Qur'an (eo)

Language:

Show Arabic

Al-Fatiĥa La Malfermo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Laŭdo al Dio, la Sinjoro de la Mondoj,

la Tutkompatema, la Plej Kompatema,

Reganto de la Tago de la Juĝado.

Nur Vin ni adoras kaj nur Vin ni petas pri helpo.

Gvidu nin al la Rekta Vojo,

la Vojo de tiuj, kiujn Vi favoris, ne de tiuj, kiuj kaŭzis Vian koleron al si mem, nek de tiuj, kiuj erarvagis.

Commentary

Komentoj pri Surao 1 — Al-Fatiha (La Malfermo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej ofte recitata pasaĵo en la mondo — ĉiu Dediĉito recitas ĝin almenaŭ 17 fojojn ĉiutage en la kvin preĝoj. Sep versikloj enhavantaj la tutan Recitadon (القرآن) en sema formo: Dia naturo (vv.1–3), Dia aŭtoritato (v.4), la rilato de la homaro al Dio (v.5), la preĝo por gvidado (vv.6–7).

La Basmala (v.1) estas kalkulita kiel la unua versiklo, male al aliaj suraoj. Ĉi tiu surao komenciĝas per la Nomo.

Radik-Analizo

v.1: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

بسم (bismi) — radiko س-م-و (s-m-w): nomo, sed ankaŭ altiĝi. Nomi estas levi en konscion.
الرحمن (ar-Raḥmān) — radiko ر-ح-م (r-ḥ-m): utero, kompato. La intensa formo = la TUTE-Kompatema. Sama vorto kiu malfermas Suraon 55.
الرحيم (ar-Raḥīm) — sama radiko, sed daŭra ago: Raḥmān = kompato kiel naturo; Raḥīm = kompato kiel ago.

v.2: الحمد — radiko ح-م-د

Laŭdo. Sama radiko kiel مُحَمَّد (Muḥammad, la laŭdato) kaj أحمد (Aḥmad, plej laŭdata — la nomo en 61:6). La nomo de la Profeto devenas de laŭdo.

v.4: مالك يوم الدين

الدين (ad-dīn) — radiko د-ي-ن: religio, juĝo, ŝuldo. La “Tago de Juĝo” estas la “Tago de Repago” — ĉiuj ŝuldoj estas salditaj.

v.5: إياك نعبد وإياك نستعين

نعبد — radiko ع-ب-د: servi, adori. Adoro ESTAS servo.
La emfaza strukturo إياك… وإياك — “VIN ni adoras kaj VIN ni petadas.” Ekskluziveco de la rilato.

vv.6–7: La Rekta Vojo kaj tri grupoj

الصراط المستقيم — la Rekta Vojo. مستقيم de ق-و-م (stari rekte — sama radiko kiel قيامة/resurekto).
Tri grupoj: favoratoj, kolerkaŭzintoj, erarvagantoj — eĥo de la tripartita divido de Al-Baqara (2:2–20).

Integraj Ligiloj

v.1 الرحمن ↔ 55:1: la Tute-Kompatema malfermas ambaŭ suraojn
v.2 ḥ-m-d ↔ 61:6 Ahmad: laŭdo kaj la profeta nomo dividas radikon
v.5 ع-ب-د ↔ 2:21: la dediĉo de la Malfermo respondata per la ordono de Al-Baqara

Al-Bakara La Bovino

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim.

Ĉi tiu Libro, sen dubo en ĝi, gvidas la piulojn,

kiuj kredas je la nevideblaĵo, firmstare en preĝo, kaj elspezas el tio, kion Ni donis al ili,

kaj kiuj kredas je tio, kio estis malsuprenigita al vi, kaj tio, kio estis malsuprenigita antaŭ vi, kaj firme kredas je la Postvivo,

tiuj gvidataj de sia Sinjoro, kaj ili estas tiuj, kiuj prosperus.

Vere, tiuj kiuj kaŝis — estas egale al ili, ĉu vi avertas ilin aŭ ne avertas — ili ne kredas.

Dio sigelis iliajn korojn kaj iliajn orelojn, kaj sur ilia vidkapablo estas vualo, kaj por ili estas granda puno.

Kaj el la homoj estas tiuj, kiuj diras: "Ni kredas je Dio kaj je la Lasta Tago," tamen ili ne estas kredantoj.

Ili volus trompi Dion kaj tiujn, kiuj kredas, sed ili trompas nur sin mem, kaj ili ne perceptas tion.

En iliaj koroj estas malsano, kaj Dio pligrandigas ilian malsanon, kaj por ili estas dolora puno pro tio, ke ili kutimis mensogi.

Kaj kiam oni diras al ili: "Ne faru koruptadon sur la Tero," ili diras: "Ni estas nur reformantoj."

Ne! Vere, ili estas la koruptantoj, sed ili ne perceptas tion.

Kaj kiam oni diras al ili: "Kredu kiel la popolo kredas," ili diras: "Ĉu ni kredu kiel la malsaĝuloj kredas?" Ne! Vere, ili estas la malsaĝuloj, sed ili ne scias tion.

Kaj kiam ili renkontas tiujn kiuj kredas, ili diras: "Ni kredas." Sed kiam ili retiriĝas al siaj diabloj, ili diras: "Vere, ni estas kun vi; ni nur mokis."

Dio mokos ilin kaj pligrandigos ilian transgredon, vagante blinde.

Tiuj estas ili, kiuj aĉetis eraron per gvidado, kaj ilia komerco ne profitis ilin, nek ili estas gvidataj.

Ilia simileco estas kiel la simileco de tiu, kiu bruligas fajron, kaj kiam ĝi lumigas ĉion ĉirkaŭ li, Dio forprenas ilian lumon kaj lasas ilin en mallumo — ili ne vidas.

Surdaj, mutaj, blindaj — do ili ne revenas.

Aŭ kiel pluvŝtormo el la ĉielo, en kiu estas mallumo kaj tondro kaj fulmo — ili metas siajn fingrojn en siajn orelojn kontraŭ la tondrofulmoj pro timo de morto. Kaj Dio ĉirkaŭas tiujn kiuj kaŝas.

La fulmo preskaŭ forkaptas ilian vidkapablon; kiam ajn ĝi ekbrilas por ili, ili marŝas en ĝi, kaj kiam ĝi mallumiĝas super ili, ili haltas. Kaj se Dio volus, Li forprenus ilian aŭdon kaj ilian vidon. Vere, Dio havas potencon super ĉio.

Ho homoj! Adoru vian Sinjoron, kiu kreis vin kaj tiujn antaŭ vi, por ke vi estu piaj.

Kiu faris la Teron ripozejon por vi, kaj la ĉielon konstruaĵo, kaj elsendis el la ĉielo akvon, kaj per tio produktis fruktojn kiel provizaĵon por vi. Do ne starigu rivalojn al Dio dum vi scias.

Kaj se vi dubas pri tio, kion Ni malsuprenigis sur Nian servanton, tiam alportu suraon similan al ĝi, kaj voku viajn atestantojn krom Dio, se vi estas veremaj.

Kaj se vi ne faras tion — kaj vi neniam faros — tiam timu la Fajron kies brulaĵo estas homoj kaj ŝtonoj, preparitan por tiuj kiuj kaŝas.

Kaj donu ĝojajn novaĵojn al tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn, ke por ili estas ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas. Kiam ajn ili ricevas frukton el ili kiel provizaĵon, ili diras: "Ĉi tio estas tio, kion ni ricevis antaŭe." Kaj ĝi estas donita al ili en simileco. Kaj por ili en ili estas purigitaj kunuloj, kaj en ili ili loĝas eterne.

Vere, Dio ne hontas prezenti similecon, eĉ de kulo aŭ de tio, kio estas super ĝi. Tiuj kiuj kredas scias, ke ĝi estas la vero de ilia Sinjoro, sed tiuj kiuj kaŝas diras: "Kion Dio celas per ĉi tiu simileco?" Li erarvojigas multajn per ĝi, kaj gvidas multajn per ĝi, kaj Li ne erarvojigas per ĝi krom la malpiulojn —

tiujn kiuj rompas la interligon de Dio post kiam ĝi estis starigita, kaj detranĉas tion, kion Dio ordonis kunigi, kaj faras koruptadon sur la Tero — tiuj estas la perdantoj.

Kiel vi kaŝas Dion, kiam vi estis mortaj kaj Li donis al vi vivon, poste Li mortigos vin, poste Li donos al vi vivon, poste al Li vi estos returnitaj?

Li estas tiu, kiu kreis por vi ĉion, kio estas sur la Tero, poste Li turnis Sin al la ĉielo kaj formis ilin en sep ĉielojn. Kaj Li scias pri ĉio.

Kaj kiam via Sinjoro diris al la anĝeloj: "Vere, Mi metos sur la Teron anstataŭanton," ili diris: "Ĉu Vi metos en ĝin tiun, kiu faros koruptadon en ĝi kaj verŝos sangon, dum ni gloras Vian laŭdon kaj sanktigas Vin?" Li diris: "Vere, Mi scias tion, kion vi ne scias."

Kaj Li instruis al Adamo la nomojn, ĉiujn, poste Li prezentis ilin al la anĝeloj kaj diris: "Diru al Mi la nomojn de ĉi tiuj, se vi estas veremaj."

Ili diris: "Gloro al Vi! Ni ne havas scion krom tio, kion Vi instruis al ni. Vere, Vi estas la Ĉioscia, la Saĝa."

Li diris: "Ho Adamo, diru al ili iliajn nomojn." Kaj kiam li diris al ili iliajn nomojn, Li diris: "Ĉu Mi ne diris al vi, ke Mi scias la nevideblaĵon de la ĉieloj kaj la Tero, kaj Mi scias tion, kion vi malkaŝas kaj tion, kion vi kutimis kaŝi?"

Kaj kiam Ni diris al la anĝeloj: "Kliniĝu antaŭ Adamo," ili kliniĝis, krom Ibliso — li rifuzis kaj estis fiera, kaj estis el tiuj kiuj kaŝas.

Kaj Ni diris: "Ho Adamo, loĝu vi kaj via edzo en la Ĝardeno, kaj manĝu el ĝi libere kien ajn vi volas, sed ne alproksimiĝu al ĉi tiu Arbo, por ke vi ne estu el la maljustuloj."

Tiam Satano ilin glitfaligis el ĝi, kaj eligis ilin el tio, en kio ili estis. Kaj Ni diris: "Iru malsupren, kelkaj el vi malamikaj al aliaj, kaj por vi sur la Tero estas loĝejo kaj provizaĵo por iu tempo."

Tiam Adamo ricevis de sia Sinjoro vortojn, kaj Li Sin turnis al li. Vere, Li estas la Oft-Revenanta, la Plej Kompatema.

Ni diris: "Iru malsupren el ĝi, vi ĉiuj. Kaj se venos al vi gvidado de Mi, tiam kiu ajn sekvas Mian gvidadon — neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos."

Kaj tiuj kiuj kaŝas kaj neas Niajn signojn, tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

Ho Filoj de Israelo, memoru Mian benon per kiu Mi benis vin, kaj plenumu Mian interligon kaj Mi plenumos vian interligon, kaj Min sole timu.

Kaj kredu je tio, kion Mi malsuprenigis, konfirmante tion kio estas kun vi, kaj ne estu la unuaj kiuj kovras ĝin, kaj ne vendu Miajn signojn pro malalta prezo, kaj Min sole respektu.

Kaj ne miksu la veron kun malvero, kaj ne kaŝu la veron dum vi scias.

Kaj estu firmstaraj en preĝo, kaj donu la almozojn, kaj kliniĝu kun tiuj kiuj kliniĝas.

Ĉu vi ordonas justecon al la homoj kaj forgesas vin mem, dum vi recitas la Libron? Ĉu vi ne komprenas?

Kaj serĉu helpon en pacienco kaj preĝo. Vere, ĝi estas granda afero, krom por la humilaj —

tiuj kiuj kalkulas, ke ili renkontos sian Sinjoron, kaj ke al Li ili estos returnitaj.

Ho Filoj de Israelo, memoru Mian benon per kiu Mi benis vin, kaj ke Mi preferis vin super la mondojn.

Kaj timu tagon kiam neniu animo helpos alian ion ajn, kaj neniu propeto estos akceptita de ĝi, kaj neniu elaĉetaĵo estos prenita de ĝi, kaj ili ne estos helpataj.

Kaj kiam Ni savis vin el la domo de Faraono, kiu turmentis vin per malbona puno, buĉante viajn filojn kaj ŝparante viajn virinojn. Kaj en tio estis granda provo de via Sinjoro.

Kaj kiam Ni disiĝigis la maron por vi, kaj savis vin, kaj dronigis la domon de Faraono dum vi rigardis.

Kaj kiam Ni destinis por Moseo kvardek noktojn, tiam vi prenis la bovidon post li, kaj vi estis maljustuloj.

Poste Ni pardonis vin post tio, por ke eble vi estu dankemaj.

Kaj kiam Ni donis al Moseo la Libron kaj la Distingon, por ke eble vi estu gvidataj.

Kaj kiam Moseo diris al sia popolo: "Ho mia popolo, vere vi maljustigis vin mem per via preno de la bovido. Do pentriĝu al via Kreanto, kaj mortigu vin mem. Tio estas pli bona por vi antaŭ via Kreanto." Tiam Li turnis Sin al vi. Vere, Li estas la Oft-Revenanta, la Plej Kompatema.

Kaj kiam vi diris: "Ho Moseo, ni ne kredos vin ĝis ni vidos Dion malkaŝe." Tiam la fulmotondro kaptis vin dum vi rigardis.

Poste Ni levis vin post via morto, por ke eble vi estu dankemaj.

Kaj Ni ŝirmis vin per nuboj, kaj elsendis sur vin la manaon kaj la koturnaĵojn: "Manĝu el la bonaj aferoj per kiuj Ni provizis vin." Kaj ili ne maljustigis Nin, sed sin mem ili kutimis maljustigi.

Kaj kiam Ni diris: "Eniru ĉi tiun urbon, kaj manĝu el ĝi libere kien ajn vi volas, kaj eniru la pordon en kliniĝo, kaj diru: 'Senŝarĝigo!' — Ni pardonos al vi viajn transgresojn. Kaj Ni pligrandigos la farantojn de bono."

Tiam tiuj kiuj maljustigis anstataŭigis diron alian ol tiu, kiu estis dirita al ili, kaj Ni elsendis sur tiujn kiuj maljustigis peston el la ĉielo pro tio, ke ili kutimis transgresi.

Kaj kiam Moseo serĉis akvon por sia popolo, kaj Ni diris: "Frapu per via bastono la rokon." Tiam el ĝi ŝprucis dekdu fontoj; ĉiu popolo konis sian trinklokon. "Manĝu kaj trinku el la provizaĵo de Dio, kaj ne faru malicon sur la Tero kiel koruptantoj."

Kaj kiam vi diris: "Ho Moseo, ni ne eltenos unu specon de nutraĵo, do voku vian Sinjoron por ni ke Li produktu por ni el tio, kion la Tero kreskas — el ĝiaj herboj, kaj ĝiaj kukumoj, kaj ĝia ajlo, kaj ĝiaj lentoj, kaj ĝiaj cepoj." Li diris: "Ĉu vi volas interŝanĝi tion kio estas malpli bona kontraŭ tio kio estas pli bona? Iru malsupren al establita lando, kaj vere por vi estas tio, kion vi petis." Kaj humileco kaj senhaveco estis stampitaj sur ili, kaj ili altiris sur sin koleron de Dio. Tio estis ĉar ili kutimis nei la signojn de Dio, kaj mortigi la profetojn sen rajto. Tio estis pro tio, ke ili malobeis kaj kutimis transgresi.

Vere, tiuj kiuj kredas, kaj tiuj kiuj estas Judoj, kaj la Kristanoj, kaj la Sabeanoj — kiu ajn kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj faras justajn agojn — por ili ilia rekompenco estas ĉe ilia Sinjoro, kaj neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

Kaj kiam Ni prenis vian interligon kaj levis super vin la Monton: "Tenu firme tion, kion Ni donis al vi, kun forto, kaj memoru tion kio estas en ĝi, por ke eble vi estu piaj."

Poste vi turniĝis for post tio, kaj se ne estus la graco de Dio sur vi kaj Lia kompato, vi estus inter la perdantoj.

Kaj vere vi konis tiujn inter vi kiuj transgrestis en la Sabato, kaj Ni diris al ili: "Estu simioj, malŝatataj."

Kaj Ni faris ĝin ekzempla puno por tio kio estis antaŭ ĝi kaj kio estis post ĝi, kaj admono por la piuloj.

Kaj kiam Moseo diris al sia popolo: "Vere, Dio ordonas al vi, ke vi buĉu bovinon." Ili diris: "Ĉu vi mokas nin?" Li diris: "Mi rifuĝas ĉe Dio kontraŭ esti el la nesciuloj."

Ili diris: "Voku vian Sinjoron por ni ke Li klarigu al ni kia ŝi estas." Li diris: "Vere, Li diras: Ŝi estas bovino nek maljuna nek juna, meza inter tio. Do faru tion, kion oni ordonis al vi."

Ili diris: "Voku vian Sinjoron por ni ke Li klarigu al ni kia estas ŝia koloro." Li diris: "Vere, Li diras: Ŝi estas flava bovino, brile kolora, ĝojiganta la rigardantojn."

Ili diris: "Voku vian Sinjoron por ni ke Li klarigu al ni kia ŝi estas. Vere, la bovinoj similas al ni, kaj vere, se Dio volas, ni estos gvidataj."

Li diris: "Vere, Li diras: Ŝi estas bovino ne rompita por plugi la Teron nek por akvumi la kultivaĵon, sendifekta, neniu marko sur ŝi." Ili diris: "Nun vi venis kun la vero." Tiam ili buĉis ŝin, kvankam ili preskaŭ ne faris tion.

Kaj kiam vi mortigis animon, tiam vi disputis pri ĝi, kaj Dio estis elportonta tion, kion vi kutimis kaŝi.

Tiam Ni diris: "Frapu lin per parto de ŝi." Tiel Dio donas vivon al la mortintoj, kaj montras al vi Siajn signojn, por ke eble vi komprenu.

Poste viaj koroj malmoliĝis post tio, kaj ili estas kiel ŝtonoj aŭ pli malmolaj ankoraŭ. Kaj vere, el ŝtonoj estas kelkaj el kiuj riveroj ŝprucas, kaj vere, el ili estas kelkaj kiuj fendiĝas kaj akvo eliĝas el ili, kaj vere, el ili estas kelkaj kiuj falas malsupren en respekto al Dio. Kaj Dio ne estas senatenta pri tio, kion vi faras.

Ĉu vi do esperas, ke ili kredos por vi, kiam partio el ili kutimis aŭdi la Vorton de Dio, poste distordis ĝin post kiam ili komprenis ĝin, kaj ili sciis?

Kaj kiam ili renkontas tiujn kiuj kredas, ili diras: "Ni kredas." Sed kiam kelkaj el ili retiriĝas al aliaj, ili diras: "Ĉu vi parolas al ili pri tio, kion Dio malkaŝis al vi, por ke ili disputos kun vi per tio antaŭ via Sinjoro? Ĉu vi ne komprenas?"

Ĉu ili ne scias, ke Dio scias tion, kion ili kaŝas kaj tion, kion ili proklamas?

Kaj inter ili estas neinstruitaj, kiuj ne konas la Libron krom fantazioj, kaj ili nur konjektas.

Do ve al tiuj kiuj skribas la Libron per siaj propraj manoj, poste diras: "Ĉi tio estas de Dio," por ke ili aĉetu per tio malgrandan prezon. Do ve al ili pro tio, kion iliaj manoj skribis, kaj ve al ili pro tio, kion ili profitas.

Kaj ili diras: "La Fajro ne tuŝos nin krom kelkajn tagojn." Diru: "Ĉu vi prenis interligon kun Dio — ĉar Dio ne rompos Sian interligon — aŭ ĉu vi diras pri Dio tion, kion vi ne scias?"

Ne! Kiu ajn profitas malbonon kaj lia transgreso ĉirkaŭas lin — tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

Kaj tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn, tiuj estas la kunuloj de la Ĝardeno; en ĝi ili loĝos eterne.

Kaj kiam Ni prenis la interligon de la Filoj de Israelo: "Vi ne adoros krom Dion, kaj bonfaroj al gepatroj, kaj al parencoj, kaj orfoj, kaj senhavuloj, kaj parolu al la homoj kun boneco, kaj estu firmstaraj en preĝo, kaj donu la almozojn." Poste vi turniĝis for, krom malmultaj el vi, kaj vi estas tiuj kiuj turniĝas flanken.

Kaj kiam Ni prenis vian interligon: "Vi ne verŝos vian sangon, nek elpelos vin el viaj loĝejoj." Tiam vi agnoŝkis, kaj vi estas atestantoj.

Poste estas vi, kiuj mortigas vin mem kaj elpelas parton el vi el iliaj loĝejoj, konspirante kontraŭ ili en peko kaj malamikeco. Kaj se ili venas al vi kiel kaptitoj, vi elaĉetas ilin — tamen ilia elpelo estis malpermesita al vi. Ĉu do vi kredas parton de la Libro kaj kaŝas parton? Kia do estas la rekompenco de tiu inter vi kiu faras tion, krom hontindaĵo en la vivo de ĉi tiu mondo? Kaj en la Tago de la Releviĝo ili estos turnataj al la plej severa puno. Kaj Dio ne estas senatenta pri tio, kion vi faras.

Tiuj estas ili, kiuj aĉetis la vivon de ĉi tiu mondo per la Postvivo, do ilia puno ne estos malpezigita, nek ili estos helpataj.

Kaj vere Ni donis al Moseo la Libron, kaj Ni sendis post li senditojn en sinsekvo, kaj Ni donis al Jesuo la filo de Maria la klarajn pruvojn, kaj fortikigis lin per la Sankta Spirito. Ĉu estas ke kiam ajn sendito venas al vi kun tio, kion viaj animoj ne deziras, vi fieras — kaj kelkajn vi neas kaj kelkajn vi mortigas?

Kaj ili diras: "Niaj koroj estas kovritaj." Ne, Dio malbenis ilin pro ilia kaŝado, do malmulte ili kredas.

Kaj kiam Libro venas al ili de Dio, konfirmante tion kio estas kun ili — kaj antaŭe ili kutimis preĝi por venko kontraŭ tiuj kiuj kaŝis — tamen kiam venis al ili tio, kion ili rekonis, ili kovris ĝin. Do la malbeno de Dio estas sur tiuj kiuj kaŝas.

Malbona estas tio, pro kio ili vendis sin mem — ke ili kaŝu tion kion Dio malsuprenigis, pro envio ke Dio malsuprenigu el Sia bonfaro sur kiun Li volas el Siaj servantoj. Do ili altiris sur sin koleron sur kolero, kaj por tiuj kiuj kaŝas estas humila puno.

Kaj kiam oni diras al ili: "Kredu je tio, kion Dio malsuprenigis," ili diras: "Ni kredas je tio, kio estis malsuprenigita al ni." Kaj ili kaŝas tion kio estas trans ĝi, kvankam ĝi estas la vero, konfirmante tion kio estas kun ili. Diru: "Tiam kial vi mortigis la profetojn de Dio antaŭe, se vi estis kredantoj?"

Kaj vere Moseo venis al vi kun la klaraj pruvoj, poste vi prenis la bovidon post li, kaj vi estis maljustuloj.

Kaj kiam Ni prenis vian interligon kaj levis super vin la Monton: "Tenu firme tion, kion Ni donis al vi, kun forto, kaj aŭskultu." Ili diris: "Ni aŭdas kaj ni malobeas." Kaj oni trinkigis al ili la bovidon en iliajn korojn per ilia kaŝado. Diru: "Malbona estas tio, kion via kredo ordonas al vi, se vi estas kredantoj."

Diru: "Se la loĝejo de la Postvivo estas por vi sole ĉe Dio, ekskluzive de la homoj, tiam deziru la morton, se vi estas veremaj."

Kaj ili neniam deziros ĝin, iam ajn, pro tio, kion iliaj manoj antaŭe sendis. Kaj Dio scias pri la maljustuloj.

Kaj vi trovos ilin la plej avidaj el la homoj por vivo — eĉ pli ol tiuj kiuj asocias. Iu el ili dezirus ke oni donu al li vivon de mil jaroj, tamen tio ne forigus lin de la puno ke oni donu al li vivon. Kaj Dio vidas tion, kion ili faras.

Diru: "Kiu ajn estas malamiko de Gabrielo — ĉar vere li malsuprenigis ĝin sur vian koron laŭ la permeso de Dio, konfirmante tion kio estas antaŭ ĝi, kaj kiel gvidadon kaj ĝojajn novaĵojn por la kredantoj."

Kiu ajn estas malamiko de Dio kaj Liaj anĝeloj kaj Liaj senditoj kaj Gabrielo kaj Miĥaelo — tiam vere Dio estas malamiko de tiuj kiuj kaŝas.

Kaj vere Ni malsuprenigis al vi klarajn signojn, kaj neniu kovras ilin krom la malpiuloj.

100

Ĉu estas ke kiam ajn ili faras interligon, partio de ili forĵetas ĝin? Ne, plimulto el ili ne kredas.

101

Kaj kiam venis al ili sendito de Dio, konfirmante tion kio estis kun ili, partio de tiuj kiuj ricevis la Libron ĵetis la Libron de Dio malantaŭ siajn dorsojn, kvazaŭ ili ne scius.

102

Kaj ili sekvis tion, kion la diabloj recitis super la regado de Salomono. Kaj Salomono ne kovris, sed la diabloj kaŝis, instruante la homojn magion, kaj tion kio estis malsuprenigita sur la du anĝelojn en Babelo, Harut kaj Marut. Kaj ili ne instruis al iu ajn ĝis ili diris: "Ni estas nur provo, do ne kovru." Tiam ili lernis de ili tion per kio ili apartigas viron kaj lian edzinon. Kaj ili ne damaĝas iun ajn per tio krom laŭ la permeso de Dio. Kaj ili lernas tion kio damaĝas ilin kaj ne profitas al ili. Kaj vere ili sciis ke kiu ajn aĉetas ĝin ne havas porcion en la Postvivo. Kaj vere malbona estas tio, pro kio ili vendis sin mem — se ili nur scius.

103

Kaj se ili estus kredintaj kaj piaj, rekompenco de Dio estus pli bona — se ili nur scius.

104

Ho vi kiuj kredas! Ne diru "Raaina" sed diru "Unzurna" kaj aŭskultu. Kaj por tiuj kiuj kaŝas estas dolora puno.

105

Nek tiuj kiuj kaŝas el la Libro-Popolanoj, nek tiuj kiuj asocias, deziras ke iu bono estu malsuprenigita sur vin de via Sinjoro. Kaj Dio distingas per Sia kompato kiun Li volas. Kaj Dio estas la Posedanto de granda bonfaro.

106

Kian ajn signon Ni abrogacias aŭ igas esti forgesita, Ni alportas pli bonan ol ĝi aŭ similan al ĝi. Ĉu vi ne scias ke Dio havas potencon super ĉio?

107

Ĉu vi ne scias ke al Dio apartenas la regado de la ĉieloj kaj la Tero? Kaj vi ne havas, krom Dio, iun protektanton aŭ helpanton.

108

Aŭ ĉu vi volas demandi vian senditon kiel Moseo estis demandata antaŭe? Kaj kiu ajn interŝanĝas kaŝadon kontraŭ kredo vere devojis de la ebena vojo.

109

Multaj el la Libro-Popolanoj deziras ke ili povu vin returni post via kredo al tiuj kiuj kaŝas, pro envio de si mem, post kiam la vero fariĝis klara al ili. Do pardonu kaj indulgu, ĝis Dio venigas Sian ordonon. Vere, Dio havas potencon super ĉio.

110

Kaj estu firmstaraj en preĝo kaj donu la almozojn. Kaj kian ajn bonon vi antaŭe sendas por vi mem, vi trovos ĝin ĉe Dio. Vere, Dio vidas tion, kion vi faras.

111

Kaj ili diras: "Neniu eniros la Ĝardenon krom tiu kiu estas Judo aŭ Kristano." Tiuj estas iliaj fantazioj. Diru: "Alportu vian pruvon, se vi estas veremaj."

112

Ne, sed kiu ajn dediĉas sian vizaĝon al Dio, kaj li estas faranto de bono — por li lia rekompenco estas ĉe lia Sinjoro, kaj neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

113

Kaj la Judoj diras: "La Kristanoj baziĝas sur nenio," kaj la Kristanoj diras: "La Judoj baziĝas sur nenio," tamen ili recitas la Libron. Tiel parolas tiuj kiuj ne scias, simile al ilia diro. Dio juĝos inter ili en la Tago de la Releviĝo pri tio, pri kio ili kutimis malkonsenti.

114

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu kiu malpermesas la preĝejojn de Dio, ke Lia nomo estu memorata en ili, kaj streĉas al ilia ruinigo? Tiuj — ne konvenas ke ili eniru ilin krom en timo. Por ili en ĉi tiu mondo estas hontindaĵo, kaj por ili en la Postvivo estas granda puno.

115

Kaj al Dio apartenas la Oriento kaj la Okcidento; do kien ajn vi turnas vin, tie estas la Vizaĝo de Dio. Vere, Dio estas Ĉion-Ampleksanta, Ĉioscia.

116

Kaj ili diras: "Dio prenis filon." Gloro al Li! Ne, al Li apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj la Tero; ĉiuj estas devoce obeemaj al Li.

117

La Origininto de la ĉieloj kaj la Tero — kaj kiam Li dekretas aferon, Li nur diras al ĝi: "Estu!" kaj ĝi estas.

118

Kaj tiuj kiuj ne scias diras: "Kial Dio ne parolas al ni, aŭ signo venas al ni?" Tiel diris tiuj antaŭ ili, simile al ilia diro. Iliaj koroj estas similaj. Vere Ni klarigis la signojn por popolo kiu estas certa.

119

Vere, Ni sendis vin kun la vero, kiel portanton de ĝojaj novaĵoj kaj avertanton. Kaj vi ne estos demandata pri la kunuloj de la Flamego.

120

Kaj neniam la Judoj estos kontentaj pri vi, nek la Kristanoj, ĝis vi sekvos ilian kredon. Diru: "Vere, la gvidado de Dio — tio estas la gvidado." Kaj se vi sekvos iliajn dezirojn post la scio kiu venis al vi, vi ne havos de Dio nek protektanton nek helpanton.

121

Tiuj al kiuj Ni donis la Libron, kiuj recitas ĝin kun ĝia vera recitado — tiuj kredas je ĝi. Kaj kiu ajn kovras ĝin — tiuj estas la perdantoj.

122

Ho Filoj de Israelo, memoru Mian benon per kiu Mi benis vin, kaj ke Mi preferis vin super la mondojn.

123

Kaj timu tagon kiam neniu animo helpos alian ion ajn, kaj neniu elaĉetaĵo estos akceptita de ĝi, kaj neniu propeto profitos ĝin, kaj ili ne estos helpataj.

124

Kaj kiam lia Sinjoro provis Abrahamon per vortoj, kaj li plenumis ilin, Li diris: "Vere, Mi faros vin gvidanto por la homoj." Li diris: "Kaj el mia semo?" Li diris: "Mia interligo ne ampleksas la maljustulojn."

125

Kaj kiam Ni faris la Domon lokon de reveno por la homoj kaj sanktejon — kaj prenu la stacion de Abrahamo kiel preĝlokon — kaj Ni interligis kun Abrahamo kaj Ismaelo: "Purigu Mian Domon por tiuj kiuj ĉirkaŭiras ĝin, kaj tiuj kiuj sin ligas al ĝi, kaj tiuj kiuj kliniĝas kaj prostriĝas."

126

Kaj kiam Abrahamo diris: "Mia Sinjoro, faru ĉi tion lando sekura, kaj provizu ĝiajn homojn per fruktoj — tiujn el ili kiuj kredas je Dio kaj la Lasta Tago." Li diris: "Kaj kiu ajn kaŝas, Mi donos al li ĝuon iomete, poste Mi devigos lin al la puno de la Fajro — kaj malbona estas la celo."

127

Kaj kiam Abrahamo levis la fundamentojn de la Domo, kaj Ismaelo: "Nia Sinjoro, akceptu de ni. Vere, Vi estas la Ĉion-Aŭdanta, la Ĉioscia."

128

"Nia Sinjoro, kaj faru nin ambaŭ Dediĉitojn al Vi, kaj el nia semo komunumon Dediĉitan al Vi, kaj montru al ni niajn ritojn, kaj turnu Vin al ni. Vere, Vi estas la Oft-Revenanta, la Plej Kompatema."

129

"Nia Sinjoro, kaj starigu en ilia mezo senditon el inter ili, kiu recitos al ili Viajn signojn kaj instruos ilin la Libron kaj la Saĝecon kaj purigos ilin. Vere, Vi estas la Potenca, la Saĝa."

130

Kaj kiu turniĝas for de la kredo de Abrahamo krom tiu kiu malsaĝigas sin mem? Kaj vere Ni elektis lin en ĉi tiu mondo, kaj vere en la Postvivo li estas inter la justuloj.

131

Kiam lia Sinjoro diris al li: "Submetu vin!" li diris: "Mi dediĉis min al la Sinjoro de la mondoj."

132

Kaj Abrahamo testamentis al siaj filoj tion, kaj Jakobo: "Ho miaj filoj, vere Dio elektis por vi la religion, do ne mortu krom ke vi estu Dediĉitoj."

133

Aŭ ĉu vi estis atestantoj kiam morto venis sur Jakobon, kiam li diris al siaj filoj: "Kion vi adoros post mi?" Ili diris: "Ni adoros vian Dion kaj la Dion de viaj patroj — Abrahamo kaj Ismaelo kaj Isaako — unu Dio, kaj al Li ni estas Dediĉitoj."

134

Tio estas komunumo kiu forpasis; por ĝi estas tio kion ĝi meritis, kaj por vi estas tio kion vi meritis. Kaj vi ne estos demanditaj pri tio, kion ili kutimis fari.

135

Kaj ili diras: "Estu Judoj aŭ Kristanoj, kaj vi estos gvidataj." Diru: "Ne, la kredo de Abrahamo, la rekta, kaj li ne estis el tiuj kiuj asocias."

136

Diru: "Ni kredas je Dio, kaj tio kio estis malsuprenigita al ni, kaj tio kio estis malsuprenigita al Abrahamo kaj Ismaelo kaj Isaako kaj Jakobo kaj la Triboj, kaj tio kio estis donita al Moseo kaj Jesuo, kaj tio kio estis donita al la profetoj de ilia Sinjoro. Ni ne distingas inter iuj el ili, kaj al Li ni estas Dediĉitoj."

137

Do se ili kredas simile al tio, kion vi kredas, tiam ili estas gvidataj. Kaj se ili turniĝas for, tiam ili estas nur en skismo. Kaj Dio sufiĉos al vi kontraŭ ili. Kaj Li estas la Ĉion-Aŭdanta, la Ĉioscia.

138

La tinkturado de Dio! Kaj kiu estas pli bona ol Dio en tinkturado? Kaj ni estas adorantoj de Li.

139

Diru: "Ĉu vi disputas kun ni pri Dio, kiam Li estas nia Sinjoro kaj via Sinjoro? Kaj al ni niaj agoj kaj al vi viaj agoj, kaj ni estas dediĉitaj al Li."

140

Aŭ ĉu vi diras ke Abrahamo kaj Ismaelo kaj Isaako kaj Jakobo kaj la Triboj estis Judoj aŭ Kristanoj? Diru: "Ĉu vi pli scias, aŭ Dio?" Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu kiu kaŝas atestaĵon kiun li havas de Dio? Kaj Dio ne estas senatenta pri tio kion vi faras.

141

Tio estas komunumo kiu forpasis; por ĝi estas tio kion ĝi meritis, kaj por vi estas tio kion vi meritis. Kaj vi ne estos demanditaj pri tio kion ili kutimis fari.

142

La malsaĝuloj inter la homoj diros: "Kio turnis ilin de ilia preĝdirekto, al kiu ili kutimis turniĝi?" Diru: "Al Dio apartenas la Oriento kaj la Okcidento. Li gvidas kiun Li volas al rekta vojo."

143

Kaj tiel Ni faris vin meza komunumo, por ke vi estu atestantoj super la homoj, kaj ke la Sendito estu atestanto super vi. Kaj Ni starigis ne la preĝdirekton al kiu vi kutimis turniĝi krom por ke Ni sciu tiun kiu sekvas la Senditon disde tiu kiu turniĝas sur siajn kalkanojn. Kaj vere ĝi estis granda afero, krom por tiuj kiujn Dio gvidis. Kaj Dio ne nuligus vian kredon. Vere, Dio estas al la homoj Plena de Kompato, Plej Kompatema.

144

Vere, Ni vidas la turnadon de via vizaĝo al la ĉielo; do Ni certe turnos vin al preĝdirekto kiu plaĉos al vi. Do turnu vian vizaĝon al la Sankta Preĝloko. Kaj kien ajn vi estas, turnu viajn vizaĝojn al ĝi. Kaj vere, tiuj kiuj ricevis la Libron scias ke ĝi estas la vero de ilia Sinjoro. Kaj Dio ne estas senatenta pri tio kion ili faras.

145

Kaj se vi alportus al tiuj kiuj ricevis la Libron ĉiun signon, ili ne sekvus vian preĝdirekton. Kaj vi ne estas sekvanto de ilia preĝdirekto, nek kelkaj el ili estas sekvantoj de la preĝdirekto de aliaj. Kaj se vi sekvos iliajn dezirojn post la scio kiu venis al vi, tiam vere vi estus inter la maljustuloj.

146

Tiuj al kiuj Ni donis la Libron rekonas lin kiel ili rekonas siajn proprajn filojn. Kaj vere partio el ili kaŝas la veron, kaj ili scias.

147

La vero estas de via Sinjoro, do ne estu el la dubitantoj.

148

Kaj por ĉiu estas direkto al kiu li turniĝas; do konkuru unu kun alia en bonaj faroj. Kien ajn vi estas, Dio kunvenigos vin ĉiujn. Vere, Dio havas potencon super ĉio.

149

Kaj de kie ajn vi eliras, turnu vian vizaĝon al la Sankta Preĝloko. Kaj vere ĝi estas la vero de via Sinjoro. Kaj Dio ne estas senatenta pri tio kion vi faras.

150

Kaj de kie ajn vi eliras, turnu vian vizaĝon al la Sankta Preĝloko. Kaj kien ajn vi estas, turnu viajn vizaĝojn al ĝi, por ke la homoj ne havu argumenton kontraŭ vi — krom tiuj inter ili kiuj maljustas — do ne timu ilin, sed timu Min, kaj por ke Mi perfektigu Mian benon sur vi, kaj por ke eble vi estu gvidataj.

151

Tiel same kiel Ni sendis inter vin senditon el inter vi, kiu recitas al vi Niajn signojn, kaj purigas vin, kaj instruas vin la Libron kaj la Saĝecon, kaj instruas vin tion kion vi ne sciis.

152

Do memoru Min, kaj Mi memoros vin; kaj danku al Mi, kaj ne kovru Min.

153

Ho vi kiuj kredas! Serĉu helpon en pacienco kaj preĝo. Vere, Dio estas kun la pacienculoj.

154

Kaj ne diru pri tiuj kiuj estas mortigitaj en la vojo de Dio: "Ili estas mortaj." Ne, ili vivas, sed vi ne perceptas tion.

155

Kaj certe Ni provos vin per io de timo kaj malsato, kaj perdo de riĉaĵoj kaj animoj kaj fruktoj. Kaj donu ĝojajn novaĵojn al la pacienculoj —

156

tiuj kiuj, kiam aflikto trafas ilin, diras: "Vere, ni apartenas al Dio, kaj vere, al Li ni revenas."

157

Sur tiuj estas benoj de ilia Sinjoro kaj kompato, kaj tiuj estas la ĝuste gvidataj.

158

Vere, Safa kaj Marva estas inter la ritoj de Dio. Do kiu ajn faras la pilgrimadon al la Domo, aŭ vizitas ĝin, ne estas kulpo sur li ke li ĉirkaŭiru ilin. Kaj kiu ajn faras bonon propravole — vere, Dio estas Dankema, Ĉioscia.

159

Vere, tiuj kiuj kaŝas tion kion Ni malsuprenigis de la klaraj pruvoj kaj la gvidado, post kiam Ni klarigis ĝin por la homoj en la Libro — tiuj, Dio malbenas ilin, kaj la malbenantoj malbenas ilin,

160

krom tiuj kiuj pentas kaj korektas kaj klarigas — tiuj, Mi turnos Min al ili. Kaj Mi estas la Oft-Revenanta, la Plej Kompatema.

161

Vere, tiuj kiuj kaŝis kaj mortis dum ili estas kaŝantoj — sur tiuj estas la malbeno de Dio kaj de la anĝeloj kaj de la homoj ĉiuj kune,

162

loĝante en ĝi; la puno ne estos malpezigita de ili, nek ili ricevos prokraston.

163

Kaj via Dio estas unu Dio; ne estas dio krom Li, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

164

Vere, en la kreado de la ĉieloj kaj la Tero, kaj en la alterno de la nokto kaj la tago, kaj en la ŝipoj kiuj navadas sur la maro kun tio kio profitigas la homojn, kaj en tio kion Dio malsuprenigis el la ĉielo de akvo, donante vivon per ĝi al la Tero post ĝia morto, kaj disvastigante en ĝi ĉiun vivaĵon, kaj en la turnado de la ventoj, kaj en la nuboj subigitaj inter la ĉielo kaj la Tero — estas signoj por popolo kiu komprenas.

165

Kaj el la homoj estas tiuj kiuj prenas, krom Dio, rivalojn, amante ilin kiel kun la amo de Dio. Sed tiuj kiuj kredas estas pli fortaj en amo de Dio. Kaj se tiuj kiuj maljustis povus vidi, kiam ili rigardos la punon, ke la potenco apartenas al Dio tute, kaj ke Dio estas severa en puno —

166

kiam tiuj kiuj estis sekvataj malakceptas tiujn kiuj sekvis ilin, kaj ili vidas la punon, kaj la ligoj inter ili estas distranĉitaj.

167

Kaj tiuj kiuj sekvis diras: "Se ni havus revenigon, por ke ni povus malakcepti ilin kiel ili malakceptis nin." Tiel Dio montras al ili iliajn agojn kiel angoron sur ili, kaj ili ne eliros el la Fajro.

168

Ho homoj! Manĝu el tio kio estas sur la Tero, laŭleĝa kaj bona, kaj ne sekvu la paŝojn de Satano. Vere, li estas al vi malkaŝa malamiko.

169

Li nur ordonas al vi malbonon kaj maldecaĵon, kaj ke vi diru pri Dio tion kion vi ne scias.

170

Kaj kiam oni diras al ili: "Sekvu tion kion Dio malsuprenigis," ili diras: "Ne, ni sekvas tion sur kio ni trovis niajn patrojn." Kion! Eĉ se iliaj patroj komprenis nenion kaj ne estis gvidataj?

171

Kaj la simileco de tiuj kiuj kaŝas estas kiel la simileco de tiu kiu vokas al tio kio aŭdas nenion krom krion kaj vokon. Surdaj, mutaj, blindaj — do ili ne komprenas.

172

Ho vi kiuj kredas! Manĝu el la bonaj aferoj per kiuj Ni provizis vin, kaj danku al Dio, se estas Li kiun vi adoras.

173

Li nur malpermesis al vi la mortan aĵon, kaj sangon, kaj la karnon de porko, kaj tion kio estis ofertita al alia ol Dio. Sed kiu ajn estas devigata, nek deziregante nek transgresante — ne estas kulpo sur li. Vere, Dio estas Pardonema, Plej Kompatema.

174

Vere, tiuj kiuj kaŝas tion kion Dio malsuprenigis de la Libro, kaj aĉetas per ĝi malgrandan prezon — tiuj, ili manĝas en siajn ventrojn nenion krom la Fajron. Kaj Dio ne parolos al ili en la Tago de la Releviĝo, nek Li purigos ilin, kaj por ili estas dolora puno.

175

Tiuj estas ili kiuj aĉetis eraron per gvidado, kaj punon per pardono. Kiel pacienculoj ili estas pri la Fajro!

176

Tio estas ĉar Dio malsuprenigis la Libron kun la vero. Kaj vere, tiuj kiuj malkonsentas pri la Libro estas en skismo tre for.

177

Ne estas justeco ke vi turnas viajn vizaĝojn al la Oriento kaj la Okcidento; sed justa estas tiu kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj la anĝeloj kaj la Libro kaj la profetoj, kaj donas riĉaĵon pro amo al Li al parencoj kaj orfoj kaj senhavuloj kaj vojaĝantoj kaj tiuj kiuj petas kaj por liberigo de koloj, kaj kiu estas firmstara en preĝo kaj donas la almozojn, kaj tiuj kiuj plenumas sian interligon kiam ili interligis, kaj la pacienculoj en malfavoro kaj aflikto kaj en tempo de streĉo — tiuj estas ili kiuj estas veremaj, kaj tiuj estas la piaj.

178

Ho vi kiuj kredas! Preskribita por vi estas retalio en la afero de la mortigitoj: la libera por la libera, kaj la sklavo por la sklavo, kaj la virino por la virino. Sed kiu ajn estas pardonita iomete de sia frato, tiam estu sekvo kun boneco, kaj redono al li kun boneco. Tio estas malpezigo de via Sinjoro kaj kompato. Kaj kiu ajn transgresas post tio — por li estas dolora puno.

179

Kaj por vi en retalio estas vivo, ho vi komprenplenuloj, por ke eble vi estu piaj.

180

Preskribita por vi, kiam morto proksimiĝas al iu el vi, se li postlasas bonon — la testamento por gepatroj kaj parencoj kun boneco, devo sur la piuloj.

181

Tiam kiu ajn ŝanĝas ĝin post kiam li aŭdis ĝin — la kulpo pro tio estas nur sur tiuj kiuj ŝanĝas ĝin. Vere, Dio estas Ĉion-Aŭdanta, Ĉioscia.

182

Sed kiu ajn timas de testamentinto devion aŭ maljuston, kaj rektigas aferojn inter ili — ne estas kulpo sur li. Vere, Dio estas Pardonema, Plej Kompatema.

183

Ho vi kiuj kredas! Preskribita por vi estas la fastado, tiel same kiel ĝi estis preskribita por tiuj antaŭ vi, por ke eble vi estu piaj —

184

tagoj nombrataj. Kaj kiu ajn inter vi estas malsana aŭ survojaĝe, tiam nombro de aliaj tagoj. Kaj por tiuj kiuj povas porti ĝin, elaĉetaĵo: la nutrado de senhavulo. Kaj kiu ajn faras bonon propravole, ĝi estas pli bona por li. Kaj ke vi fastu estas pli bona por vi, se vi nur scius.

185

La monato de Ramadano, en kiu estis malsuprenigita la Recitado, gvidado por la homoj, kaj klaraj pruvoj de la gvidado kaj la Distingilo. Do kiu ajn el vi atestas la monaton, li fastu ĝin. Kaj kiu ajn estas malsana aŭ survojaĝe, tiam nombro de aliaj tagoj. Dio deziras facilecon por vi, kaj ne deziras malfacilecon por vi, kaj por ke vi kompletigu la nombron, kaj por ke vi grandigu Dion pro tio ke Li gvidis vin, kaj por ke eble vi danku.

186

Kaj kiam Miaj servantoj demandas vin pri Mi — vere, Mi estas proksima. Mi respondas la vokon de la vokanto kiam li vokas al Mi. Do ili respondu al Mi kaj kredu je Mi, por ke eble ili estu ĝuste gvidataj.

187

Permesita al vi en la nokto de la fastado estas proksimiĝo al viaj virinoj. Ili estas vesto por vi kaj vi estas vesto por ili. Dio scias ke vi kutimis perfidi vin mem, do Li turnis Sin al vi kaj pardonis vin. Do nun konsoru kun ili, kaj serĉu tion kion Dio preskribis por vi. Kaj manĝu kaj trinku ĝis la blanka fadeno distingiĝas al vi de la nigra fadeno de la mateniĝo. Tiam kompletigu la fastadon ĝis la nokto. Kaj ne konsoru kun ili dum vi estas en retiriĝo en la preĝlokoj. Tiuj estas la limoj de Dio, do ne alproksimiĝu al ili. Tiel Dio klarigas Siajn signojn por la homoj, por ke eble ili estu piaj.

