.
О вѣровавъшии! Не настаклѫ ли вы къ тръгованиꙋ, ѥже избавитъ вы отъ казни болѣзньны?
Вѣроуите въ Бога и Посъланьника Ѥго и подвизаите сѧ на пѫти Божии имѣниѥмь вашимь и дѹшами вашими. То ѥсть лоучьше вамъ, аще бысте вѣдѣли.
Проститъ вамъ грѣхы вашѧ и въведетъ вы въ Сокровенъна Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, и въ добраꙗ жилища въ Сокровенъныхъ Обиталищихъ вѣчьныихъ. То ѥсть побѣда вышьнꙗꙗ.
И иноѥ, ѥже любите: помощь отъ Бога и побѣда близъка. И благовѣствоуи вѣровавъшиимъ.
О вѣровавъшии! Бѫдѣте помощьници Божии, ꙗкоже Иисоусъ, сынъ Мариинъ, рече Прѣданыимъ: «Кто сѫтъ помощьници мои къ Богоу?» Обративъшии сѧ рѣшѧ: «Мы ѥсмъ помощьници Божии». И часть сыновъ Иꙁраилєвыхъ оувѣрова, и часть сокры. И оукрѣпихомъ вѣровавъшѧѧ противоу врага ихъ, и бышѧ вышьшии.

Аль-Джоумоуъахъ Събраниѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Вьсе, ѥже на небесьхъ, и вьсе, ѥже на земли, славитъ Бога, Владыкѫ, Свѧтаго, Крѣпъкаго, Прѣмѫдраго.
Тъ ѥсть, Иже въздвиже мєждоу некънижьныими Посъланьника отъ нихъ самѣхъ, чьтѫщаго имъ знамениꙗ Ѥго, и очищаѭщаго ѧ, и оучѧщаго ихъ Кънигы и Прѣмѫдрости, аще и бѣахѫ прѣжде въ ꙗвьнѣмь заблѫждении.
И иныимъ отъ нихъ, иже не присъѥдинишѧ сѧ ещє; и Тъ ѥсть Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи.
То ѥсть щедрость Божиꙗ; даѥтъ ѭ, ѥмоуже хощетъ, и Богъ ѥсть Обладатель щедрости великыѧ.
Подобиѥ тѣхъ, иже обрѣмєнени бышѧ Закономь, потомьже не понесошѧ ѥго, ꙗко подобиѥ ослꙗте, носѧщаго кънигы. Бѣдьно ѥсть подобиѥ людии, иже отъмѣтаѭтъ знамениꙗ Божиꙗ; и Богъ не настаклꙗѥтъ людии неправьды.
Рьци: «О иже отъ иоудеиства ѥсте! Аще мьните, ꙗко дроузи Божии ѥсте, мимо иныхъ людии, то пожелаите съмьрти, аще истиньни ѥсте».
Нъ никогда не пожелаѭтъ ѥѧ, ради того, ѥже рѫцѣ ихъ посълашѧ прѣдъ собоѭ; и Богъ вѣдаѥтъ неправьдьникы.
Рьци: «Въистинѫ, съмьрть, отъ нѥѧже бѣжите, въистинѫ сърѧщетъ вы; тогда възвращени бѫдете къ Вѣдателю сокровенънаго и ꙗвьнаго, и повѣдаѥтъ вамъ, ѥже твористе».
О вѣровавъшии! Ѥгда призъваниѥ на молитвѫ бываѥтъ въ Дьнь Събраниꙗ, потъщите сѧ къ поминаниꙋ Божиꙋ и оставите тръгованиѥ. То ѥсть лоучьше вамъ, аще бысте вѣдѣли.
И ѥгда молитва скончаѥтъ сѧ, то разидѣте сѧ по земли и ищите щедрости Божиѧ, и поминаите Бога много, да нѣгда оуспѣѥте.
И ѥгда видѧтъ тръговлѭ или забавѫ, отъходѧтъ къ неи и оставлꙗѭтъ тѧ стоꙗща. Рьци: «Ѥже ѥсть оу Бога, лоучьше ѥсть забавы и тръговлѧ; и Богъ ѥсть наилоучьшии отъ даѭщиихъ».

Аль-Моунафикоунъ Лицемѣри

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда лицемѣри придѫтъ къ тебѣ, глаголѭтъ: «Свѣдѣтельствоуѥмъ, ꙗко ты въистинѫ ѥси Посъланьникъ Божии». И Богъ вѣсть, ꙗко ты въистинѫ ѥси Посъланьникъ Ѥго, и Богъ свѣдѣтельствоуѥтъ, ꙗко лицемѣри лъжьци сѫтъ.
Приѧшѧ клѧтвы своѧ въ щитъ, и отъвращаѭтъ отъ пѫти Божиꙗ. Въистинѫ, зъло ѥсть, ѥже творишѧ.
То сего ради, ꙗко оувѣровашѧ, потомьже сокрышѧ, и положена бысть печать на сьрдьца ихъ, и не разоумѣѭтъ.
И ѥгда зьриши ѧ, тѣлеса ихъ оугаждаѭтъ тебѣ; и ѥгда глаголѭтъ, слоушаѥши словесъ ихъ. Сѫтъ ꙗко подъпрьта дрьва. Мьнѧтъ вьсꙗкъ възгласъ противоу себе. Ти сѫтъ врази, тѣмьже блюдите сѧ отъ нихъ. Богъ да погоубитъ ѧ! Како отъвращени сѫтъ!
И ѥгда речетъ сѧ имъ: «Придѣте, Посъланьникъ Божии помолитъ сѧ о прощении вамъ», отъвращаѭтъ главы своѧ, и видиши ѧ отъходѧщѧ въ гордости своѥи.
Равьно имъ ѥсть, просиши ли за нихъ прощениꙗ или не просиши; Богъ не проститъ имъ никогда. Въистинѫ, Богъ не настаклꙗѥтъ людии нечьстиꙗ.
Ти сѫтъ, иже глаголѭтъ: «Не издрьжаваите тѣхъ, иже съ Посъланьникомь Божиимь, да разидѫтъ сѧ». И Богоу сѫтъ сокровища небесъ и земли, нъ лицемѣри не разоумѣѭтъ.
Глаголѭтъ: «Аще възвратимъ сѧ въ Мєдинѫ, силнѣишии изженетъ нижьшаго отътоудоу». Нъ Богоу ѥсть сила, и Посъланьникоу Ѥго, и вѣровавъшиимъ; нъ лицемѣри не вѣдѧтъ.
О вѣровавъшии! Да не отъвратитъ васъ имѣниѥ вашє ни чѧда вашѧ отъ поминаниꙗ Божиꙗ. И иже сътворитъ то, ти сѫтъ погоубивъшии.
И издрьжаваите отъ того, ѥже дахомъ вамъ, прѣжде даже не придетъ съмьрть на ѥдиного отъ васъ, и речетъ: «Господи мои! Аще бы отъложилъ мѧ до близъка рока, да бы далъ милостынѭ и былъ мєждоу правьдьныими».
И Богъ не отълагаѥтъ дѹшѫ никогда, ѥгда рокъ ѥѧ придетъ; и Богъ вѣдаѥтъ, ѥже творите.

Ат-Тагабоунъ Вьзаимьноѥ Обольщениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Вьсе, ѥже на небесьхъ, и вьсе, ѥже на земли, славитъ Бога; Ѥмоу ѥсть власть, и Ѥмоу ѥсть хвала, и Тъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь.
Тъ ѥсть, Иже сътвори вы, и мєждоу вами ѥсть сокрываѭщии, и мєждоу вами ѥсть вѣроуѭщии; и Богъ зьритъ добрѣ, ѥже творите.
Сътвори небеса и землѭ въ истинѣ, и образова вы, и оукраси образы вашѧ; и къ Нємоу ѥсть пѫтьшьствиѥ.
Вѣсть, ѥже на небесьхъ и на земли, и вѣсть, ѥже сокрываѥте и ѥже ꙗвлꙗѥте; и Богъ вѣдаѥтъ, ѥже въ грѫдьхъ.
Не приде ли къ вамъ вѣсть о тѣхъ, иже сокрышѧ прѣжде? Вькоусишѧ злоѥ послѣдьствиѥ дѣла своѥго, и имъ ѥсть казнь болѣзньна.
То сего ради, ꙗко посъланьници ихъ приходꙗхѫ къ нимъ съ ꙗсными знамениꙗми, нъ рѣшѧ: «Съмьрьтьнии ли настаклꙗѭтъ насъ?» И сокрышѧ и отъвратишѧ сѧ, и Богъ бысть Самодовольнъ; и Богъ ѥсть Самодовольнъ, Хвалимъ.
Сокрывъшии мьнѧтъ, ꙗко никогда не въскрьсѫтъ. Рьци: «Ѥи, Господьмь моимь! Въистинѫ въскрьснете, и тогда повѣдано бѫдетъ вамъ, ѥже сътвористе; и то ѥсть лєгъко Богоу».
Тѣмьже вѣроуите въ Бога и Посъланьника Ѥго и Свѣтъ, ѥгоже съниспослахомъ; и Богъ вѣдаѥтъ, ѥже творите.
Въ Дьнь, ѥгда събєрєтъ вы въ Дьнь Събраниꙗ, тъ бѫдетъ Дьнь Вьзаимьнаго Обольщениꙗ. И иже вѣроуѥтъ въ Бога и творитъ правьдѫ, отъиметъ отъ нєго зълаꙗ дѣла ѥго и въведетъ ѥго въ Сокровенъна Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, прѣбывати въ нихъ вѣчьно. То ѥсть побѣда вышьнꙗꙗ.
И сокрывъшии и отъмєтнѫвъшии знамениꙗ Нашѧ, ти сѫтъ дроужина Огнꙗ, прѣбывати въ нємь; и бѣдьно ѥсть пѫтьшьствиѥ.
Никоѥже страданиѥ не постигнетъ, развѣ по изволениꙋ Божиꙋ. И иже вѣроуѥтъ въ Бога, настаклꙗѥтъ сьрдьце ѥго; и Богъ о вьсѣхъ вещьхъ Вѣдыи.
И послоушаите Бога и послоушаите Посъланьника. Нъ аще отъвратите сѧ, то на Посъланьника Нашего ѥсть токмо ꙗсьноѥ извѣщениѥ.
Богъ! Нѣстъ бога, развѣ Ѥго. И на Бога да оуповаѭтъ вѣровавъшии.
О вѣровавъшии! Въистинѫ, мєждоу сѫпрѫгы вашими и чѧды вашими ѥсть врагъ вамъ, тѣмьже блюдите сѧ отъ нихъ. И аще простите и прѣзьрите и прощениѥ дасте, то въистинѫ, Богъ ѥсть Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
Имѣниꙗ вашѧ и чѧда вашѧ сѫтъ токмо искоушениѥ; и Богъ, оу Нєго ѥсть мьзда великаꙗ.
Тѣмьже боите сѧ Бога, ѥлико можете, и слоушаите, и покарꙗите сѧ, и издрьжаваите; то ѥсть лоучьше дѹшамъ вашимъ. И иже защищенъ ѥсть отъ скѫпости дѹшѧ своѥѧ, ти сѫтъ оуспѣшьнии.
Аще заимьствоуѥте Богоу заимъ добрыи, оумножитъ ѥго вамъ и проститъ вамъ; и Богъ ѥсть Благодарьнъ, Тьрпѣливъ,
Вѣдатель сокровенънаго и ꙗвьнаго, Крѣпъкыи, Прѣмѫдрыи.