188

Kaj ne formanĝu vian riĉaĵon inter vi per vantaĵo, kaj ne proponalu ĝin al la juĝistoj por ke vi formanĝu parton de la riĉaĵo de la homoj per maljusto, dum vi scias.

189

Ili demandas vin pri la novlunoj. Diru: "Ili estas destinitaj tempoj por la homoj kaj por la pilgrimo." Kaj ne estas justeco ke vi eniras la domojn de iliaj malantaŭoj; sed justa estas tiu kiu estas pia. Kaj eniru la domojn per iliaj pordoj, kaj estu piaj al Dio, por ke eble vi prosperu.

190

Kaj batalu en la vojo de Dio kontraŭ tiuj kiuj batalas vin, kaj ne transgresu. Vere, Dio ne amas la transgresantojn.

191

Kaj mortigu ilin kie ajn vi trovas ilin, kaj elpelu ilin de kie ili elpelis vin. Kaj persekutado estas pli grava ol mortigo. Kaj ne batalu ilin ĉe la Sankta Preĝloko ĝis ili batalas vin en ĝi; sed se ili batalas vin, tiam mortigu ilin. Tia estas la rekompenco de tiuj kiuj kaŝas.

192

Tiam se ili ĉesas — vere, Dio estas Pardonema, Plej Kompatema.

193

Kaj batalu ilin ĝis ne estos plu persekutado, kaj la religio estos por Dio. Tiam se ili ĉesas, ne estu malamikeco krom kontraŭ la maljustuloj.

194

La sankta monato por la sankta monato, kaj la sanktaj aferoj en retalio. Do kiu ajn transgresas kontraŭ vi, transgresu kontraŭ li simile al tio per kio li transgrestis kontraŭ vi. Kaj estu piaj al Dio, kaj sciu ke Dio estas kun la piuloj.

195

Kaj elspezu en la vojo de Dio, kaj ne ĵetu vin per viaj propraj manoj en pereon. Kaj faru bonon; vere, Dio amas la farantojn de bono.

196

Kaj kompletigu la pilgrimadon kaj la viziton por Dio. Sed se vi estas malhelpitaj, tiam kia ajn oferto estas facila. Kaj ne razu viajn kapojn ĝis la oferto atingas sian destinitan lokon. Kaj kiu ajn inter vi estas malsana aŭ havas malsanon de la kapo, tiam elaĉetaĵo de fastado aŭ almozado aŭ ofero. Kaj kiam vi estas sekuraj, tiam kiu ajn ĝuas la viziton ĝis la pilgrimo — kia ajn oferto estas facila. Kaj kiu ajn ne trovas — tiam fastado de tri tagoj en la pilgrimo kaj sep kiam vi revenas; tiuj estas dek kompletaj. Tio estas por tiu kies familio ne ĉeestas ĉe la Sankta Preĝloko. Kaj estu piaj al Dio, kaj sciu ke Dio estas severa en puno.

197

La pilgrimo estas en destinitaj monatoj. Do kiu ajn entreprenas la pilgrimadon en ili — tiam neniu proksimiĝo, kaj neniu transgreso, kaj neniu disputado en la pilgrimo. Kaj kian ajn bonon vi faras, Dio scias ĝin. Kaj prenu provizaĵon; sed vere la plej bona provizaĵo estas pieco. Kaj estu piaj al Mi, ho vi komprenplenuloj.

198

Ne estas kulpo sur vi ke vi serĉu bonfaron de via Sinjoro. Kaj kiam vi eliras el Arafat, tiam memoru Dion ĉe la Sankta Monumento, kaj memoru Lin kiel Li gvidis vin, kvankam vi estis antaŭe el tiuj kiuj devojis.

199

Poste eliru de kie la homoj eliras, kaj serĉu la pardonon de Dio. Vere, Dio estas Pardonema, Plej Kompatema.

200

Kaj kiam vi kompletigis viajn ritojn, tiam memoru Dion kiel vi memoras viajn patrojn, aŭ kun pli forta memorado. Kaj el la homoj estas tiuj kiuj diras: "Nia Sinjoro, donu al ni en ĉi tiu mondo," kaj li ne havas porcion en la Postvivo.

201

Kaj el ili estas tiuj kiuj diras: "Nia Sinjoro, donu al ni en ĉi tiu mondo bonaĵon, kaj en la Postvivo bonaĵon, kaj ŝirmu nin de la puno de la Fajro."

202

Tiuj — por ili estas porcio de tio kion ili meritis. Kaj Dio estas rapida en kalkulado.

203

Kaj memoru Dion en nombrataj tagoj. Tiam kiu ajn rapidas en du tagoj, ne estas kulpo sur li; kaj kiu ajn prokrastas, ne estas kulpo sur li — por tiu kiu estas pia. Kaj estu piaj al Dio, kaj sciu ke al Li vi estos kunvenigitaj.

204

Kaj el la homoj estas tiu kies parolado plaĉas al vi en la vivo de ĉi tiu mondo, kaj li vokas Dion kiel atestanton pri tio kio estas en lia koro, tamen li estas la plej fera el kontraŭuloj.

205

Kaj kiam li turniĝas for, li strebas sur la Tero por fari koruptadon en ĝi, kaj por detrui la kultivaĵon kaj la idaron. Kaj Dio ne amas koruptadon.

206

Kaj kiam oni diras al li: "Estu pia al Dio," fiereco kaptas lin en maljusteco. Do Infero sufiĉos por li — kaj vere malbona estas la ripozo.

207

Kaj el la homoj estas tiu kiu vendas sian animon, serĉante la plaĉon de Dio. Kaj Dio estas Kompatema al la servantoj.

208

Ho vi kiuj kredas! Eniru en Dediĉon tute, kaj ne sekvu la paŝojn de Satano. Vere, li estas al vi malkaŝa malamiko.

209

Tiam se vi glitas post kiam la klaraj pruvoj venis al vi, tiam sciu ke Dio estas Potenca, Saĝa.

210

Ĉu ili atendas nenion krom ke Dio venu al ili en baldakenoj de nubo, kaj la anĝeloj, kaj la afero estas decidita? Kaj al Dio ĉiuj aferoj estas returnataj.

211

Demandu la Filojn de Israelo kiom da klaraj signoj Ni donis al ili. Kaj kiu ajn ŝanĝas la benon de Dio post kiam ĝi venis al li — tiam vere Dio estas severa en puno.

212

Ornamita por tiuj kiuj kaŝis estas la vivo de ĉi tiu mondo, kaj ili mokas tiujn kiuj kredas. Sed tiuj kiuj estas piaj estos super ili en la Tago de la Releviĝo. Kaj Dio provizas por kiu Li volas sen kalkulado.

213

La homoj estis unu komunumo; tiam Dio starigis la profetojn kiel portantojn de ĝojaj novaĵoj kaj avertantojn, kaj malsuprenigis kun ili la Libron kun la vero, por ke ĝi juĝu inter la homoj pri tio pri kio ili malkonsentiĝis. Kaj neniu malkonsentiĝis pri ĝi krom tiuj kiuj ricevis ĝin, post kiam la klaraj pruvoj venis al ili, pro envio unu kontraŭ alia. Tiam Dio gvidis tiujn kiuj kredis al la vero de tio pri kio ili malkonsentiĝis, laŭ Sia permeso. Kaj Dio gvidas kiun Li volas al rekta vojo.

214

Aŭ ĉu vi kalkulas ke vi eniros la Ĝardenon kiam ankoraŭ ne venis sur vin la similo de tio kio venis sur tiujn kiuj forpasis antaŭ vi? Malfacileco kaj malfavoro trafis ilin, kaj ili estis skuitaj, ĝis la Sendito kaj tiuj kiuj kredis kun li diris: "Kiam venas la helpo de Dio?" Ne! Vere, la helpo de Dio estas proksima.

215

Ili demandas vin kion ili elspezu. Diru: "Kian ajn bonon vi elspezas, ĝi estu por gepatroj, kaj parencoj, kaj orfoj, kaj senhavuloj, kaj vojaĝantoj. Kaj kian ajn bonon vi faras, vere Dio scias pri ĝi."

216

Preskribita por vi estas batalado, kaj ĝi estas malamata al vi. Tamen eble vi malamas aĵon kaj ĝi estas bona por vi, kaj eble vi amas aĵon kaj ĝi estas malbona por vi. Kaj Dio scias, kaj vi ne scias.

217

Ili demandas vin pri la sankta monato — batalado en ĝi. Diru: "Batalado en ĝi estas granda afero; sed turniĝi for de la vojo de Dio, kaj kaŝi Lin, kaj la Sankta Preĝloko, kaj la elpelo de ĝiaj homoj el ĝi, estas pli granda antaŭ Dio. Kaj persekutado estas pli granda ol mortigo." Kaj ili ne ĉesos batali vin ĝis ili revenigos vin de via religio, se ili povas. Kaj kiu ajn inter vi turniĝas de sia religio kaj mortas dum li estas kaŝanto — tiuj, iliaj faroj estas vanaj en ĉi tiu mondo kaj la Postvivo, kaj tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

218

Vere, tiuj kiuj kredas, kaj tiuj kiuj migris kaj strebis en la vojo de Dio — tiuj esperas la kompaton de Dio. Kaj Dio estas Pardonema, Plej Kompatema.

219

Ili demandas vin pri vino kaj hazardludoj. Diru: "En ambaŭ estas granda maljusto kaj profitoj por la homoj, sed ilia maljusto estas pli granda ol ilia profito." Kaj ili demandas vin kion ili elspezu. Diru: "La superfluan." Tiel Dio klarigas por vi la signojn, por ke eble vi meditu —

220

pri ĉi tiu mondo kaj la Postvivo. Kaj ili demandas vin pri la orfoj. Diru: "Rektigi aferojn por ili estas pli bone. Kaj se vi miksiĝas kun ili, tiam ili estas viaj fratoj." Kaj Dio scias la koruptanton disde la reformanto. Kaj se Dio volus, Li ŝarĝus vin. Vere, Dio estas Potenca, Saĝa.

221

Kaj ne edziĝu kun la virinoj kiuj asocias ĝis ili kredas. Kaj kredanta sklavino estas pli bona ol virino kiu asocias, eĉ se ŝi plaĉas al vi. Kaj ne edzigu al la viroj kiuj asocias ĝis ili kredas. Kaj kredanta sklavo estas pli bona ol viro kiu asocias, eĉ se li plaĉas al vi. Tiuj vokas al la Fajro, kaj Dio vokas al la Ĝardeno kaj pardono, laŭ Sia permeso. Kaj Li klarigas Siajn signojn por la homoj, por ke eble ili memoru.

222

Kaj ili demandas vin pri menstruado. Diru: "Ĝi estas domaĝo; do retiriĝu de la virinoj dum menstruado, kaj ne alproksimiĝu al ili ĝis ili puriĝis. Tiam kiam ili purigis sin, venu al ili kiel Dio ordonis al vi." Vere, Dio amas tiujn kiuj pentas, kaj amas tiujn kiuj purigas sin.

223

Viaj virinoj estas kultivaĵo por vi; do venu al via kultivaĵo kiamaniere vi volas. Kaj sendu antaŭen por vi mem. Kaj estu piaj al Dio, kaj sciu ke vi renkontos Lin. Kaj donu ĝojajn novaĵojn al la kredantoj.

224

Kaj ne faru Dion malhelpilo, per viaj ĵuroj, kontraŭ esti justaj kaj piaj kaj fari pacon inter la homoj. Kaj Dio estas Ĉion-Aŭdanta, Ĉioscia.

225

Dio ne punos vin pro tio kio estas senpensa en viaj ĵuroj, sed Li punos vin pro tio kion viaj koroj meritis. Kaj Dio estas Pardonema, Indulgema.

226

Por tiuj kiuj ĵuras sin for de siaj virinoj estas atendado de kvar monatoj. Tiam se ili revenas — vere, Dio estas Pardonema, Plej Kompatema.

227

Kaj se ili decidas pri eksedziĝo — tiam vere, Dio estas Ĉion-Aŭdanta, Ĉioscia.

228

Kaj eksedziĝintaj virinoj atendu per si mem tri periodojn. Kaj ne estas laŭleĝe por ili kaŝi tion kion Dio kreis en iliaj uteroj, se ili kredas je Dio kaj la Lasta Tago. Kaj iliaj edzoj havas pli grandan rajton repreni ilin en tio, se ili deziras rekonsiliĝon. Kaj por ili estas la similo de tio kio estas sur ili, en boneco. Kaj por la viroj super ili estas grado. Kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

229

Eksedziĝo estas dufoje; tiam tenado en boneco, aŭ forlaso kun boneco. Kaj ne estas laŭleĝe por vi preni el tio kion vi donis al ili ion ajn, krom se ambaŭ timas ke ili ne povas observi la limojn de Dio. Tiam se vi timas ke ambaŭ ne povas observi la limojn de Dio, ne estas kulpo sur ili en tio per kio ŝi elaĉetas sin per tio. Tiuj estas la limoj de Dio, do ne transgresu ilin. Kaj kiu ajn transgresas la limojn de Dio — tiuj estas la maljustuloj.

230

Tiam se li eksedziĝas ŝin, ŝi ne estas laŭleĝa por li poste ĝis ŝi edziniĝis al alia edzo ol li. Tiam se li eksedziĝas ŝin, ne estas kulpo sur ili ke ili revenu unu al alia, se ili kalkulas ke ili povas observi la limojn de Dio. Kaj tiuj estas la limoj de Dio; Li klarigas ilin por popolo kiu scias.

231

Kaj kiam vi eksedziĝigas virinojn kaj ili atingas sian limdaton, tiam retenu ilin en boneco, aŭ forlasu ilin en boneco. Kaj ne retenu ilin por ilia malutilo, por ke vi transgresu. Kaj kiu ajn faras tion, li vere maljustigis sian propran animon. Kaj ne prenu la signojn de Dio en mokado. Kaj memoru la benon de Dio sur vi, kaj tion kion Li malsuprenigis sur vin de la Libro kaj la Saĝeco, per kio Li admonas vin. Kaj estu piaj al Dio, kaj sciu ke Dio scias pri ĉio.

232

Kaj kiam vi eksedziĝigas virinojn kaj ili atingas sian limdaton, ne malhelpu ilin edziniĝi al siaj edzoj, kiam ili konsentis inter si en boneco. Tio estas admono por tiu inter vi kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago. Tio estas pli sana por vi kaj pli pura. Kaj Dio scias, kaj vi ne scias.

233

Kaj patrinoj mamnutru siajn infanojn dum du plenaj jaroj, por tiu kiu deziras kompletigi la mamnutradon. Kaj sur la patro estas ilia provizaĵo kaj ilia vestado, en boneco. Neniu animo estas ŝarĝita super sia kapablo. Neniu patrino estu damaĝita pro sia infano, nek patro pro sia infano. Kaj sur la heredanto estas la similo de tio. Tiam se ambaŭ deziras demamnutri per reciproka konsento kaj konsiliĝo, ne estas kulpo sur ili. Kaj se vi deziras serĉi nutristinon por viaj infanoj, ne estas kulpo sur vi, kondiĉe ke vi redonu tion kion vi donis en boneco. Kaj estu piaj al Dio, kaj sciu ke Dio vidas tion kion vi faras.

234

Kaj tiuj el vi kiuj estas prenitaj en morto kaj postlasas edzinojn — ili atendu per si mem dum kvar monatoj kaj dek tagoj. Tiam kiam ili atingas sian limdaton, ne estas kulpo sur vi en tio kion ili faras kun si mem en boneco. Kaj Dio konscias pri tio kion vi faras.

235

Kaj ne estas kulpo sur vi en tio kion vi aludas pri svatiĝo al virinoj, aŭ kaŝas en vi mem. Dio scias ke vi memoros ilin; sed ne faru sekretan interkonsenton kun ili, krom se vi parolas vorton en boneco. Kaj ne decidu pri la edzeca ligo ĝis la preskribita limdato atingas sian finon. Kaj sciu ke Dio scias kio estas en vi mem, do gardu vin de Li. Kaj sciu ke Dio estas Pardonema, Indulgema.

236

Ne estas kulpo sur vi se vi eksedziĝigas virinojn dum vi ankoraŭ ne tuŝis ilin, nek destinis por ili porcion. Kaj provizu por ili — la riĉulo laŭ siaj rimedoj, kaj la malriĉulo laŭ siaj rimedoj — provizaĵon en boneco, devo sur la farantoj de bono.

237

Kaj se vi eksedziĝigas ilin antaŭ ol vi tuŝis ilin, kaj vi jam destinis por ili porcion, tiam duono de tio kion vi destinis — krom se ili pardonas ĝin, aŭ pardonas ĝin tiu en kies mano estas la edzeca ligo. Kaj ke vi pardonu estas pli proksime al pieco. Kaj ne forgesu la gracon inter vi. Vere, Dio vidas tion kion vi faras.

238

Gardu la preĝojn, kaj la mezan preĝon, kaj staru antaŭ Dio en devoĉo.

239

Tiam se vi timas — tiam piede aŭ rajde. Kaj kiam vi estas sekuraj, tiam memoru Dion kiel Li instruis vin tion kion vi ne sciis.

240

Kaj tiuj el vi kiuj estas prenitaj en morto kaj postlasas edzinojn — testamento por iliaj edzinoj, provizaĵo por unu jaro sen elpelo. Tiam se ili foriras, ne estas kulpo sur vi en tio kion ili faras kun si mem en boneco. Kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

241

Kaj por la eksedziĝintaj virinoj, provizaĵo en boneco — devo sur la piuloj.

242

Tiel Dio klarigas por vi Siajn signojn, por ke eble vi komprenu.

243

Ĉu vi ne vidis tiujn kiuj eliris el siaj loĝejoj — kaj ili estis miloj — pro timo de morto? Tiam Dio diris al ili: "Mortu!" Poste Li donis al ili vivon. Vere, Dio estas la Posedanto de bonfaro al la homoj, sed plejparto de la homoj ne dankas.

244

Kaj batalu en la vojo de Dio, kaj sciu ke Dio estas Ĉion-Aŭdanta, Ĉioscia.

245

Kiu estas tiu kiu pruntedonu al Dio bonan prunton, por ke Li multigu ĝin por li diversmaniere? Kaj Dio malvastigas kaj vastigas, kaj al Li vi estos returnitaj.

246

Ĉu vi ne vidis la konsilantaron de la Filoj de Israelo, post Moseo, kiam ili diris al profeto ilia: "Starigu por ni reĝon, por ke ni batalu en la vojo de Dio." Li diris: "Ĉu eble, se batalado estus preskribita por vi, vi ne batalus?" Ili diris: "Kaj kial ni ne batalu en la vojo de Dio, kiam ni estis elpelitaj el niaj loĝejoj kaj niaj infanoj?" Tamen kiam batalado estis preskribita por ili, ili turniĝis for, krom malmultaj el ili. Kaj Dio scias pri la maljustuloj.

247

Kaj ilia profeto diris al ili: "Vere, Dio starigis por vi Saulon kiel reĝon." Ili diris: "Kiel li povas havi regadon super ni, kiam ni estas pli indaj je regado ol li, kaj li ne ricevis ampleksan riĉaĵon?" Li diris: "Vere, Dio elektis lin super vin, kaj pligrandigis lin abunde en scio kaj staturo. Kaj Dio donas Sian regadon al kiu Li volas. Kaj Dio estas Ĉion-Ampleksanta, Ĉioscia."

248

Kaj ilia profeto diris al ili: "Vere, la signo de lia regado estas ke la Arkeo venos al vi, en kiu estas trankvileco de via Sinjoro, kaj restaĵo de tio kion la domo de Moseo kaj la domo de Aarono postlasis, portita de la anĝeloj. Vere, en tio estas signo por vi, se vi estas kredantoj."

249

Tiam kiam Saulo ekiris kun la armeoj, li diris: "Vere, Dio provos vin per rivero. Do kiu ajn trinkas el ĝi ne estas el mi, kaj kiu ajn ne gustumas ĝin estas vere el mi, krom tiu kiu prenas manplenon per sia mano." Tamen ili trinkis el ĝi, krom malmultaj el ili. Tiam kiam li transpaŝis ĝin — li kaj tiuj kiuj kredis kun li — ili diris: "Ni ne havas forton hodiaŭ kontraŭ Goljato kaj liaj armeoj." Tiuj kiuj kalkulis ke ili renkontos Dion diris: "Kiom ofte malgranda grupo venkis grandan grupon, laŭ la permeso de Dio! Kaj Dio estas kun la pacienculoj."

250

Kaj kiam ili eliris kontraŭ Goljaton kaj liajn armeojn, ili diris: "Nia Sinjoro, elverŝu sur nin paciencon, kaj fortigu niajn piedojn, kaj donu al ni venkon super la popolo kiu kaŝas."

251

Tiam ili venkis ilin, laŭ la permeso de Dio, kaj Davido mortigis Goljaton, kaj Dio donis al li la regadon kaj la Saĝecon, kaj instruis lin el tio kion Li volas. Kaj se ne estus la forpelo de Dio de la homoj, kelkaj per aliaj, la Tero certe estus koruptita. Sed Dio estas la Posedanto de bonfaro al la mondoj.

252

Tiuj estas la signoj de Dio; Ni recitas ilin al vi en vero. Kaj vere, vi estas el la senditoj.

253

Tiuj senditoj — Ni preferis kelkajn el ili super aliaj. Inter ili estas tiu al kiu Dio parolis, kaj Li levis kelkajn el ili en gradoj. Kaj Ni donis al Jesuo la filo de Maria la klarajn pruvojn, kaj fortikigis lin per la Sankta Spirito. Kaj se Dio volus, tiuj post ili ne estus batalintaj unu kontraŭ alia, post kiam la klaraj pruvoj venis al ili. Sed ili malkonsentiĝis; kaj el ili estas tiuj kiuj kredis, kaj el ili estas tiuj kiuj kaŝis. Kaj se Dio volus, ili ne estus batalintaj unu kontraŭ alia; sed Dio faras tion kion Li volas.

254

Ho vi kiuj kredas! Elspezu el tio per kio Ni provizis vin, antaŭ ol venas tago en kiu ne estos komerco, nek amikeco, nek propeto. Kaj tiuj kiuj kaŝas — ili estas la maljustuloj.

255

Dio — ne estas dio krom Li, la Vivanta, la Memsubsistanta. Nek dormo Lin kaptas, nek dormo. Al Li apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kiu estas tiu kiu propetos ĉe Li krom laŭ Lia permeso? Li scias tion kio estas antaŭ ili kaj tion kio estas malantaŭ ili, kaj ili ampleksas nenion el Lia scio krom tion kion Li volas. Lia Trono ampleksas la ĉielojn kaj la Teron, kaj la subteno de ambaŭ ne ŝarĝas Lin. Kaj Li estas la Plej Alta, la Plej Granda.

256

Ne estas devigo en religio. Vere, ĝusta gvidado distingiĝis de eraro. Do kiu ajn kaŝas la idolon kaj kredas je Dio vere kaptis la plej firman tenilon kiu ne rompiĝos. Kaj Dio estas Ĉion-Aŭdanta, Ĉioscia.

257

Dio estas la Protektanto de tiuj kiuj kredas; Li kondukas ilin el la mallumo en la lumon. Kaj tiuj kiuj kaŝas — iliaj protektantoj estas la idolo; ili kondukas ilin el la lumo en la mallumon. Tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

258

Ĉu vi ne vidis tiun kiu disputis kun Abrahamo pri lia Sinjoro, ĉar Dio donis al li la regadon? Kiam Abrahamo diris: "Mia Sinjoro estas Tiu kiu donas vivon kaj kaŭzas morton." Li diris: "Mi donas vivon kaj kaŭzas morton." Abrahamo diris: "Vere, Dio alportas la sunon el la Oriento; tiam alportu vi ĝin el la Okcidento." Tiam tiu kiu kaŝis estis konfuzita. Kaj Dio ne gvidas la maljustigan popolon.

259

Aŭ kiel tiu kiu pasis preter urbeto, kaj ĝi falis sur siajn tegmentojn. Li diris: "Kiel Dio donos vivon al ĉi tio post ĝia morto?" Tiam Dio mortigis lin por cent jaroj, poste levis lin. Li diris: "Kiom longe vi restis?" Li diris: "Mi restis tagon, aŭ parton de tago." Li diris: "Ne, vi restis cent jarojn. Do rigardu vian manĝaĵon kaj vian trinkaĵon — ĝi ne difektiĝis. Kaj rigardu vian azenon — kaj por ke Ni faru vin signo por la homoj — kaj rigardu la ostojn, kiel Ni levas ilin, poste vestas ilin per karno." Kaj kiam ĝi estis klarigita al li, li diris: "Mi scias ke Dio havas potencon super ĉio."

260

Kaj kiam Abrahamo diris: "Mia Sinjoro, montru al mi kiel Vi donas vivon al la mortintoj." Li diris: "Ĉu vi ne kredis?" Li diris: "Jes, sed por ke mia koro estu trankvila." Li diris: "Tiam prenu kvar el la birdoj, kaj tiru ilin al vi, poste metu sur ĉiun monton porcion de ili, poste voku ilin — ili venos al vi rapide. Kaj sciu ke Dio estas Potenca, Saĝa."

261

La simileco de tiuj kiuj elspezas sian riĉaĵon en la vojo de Dio estas kiel la simileco de greno kiu produktas sep spikojn, en ĉiu spiko cent granoj. Kaj Dio multigas por kiu Li volas. Kaj Dio estas Ĉion-Ampleksanta, Ĉioscia.

262

Tiuj kiuj elspezas sian riĉaĵon en la vojo de Dio, poste ne sekvas tion kion ili elspezis per riproĉo aŭ damaĝo — por ili ilia rekompenco estas ĉe ilia Sinjoro, kaj neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

263

Afabla vorto kaj pardono estas pli bonaj ol almozo sekvata de damaĝo. Kaj Dio estas Memsufiĉa, Indulgema.

264

Ho vi kiuj kredas! Ne nuligu vian almozon per riproĉo kaj damaĝo, kiel tiu kiu elspezas sian riĉaĵon por esti vidita de la homoj kaj ne kredas je Dio kaj la Lasta Tago. Lia simileco estas kiel la simileco de glata roko sur kiu estas polvo, poste peza pluvo frapas ĝin kaj lasas ĝin nuda. Ili ne havas potencon super io ajn el tio kion ili meritis. Kaj Dio ne gvidas la popolon kiu kaŝas.

265

Kaj la simileco de tiuj kiuj elspezas sian riĉaĵon serĉante la bonplaĉon de Dio kaj por la fortikigo de siaj animoj estas kiel la simileco de ĝardeno sur altaĵo; peza pluvo frapas ĝin, kaj ĝi produktas sian frukton duoble. Kaj se peza pluvo ne frapas ĝin, tiam milda pluvo. Kaj Dio vidas tion kion vi faras.

266

Ĉu iu el vi dezirus ke li havu ĝardenon de daktelpalmoj kaj vinberujoj, sub kiu riveroj fluas, en kiu li havas ĉiun specon de frukto, tiam maljuneco frapas lin, kaj li havas feblan idaron — tiam ŭirlvento frapas ĝin, en kiu estas fajro, kaj ĝi estas forbrulinta? Tiel Dio klarigas por vi la signojn, por ke eble vi meditu.

267

Ho vi kiuj kredas! Elspezu el la bonaj aferoj kiujn vi meritis, kaj el tio kion Ni produktas por vi el la Tero. Kaj ne serĉu la malbonan el ili por elspezu, kiam vi mem ne prenus ĝin krom se vi fermus viajn okulojn pri ĝi. Kaj sciu ke Dio estas Memsufiĉa, Laŭdinda.

268

Satano promesas al vi malriĉecon kaj ordonas al vi maldecaĵon. Kaj Dio promesas al vi pardonon de Li kaj bonfaron. Kaj Dio estas Ĉion-Ampleksanta, Ĉioscia.

269

Li donas saĝecon al kiu Li volas, kaj al kiu ajn estas donita saĝeco vere estas donita abunda bono. Kaj neniu atentas krom tiuj posedantaj komprenon.

270

Kaj kian ajn elspezaĵon vi elspezas, aŭ kian ajn ĵuron vi ĵuras, vere Dio scias ĝin. Kaj por la maljustuloj ne estas helpantoj.

271

Se vi malkaŝas vian almozon, kiel bonega ĝi estas; kaj se vi kaŝas ĝin kaj donas ĝin al la malriĉuloj, tio estas pli bona por vi, kaj ĝi kompensas por vi kelkajn el viaj misfaroj. Kaj Dio konscias pri tio kion vi faras.

272

Sur vi ne estas ilia gvidado, sed Dio gvidas kiun Li volas. Kaj kian ajn bonon vi elspezas estas por vi mem, kaj vi elspezas nur serĉante la Vizaĝon de Dio. Kaj kia ajn bono kiun vi elspezas estos repagita al vi plene, kaj vi ne estos maljustigitaj.

273

Por la malriĉuloj kiuj estas limigitaj en la vojo de Dio, kiuj ne povas vojaĝi en la lando — la nescianto opinias ilin riĉaj pro ilia reteniĝemo — vi konas ilin per ilia marko; ili ne almozpetas de la homoj senvonte. Kaj kian ajn bonon vi elspezas, vere Dio scias ĝin.

274

Tiuj kiuj elspezas sian riĉaĵon nokte kaj tage, sekrete kaj malkaŝe — por ili ilia rekompenco estas ĉe ilia Sinjoro, kaj neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

275

Tiuj kiuj formanĝas uzuron ne staros krom kiel staras tiu kiun Satano konfuzigis per sia tuŝo. Tio estas ĉar ili diras: "Komerco estas nur kiel uzuro." Tamen Dio laŭleĝigis komercon kaj malpermesis uzuron. Do kiu ajn ricevas admonon de sia Sinjoro kaj ĉesas — por li estas tio kio pasis, kaj lia afero estas ĉe Dio. Kaj kiu ajn revenas — tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

276

Dio detruas uzuron kaj pliigas almozon. Kaj Dio ne amas iun ajn persisteman kaŝanton, pekan.

277

Vere, tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn kaj estas firmstaraj en preĝo kaj donas la almozojn — por ili ilia rekompenco estas ĉe ilia Sinjoro, kaj neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

278

Ho vi kiuj kredas! Estu piaj al Dio, kaj forlasu tion kio restas de uzuro, se vi estas kredantoj.

279

Tiam se vi ne faras, estu informitaj pri milito de Dio kaj Lia Sendito. Kaj se vi pentas, tiam por vi estas la ĉefaj sumoj de via riĉaĵo; vi ne maljustigas kaj vi ne estas maljustigataj.

280

Kaj se iu estas en malfacileco, tiam prokrasto ĝis facileco. Kaj ke vi donas ĝin kiel almozdonon estas pli bone por vi, se vi nur scius.

281

Kaj atentu tagon en kiu vi estos returnitaj al Dio; tiam ĉiu animo estos repagita plene tion kion ĝi meritis, kaj ili ne estos maljustigataj.

282

Ho vi kiuj kredas! Kiam vi kontraktas ŝuldon unu kun alia por fiksa limtempo, skribu ĝin. Kaj skribu skribisto ĝin inter vi en justeco. Kaj skribisto ne rifuzu skribi kiel Dio instruis lin; do li skribu, kaj li kiu ŝuldas la ŝuldon diktu, kaj li estu pia al Dio sia Sinjoro kaj ne malpliigu ion el ĝi. Tiam se tiu kiu ŝuldas la ŝuldon estas feblmensa, aŭ malforta, aŭ ne povas mem dikti, tiam lia gardanto diktu en justeco. Kaj voku du atestantojn el inter viaj viroj, kaj se ne estas du viroj, tiam viron kaj du virinojn el tiuj kiujn vi aprobas kiel atestantojn, por ke se unu el la du eraras, la alia povu rememorigi ŝin. Kaj la atestantoj ne rifuzu kiam ili estas vokitaj. Kaj ne laciĝu skribi ĝin, estu ĝi malgranda aŭ granda, ĝis ĝia limtempo. Tio estas pli justa antaŭ Dio kaj pli rekta por atestado, kaj pli verŝajne ke vi ne dubos — krom se ĝi estas nuna transakcio kiun vi faras inter vi; tiam ne estas kulpo sur vi ke vi ne skribas ĝin. Kaj havu atestantojn kiam vi vendas unu al alia. Kaj neniu skribisto estu damaĝita, nek iu atestanto. Kaj se vi faras tion, tiam vere estas malpieco en vi. Kaj estu piaj al Dio; kaj Dio instruas vin. Kaj Dio scias pri ĉio.

283

Kaj se vi estas survojaĝe kaj ne trovas skribiston, tiam garantiaĵoj tenataj en mano. Kaj se iu el vi komisias alian, tiam tiu al kiu oni komisias plenumu sian komision, kaj li estu pia al Dio sia Sinjoro. Kaj ne kaŝu atestadon. Kaj kiu ajn kaŝas ĝin — vere lia koro estas peka. Kaj Dio scias pri tio kion vi faras.

284

Al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kaj ĉu vi malkaŝas tion kio estas en vi mem aŭ kaŝas ĝin, Dio vokos vin al respondeco pri ĝi. Tiam Li pardonas kiun Li volas kaj punas kiun Li volas. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

285

La Sendito kredas je tio kio estis malsuprenigita al li de lia Sinjoro, kaj la kredantoj. Ĉiu kredas je Dio kaj Liaj anĝeloj kaj Liaj Libroj kaj Liaj senditoj — "Ni ne distingas inter iuj el Liaj senditoj" — kaj ili diras: "Ni aŭdas kaj ni obeas. Vian pardonon, nia Sinjoro, kaj al Vi estas la vojaĝo."

286

Dio ne ŝarĝas animon super ĝia kapablo. Por ĝi estas tio kion ĝi meritis, kaj kontraŭ ĝi estas tio kion ĝi akiris. "Nia Sinjoro, ne punu nin se ni forgesas aŭ eraras. Nia Sinjoro, kaj ne metu sur nin ŝarĝon kiel Vi metis sur tiujn antaŭ ni. Nia Sinjoro, kaj ne ŝarĝu nin per tio por kio ni ne havas forton. Kaj pardonu nin, kaj indulgu nin, kaj kompatu nin. Vi estas nia Mastro, do donu al ni venkon super la popolo kiu kaŝas."

Commentary

Komentoj pri Surao 2 — Al-Baqara (La Bovino)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej longa surao (286 versikloj), servanta kiel ampleksa ĉarto: teologio, leĝo, historio, spirita gvidado. Ĝi malfermas per la tripartita divido de la homaro — kredantoj, kaŝantoj (k-f-r), kaj hipokrituloj — poste etendas la tapiserion de Adam ĝis Abraham ĝis la nova komunumo.

Ĉefaj Radik-Trovoj

“kaŝi” por كفر (k-f-r)

La radiko signifas kovri, kaŝi. Terkulturisto estas كافر ĉar li kovras semojn per tero. “Malkredi” trudas teologian kategorion; la Recitado priskribas agon — kaŝi la veron jam konatan (v.42: “ne kaŝu la veron dum vi scias”).

v.30: La Anstataŭanto (خليفة)

Radiko خ-ل-ف: sukcedi, deputiĝi. Adamo kiel Dia anstataŭanto sur la tero. En v.31 Dio instruas al Adamo “la nomojn” — la البيان (Esprimon) de 55:4. La supero de Adamo super la anĝeloj kuŝas en scio, ne en potenco.

v.62: Pluralismo

“Tiuj kiuj kredis, kaj la Judoj, kaj la Kristanoj, kaj la Sabeoj — kiu ajn kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj agas bone — ili havos sian rekompencon.” Pluralismo kiel Dia principo, ne anomalio.

v.131: “Mi dediĉis min” (أسلمت)

Abraham diras: “mi dediĉis min al la Sinjoro de la mondoj” — radiko س-ل-م. Li ne “iĝis Islamano”; li priskribas staton de tuteco kaj dediĉo. Ĉi tio restarigis la universalismon de la Recitado.

v.256: “Neniu devigo en religio”

لا إكراه في الدين — radiko ك-ر-ه: devigi. Sama radiko kiel en 24:33 (devigo de korp-ekspluatado). La kontraŭ-deviga principo estas unuigita: oni ne povas devigi iun en religion, nek en korpo-ekspluatadon.

Integraj Ligiloj

v.3 “kredas je la kaŝitaĵo” (الغيب) ↔ 4:34 “gardantoj de la kaŝitaĵo”: la kaŝitaĵo kiel daŭra fadeno
v.48 neniu animo helpas alian ↔ 55:26 “ĉio sur ĝi pereas”: egaleco antaŭ Dio
v.50 fendis la maron (ف-ر-ق) ↔ 77:4 فارقات: la dispartigo de maro kaj de vero/malvero dividas radikon
v.131 dediĉo de Abraham ↔ 3:67 “li estis rekta, dediĉita”: la sama deklaro tra suraoj

Al-Imran La Familio de Imran

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim.

Dio — ne estas dio krom Li, la Vivanta, la Memsubsistanta.

Li malsuprenigis sur vin la Libron en vero, konfirmante tion kio estis antaŭ ĝi, kaj Li malsuprenigis la Toraon kaj la Evangelion

antaŭe, kiel gvidadon por la homoj, kaj Li malsuprenigis la Distingon. Vere, tiuj kiuj kaŝis la signojn de Dio, por ili estas severa puno. Kaj Dio estas Potenca, Sinjoro de Retribuo.

Vere, de Dio nenio estas kaŝita sur la Tero nek en la ĉielo.

Li estas tiu kiu formas vin en la uteroj kiel Li volas. Ne estas dio krom Li, la Potenca, la Saĝa.

Li estas tiu kiu malsuprenigis sur vin la Libron; en ĝi estas versikloj firmaj en signifo — ili estas la patrino de la Libro — kaj aliaj kiuj estas alegoriaj. Rilate al tiuj en kies koroj estas devio, ili sekvas tion kio estas alegoria en ĝi, serĉante malkonsenton kaj serĉante ĝian interpreton. Kaj neniu scias ĝian interpreton krom Dio kaj tiuj firmaj en scio. Ili diras: "Ni kredas je ĝi; ĉio estas de nia Sinjoro." Kaj neniu atentas krom tiuj posedantaj komprenon.

"Nia Sinjoro, ne devigu niajn korojn post kiam Vi gvidis nin, kaj donacu al ni kompaton de Via ĉeesto. Vere, Vi estas la Donanto."

"Nia Sinjoro, vere Vi estas la Kunveniganto de la homoj por Tago pri kiu ne estas dubo. Vere, Dio ne malsukcesas la rendevuon."

Vere, tiuj kiuj kaŝis — ilia riĉaĵo kaj iliaj infanoj ne helpos ilin kontraŭ Dio. Kaj tiuj estas la brulaĵo de la Fajro.

Kiel la kutimo de la popolo de Faraono kaj tiuj antaŭ ili — ili neis Niajn signojn, do Dio kaptis ilin pro iliaj pekoj. Kaj Dio estas severa en puno.

Diru al tiuj kiuj kaŝis: "Vi estos venkitaj kaj kunvenigitaj en Inferon — kaj malbona estas la ripozejo."

Vere estis signo por vi en du kompanioj kiuj renkontiĝis: unu kompanio batalante en la vojo de Dio, kaj alia kiu kaŝis — ili vidis ilin duoble siaj en la vido de la okulo. Kaj Dio fortigas per Sia helpo kiun Li volas. Vere, en tio estas leciono por tiuj posedantaj vizion.

Beliga por la homoj estas la amo al deziroj — de virinoj kaj filoj, kaj amasigitaj trezoroj de oro kaj arĝento, kaj markitaj ĉevaloj, kaj brutaroj, kaj plugata tero. Tio estas la provizaĵo de la vivo de ĉi tiu mondo, kaj Dio — ĉe Li estas la plej bela rekompenco.

Diru: "Ĉu mi diru al vi pri tio kio estas pli bona ol tio? Por tiuj kiuj estas piaj, ĉe ilia Sinjoro estas ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas, kie ili loĝas eterne, kaj purigitaj kunuloj, kaj bonplaĉo de Dio." Kaj Dio vidas Siajn servantojn —

tiujn kiuj diras: "Nia Sinjoro, vere ni kredis, do pardonu al ni niajn pekojn kaj gardu nin de la puno de la Fajro" —

la pacienculojn, kaj la veremajn, kaj la devotajn, kaj la elspezantojn, kaj tiujn kiuj serĉas pardonon ĉe la mateniĝoj.

Dio atestas ke ne estas dio krom Li — kaj la anĝeloj kaj tiuj posedantaj scion — observante justecon. Ne estas dio krom Li, la Potenca, la Saĝa.

Vere, la religio ĉe Dio estas Dediĉo. Kaj tiuj kiuj ricevis la Libron malkonsentiĝis nur post kiam scio venis al ili, pro envio inter si. Kaj kiu ajn kaŝas la signojn de Dio — vere, Dio estas rapida en kalkulado.

Kaj se ili disputas kun vi, diru: "Mi dediĉis mian vizaĝon al Dio, kaj kiu ajn sekvas min." Kaj diru al tiuj kiuj ricevis la Libron kaj la neinstruitaj: "Ĉu vi submetas vin?" Kaj se ili Submetas sin, tiam ili estas gvidataj. Kaj se ili turniĝas for, tiam sur vi estas nur la transdono. Kaj Dio vidas Siajn servantojn.

Vere, tiuj kiuj neas la signojn de Dio kaj mortigas la profetojn sen rajto, kaj mortigas tiujn kiuj ordonas justecon inter la homoj — donu al ili novaĵojn de dolora puno.

Tiuj estas ili kies faroj nuliĝis en ĉi tiu mondo kaj la Postvivo, kaj ili ne havas helpantojn.

Ĉu vi ne vidis tiujn kiuj ricevis porcion de la Libro, estante vokitaj al la Libro de Dio por ke ĝi juĝu inter ili, tiam partio el ili turniĝis for, kaj ili estas malkonsentiĝantaj?

Tio estas ĉar ili diris: "La Fajro ne tuŝos nin krom kelkajn tagojn." Kaj iluziigis ilin en ilia religio tio kion ili kutimis fabriki.

Tiam kiel estos kiam Ni kunvenigos ilin por Tago pri kiu ne estas dubo, kaj ĉiu animo estos pagita plene tion kion ĝi meritis, kaj ili ne estos maljustigataj?

Diru: "Ho Dio, Mastro de Suvereneco, Vi donas suverenecon al kiu Vi volas kaj Vi forprenas suverenecon de kiu Vi volas, kaj Vi altigas kiun Vi volas kaj Vi malaltigas kiun Vi volas. En Via mano estas la Bono. Vere, Vi havas potencon super ĉio.

Vi igas la nokton eniri en la tagon kaj Vi igas la tagon eniri en la nokton, kaj Vi elportas la vivanton el la mortinto kaj Vi elportas la mortinton el la vivanto. Kaj Vi provizas por kiu Vi volas sen kalkulado."

La kredantoj ne prenu tiujn kiuj kaŝas kiel gardantojn anstataŭ la kredantojn. Kaj kiu ajn faras tion havas nenion de Dio, krom se vi gardas vin kontraŭ ili kun singardeco. Kaj Dio avertas vin pri Si Mem. Kaj al Dio estas la fino de la vojaĝo.

Diru: "Ĉu vi kaŝas tion kio estas en viaj koroj aŭ malkaŝas ĝin, Dio scias ĝin. Kaj Li scias tion kio estas en la ĉieloj kaj kio estas sur la Tero. Kaj Dio havas potencon super ĉio."

La Tago kiam ĉiu animo trovos tion kion ĝi faris de bono alportita, kaj tion kion ĝi faris de malbono — ĝi deziros ke inter ĝi kaj tio estus fora distanco. Kaj Dio avertas vin pri Si Mem. Kaj Dio estas Bona al Siaj servantoj.

Diru: "Se vi amas Dion, tiam sekvu min; Dio amos vin kaj pardonos al vi viajn pekojn. Kaj Dio estas Pardonema, Kompatema."

Diru: "Obeu Dion kaj la Senditon." Kaj se ili turniĝas for, tiam vere Dio ne amas tiujn kiuj kaŝas.

Vere, Dio elektis Adamon kaj Noan kaj la familion de Abrahamo kaj la familion de Imran super ĉiujn mondojn —

idaron unu de alia. Kaj Dio estas Aŭdanta, Scianta.

Kiam la edzino de Imran diris: "Mia Sinjoro, vere mi ĵuris al Vi tion kio estas en mia utero, dediĉita. Do akceptu ĝin de mi. Vere, Vi estas la Aŭdanta, la Scianta."

Kaj kiam ŝi naskis ŝin, ŝi diris: "Mia Sinjoro, vere mi naskis inon" — kaj Dio sciis plej bone kion ŝi naskis — "kaj la viro ne estas kiel la ino. Kaj vere mi nomis ŝin Maria, kaj vere mi komisias ŝin kaj ŝian idaron al Via protekto kontraŭ Satano la malbenita."

Do ŝia Sinjoro akceptis ŝin kun boneca akcepto, kaj igis ŝin kreski kun boneca kreso, kaj Zeĥarjo ricevis prizorgon de ŝi. Kiam ajn Zeĥarjo eniris la sanktejon, li trovis ĉe ŝi provizaĵon. Li diris: "Ho Maria, de kie venas ĉi tio al vi?" Ŝi diris: "Ĝi estas de Dio. Vere, Dio provizas por kiu Li volas sen kalkulado."

Tie Zeĥarjo vokis sian Sinjoron. Li diris: "Mia Sinjoro, donacu al mi de Via ĉeesto bonan idaron. Vere, Vi estas la Aŭdanto de preĝo."

Kaj la anĝeloj vokis al li dum li staris preĝante en la sanktejo: "Dio donas al vi novaĵojn pri Johano, konfirmante Vorton de Dio, kaj ĉefo, kaj sinbridanto, kaj profeto el inter la justuloj."

Li diris: "Mia Sinjoro, kiel mi havos knabon kiam maljunaĝo atingis min kaj mia edzino estas senfrukta?" Li diris: "Tiel — Dio faras tion kion Li volas."

Li diris: "Mia Sinjoro, donu al mi signon." Li diris: "Via signo estas ke vi ne parolos al la homoj dum tri tagoj krom per gesto. Kaj memoru vian Sinjoron multe, kaj gloru Lin vespere kaj matene."

Kaj kiam la anĝeloj diris: "Ho Maria, vere Dio elektis vin kaj purigis vin kaj elektis vin super la virinojn de ĉiuj mondoj.

Ho Maria, estu devota al via Sinjoro kaj prostriĝu kaj kliniĝu kun tiuj kiuj kliniĝas."

Tio estas el la novaĵoj de la nevideblaĵo kiun Ni malkaŝas al vi. Kaj vi ne estis kun ili kiam ili ĵetis siajn plumojn, kiu el ili estu la gardanto de Maria. Kaj vi ne estis kun ili kiam ili disputis.

Kiam la anĝeloj diris: "Ho Maria, vere Dio donas al vi novaĵojn pri Vorto de Li, kies nomo estas la Mesio, Jesuo filo de Maria, glora en ĉi tiu mondo kaj la Postvivo, kaj el tiuj proksimigitaj.

Kaj li parolos al la homoj en la lulilo kaj en vireco, kaj li estas el la justuloj."

Ŝi diris: "Mia Sinjoro, kiel mi havos infanon kiam neniu viro tuŝis min?" Li diris: "Tiel — Dio kreas tion kion Li volas. Kiam Li dekretas aferon, Li nur diras al ĝi: Estu! kaj ĝi estas."

Kaj Li instruos lin la Libron kaj la Saĝecon kaj la Toraon kaj la Evangelion,

kaj senditon al la Filoj de Israelo: "Vere mi venas al vi kun signo de via Sinjoro — ke mi formas por vi el argilo la similecon de birdo, poste mi spiras en ĝin kaj ĝi fariĝas birdo laŭ la permeso de Dio. Kaj mi sanigas la blindulon kaj la leproulon, kaj mi donas vivon al la mortintoj laŭ la permeso de Dio. Kaj mi informas vin pri tio kion vi manĝas kaj kion vi konservas en viaj domoj. Vere, en tio estas signo por vi, se vi estas kredantoj.