Ат-Талакъ Распоущениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О Пророче! Ѥгда распоущаѥте жены, распоущаите ѧ на рокъ ихъ ожиданиꙗ, и сочьтаите рокъ ожиданиꙗ; и боите сѧ Бога, Господа вашего. Не изгонꙗите ихъ отъ домовъ ихъ, ни да исходѧтъ, развѣ аще сътворѧтъ бестоудьство ꙗвьноѥ. И то сѫтъ прѣдѣлы Божии. И иже прѣстѫпитъ прѣдѣлы Божиѧ, въистинѫ обидѣлъ ѥсть дѹшѫ своѭ. Не вѣси; можетъ быти, ꙗко Богъ приведетъ по семь нѣчьто новоѥ.
И ѥгда достигнѫтъ рока своѥго, оудрьжите ѧ чьстьно или разлѫчите сѧ отъ нихъ чьстьно, и призовѣте въ свѣдѣтельство дъва мѫжа правьдьна отъ васъ, и оуставите свѣдѣтельство Богоу. Тако оувѣщаваѥтъ сѧ иже вѣроуѥтъ въ Бога и Послѣдьнии Дьнь. И иже боитъ сѧ Бога, сътворитъ ѥмоу исходъ,
и оупитаѥтъ ѥго, отъкѫдоу не чаѥтъ. И иже оуповаѥтъ на Бога, Тъ довълꙗѥтъ ѥмоу. Въистинѫ, Богъ достигнетъ цѣли Своѥѧ. Богъ положи вьсꙗкои вещи мѣрѫ.
И тѣмъ отъ женъ вашихъ, ꙗже отъчаꙗшѧ сѧ очищениꙗ, аще сѫмьнѧѥте сѧ, рокъ ожиданиꙗ ихъ ѥсть три мѣсѧцѧ, и тѣмъ, ꙗже не имѣшѧ очищениꙗ. И тѣмъ, ꙗже съ чѧдомь сѫтъ, рокъ ихъ ѥсть, дондеже родѧтъ брѣмѧ своѥ. И иже боитъ сѧ Бога, обльгъчитъ ѥмоу дѣло ѥго.
То ѥсть заповѣдь Божиꙗ, ѭже съниспосла вамъ. И иже боитъ сѧ Бога, отъиметъ отъ нєго зълаꙗ дѣла ѥго и възвеличитъ ѥмоу мьздѫ ѥго.
Насели̇те ихъ, идеже живете, по сръдьствамъ вашимъ, и не тѫжите имъ, да оутѣсните ѧ. И аще съ чѧдомь сѫтъ, издрьжаваите ѧ, дондеже родѧтъ брѣмѧ своѥ. И аще питаѭтъ за вы, дадите имъ мьздѫ ихъ, и съвѣщаите сѧ чьстьно. И аще тѧжько ѥсть вамъ, тогда инаꙗ жена да питаѥтъ за нєго.
Да издрьжаваѥтъ имѫщии отъ изобилиꙗ своѥго, и ѥмоуже оутѣснено ѥсть пропитаниѥ, да издрьжаваѥтъ отъ того, ѥже даде ѥмоу Богъ. Богъ не обрѣмєнꙗѥтъ дѹшѧ свыше того, ѥже даде ѥи. Богъ приведетъ обльгъчениѥ по тѧготѣ.
И колико градъ възмѧтє сѧ противоу заповѣди Господа своѥго и посъланьникъ Ѥго, и възыскахомъ съ нихъ строгымь възысканиѥмь и казнихомъ ихъ казниѭ лютоѭ.
И вькоусишѧ злоѥ послѣдьствиѥ дѣла своѥго, и коньць дѣла ихъ бысть пагоуба.
Оуготова имъ Богъ казнь строгѫ; тѣмьже боите сѧ Бога, о разоумьнии, вѣровавъшии! Богъ въистинѫ съниспосла вамъ Напоминаниѥ,
Посъланьника, чьтѫщаго вамъ знамениꙗ Божиꙗ ꙗсна, да изведетъ вѣровавъшѧѧ и творѧщѧѧ правьдѫ отъ тьмы къ свѣтоу. И иже вѣроуѥтъ въ Бога и творитъ правьдѫ, въведетъ ѥго въ Сокровенъна Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, прѣбывати въ нихъ вѣчьно. Богъ въистинѫ оуготова ѥмоу пропитаниѥ доброѥ.
Богъ ѥсть, Иже сътвори седмь небесъ, и отъ земли подобьноѥ тому. Заповѣдь низъходитъ мєждоу ними, да вѣсте, ꙗко Богъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь, и ꙗко Богъ обѧтъ вьсѧ вещи вѣдѣниѥмь.

Ат-Тахримъ Запрѣщениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О Пророче! Почьто запрѣщаѥши то, ѥже Богъ сътвори законьнымь тебѣ, ищѧ оугождениꙗ женъ твоихъ? И Богъ ѥсть Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.
Богъ въистинѫ оуставилъ вамъ разрѣшениѥ клѧтвъ вашихъ; и Богъ ѥсть Владыка вашь, и Тъ ѥсть Вѣдыи, Прѣмѫдрыи.
И ѥгда Пророкъ повѣда ѥдинои отъ женъ своихъ нѣчьто таино, и ѥгда повѣда о томь, и Богъ ꙗви ѥмоу то, ꙗви часть того и о части прѣмлъча. И ѥгда повѣда ѥи о томь, рече: «Кто повѣда тебѣ се?» Рече: «Вѣдыи, Свѣдыи повѣда ми».
Аще обратите сѧ къ Богоу въ покаꙗнии, то въистинѫ сьрдьца вашѧ оуклонишѧ сѧ; нъ аще съвѣщаѥте сѧ противоу нєго, то въистинѫ, Богъ ѥсть Защитьникъ ѥго, и Гавриилъ, и правьдьнии отъ вѣровавъшиихъ; и аньгели по сємь помощьници ѥго сѫтъ.
Можетъ быти, ꙗко Господь ѥго, аще распоуститъ вы, дастъ ѥмоу въ замѣнѫ жены лоучьшѧ васъ, прѣданыѧ, вѣрьныѧ, благоговѣиныѧ, каѭщѧѧ сѧ, кланꙗѭщѧѧ сѧ, постѧщѧѧ сѧ, и прѣжде бывъшѧѧ замоужьмь, и дѣвы.
О вѣровавъшии! Хранитє себе и домочѧдьцѧ своѧ отъ Огнꙗ, ѥгоже дръва сѫтъ людиѥ и камениѥ, надъ нимьже сѫтъ аньгели свирѣпи и стрози, иже не ослоушаѭтъ сѧ Бога въ томь, ѥже заповѣда имъ, и творѧтъ, ѥже повелѣно имъ.
О сокрывъшии! Не извинꙗите сѧ въ дьнь сь. Вы токмо въздаѥте сѧ за то, ѥже твористе.
О вѣровавъшии! Обратите сѧ къ Богоу въ покаꙗнии искрьнєнєемь. Можетъ быти, ꙗко Господь вашь отъиметъ отъ васъ зълаꙗ дѣла вашѧ и въведетъ вы въ Сокровенъна Обиталища, подъ нимиже рѣкы текѫтъ, въ Дьнь, ѥгда Богъ не оунизитъ Пророка и иже вѣроваша съ нимь. Свѣтъ ихъ течетъ прѣдъ ними и о деснѫѭ ихъ; глаголѭтъ: «Господи нашь! Довьрши намъ свѣтъ нашь и прости намъ; въистинѫ, Ты надъ вьсѣми вещьми Могѫщь».
О Пророче! Подвизаи сѧ противоу сокрывъшиихъ и лицемѣровъ и бѫди строгъ съ ними; и обитѣль ихъ ѥсть Пагоуба, и бѣдьно ѥсть пѫтьшьствиѥ.
Положи Богъ подобиѥ сокрывъшиимъ: женѫ Ноꙗ и женѫ Лота. Бѣсте подъ дъвѣма рабома отъ рабъ Нашихъ, правьдьнома, нъ прѣдасте ꙗ, и не помогоста има ничесоже противоу Бога, и речено бысть: «Вънидита въ Огнь съ въходѧщиими».
И положи Богъ подобиѥ вѣровавъшиимъ: женѫ Фараоновѫ, ѥгда рече: «Господи мои! Съзижди ми домъ оу Тебе въ Сокровенънємь Обиталищи, и избави мѧ отъ Фараона и дѣла ѥго, и избави мѧ отъ людии неправьды».
И Мариꙗмь, дъщерь Имрановѫ, ꙗже съхрани чистотѫ своѭ, и въдъхнѫхомъ въ нѭ отъ Дѹха Нашего; и оутврьди словеса Господа своѥго и Кънигы Ѥго, и бысть отъ благоговѣиныихъ.

Аль-Моулькъ Власть

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Благословенъ ѥсть Тъ, въ Ѥгоже рѫцѣ ѥсть власть, и Тъ надъ вьсѣми вещьми Могѫщь,
Иже сътвори съмьрть и животъ, да искоуситъ вы, кто отъ васъ лоучьшии въ дѣлѣхъ; и Тъ ѥсть Крѣпъкыи, Прощаѭщии,
Иже сътвори седмь небесъ слоꙗми. Не видиши въ творении Вьсемилостиваго никоѥго несъгласиꙗ. Тогда обрати зоръ свои: видиши ли порокъ?
Потомьже обрати зоръ свои дващи пакы; зоръ твои възвратитъ сѧ къ тебѣ оуниженъ, и изнеможенъ ѥсть.
И въистинѫ, оукрасихомъ ближьнєе нєбо свѣтилами и сътворихомъ ѧ стрѣлами на диꙗвола, и оуготовахомъ имъ казнь Пламени.
И сокрывъшиимъ Господа своѥго ѥсть казнь Пагоубьнаꙗ; и бѣдьно ѥсть пѫтьшьствиѥ.
Ѥгда въвьржени бывають въ нѭ, слышѧтъ отъ нѥѧ хрипъ, доньдеже клокочетъ.
Маломь не разпоукнетъ сѧ отъ ꙗрости. Ѥгда толпа въвьрженъна бываѥтъ въ нѭ, хранители ѥѧ въпрашаѭтъ ихъ: «Не приде ли къ вамъ оувѣщатель?»
Глаголѭтъ: «Ѥи, въистинѫ приде къ намъ оувѣщатель, нъ отъвьргохомъ и рѣхомъ: Богъ не съниспосла ничесоже; вы ѥсте токмо въ великомь заблѫждении».
И глаголѭтъ: «Аще бы послоушали или разоумѣли, не были бы мєждоу дроужиноѭ Пламени».
И исповѣдаѭтъ грѣхъ свои; тогда пагоуба дроужинѣ Пламени!
Въистинѫ, иже боѧтъ сѧ Господа своѥго въ сокровенънємь, имъ ѥсть прощениѥ и мьзда великаꙗ.
И сокрыите словеса вашѧ или ꙗвите ѧ; въистинѫ, Тъ вѣдаѥтъ, ѥже въ грѫдьхъ.
Не вѣстъ ли Тъ, Иже сътвори? И Тъ ѥсть Тьнъкыи, Свѣдыи.
Тъ ѥсть, Иже покори вамъ землѭ, тѣмьже ходите по раменомъ ѥѧ и ꙗдите отъ пропитаниꙗ Ѥго; и къ Нємоу ѥсть въскрьсениѥ.
Безопасьни ли ѥсте, ꙗко Тъ, Иже на небеси, не сътворитъ, да поглътитъ вы землꙗ, ѥгда, се, трѧсетъ сѧ?
Или безопасьни ли ѥсте, ꙗко Тъ, Иже на небеси, не пошлетъ на вы боурѭ каменьнѫ? Тогда оувѣсте, каково бысть оувѣщаниѥ Моѥ.
И въистинѫ, иже прѣжде нихъ отъвьргошѧ; тогда каково бысть отъвьржениѥ Моѥ!
Не видѣшѧ ли птицъ надъ собоѭ, простираѭщихъ крилѣ свои и съгибаѭщихъ ѧ? Никтоже не дрьжитъ ихъ, развѣ Вьсемилостивыи. Въистинѫ, Тъ о вьсѣхъ вещьхъ Видѧщь.
Или кто ѥсть воиньство ваше, помощи вамъ, кромѣ Вьсемилостиваго? Сокрывъшии сѫтъ токмо въ обольщении.
Или кто ѥсть тъ, иже пропитаѥтъ вы, аще оудрьжитъ пропитаниѥ Своѥ? Нъ нѣтъ, пребываѭтъ въ дрьзости и отъвращении.
Тъ ли лоучьше настакленъ, иже ходитъ падъ лицемь своимь, или иже ходитъ правъ по пѫти правомь?
Рьци: «Тъ ѥсть, Иже приведе вы въ бытиѥ и сътвори вамъ слоухъ и зрѣниѥ и сьрдьца. Мало ѥсть, ꙗко благодарите».
Рьци: «Тъ ѥсть, Иже разсꙗ вы по земли, и къ Нємоу събрани бѫдете».
И глаголѭтъ: «Когда ѥсть се обѣтованиѥ, аще истиньни ѥсте?»
Рьци: «Вѣдѣниѥ ѥсть токмо оу Бога, и Азъ ѥсмь токмо оувѣщатель ꙗсьнъ».
И ѥгда оузьрѧтъ ѥ близъ, лица сокрывъшиихъ бѫдѫтъ поражена, и речетъ сѧ: «Се ѥсть то, ѥгоже призывасте».
Рьци: «Помыслисте ли? Аще погоубитъ мѧ Богъ и иже съ мьноѭ, или помилоуѥтъ ны, то кто защитить сокрывъшѧѧ отъ казни болѣзньны?»
Рьци: «Тъ ѥсть Вьсемилостивыи; вѣроуѥмъ въ Нєго и на Нєго оуповаѥмъ. Тогда оувѣсте, кто ѥсть въ ꙗвьнѣмь заблѫждении».
Рьци: «Помыслисте ли? Аще вода вашѧ оугрѫзнетъ, то кто принесетъ вамъ водѫ текѫщѫ?»