Kaj konfirmante tion kio estis antaŭ mi de la Torao, kaj por laŭleĝigi por vi parton de tio kio estis malpermesita al vi. Kaj mi venas al vi kun signo de via Sinjoro, do estu piaj al Dio kaj obeu min.

Vere, Dio estas mia Sinjoro kaj via Sinjoro, do adoru Lin. Ĉi tio estas rekta vojo."

Kaj kiam Jesuo perceptis kaŝadon de ili, li diris: "Kiuj estas miaj helpantoj al Dio?" La Revenintoj diris: "Ni estas la helpantoj de Dio. Ni kredas je Dio, kaj atestu ke ni estas Dediĉitoj."

"Nia Sinjoro, ni kredas je tio kion Vi malsuprenigis kaj ni sekvas la Senditon, do enskribu nin kun la atestantoj."

Kaj ili intrisis, kaj Dio intrisis. Kaj Dio estas la plej bona el intrisantoj.

Kiam Dio diris: "Ho Jesuo, vere Mi igos vin morti kaj levos vin al Mi kaj purigos vin de tiuj kiuj kaŝis, kaj faros tiujn kiuj sekvas vin super tiujn kiuj kaŝis ĝis la Tago de la Releviĝo. Poste al Mi estas via reveno, kaj Mi juĝos inter vi pri tio pri kio vi kutimis malkonsenti.

Rilate al tiuj kiuj kaŝis, Mi punos ilin per severa puno en ĉi tiu mondo kaj la Postvivo, kaj ili ne havos helpantojn.

Kaj rilate al tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn, Li pagos al ili iliajn salajrojn plene. Kaj Dio ne amas la maljustulojn."

Tion Ni recitas al vi de la signoj kaj la saĝa memorigo.

Vere, la simileco de Jesuo ĉe Dio estas kiel la simileco de Adamo — Li kreis lin el polvo, poste Li diris al li: Estu! kaj li estis.

La vero estas de via Sinjoro, do ne estu el la dubitantoj.

Kaj kiu ajn disputas kun vi pri li, post kio venis al vi de scio, diru: "Venu, ni voku niajn filojn kaj viajn filojn, kaj niajn virinojn kaj viajn virinojn, kaj nin mem kaj vin mem, tiam ni invoku kaj metu la malbenon de Dio sur la mensogantojn."

Vere, ĉi tio estas la vera raporto. Kaj ne estas dio krom Dio. Kaj vere, Dio — Li estas la Potenca, la Saĝa.

Kaj se ili turniĝas for, tiam vere Dio scias pri la koruptantoj.

Diru: "Ho Libro-Popolanoj, venu al vorto egala inter ni kaj vi — ke ni adoru neniun krom Dio, kaj ke ni asociu nenion kun Li, kaj ke neniu el ni prenu aliajn kiel sinjorojn krom Dio." Kaj se ili turniĝas for, tiam diru: "Atestu ke ni estas Dediĉitoj."

Ho Libro-Popolanoj, kial vi disputas pri Abrahamo, kiam la Torao kaj la Evangelio ne estis malsuprenigitaj krom post li? Ĉu vi ne komprenas?

Jen! Vi estas tiuj kiuj disputis pri tio pri kio vi havis scion; kial do vi disputas pri tio pri kio vi ne havas scion? Kaj Dio scias, kaj vi ne scias.

Abrahamo estis nek Judo nek Kristano, sed li estis rekta, dediĉita, kaj li ne estis el tiuj kiuj asocias.

Vere, la plej proksimaj el la homoj al Abrahamo estas tiuj kiuj sekvis lin, kaj ĉi tiu Profeto, kaj tiuj kiuj kredas. Kaj Dio estas la Gardanto de la kredantoj.

Partio de la Libro-Popolanoj dezirus ke ili povu devojigi vin, sed ili devigas nur sin mem, kaj ili ne perceptas tion.

Ho Libro-Popolanoj, kial vi neas la signojn de Dio dum vi atestas?

Ho Libro-Popolanoj, kial vi konfuzas la veron kun malvero kaj kaŝas la veron dum vi scias?

Kaj partio de la Libro-Popolanoj diris: "Kredu je tio kio estis malsuprenigita sur tiujn kiuj kredas komence de la tago, kaj kovru ĝin ĉe la fino de ĝi, por ke eble ili revenu."

"Kaj fidu nur tiun kiu sekvas vian religion." Diru: "Vere, la gvidado estas la gvidado de Dio — ke oni ricevos la similan de tio kion vi ricevis, aŭ ili disputas kun vi antaŭ via Sinjoro." Diru: "Vere, la bonfaro estas en la mano de Dio; Li donas ĝin al kiu Li volas. Kaj Dio estas Ĉion-Ampleksanta, Scianta.

Li elektas por Sia kompato kiun Li volas. Kaj Dio estas Sinjoro de Granda Bonfaro."

Kaj el la Libro-Popolanoj estas tiu kiu, se vi komisias al li trezoron, redonos ĝin al vi. Kaj el ili estas tiu kiu, se vi komisias al li unu moneron, ne redonos ĝin al vi krom se vi restas staranta super li. Tio estas ĉar ili diras: "Ne estas vojo kontraŭ ni pri la neinstruitaj." Kaj ili parolas mensogon kontraŭ Dio dum ili scias.

Ne! Kiu ajn plenumas sian interligon kaj estas pia — tiam vere Dio amas la piulojn.

Vere, tiuj kiuj vendas la interligon de Dio kaj siajn ĵurojn pro malalta prezo — tiuj ne havos porcion en la Postvivo. Kaj Dio ne parolos al ili nek rigardos ilin en la Tago de la Releviĝo, nek Li purigos ilin. Kaj por ili dolora puno.

Kaj vere, inter ili estas partio kiu tordas siajn langojn kun la Libro, por ke vi opiniu ĝin el la Libro, kaj ĝi ne estas el la Libro. Kaj ili diras: "Ĝi estas de Dio," kaj ĝi ne estas de Dio. Kaj ili parolas mensogon kontraŭ Dio dum ili scias.

Ne konvenas por mortulo ke Dio donu al li la Libron kaj la Juĝon kaj la Profetecon, poste ke li diru al la homoj: "Estu servantoj de mi anstataŭ Dio." Prefere: "Estu viroj de la Sinjoro, ĉar vi kutimis instrui la Libron kaj ĉar vi kutimis studi."

Nek li ordonus al vi preni la anĝelojn kaj la profetojn kiel sinjorojn. Ĉu li ordonus al vi kaŝi post kiam vi estas Dediĉitoj?

Kaj kiam Dio prenis la interligon de la profetoj: "Kion ajn Mi donas al vi de la Libro kaj la Saĝeco, tiam venas al vi sendito konfirmante tion kio estas kun vi — vi certe kredos je li kaj vi certe helpos lin." Li diris: "Ĉu vi konfirmas, kaj ĉu vi prenas sur vin Mian ŝarĝon en tio?" Ili diris: "Ni konfirmas." Li diris: "Tiam atestu, kaj Mi estas kun vi inter la atestantoj."

Kaj kiu ajn turniĝas for post tio — tiuj estas la malpiuloj.

Ĉu ili serĉas alian ol la religion de Dio, kiam al Li Dediĉis sin kiu ajn estas en la ĉieloj kaj la Tero, volonte kaj nevole, kaj al Li ili estos returnitaj?

Diru: "Ni kredas je Dio kaj tio kio estis malsuprenigita sur nin kaj tio kio estis malsuprenigita sur Abrahamon kaj Ismaelon kaj Isaakon kaj Jakobon kaj la Tribojn, kaj tio kio estis donita al Moseo kaj Jesuo kaj la profetoj de ilia Sinjoro. Ni ne distingas inter iuj el ili, kaj al Li ni estas Dediĉitoj."

Kaj kiu ajn serĉas alian ol Dediĉon kiel religion, ĝi ne estos akceptita de li, kaj en la Postvivo li estos el la perdantoj.

Kiel Dio gvidos popolon kiu kaŝis post sia kredo, kaj post kiam ili atestis ke la Sendito estas vera, kaj post kiam la klaraj pruvoj venis al ili? Kaj Dio ne gvidas la maljustan popolon.

Tiuj — ilia rekompenco estas ke sur ili estas la malbeno de Dio kaj de la anĝeloj kaj de la homoj ĉiuj kune,

loĝante en ĝi. La puno ne estos malpezigita por ili, nek ili ricevos prokraston.

Krom tiuj kiuj pentas post tio kaj korektas — tiam vere Dio estas Pardonema, Kompatema.

Vere, tiuj kiuj kaŝas post sia kredo, poste pliigas en kaŝado — ilia pento ne estos akceptita. Kaj tiuj estas la erarvojiĝintoj.

Vere, tiuj kiuj kaŝis kaj mortas dum ili estas kaŝantoj — ne estos akceptita de iu el ili la plenego de oro de la Tero, eĉ se li elaĉetus sin per ĝi. Tiuj — por ili dolora puno, kaj ili ne havos helpantojn.

Vi ne atingos justecon ĝis vi elspezos el tio kion vi amas. Kaj kion ajn vi elspezas de io ajn, vere Dio scias pri ĝi.

Ĉiu nutraĵo estis laŭleĝa por la Filoj de Israelo krom tio kion Israelo malpermesis al si mem antaŭ ol la Torao estis malsuprenigita. Diru: "Alportu la Toraon kaj recitu ĝin, se vi estas veremaj."

Kaj kiu ajn fabrikas mensogon kontraŭ Dio post tio — tiuj estas la maljustuloj.

Diru: "Dio parolas la veron. Do sekvu la kredon de Abrahamo, la rekta, kaj li ne estis el tiuj kiuj asocias."

Vere, la unua domo starigita por la homoj estas tiu en Baka, benita kaj gvidado por ĉiuj mondoj.

En ĝi estas klaraj signoj — la stacio de Abrahamo. Kaj kiu ajn eniras ĝin estas sekura. Kaj al Dio estas la devo de la homoj fari pilgrimadon al la Domo — kiu ajn povas trovi vojon tien. Kaj kiu ajn kaŝas — tiam vere Dio estas Sendependa de ĉiuj mondoj.

Diru: "Ho Libro-Popolanoj, kial vi neas la signojn de Dio, kiam Dio estas Atestanto super tio kion vi faras?"

Diru: "Ho Libro-Popolanoj, kial vi baras de la vojo de Dio tiun kiu kredas, serĉante fari ĝin kurbigita, dum vi estas atestantoj? Kaj Dio ne estas senatenta pri tio kion vi faras."

100

Ho vi kiuj kredas, se vi obeas partion de tiuj kiuj ricevis la Libron, ili revenigos vin, post via kredo, kiel kaŝantojn.

101

Kaj kiel vi povas kaŝi kiam al vi estas recitataj la signoj de Dio kaj inter vi estas Lia Sendito? Kaj kiu ajn tenas firme al Dio vere estis gvidata al rekta vojo.

102

Ho vi kiuj kredas, estu piaj al Dio kun la pieco kiu estas ŝuldata al Li, kaj ne mortu krom dum vi estas Dediĉitoj.

103

Kaj tenu firme, vi ĉiuj kune, al la ŝnuro de Dio, kaj ne dividiĝu. Kaj memoru la benon de Dio sur vi, kiam vi estis malamikoj kaj Li kunigis viajn korojn, kaj vi fariĝis, per Lia beno, fratoj. Kaj vi estis sur la rando de kavo de la Fajro, kaj Li savis vin de ĝi. Tiel Dio klarigas al vi Siajn signojn, por ke eble vi estu gvidataj.

104

Kaj estu el vi komunumo kiu vokas al la bono kaj ordonas tion kio estas ĝusta kaj malpermesas tion kio estas malbona. Kaj tiuj estas ili kiuj prosperas.

105

Kaj ne estu kiel tiuj kiuj dividiĝis kaj malkonsentiĝis post kiam la klaraj pruvoj venis al ili. Kaj tiuj — por ili granda puno,

106

en la Tago kiam vizaĝoj blanbiĝos kaj vizaĝoj malheliĝos. Rilate al tiuj kies vizaĝoj malheliĝis: "Ĉu vi kaŝis post via kredo? Tiam gustu la punon pro tio ke vi kutimis kaŝi."

107

Kaj rilate al tiuj kies vizaĝoj blanbiĝis — en la kompato de Dio, en ĝi ili loĝas eterne.

108

Ĉi tiuj estas la signoj de Dio kiujn Ni recitas al vi en vero. Kaj Dio ne deziras maljuston por ĉiuj mondoj.

109

Kaj al Dio apartenas tio kio estas en la ĉieloj kaj tio kio estas sur la Tero. Kaj al Dio ĉiuj aferoj estas returnataj.

110

Vi estas la plej bona komunumo starigita por la homoj: vi ordonas tion kio estas ĝusta kaj malpermesas tion kio estas malbona kaj kredas je Dio. Kaj se la Libro-Popolanoj kredus, estus pli bone por ili. Inter ili estas kredantoj, sed plimulto el ili estas malpiuloj.

111

Ili ne damaĝos vin krom kiel ĝeno. Kaj se ili batalas vin, ili turnos siajn dorsojn al vi; poste ili ne estos helpataj.

112

Humileco estas stampita sur ili kie ajn ili estas trovataj, krom per ŝnuro de Dio kaj ŝnuro de la homoj. Kaj ili altiris sur sin la koleron de Dio, kaj mizerego estas stampita sur ili. Tio estas ĉar ili kutimis nei la signojn de Dio kaj mortigi la profetojn sen rajto. Tio estas pro tio ke ili malobeis kaj kutimis transgresi.

113

Ili ne estas ĉiuj samaj. El la Libro-Popolanoj estas rekta komunumo kiu recitas la signojn de Dio en la gardohoroj de la nokto, kaj ili prostriĝas.

114

Ili kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj ordonas tion kio estas ĝusta kaj malpermesas tion kio estas malbona kaj rapidas en bonaj faroj. Kaj tiuj estas el la justuloj.

115

Kaj kian ajn bonon ili faras, ili ne estos neitaj ĝin. Kaj Dio scias pri la piuloj.

116

Vere, tiuj kiuj kaŝis — ilia riĉaĵo kaj iliaj infanoj ne helpos ilin kontraŭ Dio. Kaj tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

117

La simileco de tio kion ili elspezas en la vivo de ĉi tiu mondo estas kiel la simileco de vento en kiu estas frosto, kiu frapas la rikolton de popolo kiu maljustigis sin mem kaj detruas ĝin. Kaj Dio ne maljustigis ilin, sed ili maljustigas sin mem.

118

Ho vi kiuj kredas, ne prenu kiel intimulojn tiujn ekster vi mem, kiuj ne ŝparas efikon por korupti vin. Ili deziras vian ĉagrenon. Malamo aperis el iliaj buŝoj, kaj tio kion iliaj koroj kaŝas estas pli granda. Ni vere klarigis al vi la signojn, se vi komprenas.

119

Jen! Vi estas tiuj kiuj amas ilin, sed ili ne amas vin. Kaj vi kredas je la Libro, la tuto de ĝi. Kaj kiam ili renkontas vin, ili diras: "Ni kredas." Kaj kiam ili retiriĝas, ili mordas siajn fingropintojn ĉe vi pro kolero. Diru: "Mortu en via kolero! Vere, Dio scias pri tio kio estas en la koroj."

120

Se bono tuŝas vin, ĝi malĝojigas ilin; kaj se malbono trafas vin, ili ĝojas pri tio. Kaj se vi estas pacienculoj kaj piaj, ilia intrisado ne damaĝos vin tute. Vere, Dio ampleksas tion kion ili faras.

121

Kaj kiam vi ekiris ĉe la mateniĝo el via hejmo por asigni al la kredantoj iliajn staciojn por la batalo — kaj Dio estas Aŭdanta, Scianta —

122

kiam du partioj el vi estis preskaŭ perdontaj kuraĝon, kaj Dio estis ilia Gardanto. Kaj en Dio la kredantoj metu sian fidon.

123

Kaj Dio jam donis al vi venkon ĉe Badr kiam vi estis humilaj. Do estu piaj al Dio, por ke eble vi estu dankemaj.

124

Kiam vi diris al la kredantoj: "Ĉu ne sufiĉas por vi ke via Sinjoro plifortigu vin per trimil anĝeloj senditaj malsupren?"

125

Jes! Se vi estas pacienculoj kaj piaj, kaj ili venas sur vin en sia impeto, via Sinjoro plifortigos vin per kvinmil anĝeloj, markitaj.

126

Kaj Dio faris ĝin nur kiel ĝojaj novaĵoj por vi kaj por ke viaj koroj estu trankviligitaj per tio. Kaj ne estas venko krom de Dio, la Potenca, la Saĝa —

127

por ke Li fortranĉu flankon de tiuj kiuj kaŝis, aŭ ĵetu ilin tiel ke ili returniĝu seniluziiĝintaj.

128

Ne estas via afero ĉu Li indulgas ilin aŭ punas ilin, ĉar vere ili estas maljustuloj.

129

Kaj al Dio apartenas tio kio estas en la ĉieloj kaj tio kio estas sur la Tero. Li pardonas kiun Li volas kaj punas kiun Li volas. Kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

130

Ho vi kiuj kredas, ne formanĝu uzuron, duobligitan kaj reduobligitan. Kaj estu piaj al Dio, por ke eble vi prosperu.

131

Kaj timu la Fajron kiu estis preparita por tiuj kiuj kaŝas.

132

Kaj obeu Dion kaj la Senditon, por ke eble al vi estu montrita kompato.

133

Kaj rapidu al pardono de via Sinjoro, kaj Ĝardeno kies amplekso estas la ĉieloj kaj la Tero, preparita por la piuloj —

134

tiuj kiuj elspezas en facileco kaj en malfacileco, kaj kiuj bridas sian koleron, kaj kiuj pardonas la homojn. Kaj Dio amas tiujn kiuj faras bonon —

135

kaj tiuj kiuj, kiam ili faras maldecaĵon aŭ maljustigas sin mem, memoras Dion kaj serĉas pardonon por siaj pekoj — kaj kiu pardonas pekojn krom Dio? — kaj ne persistas konscie en tio kion ili faris.

136

Tiuj — ilia rekompenco estas pardono de ilia Sinjoro kaj ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili. Kaj bonega estas la salajro de tiuj kiuj laboras.

137

Antaŭ vi pasis precedencoj; do vojaĝu en la Tero kaj rigardu kia estis la fino de tiuj kiuj neis.

138

Ĉi tio estas ekspono por la homoj, kaj gvidado kaj admono por la piuloj.

139

Kaj ne seniluziĝu, nek malĝoju, ĉar vi estas la superaj se vi estas kredantoj.

140

Se vundo tuŝis vin, simila vundo jam tuŝis la popolon. Kaj tiuj estas la tagoj — Ni alternas ilin inter la homoj — kaj por ke Dio sciu tiujn kiuj kredas kaj prenu de vi atestantojn. Kaj Dio ne amas la maljustulojn.

141

Kaj por ke Dio provu tiujn kiuj kredas kaj forvisu tiujn kiuj kaŝas.

142

Aŭ ĉu vi kalkulis ke vi enirus la Ĝardenon dum Dio ankoraŭ ne konis tiujn kiuj strebas inter vi, kaj konis la pacienculojn?

143

Kaj vi vere deziris morton antaŭ ol vi renkontis ĝin; kaj nun vi vidis ĝin dum vi rigardas.

144

Kaj Muĥammado estas nenio krom sendito; senditoj forpasis antaŭ li. Se do li mortas aŭ estas mortigita, ĉu vi turniĝos sur viajn kalkanojn? Kaj kiu ajn turniĝas sur siajn kalkanojn ne damaĝos Dion tute. Kaj Dio rekompencos la dankemulojn.

145

Kaj ne estas por animo morti krom laŭ la permeso de Dio — dekreto difinita. Kaj kiu ajn deziras la rekompencon de ĉi tiu mondo, Ni donos al li el ĝi; kaj kiu ajn deziras la rekompencon de la Postvivo, Ni donos al li el ĝi. Kaj Ni rekompencos la dankemulojn.

146

Kaj kiom da profetoj batalis, kun kiuj estis viroj de la Sinjoro en granda nombro! Kaj ili ne seniluziĝis pro tio kio trafis ilin en la vojo de Dio, nek ili malfortiĝis, nek ili estis malaltigitaj. Kaj Dio amas la pacienculojn.

147

Kaj ilia parolo estis nenio krom ke ili diris: "Nia Sinjoro, pardonu al ni niajn pekojn kaj nian eksceson en nia afero, kaj fortigu niajn piedojn, kaj helpu nin kontraŭ la popolo kiu kaŝas."

148

Do Dio donis al ili la rekompencon de ĉi tiu mondo kaj la plej belan rekompencon de la Postvivo. Kaj Dio amas tiujn kiuj faras bonon.

149

Ho vi kiuj kredas, se vi obeas tiujn kiuj kaŝas, ili revenigos vin sur viajn kalkanojn, kaj vi turniĝos kiel perdantoj.

150

Ne, Dio estas via Gardanto, kaj Li estas la plej bona el helpantoj.

151

Ni ĵetos teruron en la korojn de tiuj kiuj kaŝas, pro tio ke ili asociis kun Dio tion por kio Li ne sendis aŭtoritaton. Kaj ilia loĝejo estas la Fajro. Kaj malbona estas la loĝejo de la maljustuloj.

152

Kaj Dio vere plenumis Sian promeson al vi kiam vi detruis ilin laŭ Lia permeso, ĝis vi perdis kuraĝon kaj disputis pri la afero kaj malobeis post kiam Li montris al vi tion kion vi amas. Inter vi estas tiu kiu deziras ĉi tiun mondon, kaj inter vi estas tiu kiu deziras la Postvivadon. Tiam Li deturnis vin de ili, por ke Li provu vin. Kaj Li vere pardonis vin. Kaj Dio estas Sinjoro de Bonfaro al la kredantoj.

153

Kiam vi grimpis kaj ne atentis iun ajn, kaj la Sendito vokis vin de malantaŭe — do Li rekompencis vin per malĝojo sur malĝojo, por ke vi ne malĝoju pro tio kio eskapis vin nek pro tio kio trafis vin. Kaj Dio konscias pri tio kion vi faras.

154

Poste post la malĝojo Li sendis sur vin sekurecon — dormo kaptante partion el vi — dum alia partio zorgis pri si mem, pensante pri Dio alion ol la veron, la penson de nescieco. Ili diras: "Ĉu ni havas ian parton en la afero?" Diru: "Vere, la afero apartenas tute al Dio." Ili kaŝas en si mem tion kion ili ne malkaŝas al vi, dirante: "Se ni havus ian parton en la afero, ni ne estus mortigitaj ĉi tie." Diru: "Eĉ se vi estus en viaj domoj, tiuj sur kiuj morto estis dekretita estus eliruntaj al siaj mortlitoj." Kaj por ke Dio provu tion kio estas en viaj koroj kaj provu tion kio estas en viaj koroj. Kaj Dio scias pri tio kio estas en la koroj.

155

Vere, tiuj el vi kiuj turniĝis en la tago kiam la du armeoj renkontiĝis — Satano glitfaligis ilin nur per io kion ili meritis. Kaj Dio vere pardonis ilin. Vere, Dio estas Pardonema, Tolerema.

156

Ho vi kiuj kredas, ne estu kiel tiuj kiuj kaŝis kaj diris pri siaj fratoj, kiam ili vojaĝis en la Tero aŭ estis en militiro: "Se ili estus kun ni, ili ne estus mortintaj kaj ne estus mortigitaj" — por ke Dio faru ĝin bedaŭro en iliaj koroj. Kaj Dio donas vivon kaj kaŭzas morton. Kaj Dio vidas tion kion vi faras.

157

Kaj se vi estas mortigitaj en la vojo de Dio aŭ vi mortas — pardono de Dio kaj kompato estas pli bonaj ol tio kion ili amasas.

158

Kaj se vi mortas aŭ estas mortigitaj, al Dio vi estos kunvenigitaj.

159

Kaj per kompato de Dio vi estis milda kun ili. Kaj se vi estus malmilda kaj malmolkora, ili estus disiĝintaj de ĉirkaŭ vi. Do pardonu ilin kaj serĉu pardonon por ili kaj konsultu ilin en la afero. Kaj kiam vi decidis, tiam metu vian fidon en Dio. Vere, Dio amas tiujn kiuj metas sian fidon.

160

Se Dio helpas vin, neniu povas venki vin. Kaj se Li forlasas vin, tiam kiu estas tiu kiu povas helpi vin post Li? Kaj en Dio la kredantoj metu sian fidon.

161

Kaj ne estas por profeto trompi. Kaj kiu ajn trompas alportos tion kion li trompis en la Tago de la Releviĝo. Tiam ĉiu animo estos pagita plene tion kion ĝi meritis, kaj ili ne estos maljustigataj.

162

Ĉu do tiu kiu sekvas la bonplaĉon de Dio estas kiel tiu kiu altiras sur sin la koleron de Dio, kaj kies loĝejo estas Infero? Kaj malbona estas la fino de la vojaĝo.

163

Ili estas en gradoj ĉe Dio. Kaj Dio vidas tion kion ili faras.

164

Dio vere estis gracia al la kredantoj kiam Li starigis inter ili senditon el ili mem, kiu recitas al ili Liajn signojn kaj purigas ilin kaj instruas ilin la Libron kaj la Saĝecon, kvankam antaŭe ili estis en manifesta eraro.

165

Kaj kiam katastrofo trafis vin, kvankam vi kaŭzis duoblon de la similo, vi diris: "De kie estas ĉi tio?" Diru: "Ĝi estas de vi mem." Vere, Dio havas potencon super ĉio.

166

Kaj tio kio trafis vin en la tago kiam la du armeoj renkontiĝis estis laŭ la permeso de Dio, kaj por ke Li sciu la kredantojn,

167

kaj por ke Li sciu tiujn kiuj hipokritis. Kaj estis dirite al ili: "Venu, batalu en la vojo de Dio, aŭ defendu." Ili diris: "Se ni scius ke estos batalado, ni sekvus vin." Ili estis pli proksimaj al kaŝado tiun tagon ol al kredo. Ili diras per siaj buŝoj tion kio ne estas en iliaj koroj. Kaj Dio scias plej bone tion kion ili kaŝas.

168

Tiuj kiuj diris pri siaj fratoj, dum ili sidis: "Se ili obeus nin, ili ne estus mortigitaj." Diru: "Tiam forigu morton de vi mem, se vi estas veremaj."

169

Kaj ne konsideru tiujn kiuj estas mortigitaj en la vojo de Dio kiel mortintajn. Ne, ili vivas ĉe sia Sinjoro, provizitaj,

170

ĝojante pri tio kion Dio donis al ili de Sia bonfaro, kaj ĝojaj novaĵoj por tiuj kiuj ankoraŭ ne aliĝis al ili de malantaŭ ili — ke neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

171

Ili ĝojas pri beno de Dio kaj bonfaro, kaj ke Dio ne perdas la salajron de la kredantoj —

172

tiuj kiuj respondis al Dio kaj la Sendito post kiam la vundo frapis ilin. Por tiuj el ili kiuj faris bonon kaj estis piaj, granda salajro,

173

tiuj al kiuj la homoj diris: "Vere, la homoj kuniĝis kontraŭ vi, do timu ilin." Sed ĝi pligrandigis ilian kredon, kaj ili diris: "Dio sufiĉas por ni, kaj bonega estas la Fidatulo."

174

Do ili revenis kun beno de Dio kaj bonfaro — neniu malbono tuŝis ilin — kaj ili sekvis la bonplaĉon de Dio. Kaj Dio estas Sinjoro de Granda Bonfaro.

175

Tio estas nur Satano kiu timigas siajn sekvantojn. Do ne timu ilin, kaj timu Min, se vi estas kredantoj.

176

Kaj ne malĝojigu vin tiuj kiuj rapidas en kaŝado. Vere, ili ne damaĝos Dion tute. Dio volas ke Li asignu al ili nenian porcion en la Postvivo. Kaj por ili granda puno.

177

Vere, tiuj kiuj aĉetis kaŝadon per kredo ne damaĝos Dion tute. Kaj por ili dolora puno.

178

Kaj tiuj kiuj kaŝis ne kalkulu ke la prokrasto kiun Ni donas al ili estas bona por ili mem. Ni nur prokrastas por ili por ke ili pliigu en peko. Kaj por ili humila puno.

179

Dio ne lasus la kredantojn en la stato en kiu vi estas ĝis Li distingas la malpiulojn de la bonuloj. Kaj Dio ne konigus vin kun la nevideblaĵo, sed Dio elektas el Siaj senditoj kiun Li volas. Do kredu je Dio kaj Liaj senditoj. Kaj se vi kredas kaj estas piaj, por vi granda salajro.

180

Kaj tiuj kiuj estas avaraj pri tio kion Dio donis al ili de Sia bonfaro ne kalkulu ke tio estas bona por ili. Ne, ĝi estas malbona por ili. Tio per kio ili estis avaraj estos pendita ĉirkaŭ iliaj koloj en la Tago de la Releviĝo. Kaj al Dio estas la heredo de la ĉieloj kaj la Tero. Kaj Dio konscias pri tio kion vi faras.

181

Dio vere aŭdis la diron de tiuj kiuj diris: "Vere, Dio estas malriĉa kaj ni estas riĉaj." Ni enskribos tion kion ili diris, kaj ilian mortigadon de la profetoj sen rajto, kaj Ni diros: "Gustu la punon de la Brulego."

182

"Tio estas pro tio kion viaj manoj antaŭe sendis, kaj Dio ne estas maljustiganto de Siaj servantoj."

183

Tiuj kiuj diris: "Vere, Dio interligis kun ni ke ni ne kredu je sendito ĝis li alportos al ni oferon konsumitan de fajro." Diru: "Senditoj venis al vi antaŭ mi kun la klaraj pruvoj kaj kun tio pri kio vi parolis. Kial do vi mortigis ilin, se vi estas veremaj?"

184

Kaj se ili neas vin — senditoj antaŭ vi estis neitaj, kiuj venis kun la klaraj pruvoj kaj la Skriboj kaj la luma Libro.

185

Ĉiu animo gustos morton. Kaj vi estos pagitaj viajn salajrojn plene en la Tago de la Releviĝo. Kaj kiu ajn estas fortirita de la Fajro kaj enkondukita en la Ĝardenon vere triumfis. Kaj la vivo de ĉi tiu mondo estas nenio krom la provizaĵo de iluziigo.

186

Vi certe estos provitaj en viaj posedaĵoj kaj en vi mem. Kaj vi certe aŭdos de tiuj kiuj ricevis la Libron antaŭ vi kaj de tiuj kiuj asocias multan ĝenon. Kaj se vi estas pacienculoj kaj piaj — tio vere estas el la aferoj postulantaj decidon.

187

Kaj kiam Dio prenis la interligon de tiuj kiuj ricevis la Libron: "Vi klarigos ĝin al la homoj kaj ne kaŝos ĝin." Tiam ili ĵetis ĝin malantaŭ siajn dorsojn kaj vendis ĝin pro malgranda prezo. Kaj malbona estas tio kion ili aĉetas.

188

Ne kalkulu ke tiuj kiuj ĝojas pri tio kion ili alportis kaj amas esti laŭdataj pro tio kion ili ne faris — ne kalkulu ilin en sekureco de la puno. Kaj por ili dolora puno.

189

Kaj al Dio apartenas la suvereneco de la ĉieloj kaj la Tero. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

190

Vere, en la kreado de la ĉieloj kaj la Tero kaj la alterno de la nokto kaj la tago estas signoj por tiuj posedantaj komprenon —

191

tiuj kiuj memoras Dion, starante kaj sidante kaj sur siaj flankoj, kaj meditas pri la kreado de la ĉieloj kaj la Tero: "Nia Sinjoro, Vi ne kreis ĉi tion vane. Gloro al Vi! Do gardu nin de la puno de la Fajro.

192

Nia Sinjoro, vere kiun ajn Vi enkondukas en la Fajron, Vi vere humilis lin. Kaj por la maljustuloj ne estas helpantoj.

193

Nia Sinjoro, vere ni aŭdis vokanton vokantan al kredo: 'Kredu je via Sinjoro!' — do ni kredis. Nia Sinjoro, pardonu al ni niajn pekojn kaj forvisu niajn malbonajn farojn kaj prenu nin en morto kun la justuloj.

194

Nia Sinjoro, donu al ni tion kion Vi promesis al ni per Viaj senditoj, kaj ne humilu nin en la Tago de la Releviĝo. Vere, Vi ne malsukcesas la rendevuon."

195

Kaj ilia Sinjoro respondis al ili: "Vere, Mi ne perdas la laboron de iu laboranto inter vi, vira aŭ ina — vi estas unu de alia. Do tiuj kiuj emigris kaj estis elpelitaj el siaj hejmoj kaj suferis en Mia vojo kaj batalis kaj estis mortigitaj — Mi certe forvisu iliajn malbonajn farojn kaj certe enkondukou ilin en ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas — rekompenco de Dio. Kaj Dio — ĉe Li estas la plej bela rekompenco."

196

Ne iluziu vin la iradoj de tiuj kiuj kaŝas en la landoj.

197

Mallonga provizaĵo; poste ilia loĝejo estas Infero — kaj malbona estas la ripozejo.

198

Sed tiuj kiuj estas piaj al sia Sinjoro — por ili estas ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili — bonvenigo de Dio. Kaj tio kio estas ĉe Dio estas pli bona por la justuloj.

199

Kaj vere, el la Libro-Popolanoj estas tiuj kiuj kredas je Dio kaj tio kio estis malsuprenigita al vi kaj tio kio estis malsuprenigita al ili, humilaj antaŭ Dio. Ili ne vendas la signojn de Dio pro malgranda prezo. Tiuj — por ili ilia salajro estas ĉe ilia Sinjoro. Vere, Dio estas rapida en kalkulado.

200

Ho vi kiuj kredas, estu pacienculoj kaj konkuru en pacienco kaj estu firmstaraj, kaj estu piaj al Dio, por ke eble vi prosperu.

Commentary

Komentoj pri Surao 3 — Al-Imran (La Familio de Imran)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej detala kristologia surao de la Recitado: de Imran tra Maria al Jesuo, samtempe asertante ke Abraham — kiu antaŭis Judismon kaj Kristanismon — estis “dediĉita” (muslim), ne de iu posta sekto. La surao pivotas inter du poloj: la miraklaj naskoj (Jaĥja, Jesuo) kaj la postbatalo de Uĥud.

Ĉefaj Radik-Trovoj

Radiko س-ل-م: “dediĉo” saturanta la suraon

v.19: “la religio ĉe Dio estas dediĉo” (الإسلام) — ne etikedo sed universala eco.
v.52: La Dediĉitoj (حواريون) diras “atestu ke ni estas dediĉitaj.”
v.67: “Abraham estis nek Judo nek Kristano, sed li estis rekta, dediĉita” — la ĉefa argumento.
v.85: “kiu ajn serĉas alion ol dediĉon kiel religion, tio ne estos akceptata.”

Radiko ح-و-ر: La Revenintoj (v.52)

La حواريون (ḥawāriyyūn) — la disĉiploj de Jesuo — havas la saman radikon kiel حُور (ḥūr) en 55:72. La “disĉiploj” kaj la “paradizaj estaĵoj” estas la sama radika vorto: la dediĉitaj Revenintoj.

v.7: La Hermeneutika Ŝlosilo

La plej grava versiklo por la tuta traduk-projekto. La Recitado dividas sian enhavon en firmajn (radiko ح-ك-م) kaj alegoriajn (radiko ش-ب-ه) versiklojn. La ش-ب-ه estas la sama radiko kiel شُبِّهَ en 4:157 — la ambigueco de la krucumo.

v.55: “Mi mortigantigos vin” (إني متوفيك)

Dio diras al Jesuo: mutawaffīka — radiko و-ف-ي, kompletigi, mortigi. Ĉi tiu estas la norma Recitada vorto por morto. Poste: “kaj levos vin al Mi.” Morto sekvata de spirita leviĝo.

Integraj Ligiloj

v.52 la Revenintoj ↔ 55:72 ↔ 5:111: unu radiko (ḥ-w-r) tra la disĉiploj, la paradiza komunumo, kaj la eŭkaristia manĝo
v.55 “Mi mortigantigos vin” ↔ 4:157: Al-Imran diras ke Dio prenos Jesuon en morto; An-Nisa diras ke la fanfaronoj ne mortigis lin certe
v.67 Abraham dediĉita ↔ 2:131: la sama deklaro tra suraoj
v.144 la morteco de Muḥammad ↔ 5:75: la sama formulo por ambaŭ Jesuo kaj Muḥammad

An-Nisa La Virinoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho homoj! Estu konsciaj pri via Sinjoro, kiu kreis vin el unu animo kaj kreis el ĝi ĝian kunulon, kaj disvastigis el ili ambaŭ virojn abunde kaj virinojn. Kaj estu konsciaj pri Dio, per kiu vi petas unu la alian, kaj pri la uteroj. Vere, Dio estas ĉiam super vi Observanto.

Kaj donu al la orfoj ilian riĉaĵon, kaj ne interŝanĝu la malpuran kontraŭ la bona, kaj ne formanĝu ilian riĉaĵon en vian propran riĉaĵon. Vere, ĝi estas ĉiam granda transgreso.

Kaj se vi timas ke vi ne agos juste kun la orfoj, tiam edziĝu kun kiuj plaĉas al vi el virinoj, du kaj tri kaj kvar; sed se vi timas ke vi ne estos egalanimaj, tiam unu, aŭ kion viaj dekstraj manoj posedas. Tio estas pli proksime al ke vi ne estu ŝarĝitaj.

Kaj donu al la virinoj iliajn dotenojn kiel liberan donacon; sed se ili propravole remigas al vi ion el ili, tiam konsumu ĝin kun facileco kaj boneco.

Kaj ne donu al la malsaĝuloj vian riĉaĵon kiun Dio faris por vi rimedoj de subteno, sed provizu por ili en ĝi, kaj vestu ilin, kaj parolu al ili vortojn de boneco.

Kaj ekzamenu la orfojn ĝis kiam ili atingas la aĝon de edziĝo; tiam se vi perceptas en ili bonan juĝon, liveru al ili ilian riĉaĵon. Kaj ne formanĝu ĝin en ekseco kaj hasto antaŭ ol ili grandiĝas. Kaj kiu ajn estas riĉa, li abstentu; kaj kiu ajn estas malriĉa, li konsumu en justeco. Kaj kiam vi liveras al ili ilian riĉaĵon, tiam prenu atestantojn super ili. Kaj Dio sufiĉas kiel Kalkulanto.

Al la viroj apartenas porcio de tio kion la gepatroj kaj la proksimaj parencoj postlasas, kaj al la virinoj apartenas porcio de tio kion la gepatroj kaj la proksimaj parencoj postlasas, ĉu ĝi estas malmulta aŭ multa — porcio ordonita.

Kaj kiam tiuj el parenceco kaj la orfoj kaj la bezonantoj ĉeestas ĉe la divido, tiam provizu por ili el ĝi kaj parolu al ili vortojn de boneco.

Kaj timu tiuj kiuj, se ili postlasus malfortajn idojn, estus zorgoplenaj pri ili — do ili estu konsciaj pri Dio kaj parolu vortojn de ĝusta direkto.

Vere, tiuj kiuj formanĝas la riĉaĵon de la orfoj en maljusto nur formanĝas fajron en siajn ventrojn, kaj ili brulos en Flamego.

Dio ordonas al vi pri viaj infanoj: por la viro la simila porcio de du inoj; kaj se ili estas virinoj super du, tiam por ili du trionoj de tio kion li postlasas; kaj se ŝi estas unu, tiam por ŝi la duono. Kaj por liaj gepatroj, por ĉiu el la du la sesono de tio kion li postlasas, se li havas infanon; sed se li ne havas infanon, kaj liaj gepatroj heredas de li, tiam por lia patrino la triono; sed se li havas fratojn, tiam por lia patrino la sesono — post ia testamento kiun li eble testamentis, aŭ ŝuldo. Viaj patroj kaj viaj filoj — vi ne scias kiu el ili estas pli proksima al vi en profito. Ordono de Dio. Vere, Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

Kaj al vi apartenas la duono de tio kion viaj edzinoj postlasas, se ili ne havas infanon; sed se ili havas infanon, tiam al vi la kvarono de tio kion ili postlasas — post ia testamento kiun ili eble testamentis, aŭ ŝuldo. Kaj al ili apartenas la kvarono de tio kion vi postlasas, se vi ne havas infanon; sed se vi havas infanon, tiam por ili la okono de tio kion vi postlasas — post ia testamento kiun vi eble testamentis, aŭ ŝuldo. Kaj se viro kies heredaĵo estas heredata de malproksimaj parencoj, aŭ virino, kaj li havas fraton aŭ fratinon, tiam por ĉiu el la du la sesono; sed se ili estas pli ol tio, tiam ili estas partneroj en la triono — post ia testamento kiu eble estis testamentita, aŭ ŝuldo, sen damaĝo. Ordono de Dio. Kaj Dio estas Ĉioscia, Plej Indulgema.

Tiuj estas la limoj de Dio. Kaj kiu ajn obeas Dion kaj Lian Senditon, Li enkondukou lin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili. Kaj tio estas la granda triumfo.

Kaj kiu ajn malobeas Dion kaj Lian Senditon kaj transgresas Liajn limojn, Li enkondukou lin en Fajron, loĝante en ĝi, kaj por li humila puno.

Kaj tiuj el viaj virinoj kiuj faras maldecaĵon, tiam voku kiel atestantojn kontraŭ ili kvar el inter vi; kaj se ili atestas, tiam enfermu ilin en la domojn ĝis morto prenas ilin, aŭ Dio starigas por ili vojon.

Kaj la du el vi kiuj faras ĝin, riproĉu ilin ambaŭ; sed se ili pentas kaj korektas, tiam turniĝu for de ili. Vere, Dio estas ĉiam Oft-Revenanta, Plej Kompatema.

Pento ĉe Dio estas nur por tiuj kiuj faras malbonon en nescieco kaj poste pentas baldaŭ post — tiuj, Dio turnas Sin al ili. Kaj Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

Kaj pento ne estas por tiuj kiuj faras malbonajn farojn ĝis, kiam morto alproksimiĝas al unu el ili, li diras: "Vere, mi pentas nun," nek por tiuj kiuj mortas dum ili estas kaŝantoj. Tiuj — Ni preparis por ili doloran punon.

Ho vi kiuj kredas! Ne estas laŭleĝe por vi heredi virinojn kontraŭ ilia volo, nek premu ilin por ke vi forprenu parton de tio kion vi donis al ili, krom se ili faras malkaŝan maldecaĵon. Kaj konsoru kun ili en boneco; kaj se vi malŝatas ilin, tiam eble vi malŝatas aferon en kiu Dio metis multan bonon.

Kaj se vi deziras interŝanĝi unu edzinon anstataŭ alian, kaj vi donis al unu el ili trezoron, tiam prenu nenion el ĝi. Ĉu vi prenus ĝin per kalumnio kaj manifesta peko?

Kaj kiel vi povus preni ĝin, kiam unu el vi eniris al la alia, kaj ili prenis de vi solenan interligon?

Kaj ne edziĝu kun tiuj virinoj kiujn viaj patroj edziĝis, krom tio kio jam pasis. Vere, ĝi estas ĉiam maldecaĵo kaj abomenaĵo, kaj malbona kiel vojo.

Malpermesitaj al vi estas viaj patrinoj, kaj viaj filinoj, kaj viaj fratinoj, kaj la fratinoj de via patro, kaj la fratinoj de via patrino, kaj la filinoj de la frato, kaj la filinoj de la fratino, kaj viaj patrinoj kiuj mamnutris vin, kaj viaj fratinoj per mamnutrado, kaj la patrinoj de viaj edzinoj, kaj viaj duonidoj kiuj estas en via gardanteco de viaj edzinoj al kiuj vi eniris — sed se vi ne eniris al ili, tiam neniu kulpo sur vi — kaj la edzinoj de viaj filoj kiuj estas el viaj propraj lumboj, kaj ke vi kunportu du fratinojn, krom tio kio jam pasis. Vere, Dio estas ĉiam Plej Pardonema, Plej Kompatema.

Kaj la edzinitaj inter virinoj, krom kion viaj dekstraj manoj posedas — la dekreto de Dio sur vi. Kaj laŭleĝa por vi estas ĉio trans tio, ke vi serĉu ilin per via riĉaĵo en edziĝo, ne en lizenco. Kaj por tio de kio vi ĝuis de ili, donu al ili ilian ŝuldataĵon kiel devigon. Kaj ne estas kulpo sur vi en tio pri kio vi reciproke konsentas trans la devigo. Vere, Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

Kaj kiu ajn inter vi ne havas la rimedojn edziĝi kun la kredantaj edzinitaj virinoj, tiam el tio kion viaj dekstraj manoj posedas de viaj kredantaj junulinoj. Kaj Dio scias plej bone vian kredon — vi estas unu de alia. Do edziĝu kun ili laŭ la permeso de iliaj homoj, kaj donu al ili ilian ŝuldataĵon en boneco, ili estante edzinitaj, ne en lizenco nek prenante sekretajn kunulojn. Kaj kiam ili estas edzinitaj, se ili faras maldecaĵon, tiam por ili duono de la puno de la edzinitaj virinoj. Tio estas por tiu inter vi kiu timas malfacilecon. Kaj ke vi estu pacienculoj estas pli bone por vi. Kaj Dio estas Plej Pardonema, Plej Kompatema.

Dio deziras klarigi al vi, kaj gvidi vin al la vojoj de tiuj antaŭ vi, kaj turni Sin al vi. Kaj Dio estas Ĉioscia, Saĝa.

Kaj Dio deziras turni Sin al vi, sed tiuj kiuj sekvas dezirojn deziras ke vi deviu per granda devio.

Dio deziras malpezigi la ŝarĝon sur vi, ĉar la homo estis kreita malforta.

Ho vi kiuj kredas! Ne formanĝu vian riĉaĵon inter vi per vantaĵo, krom se ĝi estas komerco per reciproka konsento inter vi. Kaj ne mortigu vin mem. Vere, Dio estas ĉiam al vi Plej Kompatema.

Kaj kiu ajn faras tion en transgreso kaj maljusto, Ni igos lin bruli en Fajro. Kaj tio estas ĉiam facila por Dio.

Se vi evitas la grandajn aferojn kiuj estas malpermesitaj al vi, Ni kaŝos de vi viajn malbonajn farojn kaj enkondukou vin per nobla eniro.

Kaj ne deziregu tion per kio Dio favoris kelkajn el vi super aliaj. Al la viroj porcio de tio kion ili meritis, kaj al la virinoj porcio de tio kion ili meritis. Kaj petu Dion de Lia bonfaro. Vere, Dio estas ĉiam pri ĉio Scianta.

Kaj por ĉiu Ni destinis heredantojn de tio kion la gepatroj kaj la proksimaj parencoj postlasas. Kaj tiuj kun kiuj viaj dekstraj manoj faris interligon, donu al ili ilian porcion. Vere, Dio estas ĉiam super ĉio Atestanto.

Viroj estas subtenantoj super virinoj, per tio per kio Dio favoris kelkajn el ili super aliaj, kaj per tio kion ili elspezas de sia riĉaĵo. La justaj virinoj estas devote obeemaj, gardante la nevideblaĵon per tio kion Dio gardis. Kaj tiuj kies leviĝon vi timas, konsilu ilin, kaj emigru de ili en la litoj, kaj apartigu ilin. Sed se ili obeas vin, tiam ne serĉu vojon kontraŭ ili. Vere, Dio estas ĉiam Plej Alta, Plej Granda.

Kaj se vi timas rompiĝon inter la du, tiam sendu juĝanton el liaj homoj kaj juĝanton el ŝiaj homoj. Se ili deziras rekonsiliĝon, Dio akordiĝos ilin. Vere, Dio estas ĉiam Ĉioscia, Ĉion-Konscia.

Kaj adoru Dion kaj asociu nenion kun Li, kaj montru bonecon al gepatroj, kaj al la proksimaj parencoj, kaj la orfoj, kaj la bezonantoj, kaj la najbaro kiu estas parenca, kaj la najbaro kiu estas fremdulo, kaj la kunulo ĉe via flanko, kaj la vojaĝanto, kaj kion viaj dekstraj manoj posedas. Vere, Dio ne amas tiun kiu estas fiera kaj fanfarona —

tiujn kiuj estas avaraj kaj ordonas al homoj avarecon, kaj kaŝas tion kion Dio donis al ili de Sia bonfaro. Kaj Ni preparis por la kaŝantoj humilan punon.