Аль-Калямъ Трость

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Нѵнъ. Тростиѭ и тѣмь, ѥже пишѫтъ!
Нѣси ты, благодатиѭ Господа твоѥго, бѣсьнъ.
И въистинѫ, тебѣ ѥсть мьзда неоскѫдѣваѭщаꙗ.
И въистинѫ, ты ѥси на нрави великомь.
И оузьриши, и оузьрѧтъ,
кто отъ васъ ѥсть пораженыи.
Въистинѫ, Господь твои наилоучьше вѣсть, кто заблѫди отъ пѫти Ѥго, и Тъ наилоучьше вѣсть наставленыихъ.
Тѣмьже не покарꙗи сѧ отъмѣтаѭщиимъ.
Хотѧтъ, да бы оуступилъ, да бы и ти оуступили.
И не покарꙗи сѧ вьсꙗкому хоулителю клѧтвопрѣстѫпьнику,
клеветьнику, ходѧщему съ наговоромь,
прѣпѧтьствоуѭщемоу добру, прѣстѫпьнику, грѣшьнику,
грубоу и надъ вьсѣмь тѣмь незаконьнорожденоу,
зане имаѥтъ имѣниѥ и сыны.
Ѥгда знамениꙗ Нашѧ чьтоутъ сѧ ѥмоу, глаголѥтъ: «Баснословиꙗ дрѣвьниихъ!»
Жьжемъ ѥго по рылоу.
Въистинѫ, искоусихомъ ихъ, ꙗкоже искоусихомъ дроужинѫ врътоградьнѫ, ѥгда клѧшѧ сѧ, ꙗко пожьнѫтъ ѥго поутру,
и не сътворишѧ изѧтиꙗ.
И приде на нь посѣщениѥ отъ Господа твоѥго, ѥгда спахѫ,
и поутру бысть ꙗко пожѧтъ.
И възъвашѧ дроугъ къ дроугоу поутру:
«Идѣте рано на нивѫ вашѫ, аще хощете жѧти».
И отъидошѧ, шьпъчѫще мєждоу собоѭ:
«Да не въходитъ нищь дьньсь въ нь противоу вамъ».
И идошѧ рано съ оумысломь тврьдымь, могѫще.
Нъ ѥгда оузьрѣшѧ ѥго, рѣшѧ: «Въистинѫ, заблѫдихомъ!
Нѣтъ, лишени ѥсмъ!»
Наиоумѣрєньнѣишии отъ нихъ рече: «Не рѣхъ ли вамъ: почьто не славите?»
Рѣшѧ: «Слава Господиноу нашемоу! Въистинѫ, неправьдьни бѣхомъ».
И обратишѧ сѧ дроугъ на дроуга, оукарꙗѭще сѧ.
Рѣшѧ: «Горе намъ! Въистинѫ, прѣстѫпьници бѣхомъ.
Можетъ быти, ꙗко Господь нашь дастъ намъ въ замѣнѫ лоучьшеѥ того; въистинѫ, къ Господиноу нашемоу обращаѥмъ сѧ въ надеждѣ».
Такова ѥсть казнь; и казнь Послѣдьнꙗго ѥсть болии, аще бы вѣдѣли.
Въистинѫ, благочьстивыимъ сѫтъ Сокровенъна Обиталища Сладости оу Господа ихъ.
Сътворимъ ли Прѣданыѧ ꙗко виновьныѧ?
Чьто ѥсть вамъ? Како сѫдите?
Или имате кънигѫ, въ нѥиже оучите сѧ,
ꙗко въистинѫ въ нєи ѥсть вамъ, ѥгоже избєрєте?
Или имате клѧтвы обѧзавъшѧѧ Насъ, до Дьне Въскрьсениꙗ, ꙗко въистинѫ вамъ ѥсть, ѥгоже сѫдите?
Въпроси ихъ, кто отъ нихъ поручитъ сѧ за то.
Или имѫтъ сопричѧстьникы? Тогда да приведѫтъ сопричѧстьникы своѧ, аще истиньни сѫтъ.
Въ Дьнь, ѥгда голѣнь обнажена бѫдетъ, и призвани бѫдѫтъ на поклонениѥ, нъ не възмогѫтъ,
очи ихъ потоуплены, оуниженьѥ покрываѥтъ ѧ; и бѣахѫ призвани на поклонениѥ, ѥгда цѣли бѣахѫ.
Тѣмьже остави мѧ съ тѣмь, иже отъмѣтаѥтъ сиѥ словесъ. Поведемъ ихъ постепенъно, отъкѫдоу не вѣдѧтъ.
И даѭ имъ отъсрочениѥ; въистинѫ, замыслъ Мои тврьдъ ѥсть.
Или просиши отъ нихъ мьзды, и ти обрѣмєнени сѫтъ дългомь?
Или оу нихъ ѥсть сокровенъноѥ, и пишѫтъ?
Тѣмьже тьрпи сѫда Господа твоѥго и не бѫди ꙗко дроужина кита, ѥгда възъва, задыхаѧ сѧ.
Аще бы не постигла ѥго благодать отъ Господа ѥго, изъвьрженъ бы былъ на берегъ пустъ, оукоризньнъ.
Нъ избра ѥго Господь ѥго и сътвори ѥго отъ правьдьныихъ.
И въистинѫ, сокрывъшии маломь не сътворишѧ тебе, да поплъзнешъ сѧ зорами своими, ѥгда слышахѫ Напоминаниѥ, и глаголаахѫ: «Въистинѫ, тъ ѥсть бѣсьнъ».
И ничьтоже ѥсть, развѣ Напоминаниѥ мировъмъ.

Аль-Хаккахъ Истинъноѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Истинъноѥ!
Чьто ѥсть Истинъноѥ?
И чьто дастъ ти познати, чьто ѥсть Истинъноѥ?
Ѳамоудъ и Адъ отъвьргошѧ Часъ Оудара.
Что ся тычетъ Ѳамоуда, погоублени бышѧ сокрушениѥмь.
А что ся тычетъ Ада, погоублени бышѧ вѣтромь лютымь, ꙗрымь,
ѥгоже наложи на нихъ седмь нощии и осмь дьнии сопослѣдь; и видѣлъ бы ѥси людии въ нємь лежѧщѧ, ꙗко стъбьлиꙗ палмъ пустаꙗ.
Видиши ли остатъкъ нѣкыи отъ нихъ?
И приде Фараонъ, и иже прѣжде нєго, и градове опровьрженые, съ грѣхомь.
И ослоушашѧ сѧ посъланьника Господа своѥго, и ꙗтъ ихъ ꙗтиѥмь прѣвышьнимь.
Въистинѫ, ѥгда воды възвысишѧ сѧ свыше мѣры, понесохомъ вы въ кораби текѫщемь,
да сътворимъ ѥ напоминаниѥмь вамъ, и да оухо помнѧщеѥ помнитъ ѥ.
И ѥгда въ трѫбѫ въструбѧтъ ѥдинымь трубениѥмь,
и землꙗ и горы подъѧты бѫдѫтъ и сокроушены ѥдинымь сокроушениѥмь,
тогда въ тъ Дьнь събытиѥ наступитъ,
и нєбо раздеретъ сѧ, зане въ тъ Дьнь непрочьно бѫдетъ,
и аньгели бѫдѫтъ на краихъ ѥго; и надъ ними осмь понесѫтъ Прѣстолъ Господа твоѥго въ тъ Дьнь.
Въ тъ Дьнь обнажени бѫдете; никоѥже таиноѥ вашє не скрыетъ сѧ.
И ѥмоуже дана бѫдетъ кънига ѥго въ деснѫѭ рѫкѫ, речетъ: «Се, чьтите кънигѫ моѭ!
Въистинѫ, вѣдѣхъ, ꙗко сърѧщѫ сочьтениѥ моѥ».
И бѫдетъ въ житии отрадьнѣмь,
въ Сокровенънємь Обиталищи вышьнємь,
грєзди ѥго близъ сѫтъ къ събраниꙋ.
«Ꙗдите и пиите въ здравии за то, ѥже посъласте прѣдъ собоѭ въ дьнехъ минѫвъшиихъ».
Нъ ѥмоуже дана бѫдетъ кънига ѥго въ шоуицѫ, речетъ: «О дабы не дана бы ми была кънига моꙗ,
и да бы не вѣдѣлъ сочьтениꙗ моѥго!
О дабы то было коньцемь!
Имѣниѥ моѥ не поможе ми ничесоже.
Власть моꙗ отъ мене погибе».
«Имѣте ѥго и оковаите ѥго!
Потомьже въ Пламень въвьрзите ѥго!
Потомьже въ верижѫ, ѥѧже долгота ѥсть седмьдесѧтъ лакътъ, вложите ѥго!»
Въистинѫ, не вѣроваше въ Бога, Великаго,
и не побоуждаше къ кръмлєниꙋ оубогаго.
И сего ради не иматъ дьньсь здѣ дроуга ближьнꙗго,
ни пищѧ, развѣ гноꙗ мрьзъкаго,
ѥгоже никтоже ꙗстъ, развѣ грѣшьнии.
Тѣмьже нѣтъ! Кльнѫ сѧ тѣмь, ѥже видите,
и тѣмь, ѥже не видите,
въистинѫ, то ѥсть словесъ Посъланьника чьстьнаго.
И нѣстъ то словесъ пиита; мало ѥсть, ꙗко вѣроуѥте.
Ни словесъ гадателꙗ; мало ѥсть, ꙗко поминаѥте.
Съниспосланиѥ отъ Господа мировъ.
И аще бы измыслилъ противоу Насъ нѣкаꙗ словеса,
ꙗли бы ѥго деснѫѭ рѫкоѭ,
потомьже пресѣкли бы отъ нєго жилѫ животьнѫ,
и никтоже отъ васъ не могълъ бы оудрьжати Насъ отъ нєго.
И въистинѫ, то ѥсть напоминаниѥ благочьстивыимъ.
И въистинѫ, вѣмы, ꙗко мєждоу вами сѫтъ отъмѣтаѭщии.
И въистинѫ, то ѥсть печаль сокрывъшиимъ.
И въистинѫ, то ѥсть истина извѣстьнаꙗ.
Тѣмьже слави имѧ Господа твоѥго, Великаго.

Аль-Маъариджъ Пѫтиѥ Въсхождениꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Въпрашаѭщии въпроси о казни, имѫщеи постигнѫти
сокрывъшѧѧ; никтоже можетъ отъвратити ѭ,
отъ Бога, Господа Пѫтии Въсхождениꙗ.
Аньгели и Дѹхъ въсходѧтъ къ Нємоу въ Дьнь, ѥгоже мѣра ѥсть пѧтьдесѧтъ тысѧщь лѣтъ.
Тѣмьже тьрпи тьрпѣниѥмь добрымь.
Въистинѫ, видѧтъ ѥ далече,
нъ Мы видимъ ѥ близъ.
Въ Дьнь, ѥгда нєбо бѫдетъ ꙗко мѣдь растопленаꙗ,
и горы бѫдѫтъ ꙗко вълна расщипанаꙗ,
и дроугъ ближьнии не въпроситъ дроуга ближьнꙗго,
аще и видимы бѫдѫтъ дроугъ дроугоу. Виновьныи хотѣлъ бы искоупити сѧ отъ казни того Дьне чѧды своими,
и сѫпрѫгоѭ своѥѭ и братомь своимь,
и сродьникы, иже оукрывахѫ ѥго,
и вьсѣми, иже на земли, да бы тогда избавило ѥго.
Нѣтъ! Въистинѫ, то ѥсть Пламень ꙗрыи,
отъѥмлѧи краиности,
призываѧ обративъшаго хрьбтъ и отъшьдъшаго,
и събравъшаго и потомь скрывъшаго.
Въистинѫ, чловѣкъ сътворенъ бысть тревожьнъ,
ѥгда зъло коснетъ сѧ ѥго, тоужитъ,
и ѥгда добро коснетъ сѧ ѥго, скѫпитъ,
развѣ молѧщиихъ сѧ,
иже постоꙗньни сѫтъ въ молитвѣ своѥи,
и въ ихъже имѣнии ѥсть право извѣстьноѥ
просѧщемоу и лишеномоу,
и иже оутврьждаѭтъ Дьнь Сѫда,
и иже боѧтъ сѧ казни Господа своѥго
— въистинѫ, казнь Господа ихъ нѣстъ безопасьна —
и иже хранѧтъ чистотѫ своѭ,
развѣ съ сѫпрѫгами своими или ѥже десница ихъ обладаѥтъ, зане тогда не оукоризьнєни сѫтъ.
Нъ иже ищетъ свыше того, ти сѫтъ прѣстѫпьници.
И иже вѣрьни сѫтъ въ залогахъ своихъ и завѣтѣ своѥмь,
и иже стоꙗтъ при свѣдѣтельствахъ своихъ,
и иже хранѧтъ молитвѫ своѭ.
Ти бѫдѫтъ въ Сокровенъныхъ Обиталищихъ, почьтени.
Чьто ѥсть сокрывъшиимъ, потѣкъшиимъ прѣдъ тобоѭ,
о деснѫѭ и о шоуѭ, толпами?
Хощетъ ли вьсꙗкъ мѫжь отъ нихъ вънити въ Сокровенъноѥ Обиталище Сладости?
Нѣтъ! Въистинѫ, сътворихомъ ихъ отъ того, ѥже вѣдѧтъ.
Тѣмьже нѣтъ! Кльнѫ сѧ Господьмь Въстокъ и Западъ, въистинѫ, Мы Могѫщи
замѣнити ихъ лоучьшими отъ нихъ, и не бѫдемъ побѣждени.
Тѣмьже остави ихъ погрѫжати сѧ и играти, дондеже сърѧщѫтъ Дьнь, ѥгоже обѣщани сѫтъ,
Дьнь, ѥгда изидѫтъ отъ гробовъ поспѣшьно, ꙗко текѫще къ цѣли,
очи ихъ потоуплены, оуниженьѥ покрываѥтъ ихъ. Тъ ѥсть Дьнь, ѥгоже обѣщани бѣахѫ.