Kaj tiuj kiuj elspezas sian riĉaĵon por esti vidataj de la homoj, kaj ne kredas je Dio nek je la Lasta Tago. Kaj kiu ajn havas Satanon kiel kunulon, tiam malbona estas tiu kunulo.

Kaj kion damaĝus al ili se ili kredus je Dio kaj la Lasta Tago, kaj elspezus el tio kion Dio provizis al ili? Kaj Dio estas ĉiam pri ili Scianta.

Vere, Dio ne maljustigas eĉ la pezon de polvereto; kaj se estas bona faro, Li duobligas ĝin kaj donas de Si Mem grandan rekompencon.

Tiam kiel estos, kiam Ni alportos de ĉiu nacio atestanton, kaj Ni alportos vin kiel atestanton super ĉi tiuj?

En tiu Tago, tiuj kiuj kaŝis kaj malobeis la Senditon deziros ke la tero estu egaligita kun ili, kaj ili kaŝos de Dio nenian paroladon.

Ho vi kiuj kredas! Ne alproksimiĝu al preĝo dum vi estas ebriaj, ĝis vi scias kion vi diras, nek en stato de malpureco — krom kiam preterpasante — ĝis vi laviĝis. Kaj se vi estas malsanaj, aŭ survojaĝe, aŭ unu el vi venas de la necesejo, aŭ vi tuŝis virinojn, kaj vi ne trovas akvon, tiam resortu al pura tero kaj viŝu viajn vizaĝojn kaj viajn manojn. Vere, Dio estas ĉiam Pardonanta, Plej Pardonema.

Ĉu vi ne vidis tiujn kiuj ricevis porcion de la Libro? Ili aĉetas eraron kaj deziras ke vi devoju de la vojo.

Kaj Dio scias plej bone viajn malamikojn. Kaj Dio sufiĉas kiel Protektanto, kaj Dio sufiĉas kiel Helpanto.

Inter tiuj kiuj estas el la Judaistigantoj estas tiuj kiuj distordas vortojn de iliaj lokoj kaj diras: "Ni aŭdas kaj ni malobeas," kaj "Aŭdu, kiel iu kiu ne aŭdas," kaj "Atentu nin" — tordante per siaj langoj kaj kalumniante la kredon. Kaj se ili estus dirIntaj: "Ni aŭdas kaj ni obeas," kaj "Aŭdu," kaj "Rigardu nin," estus pli bone por ili, kaj pli rekta. Sed Dio malbenis ilin pro ilia kaŝado, do ili ne kredas, krom malmultaj.

Ho vi kiuj ricevis la Libron! Kredu je tio kion Ni malsuprenigis, konfirmante tion kio estas kun vi, antaŭ ol Ni forviŝu vizaĝojn kaj turnu ilin sur iliajn dorsojn, aŭ malbenu ilin kiel Ni malbenis la popolon de la Sabato. Kaj la ordono de Dio estas ĉiam plenumita.

Vere, Dio ne pardonas ke io estu asociita kun Li, kaj Li pardonas tion kio estas malpli ol tio al kiu Li volas. Kaj kiu ajn asocias ion kun Dio vere elpensis grandegan pekon.

Ĉu vi ne vidis tiujn kiuj purigas sin mem? Ne, Dio purigas kiun Li volas, kaj ili ne estos maljustigataj eĉ fadenon.

Rigardu kiel ili elpensas mensogojn kontraŭ Dio! Kaj tio sufiĉas kiel malkaŝa peko.

Ĉu vi ne vidis tiujn kiuj ricevis porcion de la Libro? Ili kredas je magio kaj falsaj dioj, kaj diras pri tiuj kiuj kaŝis: "Ĉi tiuj estas pli bone gvidataj ol tiuj kiuj kredas, rilate al la vojo."

Tiuj estas ili kiujn Dio malbenis; kaj kiun ajn Dio malbenas, vi neniam trovos por li helpanton.

Aŭ ĉu ili havas parton en la regado? Tiam ili ne donus al la homoj eĉ la makuleton sur daktilkerno.

Aŭ ĉu ili envias la homojn pro tio kion Dio donis al ili de Sia bonfaro? Ĉar Ni donis al la familio de Abrahamo la Libron kaj la Saĝecon, kaj Ni donis al ili potencan regadon.

Kaj el ili estas tiuj kiuj kredis je li, kaj el ili estas tiuj kiuj turniĝis for de li. Kaj Infero sufiĉas kiel Flamego.

Vere, tiuj kiuj kaŝis Niajn signojn, Ni igos ilin bruli en Fajro. Kiam ajn iliaj haŭtoj estas konsumitaj, Ni interŝanĝos ilin por aliaj haŭtoj, por ke ili gustu la punon. Vere, Dio estas ĉiam Potenca, Saĝa.

Kaj tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn, Ni enkondukou ilin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili eterne. Por ili en ili estas purigitaj kunuloj, kaj Ni enkondukou ilin en ombron plej ombrantan.

Vere, Dio ordonas al vi redoni la komisiaĵojn al iliaj homoj, kaj kiam vi juĝas inter la homoj, ke vi juĝu kun justeco. Vere, kiel bonega estas tio per kio Dio admonas vin! Vere, Dio estas ĉiam Ĉion-Aŭdanta, Ĉion-Vidanta.

Ho vi kiuj kredas! Obeu Dion kaj obeu la Senditon kaj tiujn en aŭtoritato inter vi. Kaj se vi disputas pri iu afero, tiam referu ĝin al Dio kaj la Sendito, se vi kredas je Dio kaj la Lasta Tago. Tio estas pli bona kaj pli bela en interpreto.

Ĉu vi ne vidis tiujn kiuj pretendas ke ili kredas je tio kio estis malsuprenigita al vi kaj tio kio estis malsuprenigita antaŭ vi? Ili deziras serĉi juĝon antaŭ falsaj dioj, kvankam oni ordonis al ili kovri ilin. Kaj Satano deziras konduki ilin for erarvojen.

Kaj kiam oni diras al ili: "Venu al tio kion Dio malsuprenigis, kaj al la Sendito," vi vidas la hipokritulojn turniĝantajn for de vi en averzio.

Tiam kiel estos, kiam katastrofo trafos ilin pro tio kion iliaj manoj antaŭe sendis? Tiam ili venas al vi, ĵurante per Dio: "Ni deziris nenion krom bonecon kaj kunordadon."

Tiuj estas ili pri kiuj Dio scias kio estas en iliaj koroj. Do turniĝu for de ili, kaj admonu ilin, kaj parolu al ili pri ili mem profundan vorton.

Kaj Ni ne sendis iun senditon krom ke li estu obeata laŭ la permeso de Dio. Kaj se ili, kiam ili maljustigis sin mem, estus venintaj al vi kaj petintaj pardonon de Dio, kaj la Sendito estus petinta pardonon por ili, ili estus trovintaj Dion Oft-Revenanta, Plej Kompatema.

Sed ne, per via Sinjoro, ili ne kredos ĝis ili faros vin juĝanto de tio kio estas en disputo inter ili, kaj poste trovos en si mem nenian ĉagrenon pri tio kion vi decidis, kaj submetos sin kun plena submetiĝo.

Kaj se Ni preskribus por ili: "Mortigu vin mem," aŭ "Foriru el viaj loĝejoj," ili ne estus farIntaj tion, krom malmultaj el ili. Kaj se ili farus tion kion oni admonas ilin fari, estus pli bone por ili kaj pli forta konfirmo.

Kaj tiam Ni donus al ili de Nia ĉeesto grandan rekompencon,

kaj Ni gvidus ilin al rekta vojo.

Kaj kiu ajn obeas Dion kaj la Senditon, tiuj estas kun ili kiujn Dio benis — el la profetoj, kaj la veremuloj, kaj la martiroj, kaj la justuloj. Kaj kiel bonaj estas tiuj kiel kunuloj!

Tio estas la bonfaro de Dio. Kaj Dio sufiĉas kiel Scianto.

Ho vi kiuj kredas! Prenu viajn antaŭzorgojn, kaj eliru en kompanioj, aŭ eliru ĉiuj kune.

Kaj vere, inter vi estas tiu kiu restas malantaŭe; tiam se katastrofo trafas vin, li diras: "Dio estis gracia al mi, ĉar mi ne ĉeestis kun ili."

Kaj se bonfaro de Dio trafas vin, li dirus — kvazaŭ ne estus afekto inter vi kaj li — "Se mi estus kun ili, por ke mi atingu grandan triumfon!"

Do batalu en la vojo de Dio tiuj kiuj vendas la vivon de ĉi tiu mondo por la Postvivo. Kaj kiu ajn batalas en la vojo de Dio, kaj estas mortigita aŭ venkas, Ni donos al li grandan rekompencon.

Kaj kio estas al vi ke vi ne batalas en la vojo de Dio, kaj por la subprematoj inter la viroj kaj la virinoj kaj la infanoj, kiuj diras: "Nia Sinjoro! Elportu nin el ĉi tiu urbo kies homoj estas subpremantoj, kaj destinu por ni de Via ĉeesto protektanton, kaj destinu por ni de Via ĉeesto helpanton"?

Tiuj kiuj kredas batalas en la vojo de Dio, kaj tiuj kiuj kaŝas batalas en la vojo de falsaj dioj. Do batalu la aliancanojn de Satano. Vere, la strategio de Satano estas ĉiam malforta.

Ĉu vi ne vidis tiujn al kiuj estis dirite: "Retenu viajn manojn, kaj starigu preĝon, kaj donu la purigajn impostojn"? Sed kiam batalado estis preskribita por ili, jen, partio el ili timas la homojn kiel kun la timo de Dio, aŭ kun pli granda timo, kaj ili diras: "Nia Sinjoro! Kial Vi preskribis sur nin batalon? Ĉu Vi ne prokrastus nin al proksima limtempo?" Diru: "La provizaĵo de ĉi tiu mondo estas malmulta, kaj la Postvivo estas pli bona por tiu kiu estas konscienculoj. Kaj vi ne estos maljustigataj eĉ fadenon."

Kie ajn vi estos, morto atingos vin, eĉ se vi estas en altaj turoj. Kaj se bona afero trafas ilin, ili diras: "Ĉi tio estas de Dio." Kaj se malbona afero trafas ilin, ili diras: "Ĉi tio estas de vi." Diru: "Ĉio estas de Dio." Kio estas al ĉi tiuj homoj ke ili preskaŭ ne komprenas iun ajn paroladon?

Kio ajn de bono trafas vin, ĝi estas de Dio; kaj kio ajn de malbono trafas vin, ĝi estas de vi mem. Kaj Ni sendis vin al la homoj kiel senditon. Kaj Dio sufiĉas kiel Atestanto.

Kiu ajn obeas la Senditon obeas Dion; kaj kiu ajn turniĝas for — Ni ne sendis vin kiel gardanton super ili.

Kaj ili diras: "Obeo!" Sed kiam ili foriras de via ĉeesto, partio el ili broodas nokte pri alia ol tio kion vi diras. Kaj Dio registras tion kion ili broodas. Do turniĝu for de ili, kaj metu vian fidon en Dio. Kaj Dio sufiĉas kiel Gardanto.

Ĉu ili ne meditas pri la Recitado? Se ĝi estus de alia ol Dio, ili trovus en ĝi multan diferencon.

Kaj kiam venas al ili afero de sekureco aŭ timo, ili disvastigas ĝin. Kaj se ili referencus ĝin al la Sendito kaj al tiuj en aŭtoritato inter ili, tiuj el ili kiuj povas pensi ĝin elkovrus ĝin. Kaj se ne estus la bonfaro de Dio sur vi kaj Lia kompato, vi sekvus Satanon, krom malmultaj.

Do batalu en la vojo de Dio — vi estas ŝarĝita nur pri via propra animo — kaj instigu la kredantojn. Eble Dio bridos la potencon de tiuj kiuj kaŝis. Kaj Dio estas pli forta en potenco kaj pli forta en puno.

Kiu ajn propetas per bona propeto havos parton el ĝi, kaj kiu ajn propetas per malbona propeto havos porcion el ĝi. Kaj Dio estas ĉiam super ĉio Gardanto.

Kaj kiam vi estas salutitaj per saluto, tiam salutu per pli bona ol ĝi, aŭ redonu ĝin. Vere, Dio estas ĉiam super ĉio Kalkulanto.

Dio — ne estas dio krom Li. Li certe kunvenigos vin al la Tago de la Releviĝo, pri kiu ne estas dubo. Kaj kiu estas pli verema en parolado ol Dio?

Kio estas al vi ke vi estas du partioj pri la hipokrituloj, kiam Dio reĵetis ilin pro tio kion ili meritis? Ĉu vi deziras gvidi tiun kiun Dio erarvojeigis? Kaj kiun ajn Dio erarvojigas, vi neniam trovos por li vojon.

Ili deziras ke vi kaŝu kiel ili kaŝis, por ke vi estu samaj. Do ne prenu el inter ili aliancanojn ĝis ili emigras en la vojo de Dio. Sed se ili turniĝas for, tiam kaptu ilin kaj mortigu ilin kie ajn vi trovas ilin, kaj ne prenu el inter ili iun aliancanon aŭ helpanton —

krom tiujn kiuj atingas popolon inter kiu kaj vi estas interligo, aŭ kiuj venas al vi kun siaj koroj premitaj kontraŭ batalado de vi aŭ batalado de sia propra popolo. Kaj se Dio volus, Li donus al ili potencon super vi, kaj ili batalus vin. Do se ili retiriĝas de vi kaj ne batalas vin, kaj proponas al vi pacon, tiam Dio ne faris por vi vojon kontraŭ ili.

Vi trovos aliajn kiuj deziras esti sekuraj de vi kaj sekuraj de sia propra popolo. Ĉiufoje kiam ili estas resenditaj al tento, ili estas replonĝitaj en ĝin. Kaj se ili ne retiriĝas de vi, nek proponas al vi pacon, nek bridas siajn manojn, tiam kaptu ilin kaj mortigu ilin kie ajn vi renkontas ilin. Kaj tiuj — Ni donis al vi super ili klaran aŭtoritaton.

Kaj ne estas por kredanto mortigi kredanton, krom erare. Kaj kiu ajn mortigas kredanton erare, tiam la liberigo de kredanta sklavo kaj sangprezo liverita al lia familio, krom se ili remigas ĝin kiel almozdonon. Kaj se li estas el popolo malamika al vi kaj li estas kredanto, tiam la liberigo de kredanta sklavo. Kaj se li estas el popolo inter kiu kaj vi estas interligo, tiam sangprezo liverita al lia familio kaj la liberigo de kredanta sklavo. Kaj kiu ajn ne trovas la rimedojn, tiam fastado de du sinsekvaj monatoj — pento de Dio. Kaj Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

Kaj kiu ajn mortigas kredanton intence, lia rekompenco estas Infero, loĝante en ĝi, kaj la kolero de Dio estas sur li, kaj Li malbenis lin kaj preparas por li grandan punon.

Ho vi kiuj kredas! Kiam vi iras en la vojo de Dio, estu diskretaj, kaj ne diru al tiu kiu proponas al vi pacon: "Vi ne estas kredanto" — serĉante la gajnojn de la vivo de ĉi tiu mondo, ĉar ĉe Dio estas abundaj rikoltoj. Tiel same estis vi antaŭe, tiam Dio estis gracia al vi; do estu diskretaj. Vere, Dio estas ĉiam pri tio kion vi faras Ĉion-Konscia.

Ne estas egalaj tiuj el la kredantoj kiuj sidas — krom tiuj kiuj estas handikapitaj — kaj tiuj kiuj strebas en la vojo de Dio per sia riĉaĵo kaj sia mem. Dio favoris tiujn kiuj strebas per sia riĉaĵo kaj sia mem super tiujn kiuj sidas, per grado. Kaj al ĉiu Dio promesis la plej bonan. Kaj Dio favoris tiujn kiuj strebas super tiujn kiuj sidas per granda rekompenco —

gradoj de Li, kaj pardono, kaj kompato. Kaj Dio estas ĉiam Plej Pardonema, Plej Kompatema.

Vere, tiujn kiujn la anĝeloj prenas en morto dum ili maljustigas sin mem — ili diras: "En kia stato vi estis?" Ili diras: "Ni estis subpremataj en la lando." Ili diras: "Ĉu ne la tero de Dio estis sufiĉe vasta por vi emigri en ĝi?" Tiuj — ilia rifuĝejo estas Infero. Kaj malbona estas tiu celo —

krom la subprematoj inter la viroj kaj la virinoj kaj la infanoj kiuj ne povas elpensi planon kaj ne estas gvidataj al vojo.

Tiuj — eble ke Dio pardonos ilin. Kaj Dio estas ĉiam Pardonanta, Plej Pardonema.

100

Kaj kiu ajn emigras en la vojo de Dio trovos sur la tero multan rifuĝejon kaj abundon. Kaj kiu ajn eliras el sia domo, emigrante al Dio kaj Lia Sendito, kaj tiam morto atingas lin, lia rekompenco jam falis sur Dio. Kaj Dio estas ĉiam Plej Pardonema, Plej Kompatema.

101

Kaj kiam vi vojaĝas en la lando, ne estas kulpo sur vi mallongigi la preĝon, se vi timas ke tiuj kiuj kaŝis povas afliktki vin. Vere, la kaŝantoj estas ĉiam al vi malkaŝa malamiko.

102

Kaj kiam vi estas inter ili kaj gvidas ilin en preĝo, lasu partion el ili stari kun vi kaj lasu ilin preni siajn armilojn. Kaj kiam ili prostriĝis, lasu ilin fali al la malantaŭo, kaj lasu alian partion kiu ne preĝis veni kaj preĝi kun vi, kaj lasu ilin preni siajn antaŭzorgojn kaj siajn armilojn. Tiuj kiuj kaŝis deziras ke vi neglektu viajn armilojn kaj vian bagaĝon, por ke ili povu fali sur vin en unu atako. Kaj ne estas kulpo sur vi, se pluvo afliktas vin aŭ vi estas malsanaj, demeti viajn armilojn; sed prenu viajn antaŭzorgojn. Vere, Dio preparis por la kaŝantoj humilan punon.

103

Kaj kiam vi kompletigis la preĝon, tiam memoru Dion starante kaj sidante kaj sur viaj flankoj. Kaj kiam vi estas trankvile, tiam starigu la preĝon. Vere, la preĝo estas ĉiam sur la kredantoj tempizita ordono.

104

Kaj ne estu febla en persekutado de la popolo. Se vi suferas, tiam vere ili suferas tiel same kiel vi suferas, sed vi esperas de Dio tion kion ili ne esperas. Kaj Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

105

Vere, Ni malsuprenigis al vi la Libron kun la vero, por ke vi juĝu inter la homoj per tio kion Dio montris al vi. Kaj ne estu pledanto por la perfidaj.

106

Kaj serĉu pardonon de Dio. Vere, Dio estas ĉiam Plej Pardonema, Plej Kompatema.

107

Kaj ne pledu nome de tiuj kiuj perfidas sin mem. Vere, Dio ne amas tiun kiu estas ĉiam perfida kaj peka.

108

Ili kaŝas de la homoj, sed ili ne kaŝas de Dio, kaj Li estas kun ili kiam ili broodas nokte pri parolado kiu ne plaĉas al Li. Kaj Dio estas ĉiam pri tio kion ili faras Ampleksanta.

109

Jen, vi estas tiuj kiuj pledis nome de ili en la vivo de ĉi tiu mondo. Sed kiu plados nome de ili ĉe Dio en la Tago de la Releviĝo, aŭ kiu estos gardanto super ili?

110

Kaj kiu ajn faras malbonon aŭ maljustigas sian propran animon, poste serĉas pardonon de Dio, trovos Dion Plej Pardonema, Plej Kompatema.

111

Kaj kiu ajn faras pekon, faras ĝin nur kontraŭ sia propra animo. Kaj Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

112

Kaj kiu ajn faras kulpon aŭ pekon, poste ĵetas ĝin sur iun kiu estas senkulpa, vere ŝarĝis sin per kalumnio kaj malkaŝa peko.

113

Kaj se ne estus la bonfaro de Dio sur vi kaj Lia kompato, partio el ili estus celinta devojigi vin. Sed ili devijas nur sin mem, kaj ili ne damaĝas vin en io ajn. Kaj Dio malsuprenigis sur vin la Libron kaj la Saĝecon, kaj instruis vin tion kion vi ne sciis. Kaj la bonfaro de Dio sur vi estas ĉiam granda.

114

Ne estas bono en multo de ilia sekreta konsilo, krom tiu kiu ordonas almozdonon, aŭ bonecon, aŭ rekonsiliĝon inter homoj. Kaj kiu ajn faras tion, serĉante la bonplaĉon de Dio, Ni donos al li grandan rekompencon.

115

Kaj kiu ajn kontraŭas la Senditon post kiam la gvidado fariĝis klara al li, kaj sekvas alian ol la vojon de la kredantoj, Ni turnos lin al tio al kio li turniĝis, kaj igos lin bruli en Infero. Kaj malbona estas tiu celo.

116

Vere, Dio ne pardonas ke io estu asociita kun Li, kaj Li pardonas tion kio estas malpli ol tio al kiu Li volas. Kaj kiu ajn asocias ion kun Dio vere iris for erarvojen.

117

Ili invokas krom Li nenion krom inajn idolojn, kaj ili invokas nenion krom ribelan Satanon,

118

kiun Dio malbenis. Kaj li diris: "Vere, mi prenos de Viaj servantoj difinitan porcion,

119

kaj vere, mi devigos ilin, kaj vere, mi plenigas ilin per vanaj deziroj, kaj vere, mi ordonas al ili kaj ili fendos la orelojn de la brutaro, kaj vere, mi ordonas al ili kaj ili ŝanĝos la kreadon de Dio." Kaj kiu ajn prenas Satanon kiel protektanton anstataŭ Dio vere suferis malkaŝan perdon.

120

Li promesas al ili kaj plenigas ilin per vanaj deziroj; kaj Satano promesas al ili nenion krom iluzion.

121

Tiuj — ilia rifuĝejo estas Infero, kaj ili ne trovos el ĝi eskapon.

122

Kaj tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn, Ni enkondukou ilin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili eterne — la promeso de Dio en vero. Kaj kiu estas pli verema ol Dio en parolado?

123

Ne estas laŭ viaj vanaj deziroj, nek laŭ la vanaj deziroj de la Libro-Popolanoj. Kiu ajn faras malbonon estos rekompencita pro ĝi, kaj ne trovos por si, aparte de Dio, iun protektanton aŭ helpanton.

124

Kaj kiu ajn faras justajn agojn, ĉu vira aŭ ina, kaj estas kredanto — tiuj eniros la Ĝardenon, kaj ili ne estos maljustigataj eĉ makuleton sur daktilkerno.

125

Kaj kiu estas pli bona en kredo ol tiu kiu dediĉis sian vizaĝon al Dio, estante faranto de bono, kaj sekvas la kredon de Abrahamo, la rekta? Kaj Dio prenis Abrahamon kiel amikon.

126

Kaj al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kaj Dio estas ĉiam pri ĉio Ampleksanta.

127

Kaj ili serĉas vian prononcon pri virinoj. Diru: "Dio prononas al vi pri ili, kaj tio kio estas recitata al vi en la Libro pri la orfinaj virinoj al kiuj vi ne donas tion kio estas ordonita por ili, kaj vi deziras edziĝi kun ili, kaj pri la subprematoj inter la infanoj: kaj ke vi observu por la orfoj egalecon." Kaj kian ajn bonon vi faras, vere, Dio estas ĉiam pri ĝi Scianta.

128

Kaj se virino timas de sia edzo leviĝon aŭ turniĝon, tiam ne estas kulpo sur ili ambaŭ ke ili faru inter si rekonsiliĝon. Kaj rekonsiliĝo estas pli bona. Kaj la animoj estas inklinaj al avareco. Kaj se vi faras bonon kaj estas konsciaj, tiam vere, Dio estas ĉiam pri tio kion vi faras Ĉion-Konscia.

129

Kaj vi neniam povos agi egalanime inter virinoj, eĉ se vi estas fervoraj. Do ne kliniĝu tute al unu, tiel ke vi lasas ŝin kiel pendigitan. Kaj se vi rekonsiliĝas kaj estas konsciaj, tiam vere, Dio estas ĉiam Plej Pardonema, Plej Kompatema.

130

Kaj se ili apartiĝas, Dio riĉigos ĉiun el ili el Sia abundo. Kaj Dio estas ĉiam Ĉion-Ampleksanta, Saĝa.

131

Kaj al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kaj Ni ordonis al tiuj kiuj ricevis la Libron antaŭ vi, kaj vin, ke vi estu konsciaj pri Dio. Kaj se vi kaŝas, tiam vere, al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kaj Dio estas ĉiam Memsufiĉa, Laŭdita.

132

Kaj al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kaj Dio sufiĉas kiel Gardanto.

133

Se Li volas, Li povas forigi vin, ho homoj, kaj alporti aliajn. Kaj Dio estas ĉiam super tio Povoscianta.

134

Kiu ajn deziras la rekompencon de ĉi tiu mondo — tiam ĉe Dio estas la rekompenco de ĉi tiu mondo kaj la Postvivo. Kaj Dio estas ĉiam Ĉion-Aŭdanta, Ĉion-Vidanta.

135

Ho vi kiuj kredas! Estu subtenantoj de egaleco, atestantoj por Dio, eĉ se ĝi estas kontraŭ vi mem, aŭ viaj gepatroj, aŭ viaj proksimaj parencoj. Ĉu li estas riĉa aŭ malriĉa, Dio estas pli proksima al ili ambaŭ. Do ne sekvu kapricojn, por ke vi ne svingiĝu. Kaj se vi distordas aŭ turniĝas for, tiam vere, Dio estas ĉiam pri tio kion vi faras Ĉion-Konscia.

136

Ho vi kiuj kredas! Kredu je Dio kaj Lia Sendito, kaj la Libro kiun Li malsuprenigis sur Sian Senditon, kaj la Libro kiun Li malsuprenigis antaŭe. Kaj kiu ajn kaŝas Dion kaj Liajn anĝelojn kaj Liajn Librojn kaj Liajn senditojn kaj la Lastan Tagon vere iris for erarvojen.

137

Vere, tiuj kiuj kredis, poste kaŝis, poste kredis, poste kaŝis, poste pliiĝis en kaŝado — Dio ne pardonos ilin, nek gvidos ilin al vojo.

138

Donu novaĵojn al la hipokrituloj ke por ili estas dolora puno —

139

tiuj kiuj prenas la kaŝantojn kiel aliancanojn anstataŭ la kredantojn. Ĉu ili serĉas potencon ĉe ili? Tiam vere, ĉia potenco apartenas al Dio.

140

Kaj Li jam malsuprenigis al vi en la Libro ke kiam vi aŭdas la signojn de Dio estante kaŝataj kaj mokataj, tiam ne sidu kun ili ĝis ili plonĝas en iun alian paroladon. Vere, tiam vi estus la similaj al ili. Vere, Dio kunvenigos la hipokritulojn kaj la kaŝantojn en Inferon kune —

141

tiuj kiuj embuskas vin. Kaj se estas venko por vi de Dio, ili diras: "Ĉu ni ne estis kun vi?" Kaj se la kaŝantoj havas parton, ili diras: "Ĉu ni ne gajnis superecon super vi kaj defendis vin de la kredantoj?" Dio juĝos inter vi en la Tago de la Releviĝo. Kaj Dio neniam donos al la kaŝantoj vojon super la kredantojn.

142

Vere, la hipokrituloj serĉas trompi Dion, kaj Li estas ilia Trompanto. Kaj kiam ili staras por preĝo, ili staras maldiligente, montrante sin antaŭ la homoj, kaj ili memoras Dion nur malmulte —

143

ŝanceliĝante inter tio, nek al tiuj nek al tiuj. Kaj kiun ajn Dio erarvojigas, vi neniam trovos por li vojon.

144

Ho vi kiuj kredas! Ne prenu la kaŝantojn kiel aliancanojn anstataŭ la kredantojn. Ĉu vi deziras doni al Dio super vi klaran aŭtoritaton?

145

Vere, la hipokrituloj estas en la plej malsupra profundo de la Fajro, kaj vi neniam trovos por ili helpanton —

146

krom tiuj kiuj pentas kaj korektas kaj tenas firme al Dio kaj sincerigas sian kredon al Dio. Tiuj estas kun la kredantoj, kaj Dio donos al la kredantoj grandan rekompencon.

147

Kion farus Dio kun via puno, se vi estas dankemaj kaj kredas? Kaj Dio estas ĉiam Dankema, Ĉioscia.

148

Dio ne amas la paroladon laŭtan de malbonaj vortoj, krom de tiu kiu estis maljustigita. Kaj Dio estas ĉiam Ĉion-Aŭdanta, Ĉioscia.

149

Se vi malkaŝas bonan faron, aŭ kaŝas ĝin, aŭ pardonas malbonon — tiam vere, Dio estas ĉiam Pardonanta, Povoscianta.

150

Vere, tiuj kiuj kaŝas Dion kaj Liajn senditojn, kaj deziras fari dividon inter Dio kaj Liaj senditoj, kaj diras: "Ni kredas je kelkaj kaj kaŝas kelkajn," kaj deziras preni vojon inter tio —

151

tiuj estas la kaŝantoj envere. Kaj Ni preparis por la kaŝantoj humilan punon.

152

Kaj tiuj kiuj kredas je Dio kaj Liaj senditoj kaj ne faras dividon inter iuj el ili — tiuj, Li donos al ili iliajn rekompencojn. Kaj Dio estas ĉiam Plej Pardonema, Plej Kompatema.

153

La Libro-Popolanoj petas de vi ke vi igu Libron esti malsuprenigita sur ilin el la ĉielo. Ili petis de Moseo pli grandan aferon ol tio, ĉar ili diris: "Montru al ni Dion malkaŝe." Kaj la fulmotondro kaptis ilin pro ilia maljusteco. Poste ili prenis la bovidon post kiam la klaraj pruvoj venis al ili; tamen Ni pardonis tion. Kaj Ni donis al Moseo klaran aŭtoritaton.

154

Kaj Ni levis super ili la Monton per ilia interligo, kaj Ni diris al ili: "Eniru la pordon prostriĝante," kaj Ni diris al ili: "Ne transgresu la Sabaton," kaj Ni prenis de ili solenan interligon.

155

Tiam pro ilia rompado de la interligo, kaj ilia kaŝado de la signoj de Dio, kaj ilia mortigado de la profetoj sen rajto, kaj ilia diro: "Niaj koroj estas kovritaj" — ne, Dio stampis sur ili pro ilia kaŝado, do ili ne kredas krom malmultaj —

156

kaj pro ilia kaŝado, kaj ilia parolado kontraŭ Maria per granda kalumnio,

157

kaj ilia diro: "Vere, ni mortigis la Mesion, Jesuon filon de Maria, senditon de Dio" — kaj ili ne mortigis lin, nek krucumis lin, sed ĝi estis igita ambigua por ili. Kaj vere, tiuj kiuj malkonsentiĝas pri tio estas en dubo pri ĝi. Ili ne havas scion pri ĝi, krom la sekvadon de konjekto. Kaj ili ne mortigis lin kun certeco.

158

Ne, Dio levis lin al Si Mem. Kaj Dio estas ĉiam Potenca, Saĝa.

159

Kaj ne estas iu el la Libro-Popolanoj krom kredos je li antaŭ lia morto. Kaj en la Tago de la Releviĝo li estos atestanto super ili.

160

Tiam pro la maljustado de tiuj kiuj estas el la Judaistigantoj, Ni malpermesis al ili bonajn aferojn kiuj estis laŭleĝigitaj por ili, kaj pro ilia devigado de multaj de la vojo de Dio,

161

kaj pro ilia preno de uzuro, kvankam ĝi estis malpermesita al ili, kaj ilia formanĝado de la riĉaĵo de la homoj en vantaĵo. Kaj Ni preparis por la kaŝantoj inter ili doloran punon.

162

Sed tiuj kiuj estas firme enradikigitaj en scio inter ili, kaj la kredantoj, kredas je tio kio estis malsuprenigita al vi kaj tio kio estis malsuprenigita antaŭ vi — kaj tiuj kiuj starigas preĝon kaj tiuj kiuj donas la purigajn impostojn, kaj tiuj kiuj kredas je Dio kaj la Lasta Tago — tiuj, Ni donos al ili grandan rekompencon.

163

Vere, Ni inspiris vin kiel Ni inspiris Noan kaj la profetojn post li. Kaj Ni inspiris Abrahamon, kaj Ismaelon, kaj Isaakon, kaj Jakobon, kaj la Tribojn, kaj Jesuon, kaj Jobon, kaj Jonan, kaj Aaronon, kaj Salomonon. Kaj Ni donis al Davido Skribon.

164

Kaj senditojn Ni rakontis al vi antaŭe, kaj senditojn Ni ne rakontis al vi. Kaj Dio parolis al Moseo rekte.

165

Senditojn portantajn ĝojajn novaĵojn kaj avertantajn, por ke la homoj ne havu argumenton kontraŭ Dio post la senditoj. Kaj Dio estas ĉiam Potenca, Saĝa.

166

Sed Dio atestas per tio kion Li malsuprenigis al vi — Li malsuprenigis ĝin en Sia scio — kaj la anĝeloj atestas. Kaj Dio sufiĉas kiel Atestanto.

167

Vere, tiuj kiuj kaŝis kaj deturnis aliajn de la vojo de Dio vere iris for erarvojen.

168

Vere, tiuj kiuj kaŝis kaj maljustis, Dio ne pardonos ilin, nek gvidos ilin al vojo —

169

krom la vojo de Infero, loĝante en ĝi eterne. Kaj tio estas ĉiam facila por Dio.

170

Ho homoj! La Sendito venis al vi kun la vero de via Sinjoro. Do kredu — ĝi estas pli bona por vi. Kaj se vi kaŝas, tiam vere, al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj la Tero. Kaj Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

171

Ho Libro-Popolanoj! Ne transiru la limojn en via kredo, kaj ne diru pri Dio krom la veron. La Mesio, Jesuo filo de Maria, estas nur la sendito de Dio kaj Lia Vorto kiun Li ĵetis al Maria, kaj Spirito de Li. Do kredu je Dio kaj Liaj senditoj, kaj ne diru "Tri." Ĉesu — ĝi estas pli bona por vi. Dio estas nur Unu Dio. Gloro al Li ke Li havu filon! Al Li apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas sur la Tero. Kaj Dio sufiĉas kiel Gardanto.

172

La Mesio neniam disdegnos esti servanto de Dio, nek la anĝeloj kiuj estas proksimigitaj. Kaj kiu ajn disdegnas Lian adoron kaj estas fiera, Li kunvenigos ilin ĉiujn al Si Mem.

173

Tiam rilate al tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn, Li pagos al ili iliajn rekompencojn plene kaj pliiĝos ilin de Sia bonfaro. Kaj rilate al tiuj kiuj disdegnas kaj estas fieraj, Li punos ilin per dolora puno, kaj ili ne trovos por si, aparte de Dio, iun protektanton aŭ helpanton.

174

Ho homoj! Venis al vi pruvo de via Sinjoro, kaj Ni malsuprenigis al vi klaran lumon.

175

Tiam rilate al tiuj kiuj kredas je Dio kaj tenas firme al Li, Li enkondukou ilin en kompaton de Li kaj bonfaron, kaj gvidos ilin al Si Mem per rekta vojo.

176

Ili serĉas vian prononcon. Diru: "Dio prononas al vi pri la nerekta heredanto. Se viro pereas, ne havante infanon, kaj li havas fratinon, tiam por ŝi la duono de tio kion li postlasas. Kaj li heredos de ŝi se ŝi ne havas infanon. Kaj se ili estas du fratinoj, tiam por ili du trionoj de tio kion li postlasas. Kaj se ili estas gefratoj, viroj kaj virinoj, tiam por la viro la simila porcio de du inoj." Dio klarigas al vi, por ke vi ne erarvoju. Kaj Dio scias pri ĉio.

Commentary

Komentoj pri Surao 4 — An-Nisa (La Virinoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej vasta traktado de virinaj rajtoj, heredaĵo, geedziĝo kaj socia justeco en la Recitado. Ĝi malfermas per la komuna origino de la tuta homaro el unu sola animo (v.1), poste moviĝas tra orfaj rajtoj, leĝoj kaj pli vastaj etikaj instruoj.

Versiklo 34: La Plej Kontestata Versiklo

Radik-Analizo

قوامون (qawwāmūn) — radiko ق-و-م: stari, establi, subteni. La intensa formo signifas persistajn subtenantojn, ne “regantojn super.” Sama radiko kiel قيامة (resurekto).
حافظات للغيب — “gardantoj de la kaŝitaĵo.” La غيب estas la sama vorto kiel en 2:3. La justaj virinoj gardas la nevideblan, la spiritan dimension.
نشوز — radiko ن-ش-ز: leviĝi, ŝveli. Uzita pozitive en 58:11. “Leviĝo,” ne “ribelo.”
واضربوهن — radiko ض-ر-ب (ḍ-r-b): elstarigi, apartiĝi. EN 24:31 la IDENTA radiko estas uzita por la milda gesto de virinoj tirantaj siajn kovrilojn. La eskala ŝtupo: konsili → emigri el la lito (هجر — sama radiko kiel la هجرة de la Profeto!) → apartigi. Ĉiu paŝo pliigas distancon, ne perforton.

v.35: La Tuja Sekvanto

Tuj post v.34, la Recitado preskribus arbitradon — juĝistoj el ambaŭ familioj, egalrajte. Se v.34 signifus batado, kial la tuj sekva versiklo establus mediacian procezon?

Versikloj 155–159: La Krucumo

v.157: La Gramatiko de Ambigueco

شُبِّهَ لَهُمْ — senpersona pasivo: “ĝi estis igita ambigua por ili.” La gramatiko NE provizas anstataŭan personon. La ambigueco rilatas al la evento, ne al korpa anstataŭulo.
يَقِين — certeco. “Ili ne mortigis lin certe.” Ili havas konjekton (ظنّ), ne certecon (يقين).
La anstataŭ-teologio (ke Dio trompis homojn per metado de alia persono sur la krucon) kontraŭdiras la propran insiston de la Recitado ke Dio ne trompas.

v.158: La Levo

“Dio levis lin al Si” — رفع, sama radiko kiel la levo de la ĉielo en 55:7.

Integraj Ligiloj

v.1 unu animo ↔ 55:3: kreado el unu fonto
v.34 ḍ-r-b ↔ 24:31 ḍ-r-b: la sama radiko por protekta gesto pruvas ke perforto ne estas la signifo
v.157 شُبِّهَ ↔ 55:54 بَطَائِن: la ẓāhir/bāṭin principo — ŝajno diferencas de realo

Al-Maida La Tablo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho vi kiuj kredas, plenumu viajn interligojn. Laŭleĝa por vi estas la besto de la brutaro, krom tio kio estas recitata al vi, ne laŭleĝigante la ĉasaĵon dum vi estas en pilgrimstato. Vere, Dio dekretas tion kion Li volas.

Ho vi kiuj kredas, ne profanu la ritojn de Dio, nek la sanktan monaton, nek la oferojn, nek la girlandojn, nek tiujn kiuj celas la Sanktan Domon serĉante bonfaron kaj bonplaĉon de sia Sinjoro. Kaj kiam vi forlasis la pilgrimstaton, tiam ĉasu. Kaj ne lasu ke la malamo de popolo — ke ili baris vin de la Sankta Moskeo — instigu vin transgresi. Kaj helpu unu la alian al justeco kaj pieco, kaj ne helpu unu la alian al peko kaj transgreso. Kaj estu piaj al Dio. Vere, Dio estas severa en puno.

Malpermesita al vi estas la morta besto kaj la sango kaj la karno de porko, kaj tio super kio alia ol Dio estis invokita, kaj la sufokita, kaj la batita, kaj la falinta, kaj la kornobatita, kaj tio kion la sovaĝa besto manĝis — krom tio kion vi purigis — kaj tio kio estas buĉita sur la altaroj, kaj ke vi serĉu dividon per la sagoj. Tio estas malpieco. Hodiaŭ tiuj kiuj kaŝis malesperas pri via religio, do ne timu ilin kaj timu Min. Hodiaŭ Mi perfektigis vian religion por vi kaj kompletigis Mian benon sur vi kaj estas bonplaĉa je Dediĉo kiel religio por vi. Kaj kiu ajn estas pelata de neceso en malsato, ne inklinante volonte al peko — tiam vere Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ili demandas vin kio estas laŭleĝigita por ili. Diru: "Laŭleĝigitaj por vi estas la bonaj aferoj, kaj tio kion vi instruis al la ĉasbestoj, trejnante ilin kiel Dio instruis vin. Do manĝu el tio kion ili kaptas por vi, kaj menciu la nomon de Dio super ĝi. Kaj estu piaj al Dio. Vere, Dio estas rapida en kalkulado."

Hodiaŭ la bonaj aferoj estas laŭleĝigitaj por vi. Kaj la manĝaĵo de tiuj kiuj ricevis la Libron estas laŭleĝa por vi, kaj via manĝaĵo estas laŭleĝa por ili. Kaj la ĉastaj virinoj el inter la kredantaj virinoj, kaj la ĉastaj virinoj el inter tiuj kiuj ricevis la Libron antaŭ vi — kiam vi donas al ili iliajn salajrojn, ĉaste kaj ne fornikante, nek prenante sekretajn kunulojn. Kaj kiu ajn kaŝas kredon, lia faro nuliĝis, kaj en la Postvivo li estos el la perdantoj.

Ho vi kiuj kredas, kiam vi leviĝas por preĝo, lavu viajn vizaĝojn kaj viajn manojn ĝis la kubutoj, kaj viŝu viajn kapojn kaj viajn piedojn ĝis la maleoloj. Kaj se vi estas en stato de granda malpureco, tiam purigu vin. Kaj se vi estas malsanaj aŭ survojaĝe, aŭ unu el vi venas de la necesejo, aŭ vi tuŝis virinojn, kaj vi ne trovas akvon, tiam iru al pura tero kaj viŝu viajn vizaĝojn kaj viajn manojn per ĝi. Dio ne deziras meti malfacilaĵon sur vin, sed Li deziras purigi vin kaj kompletigi Sian benon sur vi, por ke eble vi estu dankemaj.

Kaj memoru la benon de Dio sur vi kaj Lian interligon per kiu Li ligis vin, kiam vi diris: "Ni aŭdas kaj ni obeas." Kaj estu piaj al Dio. Vere, Dio scias pri tio kio estas en la koroj.

Ho vi kiuj kredas, estu rektaj antaŭ Dio, atestantoj en egaleco. Kaj ne lasu ke la malamo de popolo instigu vin ne esti justaj. Estu justaj — tio estas pli proksime al pieco. Kaj estu piaj al Dio. Vere, Dio konscias pri tio kion vi faras.

Dio promesis al tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn — por ili pardono kaj granda salajro.

Kaj tiuj kiuj kaŝas kaj neas Niajn signojn — tiuj estas la kunuloj de Inferfajro.

Ho vi kiuj kredas, memoru la benon de Dio sur vi, kiam popolo celis etendi siajn manojn kontraŭ vi, kaj Li retenis iliajn manojn de vi. Kaj estu piaj al Dio. Kaj en Dio la kredantoj metu sian fidon.

Kaj Dio vere prenis la interligon de la Filoj de Israelo, kaj Ni starigis inter ili dekdu ĉefojn. Kaj Dio diris: "Vere, Mi estas kun vi. Se vi starigas preĝon kaj donas la almozojn kaj kredas je Miaj senditoj kaj subtenas ilin kaj pruntedoras al Dio bonan prunton, Mi certe forvisu viajn malbonajn farojn kaj certe enkondukos vin en ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas. Kaj kiu ajn kaŝas post tio inter vi vere devojis de la ebena vojo."

Tiam pro ilia rompado de ilia interligo, Ni malbenis ilin kaj malmolecigis iliajn korojn. Ili distordas la vortojn de iliaj lokoj kaj forgesis parton de tio pri kio ili estis remorigitaj. Kaj vi ne ĉesos malkovri perfidon de ili, krom malmultaj el ili. Do pardonu ilin kaj indulgu. Vere, Dio amas tiujn kiuj faras bonon.

Kaj de tiuj kiuj diris: "Ni estas Kristanoj," Ni prenis ilian interligon. Sed ili forgesis parton de tio pri kio ili estis remorigitaj, do Ni instigis malamecon kaj malamon inter ili ĝis la Tago de la Releviĝo. Kaj Dio informos ilin pri tio kion ili kutimis fari.

Ho Libro-Popolanoj, vere venis al vi Nia sendito, klarigante al vi multon de tio kion vi kutimis kaŝi de la Libro, kaj pardonante multon. Venis al vi de Dio lumo kaj klara Libro,

per kiu Dio gvidas tiun kiu sekvas Lian bonplaĉon al la vojoj de paco, kaj elkondukas ilin el la mallumo en la lumon laŭ Sia permeso, kaj gvidas ilin al rekta vojo.

Ili vere kaŝis kiuj diris: "Vere, Dio estas la Mesio, filo de Maria." Diru: "Tiam kiu povus helpi ion kontraŭ Dio, se Li volus detrui la Mesion, filon de Maria, kaj lian patrinon, kaj ĉiujn kiuj estas sur la Tero kune?" Kaj al Dio apartenas la suvereneco de la ĉieloj kaj la Tero kaj tio kio estas inter ili. Li kreas tion kion Li volas. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

Kaj la Judoj kaj la Kristanoj diris: "Ni estas la filoj de Dio kaj Liaj amatoj." Diru: "Tiam kial Li punas vin pro viaj pekoj?" Ne, vi estas mortuloj el tiuj kiujn Li kreis. Li pardonas kiun Li volas kaj punas kiun Li volas. Kaj al Dio apartenas la suvereneco de la ĉieloj kaj la Tero kaj tio kio estas inter ili. Kaj al Li estas la fino de la vojaĝo.

Ho Libro-Popolanoj, vere venis al vi Nia sendito, klarigante al vi, post paŭzo en la senditoj, por ke vi ne diru: "Ne venis al ni portanto de ĝojaj novaĵoj nek avertanto." Kaj vere venis al vi portanto de ĝojaj novaĵoj kaj avertanto. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

Kaj kiam Moseo diris al sia popolo: "Ho mia popolo, memoru la benon de Dio sur vi, kiam Li metis inter vi profetojn kaj faris vin reĝoj kaj donis al vi tion kion Li ne donis al iu ajn en ĉiuj mondoj.

Ho mia popolo, eniru la Sanktan Landon kiun Dio ordonis por vi, kaj ne turniĝu sur viajn kalkanojn, por ke vi ne turniĝu kiel perdantoj."

Ili diris: "Ho Moseo, vere en ĝi estas popolo de granda forto, kaj vere ni ne eniros ĝin ĝis ili eliros el ĝi. Kaj se ili eliros el ĝi, tiam vere ni eniros."

Du viroj el tiuj kiuj timis, sur kiuj Dio donaĉis Sian gracon, diris: "Eniru sur ilin per la pordego. Kaj kiam vi eniros ĝin, vere vi estos venkantoj. Kaj en Dio metu vian fidon, se vi estas kredantoj."

Ili diris: "Ho Moseo, vere ni neniam eniros ĝin tiel longe kiel ili estas en ĝi. Do iru vi kaj via Sinjoro kaj batalu. Vere, ni sidas ĉi tie."

Li diris: "Mia Sinjoro, vere mi havas potencon super neniu krom mi mem kaj mia frato. Do apartigu inter ni kaj la malpian popolon."

Li diris: "Tiam vere ĝi estas malpermesita al ili dum kvardek jaroj; ili vagos sur la Tero. Do ne malĝoju pro la malpia popolo."

Kaj recitu al ili en vero la rakonton de la du filoj de Adamo, kiam ili ofertis oferon, kaj ĝi estis akceptita de unu el ili kaj ne estis akceptita de la alia. Li diris: "Mi certe mortigos vin." Li diris: "Dio akceptas nur de la piuloj.