Ноухъ Ноꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Въистинѫ, посълахомъ Ноꙗ къ людьмъ ѥго: «Оувѣщаваи людии своѧ, прѣжде даже не придетъ на нихъ казнь болѣзньна».
Рече: «О людиѥ мои! Въистинѫ, Азъ ѥсмь вамъ оувѣщатель ꙗсьнъ:
да почитаѥте Бога и боите сѧ Ѥго и послоушаите мѧ.
Проститъ вамъ грѣхы вашѧ и отъложитъ вамъ до рока оурєченаго. Въистинѫ, рокъ Божии, ѥгда придетъ, не отъложитъ сѧ, аще бысте вѣдѣли».
Рече: «Господи мои! Въистинѫ, призывахъ людии своѧ нощиѭ и дьнємь,
нъ призываниѥ моѥ токмо оумножи имъ бѣгъ.
И въистинѫ, ѥгда призывахъ ихъ, да бы простилъ имъ, влагахѫ прьсты своѧ въ оуши своѧ и покрывахѫ сѧ ризами своими, и оупорьствовахѫ, и бѣахѫ зѣло горди.
Потомьже въистинѫ призывахъ ихъ ꙗвьно;
потомьже въистинѫ проповѣдахъ имъ и повѣдахъ имъ тайно,
и рѣхъ: Просите прощениꙗ отъ Господа вашего; въистинѫ, Тъ ѥсть присно Прощаѭщии.
Послетъ небо на вы дъждемь обильнымь,
и поможетъ вамъ имѣниѥмь и сынами, и оуставитъ вамъ врътограды, и оуставитъ вамъ рѣкы.
Чьто ѥсть вамъ, ꙗко не чаѥте къ Богоу достоиньства,
ѥгда сътвори вы степенъми?
Не видите ли, како Богъ сътвори седмь небесъ слоꙗми,
и постави лоунѫ въ нихъ свѣтомь, и постави слъньце свѣтилникомь?
И Богъ произрасти вы отъ земли прозѧбениѥмь.
Потомьже възвратитъ вы въ нѭ и изведетъ вы изведениѥмь.
И Богъ сътвори землѭ вамъ простираниѥмь,
да ходите по нєи пѫтьми, дольми широкыми».
Ноꙗ рече: «Господи мои! Въистинѫ, ослоушашѧ сѧ мене и послѣдовашѧ тому, ѥмоуже имѣниѥ и чѧда ѥго не оумножаѭтъ ничесоже, развѣ пагоубы.
И замыслишѧ замыслъ великъ,
и рѣшѧ: Не оставлꙗите богъ вашихъ! Не оставлꙗите ни Вадда, ни Соуваъа, ни Ꙗгуѳа, и Ꙗъоука, и Насра!
И въистинѫ заблѫдишѧ многыхъ; и не оумножаи неправьдьникомъ, развѣ въ заблѫждении».
Грѣхъ ихъ ради потоплени бышѧ, потомьже въведени бышѧ въ Огнь, и не обрѣтошѧ себѣ, кромѣ Бога, помощьниковъ.
И рече Ноꙗ: «Господи мои! Не остави на земли никогоже отъ сокрывъшиихъ, обитаѭщихъ на нєи.
Въистинѫ, аще оставиши ихъ, заблѫдѧтъ рабы Твоѧ и породѧтъ токмо нечьстивыѧ сокрывъшѧѧ.
Господи мои! Прости мѧ и родителꙗ моꙗ и вьшьдъшаго въ домъ мои вѣрьнымь, и мѫжи вѣрьныѧ и жены вѣрьныѧ; и не оумножаи неправьдьникомъ, развѣ въ пагоубѣ».

Аль-Джиннъ Незримии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Рьци: «Ꙗвлено бысть мьнѣ, ꙗко дроужина незримиихъ послоуша, и рѣшѧ: Въистинѫ, слышахомъ Чьтениѥ дивьноѥ.
Настаклꙗѥтъ на правьдьноѥ поведениѥ, и оувѣровахомъ въ нє, и никогда не придроужимъ никогоже Господиноу нашемоу.
И ꙗко Тъ — да возвысит сѧ величиѥ Господа нашего! — не приѧтъ ни сѫпрѫгы ни сына.
И ꙗко безоумьныи мєждоу нами глаголаше на Бога неистовьнѫ лъжѫ.
И ꙗко мьнѣхомъ, ꙗко чловѣци и незримии никогда не изрекѫтъ лъжи на Бога.
И ꙗко мѫжи отъ чловѣкъ искахѫ оубѣжища оу мѫжь отъ незримиихъ, и оумножишѧ имъ брѣмѧ.
И ꙗко мьнѣхѫ, ꙗкоже и вы мьнѣсте, ꙗко Богъ никогда не въскрѣситъ никогоже.
И ꙗко коснѫхомъ сѧ небесе и обрѣтохомъ ѥ исплъненоѥ стражеи строгыихъ и звѣздъ падаѭщихъ.
И ꙗко сѣдꙗхомъ на мѣстѣхъ ѥго слоушати; нъ иже нынѣ слоушаѥтъ, обрѣтаѥтъ звѣздѫ падаѭщѫ, ждѫщѫ ѥго.
И ꙗко не вѣмы, зъло ли хощетъ сѧ сѫщиимъ на земли, или Господь ихъ хощетъ имъ правьднаго настаклениꙗ.
И ꙗко мєждоу нами сѫтъ правьдьнии, и мєждоу нами сѫтъ инии отъ того; ѥсмъ толки разъличьныхъ пѫтии.
И ꙗко мьнѣхомъ, ꙗко никогда не можемъ побѣдити Бога на земли, ни бѣгъствомь побѣдити Ѥго.
И ꙗко ѥгда слышахомъ Настаклениѥ, оувѣровахомъ въ нє; и иже вѣроуѥтъ въ Господа своѥго, не боитъ сѧ ни оубытъка ни брѣмене.
И ꙗко мєждоу нами сѫтъ Прѣданыи, и мєждоу нами сѫтъ неправьдьнии. И иже прѣдалъ сѧ ѥсть, ти искахѫ настаклениꙗ правьднаго.
Нъ неправьдьнии, ти бѫдѫтъ дръва за Пагоубѫ».
И аще бы дрьжали сѧ правъ на пѫти, напоили бы ихъ водоѭ обильноѭ,
да бы искоусили ихъ тѣмь. И иже отъвращаѥтъ сѧ отъ поминаниꙗ Господа своѥго, въвьрзитъ ѥго въ казнь присно възрастаѭщѫ.
И ꙗко мѣста поклонениꙗ сѫтъ Богоу, тѣмьже не призываите никогоже въкоупь съ Богомь.
И ꙗко ѥгда рабъ Божии въста, призываѧ Ѥго, маломь не притиснѫшѧ ѥго толпами.
Рьци: «Призываѭ токмо Господа моѥго и не придроужаѭ Ѥмоу никогоже».
Рьци: «Въистинѫ, не имамъ за вы ни врѣда ни настаклениꙗ правьднаго».
Рьци: «Въистинѫ, никтоже не защититъ мѧ отъ Бога, ни обрѧщѫ кромѣ Ѥго оубѣжища,
развѣ извѣщениꙗ отъ Бога и посъланьствъ Ѥго. И иже ослоушаѥтъ сѧ Бога и Посъланьника Ѥго, въистинѫ ѥмоу ѥсть Огнь Пагоубьныи, прѣбывати въ нємь вѣчьно».
Дондеже оузьрѧтъ то, ѥже обѣщано имъ ѥсть, тогда оувѣдѧтъ, кто немощьнѣише помощьникы и меньше числомь.
Рьци: «Не вѣмь, близъ ли ѥсть, ѥже обѣщано вамъ, или Господь мои оуставитъ ѥмоу рокъ далекъ».
Вѣдатель сокровенънаго! И не ꙗвлꙗѥтъ никомоуже сокровенъноѥ Своѥ,
развѣ посъланьникоу, ѥгоже одобри; тогда въистинѫ посылаѥтъ прѣдъ нимь и за нимь стражи,
да вѣсть, ꙗко въистинѫ принесошѧ посъланьства Господа своѥго. И Тъ обѧтъ, ѥже оу нихъ, и сочьталъ вьсѧ вещи числомь.

Аль-Моуззаммиль Повитыи

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О повитыи!
Въстани нощиѭ, развѣ малаго,
половинѫ ѥѧ, или оумали отъ нѥѧ мало,
или приложи къ нєи, и чьти Чьтениѥ чьтениѥмь размѣрєнымь.
Въистинѫ, възложимъ на тѧ словесъ тѧжько.
Въистинѫ, въстаниѥ нощьноѥ тврьждьше ходомь и правьнѣише словесомь.
Въистинѫ, тебѣ въ дьни ѥсть теченьѥ длъгоѥ дѣлъ.
И поминаи имѧ Господа твоѥго и прѣдаи сѧ Ѥмоу прѣданиѥмь сьврьшенымь.
Господь Въстока и Запада; нѣстъ бога, развѣ Ѥго; тѣмьже приими Ѥго Хранителемь.
И тьрпи, ѥже глаголѭтъ, и отъстѫпи отъ нихъ отъстѫплениѥмь добрымь.
И остави мѧ съ отъмѣтаѭщими, обладатели оугодии, и даи имъ отъсрочениѥ малоѥ.
Въистинѫ, оу Насъ сѫтъ оковы и Пламень,
и пища, ꙗже давитъ, и казнь болѣзньна,
въ Дьнь, ѥгда землꙗ и горы потрѧсѫтъ сѧ, и горы станѫтъ грѫдоѭ пѣска сыпѧщаго сѧ.
Въистинѫ, посълахомъ къ вамъ Посъланьника, свѣдѣтелꙗ надъ вами, ꙗкоже посълахомъ къ Фараоноу посъланьника.
Нъ Фараонъ ослоуша сѧ посъланьника, и ꙗхомъ ѥго ꙗтиѥмь пагоубьнымь.
Тогда како оухраните сѧ, аще сокрыѥте, отъ Дьне, иже сътворитъ отрокы сѣдовласыими?
Нєбо раздеретъ сѧ тѣмь; обѣтованиѥ Ѥго присно исплънꙗѥтъ сѧ.
Въистинѫ, се ѥсть Напоминаниѥ; тѣмьже иже хощетъ, да приимєтъ пѫть къ Господиноу своѥмоу.
Въистинѫ, Господь твои вѣсть, ꙗко въстаѥши близъ дъвоу третии нощи, и половинѫ ѥѧ, и третиѭ ѥѧ — и дроужина тѣхъ, иже съ тобоѭ. И Богъ мѣритъ нощь и дьнь; вѣсть, ꙗко не сочьтаѥте ѥго, и обрати сѧ къ вамъ въ милости. Тѣмьже чьтите, ѥже обльгъчено ѥсть отъ Чьтениꙗ; вѣсть, ꙗко бѫдѫтъ мєждоу вами болнии, и инии, иже странъствоуѭтъ по земли, ищѫще щедрости Божиѧ, и инии, иже подвизаѭтъ сѧ на пѫти Божии. Тѣмьже чьтите, ѥже обльгъчено ѥсть отъ нєго; и оуставите молитвѫ и даите милостынѭ и заимьствоуите Богоу заимъ добрыи. И ѥже добро посълете прѣдъ собоѭ за дѹшѧ вашѧ, обрѧщете ѥ оу Бога — то ѥсть лоучьше и болиѥ мьздоѭ. И просите прощениꙗ отъ Бога; въистинѫ, Богъ ѥсть Прощаѭщь, Милосрьдьнъ.

Аль-Моуддаѳѳиръ Одѣꙗнныи

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О одѣꙗнныи!
Въстани и оувѣщаваи!
И Господа твоѥго, возвеличи Ѥго!
И ризы своѧ, очисти ѧ!
И сквьрнѫ, избѣгаи ѥѧ!
И не дарѹи, ищѧ оумножениꙗ.
И Господа ради своѥго, тьрпи.
И ѥгда въ трѫбѫ въструбѧтъ,
то въ тъ Дьнь бѫдетъ дьнь тѧжькъ,
сокрывъшиимъ, не лєгъкъ.
Остави мѧ съ тѣмь, ѥгоже сътворихъ ѥдиного,
и ѥмоуже оуставихъ имѣниѥ обильноѥ,
и сыны свѣдѣтелꙗми,
и ѥмоуже оугладихъ вьсѧ.
Потомьже алчетъ, да бы приложилъ болѣ.
Нѣтъ! Въистинѫ, оупоренъ бысть противоу знамении Нашихъ.
Принѫждѫ ѥго на въсходъ тѧжькъ.
Въистинѫ, помысли и измѣри.
Да погибнетъ, како измѣри!
Потомьже да погибнетъ, како измѣри!
Потомьже възьрѣ,
потомьже нахмѫри сѧ и насоупи сѧ,
потомьже обрати хрьбтъ и възгорди сѧ
и рече: «Се ничьтоже, развѣ чародѣиство прѣданоѥ.
Се ничьтоже, развѣ словесъ съмьрьтьнаго».
Въвьргѫ ѥго въ Огнь Пагоубьныи.
И чьто дастъ ти познати, чьто ѥсть Огнь Пагоубьныи?
Не щадитъ и не оставлꙗѥтъ.
Палитъ съмьрьтьныихъ.
Надъ нимь ѥсть девѧтьнадесѧте.
И не поставихомъ, развѣ аньгелъ, стражами Огнꙗ; и сътворихомъ число ихъ токмо искоушениѥмь сокрывъшиимъ — да бѫдѫтъ извѣстьни иже приѧшѧ Кънигѫ, и да оумножитъ сѧ вѣра вѣровавъшиимъ, и да не сѫмьнѧтъ сѧ иже приѧшѧ Кънигѫ и вѣровавъшии — и да рекѫтъ тѣ, въ ихъже сьрдьцахъ болѣзнь ѥсть, и сокрывъшии: «Чьто хощетъ Богъ симь подобиѥмь?» Тако Богъ заблѫждаѥтъ, ѥгоже хощетъ, и настаклꙗѥтъ, ѥгоже хощетъ. И никтоже не вѣсть воиньствъ Господа твоѥго, развѣ Тъ; и ничьтоже ѥсть то, развѣ Напоминаниꙗ съмьрьтьнымъ.
Нѣтъ! Лоуноѭ,
и нощиѭ, ѥгда отъстѫпаѥтъ,
и оутромь, ѥгда свѣтьлѣѥтъ!
Въистинѫ, то ѥсть ѥдино отъ наивелиихъ,
оувѣщаниѥ съмьрьтьнымъ,
ономоу отъ васъ, иже хощетъ напрѣдъ итти или назадъ дрьжати.
Вьсꙗка дѹша заложена ѥсть за то, ѥже стѧжа,
развѣ дроужины десницѧ.
Въ Сокровенъныхъ Обиталищихъ въпрашаѭтъ дроугъ дроуга
о виновьныихъ:
«Чьто приведе вы въ Огнь Пагоубьныи?»
Рекѫтъ: «Не бѣхомъ отъ молѧщиихъ сѧ,
и не кръмлꙗхомъ оубогаго,
и погрѫжахомъ сѧ съ погрѫжаѭщиими сѧ,
и отъмѣтахомъ Дьнь Сѫда,
дондеже извѣстьность постиже ны».
Тогда ходатаиство ходатаѥвъ не поможетъ имъ.
Чьто ѥсть имъ, ꙗко отъвращаѭтъ сѧ отъ Напоминаниꙗ,
ꙗко осли оуплашении,
бѣжавъшии отъ лъва?
Нѣтъ, вьсꙗкъ мѫжь отъ нихъ хощетъ, да бы дана ѥмоу была свитъкы развьрнутыи.
Нѣтъ! Нъ не боѧтъ сѧ Послѣдьнꙗго.
Нѣтъ! Въистинѫ, то ѥсть Напоминаниѥ.
Тѣмьже иже хощетъ, да помнитъ ѥ.
И не помѧнѫтъ, развѣ аще Богъ хощетъ. Тъ достоинъ ѥсть боꙗзни, и Тъ достоинъ ѥсть прощениꙗ.

Аль-Кiꙗмахъ Въскрьсениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Нѣтъ! Кльнѫ сѧ Дьнемь Въскрьсениꙗ,
и нѣтъ! Кльнѫ сѧ дѹшєѭ самооукорꙗѭщеѭ.
Мьнитъ ли чловѣкъ, ꙗко не събєрємъ кости ѥго?
Ѥи, въистинѫ! Можемъ образовати и прьсты ѥго.
Нѣтъ, нъ чловѣкъ хощетъ грѣшити присно прѣдъ собоѭ.
Въпрашаѥтъ: «Когда ѥсть Дьнь Въскрьсениꙗ?»
И ѥгда зоръ ослѣпитъ сѧ,
и лоуна помрьчитъ,
и слъньце и лоуна съвъкоупѧтъ сѧ,
въ тъ Дьнь чловѣкъ речетъ: «Камо бѣжати?»
Нѣтъ! Нѣстъ оубѣжища.
Къ Господиноу твоѥмоу въ тъ Дьнь ѥсть оутврьждениѥ.
Повѣдано бѫдетъ чловѣкоу въ тъ Дьнь, ѥже посъла прѣдъ собоѭ и ѥже остави за собоѭ.
Нѣтъ, чловѣкъ бѫдетъ свѣдѣтель противоу себе самого,
аще и изнесетъ извинениꙗ своѧ.
Не движи ѧзыка своѥго тѣмь, да бы оускорилъ ѥ.
Въистинѫ, на Насъ ѥсть събраниѥ ѥго и чьтениѥ ѥго.
И ѥгда чьтемъ ѥ, слѣдоуи чьтениꙋ ѥго.
Потомьже въистинѫ, на Насъ ѥсть изложениѥ ѥго.
Нѣтъ! Нъ любите животъ мимотекѫщии,
и оставлꙗѥте Послѣдьнєе.
Лица въ тъ Дьнь бѫдѫтъ сиꙗѭща,
зьрѧща къ Господиноу своѥмоу.
И лица въ тъ Дьнь бѫдѫтъ мрачьна,
вѣдѧща, ꙗко бѣда постигнетъ ѧ.
Нѣтъ! Ѥгда достигнетъ ключиць,
и речетъ сѧ: «Кто ѥсть цѣлитель?»
и помыслитъ, ꙗко то ѥсть разлѫчениѥ,
и голѣнь обовиетъ сѧ съ голѣниѭ,
къ Господиноу твоѥмоу въ тъ Дьнь ѥсть гонениѥ.
Зане не оутврьди, ни помоли сѧ,
нъ отъвьрже и отъврати сѧ,
потомьже отъиде къ домочѧдьцемъ своимъ, величаѧ сѧ.
Горе тебѣ, и горе!
Потомьже горе тебѣ, и горе!
Мьнитъ ли чловѣкъ, ꙗко оставленъ бѫдетъ безъ цѣли?
Не бысть ли каплеѭ сѣмене изъвьрженаго?
Потомьже бысть кръвиѭ сгѫстъшеѭ, и Тъ сътвори ѥго и соразмѣри,
и сътвори отъ нєго дъва рода, мѫжьскыи и женьскыи.
Не Тъ ли можетъ дати животъ мрьтвымъ?

Аль-Инсанъ Чловѣкъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Приде ли на чловѣка врѣмѧ, ѥгда бысть вещь непоминанаꙗ?
Въистинѫ, сътворихомъ чловѣка отъ каплѧ смѣшены, да бы искоусили ѥго; и сътворихомъ ѥго слышѧщь, видѧщь.
Въистинѫ, настаклꙗхомъ ѥго на пѫть, аще благодарьнъ бѫдетъ, аще ли неблагодарьнъ.
Въистинѫ, оуготовахомъ сокрывъшиимъ вериги и оковы и Пламень.
Въистинѫ, правьдьнии пиѭтъ отъ чашѧ, ѥѧже смѣшениѥ ѥсть отъ камфоры,
источьника, отъ нєгоже раби Божии пиѭтъ, да точитъ обильно.
Исплънꙗѭтъ обѣтъ и боѧтъ сѧ Дьне, ѥгоже зъло бѫдетъ обширьно,
и кръмѧтъ, любъве Ѥго ради, оубогаго, сиротѫ и плѣньника:
«Кръмимъ вы токмо лица Божиꙗ ради; не ищемъ отъ васъ ни мьзды ни благодарениꙗ.
Въистинѫ, боимъ сѧ отъ Господа нашего Дьне хмоурьна и мрачьна».
И защититъ ихъ Богъ отъ зъла того Дьне и дастъ имъ сиꙗниѥ и радость,
и въздастъ имъ за тьрпѣниѥ ихъ Сокровенъноѥ Обиталище и шелкъ.
Почиваѭще въ нємь на ложахъ, не оузьрѧтъ въ нємь ни слъньца ни мраза лютаго.
И близъ надъ ними сѫтъ сѣни ѥго, и грезди ѥго покорены сѫтъ сьврьшенъно.
И обносими бѫдѫтъ мєждоу ними съсѫды срєбрьнии и чашѧ хроустальнии,
хроусталь отъ срєбра, ѥгоже размѣришѧ мѣроѭ должьноѭ.
И даѥтъ сѧ имъ тамо пити отъ чашѧ, ѥѧже смѣшениѥ ѥсть отъ имбирꙗ,
источьника тамо, именоуѥмаго Салсабиль.
И обьходѧтъ ихъ отроци вѣчьнии; ѥгда оузьриши ихъ, мьниши ихъ бисеромъ разсыпанымь.
И ѥгда возьриши, оузьриши блаженьство и владычьство великоѥ.
На нихъ сѫтъ ризы отъ виссона зеленаго и парьчи, и оукрашени сѫтъ запѧстиꙗми срєбрьными; и Господь ихъ даѥтъ имъ пити питиѥ чистоѥ.
«Въистинѫ, се ѥсть вамъ въздаꙗниѥ, и тъщаниѥ вашє приѧто ѥсть».
Въистинѫ, Мы, именьно Мы, съниспослахомъ тебѣ Чьтениѥ, съниспосланиѥмь.
Тѣмьже тьрпи сѫда Господа твоѥго и не покарꙗи сѧ отъ нихъ никоѥмоу грѣшьнику или неблагодарьному.
И поминаи имѧ Господа твоѥго оутромь и вечеромь,
и нощиѭ повьрзи сѧ прѣдъ Нимь и слави Ѥго нощь длъгѫ.
Въистинѫ, сии любѧтъ животъ мимотекѫщии и оставлꙗѭтъ за собоѭ Дьнь тѧжькъ.
Мы сътворихомъ ихъ и оукрѣпихомъ строѥниѥ ихъ; и ѥгда хощемъ, замѣнимъ ихъ подобьными имъ, замѣнениѥмь.
Въистинѫ, се ѥсть Напоминаниѥ; тѣмьже иже хощетъ, да приимєтъ пѫть къ Господиноу своѥмоу.
И не хощете, развѣ аще Богъ хощетъ. Въистинѫ, Богъ ѥсть присно Вѣдыи, Прѣмѫдрыи.
Въводитъ, ѥгоже хощетъ, въ милость Своѭ; и неправьдьникомъ оуготова казнь болѣзньнѫ.

Аль-Моурсалатъ Посъланыѧ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Посъланыими ѥдинъ по дроугомь
и оударами силньными
и разсꙗваниѥмь далече
и Мѣроѭ раздѣлениꙗ
и низъхождениѥмь Напоминаниꙗ,
ѥже дрьжитъ за истинѫ или оувѣщаваѥтъ:
въистинѫ, ѥже обѣщахомъ вамъ, събѫдетъ сѧ.
И ѥгда звѣзды погаснѫтъ
и нєбо раздеретъ сѧ
и горы развꙗютъ сѧ
и посъланьници събєрѫтъ сѧ:
на которыи дьнь оурєчено бысть?
На Дьнь Сѫда.
И чьто повѣдаѥтъ Дьнь Сѫда?
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Не погоубихомъ ли прьвыихъ,
потомьже послѣдьниихъ слѣдовати имъ?
Тако поступаѥмъ съ нечьстивыими.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Не сътворихомъ ли вы отъ каплѧ прѣзрѣнны
ѭже положихомъ въ обиталище безопасьноѥ
до рока оурєченаго?
Тако мѣримъ, и Мы мѣримъ наилоучьше.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Не сътворихомъ ли Землѭ приѥмлѭщѫ
и живыихъ и мрьтвыихъ?
И сътворихомъ на нєи горы тврьды и высокы, и дахомъ вамъ водѫ сладъкѫ пити.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Идѣте въ то, ѥже отъмѣтасте.
Идѣте въ сѣнь о трьхъ стлъпѣхъ.
Ни свѣжа сѣнь, ни помагаѭща отъ пламени.
Въистинѫ, изпоущаѥтъ искры ꙗко тврьдыни,
ꙗко вельблѫды жлъти.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Въ тъ дьнь не проглаголѭтъ
и не бѫдетъ имъ повелѣно извинꙗти сѧ.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Се ѥсть Дьнь Сѫда: събрахомъ вы и прьвыихъ.
Тѣмьже аще имате замыслъ, оупотрѣбите ѥго противоу Мене.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Въистинѫ, правьдьнии въ сѣнехъ и при источьницѣхъ
и при плодѣхъ, отъ ѥгоже хотѧтъ.
Ꙗдите и пиите въ радости за то, ѥже твористе.
Въистинѫ, тако въздаѥмъ добротворьцемъ.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Ꙗдите и наслаждаите сѧ мало, въистинѫ вы ѥсте нечьстивии.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
И ѥгда речетъ сѧ, поклоните сѧ, не поклонѧтъ сѧ.
Горе, въ тъ Дьнь, отъмѣтаѭщимъ.
Въ коѥ же послѣдьнєе словесъ вѣроуѭтъ?

Ан-Набаъ Вѣсть

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

О чємь въпрашаѭтъ дроугъ дроуга?
О вѣсти великои
о нєиже прѣпираѭтъ сѧ.
Нѣтъ! Оувѣдѧтъ.
Потомьже нѣтъ! Оувѣдѧтъ.
Не сътворихомъ ли землѭ ложемь
и горы колиꙗми?
И сътворихомъ вы сѫпрѫгами
и сътворихомъ сънъ вашь покоѥмь
и сътворихомъ нощь покровомь
и сътворихомъ дьнь пропитаниѥмь.
И съзидахомъ надъ вами седмь тврьдыихъ
и сътворихомъ свѣтилникъ палѧщь
и низъпослахомъ отъ облакъ дъждевьныхъ водѫ лиѭщѫ сѧ
да извєдємъ тѣмь жито и прозѧбениѥ
и врътограды гѫсты и сплетены.
Въистинѫ, Дьнь Раздѣлениꙗ оурєченъ бысть,
Дьнь, ѥгда въ трѫбѫ въструбѧтъ, и придете множьствами
и нєбо отъврьзетъ сѧ и станетъ вратами
и горы подвигнѫтъ сѧ и станѫтъ маревомь.
Въистинѫ, Пагоуба лежала въ засадѣ,
прѣстѫпьникомъ оубѣжищемь,
прѣбывати въ нєи вѣкы,
не вькоушаѭще въ нєи ни прохлады ни питиꙗ,
развѣ воды кыпѧщѧ и гноꙗ мрачьна —
въздаꙗниѥ подобаѭщеѥ.
Въистинѫ, не чаꙗхѫ сочьтениꙗ
и отъмѣтахѫ знамениꙗ Нашѧ сьврьшенъно.
И вьсꙗкѫ вещь сочьтахомъ въ Кънигѫ.
Тѣмьже вькоушаите! Зане не оумножимъ вамъ, развѣ мѫчениꙗ.
Въистинѫ, богобоꙗзньнымъ ѥсть побѣда:
врътогради и виноградиꙗ
и дроужинницѧ стройны
и чаша прѣисплънена.
Не слышѧтъ въ нихъ ни рѣчи праздьны ни лъжи —
въздаꙗниѥ отъ Господа твоѥго, даръ полною мѣроѭ,
Господа небесъ и земли и ѥже мєждоу ними, Вьсемилостиваго; не имѫтъ отъ Ѥго ꙗко словесъ.
Въ Дьнь, ѥгда Дѹхъ и аньгели стоꙗтъ рѧдами, не проглаголѭтъ, развѣ ѥмоуже Вьсемилостивыи повели, и тъ глаголетъ правьдьно.
Тъ ѥсть Дьнь Истины; тѣмьже иже хощетъ, да приимєтъ пѫть възвращениꙗ къ Господиноу своѥмоу.
Въистинѫ, оувѣщахомъ вы о мѫчении близъцѣмь, въ Дьнь, ѥгда чловѣкъ оузьритъ, ѥже рѫцѣ ѥго посълашѧ прѣдъ собоѭ, и сокрывъшии речетъ: «О дабы прахомь былъ!»