Se vi etendas vian manon kontraŭ mi por mortigi min, mi ne etendos mian manon kontraŭ vi por mortigi vin. Vere, mi timas Dion, la Sinjoron de ĉiuj mondoj.

Vere, mi deziras ke vi portu mian pekon kaj vian pekon, kaj estu el la kunuloj de la Fajro. Kaj tio estas la rekompenco de la maljustuloj."

Tiam lia animo instigis lin mortigi sian fraton, do li mortigis lin kaj fariĝis el la perdantoj.

Tiam Dio sendis korvon, grattante en la Tero, por montri al li kiel kaŝi la nudecon de sia frato. Li diris: "Ve al mi! Ĉu mi ne povas esti kiel ĉi tiu korvo kaj kaŝi la nudecon de mia frato?" Kaj li fariĝis el la bedaŭrantoj.

Pro tiu kaŭzo Ni ordonis por la Filoj de Israelo ke kiu ajn mortigas animon — ne pro animo nek pro koruptado sur la Tero — estas kvazaŭ li mortigis la tutan homaron. Kaj kiu ajn savas vivon, estas kvazaŭ li savis la tutan homaron. Kaj vere Niaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj, tamen vere multaj el ili post tio estas ekstravagantaj sur la Tero.

La rekompenco de tiuj kiuj militkontraŭas Dion kaj Lian Senditon kaj strebas disvastigi koruptadon sur la Tero estas nur ke ili estu mortigitaj aŭ krucumitaj, aŭ iliaj manoj kaj iliaj piedoj estu fortranĉitaj sur alternaj flankoj, aŭ ili estu ekzilitaj de la lando. Tio estas ilia hontindaĵo en ĉi tiu mondo, kaj en la Postvivo por ili granda puno —

krom tiuj kiuj pentas antaŭ ol vi havas potencon super ili. Tiam sciu ke Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ho vi kiuj kredas, estu piaj al Dio kaj serĉu la rimedojn de proksimiĝo al Li, kaj strebu en Lia vojo, por ke eble vi prosperu.

Vere, tiuj kiuj kaŝas — se ili havus ĉion kio estas sur la Tero kune kaj la similan de ĝi kun ĝi, por elaĉeti sin per ĝi de la puno de la Tago de la Releviĝo, ĝi ne estus akceptita de ili. Kaj por ili dolora puno.

Ili volos eliri el la Fajro, sed ili ne eliros el ĝi. Kaj por ili restanta puno.

Kaj la ŝtelisto, vira kaj ina — fortranĉu iliajn manojn, kiel rekompenco por tio kion ili meritis, ekzempla puno de Dio. Kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

Kaj kiu ajn pentas post sia maljusteco kaj korektas — tiam vere Dio turnas Sin al li. Vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ĉu vi ne scias ke al Dio apartenas la suvereneco de la ĉieloj kaj la Tero? Li punas kiun Li volas kaj pardonas kiun Li volas. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

Ho Sendito, ne malĝojigu vin tiuj kiuj rapidas en kaŝado — de tiuj kiuj diras per siaj buŝoj: "Ni kredas," sed iliaj koroj ne kredas; kaj de tiuj kiuj estas Judoj — aŭskultantaj pro malvero, aŭskultantaj por aliaj homoj kiuj ne venis al vi. Ili distordas la vortojn post iliaj lokoj, dirante: "Se vi ricevas ĉi tion, tiam prenu ĝin, kaj se vi ne ricevas ĝin, tiam gardu vin." Kaj kiun ajn Dio volas provi, vi ne helpos lin ion kontraŭ Dio. Tiuj estas ili kies korojn Dio ne volas purigi. Por ili en ĉi tiu mondo estas hontindaĵo, kaj por ili en la Postvivo granda puno.

Aŭskultantaj pro malvero, formanĝantaj la malpermesitan. Do se ili venas al vi, juĝu inter ili aŭ turniĝu for de ili. Kaj se vi turniĝas for de ili, ili ne damaĝos vin tute. Kaj se vi juĝas, juĝu inter ili kun egaleco. Vere, Dio amas la egalanimajn.

Kaj kiel ili faru vin ilia juĝanto kiam ili havas la Toraon, en kiu estas la juĝo de Dio? Poste ili turniĝas for post tio. Kaj tiuj ne estas kredantoj.

Vere, Ni malsuprenigis la Toraon, en kiu estas gvidado kaj lumo. La profetoj kiuj dediĉis sin juĝis per ĝi por tiuj kiuj estis Judoj, kaj la viroj de la Sinjoro kaj la scienculoj, ĉar ili estis komisiitaj pri la Libro de Dio kaj estis atestantoj pri ĝi. Do ne timu la homojn kaj timu Min, kaj ne vendu Miajn signojn pro malgranda prezo. Kaj kiu ajn ne juĝas per tio kion Dio malsuprenigis — tiuj estas ili kiuj kaŝas.

Kaj Ni ordonis por ili en ĝi: vivon por vivo, kaj okulon por okulo, kaj nazon por nazo, kaj orelon por orelo, kaj denton por dento, kaj por vundoj retalion. Kaj kiu ajn remigas ĝin kiel almozon, ĝi estos kompensaĵo por li. Kaj kiu ajn ne juĝas per tio kion Dio malsuprenigis — tiuj estas la maljustuloj.

Kaj Ni igis Jesuon filon de Maria sekvi en iliaj paŝosignoj, konfirmante tion kio estis antaŭ li de la Torao. Kaj Ni donis al li la Evangelion, en kiu estas gvidado kaj lumo, kaj konfirmante tion kio estis antaŭ ĝi de la Torao — gvidado kaj admono por la piuloj.

Kaj la Evangelio-Popolanoj juĝu per tio kion Dio malsuprenigis en ĝi. Kaj kiu ajn ne juĝas per tio kion Dio malsuprenigis — tiuj estas la malpiuloj.

Kaj Ni malsuprenigis al vi la Libron en vero, konfirmante tion kio estis antaŭ ĝi de la Libro, kaj kiel gardanto super ĝi. Do juĝu inter ili per tio kion Dio malsuprenigis, kaj ne sekvu iliajn dezirojn for de tio kio venis al vi de la vero. Por ĉiu el vi Ni faris leĝon kaj vojon. Kaj se Dio volus, Li farus vin unu komunumo, sed por ke Li provu vin en tio kion Li donis al vi. Do konkuru unu kun alia en bonaj faroj. Al Dio estas via reveno ĉiuj kune, kaj Li informos vin pri tio pri kio vi kutimis malkonsenti.

Kaj juĝu inter ili per tio kion Dio malsuprenigis, kaj ne sekvu iliajn dezirojn, kaj gardu vin de ili por ke ili ne seduktku vin de io el tio kion Dio malsuprenigis al vi. Kaj se ili turniĝas for, tiam sciu ke Dio nur volas frapi ilin pro kelkaj el iliaj pekoj. Kaj vere, multaj el la homoj estas malpiaj.

Ĉu estas la juĝo de nescieco kiun ili serĉas? Kaj kiu estas pli bona ol Dio en juĝo por popolo kiu estas certa?

Ho vi kiuj kredas, ne prenu la Judojn kaj la Kristanojn kiel gardantojn. Ili estas gardantoj unu de alia. Kaj kiu ajn prenas ilin kiel gardantojn inter vi — tiam vere li estas el ili. Vere, Dio ne gvidas la maljustan popolon.

Kaj vi vidas tiujn en kies koroj estas malsano rapidantajn al ili, dirante: "Ni timas ke ŝanĝo de fortuno trafos nin." Sed eble ke Dio alportos la venkon aŭ ordonon de Li, kaj ili fariĝos bedaŭrantaj pri tio kion ili kaŝis en si mem.

Kaj tiuj kiuj kredas diros: "Ĉu estas ĉi tiuj kiuj ĵuris per Dio per siaj plej solenaj ĵuroj ke vere ili estis kun vi?" Iliaj faroj nuliĝis, kaj ili fariĝis perdantoj.

Ho vi kiuj kredas, kiu ajn el vi turniĝas de sia religio — Dio alportos popolon kiun Li amas kaj kiu amas Lin, humilan al la kredantoj, fortan kontraŭ tiujn kiuj kaŝas, strebante en la vojo de Dio, kaj ne timante la riproĉon de iu riproĉanto. Tio estas la bonfaro de Dio; Li donas ĝin al kiu Li volas. Kaj Dio estas Ĉion-Ampleksanta, Scianta.

Via gardanto estas nur Dio kaj Lia Sendito kaj tiuj kiuj kredas — tiuj kiuj starigas preĝon kaj donas la almozojn dum ili kliniĝas.

Kaj kiu ajn prenas Dion kaj Lian Senditon kaj tiujn kiuj kredas kiel gardanton — tiam vere la partio de Dio, ili estas la venkantoj.

Ho vi kiuj kredas, ne prenu tiujn kiuj faras ŝercon kaj ludon de via religio — el inter tiuj kiuj ricevis la Libron antaŭ vi kaj tiuj kiuj kaŝas — kiel gardantojn. Kaj estu piaj al Dio, se vi estas kredantoj.

Kaj kiam vi vokas al preĝo, ili faras ĝin ŝerco kaj ludo. Tio estas ĉar ili estas popolo kiu ne komprenas.

Diru: "Ho Libro-Popolanoj, ĉu vi riproĉas nin pro io krom ke ni kredas je Dio kaj tio kio estis malsuprenigita al ni kaj tio kio estis malsuprenigita antaŭe, kaj ke plimulto el vi estas malpiaj?"

Diru: "Ĉu mi diru al vi pri tio kio estas pli malbona ol tio kiel rekompenco ĉe Dio? Tiu kiun Dio malbenis kaj sur kiu estas Lia kolero, kaj el kiuj Li faris simiojn kaj porkojn, kaj kiu adoris falsajn diojn — tiuj estas pli malbonaj en stacio kaj pli for erarvojen de la ebena vojo."

Kaj kiam ili venas al vi, ili diras: "Ni kredas." Tamen ili eniris kun kaŝado kaj ili eliris kun ĝi. Kaj Dio scias plej bone tion kion ili kutimis kaŝi.

Kaj vi vidas multajn el ili rapidantajn en peko kaj transgreso kaj ilia formanĝado de la malpermesita. Malbona vere estas tio kion ili kutimis fari.

Kial la viroj de la Sinjoro kaj la scienculoj ne malpermesas al ili paroli pekon kaj formanĝi la malpermesitan? Malbona vere estas tio kion ili kutimis produkti.

Kaj la Judoj diris: "La mano de Dio estas ligita." Ligitaj estas iliaj manoj, kaj ili estas malbenitaj pro tio kion ili diris. Ne, Liaj manoj estas etenditaj — Li elspezas kiel Li volas. Kaj tio kio estis malsuprenigita al vi de via Sinjoro certe pliigos multajn el ili en ribelo kaj kaŝado. Kaj Ni ĵetis inter ilin malamecon kaj malamon ĝis la Tago de la Releviĝo. Kiam ajn ili ekbruligas fajron por milito, Dio estingas ĝin. Kaj ili strebas disvastigi koruptadon sur la Tero. Kaj Dio ne amas la koruptantojn.

Kaj se la Libro-Popolanoj kredus kaj estus piaj, Ni forvius iliajn malbonajn farojn kaj enkondukus ilin en Ĝardenojn de Ĝojo.

Kaj se ili tenus la Toraon kaj la Evangelion kaj tion kio estis malsuprenigita al ili de ilia Sinjoro, ili manĝus de super ili kaj de sub iliaj piedoj. El ili estas komunumo kiu estas modera, sed multaj el ili — malbona estas tio kion ili faras.

Ho Sendito, transdonu tion kio estis malsuprenigita al vi de via Sinjoro. Kaj se vi ne faras, tiam vi ne transdonis Lian mesaĝon. Kaj Dio protektos vin de la homoj. Vere, Dio ne gvidas la popolon kiu kaŝas.

Diru: "Ho Libro-Popolanoj, vi staras sur nenio ĝis vi observas la Toraon kaj la Evangelion kaj tion kio estis malsuprenigita al vi de via Sinjoro." Kaj tio kio estis malsuprenigita al vi de via Sinjoro certe pliigos multajn el ili en ribelo kaj kaŝado. Do ne malĝoju pro la popolo kiu kaŝas.

Vere, tiuj kiuj kredas, kaj tiuj kiuj estas Judoj, kaj la Sabeanoj, kaj la Kristanoj — kiu ajn kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj faras justajn agojn — neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

Ni vere prenis la interligon de la Filoj de Israelo kaj sendis al ili senditojn. Kiam ajn sendito venis al ili kun tio kion iliaj animoj ne deziris, kelkajn ili neis kaj kelkajn ili mortigas.

Kaj ili kalkulis ke ne estos provo, do ili fariĝis blindaj kaj surdaj. Tiam Dio turnis Sin al ili; tiam denove multaj el ili fariĝis blindaj kaj surdaj. Kaj Dio vidas tion kion ili faras.

Ili vere kaŝis kiuj diris: "Vere, Dio estas la Mesio, filo de Maria." Kaj la Mesio diris: "Ho Filoj de Israelo, adoru Dion, mian Sinjoron kaj vian Sinjoron. Vere, kiu ajn asocias kun Dio — Dio vere malpermesis al li la Ĝardenon, kaj lia loĝejo estas la Fajro. Kaj por la maljustuloj ne estas helpantoj."

Ili vere kaŝis kiuj diris: "Dio estas la tria el tri." Kaj ne estas dio krom Unu Dio. Kaj se ili ne ĉesas de tio kion ili diras, dolora puno certe tuŝos tiujn el ili kiuj kaŝas.

Ĉu ili do ne pentos al Dio kaj serĉos Lian pardonon? Kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

La Mesio, filo de Maria, estas nenio krom sendito; senditoj forpasis antaŭ li. Kaj lia patrino estis verema virino. Ili ambaŭ kutimis manĝi nutraĵon. Rigardu kiel Ni klarigas al ili la signojn, poste rigardu kiel ili estas deturnataj.

Diru: "Ĉu vi adoras, krom Dio, tion kio posedas por vi nek damaĝon nek profiton? Kaj Dio — Li estas la Aŭdanta, la Scianta."

Diru: "Ho Libro-Popolanoj, ne transiru en via religio alion ol la veron, kaj ne sekvu la dezirojn de popolo kiu devojis antaŭe kaj devijis multajn kaj devojis de la ebena vojo."

Malbenitaj estis tiuj kiuj kaŝis el inter la Filoj de Israelo per la lango de Davido kaj Jesuo filo de Maria. Tio estas ĉar ili malobeis kaj kutimis transgresi.

Ili ne kutimis malpermesi unu la alian la malbonon kiun ili faris. Malbona vere estis tio kion ili kutimis fari.

Vi vidas multajn el ili prenantajn tiujn kiuj kaŝas kiel gardantojn. Malbona vere estas tio kion iliaj animoj antaŭe sendis — ke Dio koleras kontraŭ ili, kaj en la puno ili loĝos eterne.

Kaj se ili kredus je Dio kaj la Profeto kaj tio kio estis malsuprenigita al li, ili ne prenus ilin kiel gardantojn, sed multaj el ili estas malpiaj.

Vi certe trovos la plej fortajn el la homoj en malamikeco al tiuj kiuj kredas estantaj la Judoj kaj tiuj kiuj asocias. Kaj vi certe trovos la plej proksimajn el ili en afekto al tiuj kiuj kredas estantaj tiuj kiuj diras: "Ni estas Kristanoj." Tio estas ĉar inter ili estas pastroj kaj monaĥoj, kaj ĉar ili ne estas fieraj.

Kaj kiam ili aŭdas tion kio estis malsuprenigita al la Sendito, vi vidas iliajn okulojn superflui per larmoj pro tio kion ili rekonis de la vero. Ili diras: "Nia Sinjoro, ni kredas, do enskribu nin kun la atestantoj.

Kaj kial ni ne kredu je Dio kaj tio kio venis al ni de la vero, kiam ni deziregas ke nia Sinjoro enkonduku nin kun la justaj homoj?"

Do Dio rekompencis ilin pro tio kion ili diris — ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili. Kaj tio estas la rekompenco de tiuj kiuj faras bonon.

Kaj tiuj kiuj kaŝas kaj neas Niajn signojn — tiuj estas la kunuloj de Inferfajro.

Ho vi kiuj kredas, ne malpermesu la bonajn aferojn kiujn Dio laŭleĝigis por vi, kaj ne transgresu. Vere, Dio ne amas la transgresantojn.

Kaj manĝu el tio kion Dio provizis al vi, laŭleĝan kaj bonan. Kaj estu piaj al Dio, je kiu vi kredas.

Dio ne punos vin pro la neintencita en viaj ĵuroj, sed Li punos vin pro tio kion vi ligis per ĵuroj. Ĝia kompensaĵo estas la nutrado de dek malriĉuloj, el la mezumo de tio per kio vi nutras viajn familiojn, aŭ la vestado de ili, aŭ la liberigo de sklavo. Kaj kiu ajn ne trovas — tiam fastado de tri tagoj. Tio estas la kompensaĵo de viaj ĵuroj kiam vi ĵuris. Kaj gardu viajn ĵurojn. Tiel Dio klarigas al vi Siajn signojn, por ke eble vi estu dankemaj.

Ho vi kiuj kredas, vere vino kaj hazardludo kaj idoloj kaj divenaj sagoj estas nur abomenaĵo de la faroj de Satano. Do evitu ĝin, por ke eble vi prosperu.

Satano nur volas semi malamecon kaj malamon inter vi per vino kaj hazardludo, kaj bari vin de la memorado de Dio kaj de preĝo. Ĉu vi do ne ĉesos?

Kaj obeu Dion kaj obeu la Senditon kaj gardu vin. Kaj se vi turniĝas for, tiam sciu ke sur Nia Sendito estas nur la klara transdono.

Ne estas kulpo sur tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn pro tio kion ili gustis, tiel longe kiel ili estas piaj kaj kredas kaj faras justajn agojn, poste estas piaj kaj kredas, poste estas piaj kaj faras bonon. Kaj Dio amas tiujn kiuj faras bonon.

Ho vi kiuj kredas, Dio certe provos vin per io de la ĉasaĵo kiun viaj manoj kaj viaj lancoj povas atingi, por ke Dio sciu kiu timas Lin en sekreto. Kaj kiu ajn transgresas post tio — por li dolora puno.

Ho vi kiuj kredas, ne mortigu la ĉasaĵon dum vi estas en pilgrimstato. Kaj kiu ajn el vi mortigas ĝin intence, la rekompenco estas la simila de tio kion li mortigis, el la brutaro, kiel juĝita de du justaj viroj inter vi, ofero liverita al la Kaabao; aŭ kompensaĵo — la nutrado de malriĉuloj — aŭ la ekvivalento en fastado, por ke li gustu la konsekvencon de sia faro. Dio pardonis tion kio estas pasinta. Kaj kiu ajn revenas — Dio prenos retribuon de li. Kaj Dio estas Potenca, Sinjoro de Retribuo.

Laŭleĝa por vi estas la ĉasaĵo de la maro kaj la manĝaĵo de ĝi, provizaĵo por vi kaj por vojaĝantoj. Kaj malpermesita al vi estas la ĉasaĵo de la lando tiel longe kiel vi estas en pilgrimstato. Kaj estu piaj al Dio, al kiu vi estos kunvenigitaj.

Dio faris la Kaabon, la Sanktan Domon, establo por la homoj, kaj la sanktan monaton, kaj la oferojn, kaj la girlandojn. Tio estas por ke vi sciu ke Dio scias tion kio estas en la ĉieloj kaj tion kio estas sur la Tero, kaj ke Dio scias pri ĉio.

Sciu ke Dio estas severa en puno, kaj ke Dio estas Pardonema, Kompatema.

Sur la Sendito estas nenio krom la transdono. Kaj Dio scias tion kion vi malkaŝas kaj tion kion vi kaŝas.

100

Diru: "La malbona kaj la bona ne estas egalaj, eĉ se la abundo de la malbona plaĉas al vi." Do estu piaj al Dio, ho vi komprenplenuloj, por ke eble vi prosperu.

101

Ho vi kiuj kredas, ne demandu pri aferoj kiuj, se ili estus konigitaj al vi, ĝenus vin. Kaj se vi demandas pri ili kiam la Recitado estas malsuprenigata, ili estos konigitaj al vi. Dio pardonis tion. Kaj Dio estas Pardonema, Tolerema.

102

Popolo antaŭ vi demandis pri ili, poste fariĝis kaŝantoj pri ĝi.

103

Dio ne establis bahira-n, nek sa'iba-n, nek wasila-n, nek ham-on. Sed tiuj kiuj kaŝas fabrikas mensogon kontraŭ Dio. Kaj plimulto el ili ne komprenas.

104

Kaj kiam oni diras al ili: "Venu al tio kion Dio malsuprenigis kaj al la Sendito," ili diras: "Sufiĉas por ni tio kion ni trovis ĉe niaj patroj." Eĉ se iliaj patroj sciis nenion kaj ne estis gvidataj?

105

Ho vi kiuj kredas, sur vi estas viaj propraj animoj. Tiu kiu eraras ne damaĝos vin kiam vi estas gvidataj. Al Dio estas la reveno de vi ĉiuj kune, kaj Li informos vin pri tio kion vi kutimis fari.

106

Ho vi kiuj kredas, la atestado inter vi kiam morto proksimiĝas al unu el vi, ĉe la tempo de testamento, estas du justaj viroj el inter vi, aŭ du aliaj el ekster vi, se vi vojaĝas en la Tero kaj la katastrofo de morto trafas vin. Vi detenu ilin post preĝo, kaj ili ĵuru per Dio, se vi dubas: "Ni ne vendos ĝin pro prezo, eĉ se li estas parenco, kaj ni ne kaŝos la atestadon de Dio. Vere, ni estus tiam el la pekuloj."

107

Kaj se oni malkovras ke la du meritis akuzon de peko, tiam du aliaj prenu ilian lokon el inter tiuj kiuj havas pretendon kontraŭ ili — la du plej proksimaj — kaj ili ĵuru per Dio: "Nia atestado estas pli vera ol ilia atestado, kaj ni ne transgrestis. Vere, ni estus tiam el la maljustuloj."

108

Tio estas pli verŝajne ke ili atestos en ĝia vera formo, aŭ timos ke ĵuroj estos malakceptitaj post iliaj ĵuroj. Kaj estu piaj al Dio kaj aŭskultu. Kaj Dio ne gvidas la malpian popolon.

109

La Tago kiam Dio kunvenigos la senditojn kaj diros: "Kia estis via respondo?" Ili diros: "Ni ne havas scion. Vere, Vi estas la Scianto de la nevideblaĵo."

110

Kiam Dio diris: "Ho Jesuo filo de Maria, memoru Mian benon sur vi kaj sur via patrino, kiam Mi fortikigis vin per la Sankta Spirito — vi parolis al la homoj en la lulilo kaj en vireco. Kaj kiam Mi instruis vin la Libron kaj la Saĝecon kaj la Toraon kaj la Evangelion. Kaj kiam vi formis el argilo la similecon de birdo laŭ Mia permeso, poste vi spiris en ĝin kaj ĝi fariĝis birdo laŭ Mia permeso. Kaj vi sanigis la blindulon kaj la leproulon laŭ Mia permeso. Kaj kiam vi elportis la mortintojn laŭ Mia permeso. Kaj kiam Mi retenis la Filojn de Israelo de vi, kiam vi venis al ili kun klaraj pruvoj, kaj tiuj el ili kiuj kaŝis diris: 'Ĉi tio estas nenio krom malkaŝa sorĉo.'"

111

"Kaj kiam Mi inspiris la Dediĉitojn: 'Kredu je Mi kaj je Mia sendito.' Ili diris: 'Ni kredas, kaj atestu ke ni estas Dediĉitoj.'"

112

Kiam la Revenintoj diris: "Ho Jesuo filo de Maria, ĉu via Sinjoro povas sendi malsupren sur nin tablon el la ĉielo?" Li diris: "Estu piaj al Dio, se vi estas kredantoj."

113

Ili diris: "Ni deziras manĝi el ĝi, kaj ke niaj koroj estu trankviligitaj, kaj ke ni sciu ke vi parolis la veron al ni, kaj ke ni estu atestantoj pri ĝi."

114

Jesuo filo de Maria diris: "Ho Dio, nia Sinjoro, sendu malsupren sur nin tablon el la ĉielo, por ke ĝi estu festo por ni — por la unua el ni kaj la lasta el ni — kaj signo de Vi. Kaj provizu por ni, kaj Vi estas la plej bona el provizantoj."

115

Dio diris: "Vere, Mi sendos ĝin malsupren sur vin. Kaj kiu ajn kaŝas post tio inter vi — vere Mi punos lin per puno per kiu Mi ne punas iun ajn en ĉiuj mondoj."

116

Kaj kiam Dio diris: "Ho Jesuo filo de Maria, ĉu vi diris al la homoj: 'Prenu min kaj mian patrinon kiel diojn krom Dio'?" Li diris: "Gloro al Vi! Ne estas por mi diri tion kion mi ne rajtas. Se mi estus dirinta ĝin, Vi scius ĝin. Vi scias tion kio estas en mia animo, kaj mi ne scias tion kio estas en Via animo. Vere, Vi estas la Scianto de la nevideblaĵo.

117

Mi diris nenion al ili krom tion kion Vi ordonis al mi: 'Adoru Dion, mian Sinjoron kaj vian Sinjoron.' Kaj mi estis atestanto super ili tiel longe kiel mi estis inter ili. Kaj kiam Vi igis min morti, Vi estis la Observanto super ili. Kaj Vi estas Atestanto super ĉio.

118

Se Vi punas ilin, vere ili estas Viaj servantoj. Kaj se Vi pardonas ilin — vere Vi estas la Potenca, la Saĝa."

119

Dio diris: "Ĉi tio estas la Tago kiam la veremuloj profitos de sia veremo. Por ili estas ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas, loĝante en ili eterne. Dio estas bonplaĉa je ili kaj ili estas bonplaĉaj je Li. Tio estas la Granda Triumfo."

120

Al Dio apartenas la suvereneco de la ĉieloj kaj la Tero kaj tio kio estas en ili. Kaj Li havas potencon super ĉio.

Commentary

Komentoj pri Surao 5 — Al-Maida (La Tablo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Unu el la lastaj malkaŝitaj suraoj, legata kiel resumo: interligoj sigelitaj, dieta leĝo finita, la religio deklarita “perfektigita” (v.3). Ĝia arko moviĝas de leĝaj provizoj, tra Kajno/Abelo kaj Moseo, al ampleksa kristologia sekcio kulminanta en la mirakla Tablo.

Ĉefaj Radik-Trovoj

Radiko و-ل-ي: “gardanto” ne “amiko” (v.51)

“Ne prenu la Judojn kaj la Kristanojn kiel gardantojn (أولياء).” La radiko و-ل-ي signifas esti proksima, havi aŭtoritaton, regi, protekti. La vorto ولي estas politika-jura termino, ne persona amikeco. La Recitado aliloke ordonas bonan traktadon al ĉiuj (60:8) kaj permesas geedziĝon kun Libroposedantoj (5:5).

v.3: Religio Perfektigita

“Hodiaŭ mi perfektigis por vi vian religion kaj kontentas pri dediĉo kiel religio por vi.” Tri verboj: perfektigis (ك-م-ل), kompletigis (ت-م-م), kontentas (ر-ض-ي). La religio estas priskribita kiel dediĉo (الإسلام), ne kiel nomita institucio.

v.48: La Pluralisma Versiklo

“Por ĉiu el vi Ni faris leĝon kaj vojon” (شرعة ومنهاجا). Diverseco estas Dia dezajno: “Se Dio volus, Li farus vin unu komunumo.” La ordono estas ne uniformeco sed konkuro en boneco (فاستبقوا الخيرات).

vv.111–115: La Revenintoj kaj la Tablo

La Revenintoj (الحواريين, ḥawāriyyūn) — sama radiko ح-و-ر kiel la حُور de 55:72. Ilia peto pri la Tablo estas la Recitada versio de la Lasta Vespermanĝo — komunuma manĝo kiu descendas el la ĉielo.

v.116: Jesuo Neas Diecon

“Ĉu vi diris al la homoj: ‘Prenu min kaj mian patrinon kiel diojn’?” Jesuo respondas: “Gloro estu al Vi! Ne estas por mi diri tion, kion mi ne rajtas.” Pura servanteco.

Integraj Ligiloj

v.3 religio perfektigita ↔ 3:19 religio estas dediĉo: Al-Imran deklaras la principon; Al-Maida deklaras ĝian kompletigon
v.48 leĝo kaj vojo ↔ 2:148 “por ĉiu direkto”: pluralismo estas konsekvenca tra la Recitado
vv.111–115 la Revenintoj ↔ 55:72 ↔ 3:52: unu radiko (ḥ-w-r) tra disĉiploj, paradizo, kaj la eŭkaristia manĝo

Al-Anam La Brutaro

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Laŭdo al Dio, kiu kreis la ĉielojn kaj la teron, kaj faris la mallumon kaj la lumon; tamen tiuj kiuj kaŝas atribuas egalulojn al sia Sinjoro.

Li estas tiu kiu kreis vin el argilo, poste dekretis limdaton — kaj limdato difinita estas ĉe Li — tamen vi dubas.

Kaj Li estas Dio en la ĉieloj kaj sur la tero; Li scias vian sekreton kaj vian malkaŝon, kaj Li scias tion kion vi meritas.

Kaj ne venas al ili iu signo el la signoj de ilia Sinjoro krom ke ili turniĝas for de ĝi.

Do ili neis la Veron kiam ĝi venis al ili; tiam venos al ili novaĵoj pri tio kion ili kutimis moki.

Ĉu ili ne vidis kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, kiujn Ni establis sur la tero kiel Ni ne establis vin, kaj Ni sendis la ĉielon sur ilin abunde, kaj Ni igis la riverojn flui sub ili? Tiam Ni detruis ilin pro iliaj pekoj, kaj Ni starigis post ili alian generacion.

Kaj se Ni malsuprenigus sur vin libron sur pergameno kaj ili tuŝus ĝin per siaj manoj, tiuj kiuj kaŝis dirus: "Ĉi tio estas nenio krom malkaŝa sorĉo."

Kaj ili diras: "Kial ne anĝelo estas sendata malsupren sur lin?" Kaj se Ni sendus malsupren anĝelon, la afero estus decidita, kaj tiam ili ne ricevus prokraston.

Kaj se Ni farus lin anĝelo, Ni farus lin viro, kaj Ni konfuzus por ili tion kion ili konfuzas.

Kaj vere, senditoj antaŭ vi estis mokataj, kaj ĉirkaŭis tiujn kiuj mokis el ili tio kion ili kutimis moki.

Diru: "Vojaĝu sur la tero, poste rigardu kia estis la fino de la neantoj."

Diru: "Kies estas tio kio estas en la ĉieloj kaj la tero?" Diru: "De Dio." Li preskribis por Si Mem kompaton. Li kunvenigos vin al la Tago de la Releviĝo, pri kiu ne estas dubo. Tiuj kiuj perdis siajn animojn — ili ne kredas.

Kaj al Li apartenas tio kio loĝas en la nokto kaj la tago; kaj Li estas la Aŭdanto, la Scianto.

Diru: "Ĉu mi prenu kiel protektanton alian ol Dio, la Origininto de la ĉieloj kaj la tero, kaj Li nutras kaj ne estas nutrata?" Diru: "Vere, mi estas ordonita esti la unua kiu submetas sin." Kaj ne estu el tiuj kiuj asocias.

Diru: "Vere, mi timas, se mi malobeas mian Sinjoron, la punon de potenca tago."

Tiu de kiu ĝi estas forpelita en tiu tago — Li vere montris al li kompaton; kaj tio estas la malkaŝa triumfo.

Kaj se Dio tuŝas vin per damaĝo, ne estas foriganto de ĝi krom Li; kaj se Li tuŝas vin per bono, Li havas potencon super ĉio.

Kaj Li estas la Ĉiopova super Siaj servantoj; kaj Li estas la Saĝa, la Konscia.

Diru: "Kiu afero estas plej granda en atestado?" Diru: "Dio estas atestanto inter mi kaj vi. Kaj ĉi tiu Recitado estis revelaciita al mi por ke mi avertu vin per ĝi, kaj kiun ajn ĝi atingas. Ĉu vi vere atestas ke kun Dio estas aliaj dioj?" Diru: "Mi ne atestas." Diru: "Li estas nur unu Dio, kaj vere mi estas libera de tio kion vi asocias."

Tiuj al kiuj Ni donis la Libron konas ĝin kiel ili konas siajn proprajn filojn. Tiuj kiuj perdis siajn animojn — ili ne kredas.

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu kiu fabrikas mensogon kontraŭ Dio aŭ neas Liajn signojn? Vere, la maljustuloj ne prosperos.

Kaj la tagon kiam Ni kunvenigos ilin ĉiujn, tiam Ni diros al tiuj kiuj asociis: "Kie estas viaj asociuloj kiujn vi kutimis pretendi?"

Tiam ilia provo estos nenio krom ke ili diros: "Per Dio, nia Sinjoro, ni ne estis el tiuj kiuj asocias."

Rigardu kiel ili mensogas kontraŭ si mem, kaj forvojiĝis de ili tio kion ili kutimis fabriki.

Kaj el ili estas tiuj kiuj aŭskultas vin, kaj Ni metis sur iliajn korojn kovraĵojn por ke ili ne komprenu ĝin, kaj en iliajn orelojn pezon. Kaj kvankam ili vidas ĉiun signon, ili ne kredas je ĝi; eĉ kiam ili venas al vi, disputante kun vi, tiuj kiuj kaŝas diras: "Ĉi tio estas nenio krom fabeloj de la antikvuloj."

Kaj ili malpermesas ĝin kaj retiriĝas de ĝi, kaj ili detruas neniun krom sin mem, tamen ili ne perceptas.

Kaj se vi povus vidi kiam ili estas starigitaj antaŭ la Fajro kaj diras: "Se ni povus esti resenditaj, kaj ni ne neus la signojn de nia Sinjoro, kaj ni estus el la kredantoj" —

ne, fariĝis malkaŝa por ili tio kion ili kutimis kaŝi antaŭe; kaj se ili estus resenditaj, ili revenus al tio kio estis malpermesita al ili, kaj vere ili estas mensogantoj.

Kaj ili diras: "Estas nenio krom nia monda vivo, kaj ni ne estos levitaj."

Kaj se vi povus vidi kiam ili estos starigitaj antaŭ sia Sinjoro. Li diros: "Ĉu ne ĉi tio estas la Vero?" Ili diros: "Jes, per nia Sinjoro." Li diros: "Tiam gustu la punon pro tio ke vi kutimis kaŝi."

Ili perdis kiuj neis la renkontiĝon kun Dio, ĝis kiam la Horo venas sur ilin subite, ili diros: "Ve al ni, pro tio kion ni neglektis en ĝi!" Kaj ili portos siajn ŝarĝojn sur siaj dorsoj. Malbona vere estas tio kion ili portas.

Kaj la monda vivo estas nenio krom ludo kaj amuzo; kaj la loĝejo de la Postvivo estas pli bona por tiuj kiuj estas piaj. Ĉu vi do ne komprenas?

Ni scias ke tio kion ili diras vere malĝojigas vin; tamen vere ili ne neas vin, sed la maljustuloj — la signojn de Dio ili malakceptas.

Kaj vere, senditoj antaŭ vi estis neitaj, tamen ili pacience eltenis ke ili estis neitaj kaj domaĝitaj, ĝis Nia helpo venis al ili. Kaj ne estas iu por ŝanĝi la vortojn de Dio; kaj venis al vi de la novaĵoj de la senditoj.

Kaj se ilia forturniĝo estas ĝenanta al vi, tiam se vi povas serĉi tunelon en la tero aŭ ŝtuparegon en la ĉielon, por ke vi alportu al ili signon — kaj se Dio volus, Li kunvenigus ilin al la gvidado — do ne estu el la nesciuloj.

Nur tiuj kiuj aŭdas respondas; kaj la mortintojn — Dio levos ilin, poste al Li ili estos resenditaj.

Kaj ili diras: "Kial ne signo estas sendata malsupren sur lin de lia Sinjoro?" Diru: "Vere, Dio povas sendi malsupren signon, sed plimulto el ili ne scias."

Kaj ne estas vivaĵo sur la tero, nek birdo kiu flugas per siaj du flugiloj, krom ke ili estas nacioj kiel vi. Ni ne neglektis ion en la Libro; poste al sia Sinjoro ili estos kunvenigitaj.

Kaj tiuj kiuj neas Niajn signojn estas surdaj kaj mutaj, en mallumo. Kiun Dio volas, Li erarvojigas; kaj kiun Li volas, Li metas sur rektan vojon.

Diru: "Ĉu vi konsideris — se la puno de Dio venas sur vin, aŭ la Horo venas sur vin — ĉu vi invokus alian ol Dio, se vi estas veremaj?"

Ne, Lin vi invokas, kaj Li forigas tion pro kio vi invokas Lin, se Li volas, kaj vi forgesas tion kion vi asocias.

Kaj vere, Ni sendis al nacioj antaŭ vi, kaj Ni kaptis ilin per malfacileco kaj malfavoreco, por ke eble ili humiliĝu.

Se nur, kiam Nia forto venis sur ilin, ili humiliĝus! Sed iliaj koroj malmolecigis, kaj la diablo beliĝigis por ili tion kion ili kutimis fari.

Tiam, kiam ili forgesis tion pri kio ili estis remorigitaj, Ni malfermis sur ilin la pordojn de ĉiuj aferoj, ĝis kiam ili ĝojis pri tio kion ili ricevis, Ni kaptis ilin subite, kaj jen, ili estis en malespero.

Do la lasta restaĵo de la popolo kiu maljustis estis fortranĉita. Kaj laŭdo al Dio, Sinjoro de la mondoj.

Diru: "Ĉu vi konsideris — se Dio forprenus vian aŭdon kaj vian vidon kaj sigelus viajn korojn — kiu dio alia ol Dio povus restarigi ilin al vi?" Rigardu kiel Ni turnas la signojn, tamen ili turniĝas for.

Diru: "Ĉu vi konsideris — se la puno de Dio venus sur vin subite aŭ malkaŝe — ĉu iu estus detruita krom la maljusta popolo?"

Kaj Ni ne sendas la senditojn krom kiel portantojn de ĝojaj novaĵoj kaj avertantojn. Do kiu ajn kredas kaj korektas — neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

Kaj tiuj kiuj neas Niajn signojn — la puno tuŝos ilin pro tio ke ili kutimis transgresi.

Diru: "Mi ne diras al vi ke ĉe mi estas la trezoroj de Dio, nek ke mi scias la nevideblaĵon, nek mi diras al vi ke mi estas anĝelo. Mi sekvas nenion krom tio kio estas revelaciita al mi." Diru: "Ĉu la blinda kaj la vidanta estas egalaj? Ĉu vi do ne meditas?"

Kaj avertu per ĝi tiujn kiuj timas ke ili estos kunvenigitaj al sia Sinjoro — ili ne havas protektanton krom Li nek propetanton — por ke eble ili estu piaj.

Kaj ne forpelu tiujn kiuj vokas sian Sinjoron matene kaj vespere, serĉante Lian vizaĝon. Nenio de ilia kalkulo estas sur vi, kaj nenio de via kalkulo estas sur ili; do se vi forpelus ilin, vi estus el la maljustuloj.

Kaj tiel Ni provis kelkajn el ili per aliaj, por ke ili diru: "Ĉu estas ĉi tiuj tiuj sur kiujn Dio donaĉis favoron el inter ni?" Ĉu ne Dio plej bone scias la dankemulojn?

Kaj kiam tiuj kiuj kredas je Niaj signoj venas al vi, diru: "Paco estu sur vi. Via Sinjoro preskribis por Si Mem kompaton: ke kiu ajn el vi faras malbonon en nescieco, poste pentas poste kaj korektas — tiam vere Li estas Pardonema, Kompatema."

Kaj tiel Ni klarigas la signojn, kaj por ke la vojo de la kulpuloj estu malkaŝigita.

Diru: "Vere, mi estas malpermesita adori tiujn kiujn vi invokas krom Dio." Diru: "Mi ne sekvas viajn dezirojn; mi estus tiam erarvejita, kaj mi ne estas el la gvidatoj."

Diru: "Vere, mi estas sur klara pruvo de mia Sinjoro, kaj vi neis ĝin. Mi ne havas tion kion vi serĉas rapidigi. La juĝo estas nur de Dio; Li rakontas la Veron, kaj Li estas la plej bona el decidantoj."

Diru: "Se mi havus tion kion vi serĉas rapidigi, la afero estus decidita inter mi kaj vi. Kaj Dio scias plej bone la maljustulojn."

Kaj ĉe Li estas la ŝlosiloj de la nevideblaĵo; neniu scias ilin krom Li. Kaj Li scias tion kio estas en la lando kaj la maro. Kaj ne folio falas krom ke Li scias ĝin; kaj ne greno en la mallumo de la tero, nek io ajn malseka aŭ seka, krom ke ĝi estas en klara Libro.

Kaj Li estas tiu kiu prenas vin nokte kaj scias tion kion vi meritis dum la tago; poste Li levas vin en ĝi, por ke difinita limdato estu plenumita. Poste al Li estas via reveno; poste Li informos vin pri tio kion vi kutimis fari.

Kaj Li estas la Ĉiopova super Siaj servantoj, kaj Li sendas super vin gardantojn, ĝis kiam morto venas sur unu el vi, Niaj senditoj prenas lin, kaj ili ne neglektas.

Poste ili estas resenditaj al Dio, ilia vera Mastro. Ĉu ne Lia estas la juĝo? Kaj Li estas la plej rapida el kalkulantoj.

Diru: "Kiu liveras vin el la mallumo de la lando kaj la maro? Vi vokas Lin humile kaj en sekreto: 'Se Li liveras nin el ĉi tio, ni certe estos el la dankemuloj.'"

Diru: "Dio liveras vin el ili kaj el ĉiu aflikto; tamen vi asocias."

Diru: "Li povas sendi sur vin punon de super vi aŭ de sub viaj piedoj, aŭ konfuzi vin en frakciojn kaj igi kelkajn el vi gusti la perforton de aliaj." Rigardu kiel Ni turnas la signojn, por ke eble ili komprenu.

Kaj via popolo neis ĝin, kvankam ĝi estas la Vero. Diru: "Mi ne estas gardanto super vi."

Por ĉiu novaĵo estas limdato; kaj vi ekscios.

Kaj kiam vi vidas tiujn kiuj plonĝas en Niajn signojn, turniĝu for de ili ĝis ili plonĝas en alian paroladon. Kaj se la diablo igas vin forgesi, ne sidu, post la memorigo, kun la maljusta popolo.

Kaj nenio de ilia kalkulo estas sur tiuj kiuj estas piaj, sed ĝi estas memorigo, por ke eble ili estu piaj.

Kaj lasu tiujn kiuj prenas sian religion kiel ludon kaj amuzon, kaj kiujn la monda vivo iluziis. Kaj memorigu per ĝi, por ke animo ne estu fordonita pro tio kion ĝi meritis — ĝi ne havas krom Dio protektanton nek propetanton; kaj kvankam ĝi proponu ĉiun elaĉetaĵon, ĝi ne estos prenita de ĝi. Tiuj estas ili kiuj estas fordonitaj pro tio kion ili meritis; por ili estas trinkaĵo de bolanta akvo kaj dolora puno pro tio ke ili kutimis kaŝi.

Diru: "Ĉu ni invoku, krom Dio, tion kio ne profitigas nin nek damaĝas nin, kaj ĉu ni estu resenditaj sur niajn kalkanojn post kiam Dio gvidis nin — kiel tiu kiun la diabloj delogis sur la tero, konfuzita, dum li havas kunulojn kiuj vokas lin al la gvidado: 'Venu al ni'?" Diru: "Vere, la gvidado de Dio estas la gvidado, kaj ni estas ordonitaj al Dediĉo al la Sinjoro de la mondoj,

kaj ke: 'Starigu preĝon, kaj timu Lin.' Kaj Li estas tiu al kiu vi estos kunvenigitaj."

Kaj Li estas tiu kiu kreis la ĉielojn kaj la teron en vero; kaj la tagon kiam Li diras: "Estu," kaj ĝi estas. Lia vorto estas la Vero; kaj Lia estas la regado la tagon kiam la Trumpeto estas blovataj — Scianto de la nevideblaĵo kaj la videblaĵo; kaj Li estas la Saĝa, la Konscia.

Kaj kiam Abrahamo diris al sia patro Azar: "Ĉu vi prenas idolojn kiel diojn? Vere, mi vidas vin kaj vian popolon en malkaŝa eraro."

Kaj tiel Ni montris al Abrahamo la regadon de la ĉieloj kaj la tero, por ke li estu el tiuj kiuj estas certaj.

Kaj kiam la nokto kovris lin, li vidis stelon. Li diris: "Ĉi tiu estas mia Sinjoro." Sed kiam ĝi subiris, li diris: "Mi ne amas tiujn kiuj subiras."

Kaj kiam li vidis la lunon leviĝante, li diris: "Ĉi tiu estas mia Sinjoro." Sed kiam ĝi subiris, li diris: "Se mia Sinjoro ne gvidas min, mi estos el la popolo kiu erarvojas."

Kaj kiam li vidis la sunon leviĝante, li diris: "Ĉi tiu estas mia Sinjoro; ĉi tiu estas pli granda." Sed kiam ĝi subiris, li diris: "Ho mia popolo, vere mi estas libera de tio kion vi asocias.

Vere, mi turnis mian vizaĝon al Tiu kiu originis la ĉielojn kaj la teron, viro de pura kredo, kaj mi ne estas el tiuj kiuj asocias."

Kaj lia popolo disputis kun li. Li diris: "Ĉu vi disputas kun mi pri Dio, kiam Li gvidis min? Kaj mi ne timas tion kion vi asocias kun Li, krom se mia Sinjoro volas aferon. Mia Sinjoro ampleksas ĉion en scio. Ĉu vi do ne memoras?

Kaj kiel mi timu tion kion vi asociis, kiam vi ne timas ke vi asociis kun Dio tion por kio Li ne sendis al vi aŭtoritaton? Tiam kiu el la du partioj havas pli da rajto al sekureco, se vi nur scias?"

Tiuj kiuj kredas kaj ne konfuzas sian kredon per maljusteco — por ili estas sekureco, kaj ili estas ĝuste gvidataj.

Kaj tio estis Nia argumento kiun Ni donis al Abrahamo kontraŭ lia popolo. Ni levas en gradoj kiun Ni volas. Vere, via Sinjoro estas Saĝa, Scianta.

Kaj Ni donaĉis al li Isaakon kaj Jakobon; ĉiun Ni gvidis. Kaj Noan Ni gvidis antaŭe; kaj el lia idaro, Davidon kaj Salomonon kaj Jobon kaj Jozefon kaj Moseon kaj Aaronon. Kaj tiel Ni rekomencas tiujn kiuj faras bonon.

Kaj Zeĥarjon kaj Johanon kaj Jesuon kaj Elison — ĉiu estis el la justuloj.

Kaj Ismaelon kaj Eliŝan kaj Jonan kaj Loton — kaj ĉiun Ni favoris super la mondojn.

Kaj de iliaj patroj kaj ilia idaro kaj iliaj fratoj — kaj Ni elektis ilin kaj gvidis ilin al rekta vojo.

Tio estas la gvidado de Dio per kiu Li gvidas kiun Li volas el Siaj servantoj. Kaj se ili asocius, vana estus por ili tio kion ili kutimis fari.

Tiuj estas ili al kiuj Ni donis la Libron kaj la juĝon kaj la profetecon. Do se ĉi tiuj neas ĝin, Ni komisiis ĝin al popolo kiu ne neas ĝin.

Tiuj estas ili kiujn Dio gvidis; do sekvu ilian gvidadon. Diru: "Mi ne petas de vi rekompencon por ĝi; ĝi estas nenio krom memorigo por la mondoj."

Kaj ili ne mezuris Dion per Lia vera mezuro, kiam ili diris: "Dio malsuprenigis nenion sur iun mortulon." Diru: "Kiu malsuprenigis la Libron kiun Moseo alportis — lumo kaj gvidado por la homoj? Vi faras ĝin en foliojn kiujn vi montras, dum vi kaŝas multon; kaj vi estis instruitaj tion kion vi ne sciis — nek vi nek viaj patroj." Diru: "Dio." Poste lasu ilin en ilia plonĝado, ludante.