Ан-Назиъатъ Исторгаѭщии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Исторгаѭщими съ силоѭ
и извлачѧщими кротъко
и плаваѭщими плованиѥмь
потомьже прѣдъваривъшими прѣдъварениѥмь
потомьже оуправлꙗѭщими дѣло:
въ Дьнь, ѥгда трѧсениѥ потрѧсетъ,
и послѣдоуѭщеѥ послѣдоуѥтъ —
сьрдьца въ тъ Дьнь бѫдѫтъ трепещѫща,
очи ихъ потоуплены.
Глаголѭтъ: «Въистинѫ ли възвращени бѫдемъ въ прьвоѥ стоꙗниѥ?
Чьто, ѥгда бѫдемъ костьми истлѣвъшими?»
Глаголѭтъ: «Тогда то бѫдетъ възвращениѥ пагоубьноѥ!»
Нъ бѫдетъ токмо ѥдино трубениѥ
и се, на равнинѣ отъкрытои сѫтъ.
Приде ли къ тебѣ повѣсть Моисѣова?
Ѥгда Господь ѥго призъва ѥго въ доли свѧтои Тоува:
«Иди къ Фараоноу; въистинѫ, прѣстѫпилъ ѥсть.
И рьци: Хощеши ли очистити сѧ?
И настаклѭ тѧ къ Господиноу твоѥмоу, да бы боꙗлъ сѧ».
И показа ѥмоу знамениѥ наивелиѥ,
нъ отъвьрже и ослоуша сѧ,
потомьже отъврати сѧ, поспѣшаѧ,
и събра и провъзгласи
и рече: «Азъ ѥсмь господь вашь вышьнии!»
И ꙗтъ ѥго Богъ казниѭ Послѣдьнꙗго и прьваго.
Въистинѫ, въ томь ѥсть поучениѥ боѧщемоу сѧ.
Вы ли тѧжьше сътворити, или нєбо? Тъ съзида ѥ.
Въздвиже сводъ ѥго и образова ѥ,
и помрачи нощь ѥго и извєде оутро ѥго,
и землѭ — по семь распростьрє ѭ.
Извєде отъ нѥѧ водѫ ѥѧ и пастбищє ѥѧ
и горы оутврьди —
пропитаниѥ вамъ и скотоу вашемоу.
И ѥгда Бѣда Великаꙗ придетъ,
Дьнь, ѥгда чловѣкъ помнитъ, за чьто подвизаше сѧ,
и Пламень изведенъ бѫдетъ видѧщемоу —
и ѥмоуже прѣстѫпилъ
и прѣдъпочьтє животъ сего мира,
въистинѫ, Пламень бѫдетъ оубѣжище ѥго.
И ѥмоуже побоꙗлъ сѧ стоꙗниꙗ Господа своѥго и възбранилъ дѹши похоть ѥѧ,
въистинѫ, Сокровенъноѥ Обиталище бѫдетъ оубѣжище ѥго.
Въпрашаѭтъ тѧ о Часѣ: «Когда ѥсть пришьствиѥ ѥго?»
Какоу часть имаши въ поминании ѥго?
Къ Господиноу твоѥмоу ѥсть коньць ѥго.
Ты ѥси токмо оувѣщатель боѧщемоу сѧ ѥго.
Ꙗко въ тъ Дьнь, ѥгда оузьрѧтъ ѥго, не прѣбывашѧ, развѣ вечера или оутра ѥго.

Ъабаса Нахмоури сѧ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Нахмоури сѧ и отъврати сѧ,
зане слѣпьць приде къ нємоу.
И чьто дастъ ти познати? Можетъ быти, очистилъ бы сѧ
или напомнилъ бы сѧ, и напоминаниѥ помогло бы ѥмоу.
Что ся тычетъ того, иже мьнитъ сѧ самодовольнымь,
къ нємоу ты обращаѥши сѧ,
аще и не на тебѣ ѥсть, аще не очиститъ сѧ.
Нъ что ся тычетъ того, иже приде къ тебѣ тъщаниѥмь
и боитъ сѧ —
отъ нєго ты отъвращаѥши сѧ.
Нѣтъ! Въистинѫ, то ѥсть напоминаниѥ,
тѣмьже иже хощетъ, да вънемлетъ ѥмоу,
въ свитъцѣхъ чьстьныихъ,
възвышеныхъ, очищеныхъ,
рѫками письцевъ
благородьныихъ, правьдьныихъ.
Да погибнетъ чловѣкъ! Коль неблагодарьнъ ѥсть!
Отъ коѥѧ вещи сътвори ѥго?
Отъ каплѧ сътвори ѥго и размѣри ѥго,
потомьже пѫть обльгъчи ѥмоу,
потомьже оумори ѥго и погребе ѥго,
потомьже, ѥгда хощетъ, въскрѣситъ ѥго.
Нѣтъ! Не исплъни ещє, ѥже заповѣда ѥмоу.
Тѣмьже да возьритъ чловѣкъ на пищѫ своѭ:
ꙗко излиꙗхомъ водѫ изобильно,
потомьже разсѣкохомъ землѭ,
и произрастихомъ на нєи жито
и виноградъ и зелиѥ свѣжеѥ
и маслины и палмы
и врътограды гѫсты
и плоды и кръмъ —
пропитаниѥ вамъ и скотоу вашемоу.
И ѥгда Трубениѥ Оглоушаѭщеѥ придетъ,
Дьнь, ѥгда чловѣкъ побѣжитъ отъ брата своѥго
и матере своѥѧ и отьца своѥго
и сѫпрѫгы своѥѧ и сыновъ своихъ —
вьсꙗкоумоу чловѣкоу въ тъ Дьнь бѫдетъ дѣло, довълꙗѭщеѥ ѥмоу.
Лица въ тъ Дьнь бѫдѫтъ сиꙗѭща,
смѣѭща сѧ, радоуѭща сѧ,
и лица въ тъ Дьнь бѫдѫтъ прашьна,
покрыта тьмоѭ —
ти сѫтъ сокрывъшии, нечьстивии.

Ат-Таквиръ Съвиваниѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда сълньце съвиѥтъ сѧ
и ѥгда звѣзды помрькнѫтъ
и ѥгда горы двигнѫтъ сѧ
и ѥгда велблѫдицѧ десѧтимѣсѧчьныѧ оставлѥны бѫдѫтъ
и ѥгда звѣриѥ дивиї събранꙑ бѫдѫтъ
и ѥгда морꙗ запалꙗтъ сѧ
и ѥгда доушѧ съчетаны бѫдѫтъ
и ѥгда дѣвица живою погребенаꙗ въпрошена бѫдетъ:
за которыи грѣхъ оубиѥна бысть?
и ѥгда свитъци развьрнѫтъ сѧ
и ѥгда небо съдранꙑ бѫдетъ
и ѥгда пагоуба разгоритъ сѧ
и ѥгда сокровенноѥ обиталище приближитъ сѧ —
оувѣсть доуша, чьто принесла ѥсть.
Нъ нѣи! Клѧнѫ сѧ отъстѫпаѭщиими,
текѫщиими, сокрывавъшиими сѧ,
и нощиѭ, ѥгда отъходитъ,
и зарѥѭ, ѥгда дыхаѥтъ, —
въ истинѫ, се ѥсть слово посъланьника чьстьна,
силоѭ одарена, при Владыцѣ прѣстола тврьда,
послоушьна тамо, вѣрьна.
И дроугъ вашь нѣсть бѣсьнъ.
И въ истинѫ, видѣлъ ѥсть ѥго на обзорьи ꙗснѣмь,
и нѣсть скѫпъ на сокровенноѥ,
и нѣсть се слово сатаны проклѧтаго.
То камо грѧдете?
Нѣсть се развѣ напоминаниѥ мирамъ,
комоуждо отъ васъ, иже хощетъ правымь пѫтьмь ити.
И не въсхощете, аще не въсхощетъ Богъ, Господь мировъ.

Аль-Инфитаръ Расколѥниѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда небо расколетъ сѧ
и ѥгда звѣзды разсыплѭтъ сѧ
и ѥгда морꙗ разлиѭтъ сѧ
и ѥгда гроби превратѧтъ сѧ —
оувѣсть доуша, чьто послала впередъ и чьто оудрьжала.
О чловѣче! Чьто прѣльстило тѧ о Господѣ твоѥмь, Щедрѣмь,
Иже сътвори тѧ, потомь образи тѧ, потомь съразмѣри тѧ?
Въ кыиждо образъ восхотѣ, сложи тѧ.
Нъ нѣи! Нъ отъмещете Сѫдъ,
а въ истинѫ, надъ вами сѫтъ хранителиѥ,
чьстьнии, пишѫщии,
иже вѣдѧтъ, чьто творите.
Въ истинѫ, праведьнии въ блаженьствѣ бѫдѫтъ
и въ истинѫ, нечьстивии въ пламени бѫдѫтъ.
Вънидѫтъ въ нь въ Дьнь Сѫда
и не отълѫчѧтъ сѧ отъ нѥго.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Дьнь Сѫда?
И пакы, чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Дьнь Сѫда?
Дьнь, ѥгда ни ѥдина доуша ничьсоже поможетъ дроузѣи доуши, и повелѣниѥ въ тъ дьнь Богоу принадлежитъ.

Аль-Моутаффифинъ Обмѣривающии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Горе обмѣривающиимъ,
иже, ѥгда приѥмлѭтъ мѣрѫ отъ людии, наполнꙗѭтъ,
а ѥгда мѣрѧтъ имъ или вѣсѧтъ, оумалꙗѭтъ.
Не мьнѧтъ ли тии, ꙗко въскрѣшени бѫдѫтъ
въ Дьнь великъ,
Дьнь, ѥгда людиѥ прѣдъ Господьмь мировъ станѫтъ?
Нъ нѣи! Въ истинѫ, книга нечьстивыхъ въ Сиджджинѣ ѥсть.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Сиджджинъ?
Книга написанаꙗ.
Горе въ тъ Дьнь отъмещѫщиимъ,
иже отъмещѫтъ Дьнь Сѫда.
И никътоже не отъмещетъ ѥго, развѣ вьсꙗкъ грѣшьникъ престѫпьникъ,
иже, ѥгда знамениꙗ Наша чьтѫтъ сѧ ѥмоу, глаголѥтъ: „Повѣсти древьниихъ!"
Нъ нѣи! Нъ чьто стѧжашѧ, заржавѣ на срьдьцихъ ихъ.
Нъ нѣи! Въ истинѫ, въ тъ Дьнь закрыти бѫдѫтъ отъ Господа своѥго.
Потомь, въ истинѫ, вънидѫтъ въ пламень.
Потомь речетъ сѧ: „Се ѥсть то, ѥже отъмѣтасте."
Нъ нѣи! Въ истинѫ, книга праведьныхъ въ Иллиїинѣ ѥсть.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Иллиїинъ?
Книга написанаꙗ,
свидѣтельствована приближеньными.
Въ истинѫ, праведьнии въ блаженьствѣ бѫдѫтъ,
на одрѣхъ, зьрѧще.
Познаѥши въ лицихъ ихъ сиꙗниѥ блаженьства.
Напаꙗѥми бѫдѫтъ нектаромь запечатанымь,
ѥгоже печать — мѵро; и о томь да подвизаѭтъ сѧ подвизаѭщии сѧ;
и примѣсь ѥго отъ Таснима,
источьника, отъ нѥгоже приближении пиѭтъ.
Въ истинѫ, грѣшивъшии смиꙗхѫ сѧ надъ вѣровавъшиими,
и ѥгда мимо ихъ прохождахѫ, мьжахѫ дроугъ дроугоу,
и ѥгда възвращахѫ сѧ къ своимъ, възвращахѫ сѧ шоутѧще,
и ѥгда видѣхѫ ихъ, глаголахѫ: „Въ истинѫ, сии заблѫдишѧ!"
А не бѣша посълани хранителиѥ надъ ними.
Тако въ сь Дьнь вѣровавъшии посмѣѭтъ сѧ надъ сокрывъшиими,
на одрѣхъ, зьрѧще.
Въздано ли ѥсть сокрывъшиимъ за то, ѥже творꙗхѫ?

Аль-Иншикакъ Раздраниѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда небо раздеретъ сѧ
и послоушаѥтъ Господа своѥго, ꙗкоже длъжьно ѥсть,
и ѥгда землꙗ простьретъ сѧ
и извьржетъ, ѥже въ нѥи ѥсть, и опоустѣѥтъ,
и послоушаѥтъ Господа своѥго, ꙗкоже длъжьно ѥсть, —
о чловѣче! Въ истинѫ, ты троудиши сѧ къ Господиноу своѥмоу тѧжькымь троудомь и сърѧщеши Ѥго.
Тъгда, комоу книга ѥго въ десьнѫѭ рѫкѫ данаꙗ бѫдетъ,
тъ лехъкымь расчьтомь расчьтенъ бѫдетъ
и въ радости къ своимъ възвратитъ сѧ.
А комоу книга ѥго за хрьбътъ данаꙗ бѫдетъ,
тъ възъпиѥтъ о погыбели
и въ пламень вънидетъ.
Въ истинѫ, бѣ среди своихъ радоуѧ сѧ;
въ истинѫ, мьнѣаше, ꙗко николиже не възвратитъ сѧ.
Нъ нѣи! Въ истинѫ, Господь ѥго присно бъдꙗше надъ нимь.
Нъ нѣи! Клѧнѫ сѧ зарѥѭ вечерьнѥѭ,
и нощиѭ и тѣмь, ѥже събираѥтъ,
и лоуноѭ, ѥгда исплънитъ сѧ, —
въ истинѫ възидете степень по степени.
То чьто имъ ѥсть, ꙗко не вѣроуѭтъ?
И ѥгда Чьтениѥ чьтетъ сѧ имъ, не поклонꙗѭтъ сѧ.
Нъ нѣи, сокрывъшии отъмещѫтъ,
а Богъ вѣсть лоучьше, ѥже таѧтъ.
Тако благовѣсти имъ мѫкѫ больнѫ,
развѣ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ дѣла правьдьнаꙗ — имъ ѥсть мьзда неоскѫдьнаꙗ.

Аль-Боурꙋджь Съзвѣздиꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ небомь съзвѣздьнымь
и Дьньмь Обѣщанымь
и свидѣтелѥмь и свидѣтельствованымь:
да погыбнѫтъ людиѥ рова,
огнь, исплъненъ горючимь,
ѥгда сѣдꙗхѫ при нѥмь
и бѣхѫ свидѣтелиѥ тому, ѥже творꙗхѫ вѣровавъшиимъ.
И мьстишѧ имъ ни за чьтоже, развѣ за то, ꙗко вѣровашѧ въ Бога, Могѫщаго, Хвалимаго,
Ѥмоуже принадлежитъ власть небесъ и землѧ; а Богъ свидѣтель надъ вьсѣми вещьми.
Въ истинѫ, тии, иже моучишѧ мѫжь вѣровавъшѧ и жены вѣровавъшѧ, потомь не покаꙗшѧ сѧ — имъ мѫка пагоубьнаꙗ и имъ мѫка огньнаꙗ.
Въ истинѫ, тии, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ дѣла правьдьнаꙗ — имъ сѫтъ сокровеннаꙗ обиталища, подъ ниже рѣкы текѫтъ; се ѥсть побѣда великаꙗ.
Въ истинѫ, оудрьжаниѥ Господа твоѥго жестоко ѥсть.
Въ истинѫ, Тъ ѥсть, Иже начинаѥтъ и повторꙗѥтъ,
и Тъ ѥсть Прощаѭщии, Любѧщии,
Владыка прѣстола, Славьныи,
Творѧщии, ѥже хощетъ.
Пришьла ли къ тебѣ повѣсть о вои, —
о Фараонѣ и Ѳамоудѣ?
Нъ нѣи, сокрывъшии въ отъмѣтании сѫтъ,
а Богъ обьѥмлетъ ихъ отъзади.
Нъ нѣи, се Чьтениѥ славьноѥ
на Скрижали Хранимѣи.

Ат-Тарикъ Нощьныи пришьльць

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ небомь и нощьнымь пришьльцьмь —
и чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть нощьныи пришьльць?
Звѣзда прободаѭщаꙗ.
Нѣсть доушѧ, надъ нѥѭже нѣсть хранителꙗ.
Да помыслитъ чловѣкъ, отъ чесо сътворенъ ѥсть:
сътворенъ отъ воды текѫщѧ,
исходѧщѧ изъ междоу хрьбъта и ребръ.
Въ истинѫ, силенъ ѥсть Тъ възвратити ѥго,
въ Дьнь, ѥгда таины испытаны бѫдѫтъ.
Тъгда не бѫдетъ ѥмоу ни силы, ни помощьника.
Клѧнѫ сѧ небомь, дъждь възвращаѭщиимь,
и землѥѭ, сѣмѧ расщепаѭщеѭ, —
въ истинѫ, се слово рѣшитель,
и нѣсть шоутъка.
Въ истинѫ, коуѭтъ ковъ
и Азъ коуѭ ковъ.
Тако дажди отъсрочениѥ сокрывъшиимъ; дажди имъ отъсрочениѥ малоѥ.

Аль-Аала Вышьнии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Прослави имѧ Господа твоѥго Вышьнꙗго,
Иже сътвори, потомь съразмѣри,
и Иже измѣри, потомь наставилъ,
и Иже извелъ пастбищѥ,
потомь сътвори ѥ тьмьноѭ сламоѭ.
Дамъ ти чисти, и не забѫдеши,
развѣ ѥже Богъ восхощетъ; въ истинѫ, вѣсть Тъ, ѥже ꙗвьноѥ ѥсть и ѥже сокровеноѥ.
И обльгъчимъ тебе къ пѫти лехъчьшемоу.
Тако напоминаи, аще напоминаниѥ на пользѫ ѥсть.
Бояи сѧ помьнитъ,
а наибѣдьнѣишии оуклонитъ сѧ отъ нѥго,
тъ, иже вънидетъ въ Огнь Великъ,
потомь ни оумретъ въ нѥмь, ни живъ бѫдетъ.
Блаженъ ѥсть, иже очиститъ сѧ
и помьнитъ имѧ Господа своѥго и молитъ сѧ.
Нъ нѣи, нъ прѣдъпочитаѥте животъ свѣта сего,
а послѣдьнꙗꙗ лоучьшаꙗ ѥсть и траинѣиша.
Въ истинѫ, се ѥсть въ Писаниихъ прьвыихъ,
Писаниихъ Авраамовыихъ и Моисеовыихъ.

Аль-Гашиꙗ Обьѥмлѭщаꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Пришьла ли къ тебѣ вѣсть объ Обьѥмлѭщеи?
Лица, въ тъ Дьнь, потоупленаꙗ,
троудѧщаꙗ сѧ, мѫчѧщаꙗ сѧ,
въходѧщаꙗ въ огнь жьгѫщь,
напаꙗѥма отъ источьника клокочѫща.
Нѣсть имъ пищѧ, развѣ трьниꙗ горькаго,
ѥже ни питаѥтъ, ни отъ глада помагаѥтъ.
Лица, въ тъ Дьнь, блаженьнаꙗ,
подвигомь своимь довольна,
въ сокровенномь обиталищи высоцѣ,
идеже не слышѧтъ словесъ празденъ,
идеже источьникъ текѫщь,
идеже одри въздвижени,
и чаши поставлѥны,
и възглавиꙗ рѧдомь положена,
и ковры простьрти.
Не зьрѧтъ ли на велблѫды, како сътворени сѫтъ?
И на небо, како въздвижено ѥсть?
И на горы, како оутврьждены сѫтъ?
И на землѭ, како простьрта ѥсть?
Тако напоминаи; ты ѥси тъчиѭ напоминатель.
Нѣси ты властитель надъ ними —
развѣ того, иже отъвращаѥтъ сѧ и сокрываѥтъ;
того Богъ покараѥтъ казниѭ наибольшеѭ.
Въ истинѫ, къ Намъ ѥсть възвращениѥ ихъ,
потомь, въ истинѫ, на Насъ ѥсть расчьтъ ихъ.

Аль-Фаджръ Зарꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ Зарѥѭ
и десѧтиѭ нощии
и чѥтомь и нечѥтомь
и нощиѭ, ѥгда отъходитъ, —
ѥсть ли въ томь клѧтва для имѫщаго разоумъ?
Не видѣлъ ли ѥси, како Господь твои сътвори съ Аадомь,
Ирамомь стълповъ,
подобьнъ ѥмоуже не бысть сътворенъ въ земьлꙗхъ?
И Ѳамоудомь, иже сѣчахѫ скалы въ долинѣ?
И Фараономь коловъ?
Иже прѣстѫпишѧ въ земьлꙗхъ
и сътворишѧ въ нихъ многоѥ растлѣниѥ?
Тако излиꙗлъ на нѧ Господь твои бичь казни.
Въ истинѫ, Господь твои на стражѣ ѥсть.
А чловѣкъ, ѥгда Господь ѥго испытаѥтъ и почьтитъ ѥго и облагодѣтельствоуѥтъ ѥго, глаголѥтъ: Господь мои почьтилъ мѧ!
А ѥгда испытаѥтъ ѥго и оумалитъ пропитаниѥ ѥго, глаголѥтъ: Господь мои оуничижилъ мѧ!
Нъ нѣи! Нъ не чьтите сиротѫ,
и не побоуждаѥте кръмити нищаго,
и пожираѥте наслѣдиѥ поглъщениѥмь жаднымь,
и любите богатьство любовиѭ безмѣрьноѭ.
Нъ нѣи! Ѥгда землꙗ сътрьта бѫдетъ въ прахъ, сътрьта и пакы сътрьта,
и приидетъ Господь твои, и аньгели рѧдъ за рѧдомь,
и пагоуба приведена бѫдетъ въ тъ Дьнь — въ тъ Дьнь помьнитъ чловѣкъ, нъ чьто поможетъ ѥмоу памѧть?
Речетъ: О, аще быхъ посълалъ напредъ за животъ свои!
Тако въ тъ Дьнь никътоже не казнитъ, ꙗкоже Тъ казнитъ,
и никътоже не вѧжетъ, ꙗкоже Тъ вѧжетъ.
О доуше оумиренаꙗ!
Възврати сѧ къ Господиноу своѥмоу, довольна, доброугодьна.
Тако въниди междоу рабы Моими
и въниди въ сокровенноѥ обиталище Моѥ.

Аль-Балядъ Градъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Нъ нѣи! Клѧнѫ сѧ симь градомь —
а ты обитатель сего града —
и родителѥмь и тѣмь, ѥже роди:
въ истинѫ, сътворихомъ чловѣка въ троудѣ.
Мьнитъ ли, ꙗко никътоже не имать власти надъ нимь?
Глаголѥтъ: Расточихъ богатьство многоѥ!
Мьнитъ ли, ꙗко никътоже не видѣлъ ѥго?
Не сътворихомъ ли ѥмоу двоѥ очию
и ѧзыкъ и двѣ оустьнѣ,
и наставихомъ ѥго на двоꙗ пѫти?
Нъ не приступилъ къ стрьмьнинѣ.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть стрьмьнина?
Свобождениѥ выѧ,
или кръмлѥниѥ въ дьнь глада
сиротѫ отъ рода ближьнꙗго
или нищаго въ прасѣ.
Потомь да бѫдетъ отъ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и заповѣдаѭтъ дроугъ дроугоу тврьдость и заповѣдаѭтъ дроугъ дроугоу милость.
Тии сѫтъ дроужина десьнѫѭ.
А тии, иже сокрышѧ знамениꙗ Наша — тии сѫтъ дроужина шоуиѭ.
Надъ ними огнь затвореныи.

Аш-Шамсъ Сълньце

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ сълньцьмь и свѣтомь ѥго оутрьнимь,
и лоуноѭ, ѥгда послѣдоуѥтъ ѥмоу,
и дьньмь, ѥгда открываѥтъ ѥ,
и нощиѭ, ѥгда покрываѥтъ ѥ,
и небомь и тѣмь, ѥже създа ѥ,
и землѥѭ и тѣмь, ѥже простьрѣ ѭ,
и доушеѭ и тѣмь, ѥже образова ѭ
и въдъхнѫ въ нѭ нечьстиѥ ѥѧ и богобоꙗзньность ѥѧ, —
блаженъ ѥсть, иже очиститъ ѭ,
и погыбнѫлъ ѥсть, иже растлитъ ѭ.
Ѳамоудъ отъвьрже въ прѣстѫплении своѥмь,
ѥгда наихоудьшии отъ нихъ въсталъ.
Тъгда посъланьникъ Божии рече имъ: Велблѫдицѫ Божиѭ! И питиѥ ѥѧ!
Нъ отъвьргошѧ ѥго и подрѣзашѧ ѭ, и сътрѣ ихъ Господь ихъ за грѣхъ ихъ и поравьнꙗ,
и не боитъ сѧ послѣдьствиꙗ ѥго.

Аль-Лаиль Нощь

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ нощиѭ, ѥгда покрываѥтъ,
и дьньмь, ѥгда открываѥтъ,
и тѣмь, ѥже сътвори мѫжьскъ полъ и жень, —
въ истинѫ, подвизаниꙗ ваша различьна сѫтъ.
А иже даѥтъ и богобоꙗзньнъ ѥсть
и оутврьждаѥтъ наилоучьшеѥ —
облѥгъчимъ ѥмоу къ облехъчению.
А иже скѫпъ ѥсть и довольнымь себе мьнитъ
и отъмещетъ наилоучьшеѥ —
облехъчимъ ѥмоу къ тѧгости.
И не поможетъ ѥмоу богатьство ѥго, ѥгда падетъ.
Въ истинѫ, на Насъ ѥсть наставлениѥ,
и въ истинѫ, Намъ принадлежитъ послѣдьнꙗꙗ и прьваꙗ.
Тако прѣдъоупрѣдихъ вы огньмь пылаѭщиимь.
Никътоже не вънидетъ въ нь, развѣ наихоудьшии,
иже отъвьргъ и отъвратилъ сѧ.
А наибогобоꙗзньнѣишии далече отъ нѥго бѫдетъ,
тъ, иже даѥтъ богатьство своѥ, да очиститъ сѧ,
и никътоже не имать при нѥмь благодѣꙗниꙗ, да възданꙑ бѫдетъ, —
тъчиѭ ищѧ лица Господа своѥго Вышьнꙗго.
И въ истинѫ, довольнъ бѫдетъ.