Kaj ĉi tio estas Libro kiun Ni malsuprenigis, benita, konfirmante tion kio estis antaŭ ĝi, kaj por ke vi avertu la Patrinon de la Urboj kaj tiujn ĉirkaŭ ĝi. Kaj tiuj kiuj kredas je la Postvivo kredas je ĝi, kaj ili estas zorgemaj pri siaj preĝoj.

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu kiu fabrikas mensogon kontraŭ Dio, aŭ diras: "Ĝi estis revelaciita al mi," kiam nenio estis revelaciita al li; kaj tiu kiu diras: "Mi sendos malsupren la similan de tio kion Dio malsuprenigis"? Kaj se vi povus vidi kiam la maljustuloj estas en la agonoj de morto, kaj la anĝeloj etendas siajn manojn: "Cedigu viajn animojn. Hodiaŭ vi estas rekompencitaj per la puno de humiligo pro tio kion vi kutimis diri kontraŭ Dio alion ol la veron, kaj vi kutimis esti fieraj kontraŭ Liaj signoj."

"Kaj vere vi venis al Ni sole, kiel Ni kreis vin la unuan fojon, kaj vi postlasis malantaŭ vi tion kion Ni donaĉis al vi. Kaj Ni ne vidas kun vi viajn propetantojn kiujn vi pretendis esti partneroj inter vi. La ligo inter vi estas detranĉita, kaj forvojiĝis de vi tio kion vi kutimis pretendi."

Vere, Dio estas la Fendisto de la greno kaj la daktilkerno; Li elportas la vivanton el la mortinto kaj elportas la mortinton el la vivanto. Tio estas Dio; do kien vi estas turnataj?

Li estas la Fendisto de la mateniĝo; kaj Li faris la nokton por ripozo, kaj la sunon kaj la lunon por kalkulado. Tio estas la ordo de la Potenca, la Scianta.

Kaj Li estas tiu kiu faris por vi la stelojn, por ke vi estu gvidataj per ili en la mallumo de la lando kaj la maro. Ni klarigis la signojn por popolo kiu scias.

Kaj Li estas tiu kiu produktis vin el unu animo, kaj loĝejon kaj deponejon. Ni klarigis la signojn por popolo kiu komprenas.

Kaj Li estas tiu kiu elsendis el la ĉielo akvon; kaj Ni elproduktis per ĝi la kresko de ĉiuj aferoj; kaj Ni elproduktis el ĝi verdaĵon, el kiu Ni elproduktis grenon en aroj; kaj el la palmo, el ĝia ŝelo, arojn da daktiloj pendantajn proksime; kaj ĝardenojn de vinberoj, kaj olivojn, kaj granatojn, similajn kaj malsimilajn. Rigardu ĝian frukton kiam ĝi fruktoportas kaj ĝian maturiĝon. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu kredas.

100

Kaj ili starigis la nevidajn estaĵojn kiel asociulojn de Dio, kvankam Li kreis ilin; kaj ili false atribuis al Li filojn kaj filinojn sen scio. Gloro al Li, kaj superalta estas Li super tio kion ili atribuas.

101

La Origininto de la ĉieloj kaj la tero — kiel Li havu filon, kiam Li ne havas kunulinon, kaj Li kreis ĉion? Kaj Li scias pri ĉio.

102

Tio estas Dio, via Sinjoro; ne estas dio krom Li, Kreanto de ĉio; do adoru Lin. Kaj Li estas Gardanto super ĉio.

103

Vido ne atingas Lin, kaj Li atingas ĉiun vidon; kaj Li estas la Subtila, la Konscia.

104

Klaraj pruvoj venis al vi de via Sinjoro; do kiu ajn vidas, ĝi estas por lia propra animo; kaj kiu ajn estas blinda, ĝi estas kontraŭ ĝi. Kaj mi ne estas gardanto super vi.

105

Kaj tiel Ni turnas la signojn, kaj por ke ili diru: "Vi studis," kaj por ke Ni klarigu ĝin por popolo kiu scias.

106

Sekvu tion kio estis revelaciita al vi de via Sinjoro — ne estas dio krom Li — kaj turniĝu for de tiuj kiuj asocias.

107

Kaj se Dio volus, ili ne asocius. Kaj Ni ne faris vin gardanto super ili, nek vi estas komisiito super ili.

108

Kaj ne insultu tiujn kiujn ili invokas krom Dio, por ke ili ne insultu Dion en malamikeco sen scio. Tiel Ni beligis por ĉiu nacio iliajn farojn; poste al ilia Sinjoro estas ilia reveno, kaj Li informos ilin pri tio kion ili kutimis fari.

109

Kaj ili ĵuras per Dio siajn plej solenajn ĵurojn ke se signo venus al ili, ili kredus je ĝi. Diru: "Signoj estas nur ĉe Dio." Kaj kio igos vin percepti ke kiam ĝi venos ili ne kredos?

110

Kaj Ni turnos iliajn korojn kaj iliajn okulojn, ĉar ili ne kredis je ĝi la unuan fojon, kaj Ni lasos ilin en ilia transgreso, vagante blinde.

111

Kaj eĉ se Ni sendus malsupren la anĝelojn al ili, kaj la mortintoj parolus al ili, kaj Ni kunvenus kontraŭ ili ĉion antaŭ ili, ili ne estus kredintaj, krom se Dio volus; sed plimulto el ili estas nesciuloj.

112

Kaj tiel Ni faris por ĉiu profeto malamikon — diablojn de la homaro kaj de la nevidaĵo — kelkaj el ili revelaciante al aliaj orumitan paroladon en iluzio. Kaj se via Sinjoro volus, ili ne farus tion; do lasu ilin kaj tion kion ili fabrikas.

113

Kaj por ke la koroj de tiuj kiuj ne kredas je la Postvivo inklinu al ĝi, kaj por ke ili estu kontentaj pri ĝi, kaj por ke ili meritu tion kion ili meritas.

114

Ĉu mi serĉu alian ol Dio kiel juĝanton, kiam Li estas tiu kiu malsuprenigis al vi la Libron, eksplikitan? Kaj tiuj al kiuj Ni donis la Libron scias ke ĝi estas sendata malsupren de via Sinjoro en vero; do ne estu el la dubitantoj.

115

Kaj la vorto de via Sinjoro plenumitis en vero kaj justeco. Ne estas iu por ŝanĝi Liajn vortojn; kaj Li estas la Aŭdanto, la Scianto.

116

Kaj se vi obeas plimulton de tiuj sur la tero, ili devigos vin de la vojo de Dio. Ili sekvas nenion krom konjekton, kaj ili faras nenion krom diveni.

117

Vere, via Sinjoro — Li scias plej bone kiu devajas de Lia vojo, kaj Li scias plej bone la ĝuste gvidatajn.

118

Do manĝu el tio super kio la nomo de Dio estis menciita, se vi estas kredantoj je Liaj signoj.

119

Kaj kio estas al vi ke vi ne manĝas el tio super kio la nomo de Dio estis menciita, kiam Li klarigis al vi tion kion Li malpermesis al vi, krom tion al kio vi estas devigitaj? Kaj vere, multaj devigas per siaj deziroj sen scio. Vere, via Sinjoro — Li scias plej bone la transgresantojn.

120

Kaj forlasu la eksteran pekon kaj la internan de ĝi. Vere, tiuj kiuj meritas pekon estos rekompencitaj pro tio kion ili kutimis fari.

121

Kaj ne manĝu el tio super kio la nomo de Dio ne estis menciita; kaj vere, ĝi estas transgreso. Kaj vere, la diabloj revelacias al siaj alianculoj por ke ili disputos kun vi; kaj se vi obeas ilin, vere vi estas el tiuj kiuj asocias.

122

Ĉu tiu kiu estis morta kaj al kiu Ni donis vivon, kaj faris por li lumon per kiu li marŝas inter la homoj, estas kiel tiu kies simileco estas en mallumo el kiu li ne eliras? Tiel estas beligita por tiuj kiuj kaŝas tion kion ili kutimis fari.

123

Kaj tiel Ni metis en ĉiun urbon ĝiajn plej grandajn pekulojn, por ke ili intrisu en ĝi; kaj ili intrisas nur kontraŭ si mem, tamen ili ne perceptas.

124

Kaj kiam signo venas al ili, ili diras: "Ni ne kredos ĝis ni ricevos la similan de tio kio estis donita al la senditoj de Dio." Dio scias plej bone kie Li metas Sian mesaĝon. Trafos tiujn kiuj pekas humiligo de Dio kaj severa puno pro tio kion ili kutimis intrisi.

125

Do kiun ajn Dio deziras gvidi, Li vastigas lian koron por Dediĉo; kaj kiun ajn Li deziras erarvojigi, Li igas lian koron malvasta kaj premita, kvazaŭ li grimpus en la ĉielon. Tiel Dio metas la abomenaĵon sur tiujn kiuj ne kredas.

126

Kaj ĉi tio estas la vojo de via Sinjoro, rekta. Ni klarigis la signojn por popolo kiu memoras.

127

Por ili estas la Loĝejo de Paco ĉe ilia Sinjoro, kaj Li estas ilia Protektanto pro tio kion ili kutimis fari.

128

Kaj la tagon kiam Li kunvenigos ilin ĉiujn: "Ho asembleo de la nevidaĵo, vi prenis multon de la homaro." Kaj iliaj alianculoj inter la homaro diros: "Nia Sinjoro, kelkaj el ni ĝuis la aliajn, kaj ni atingis nian limdaton kiun Vi destinis por ni." Li diros: "La Fajro estas via loĝejo, loĝante en ĝi, krom kiel Dio volas." Vere, via Sinjoro estas Saĝa, Scianta.

129

Kaj tiel Ni faras kelkajn el la maljustuloj alianculoj de aliaj, pro tio kion ili kutimis meriti.

130

"Ho asembleo de la nevidaĵo kaj la homaro, ĉu ne senditoj el inter vi venis al vi, rakontante al vi Miajn signojn kaj avertante vin pri la renkontiĝo de ĉi tiu via tago?" Ili diros: "Ni atestas kontraŭ ni mem." Kaj la monda vivo iluziis ilin, kaj ili atestos kontraŭ si mem ke ili estis tiuj kiuj kaŝas.

131

Tio estas ĉar via Sinjoro ne detruus urbojn pro maljusteco dum iliaj homoj estas neatentaj.

132

Kaj por ĉiuj estas gradoj de tio kion ili faris; kaj via Sinjoro ne estas neatenta pri tio kion ili faras.

133

Kaj via Sinjoro estas la Memsufiĉa, la Sinjoro de Kompato. Se Li volas, Li povas forpreni vin kaj igi sukcedi post vi tion kion Li volas, tiel same kiel Li starigis vin el la idaro de alia popolo.

134

Vere, tio kio estas promesita al vi venos, kaj vi ne povas malhelpi ĝin.

135

Diru: "Ho mia popolo, agu laŭ via stacio; vere, mi agas. Kaj vi ekscios por kiu estos la fino de la Loĝejo. Vere, la maljustuloj ne prosperos."

136

Kaj ili asignas al Dio, el tio kion Li produktis de rikoltoj kaj brutaro, porcion, kaj ili diras: "Ĉi tio estas por Dio" — tiel ili pretendas — "kaj ĉi tio estas por niaj asociuloj." Tiam tio kio estas por iliaj asociuloj ne atingas Dion, kaj tio kio estas por Dio atingas iliajn asociulojn. Malbona estas tio kion ili juĝas.

137

Kaj tiel iliaj asociuloj beligis por multaj el tiuj kiuj asocias la mortigadon de siaj infanoj, por ke ili ruinu ilin kaj konfuzu por ili ilian religion. Kaj se Dio volus, ili ne farus tion; do lasu ilin kaj tion kion ili fabrikas.

138

Kaj ili diras: "Ĉi tiuj estas brutaro kaj rikoltoj malpermesitaj; neniu rajtas manĝi ilin krom kiun ni volas" — tiel ili pretendas — kaj brutaro kies dorsoj estas malpermesitaj, kaj brutaro super kiu ili ne mencias la nomon de Dio — fabrikaĵo kontraŭ Li. Li rekompenos ilin pro tio kion ili kutimis fabriki.

139

Kaj ili diras: "Tio kio estas en la ventroj de ĉi tiuj brutaroj estas rezervita por niaj viroj kaj malpermesita al niaj edzinoj; kaj se ĝi naskiĝas morta, ili estas partneroj en ĝi." Li rekompenos ilin pro ilia atribuo; vere, Li estas Saĝa, Scianta.

140

Ili perdis kiuj mortigas siajn infanojn malsaĝe sen scio, kaj malpermesis tion kion Dio provizis al ili — fabrikaĵo kontraŭ Dio. Ili erarvojiĝis kaj ne estas gvidataj.

141

Kaj Li estas tiu kiu produktis ĝardenojn, ŝpalieritajn kaj neŝpalieritajn, kaj la palmojn, kaj rikoltojn de diversaj produktoj, kaj olivojn kaj granatojn, similajn kaj malsimilajn. Manĝu de ĝia frukto kiam ĝi fruktoportas, kaj pagu ĝian ŝuldaĵon en la tago de rikolto, kaj ne estu ekstravagantaj. Vere, Li ne amas la ekstravagantojn.

142

Kaj de la brutaro estas kelkaj por ŝarĝo kaj kelkaj por buĉo. Manĝu el tio kion Dio provizis al vi, kaj ne sekvu la paŝojn de la diablo; vere, li estas al vi malkaŝa malamiko.

143

Ok paroj: el ŝafoj du kaj el kaproj du. Diru: "Ĉu estas la du virojn Li malpermesis, aŭ la du inojn, aŭ tion kion la uteroj de la du inoj enhavas? Informu min kun scio, se vi estas veremaj."

144

Kaj el kameloj du kaj el bovoj du. Diru: "Ĉu estas la du virojn Li malpermesis, aŭ la du inojn, aŭ tion kion la uteroj de la du inoj enhavas? Aŭ ĉu vi estis atestantoj kiam Dio ŝarĝis vin per ĉi tio?" Tiam kiu estas pli maljusta ol tiu kiu fabrikas mensogon kontraŭ Dio por ke li devoju la homojn sen scio? Vere, Dio ne gvidas la maljustan popolon.

145

Diru: "Mi ne trovas en tio kio estis revelaciita al mi ion malpermesitan al manganto kiu manĝas ĝin, krom se ĝi estas kadavraĵo, aŭ sango elverŝita, aŭ la karno de porko — ĉar tio estas abomenaĵo — aŭ transgreso konsekrita al alia ol Dio." Sed kiu ajn estas devigita, nek dezirante nek transgresante — tiam vere, via Sinjoro estas Pardonema, Kompatema.

146

Kaj al tiuj kiuj estas Judoj Ni malpermesis ĉiun beston kun ungegoj; kaj de bovoj kaj ŝafoj Ni malpermesis al ili ilian grason, krom tion kion iliaj dorsoj portas, aŭ la internaĵojn, aŭ tion kio estas miksita kun osto. Tion Ni rekompencis al ili pro ilia ribelo; kaj vere, Ni estas veremaj.

147

Do se ili neas vin, diru: "Via Sinjoro estas de vasta kompato, kaj Lia forto ne estos foririta de la kulpa popolo."

148

Tiuj kiuj asociis diros: "Se Dio volus, ni ne asocius, nek niaj patroj, kaj ni ne malpermesus ion." Tiel tiuj antaŭ ili neis, ĝis ili gustis Nian forton. Diru: "Ĉu vi havas ian scion, por ke vi elmontru ĝin por ni? Vi sekvas nenion krom konjekton, kaj vi faras nenion krom diveni."

149

Diru: "De Dio estas la definitiva argumento; kaj se Li volus, Li gvidus vin ĉiujn."

150

Diru: "Alportu viajn atestantojn kiuj atestas ke Dio malpermesis ĉi tion." Do se ili atestas, ne atestu vi kun ili; kaj ne sekvu la dezirojn de tiuj kiuj neas Niajn signojn kaj tiuj kiuj ne kredas je la Postvivo, kaj ili atribuas egalulojn al sia Sinjoro.

151

Diru: "Venu, mi recitos tion kion via Sinjoro malpermesis al vi: ke vi asociu nenion kun Li, kaj montru bonecon al gepatroj, kaj ne mortigu viajn infanojn pro malriĉeco — Ni provizas por vi kaj por ili — kaj ne alproksimiĝu al maldecaĵoj, tion kio estas malkaŝa de ĝi kaj tion kio estas kaŝita, kaj ne mortigu la animon kiun Dio malpermesis krom laŭrajte. Tion Li ŝarĝis al vi, por ke eble vi komprenu.

152

Kaj ne alproksimiĝu al la riĉaĵo de la orfo krom per tio kio estas plej bona, ĝis li atingas maturecon. Kaj donu plenan mezuron kaj pezon en justeco — Ni ne ŝarĝas iun animon super ĝia kapablo. Kaj kiam vi parolas, estu justaj, eĉ se ĝi koncernas parencon. Kaj la interligon de Dio plenumu. Tion Li ŝarĝis al vi, por ke eble vi memoru.

153

Kaj ke ĉi tio estas Mia rekta vojo, do sekvu ĝin; kaj ne sekvu aliajn vojojn, por ke ili ne disvastigu vin de Lia vojo. Tion Li ŝarĝis al vi, por ke eble vi estu piaj."

154

Poste Ni donis al Moseo la Libron, kompletigon sur tiu kiu faras bonon, kaj eksplikigon de ĉiuj aferoj, kaj gvidadon kaj kompaton, por ke eble en la renkontiĝo kun ilia Sinjoro ili kredu.

155

Kaj ĉi tio estas Libro kiun Ni malsuprenigis, benita; do sekvu ĝin kaj estu piaj, por ke eble al vi estu montrita kompato,

156

por ke vi ne diru: "La Libro estis nur malsuprenigita sur du partiojn antaŭ ni, kaj ni vere estis neatentaj pri ilia studo";

157

aŭ por ke vi ne diru: "Se la Libro estus malsuprenigita sur nin, ni estus pli bone gvidataj ol ili." Do venis al vi klara pruvo de via Sinjoro, kaj gvidado kaj kompato. Tiam kiu estas pli maljusta ol tiu kiu neas la signojn de Dio kaj turniĝas for de ili? Ni rekompenos tiujn kiuj turniĝas for de Niaj signoj per malbona puno pro tio ke ili kutimis turniĝi for.

158

Ĉu ili atendas ion krom ke la anĝeloj venu al ili, aŭ via Sinjoro venu, aŭ kelkaj signoj de via Sinjoro venu? La tagon kiam kelkaj signoj de via Sinjoro venos, la kredo de animo ne helpos ĝin se ĝi ne kredis antaŭe, aŭ meritis bonon en sia kredo. Diru: "Atendu; vere, ni atendas."

159

Vere, tiuj kiuj dividis sian religion kaj fariĝis frakcioj — vi ne estas el ili en io ajn. Ilia afero estas nur al Dio; poste Li informos ilin pri tio kion ili kutimis fari.

160

Kiu ajn alportas bonan faron havos dek la similan de ĝi; kaj kiu ajn alportas malbonon faron ne estos rekompencita krom la similan de ĝi; kaj ili ne estos maljustigataj.

161

Diru: "Vere, mia Sinjoro gvidis min al rekta vojo — ĝusta religio, la kredo de Abrahamo, viro de pura kredo; kaj li ne estis el tiuj kiuj asocias."

162

Diru: "Vere, mia preĝo kaj mia devoĉo kaj mia vivo kaj mia morto estas por Dio, Sinjoro de la mondoj.

163

Neniu asociulo havas Li; kaj per tio mi estas ordonita, kaj mi estas la unua el tiuj kiuj estas dediĉitaj."

164

Diru: "Ĉu mi serĉu alian ol Dio kiel sinjoron, kiam Li estas Sinjoro de ĉio? Kaj neniu animo meritas krom kontraŭ si mem; kaj neniu portanto de ŝarĝoj portas la ŝarĝon de alia. Poste al via Sinjoro estas via reveno, kaj Li informos vin pri tio pri kio vi kutimis malkonsenti."

165

Kaj Li estas tiu kiu faris vin posteuloj sur la tero, kaj levis kelkajn el vi super aliaj en gradoj, por ke Li provu vin per tio kion Li donis al vi. Vere, via Sinjoro estas rapida en retribuo, kaj vere Li estas Pardonema, Kompatema.

Commentary

Komentoj pri Surao 6 — Al-Anam (La Brutaro)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La sola meka surao revelaciita tuta samtempe. Temas pri la unueco de Dio kontraŭ la politeismo, kaj pri la Diaj signoj en la kreado. La “brutaro” (anam) aperas en vv.136–146 kie la pagana ritualo estas defiata: kiu rajtas deklari ion permesita aŭ malpermesita?

Radik-Analizo

v.1: ظلمات / نور — mallumo kaj lumo

La surao malfermiĝas per la kontrasto inter ظلمات (ẓulumāt, mallumoj — plurale!) kaj نور (nūr, lumo — singulare). Estas multaj mallumoj sed nur unu lumo. La radiko ظ-ل-م (ẓ-l-m) signifas kaj mallumon kaj maljustecon — maljusteco ESTAS mallumo.

v.59: مفاتح الغيب — la ŝlosiloj de la kaŝitaĵo

مفاتح (mafātiḥ) — radiko ف-ت-ح: malfermi. La Fatiĥa (Surao 1) estas la Malfermo. La ŝlosiloj de la kaŝitaĵo estas la malfermiloj de tio kion neniu scias krom Dio. La radiko غ-ي-b (gh-y-b): esti for, esti kaŝita — la dimensio preter homa percepto.

v.95: فالق الحب والنوى — la Fendisto de la greno

فالق — radiko ف-ل-ق: fendi. Sama radiko kiel en 113:1 (La Tagnaskiĝo). Dio fendas la semon en vivon kaj la mallumon en lumon — la sama kreiva ago. Ĉiu printempo estas malgranda resurekto.

Integraj Ligiloj

v.59 ف-ت-ح (malfermi) ↔ 1:1 Al-Fatiĥa: la ŝlosiloj de la kaŝitaĵo kaj la Malfermo dividas radikon
v.95 ف-ل-ق ↔ 113:1 La Tagnaskiĝo: Dio kiel Fendisto de semoj kaj de mallumo — kreado kaj revelaciado estas la sama ago

Al-Araf La Altaĵoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim, Sad.

Libro malsuprenigita al vi — do ne estu malvasteco en via koro pro ĝi — por ke vi avertu per ĝi, kaj kiel memorigo por la kredantoj.

Sekvu tion kio estis malsuprenigita al vi de via Sinjoro, kaj ne sekvu protektantojn krom Li. Malmulte vi memoras.

Kaj kiom da urboj Ni detruis! Nia forto venis sur ilin nokte, aŭ dum ili dormis tagmeze.

Kaj ilia krio, kiam Nia forto venis sur ilin, estis nenio krom ke ili diris: "Vere, ni estis maljustuloj."

Do Ni demandos tiujn al kiuj la mesaĝo estis sendita, kaj Ni demandos la senditojn.

Tiam Ni rakontos al ili kun scio, kaj Ni ne estis forestantaj.

Kaj la pesado en tiu tago estas la vero. Do tiu kies pesiloj estas pezaj — tiuj estas ili kiuj prosperas.

Kaj tiu kies pesiloj estas malpezaj — tiuj estas ili kiuj perdis siajn animojn pro tio ke ili kutimis maljustigi Niajn signojn.

Kaj vere, Ni establis vin sur la tero kaj faris por vi en ĝi vivrimedojn. Malmulte vi dankas.

Kaj vere, Ni kreis vin, poste formis vin, poste diris al la anĝeloj: "Kliniĝu antaŭ Adamo." Do ili kliniĝis, krom Ibliso; li ne estis el tiuj kiuj kliniĝis.

Li diris: "Kio malhelpis vin ke vi ne kliniĝis kiam Mi ordonis al vi?" Li diris: "Mi estas pli bona ol li; Vi kreis min el fajro, kaj lin Vi kreis el argilo."

Li diris: "Tiam iru malsupren el ĝi; ne estas por vi esti fiera en ĝi. Do eliru; vere, vi estas el la malaltigitaj."

Li diris: "Prokrastu min ĝis la tago kiam ili estos levitaj."

Li diris: "Vere, vi estas el la prokrastitaj."

Li diris: "Tiam, ĉar Vi sendigis min eraren, mi sidos por ili sur Via rekta vojo.

Tiam mi venos sur ilin de antaŭ ili kaj de malantaŭ ili, kaj de ilia dekstro kaj de ilia maldekstro; kaj Vi ne trovos plimulton el ili dankemaj."

Li diris: "Eliru el ĝi, malŝatita, elpelita. Kiu ajn el ili sekvas vin — Mi plenigu Infernon per vi, ĉiuj vi."

"Kaj ho Adamo, loĝu vi kaj via edzino en la Ĝardeno, kaj manĝu de kie ajn vi volas, sed ne alproksimiĝu al ĉi tiu arbo, por ke vi ne estu el la maljustuloj."

Tiam la diablo flustris al ili, por ke li malkaŝu al ili tion kio estis kaŝita de ili de iliaj hontindaj partoj; kaj li diris: "Via Sinjoro malpermesis al vi ĉi tiun arbon nur por ke vi ne fariĝu anĝeloj, aŭ por ke vi ne fariĝu el tiuj kiuj restas."

Kaj li ĵuris al ili: "Vere, mi estas al vi sincera konsilanto."

Do li tromplogis ilin per trompo. Kaj kiam ili gustis la arbon, iliaj hontindaj partoj malkaŝiĝis al ili, kaj ili komencis kudri sur si foliojn de la Ĝardeno. Kaj ilia Sinjoro vokis al ili: "Ĉu Mi ne malpermesis al vi tiun arbon, kaj diris al vi: 'Vere, la diablo estas al vi malkaŝa malamiko'?"

Ili diris: "Nia Sinjoro, ni maljustigis nin mem; kaj se Vi ne pardonas nin kaj ne kompatas nin, ni estos el la perdantoj."

Li diris: "Iru malsupren, ĉiu el vi al la alia malamiko. Kaj por vi sur la tero estas loĝejo kaj ĝuado por iom da tempo."

Li diris: "En ĝi vi vivos, kaj en ĝi vi mortos, kaj el ĝi vi estos elportitaj."

Ho Filoj de Adamo, Ni malsuprenigis sur vin vestojn por kovri viajn hontindajn partojn, kaj kiel ornamon; sed la vesto de pieco — tio estas pli bona. Tio estas el la signoj de Dio, por ke eble ili memoru.

Ho Filoj de Adamo, ne lasu ke la diablo tentu vin kiel li pelis viajn gepatrojn el la Ĝardeno, deprenante de ili ilian veston por montri al ili iliajn hontindajn partojn. Vere, li vidas vin — li kaj lia tribo — de kie vi ne vidas ilin. Vere, Ni faris la diablojn alianculoj de tiuj kiuj ne kredas.

Kaj kiam ili faras maldecaĵon, ili diras: "Ni trovis niajn patrojn farante ĝin, kaj Dio ordonis al ni ĝin." Diru: "Vere, Dio ne ordonas maldecaĵon. Ĉu vi diras kontraŭ Dio tion kion vi ne scias?"

Diru: "Mia Sinjoro ordonas justecon; kaj starigu viajn vizaĝojn ĉe ĉiu preĝloko, kaj invoku Lin, farante la religion pura por Li. Kiel Li komencis vin, tiel vi revenos."

Partion Li gvidis, kaj partion — eraro estis juste dekretita sur ilin. Vere, ili prenis la diablojn kiel alianculojn anstataŭ Dio, kaj ili kalkulas ke ili estas gvidataj.

Ho Filoj de Adamo, prenu vian ornamon ĉe ĉiu preĝloko, kaj manĝu kaj trinku, kaj ne estu ekstravagantaj. Vere, Li ne amas la ekstravagantojn.

Diru: "Kiu malpermesis la ornamon de Dio kiun Li elproduktis por Siaj servantoj, kaj la bonajn aferojn de provizaĵo?" Diru: "Ili estas por tiuj kiuj kredas en la monda vivo, ekskluzive en la Tago de la Releviĝo." Tiel Ni klarigas la signojn por popolo kiu scias.

Diru: "Mia Sinjoro nur malpermesis maldecaĵojn — tion kio estas malkaŝa de ĝi kaj tion kio estas kaŝita — kaj pekon, kaj transgreson sen rajto, kaj ke vi asociu kun Dio tion por kio Li ne sendis aŭtoritaton, kaj ke vi diru kontraŭ Dio tion kion vi ne scias."

Kaj por ĉiu nacio estas limdato; kaj kiam ilia limdato venas, ili ne povas prokrasti horon, nek antaŭenigi ĝin.

Ho Filoj de Adamo, se senditoj venas al vi el inter vi, rakontante al vi Miajn signojn — tiam kiu ajn timas kaj korektas, neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

Kaj tiuj kiuj neas Niajn signojn kaj estas fieraj kontraŭ ili — tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili loĝos eterne.

Tiam kiu estas pli maljusta ol tiu kiu fabrikas mensogon kontraŭ Dio aŭ neas Liajn signojn? Tiuj — ilia porcio de la Libro atingos ilin, ĝis kiam Niaj senditoj venos al ili, prenante ilin, ili diros: "Kie estas tio kion vi kutimis invoki krom Dio?" Ili diros: "Ili forvojiĝis de ni." Kaj ili atestos kontraŭ si mem ke ili estis tiuj kiuj kaŝas.

Li diros: "Eniru inter nacioj kiuj pasis antaŭ vi — de la nevidaĵo kaj de la homaro — en la Fajron." Kiam ajn nacio eniras, ĝi malbenas sian fratinon, ĝis kiam ili ĉiuj sekvis unu la alian en ĝin, la lasta el ili diros pri la unua el ili: "Nia Sinjoro, ĉi tiuj devojigis nin; do donu al ili duoblan punon de la Fajro." Li diros: "Por ĉiu estas duobla, sed vi ne scias."

Kaj la unua el ili diros al la lasta el ili: "Vi ne havis avantaĝon super ni; do gustu la punon pro tio kion vi kutimis meriti."

Vere, tiuj kiuj neas Niajn signojn kaj estas fieraj kontraŭ ili — la pordoj de la ĉielo ne estos malfermitaj al ili, nek ili eniros la Ĝardenon ĝis la kamelo trapasas la truon de la kudrilingo. Kaj tiel Ni rekomencas la kulpulojn.

Por ili, de Inferno estas kuŝejo, kaj super ili kovraĵoj. Kaj tiel Ni rekomencas la maljustulojn.

Kaj tiuj kiuj kredas kaj faras justajn agojn — Ni ne ŝarĝas iun animon super ĝia kapablo — tiuj estas la kunuloj de la Ĝardeno; en ĝi ili loĝos eterne.

Kaj Ni forigos tion kio estas en iliaj koroj de rankoraĵo; riveroj fluante sub ili. Kaj ili diros: "Laŭdo al Dio, kiu gvidis nin al ĉi tio; kaj ni ne estus gvidataj se Dio ne gvidus nin. La senditoj de nia Sinjoro venis kun la vero." Kaj estos proklamite al ili: "Ĉi tio estas la Ĝardeno kiun vi estas faritaj heredi pro tio kion vi kutimis fari."

Kaj la kunuloj de la Ĝardeno vokos al la kunuloj de la Fajro: "Ni trovis tion kion nia Sinjoro promesis al ni vera; ĉu vi trovis tion kion via Sinjoro promesis vera?" Ili diros: "Jes." Kaj krianto krios inter ili: "La malbeno de Dio estas sur la maljustuloj,

kiuj turniĝas for de la vojo de Dio kaj serĉas fari ĝin kurbigita, kaj ili estas neantoj de la Postvivo."

Kaj inter ili estas vualo; kaj sur la Altaĵoj estas viroj kiuj konas ĉiun per iliaj markoj. Kaj ili vokos al la kunuloj de la Ĝardeno: "Paco estu sur vi." Ili ne eniris ĝin, kvankam ili esperas.

Kaj kiam iliaj okuloj turniĝas al la kunuloj de la Fajro, ili diros: "Nia Sinjoro, ne metu nin kun la maljusta popolo."

Kaj la kunuloj de la Altaĵoj vokos al viroj kiujn ili konas per iliaj markoj; ili diros: "Via kunveno ne helpis vin, nek ke vi estis fieraj.

Ĉu estas ĉi tiuj tiuj pri kiuj vi ĵuris ke Dio ne montrus al ili kompaton?" "Eniru la Ĝardenon; neniu timo estos sur vi, nek vi malĝojos."

Kaj la kunuloj de la Fajro vokos al la kunuloj de la Ĝardeno: "Elverŝu sur nin iom da akvo, aŭ iom de tio kion Dio provizis al vi." Ili diros: "Vere, Dio malpermesis ilin ambaŭ al tiuj kiuj kaŝas,

kiuj prenis sian religion kiel amuzon kaj ludon, kaj kiujn la monda vivo iluziis." Do ĉi tiun tagon Ni forgesas ilin, kiel ili forgesis la renkontiĝon de ĉi tiu ilia tago, kaj kiel ili kutimis malakcepti Niajn signojn.

Kaj vere, Ni alportis al ili Libron kiun Ni eksplikis kun scio — gvidado kaj kompato por popolo kiu kredas.

Ĉu ili atendas ion krom ĝian plenumiĝon? La tago kiam ĝia plenumiĝo venos, tiuj kiuj forgesis ĝin antaŭe diros: "La senditoj de nia Sinjoro venis kun la vero. Ĉu ni do havas iujn propetantojn por propeti por ni, aŭ ĉu ni povus esti resenditaj por fari alion ol tio kion ni kutimis fari?" Ili vere perdis siajn animojn, kaj forvojiĝis de ili tio kion ili kutimis fabriki.

Vere, via Sinjoro estas Dio, kiu kreis la ĉielojn kaj la teron en ses tagoj, poste establis Sin sur la Tronon. Li kovras la nokton per la tago, kiu serĉas ĝin rapide; kaj la suno kaj la luno kaj la steloj estas faritaj servantaj per Lia ordono. Lia estas la kreado kaj la ordono. Benita estu Dio, Sinjoro de la mondoj.

Voku vian Sinjoron humile kaj en sekreto; vere, Li ne amas la transgresantojn.

Kaj ne faru koruptadon sur la tero post ĝia ordigo, kaj voku Lin en timo kaj en espero. Vere, la kompato de Dio estas proksima al tiuj kiuj faras bonon.

Kaj Li estas tiu kiu sendas la ventojn kiel ĝojajn novaĵojn antaŭ Sia kompato, ĝis kiam ili portas pezan nubon, Ni kondukas ĝin al morta lando kaj elsendas per ĝi la akvon, kaj elportas per ĝi ĉiuspecajn fruktojn. Tiel Ni elportas la mortintojn, por ke eble vi memoru.

Kaj la bona lando — ĝia kresko eliĝas laŭ la permeso de ĝia Sinjoro; kaj tiu kiu estas malbona — ĝi eliĝas nur magre. Tiel Ni turnas la signojn por popolo kiu dankas.

Ni sendis Noan al lia popolo, kaj li diris: "Ho mia popolo, adoru Dion; vi ne havas dion alian ol Li. Vere, mi timas por vi la punon de potenca tago."

La ĉefoj de lia popolo diris: "Vere, ni vidas vin en malkaŝa eraro."

Li diris: "Ho mia popolo, ne estas eraro en mi, sed mi estas sendito de la Sinjoro de la mondoj.

Mi transdonas al vi la mesaĝojn de mia Sinjoro, kaj mi konsilas vin, kaj mi scias de Dio tion kion vi ne scias.

Ĉu vi miras ke memorigo de via Sinjoro venis al vi per viro el inter vi, por ke li avertu vin kaj por ke vi estu piaj kaj por ke eble al vi estu montrita kompato?"

Sed ili neis lin; do Ni savis lin kaj tiujn kun li en la ŝipo, kaj Ni dronigis tiujn kiuj neis Niajn signojn. Vere, ili estis popolo blinda.

Kaj al Ad — ilian fraton Hud. Li diris: "Ho mia popolo, adoru Dion; vi ne havas dion alian ol Li. Ĉu vi do ne estu piaj?"

La ĉefoj de tiuj kiuj kaŝis inter lia popolo diris: "Vere, ni vidas vin en stulteco, kaj vere ni pensas ke vi estas el la mensogantoj."

Li diris: "Ho mia popolo, ne estas stulteco en mi, sed mi estas sendito de la Sinjoro de la mondoj.

Mi transdonas al vi la mesaĝojn de mia Sinjoro, kaj mi estas al vi fidela konsilanto.

Ĉu vi miras ke memorigo de via Sinjoro venis al vi per viro el inter vi, por ke li avertu vin? Kaj memoru kiam Li faris vin posteulojn post la popolo de Noao, kaj pligrandigis vin en staturo abunde. Do memoru la bonfarojn de Dio, por ke eble vi prosperu."

Ili diris: "Ĉu vi venis al ni por ke ni adoru Dion sole kaj forlasu tion kion niaj patroj kutimis adori? Tiam alportu al ni tion kion vi promesas al ni, se vi estas el la veremaj."

Li diris: "Falis sur vin de via Sinjoro abomenaĵo kaj kolero. Ĉu vi disputas kun mi pri nomoj kiujn vi kaj viaj patroj nomis, por kiuj Dio ne sendis aŭtoritaton? Do atendu; vere, mi estas kun vi el tiuj kiuj atendas."

Do Ni savis lin kaj tiujn kun li per kompato de Ni, kaj Ni fortranĉis la lastan restaĵon de tiuj kiuj neis Niajn signojn kaj ne estis kredantoj.

Kaj al Tamud — ilian fraton Salih. Li diris: "Ho mia popolo, adoru Dion; vi ne havas dion alian ol Li. Venis al vi klara pruvo de via Sinjoro. Ĉi tiu estas la kamelino de Dio, signo por vi; do lasu ŝin manĝi en la tero de Dio, kaj ne tuŝu ŝin per malbono, por ke dolora puno ne kaptu vin.

Kaj memoru kiam Li faris vin posteulojn post Ad kaj loĝigis vin sur la tero — vi prenas por vi el ĝiaj ebenoj palacojn, kaj vi skulptas la montojn en domojn. Do memoru la bonfarojn de Dio, kaj ne faru koruptadon sur la tero."

La ĉefoj de tiuj kiuj estis fieraj inter lia popolo diris al tiuj kiuj estis subpremataj — al tiuj kiuj kredis inter ili: "Ĉu vi scias ke Salih estas sendita de lia Sinjoro?" Ili diris: "Vere, ni kredas je tio per kio li estis sendita."

Tiuj kiuj estis fieraj diris: "Vere, ni estas neantoj de tio je kio vi kredas."

Do ili lamigis la kamelinon kaj defiis la ordonon de sia Sinjoro, kaj diris: "Ho Salih, alportu al ni tion kion vi promesas al ni, se vi estas el la senditoj."

Tiam la tertremo kaptis ilin, kaj ili kuŝis prostritaj en sia loĝejo.

Kaj li turniĝis for de ili kaj diris: "Ho mia popolo, mi transdonis al vi la mesaĝon de mia Sinjoro kaj konsilis vin; sed vi ne amas tiujn kiuj konsilas."

Kaj Loto — kiam li diris al sia popolo: "Ĉu vi faras la abomenaĵon tian kian neniu en la mondoj faris antaŭ vi?

Vere, vi venas al viroj kun deziro anstataŭ virinoj. Ne, vi estas popolo kiu estas ekstravaganta."

Kaj la respondo de lia popolo estis nenio krom ke ili diris: "Forpelu ilin el via urbo; vere, ili estas popolo kiu volus purigi sin."

Do Ni savis lin kaj lian familion, krom lia edzino; ŝi estis el tiuj kiuj restis malantaŭe.

Kaj Ni pluvigis sur ilin pluvon. Do rigardu kia estis la fino de la kulpuloj.

Kaj al Midjan — ilian fraton Ŝuajb. Li diris: "Ho mia popolo, adoru Dion; vi ne havas dion alian ol Li. Venis al vi klara pruvo de via Sinjoro. Do donu plenan mezuron kaj pezon, kaj ne trompu la homojn pri iliaj aferoj, kaj ne faru koruptadon sur la tero post ĝia ordigo. Tio estas pli bona por vi, se vi estas kredantoj.

Kaj ne sidu sur ĉiu vojo, minacante kaj forpelante de la vojo de Dio tiujn kiuj kredas je Li, kaj serĉante fari ĝin kurbigita. Kaj memoru kiam vi estis malmultaj kaj Li multigis vin; kaj rigardu kia estis la fino de tiuj kiuj faras koruptadon.

Kaj se estas partio inter vi kiu kredas je tio per kio mi estis sendita, kaj partio kiu ne kredas, tiam atendu ĝis Dio juĝas inter ni; kaj Li estas la plej bona el juĝantoj."

La ĉefoj de tiuj kiuj estis fieraj inter lia popolo diris: "Ni forpelos vin, ho Ŝuajb, kaj tiujn kiuj kredas kun vi, el nia urbo, aŭ vi revenos al nia kredo." Li diris: "Eĉ se ni malvolas?

Ni estus fabrikintaj mensogon kontraŭ Dio se ni revenus al via kredo post kiam Dio savis nin de ĝi. Kaj ne estas por ni reveni al ĝi, krom se Dio nia Sinjoro volas. Nia Sinjoro ampleksas ĉion en scio. En Dio ni fidas. Nia Sinjoro, juĝu inter ni kaj nia popolo en vero; kaj Vi estas la plej bona el juĝantoj."

Kaj la ĉefoj de tiuj kiuj kaŝis inter lia popolo diris: "Se vi sekvas Ŝuajbon, vere vi estos perdantoj."

Tiam la tertremo kaptis ilin, kaj ili kuŝis prostritaj en sia loĝejo.

Tiuj kiuj neis Ŝuajbon — estis kvazaŭ ili ne loĝis en ĝi. Tiuj kiuj neis Ŝuajbon — ili estis la perdantoj.

Kaj li turniĝis for de ili kaj diris: "Ho mia popolo, mi transdonis al vi la mesaĝojn de mia Sinjoro kaj konsilis vin. Kiel do mi malĝoju pro popolo kiu kaŝas?"

Kaj Ni ne sendis en iun urbon profeton krom ke Ni kaptis ĝian popolon per malfacileco kaj malfavoreco, por ke eble ili humiliĝu.

Tiam Ni ŝanĝis la malbonon por bono, ĝis ili multigis kaj diris: "Niaj patroj estis tuŝitaj de malfavoreco kaj prospero." Do Ni kaptis ilin subite, dum ili ne perceptis.

Kaj se la homoj de la urboj kredus kaj estus piaj, Ni malfermus sur ilin benojn el la ĉielo kaj la tero; sed ili neis, do Ni kaptis ilin pro tio kion ili kutimis meriti.

Ĉu la homoj de la urboj do sentas sin sekuraj ke Nia forto ne venos sur ilin nokte dum ili dormas?

Aŭ ĉu la homoj de la urboj sentas sin sekuraj ke Nia forto ne venos sur ilin antaŭtagmeze dum ili ludas?

Ĉu ili do sentas sin sekuraj kontraŭ la intriso de Dio? Kaj neniu sentas sin sekura kontraŭ la intriso de Dio krom la popolo kiu estas perdantoj.

100

Ĉu ne gvidis tiujn kiuj heredas la teron post ĝiaj homoj ke, se Ni volus, Ni povus frapi ilin pro iliaj pekoj? Kaj Ni sigelas iliajn korojn do ili ne aŭdas.

101

Tiuj urboj — Ni rakontas al vi de iliaj novaĵoj. Kaj vere, iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj, sed ili ne estis tiaj kiaj kredus je tio kion ili neis antaŭe. Tiel Dio sigelas la korojn de tiuj kiuj kaŝas.

102

Kaj Ni ne trovis en plimulto el ili iun interligon; kaj Ni trovis plimulton el ili esti transgresantoj.

103

Tiam post ili Ni sendis Moseon kun Niaj signoj al Faraono kaj liaj ĉefoj, sed ili traktis ilin maljuste. Do rigardu kia estis la fino de tiuj kiuj faras koruptadon.

104

Kaj Moseo diris: "Ho Faraono, vere mi estas sendito de la Sinjoro de la mondoj.

105

Konvenas ke mi diru nenion kontraŭ Dio krom la veron. Mi venis al vi kun klara pruvo de via Sinjoro; do sendu kun mi la Filojn de Israelo."

106

Li diris: "Se vi venis kun signo, alportu ĝin, se vi estas el la veremaj."

107

Do li ĵetis sian bastonon, kaj jen, ĝi estis malkaŝa serpento.

108

Kaj li eltiris sian manon, kaj jen, ĝi estis blanka por la rigardantoj.

109

La ĉefoj de la popolo de Faraono diris: "Vere, ĉi tiu estas lerninta sorĉisto

110

kiu volus elpeli vin el via lando. Do kion vi ordonas?"

111

Ili diris: "Prokrastu lin kaj lian fraton, kaj sendu en la urbojn kolektantojn

112

kiuj alportos al vi ĉiun lernitan sorĉiston."

113

Kaj la sorĉistoj venis al Faraono; ili diris: "Vere, estos rekompenco por ni se ni estas la venkantoj."

114

Li diris: "Jes, kaj vi estos el tiuj proksimigitaj."

115

Ili diris: "Ho Moseo, ĉu vi ĵetu aŭ ni estu la ĵetantoj."

116

Li diris: "Ĵetu vi." Kaj kiam ili ĵetis, ili sorĉis la okulojn de la homoj kaj timigis ilin, kaj ili produktis potencan sorĉon.

117

Kaj Ni revelaciis al Moseo: "Ĵetu vian bastonon." Kaj jen, ĝi englutigis tion kion ili fabrikis.

118

Do la vero venki, kaj tio kion ili kutimis fari estis vanigita.

119

Do ili estis venkitaj tie, kaj ili retiris sin humiligataj.

120

Kaj la sorĉistoj estis ĵetitaj malsupren, prostriĝante.

121

Ili diris: "Ni kredas je la Sinjoro de la mondoj,

122

la Sinjoro de Moseo kaj Aarono."

123

Faraono diris: "Vi kredas je li antaŭ ol mi donas al vi permeson? Vere, ĉi tio estas komplot kiun vi kompotis en la urbo, por ke vi elpelu ĝiajn homojn el ĝi. Do vi ekscios.

124

Mi fortranĉos viajn manojn kaj viajn piedojn sur alternaj flankoj, poste mi krucumos vin, ĉiujn vin."

125

Ili diris: "Vere, al nia Sinjoro ni revenos.

126

Kaj vi ne venĝas kontraŭ ni krom ĉar ni kredas je la signoj de nia Sinjoro kiam ili venas al ni. Nia Sinjoro, elverŝu sur nin paciencon, kaj prenu nin al Vi kiel tiuj kiuj submetas sin."

127

Kaj la ĉefoj de la popolo de Faraono diris: "Ĉu vi lasos Moseon kaj lian popolon fari koruptadon sur la tero kaj forlasi vin kaj viajn diojn?" Li diris: "Ni mortigos iliajn filojn kaj konservos vivaj iliajn virinojn; kaj vere, ni estas super ili dominantaj."

128

Moseo diris al sia popolo: "Serĉu helpon de Dio kaj estu pacienculoj. Vere, la tero estas de Dio; Li donas ĝin kiel heredaĵon al kiu Li volas el Siaj servantoj. Kaj la fino estas por la piuloj."

129

Ili diris: "Ni estis domaĝitaj antaŭ ol vi venis al ni kaj post kiam vi venis al ni." Li diris: "Eble via Sinjoro detruos vian malamikon kaj faros vin posteulojn sur la tero, kaj Li vidos kiel vi agas."

130

Kaj vere, Ni kaptis la domon de Faraono per jaroj de sekeco kaj manko de fruktoj, por ke eble ili memoru.

131

Kaj kiam bono venis al ili, ili diris: "Ĉi tio estas nia." Kaj se malbono trafis ilin, ili aŭguris malbone pri Moseo kaj tiuj kun li. Jen! Ilia aŭguro estas nur ĉe Dio, sed plimulto el ili ne scias.

132

Kaj ili diris: "Kian ajn signon vi alportas al ni por sorĉi nin per ĝi, ni ne kredos je vi."

133

Do Ni sendis sur ilin la inundon, kaj la akridojn, kaj la pedikojn, kaj la ranojn, kaj la sangon — signojn klarigitajn; sed ili estis fieraj kaj estis kulpa popolo.

134

Kaj kiam la plago falis sur ilin, ili diris: "Ho Moseo, preĝu por ni al via Sinjoro per tio kion Li interligis kun vi. Se vi forigas de ni la plagon, ni kredos je vi kaj sendos kun vi la Filojn de Israelo."

135

Sed kiam Ni forigis de ili la plagon ĝis limdato kiun ili devis atingi, jen, ili rompis sian vorton.

136

Do Ni prenis retribuon de ili, kaj Ni dronigis ilin en la maro ĉar ili neis Niajn signojn kaj estis neatentaj pri ili.

137

Kaj Ni igis la popolon kiu estis subpremata heredi la orientajn partojn de la lando kaj ĝiajn okcidentajn partojn, kiujn Ni benis. Kaj la bela vorto de via Sinjoro plenumitis sur la Filojn de Israelo pro tio ke ili estis pacienculoj; kaj Ni detruis tion kion Faraono kaj lia popolo kutimis konstrui kaj tion kion ili kutimis starigi.

138

Kaj Ni kondukis la Filojn de Israelo trans la maron; kaj ili venis sur popolon kiu estis dediĉita al siaj idoloj. Ili diris: "Ho Moseo, faru por ni dion kiel ili havas diojn." Li diris: "Vere, vi estas popolo kiu estas nescia.

139

Vere, ĉi tiuj — tio en kio ili estas okupitaj estos frakasite, kaj vana estas tio kion ili kutimis fari."

140

Li diris: "Ĉu mi serĉu por vi dion alian ol Dio, kiam Li favoris vin super la mondojn?"

141

Kaj kiam Ni savis vin el la domo de Faraono, kiu turmentis vin per ĝena puno, mortigante viajn filojn kaj konservante vivaj viajn virinojn; kaj en tio estis potenca provo de via Sinjoro.

142

Kaj Ni destinis por Moseo tridek noktojn, kaj kompletigis ilin per dek; do la destinita tempo de lia Sinjoro plenumitis en kvardek noktoj. Kaj Moseo diris al sia frato Aarono: "Prenu mian lokon inter mia popolo, kaj reformu, kaj ne sekvu la vojon de tiuj kiuj faras koruptadon."

143

Kaj kiam Moseo venis ĉe Nia destinita tempo kaj lia Sinjoro parolis al li, li diris: "Mia Sinjoro, montru al mi, por ke mi rigardu Vin." Li diris: "Vi ne vidos Min; sed rigardu la monton — se ĝi restas firma en sia loko, tiam vi vidos Min." Kaj kiam lia Sinjoro manifestiĝis al la monto, Li igis ĝin disbrakigi, kaj Moseo falis en sveno. Kaj kiam li resaniĝis, li diris: "Gloro al Vi! Mi turnas min al Vi, kaj mi estas la unua el la kredantoj."

144

Li diris: "Ho Moseo, vere Mi elektis vin super la homojn per Miaj mesaĝoj kaj Mia parolo. Do prenu tion kion Mi donis al vi, kaj estu el la dankemuloj."

145

Kaj Ni skribis por li sur la Tabuloj de ĉiuj aferoj admonon kaj eksplikadon de ĉiuj aferoj: "Do prenu ilin kun firmeco, kaj ordonu al via popolo preni la plej bonan el ĝi. Mi montros al vi la loĝejon de la transgresantoj."

146

Mi forigos de Miaj signoj tiujn kiuj estas fieraj sur la tero sen rajto; kaj kvankam ili vidas ĉiun signon, ili ne kredas je ĝi; kaj kvankam ili vidas la vojon de rekteco, ili ne prenas ĝin kiel vojon; kaj kvankam ili vidas la vojon de eraro, ili prenas ĝin kiel vojon. Tio estas ĉar ili neis Niajn signojn kaj estis neatentaj pri ili.

147

Kaj tiuj kiuj neas Niajn signojn kaj la renkontiĝon de la Postvivo — iliaj faroj estas vanaj. Ĉu ili estas rekompencitaj krom pro tio kion ili kutimis fari?

148

Kaj la popolo de Moseo, post li, prenis el siaj ornamaĵoj bovidon — korpon kiu muĝis. Ĉu ili ne vidis ke ĝi ne parolis al ili nek gvidis ilin al vojo? Ili prenis ĝin, kaj ili estis maljustuloj.

149

Kaj kiam falis sur iliajn manojn kaj ili vidis ke ili erarvojiĝis, ili diris: "Se nia Sinjoro ne kompatas nin kaj pardonas nin, ni estos el la perdantoj."

150

Kaj kiam Moseo revenis al sia popolo, kolere kaj malĝoje, li diris: "Malbona estas tio kion vi faris anstataŭe post mi. Ĉu vi volus rapidigi la ordonon de via Sinjoro?" Kaj li ĵetis la Tabulojn kaj kaptis sian fraton ĉe la kapo, tirante lin al si. Li diris: "Filo de mia patrino, vere la popolo konsideris min malforta kaj preskaŭ mortigis min. Do ne igu la malamikojn ĝojmalici pri mi, kaj ne metu min kun la maljusta popolo."

151

Li diris: "Mia Sinjoro, pardonu min kaj mian fraton, kaj enkonduku nin en Vian kompaton; kaj Vi estas la plej Kompatema de tiuj kiuj montras kompaton."

152

Vere, tiuj kiuj prenis la bovidon — kolero de ilia Sinjoro atingos ilin, kaj humiligo en la monda vivo. Kaj tiel Ni rekomencas la fabrikantojn.

153

Kaj tiuj kiuj faris malbonajn farojn, poste pentis post tio kaj kredis — vere via Sinjoro, post tio, estas Pardonema, Kompatema.

154

Kaj kiam la kolero de Moseo estis kvietigita, li levis la Tabulojn; kaj en ilia kopio estis gvidado kaj kompato por tiuj kiuj timas sian Sinjoron.

155

Kaj Moseo elektis el sia popolo sepdek virojn por Nia destinita tempo; kaj kiam la tertremo kaptis ilin, li diris: "Mia Sinjoro, se Vi volus, Vi povus detrui ilin antaŭe kaj min. Ĉu Vi detruos nin pro tio kion la malsaĝuloj inter ni faris? Ĝi estas nenio krom Via provo; Vi erarvojigas per ĝi kiun Vi volas kaj gvidas kiun Vi volas. Vi estas nia Protektanto; do pardonu nin kaj kompatu nin; kaj Vi estas la plej bona el tiuj kiuj pardonas.

156

Kaj preskribu por ni en ĉi tiu mondo bonon, kaj en la Postvivo; vere, ni turnis nin al Vi." Li diris: "Mia puno — Mi frapas per ĝi kiun Mi volas; kaj Mia kompato ampleksas ĉion. Do Mi preskribos ĝin por tiuj kiuj estas piaj kaj pagas la malriĉ-imposton, kaj tiuj kiuj kredas je Niaj signoj —

157

tiuj kiuj sekvas la Senditon, la neinstruitan Profeton, kiun ili trovas skribita kun ili en la Torao kaj la Evangelio; li ordonas al ili tion kio estas ĝusta kaj malpermesas al ili tion kio estas malbona, kaj laŭleĝigas por ili la bonajn aferojn kaj malpermesas al ili la malbonajn aferojn, kaj forigas de ili ilian ŝarĝon kaj la katenojn kiuj estis sur ili. Do tiuj kiuj kredas je li kaj subtenas lin kaj helpas lin kaj sekvas la lumon kiu estis malsuprenigita kun li — tiuj estas ili kiuj prosperas."

158

Diru: "Ho homoj, vere mi estas la Sendito de Dio al vi ĉiuj — Tiu al kiu apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero. Ne estas dio krom Li; Li donas vivon kaj kaŭzas morton. Do kredu je Dio kaj Lia Sendito, la neinstruita Profeto, kiu kredas je Dio kaj Liaj vortoj; kaj sekvu lin, por ke eble vi estu gvidataj."

159

Kaj el la popolo de Moseo estas nacio kiu gvidas per la vero kaj per ĝi faras justecon.

160

Kaj Ni dividis ilin en dekdu tribojn kiel naciojn. Kaj Ni revelaciis al Moseo, kiam lia popolo petis lin pri akvo: "Frapu la rokon per via bastono." Kaj el ĝi ŝprucis dekdu fontoj; ĉiu popolo konis sian trinklokon. Kaj Ni ŝirmis ilin per nuboj kaj malsuprenigis sur ilin la manaon kaj la koturnaĵojn: "Manĝu el la bonaj aferoj kiujn Ni provizis al vi." Kaj ili ne maljustigis Nin, sed ili kutimis maljustigi sin mem.

161

Kaj kiam estis dirite al ili: "Loĝu en ĉi tiu urbo kaj manĝu el ĝi kie ajn vi volas, kaj diru: 'Senŝarĝigu nin,' kaj eniru la pordon prostriĝante; Ni pardonos al vi viajn pekojn. Ni pliigos tiujn kiuj faras bonon."

162

Sed tiuj kiuj maljustis inter ili ŝanĝis la vorton al alia ol tio kio estis dirita al ili; do Ni sendis sur ilin peston el la ĉielo pro tio ke ili kutimis maljustigi.

163

Kaj demandu ilin pri la urbo kiu estis ĉe la maro, kiam ili transgrestis en la Sabato — kiam iliaj fiŝoj venis al ili en la tago de ilia Sabato, surfacante, sed en la tago kiam ili ne observis la Sabaton, ili ne venis al ili. Tiel Ni provis ilin pro tio ke ili kutimis transgresi.

164

Kaj kiam grupo inter ili diris: "Kial vi admonas popolon kiun Dio estas detruonta aŭ punonta per severa puno?" Ili diris: "Kiel senkulpigo antaŭ via Sinjoro, kaj por ke eble ili estu piaj."

165

Kaj kiam ili forgesis tion pri kio ili estis remorigitaj, Ni savis tiujn kiuj malpermesis la malbonon, kaj Ni kaptis tiujn kiuj maljustis per terura puno pro tio ke ili kutimis transgresi.

166

Kaj kiam ili defiis tion kio estis malpermesita al ili, Ni diris al ili: "Estu simioj, malŝatataj."

167

Kaj kiam via Sinjoro proklamis ke Li starigos kontraŭ ili, ĝis la Tago de la Releviĝo, tiujn kiuj afliktus ilin per ĝena puno. Vere, via Sinjoro estas rapida en retribuo, kaj vere Li estas Pardonema, Kompatema.

168

Kaj Ni dividis ilin sur la tero kiel naciojn. El ili estas tiuj kiuj estas justaj, kaj el ili estas tiuj kiuj estas aliaj ol tio. Kaj Ni provis ilin per bonaj aferoj kaj malbonaj aferoj, por ke eble ili revenu.

169

Tiam sukcesis post ili generacio kiu heredis la Libron, prenante la varojn de ĉi tiu malsupra mondo kaj dirante: "Ĝi estos pardonita al ni." Kaj se similaj varoj venus al ili, ili prenus ilin. Ĉu ne la interligo de la Libro estis prenita de ili ke ili ne diru kontraŭ Dio krom la veron? Kaj ili studis tion kio estis en ĝi. Kaj la loĝejo de la Postvivo estas pli bona por tiuj kiuj estas piaj. Ĉu vi do ne komprenas?

170

Kaj tiuj kiuj tenas firme al la Libro kaj starigas preĝon — vere, Ni ne perdas la rekompencon de la reformantoj.

171

Kaj kiam Ni skuis la monton super ili kvazaŭ ĝi estus baldakeno, kaj ili pensis ke ĝi falos sur ilin: "Tenu firme tion kion Ni donis al vi, kaj memoru tion kio estas en ĝi, por ke eble vi estu piaj."

172

Kaj kiam via Sinjoro prenis de la Filoj de Adamo — de iliaj lumboj — ilian idaron, kaj igis ilin atesti kontraŭ si mem: "Ĉu Mi ne estas via Sinjoro?" Ili diris: "Jes, ni atestas" — por ke vi ne diru en la Tago de la Releviĝo: "Vere, ni estis neatentaj pri ĉi tio";

173

aŭ por ke vi ne diru: "Estis nur niaj patroj kiuj asociis antaŭe, kaj ni estis idaro post ili. Ĉu Vi detruos nin pro tio kion la vanaguloj faris?"

174

Kaj tiel Ni klarigas la signojn, kaj por ke eble ili revenu.

175

Kaj recitu al ili la novaĵon de tiu al kiu Ni donis Niajn signojn, sed li forglitis de ili; kaj la diablo sekvis lin, kaj li estis el tiuj kiuj erarvojas.

176

Kaj se Ni volus, Ni levus lin per ili; sed li alkroĉiĝis al la tero kaj sekvis sian deziron. Lia simileco estas kiel la simileco de la hundo: se vi atakas lin, li anhelspiras; aŭ se vi lasas lin, li anhelspiras. Tio estas la simileco de la popolo kiu neas Niajn signojn. Do rakontu la rakonton, por ke eble ili meditu.

177

Malbona kiel simileco estas la popolo kiu neas Niajn signojn kaj maljustigas sin mem.

178

Kiun ajn Dio gvidas, li estas la gvidata; kaj kiun ajn Li erarvojigas — tiuj estas la perdantoj.

179

Kaj vere, Ni kreis por Inferno multajn el la nevidaĵo kaj el la homaro: ili havas korojn per kiuj ili ne komprenas, kaj ili havas okulojn per kiuj ili ne vidas, kaj ili havas orelojn per kiuj ili ne aŭdas. Tiuj estas kiel brutaro — ne, ili estas pli erarvajaj. Tiuj estas la neatentuloj.

180

Kaj al Dio apartenas la plej belaj nomoj; do invoku Lin per ili, kaj lasu tiujn kiuj profanas Liajn nomojn. Ili estos rekompencitaj pro tio kion ili kutimis fari.

181

Kaj el tiuj kiujn Ni kreis estas nacio kiu gvidas per la vero kaj per ĝi faras justecon.

182

Kaj tiuj kiuj neas Niajn signojn — Ni tiros ilin paŝon post paŝo de kie ili ne scias.

183

Kaj Mi donas al ili prokraston; vere, Mia intriso estas firma.

184

Ĉu ili ne meditis? Ne estas frenezeco en ilia kunulo; li estas nenio krom klara avertanto.

185

Ĉu ili ne rigardis en la regadon de la ĉieloj kaj la tero, kaj kion Dio kreis de io ajn, kaj ke eble ilia limdato proksimiĝis? En kiu parolado post ĉi tiu ili do kredos?

186

Kiun ajn Dio erarvojigas, ne estas gvidanto por li; kaj Li lasas ilin en ilia transgreso, vagante blinde.

187

Ili demandas vin pri la Horo, kiam ĝi okazos. Diru: "La scio pri ĝi estas nur ĉe mia Sinjoro; neniu malkaŝos ĝin ĉe ĝia tempo krom Li. Ĝi pezas en la ĉieloj kaj la tero; ĝi venas sur vin nur subite." Ili demandas vin kvazaŭ vi estus informita pri ĝi. Diru: "La scio pri ĝi estas nur ĉe Dio, sed plimulto de la homoj ne scias."

188

Diru: "Mi ne havas potencon super profito aŭ damaĝo por mi mem, krom tion kion Dio volas. Kaj se mi scius la nevideblaĵon, mi amasigus multan bonon, kaj malbono ne tuŝus min. Mi estas nenio krom avertanto kaj portanto de ĝojaj novaĵoj por popolo kiu kredas."

189

Li estas tiu kiu kreis vin el unu animo kaj faris el ĝi ĝian kunulon, por ke li trovu ripozon en ŝi. Kaj kiam li kovris ŝin, ŝi portis malpezsan ŝarĝon kaj preterpasis kun ĝi; kaj kiam ĝi peziĝis, ili vokis Dion, ilian Sinjoron: "Se Vi donas al ni bonan infanon, ni estos el la dankemuloj."

190

Sed kiam Li donis al ili bonan infanon, ili starigis asociulojn por Li en tio kion Li donis al ili. Sed superalta estas Dio super tio kion ili asocias.

191

Ĉu ili asocias tion kio kreas nenion, kaj ili mem estas kreitaj?

192

Kaj ili ne povas helpi ilin, nek povas helpi sin mem.

193

Kaj se vi vokas ilin al gvidado, ili ne sekvas vin. Estas egale al vi ĉu vi vokas ilin aŭ vi estas silentaj.

194

Vere, tiuj kiujn vi invokas krom Dio estas servantoj kiel vi. Do invoku ilin, kaj lasu ilin respondi al vi, se vi estas veremaj.

195

Ĉu ili havas piedojn per kiuj ili marŝas, aŭ ĉu ili havas manojn per kiuj ili kaptas, aŭ ĉu ili havas okulojn per kiuj ili vidas, aŭ ĉu ili havas orelojn per kiuj ili aŭdas? Diru: "Invoku viajn asociulojn, poste intrisu kontraŭ mi kaj donu al mi nenian prokraston.

196

Vere, mia Protektanto estas Dio, kiu malsuprenigis la Libron; kaj Li protektas la justulojn.

197

Kaj tiuj kiujn vi invokas krom Li ne povas helpi vin, nek povas helpi sin mem."

198

Kaj se vi vokas ilin al gvidado, ili ne aŭdas. Kaj vi vidas ilin rigardantajn vin, sed ili ne vidas.

199

Tenu vin al pardono, kaj ordonu tion kio estas ĝusta, kaj turniĝu for de la nesciuloj.

200

Kaj se instigo de la diablo instigas vin, serĉu rifuĝon ĉe Dio. Vere, Li estas Aŭdanto, Scianto.

201

Vere, tiuj kiuj estas piaj, kiam vizito de la diablo tuŝas ilin, ili memoras, kaj jen, ili vidas.

202

Kaj iliaj fratoj tiras ilin en eraron, poste ili ne ĉesas.

203

Kaj kiam vi ne alportas al ili signon, ili diras: "Kial vi ne elektis unu?" Diru: "Mi sekvas nur tion kio estas revelaciita al mi de mia Sinjoro. Ĉi tiuj estas komprenoj de via Sinjoro, kaj gvidado kaj kompato por popolo kiu kredas."

204

Kaj kiam la Recitado estas recitata, aŭskultu ĝin kaj estu silentaj, por ke eble al vi estu montrita kompato.

205

Kaj memoru vian Sinjoron en vi mem, humile kaj en respektego, kaj sub via spiro, matene kaj vespere; kaj ne estu el la neatentuloj.

206

Vere, tiuj kiuj estas ĉe via Sinjoro ne estas tro fieraj por Lia adoro; kaj ili gloras Lin, kaj al Li ili prostriĝas.

Commentary

Komentoj pri Surao 7 — Al-Araf (La Altaĵoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej longa detala rakonto pri Adamo kaj Ibliso (vv.11–25), sekvata de serio da profetaj rakontoj (Noao, Hud, Saliĥ, Lot, Ŝuajb, Moseo). La “Altaĵoj” (al-aʿrāf) estas la loko inter la Ĝardeno kaj la Fajro (vv.46–49) — la limspaco kie la pesiloj ekvilibras.

Radik-Analizo

v.8: الوزن — la Pesilo

الوزن (al-wazn) — radiko و-ز-ن: pesi. La pesado en tiu tago estas la vero. Konektas al 55:9 (تخسروا الميزان, “ne malplenigu la Pesilon”) kaj 103:2 (خسر, la perdo-deficito). Ĉiu ago pesatas; la Pesilo estas la centra metaforo de dia justeco.

vv.11–12: Ibliso kaj fajro/argilo

Ibliso argumentas: “mi estas pli bona; Vi kreis min el fajro, lin el argilo.” La radiko ك-ب-ر (k-b-r: esti fiera) aperas en v.13 — la fiereco estas la unua peko. Kontraste, la anĝeloj kliniĝas (سجد, s-j-d: prosterni sin) — la ago kontraŭa al fiereco.

v.172: La Pakto de Alastu

“Ĉu Mi ne estas via Sinjoro?” (أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ). La tuta homaro respondas “Jes!” antaŭ la kreado. Ĉiu animo rekonis Dion antaŭ ol eniri la korpon. La kaŝantoj ne malkredas — ili forgesas sian propran konfeson.

Integraj Ligiloj

v.8 و-ز-ن (Pesilo) ↔ 55:7–9 La Pesilo: la justeco en La Altaĵoj kaj la justeco en La Tute-Kompatema estas la sama Pesilo
v.172 la praanima pakto ↔ 33:72 la Fido: la homaro akceptas la Fidon kiun la montoj rifuzis — la sama spirita kuraĝo

Al-Anfal La Militakiro

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ili demandas vin pri la militakiro. Diru: "La militakiro apartenas al Dio kaj la Sendito. Do estu atentaj pri Dio, kaj ordigu tion, kio estas inter vi, kaj obeu Dion kaj Lian Senditon, se vi estas kredantoj."

La kredantoj estas nur tiuj, kies koroj tremas kiam Dio estas menciita, kaj kiam Liaj signoj estas recitataj al ili, ili pliigas ilin en kredo, kaj sur sian Sinjoron ili fidas,

tiuj, kiuj persistas en preĝo kaj elspezas el tio, kion Ni provizis al ili.

Tiuj estas la kredantoj vere. Por ili estas gradoj ĉe ilia Sinjoro, kaj pardono, kaj malavara provizo.

Kiel via Sinjoro elirigis vin el via domo en vero, kaj vere parto de la kredantoj estis kontraŭvolaj pri tio,

disputante kun vi pri la vero post kiam ĝi estis evidentigita, kvazaŭ ili estus pelataj al morto dum ili rigardas.

Kaj kiam Dio promesis al vi unu el la du grupoj, ke ĝi estu via, kaj vi deziris, ke la senforta estu via; sed Dio volis establi la veron per Siaj vortoj kaj fortranĉi la radikon de tiuj, kiuj kaŝis,

por ke Li establu la veron kaj nuligu la malveron, eĉ se la kulpuloj estis kontraŭvolaj.

Kiam vi petis la helpon de via Sinjoro, kaj Li respondis al vi: "Vere, Mi renfortos vin per mil anĝeloj, vico post vico."

Kaj Dio faris ĝin nur kiel bonan novaĵon, kaj por ke viaj koroj per tio trankviliĝu. Kaj venko venas nur de Dio. Vere, Dio estas Potenca, Saĝa.

Kiam Li igis dormeton supervenki vin kiel sekurecon de Li, kaj sendis malsupren sur vin akvon el la ĉielo, por ke Li purigu vin per ĝi kaj forigu de vi la malpuraĵon de Satano, kaj por ke Li fortigu viajn korojn kaj firmigu per tio viajn piedojn.

Kiam via Sinjoro inspiris la anĝelojn: "Vere, Mi estas kun vi; do firmigu tiujn, kiuj kredas. Mi ĵetos teruron en la korojn de tiuj, kiuj kaŝis. Do frapu super la kolojn, kaj frapu el ili ĉiun fingropinton."

Tio estas ĉar ili kontraŭstaris Dion kaj Lian Senditon. Kaj kiu ajn kontraŭstaras Dion kaj Lian Senditon, vere Dio estas severa en puno.

Tio por vi! Do gustumu ĝin, kaj ke por tiuj, kiuj kaŝas, estas la puno de la Fajro.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam vi renkontas tiujn, kiuj kaŝis, antaŭenmarŝantajn, ne turnu al ili viajn dorsojn.

Kaj kiu ajn turnas sian dorson al ili en tiu tago, krom manovrante por batalo aŭ retiriĝante al trupo, tiu altiris sur sin la koleron de Dio, kaj lia loĝejo estas la Infero, kaj mizera estas la fino de la vojaĝo.

Vi mortigis ilin ne, sed Dio mortigis ilin. Kaj vi ĵetis ne kiam vi ĵetis, sed Dio ĵetis, kaj por ke Li provu la kredantojn per bela provo de Li. Vere, Dio estas Ĉioaŭdanta, Ĉioscia.

Tio por vi, kaj ke Dio malfortigas la strategemon de tiuj, kiuj kaŝas.

Se vi serĉis juĝon, tiam juĝo venis al vi. Kaj se vi ĉesas, tio estas pli bona por vi; kaj se vi revenas, Ni revenos, kaj via armeo nenion profitos al vi, kiom ajn ĝi estas multnombra, kaj ke Dio estas kun la kredantoj.

Ho vi, kiuj kredas! Obeu Dion kaj Lian Senditon, kaj ne forturniĝu de li dum vi aŭdas.

Kaj ne estu kiel tiuj, kiuj diras: "Ni aŭdas," dum ili ne aŭdas.

Vere, la plej malbonaj el la bestoj antaŭ Dio estas la surduloj, la mutuloj, kiuj ne rezonas.

Kaj se Dio estus sciinta ian bonon en ili, Li estus iginta ilin aŭdi. Kaj se Li estus iginta ilin aŭdi, ili estus forturniĝintaj en malameco.

Ho vi, kiuj kredas! Respondu al Dio kaj al la Sendito kiam li vokas vin al tio, kio donas al vi vivon. Kaj sciu, ke Dio venas inter homo kaj lia koro, kaj ke al Li vi estos kolektitaj.

Kaj gardu vin kontraŭ provo, kiu ne trafos nur tiujn el vi, kiuj maljustagas, kaj sciu, ke Dio estas severa en puno.

Kaj memoru kiam vi estis malmultaj, konsiderataj malfortaj en la lando, timante ke la homoj forkaptos vin, kaj Li donis al vi rifuĝejon kaj fortikigis vin per Sia helpo kaj provizis vin per bonaj aferoj, por ke eble vi danku.

Ho vi, kiuj kredas! Ne perfidu Dion kaj la Senditon, kaj ne perfidu viajn fidaĵojn dum vi scias.

Kaj sciu, ke viaj riĉaĵoj kaj viaj infanoj estas nur provo, kaj ke ĉe Dio estas granda rekompenco.

Ho vi, kiuj kredas! Se vi estas atentaj pri Dio, Li donos al vi distingilon, kaj forigos de vi viajn misfarojn, kaj pardonos vin. Kaj Dio estas la Posedanto de granda favoro.

Kaj kiam tiuj, kiuj kaŝis, komplotis kontraŭ vi, por malliberigi vin, aŭ mortigi vin, aŭ forpeli vin, ili komplotis kaj Dio komplotis, kaj Dio estas la plej bona el la komplotantoj.

Kaj kiam Niaj signoj estas recitataj al ili, ili diras: "Ni aŭdis; se ni volus, ni povus diri similan. Ĉi tio estas nenio krom fabeloj de la antikvuloj."

Kaj kiam ili diris: "Ho Dio! Se ĉi tio estas la vero de Vi, do pluvigu sur nin ŝtonojn el la ĉielo, aŭ alportu al ni doloran punon."

Sed Dio ne punus ilin dum vi estas inter ili. Kaj Dio ne punus ilin dum ili petas pardonon.

Kaj kion ili havas, ke Dio ne punu ilin, kiam ili baras homojn de la Sankta Moskeo, kaj ili ne estas ĝiaj gardantoj? Ĝiaj gardantoj estas nur la Diotimantoj, sed la plejmulto el ili ne scias.

Kaj ilia preĝo ĉe la Domo estis nenio krom fajfado kaj manfrapado. Do gustumu la punon pro tio, ke vi kutimis kaŝi.

Vere, tiuj, kiuj kaŝis, elspezas siajn riĉaĵojn por bari de la vojo de Dio. Ili elspezos ilin, poste ĝi fariĝos bedaŭro por ili, poste ili estos venkitaj. Kaj tiuj, kiuj kaŝis, estos kolektitaj al la Infero,

por ke Dio distingigu la korupton de la bono, kaj metu la korupton unu sur la alian kaj amasu ilin ĉiujn kune kaj metu ilin en la Inferon. Tiuj estas la perdantoj.

Diru al tiuj, kiuj kaŝis: "Se ili ĉesas, tio, kio pasis, estos pardonita al ili; sed se ili revenas, do la vojo de la antikvuloj jam pasis."

Kaj batalu kontraŭ ili ĝis ne plu estas persekutado kaj la religio, tuta, estas por Dio. Sed se ili ĉesas, tiam vere Dio vidas tion, kion ili faras.

Kaj se ili forturniĝas, do sciu, ke Dio estas via Protektanto. Bonega estas la Protektanto, kaj bonega estas la Helpanto.

Kaj sciu, ke kion ajn vi akiras kiel militakiron, kvarono el ĝi estas por Dio kaj por la Sendito kaj por parencoj kaj orfoj kaj senhavuloj kaj vojaĝantoj, se vi kredas je Dio kaj je tio, kion Ni sendis malsupren sur Nian servanton en la Tago de la Distingilo, la tago kiam la du armeoj renkontiĝis. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

Kiam vi estis sur la pli proksima bordo kaj ili estis sur la pli malproksima bordo, kaj la karavano estis sub vi. Kaj se vi estus interkonsentintaj, vi certe estus maltrafintaj la interkon-senton. Sed por ke Dio plenumu aferon, kiu estis farota, ke tiu, kiu pereas, pereu laŭ klara pruvo, kaj ke tiu, kiu vivas, vivu laŭ klara pruvo. Kaj vere, Dio estas Ĉioaŭdanta, Ĉioscia.

Kiam Dio montris ilin al vi en via sonĝo kiel malmultajn; kaj se Li estus montrinta ilin al vi kiel multajn, vi estus malkuraĝiĝintaj kaj estus disputintaj pri la afero. Sed Dio gardis vin. Vere, Li scias, kio estas en la brustoj.

Kaj kiam Li montris ilin al vi, kiam vi renkontiĝis, kiel malmultajn en viaj okuloj, kaj faris vin malmultaj en iliaj okuloj, por ke Dio plenumu aferon, kiu estis farota. Kaj al Dio ĉiuj aferoj estas resenditaj.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam vi renkontas armeon, do staru firme kaj memoru Dion multe, por ke eble vi prosperu.

Kaj obeu Dion kaj Lian Senditon, kaj ne disputu, por ke vi ne malkuraĝiĝu kaj via forto foriĝu, kaj estu pacientaj. Vere, Dio estas kun la pacientoj.

Kaj ne estu kiel tiuj, kiuj eliris el siaj loĝejoj fanfaronante kaj antaŭ la okuloj de la homoj, kaj baras de la vojo de Dio. Kaj Dio ĉirkaŭas ĉion, kion ili faras.

Kaj kiam Satano beligas iliajn agojn kaj diris: "Neniu el la homoj venkos vin hodiaŭ, kaj vere mi estas via protektanto." Sed kiam la du armeoj ekvidis unu la alian, li turniĝis sur siaj kalkanoj kaj diris: "Vere, mi estas libera de vi. Vere, mi vidas tion, kion vi ne vidas. Vere, mi timas Dion." Kaj Dio estas severa en puno.

Kiam la hipokrituloj kaj tiuj, en kies koroj estas malsano, diris: "Ilia religio trompis ĉi tiujn." Kaj kiu ajn fidas Dion, vere Dio estas Potenca, Saĝa.

Kaj se vi povus vidi, kiam la anĝeloj prenas tiujn, kiuj kaŝis, frapante iliajn vizaĝojn kaj dorsojn: "Gustumu la punon de la brulado!"

"Tio estas pro tio, kion viaj manoj antaŭensendis, kaj ke Dio neniel maljustas al Siaj servantoj."

Kiel la vojo de la popolo de Faraono kaj tiuj antaŭ ili: ili kaŝis la signojn de Dio, do Dio kaptis ilin pro iliaj pekoj. Vere, Dio estas Forta, severa en puno.

Tio estas ĉar Dio ne ŝanĝas favoron, kiun Li donacis al popolo, ĝis ili ŝanĝas tion, kio estas en ili mem, kaj ke Dio estas Ĉioaŭdanta, Ĉioscia.

Kiel la vojo de la popolo de Faraono kaj tiuj antaŭ ili: ili neis la signojn de sia Sinjoro, do Ni detruis ilin pro iliaj pekoj, kaj Ni dronigis la popolon de Faraono. Kaj ĉiuj el ili estis maljustuloj.

Vere, la plej malbonaj el la bestoj antaŭ Dio estas tiuj, kiuj kaŝis, ĉar ili ne kredas,

tiuj, kun kiuj vi faris interligon, poste ili rompas sian interligon ĉiufoje, kaj ili ne estas Diotimantaj.

Do se vi trovas ilin en milito, do dispelu per ili tiujn malantaŭ ili, por ke eble ili memoru.

Kaj se vi timas perfidon de iu popolo, do reĵetu al ili egale. Vere, Dio ne amas la perfidulojn.

Kaj tiuj, kiuj kaŝis, ne supozu, ke ili eskapis. Vere, ili ne povas frustriĝi.

Kaj preparu kontraŭ ili kion ajn vi povas el forto kaj el militĉevaloj, per kio vi povas ektimigi la malamikon de Dio kaj vian malamikon, kaj aliajn krom ili, kiujn vi ne konas; Dio konas ilin. Kaj kion ajn vi elspezas en la vojo de Dio estos repagita al vi plene, kaj vi ne estos maljustagataj.

Kaj se ili inkliniĝas al paco, inkliniĝu vi ankaŭ al ĝi, kaj fidu Dion. Vere, Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉioscia.

Kaj se ili intencas trompi vin, vere Dio sufiĉas por vi. Li estas Tiu, Kiu fortikigis vin per Sia helpo kaj per la kredantoj,

kaj unuigis iliajn korojn. Se vi estus elspezinta ĉion, kio estas en la tero, vi ne estus povinta unuigi iliajn korojn, sed Dio unuigis ilin. Vere, Li estas Potenca, Saĝa.

Ho Profeto! Dio sufiĉas por vi, kaj por tiuj, kiuj sekvas vin el la kredantoj.

Ho Profeto! Instigu la kredantojn al batalo. Se estos el vi dudek persistemaj, ili venkos ducenton; kaj se estos el vi cent, ili venkos milon el tiuj, kiuj kaŝis, ĉar ili estas popolo kiu ne komprenas.

Nun Dio malpezigis vian ŝarĝon, ĉar Li scias, ke estas malforteco en vi. Do se estos el vi cent persistemaj, ili venkos ducenton; kaj se estos el vi mil, ili venkos dumil, laŭ la permeso de Dio. Kaj Dio estas kun la persistemaj.

Ne konvenas al profeto havi kaptitojn ĝis li estas sukcesinta grandparte en la lando. Vi deziras la pereemajn bonaĵojn de ĉi tiu mondo, sed Dio deziras la Venontaĵon. Kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

Se ne estus dekreto de Dio, kiu antaŭiris, granda puno estus tuŝinta vin pro tio, kion vi prenis.

Do manĝu el tio, kion vi akiris kiel militakiron, permesitan kaj bonan, kaj estu atentaj pri Dio. Vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ho Profeto! Diru al tiuj kaptitoj, kiuj estas en viaj manoj: "Se Dio scias ian bonon en viaj koroj, Li donos al vi pli bonan ol tio, kio estis prenita de vi, kaj pardonos vin. Kaj Dio estas Pardonema, Kompatema."

Kaj se ili intencas perfidon al vi, tiam ili jam perfidis Dion antaŭe, kaj Li donis potencon super ili. Kaj Dio estas Ĉioscia, Saĝa.

Vere, tiuj, kiuj kredis kaj elmigris kaj klopodis per sia riĉaĵo kaj siaj animoj en la vojo de Dio, kaj tiuj, kiuj donis rifuĝejon kaj helpon, tiuj estas aliancanoj unu de la alia. Kaj tiuj, kiuj kredis sed ne elmigris, vi ne devas alianciĝi kun ili ĝis ili elmigras. Sed se ili petas vian helpon pri la religio, do sur vi estas la devo helpi, krom kontraŭ popolo inter kiu kaj vi estas interligo. Kaj Dio vidas ĉion, kion vi faras.

Kaj tiuj, kiuj kaŝis, estas aliancanoj unu de la alia. Se vi ne faros tion, estos persekutado en la lando kaj granda korupto.

Kaj tiuj, kiuj kredis kaj elmigris kaj klopodis en la vojo de Dio, kaj tiuj, kiuj donis rifuĝejon kaj helpon, tiuj estas la kredantoj vere. Por ili estas pardono kaj malavara provizo.

Kaj tiuj, kiuj kredis poste kaj elmigris kaj klopodis kun vi, tiuj estas el vi. Kaj tiuj ligitaj per parenceco estas pli proksimaj unu al la alia en la Libro de Dio. Vere, Dio scias ĉion.

Commentary

Komentoj pri Surao 8 — Al-Anfal (La Akiroj)

La versiklo “Frapu Super la Kolojn” (v.12)

La ordono estas de Dio al la anĝeloj, ne al homaj batalantoj. La kredantoj estas firmigitaj (ثَبِّتُوا, thabbitū), ne ordonitaj frapi.

Radika analizo

فَاضْرِبُوا (fa-ḍribū) — radiko ض-ر-ب (ḍ-r-b): elstarigi, apartigi. La sama radiko kiel 4:34 kaj 24:31.
فَوْقَ الْأَعْنَاقِ (fawqa l-aʿnāq) — super la kolojn. Se la intenco estus “senkapigi,” la araba dirus simple اضربوا الأعناق. Kio estas super la kolo? La kapo — la sidejo de fiereco kaj memvolo. Spirite: frapu ilian fierecon, ilian obstinecon.
كُلَّ بَنَانٍ (kulla banān) — ĉiun fingropinton. Malfunkciigi la ekstremojn, la kapablon teni kaj kapti. Spirite: disigi ilian regadon super tio, kion ili forrabis.

v.17: “Vi ne mortigis ilin, sed Dio mortigis ilin”

La versiklo forigas la perforton de homa agenteco: “Vi ne mortigis ilin, sed Dio mortigis ilin. Kaj vi ne ĵetis kiam vi ĵetis, sed Dio ĵetis.” La fizika ago estas reala, sed ĝia vera aganto estas dia. Ĉi tio retroaktive reenkadrigas vv.12–16: la batalo estas de Dio.

Ĉi tio estas la sama ẓāhir/bāṭin-principo: la ŝajnaĵo (homoj batalantaj) kaŝas la kaŝitaĵon (Dio aganta). Komparu kun 4:157 kie شُبِّهَ (ŝubbiha) — “ĝi estis igita ambigua.”

v.61: La Pac-versiklo

“Kaj se ili kliniĝas al paco, tiam kliniĝu al ĝi.”

جَنَحُوا (janaḥū) — radiko ج-ن-ح: kliniĝi, kiel birdo flugante. La kliniĝo estas al السَّلْم (as-salm) — paco/sindevigo (radiko س-ل-م, la islām-radiko!).
La sama surao kiu priskribas anĝelan batalon (v.12) ordonas kliniĝon al paco (v.61). Milito estas dia respondo al specifa atako; paco estas la defaŭlto.

Integraj ligoj

v.12 ḍ-r-b ↔ 4:34 ↔ 24:31: la radiko portas malsamajn signifojn laŭ kunteksto — batalo, geedza rilato, modesteco.
v.17 “Dio mortigis ilin” ↔ 4:157 “ili ne mortigis lin”: ambaŭ versikloj defias la homan percepton de perforto.
v.61 “kliniĝu al paco” (s-l-m) ↔ islām (s-l-m): paco kaj dediĉo dividas radikon. Kliniĝi al paco ESTAS kliniĝi al islām.

At-Taŭbah La Pento

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Malrekono de Dio kaj Lia Sendito al tiuj el la asociantoj, kun kiuj vi faris interligon.

Do vojaĝu en la Tero dum kvar monatoj, kaj sciu ke vi ne povas frustri Dion, kaj ke Dio humiligos tiujn, kiuj kaŝas.

Kaj proklamo de Dio kaj Lia Sendito al la homoj en la tago de la Granda Pilgrimado, ke Dio estas libera de la asociantoj, kaj Lia Sendito same. Do se vi pentas, tio estas pli bona por vi; sed se vi forturniĝas, sciu ke vi ne povas frustri Dion. Kaj sciigu tiujn, kiuj kaŝas, pri dolora puno.

Krom tiujn el la asociantoj, kun kiuj vi faris interligon, poste ili ne maltrafis vin en io, nek subtenis iun kontraŭ vi; do plenumu por ili ilian interligon ĝis ilia templimo. Vere, Dio amas la piulojn.

Poste, kiam la sanktaj monatoj pasis, mortigu la asociantojn kie ajn vi trovas ilin, kaj kaptu ilin kaj sieĝu ilin kaj sidu en embuskon por ili ĉe ĉiu embuskejo. Sed se ili pentas kaj starigas la preĝon kaj donas la almozon, lasu ilin iri. Vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Kaj se iu el la asociantoj petas vian protekton, donu al li protekton, por ke li aŭdu la Vorton de Dio; poste konduku lin al lia loko de sekureco. Tio estas ĉar ili estas popolo kiu ne scias.

Kiel la asociantoj povu havi interligon kun Dio kaj kun Lia Sendito? Krom tiujn, kun kiuj vi faris interligon ĉe la Sankta Moskeo -- tiel longe kiel ili estas rektaj kun vi, estu rektaj kun ili. Vere, Dio amas la piulojn.

Kiel? Ĉar se ili superregas vin, ili ne respektas en vi iun ligilon de parenceco aŭ interligon de protekto. Ili plaĉas al vi per siaj buŝoj, sed iliaj koroj rifuzas; kaj la plejmulto el ili estas malvirtaj.

Ili aĉetis per la signoj de Dio malgrandan prezon kaj forturniĝis de Lia vojo. Vere, malbona estas tio, kion ili kutimis fari.

Ili ne respektas en kredanto iun ligilon de parenceco aŭ interligon de protekto; kaj tiuj estas la transgresantoj.

Sed se ili pentas kaj starigas la preĝon kaj donas la almozon, tiam ili estas viaj fratoj en la religio. Kaj Ni klarigas la signojn por popolo kiu scias.

Kaj se ili rompas siajn ĵurojn post sia interligo kaj atakas vian religion, tiam batalu kontraŭ la gvidantoj de la kaŝado -- vere, ili ne havas ĵurojn -- por ke eble ili ĉesu.

Ĉu vi ne batalos kontraŭ popolo, kiu rompis siajn ĵurojn kaj celis forpeli la Senditon, kaj ili komencis kontraŭ vi la unuan fojon? Ĉu vi timas ilin? Dio estas pli inda ke vi timu Lin, se vi estas kredantoj.

Batalu kontraŭ ili -- Dio punos ilin per viaj manoj kaj humiligos ilin kaj donos al vi venkon super ili kaj sanigos la brustojn de kredanta popolo,

kaj forigos la furiozon de iliaj koroj. Kaj Dio turnas Sin en kompato al kiu Li volas; kaj Dio estas Scia, Saĝa.

Aŭ ĉu vi supozis, ke vi estus lastitaj, dum Dio ne ankoraŭ sciis tiujn el vi, kiuj klopodas kaj ne prenas, krom Dion kaj Lian Senditon kaj la kredantojn, iun intimulon? Kaj Dio konscias pri tio, kion vi faras.

Ne konvenas al la asociantoj prizorgi la moskeojn de Dio, atestante kontraŭ si mem pri kaŝado. Tiuj -- iliaj faroj estas vanaj, kaj en la Fajro ili loĝos eterne.

Nur tiu prizorgu la moskeojn de Dio, kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj starigas la preĝon kaj donas la almozon kaj timas nenion krom Dion. Eble tiuj estos inter la gviditoj.

Ĉu vi faris la donacon de trinkaĵo al la pilgrimantoj kaj la prizorgadon de la Sankta Moskeo kiel tiun, kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago kaj klopodas en la vojo de Dio? Ili ne estas egalaj antaŭ Dio; kaj Dio ne gvidas la maljustulan popolon.

Tiuj, kiuj kredas kaj elmigris kaj klopodis en la vojo de Dio per sia riĉaĵo kaj siaj animoj estas pli grandaj laŭgrade antaŭ Dio; kaj tiuj estas la triumfantoj.

Ilia Sinjoro donas al ili bonan novaĵon pri kompato de Li kaj plezuro kaj ĝardenoj, en kiuj estas daŭra feliĉo por ili,

loĝantaj tie eterne. Vere, ĉe Dio estas granda rekompenco.

Ho vi, kiuj kredas! Ne prenu viajn patrojn kaj viajn fratojn kiel protektantojn se ili amas la kaŝadon pli ol la kredon. Kaj kiu el vi prenas ilin kiel protektantojn -- tiuj estas la maljustuloj.

Diru: Se viaj patroj kaj viaj filoj kaj viaj fratoj kaj viaj edzinoj kaj viaj parencoj, kaj riĉaĵo kiun vi akiris, kaj komerco pri kiu vi timas malkreskon, kaj loĝejoj pri kiuj vi plezuras, estas pli karaj al vi ol Dio kaj Lia Sendito kaj klopodado en Lia vojo, do atendu ĝis Dio alportas Sian ordonon. Kaj Dio ne gvidas la malvirtan popolon.

Dio jam donis al vi venkon en multaj kampoj, kaj en la tago de Ĥunejn, kiam via multnombreco plaĉis al vi sed nenion profitis al vi, kaj la Tero, vasta kiel ĝi estas, estis mallarĝigita por vi; poste vi turniĝis reen, retiriĝante.

Poste Dio sendis malsupren Sian trankvilecon sur Sian Senditon kaj sur la kredantojn, kaj sendis malsupren armeojn, kiujn vi ne vidis, kaj punis tiujn, kiuj kaŝis. Kaj tio estas la rekompenco de tiuj, kiuj kaŝas.

Poste Dio turnas Sin en kompato post tio al kiu Li volas; kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ho vi, kiuj kredas! Vere, la asociantoj estas malpuraj; do ili ne alproksimiĝu al la Sankta Moskeo post ĉi tiu ilia jaro. Kaj se vi timas malriĉecon, Dio riĉigos vin el Sia favoro, se Li volas. Vere, Dio estas Scia, Saĝa.

Batalu kontraŭ tiuj, kiuj ne kredas je Dio nek je la Lasta Tago, kaj kiuj ne malpermesas tion, kion Dio kaj Lia Sendito malpermesis, kaj kiuj ne sekvas la religion de la vero, el tiuj al kiuj la Libro estis donita, ĝis ili donas la imposton el mano, estante humilaj.

Kaj la judoj diras: "Uzajr estas la filo de Dio," kaj la kristanoj diras: "La Mesio estas la filo de Dio." Tio estas tio, kion ili diras per siaj buŝoj, imitante la diron de tiuj, kiuj kaŝis antaŭ ili. Dio batalas kontraŭ ili! Kiel ili estas trompitaj!

Ili prenis siajn scienculojn kaj siajn monaĥojn kiel sinjorojn krom Dio, kaj la Mesion, filon de Maria, tamen estis ordonite al ili nur adori unu Dion. Neniu dio krom Li. Glorata estas Li super tio, kion ili asocias!

Ili deziras estingi la lumon de Dio per siaj buŝoj, sed Dio rifuzas krom perfektigi Sian lumon, eĉ se tiuj, kiuj kaŝas, abomenas ĝin.

Li estas Tiu, Kiu sendis Sian Senditon kun la gvidado kaj la religio de la vero, por ke Li regigu ĝin super ĉiuj religioj, eĉ se la asociantoj abomenas ĝin.

Ho vi, kiuj kredas! Vere, multaj el la scienculoj kaj la monaĥoj englutas la riĉaĵon de la homoj vane kaj forturnas ilin de la vojo de Dio. Kaj tiuj, kiuj tezaŭras oron kaj arĝenton kaj ne elspezas ĝin en la vojo de Dio -- sciigu ilin pri dolora puno,

en la Tago kiam ĝi estos varmigita en la fajro de la Infero kaj iliaj fruntoj kaj flankoj kaj dorsoj estos markitaj per ĝi: "Jen tio, kion vi tezaŭris por vi; do gustumu tion, kion vi kutimis tezaŭri."

Vere, la nombro de la monatoj ĉe Dio estas dek du monatoj en la Libro de Dio, de la tago kiam Li kreis la ĉielojn kaj la Teron; el ili kvar estas sanktaj. Tio estas la rekta religio; do ne maljustagu kontraŭ vi mem en ili. Kaj batalu kontraŭ la asociantoj ĉiuj kune, kiel ili batalas kontraŭ vi ĉiuj kune; kaj sciu ke Dio estas kun la piuloj.