Ад-Доуха Часы оутрьнии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ часы оутрьнии
и нощиѭ, ѥгда тиха ѥсть:
не оставилъ тебе Господь твои, ни възненавидѣлъ тебе.
И въ истинѫ, послѣдьнꙗꙗ лоучьшаꙗ ѥсть тебе нежели прьваꙗ.
И въ истинѫ, дастъ ти Господь твои, и довольнъ бѫдеши.
Не обрѣте ли тебе сиротоѭ и приюти тебе?
И обрѣте тебе блѫдѧща и настави тебе?
И обрѣте тебе въ нѫжди и обогати тебе?
Тако сиротоу не оутѣснꙗи,
и просѧщаго не отъгонꙗи,
и о благодати Господа твоѥго повѣдаи.

Аш-Шархъ Отвьрзениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Не отъвьрзохомъ ли тебе прьси твоѧ
и не сънѧхомъ ли отъ тебе бремѧ твоѥ,
ѥже отѧготи хрьбътъ твои,
и въздвигохомъ тебе имѧ твоѥ?
Тако, въ истинѫ, съ тѧгостиѭ приходитъ облехъчениѥ.
Въ истинѫ, съ тѧгостиѭ приходитъ облехъчениѥ.
Тако, ѥгда свободьнъ ѥси, подвизаи сѧ
и къ Господиноу своѥмоу обрати сѧ въ жѧданиї.

Ат-Тинъ Смоквь

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ смоквиѭ и маслиноѭ
и Горою Синаискоѭ
и градомь симь безопаснымь:
въ истинѫ, сътворихомъ чловѣка въ наикрасьнѣишемь образѣ,
потомь оунизихомъ ѥго до наинижьшаго отъ нижьшиихъ,
развѣ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ дѣла правьдьнаꙗ — имъ ѥсть мьзда неоскѫдьнаꙗ.
То чьто же послѣ сего побоуждаѥтъ тѧ отъмѣтати Сѫдъ?
Нѣсть ли Богъ наимѫдрѣишии отъ сѫдии?

Аль-Алякъ Сгоустъкъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Чьти! Въ имѧ Господа твоѥго, Иже сътвори —
сътвори чловѣка отъ сгоустъка прилѣпившагосѧ.
Чьти! И Господь твои ѥсть Прещедрыи,
Иже наоучи перомь,
наоучи чловѣка, ѥгоже не вѣдꙗше.
Нъ нѣи! Въ истинѫ, чловѣкъ прѣстѫпаѥтъ,
ѥгда видитъ сѧ себѣ довольнымь.
Въ истинѫ, къ Господиноу твоѥмоу ѥсть възвращениѥ.
Видѣлъ ли ѥси того, иже възбранꙗѥтъ
рабоу, ѥгда молитъ сѧ?
Видѣлъ ли ѥси, аще тъ на наставлѥнии ѥсть
или заповѣдаѥтъ богобоꙗзньность?
Видѣлъ ли ѥси, аще отъвьргъ и отъвратилъ сѧ?
Не вѣсть ли, ꙗко Богъ зьритъ?
Нъ нѣи! Аще не прѣстанетъ, имемъ ѥго за чело —
чело лъживоѥ, грѣшьноѥ.
Да призоветъ дроужинѫ свою;
призовемъ хранителѧ пагоубьныѧ.
Нъ нѣи! Не послоушаи ѥго, нъ покланꙗи сѧ и приближаи сѧ.

Аль-Кадръ Могѫщьство

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Въ истинѫ, низъпосълахомъ ѥ въ Нощь Могѫщьства.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Нощь Могѫщьства?
Нощь Могѫщьства лоучьшаꙗ ѥсть тысѧщѧ мѣсѧць.
Аньгели и Доухъ нисходѧтъ въ нѭ, изволѥниѥмь Господа своѥго, съ вьсꙗкымь повелѣниѥмь.
Миръ ѥсть она до въсхода зари.

Аль-Баїина Доказательство ꙗсноѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Сокрывъшии отъ Людии Книгы и приобьщаѭщии не прѣстаꙗхѫ, доньдеже Доказательство ꙗсноѥ прииде къ нимъ:
посъланьникъ отъ Бога, чьтѫщии писаниꙗ очищенаꙗ,
въ нихъже сѫтъ писмена правьдьнаꙗ.
И тии, имъже данаꙗ бысть Книга, не раздѣлишѧ сѧ, развѣ по томь, ꙗко Доказательство ꙗсноѥ прииде къ нимъ.
И не бысть имъ заповѣдано ничьтоже, развѣ да чьтѫтъ Бога, посвѧщаѭще вѣрѫ чисто Ѥмоу, ꙗко искателиѥ истины, и да оуставлꙗѭтъ молитвѫ и даѭтъ милостынѭ; и се ѥсть вѣра правьдьнаꙗ.
Въ истинѫ, сокрывъшии отъ Людии Книгы и приобьщаѭщии бѫдѫтъ въ огни пагоубьнѣмь, прѣбываѭще въ нѥмь; тии сѫтъ наихоудьшии отъ тварии.
Въ истинѫ, тии, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ дѣла правьдьнаꙗ — тии сѫтъ наилоучьшии отъ тварии.
Мьзда ихъ при Господѣ ихъ — сокровеннаꙗ обиталища Ѥдемьскаꙗ, подъ ниже рѣкы текѫтъ, прѣбываѭще въ нихъ въ вѣкы. Богъ довольнъ ими ѥсть, и тии довольни Имь сѫтъ. Се ѥсть за того, иже боитъ сѧ Господа своѥго.

Аз-Залзала Трѧсениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда землꙗ потрѧсетъ сѧ трѧсениѥмь своимь
и землꙗ извьржетъ бремена своꙗ
и чловѣкъ речетъ: Чьто ѥи ѥсть? —
въ тъ Дьнь повѣдаѥтъ она вѣсти своѧ,
понеже Господь твои въдъхнѫлъ въ нѭ.
Въ тъ Дьнь людиѥ изидѫтъ разлѫчени, да покажѫтъ сѧ имъ дѣла ихъ.
Тако, иже сътворитъ тѧготѫ пылинкы добра, оузьритъ ѥ,
и иже сътворитъ тѧготѫ пылинкы зъла, оузьритъ ѥ.

100

Аль-Аадиꙗтъ Скакѫщии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ скакѫщиими кони, дышѫщиими,
потомь высѣкаѭщиими искры,
потомь набѣгаѭщиими на зари,
потомь въздвизаѭщиими тѣмь облакъ праха,
потомь вътаргаѭщиими тѣмь среди воинства:
въ истинѫ, чловѣкъ неблагодаренъ Господиноу своѥмоу ѥсть,
и въ истинѫ, свидѣтель на то ѥсть самъ,
и въ истинѫ, въ любъви къ богатьствоу лютъ ѥсть.
Не вѣсть ли? Ѥгда то, ѥже въ гробѣхъ, превращено бѫдетъ
и то, ѥже въ прьсьхъ, извлечено бѫдетъ —
въ истинѫ, Господь ихъ, въ тъ Дьнь, добрѣ свѣдомъ о нихъ ѥсть.

101

Аль-Кариꙗ Оударениѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Оударениѥ!
Чьто ѥсть Оударениѥ?
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Оударениѥ?
Дьнь, ѥгда людиѥ бѫдѫтъ ꙗко мѫтицы разсыпаны,
и горы бѫдѫтъ ꙗко вълна чесанаꙗ.
Тъгда, комоу вѣсы тѧжькы бѫдѫтъ,
тъ въ животѣ довольнѣ бѫдетъ.
А комоу вѣсы лехъкы бѫдѫтъ,
того обиталище — Пропасть.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто она ѥсть?
Огнь жьгѫщь.

102

Ат-Такаѳоуръ Състѧзаниѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Състѧзаниѥ въ оумножении отъвлечетъ вы,
доньдеже посѣтите гробы.
Нъ нѣи! Оувѣсте.
Потомь, нъ нѣи! Оувѣсте.
Нъ нѣи! Аще бысте вѣдали вѣдѣниѥмь извѣстьнымь —
оузьрите пламень пылаѭщь.
Потомь, въ истинѫ, оузьрите ѥ очесьмь извѣстьнымь.
Потомь, въ истинѫ, въпрошени бѫдете въ тъ Дьнь о благодатьхъ.

103

Аль-Асръ Дьнь оугасаѭщии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Клѧнѫ сѧ дьньмь оугасаѭщиимь:
въ истинѫ, чловѣчьство въ погыбели ѥсть,
развѣ тѣхъ, иже вѣроуѭтъ и творѧтъ дѣла правьдьнаꙗ, и заповѣдаѭтъ дроугъ дроугоу истинѫ, и заповѣдаѭтъ дроугъ дроугоу тврьдость.

104

Аль-Хоумаза Клеветьникъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Горе вьсꙗкоумоу клеветьникоу, хоулителю,
иже събираѥтъ богатьство и считаѥтъ ѥ,
мьнѧ, ꙗко богатьство ѥго безъсмрьтьнымь ѥго сътворило.
Нъ нѣи! Въ истинѫ, вьвьрженъ бѫдетъ въ Сокроушителꙗ.
И чьто дастъ ти разоумѣти, чьто ѥсть Сокроушитель?
Огнь Божии запалѥныи,
иже въсхищаѥтъ срьдьца.
Въ истинѫ, затворенъ ѥсть надъ ними
стълпы протѧженьными.

105

Аль-Филь Слонъ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Не видѣлъ ли ѥси, како Господь твои сътвори съ людьми Слона?
Не сътвори ли ковъ ихъ заблоуждениѥмь?
И посъла на нѧ птицѧ стаꙗми,
побиваѭщѧ ихъ камениѥмь отъ глины печеныѧ,
и сътвори ихъ ꙗко стьблиѥ поꙗдено.

106

Коурꙗшь Коурꙗшь

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

За съвѧзаниѥ Коурꙗша,
съвѧзаниѥ ихъ за пѫтьшьствиѥ зимьнеѥ и лѣтьнеѥ:
да чьтѫтъ Господа Храма сего,
Иже напита ихъ отъ глада и оутврьди ихъ отъ страха.

107

Аль-Маоунъ Малыѧ доброты

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Видѣлъ ли ѥси того, иже отъмещетъ Сѫдъ?
Тъ ѥсть, иже отъгонꙗѥтъ сиротѫ
и не побоуждаѥтъ кръмити нищаго.
Тако горе молѧщиимъ сѧ,
иже небрежьни сѫтъ о молитвѣ своѥи,
иже показоуѭтъ сѧ
и оудрьживаѭтъ малыѧ доброты.

108

Аль-Каусаръ Изобилиѥ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Въ истинѫ, дахомъ ти Изобилиѥ.
Тако молитвѫ твори Господиноу своѥмоу и жьри.
Въ истинѫ, ненавидѧщии тебе — тъ ѥсть отъсѣченыи.

109

Аль-Кафироунъ Сокрывъшии

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Рьци: О сокрывъшии!
Не чьтѫ того, ѥже чьтете,
и вы не чьтете того, ѥже чьтѫ.
И не бѫдѫ чьсти того, ѥже чьтосте,
и вы не бѫдете чьсти того, ѥже чьтѫ.
Вамъ вѣра ваша, и мьнѣ вѣра моꙗ.

110

Ан-Насръ Помощь

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Ѥгда приидетъ помощь Божиꙗ и отвьрзениѥ,
и оузьриши людии, въходѧщѧ въ вѣрѫ Божиѭ множьствами,
тъгда прослави хвалоѭ Господа своѥго и проси прощениꙗ Ѥго; въ истинѫ, Тъ ѥсть присно милоуѭщии.

111

Аль-Масадъ Влакъно

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Да погыбнѫтъ рѫцѣ Абоу Лахаба, и да погыбнетъ тъ!
Не помогло ѥмоу богатьство ѥго, ни ѥже стѧжалъ.
Вънидетъ въ огнь пламеньныи,
и жена ѥго, носѧщаꙗ дръва,
о выї ѥѧ вьрвь отъ влакъна.

112

Аль-Ихласъ Искрьность

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Рьци: Тъ ѥсть Богъ Ѥдиныи,
Богъ Присносѫщьныи.
Не роди, ни рожденъ бысть,
и нѣсть Ѥмоу равьна никътоже.

113

Аль-Фалякъ Зарꙗ

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Рьци: Прибѣгаѭ къ Господиноу Зари
отъ зъла того, ѥже сътвори,
и отъ зъла тьмы, ѥгда наступаѥтъ,
и отъ зъла дѫщѫщихъ на ѫзлы,
и отъ зъла завидѧщаго, ѥгда завидитъ.

114

Ан-Насъ Чловѣчьство

Въ имѧ Бога, Вьсемилостиваго, Прѣмилосрьдьнаго.

Рьци: Прибѣгаѭ къ Господиноу Чловѣчьства,
Владыцѣ людии,
Богоу людии,
отъ зъла шьпътъника отъстѫпаѭщаго,
шьпъчѫщаго въ прьсьхъ чловѣчьскыхъ,
отъ незримиихъ и людии.