Vere, la prokrasto estas nur pliigo en kaŝado. Tiuj, kiuj kaŝas, estas miskondukataj per ĝi -- ili permesas ĝin unu jaron kaj malpermesas ĝin alian jaron, por ke ili egaligu la nombron de tio, kion Dio malpermesis, kaj tiel permesu tion, kion Dio malpermesis. La malbono de iliaj faroj estas beligita al ili; kaj Dio ne gvidas la popolon kiu kaŝas.

Ho vi, kiuj kredas! Kio okazas al vi ke, kiam estas dirite al vi: "Eliru en la vojo de Dio," vi gluas peze al la Tero? Ĉu vi kontentas pri la vivo de ĉi tiu mondo anstataŭ la Venontaĵo? Tamen la ĝuado de la vivo de ĉi tiu mondo kompare al la Venontaĵo estas nur malmulta.

Se vi ne eliras, Li punos vin per dolora puno kaj anstataŭos vin per alia popolo, kaj vi neniel damaĝos Lin; kaj Dio havas potencon super ĉio.

Se vi ne helpas lin, tamen Dio jam helpis lin kiam tiuj, kiuj kaŝis, forpelis lin, la dua de du, kiam ili ambaŭ estis en la kaverno, kiam li diris al sia kunulo: "Ne afliktiĝu; vere, Dio estas kun ni." Tiam Dio sendis malsupren Sian trankvilecon sur lin kaj helpis lin per armeoj, kiujn vi ne vidis, kaj faris la vorton de tiuj, kiuj kaŝis, la plej malalta, dum la Vorto de Dio -- ĝi estas la plej alta. Kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

Eliru, malpeze kaj peze, kaj klopodu per viaj riĉaĵoj kaj viaj animoj en la vojo de Dio. Tio estas pli bona por vi, se vi nur scius.

Se estus proksima akiro kaj facila vojaĝo, ili estus sekvintaj vin; sed la distanco estis malproksima por ili. Kaj ili ĵuros per Dio: "Se ni estus povintaj, ni estus elirintaj kun vi." Ili detruas siajn proprajn animojn; kaj Dio scias ke vere ili estas mensoguloj.

Dio pardonu vin! Kial vi permesis al ili antaŭ ol klarigis al vi, kiuj estas la veruloj, kaj vi konis la mensogulojn?

Tiuj, kiuj kredas je Dio kaj la Lasta Tago, ne petas vian permeson por klopodi per sia riĉaĵo kaj siaj animoj; kaj Dio estas Konscia pri la piuloj.

Nur tiuj petas vian permeson, kiuj ne kredas je Dio kaj la Lasta Tago, kaj kies koroj dubas; do en sia dubo ili ŝanceliĝas.

Kaj se ili estus dezirinta eliri, ili estus farintaj iom da preparado; sed Dio ne volis ilian sendadon, do Li retenis ilin, kaj estis dirite: "Sidu kun tiuj, kiuj sidas."

Se ili estus elirintaj inter vi, ili estus aldonintaj al vi nur malordon, kaj estus kurintaj en via mezo serĉante sedicion inter vi; kaj inter vi estas tiuj, kiuj estus aŭskultintaj ilin. Kaj Dio estas Konscia pri la maljustuloj.

Certe ili serĉis sedicion antaŭe, kaj turnis aferojn renversen por vi, ĝis la vero venis kaj la ordono de Dio superregis, kvankam ili estis kontraŭvolaj.

Kaj el ili estas tiu, kiu diras: "Donu al mi permeson kaj ne tentu min." Ho ne! En tenton ili jam falis; kaj vere, la Infero ĉirkaŭas tiujn, kiuj kaŝas.

Se bono trafas vin, ĝi afliktas ilin; kaj se malbono trafas vin, ili diras: "Ni jam antaŭzorgis," kaj ili forturniĝas, ĝojante.

Diru: "Nenio trafos nin krom tio, kion Dio dekretis por ni. Li estas nia Protektanto; kaj en Dio la kredantoj fidu."

Diru: "Ĉu vi atendas por ni ion krom unu el la du plej bonaj aferoj? Dum ni atendas por vi, ke Dio frapos vin per puno de Li mem aŭ per niaj manoj. Do atendu; vere, ni atendas kun vi."

Diru: "Elspezu volonte aŭ malvolonte; ĝi ne estos akceptita de vi. Vere, vi estas malvirta popolo."

Kaj nenio malhelpas ke iliaj oferoj estu akceptitaj de ili krom ke ili kaŝis Dion kaj Lian Senditon, kaj ili venas al la preĝo nur maldiligente, kaj ili elspezas nur kontraŭvole.

Do ne plaĉu al vi ilia riĉaĵo nek iliaj infanoj. Dio nur deziras puni ilin per tio en la vivo de ĉi tiu mondo, kaj ke iliaj animoj foriru dum ili kaŝas.

Kaj ili ĵuras per Dio ke vere ili estas el vi; tamen ili ne estas el vi, sed ili estas popolo kiu timas.

Se ili povus trovi rifuĝejon aŭ kavernojn aŭ lokon por eniri, ili turniĝus al ĝi, kurante kapantaŭen.

Kaj el ili estas tiuj, kiuj riproĉas vin pri la almozoj. Se ili ricevas el ili, ili kontentiĝas; kaj se ili ne ricevas el ili, jen, ili koleras.

Kaj se nur ili estus kontentaj pri tio, kion Dio kaj Lia Sendito donis al ili, kaj estus dirinta: "Dio sufiĉas por ni; Dio donos al ni el Sia favoro, kaj Lia Sendito same. Vere, al Dio ni deziras" --

Vere, la almozoj estas nur por la malriĉuloj kaj la bezonantoj, kaj tiuj, kiuj administras ilin, kaj tiuj, kies koroj estas rekonciligataj, kaj por la liberigo de koloj, kaj por tiuj en ŝuldo, kaj en la vojo de Dio, kaj por la vojaĝanto -- ordono de Dio. Kaj Dio estas Scia, Saĝa.

Kaj el ili estas tiuj, kiuj ĝenas la Profeton kaj diras: "Li estas tuta orelo." Diru: "Orelo de bono por vi -- li kredas je Dio kaj kredas la kredantojn, kaj estas kompato por tiuj el vi, kiuj kredas." Kaj tiuj, kiuj ĝenas la Senditon de Dio -- por ili estas dolora puno.

Ili ĵuras per Dio al vi por plaĉi al vi; sed Dio kaj Lia Sendito estas pli indaj ke ili plaĉu al Li, se ili estas kredantoj.

Ĉu ili ne scias ke kiu ajn kontraŭstaras Dion kaj Lian Senditon -- vere, por li estas la fajro de la Infero, por loĝi tie eterne? Tio estas la granda hontigo.

La hipokrituloj timas ke surao estu sendita malsupren sur ilin, informante ilin pri tio, kio estas en iliaj koroj. Diru: "Moku! Vere, Dio elportos tion, kion vi timas."

Kaj se vi demandas ilin, ili diros: "Ni nur ŝercis kaj ludis." Diru: "Ĉu pri Dio kaj Liaj signoj kaj Lia Sendito vi mokis?"

Ne senkulpiĝu. Vi kaŝis post via kredo. Se Ni pardonas parton de vi, Ni punos parton, pro tio ke ili estis pekuloj.

La hipokritaj viroj kaj la hipokritaj virinoj -- ili estas el unu la alia. Ili ordonas la malbonon kaj malpermesas la bonon kaj fermas siajn manojn. Ili forgesis Dion, do Li forgesis ilin. Vere, la hipokrituloj -- ili estas la malvirtuloj.

Dio promesis al la hipokritaj viroj kaj la hipokritaj virinoj kaj tiuj, kiuj kaŝas, la fajron de la Infero, por loĝi tie eterne. Ĝi sufiĉas por ili; kaj Dio malbenis ilin, kaj por ili estas daŭra puno.

Kiel tiuj antaŭ vi -- ili estis pli potencaj ol vi en forto, kaj pli abundaj en riĉaĵo kaj infanoj. Ili ĝuis sian porcion; do vi ĝuis vian porcion kiel tiuj antaŭ vi ĝuis sian porcion, kaj vi plonĝis kiel ili plonĝis. Tiuj -- iliaj faroj estas vanaj en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo; kaj tiuj estas la perdantoj.

Ĉu ne venis al ili la novaĵo de tiuj antaŭ ili -- la popolo de Noa, kaj la Ad, kaj la Ŧamud, kaj la popolo de Abraham, kaj la popolo de Midjan, kaj la renversitaj urboj? Iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj. Dio ne maljustas kontraŭ ili, sed ili kutimis maljustagi kontraŭ si mem.

Kaj la kredantaj viroj kaj la kredantaj virinoj -- ili estas protektantoj unu de la alia. Ili ordonas la bonon kaj malpermesas la malbonon kaj starigas la preĝon kaj donas la almozon kaj obeas Dion kaj Lian Senditon. Tiuj -- Dio kompatos ilin. Vere, Dio estas Potenca, Saĝa.

Dio promesis al la kredantaj viroj kaj la kredantaj virinoj ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por loĝi tie eterne, kaj belajn loĝejojn en la Ĝardenoj de Edeno. Kaj plezuro de Dio estas pli granda. Tio estas la granda triumfo.

Ho Profeto! Klopodu kontraŭ tiuj, kiuj kaŝas, kaj la hipokrituloj, kaj estu severa kun ili. Kaj ilia loĝejo estas la Infero; kaj mizera estas la celo.

Ili ĵuras per Dio ke ili ne diris tion, tamen certe ili parolis la vorton de kaŝado kaj kaŝis post sia Dediĉo, kaj ili celis tion, kion ili ne atingis. Kaj ili venĝis nur ĉar Dio kaj Lia Sendito riĉigis ilin el Sia favoro. Do se ili pentas, tio estas pli bona por ili; kaj se ili forturniĝas, Dio punos ilin per dolora puno en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo; kaj ili ne havos sur la Tero nek protektanton nek helpanton.

Kaj el ili estas tiu, kiu faris interligon kun Dio: "Se Li donas al ni el Sia favoro, ni certe donos almozojn kaj certe estos el la virtuloj."

Sed kiam Li donis al ili el Sia favoro, ili estis avaraj pri ĝi kaj forturniĝis, malamikaj.

Do Li igis hipokritaĵon sekvi ilin en iliaj koroj ĝis la tago kiam ili renkontos Lin, ĉar ili rompis al Dio tion, kion ili promesis al Li, kaj ĉar ili kutimis mensogi.

Ĉu ili ne scias ke Dio scias ilian sekreton kaj ilian privatan konsilion, kaj ke Dio estas la Scianto de la nevidataj aferoj?

Tiuj, kiuj riproĉas la volontulojn el la kredantoj pri la almozoj, kaj tiujn, kiuj trovas nenion krom sian klopodon -- kaj ili mokas ilin -- Dio mokos ilin, kaj por ili estas dolora puno.

Petu pardonon por ili aŭ ne petu pardonon por ili. Se vi petas pardonon por ili sepdek fojojn, Dio ne pardonos ilin. Tio estas ĉar ili kaŝis Dion kaj Lian Senditon; kaj Dio ne gvidas la malvirtan popolon.

Tiuj, kiuj estis postlastitaj, ĝojis pri sia sidado malantaŭ la Sendito de Dio, kaj malamis klopodi per sia riĉaĵo kaj siaj animoj en la vojo de Dio, kaj diris: "Ne eliru en la varmo." Diru: "La fajro de la Infero estas pli intensa en varmo," se ili nur komprenus.

Do ili ridu iomete kaj ploru multe, kiel rekompenco pro tio, kion ili kutimis gajni.

Do se Dio revenigas vin al parto de ili kaj ili petas vian permeson eliri, diru: "Vi neniam eliros kun mi, nek iam ajn batalos kontraŭ malamiko kun mi. Vere, vi kontentiĝis sidi la unuan fojon; do sidu kun tiuj, kiuj restas."

Kaj neniam preĝu pri iu el ili kiu mortas, nek staru ĉe lia tombo. Vere, ili kaŝis Dion kaj Lian Senditon kaj mortis dum ili estis malvirtaj.

Kaj ne plaĉu al vi ilia riĉaĵo nek iliaj infanoj. Dio nur deziras puni ilin per tio en ĉi tiu mondo, kaj ke iliaj animoj foriru dum ili kaŝas.

Kaj kiam surao estas sendita malsupren: "Kredu je Dio kaj klopodu kun Lia Sendito," tiuj havantaj rimedojn el ili petas vian permeson kaj diras: "Lasu nin esti kun tiuj, kiuj sidas."

Ili kontentiĝas esti kun tiuj, kiuj restas, kaj sigelo estas metita sur iliajn korojn; do ili ne komprenas.

Sed la Sendito kaj tiuj, kiuj kredas kun li, klopodas per sia riĉaĵo kaj siaj animoj; kaj por ili estas la bonaj aferoj, kaj tiuj estas la prosperuloj.

Dio preparis por ili ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por loĝi tie eterne. Tio estas la granda triumfo.

Kaj la senkulpiĝantoj el la dezertaraboj venis por ke permeso estu donita al ili, kaj tiuj, kiuj mensogis al Dio kaj Lia Sendito, sidis hejme. Dolora puno trafos tiujn el ili, kiuj kaŝas.

Neniu kulpo estas sur la malfortuloj, nek sur la malsanuloj, nek sur tiuj, kiuj trovas nenion por elspezu, se ili estas sinceraj al Dio kaj Lia Sendito. Neniu vojo estas kontraŭ la bonfarantoj; kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Nek sur tiuj, kiuj kiam ili venis al vi por ke vi provizu ilin per rajdaĵoj, kaj vi diris: "Mi trovas nenion sur kion rajdigi vin" -- ili rerturniĝis, iliaj okuloj fluantaj per larmoj de aflikto ke ili ne povis trovi ion por elspezu.

La vojo estas nur kontraŭ tiuj, kiuj petas vian permeson dum ili estas riĉaj. Ili kontentiĝas esti kun tiuj, kiuj restas, kaj Dio metis sigelon sur iliajn korojn; do ili ne scias.

Ili senkulpigos sin antaŭ vi kiam vi revenos al ili. Diru: "Ne senkulpiĝu; ni neniam kredos vin. Dio jam informis nin pri viaj novaĵoj. Kaj Dio vidos viajn farojn, kaj Lia Sendito; poste vi estos revenigataj al la Scianto de la nevidebla kaj la videbla, kaj Li informos vin pri tio, kion vi kutimis fari."

Ili ĵuros per Dio al vi kiam vi revenos al ili, por ke vi forturniĝu de ili. Do forturniĝu de ili; vere, ili estas malpuraj, kaj ilia loĝejo estas la Infero, kiel rekompenco pro tio, kion ili kutimis gajni.

Ili ĵuras al vi por ke vi estu kontentaj pri ili. Sed se vi kontentiĝas pri ili, vere Dio ne kontentiĝas pri la malvirta popolo.

La dezertaraboj estas pli intensaj en kaŝado kaj hipokriteco, kaj pli verŝajne ne konas la limojn de tio, kion Dio sendis malsupren sur Sian Senditon; kaj Dio estas Scia, Saĝa.

Kaj el la dezertaraboj estas tiu, kiu konsideras tion, kion li elspezas, punpago, kaj atendas por vi la turniĝojn de la sorto. Sur ilin estu la malbona turniĝo; kaj Dio estas Aŭdanta, Scia.

Kaj el la dezertaraboj estas tiu, kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago, kaj konsideras tion, kion li elspezas, oferdono alproksimiganta al Dio kaj la preĝojn de la Sendito. Ho ne, vere ĝi estas rimedo de proksimeco por ili. Dio enlasu ilin en Sian kompaton; vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

100

Kaj la antaŭuloj, la unuaj el la Elmigrintoj kaj la Helpantoj, kaj tiuj, kiuj sekvis ilin en bono -- Dio kontentiĝas pri ili kaj ili kontentiĝas pri Li, kaj Li preparis por ili ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por loĝi tie eterne. Tio estas la granda triumfo.

101

Kaj el tiuj ĉirkaŭ vi el la dezertaraboj estas hipokrituloj; kaj el la popolo de Medino -- ili persistas en hipokriteco. Vi ne konas ilin; Ni konas ilin. Ni punos ilin dufoje; poste ili estos revenigataj al granda puno.

102

Kaj aliaj agnoskis siajn pekojn; ili miksis virtan faron kun alia, kiu estas malbona. Eble Dio turnos Sin al ili en kompato; vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

103

Prenu el ilia riĉaĵo oferon por purigi ilin kaj purigi ilin per ĝi, kaj preĝu por ili; vere, via preĝo estas konsolo por ili. Kaj Dio estas Aŭdanta, Scia.

104

Ĉu ili ne scias ke Dio -- Li estas Tiu, Kiu akceptas la penton de Siaj servantoj kaj prenas la oferojn, kaj ke Dio -- Li estas la Ofte-Revenanta, la Kompatema?

105

Kaj diru: "Laboru; ĉar Dio vidos vian laboron, kaj Lia Sendito kaj la kredantoj. Kaj vi estos revenigataj al la Scianto de la nevidebla kaj la videbla, kaj Li informos vin pri tio, kion vi kutimis fari."

106

Kaj aliaj estas prokrastitaj al la ordono de Dio -- ĉu Li punos ilin aŭ ĉu Li turnos Sin al ili en kompato. Kaj Dio estas Scia, Saĝa.

107

Kaj tiuj, kiuj konstruis moskeon por malutilo kaj por kaŝado kaj por divido inter la kredantoj kaj kiel avanpostenon por tiu, kiu militis kontraŭ Dio kaj Lia Sendito antaŭe -- kaj ili certe ĵuros: "Ni celis nur la plej bonon." Kaj Dio atestas ke vere ili estas mensoguloj.

108

Staru vi ne tie, iam ajn. Moskeo kiu estis fondita sur pieco de la unua tago estas pli inda ke vi staru en ĝi. En ĝi estas viroj, kiuj amas purigi sin; kaj Dio amas tiujn, kiuj purigas sin.

109

Ĉu estas do tiu, kiu fondis sian konstruaĵon sur pieco al Dio kaj bona plezuro, pli bona, aŭ tiu, kiu fondis sian konstruaĵon sur la rando de disfalanta klifo, kaj ĝi enfalis kun li en la fajron de la Infero? Kaj Dio ne gvidas la maljustulan popolon.

110

La konstruaĵo, kiun ili konstruis, ne ĉesos esti fonto de dubo en iliaj koroj, krom se iliaj koroj estos distranĉitaj. Kaj Dio estas Scia, Saĝa.

111

Vere, Dio aĉetis de la kredantoj iliajn animojn kaj ilian riĉaĵon por ke la Ĝardeno estu ilia. Ili batalas en la vojo de Dio, kaj ili mortigas kaj estas mortigataj -- promeso deviga sur Li en vero en la Torao kaj la Evangelio kaj la Recitado. Kaj kiu plenumas sian interligon pli bone ol Dio? Do ĝoju pri la interkonsento, kiun vi faris kun Li; kaj tio estas la granda triumfo.

112

Tiuj, kiuj pentas, tiuj, kiuj adoras, tiuj, kiuj laŭdas, tiuj, kiuj vojaĝas, tiuj, kiuj kliniĝas, tiuj, kiuj sin prosternas, tiuj, kiuj ordonas la bonon kaj malpermesas la malbonon, kaj tiuj, kiuj gardas la limojn de Dio -- kaj donu bonan novaĵon al la kredantoj.

113

Ne konvenas al la Profeto kaj tiuj, kiuj kredas, peti pardonon por la asociantoj, eĉ se ili estas parencoj, post kiam klarigis al ili ke ili estas kunuloj de la Brulego.

114

Kaj la petado de pardono de Abraham por sia patro estis nur pro promeso, kiun li faris al li. Sed kiam klariĝis al li ke li estas malamiko de Dio, li malagnoskis lin. Vere, Abraham estis mildkora, pacienca.

115

Kaj Dio ne kondukus popolon erarvoje post kiam Li gvidis ilin ĝis Li klarigas al ili, kontraŭ kio ili gardu sin. Vere, Dio estas Scia pri ĉio.

116

Vere, al Dio apartenas la regado de la ĉieloj kaj la Tero. Li donas vivon kaj kaŭzas morton; kaj vi ne havas, krom Dio, iun protektanton aŭ helpanton.

117

Dio jam turnis Sin en kompato al la Profeto kaj la Elmigrintoj kaj la Helpantoj, kiuj sekvis lin en la horo de malfacilo, post kiam la koroj de parto de ili preskaŭ dekliniiĝis; poste Li turnis Sin al ili en kompato. Vere, Li estas al ili Bonkora, Kompatema.

118

Kaj al la tri, kiuj estis postlastitaj, ĝis kiam la Tero, vasta kiel ĝi estas, mallarĝiĝis por ili, kaj iliaj animoj mallarĝiĝis por ili, kaj ili sciis ke ne estas rifuĝo de Dio krom al Li -- tiam Li turnis Sin al ili en kompato, por ke ili pentu. Vere, Dio -- Li estas la Ofte-Revenanta, la Kompatema.

119

Ho vi, kiuj kredas! Estu piaj al Dio kaj estu kun la veruloj.

120

Ne konvenis al la popolo de Medino kaj tiuj ĉirkaŭ ili el la dezertaraboj resti malantaŭ la Sendito de Dio, nek preferi siajn proprajn animojn al lia animo. Tio estas ĉar nek soifo nek laceco nek malsato trafas ilin en la vojo de Dio, nek ili paŝas sur iu vojo, kiu kolerigas tiujn, kiuj kaŝas, nek ili gajnas de malamiko iun gajnon, sed virta faro estas skribita por ili per tio. Vere, Dio ne perdas la rekompencon de la bonfarantoj.

121

Nek ili elspezas iun elspezon, etan aŭ grandan, nek ili trapasas iun valon, sed ĝi estas skribita por ili, por ke Dio rekompencas ilin la plej bonon de tio, kion ili kutimis fari.

122

Kaj ne konvenas al la kredantoj eliri ĉiuj kune. Kial ne parto de ĉiu grupo el ili eliru, por ke ili akiru komprenon en la religio kaj por ke ili avertu sian popolon kiam ili revenos al ili, por ke eble ili estu atentemaj?

123

Ho vi, kiuj kredas! Batalu kontraŭ tiujn el tiuj, kiuj kaŝas, kiuj estas proksimaj al vi, kaj ili trovu en vi severecon; kaj sciu ke Dio estas kun la piuloj.

124

Kaj kiam surao estas sendita malsupren, estas iuj el ili, kiuj diras: "Kiun el vi ĉi tio pliigis en kredo?" Pri tiuj, kiuj kredas, ĝi pliigis ilin en kredo, kaj ili ĝojas.

125

Sed pri tiuj, en kies koroj estas malsano, ĝi aldonis malpuraĵon al ilia malpuraĵo, kaj ili mortis dum ili kaŝas.

126

Ĉu ili ne vidas ke ili estas provataj ĉiujare unufoje aŭ dufoje? Tamen ili ne pentas, nek ili atentas.

127

Kaj kiam surao estas sendita malsupren, ili rigardas unu la alian: "Ĉu iu vidas vin?" Poste ili forturniĝas. Dio forturnis iliajn korojn, ĉar ili estas popolo kiu ne komprenas.

128

Venis al vi Sendito el inter vi mem; afliktiga al li estas via sufero; zorgema li estas pri vi; al la kredantoj li estas bonkora, kompatema.

129

Sed se ili forturniĝas, diru: "Dio sufiĉas por mi. Neniu dio krom Li. En Li mi fidas; kaj Li estas la Sinjoro de la Potenca Trono."

Commentary

Komentoj pri Surao 9 — At-Tawba (Pento/Reveno)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La sola surao sen Basmala. La manko de la formulo de kompato povas esti la punkto mem — ĉi tiu surao traktas rompitajn interligojn, kaj la kompato estas retenigita de tiuj kiuj malobservis la interligon de kompato mem.

La “Glav-Versiklo” (v.5): Kunteksto Gravas

Kion ĝi NE diras sen kunteksto

La versiklo estas preskaŭ ĉiam citata ekde فاقتلوا (“do mortigu”) antaŭen, fortranĉante:

vv.1–4: ĉi tio rilatas al SPECIFAJ interlig-rompintaj asociantoj, ne al ĉiuj ne-Dediĉitoj
v.4: ESCEPTAS asociantojn kiuj honoris siajn interligojn
La propra fino de la versiklo: “Sed se ili pentas… lasu ilin iri sian vojon. Dio estas Pardonema, Kompatema”
v.6: la TUJA azilo-klaŭzo

v.6: La Azilo-Versiklo — Ĉiam Preterlasita

“Kaj se iu el la asociantoj petas vian protekton, tiam protektu lin, por ke li aŭdu la Vorton de Dio; poste transportu lin al lia loko de sekureco.” La vorto مأمنه (ma’manahu) — radiko أ-م-ن, la sama radiko kiel إيمان (kredo), أمان (sekureco). Vi devas transporti lin al lia loko de amān — kredo kaj sekureco dividas radikon.

v.29: Formo III kontraŭ Formo I

v.5 uzas اقتلوا (Form I): mortigi. Unudirekta.
v.29 uzas قاتلوا (Form III): batali. Formo III esprimas reciprokecon. Ambaŭ flankoj batalas. Ĉi tiu distingo estas forigita en preskaŭ ĉiu traduko.

La Arko: De Malakcepto al Pento

Malgraŭ sia severa komenco, la surao estas nomita “Pento” (التوبة). La radiko ت-و-ب (reveni) aperas tra la tuta surao. La movado estas de بَرَاءَة (malakcepto, v.1) al تَوْبَة (pento/reveno). Eĉ la malakceptitoj povas reveni.

Integraj Ligiloj

v.5 “lasu ilin iri” ↔ 4:90: batalaj versikloj ĉiam finiĝas per paco-kondiĉoj
v.32 “estingi la lumon de Dio” ↔ 55:13: la vaneco de opozicio al Dia lumo
La mankanta Basmala ↔ 55:1 “La Tute-Kompatema”: kompato retenigita de rompitaj interligoj; Surao 55 komencas per kompato mem
تَوْبَة (reveno) ↔ ح-و-ر (Revenintoj) en 55:72: pento kaj la Revenintoj dividas la koncepton de reveno al Dio

Junus Jona

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Ra. Jen la signoj de la Libro de Saĝeco.

Ĉu estas mirinde por la homoj ke Ni malkaŝis al viro el inter ili: "Avertu la homojn, kaj donu bonan novaĵon al tiuj, kiuj kredas, ke por ili estas fundamento de vero ĉe ilia Sinjoro"? Tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Vere, ĉi tiu estas evidenta sorĉisto."

Vere, via Sinjoro estas Dio, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron en ses tagoj, poste establis Sin sur la Tronon, direktante la aferon. Neniu peranto krom post Lia permeso. Tio estas Dio, via Sinjoro, do adoru Lin. Ĉu vi do ne memoras?

Al Li estas via reveno, ĉiuj kune -- la promeso de Dio vere. Vere, Li komencas la kreadon, poste Li ripetas ĝin, por ke Li rekompencas tiujn, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, egale. Kaj tiuj, kiuj kaŝas, por ili estas trinkado de bolanta akvo kaj dolora puno pro tio ke ili kutimis kaŝi.

Li estas Tiu, Kiu faris la sunon brilo kaj la lunon lumo, kaj difinis por ĝi staciojn, por ke vi sciu la nombron de jaroj kaj la kalkuladon. Dio kreis tion nur en vero. Li detaligas la signojn por popolo kiu scias.

Vere, en la alterniĝo de la nokto kaj la tago, kaj en tio, kion Dio kreis en la ĉieloj kaj la tero, estas signoj por popolo kiu estas pia.

Vere, tiuj, kiuj ne esperas Nian renkonton kaj kontentas pri la vivo de ĉi tiu mondo kaj komfortas en ĝi, kaj tiuj, kiuj estas senatentaj pri Niaj signoj --

tiuj, ilia loĝejo estas la Fajro, pro tio, kion ili kutimis gajni.

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, ilia Sinjoro gvidas ilin per ilia kredo; sub ili riveroj fluas en la Ĝardenoj de Feliĉo.

Ilia alvoko tie estas: "Gloro al Vi, ho Dio!" Kaj ilia saluto tie estas: "Paco!" Kaj la konkludo de ilia alvoko estas: "Laŭdo al Dio, Sinjoro de la mondoj!"

Kaj se Dio rapidigus por la homoj la malbonon kiel ili rapidigas la bonon, ilia templimo certe estus plenumita. Do Ni lasas tiujn, kiuj ne esperas Nian renkonton, en sia transgresado, vagante blinde.

Kaj kiam malbono tuŝas homon, li alvokas Nin kuŝante aŭ sidante aŭ starante; poste kiam Ni forigis de li lian malbonon, li preterpasas kvazaŭ li neniam alvokis Nin pro malbono kiu tuŝis lin. Tiel estas beligita por la malmoderuloj tio, kion ili kutimis fari.

Kaj vere, Ni detruis la generaciojn antaŭ vi kiam ili maljustagis, kaj iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj, tamen ili ne kredis. Tiel Ni rekompentas la kulpan popolon.

Poste Ni faris vin posteuloj en la tero post ili, por ke Ni vidu kiel vi agos.

Kaj kiam Niaj klaraj signoj estas recitataj al ili, tiuj, kiuj ne esperas Nian renkonton, diras: "Alportu Recitadon alian ol ĉi tiu, aŭ ŝanĝu ĝin." Diru: "Ne estas por mi ŝanĝi ĝin laŭ mia propra volo. Mi sekvas nenion krom tio, kio estas malkaŝita al mi. Vere, mi timas, se mi malobeas mian Sinjoron, la punon de terura Tago."

Diru: "Se Dio estus volinta, mi ne estus recitinta ĝin al vi, nek Li estus sciiginta ĝin al vi. Mi loĝis inter vi vivotempon antaŭ ĝi. Ĉu vi do ne komprenas?"

Do kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu fabrikas kontraŭ Dio mensogon aŭ neas Liajn signojn? Vere, la kulpuloj ne prosperos.

Kaj ili adoras, krom Dio, tion kio nek malprofitigas ilin nek profitigas ilin, kaj ili diras: "Ĉi tiuj estas niaj perantoj ĉe Dio." Diru: "Ĉu vi informas Dion pri tio, kion Li ne scias en la ĉieloj aŭ en la tero?" Gloro al Li, kaj altigita estas Li super tio, kion ili asocias.

Kaj la homoj estis nur unu komunumo, poste ili malkonsentis. Kaj se ne estus vorto, kiu antaŭiris de via Sinjoro, estus decidite inter ili pri tio, pri kio ili malkonsenta.

Kaj ili diras: "Kial ne signo estas sendita malsupren sur lin de lia Sinjoro?" Do diru: "La nevidebla apartenas nur al Dio. Do atendu; vere, mi estas kun vi inter tiuj, kiuj atendas."

Kaj kiam Ni igas la homojn gustumi kompaton post kiam kontraŭaĵo tuŝis ilin, jen, ili havas intrigon pri Niaj signoj. Diru: "Dio estas pli rapida en intrigo." Vere, Niaj senditoj registras tion, kion vi intrigas.

Li estas Tiu, Kiu transportas vin sur la lando kaj la maro, ĝis kiam vi estas en la ŝipoj kaj ili navigas kun ili kun favora vento kaj ili ĝojas pri ĝi, venas sur ilin ŝtorma vento, kaj la ondoj venas sur ilin de ĉiu loko, kaj ili opinias ke ili estas ĉirkaŭitaj -- ili alvokas Dion, dediĉante sian kredon al Li: "Se Vi savas nin el ĉi tio, ni certe estos inter la dankemaj."

Poste kiam Li savis ilin, jen, ili transgresadas en la tero sen rajto. Ho homoj! Via transgresado estas nur kontraŭ viaj propraj animoj -- ĝuado de la vivo de ĉi tiu mondo; poste al Ni estas via reveno, kaj Ni informos vin pri tio, kion vi kutimis fari.

La simileco de la vivo de ĉi tiu mondo estas kiel akvo, kiun Ni sendas malsupren el la ĉielo, kaj la plantoj de la tero miksiĝas kun ĝi, el tio kion homoj kaj brutoj manĝas, ĝis kiam la tero prenis sian ornamon kaj estas ornamita, kaj ĝiaj homoj opinias ke ili havas potencon super ĝi, Nia ordono venas sur ĝin nokte aŭ tage, kaj Ni faras ĝin kvazaŭ rikoltita, kvazaŭ ĝi ne estus florita hieraŭ. Tiel Ni detaligas la signojn por popolo kiu reflektas.

Kaj Dio alvokas al la Hejmo de la Paco, kaj gvidas kiun Li volas al rekta vojo.

Por tiuj, kiuj bonfaras, estas la plej bela rekompenco, kaj pliigo. Nek polvo nek humiliĝo kovros iliajn vizaĝojn. Tiuj estas la kunuloj de la Ĝardeno; tie ili loĝos eterne.

Kaj tiuj, kiuj gajnas malbonajn farojn -- la rekompenco de malbona faro estas la simila de ĝi, kaj humiligo kovros ilin. Ili ne havas protektanton de Dio. Kvazaŭ iliaj vizaĝoj estus vualiitaj per pecoj de la nokto, mallumigitaj. Tiuj estas la kunuloj de la Fajro; tie ili loĝos eterne.

Kaj en la Tago kiam Ni kolektos ilin ĉiujn kune, poste Ni diros al tiuj, kiuj asociis: "Vian lokon, vi kaj viaj asociataĵoj!" Poste Ni apartigos ilin, kaj iliaj asociataĵoj diros: "Ne nin vi adoris."

"Dio sufiĉas kiel atestanto inter ni kaj vi; vere, ni estis senatentaj pri via adorado."

Tie ĉiu animo estos provita pri tio, kion ĝi faris antaŭe. Kaj ili estos revenigataj al Dio, ilia vera Mastro, kaj foriĝos de ili tio, kion ili kutimis fabriki.

Diru: "Kiu provizas vin el la ĉielo kaj la tero? Aŭ kiu posedas aŭdon kaj vidon? Kaj kiu elkondukas la vivanton el la morto kaj elkondukas la morton el la vivo? Kaj kiu direktas la aferon?" Ili diros: "Dio." Do diru: "Ĉu vi do ne estos piaj?"

Tia do estas Dio, via vera Sinjoro. Kaj kio estas post la vero krom eraro? Kiel do vi estas forturnitaj?

Tiel la vorto de via Sinjoro estas pravigita kontraŭ tiuj, kiuj malvirtas: ke ili ne kredas.

Diru: "Ĉu estas el viaj asociataĵoj iu, kiu komencas la kreadon poste ripetas ĝin?" Diru: "Dio komencas la kreadon poste ripetas ĝin. Kiel do vi estas trompitaj?"

Diru: "Ĉu estas el viaj asociataĵoj iu, kiu gvidas al la vero?" Diru: "Dio gvidas al la vero. Ĉu do Tiu, Kiu gvidas al la vero, estas pli inda esti sekvata, aŭ tiu, kiu ne gvidas krom se li mem estas gvidata? Kio okazas al vi? Kiel vi juĝas?"

Kaj la plejmulto el ili sekvas nenion krom konjekton. Vere, konjekto nenion profitas kontraŭ vero. Vere, Dio estas Scia pri tio, kion ili faras.

Kaj ĉi tiu Recitado ne povis esti fabrikita de iu krom Dio, sed ĝi estas konfirmo de tio kio estas antaŭ ĝi, kaj detaligo de la Libro -- en kiu ne estas dubo -- de la Sinjoro de la mondoj.

Aŭ ĉu ili diras: "Li fabrikis ĝin"? Diru: "Do alportu suraon similan al ĝi, kaj alvoku kiun vi povas krom Dion, se vi estas veruloj."

Ho ne, ili neas tion, kion ili ne ĉirkaŭprenas per scio, kaj la interpretado de ĝi ankoraŭ ne venis al ili. Tiel same tiuj antaŭ ili neis. Do rigardu kia estis la fino de la maljustuloj.

Kaj el ili estas tiuj, kiuj kredas je ĝi, kaj el ili estas tiuj, kiuj ne kredas je ĝi. Kaj via Sinjoro plej bone konscias pri la korruptuloj.

Kaj se ili neas vin, diru: "Por mi miaj faroj, kaj por vi viaj faroj. Vi estas senkulpaj pri tio, kion mi faras, kaj mi estas senkulpa pri tio, kion vi faras."

Kaj el ili estas tiuj, kiuj aŭskultas vin. Sed ĉu vi povas igi la surdulojn aŭdi, eĉ se ili ne komprenas?

Kaj el ili estas tiuj, kiuj rigardas vin. Sed ĉu vi povas gvidi la blindulojn, eĉ se ili ne vidas?

Vere, Dio neniel maljustas kontraŭ la homoj, sed la homoj maljustas kontraŭ si mem.

Kaj en la Tago kiam Li kolektos ilin, kvazaŭ ili restis nur horon de la tago, ili rekonos unu la alian. Perdiĝintaj vere estas tiuj, kiuj neis la renkonton kun Dio kaj ne estis gviditaj.

Kaj ĉu Ni montras al vi iom de tio, kion Ni promesas al ili, aŭ ĉu Ni igas vin morti -- al Ni estas ilia reveno; poste Dio estas atestanto pri tio, kion ili faras.

Kaj por ĉiu komunumo estas sendito; poste kiam ilia sendito venas, estas decidite inter ili egale, kaj ili ne estas maljustatagataj.

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu promeso, se vi estas veruloj?"

Diru: "Mi ne posedas por mi mem malprofiton nek profiton, krom tion kion Dio volas. Por ĉiu komunumo estas templimo. Kiam ilia templimo venas, ili ne povas prokrasti ĝin horon, nek antaŭigi ĝin."

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se Lia puno venus sur vin nokte aŭ tage, kian parton de ĝi la kulpuloj rapidigus?"

"Ĉu estas do, kiam ĝi okazis, ke vi kredus je ĝi? Nun? Kaj vi kutimis rapidigi ĝin!"

Poste estas dirite al tiuj, kiuj maljustagis: "Gustumu la punon de la eterneco! Ĉu vi estas rekompencitaj krom pro tio, kion vi kutimis gajni?"

Kaj ili volas scii de vi: "Ĉu ĝi estas vera?" Diru: "Jes, je mia Sinjoro! Vere, ĝi estas vera, kaj vi ne povas eskapi."

Kaj se ĉiu animo kiu maljustagis posedus ĉion kio estas en la tero, ĝi serĉus elaĉeti sin per ĝi. Kaj ili kaŝas sian bedaŭron kiam ili vidas la punon. Kaj estas decidite inter ili egale, kaj ili ne estas maljustagataj.

Jen! Vere, al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj la tero. Jen! Vere, la promeso de Dio estas vera, sed la plejmulto el ili ne scias.

Li donas vivon kaj kaŭzas morton, kaj al Li vi estas revenigataj.

Ho homoj! Venis al vi admono de via Sinjoro, kaj sanigo por tio, kio estas en la brustoj, kaj gvidado kaj kompato por la kredantoj.

Diru: "En la favoro de Dio kaj en Lia kompato -- pri tio ili ĝoju. Ĝi estas pli bona ol tio, kion ili amasigas."

Diru: "Ĉu vi konsideris tion, kion Dio sendis malsupren por vi de provizo, kaj vi faris el ĝi malpermesitan kaj permesitan?" Diru: "Ĉu Dio permesis al vi, aŭ ĉu vi fabrikas kontraŭ Dio?"

Kaj kion pensas tiuj, kiuj fabrikas mensogojn kontraŭ Dio, en la Tago de la Releviĝo? Vere, Dio estas favora al la homoj, sed la plejmulto el ili ne dankas.

Kaj vi ne okupiĝas pri iu afero, nek vi recitas el Li iun parton de la Recitado, nek vi faras iun faron, krom ke Ni estas atestantoj super vi kiam vi entreprenas ĝin. Kaj ne eskapas de via Sinjoro la pezo de atomo en la tero aŭ en la ĉielo, nek tio kio estas malpli ol tio nek tio kio estas pli granda, krom ke ĝi estas en klara Libro.

Jen! Vere, la amikoj de Dio -- neniu timo estos sur ili, nek ili afliktiĝos --

tiuj, kiuj kredas kaj kutimis esti piaj.

Por ili estas bona novaĵo en la vivo de ĉi tiu mondo kaj en la Venontaĵo. Ne estas ŝanĝo de la vortoj de Dio. Tio estas la plej alta triumfo.

Kaj ne afliktiĝu pro ilia parolo. Vere, la potenco apartenas tute al Dio. Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉioscia.

Jen! Vere, al Dio apartenas kiu ajn estas en la ĉieloj kaj kiu ajn estas en la tero. Kaj tiuj, kiuj alvokas aliajn krom Dio, ne sekvas asociataĵojn -- ili sekvas nenion krom konjekton, kaj ili nur divenas.

Li estas Tiu, Kiu faris por vi la nokton por ke vi ripozu en ĝi, kaj la tagon viddonan. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu aŭdas.

Ili diras: "Dio prenis filon." Gloro al Li! Li estas la Memsufiĉa. Al Li apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas en la tero. Vi ne havas rajtigon por ĉi tio. Ĉu vi diras pri Dio tion, kion vi ne scias?

Diru: "Vere, tiuj, kiuj fabrikas mensogojn kontraŭ Dio, ne prosperos."

Ĝuado en ĉi tiu mondo; poste al Ni estas ilia reveno; poste Ni igos ilin gustumi la severan punon pro tio ke ili kutimis kaŝi.

Kaj recitu al ili la novaĵon de Noa, kiam li diris al sia popolo: "Ho mia popolo! Se mia stacio kaj mia memorigado de vi pri la signoj de Dio estas afliktiga al vi, en Dio mi fidas. Do decidu pri via afero, kun viaj asociataĵoj, poste ke via afero ne estu kaŭzo de anksio por vi; poste decidu pri mi, kaj ne donu al mi prokraston."

"Kaj se vi forturniĝas, mi ne petis de vi iun rekompencon. Mia rekompenco estas nur sur Dio, kaj mi estas ordonita esti el la Dediĉitoj."

Poste ili neis lin, kaj Ni savis lin kaj tiujn kun li en la ŝipo, kaj Ni faris ilin posteuloj, kaj Ni dronigis tiujn, kiuj neis Niajn signojn. Do rigardu kia estis la fino de tiuj, kiuj estis avertitaj.

Poste post li Ni sendis senditojn al iliaj popoloj, kaj ili venis al ili kun klaraj pruvoj, tamen ili ne volis kredi tion, kion ili neis antaŭe. Tiel Ni sigeladas la korojn de la transgresantoj.

Poste post ili Ni sendis Moseon kaj Aaronon al Faraono kaj lia konsilantaro kun Niaj signoj, sed ili estis fieraj, kaj ili estis kulpa popolo.

Kaj kiam la vero venis al ili de Ni, ili diris: "Vere, ĉi tio estas evidenta sorĉado."

Moseo diris: "Ĉu vi diras ĉi tion pri la vero kiam ĝi venis al vi? Ĉu ĉi tio estas sorĉado? Sed sorĉistoj ne prosperos."

Ili diris: "Ĉu vi venis al ni por forturni nin de tio, sur kio ni trovis niajn patrojn, por ke la grandeco en la lando estu por vi du? Ni ne estas kredantoj je vi du."

Kaj Faraono diris: "Alportu al mi ĉiun lernan sorĉiston."

Kaj kiam la sorĉistoj venis, Moseo diris al ili: "Ĵetu tion, kion vi volus ĵeti."

Kaj kiam ili ĵetis, Moseo diris: "Tio, kion vi alportis, estas sorĉado. Vere, Dio nuligas ĝin. Vere, Dio ne ordigas la laboron de la korruptuloj."

Kaj Dio establas la veron per Siaj vortoj, eĉ se la kulpuloj estas kontraŭvolaj.

Kaj neniu kredis Moseon krom posteularo de lia popolo, pro timo de Faraono kaj ilia konsilantaro, ke li persekutu ilin. Kaj vere, Faraono estis altigita en la tero, kaj vere, li estis el la malmoderuloj.

Kaj Moseo diris: "Ho mia popolo! Se vi kredas je Dio, fidu Lin, se vi Dediĉis."

Kaj ili diris: "Je Dio ni fidas. Nia Sinjoro, ne faru nin provo por la maljustula popolo."

"Kaj savu nin per Via kompato de la popolo kiu kaŝas."

Kaj Ni malkaŝis al Moseo kaj lia frato: "Preparu por via popolo en Egipto domojn, kaj faru viajn domojn direkto de preĝo, kaj starigu la preĝon. Kaj donu bonan novaĵon al la kredantoj."

Kaj Moseo diris: "Nia Sinjoro! Vere, Vi donis al Faraono kaj lia konsilantaro brilegon kaj riĉaĵojn en la vivo de ĉi tiu mondo -- nia Sinjoro! -- por ke ili erarvoju de Via pado. Nia Sinjoro, nenigu ilian riĉaĵon kaj malmoligu iliajn korojn, por ke ili ne kredu ĝis ili vidos la doloran punon."

Li diris: "Via preĝo estas respondata. Do estu persistemaj, kaj ne sekvu la vojon de tiuj, kiuj ne scias."

Kaj Ni kondukis la Filojn de Izraelo trans la maron, kaj Faraono kaj liaj armeoj persekutis ilin en tiraneco kaj malamikeco, ĝis kiam la droniĝo atingis lin, li diris: "Mi kredas ke ne estas dio krom Tiu, je Kiu la Filoj de Izraelo kredas, kaj mi estas el la Dediĉitoj."

"Nun? Kaj antaŭe vi estis ribela, kaj estis el la korruptuloj?"

"Do hodiaŭ Ni savos vin en via korpo, por ke vi estu signo por tiuj, kiuj venos post vi." Kaj vere, multaj el la homoj estas senatentaj pri Niaj signoj.

Kaj vere, Ni instalis la Filojn de Izraelo en loĝejo de vero, kaj provizis ilin per bonaj aferoj, kaj ili ne malkonsentis ĝis scio venis al ili. Vere, via Sinjoro juĝos inter ili en la Tago de la Releviĝo pri tio, pri kio ili kutimis malkonsenti.

Kaj se vi dubas pri tio, kion Ni sendis malsupren al vi, demandu tiujn, kiuj legas la Libron antaŭ vi. Vere, la vero venis al vi de via Sinjoro, do ne estu el la duboantoj.

Kaj ne estu el tiuj, kiuj neas la signojn de Dio, por ke vi ne estu el la perdantoj.

Vere, tiuj sur kiuj la vorto de via Sinjoro estas pravigita ne kredos --

eĉ se ĉiu signo venus al ili -- ĝis ili vidos la doloran punon.

Se nur estus urbo kiu kredis kaj ĝia kredo profitis al ĝi -- krom la popolo de Jona; kiam ili kredis, Ni forigis de ili la punon de hontigo en la vivo de ĉi tiu mondo, kaj Ni donis al ili ĝuadon dum iom da tempo.

Kaj se via Sinjoro estus volinta, ĉiuj kiuj estas en la tero estus kredintaj, ĉiuj kune. Ĉu vi do devigus la homojn ĝis ili estu kredantoj?

100

Kaj ne estas por animo kredi krom laŭ la permeso de Dio. Kaj Li metas abomenon sur tiujn, kiuj ne komprenas.

101

Diru: "Rigardu kio estas en la ĉieloj kaj la tero." Sed signoj kaj avertantoj nenion profitigas al popolo kiu ne kredas.

102

Ĉu ili do atendas ion krom la simila de la tagoj de tiuj, kiuj pasis antaŭ ili? Diru: "Do atendu; vere, mi estas kun vi inter tiuj, kiuj atendas."

103

Poste Ni savas Niajn senditojn kaj tiujn, kiuj kredas. Tiel devige sur Ni: Ni savas la kredantojn.

104

Diru: "Ho homoj! Se vi dubas pri mia kredo, mi ne adoras tiujn, kiujn vi adoras krom Dio, sed mi adoras Dion, Kiu igas vin morti. Kaj mi estas ordonita esti el la kredantoj."

105

"Kaj: Direktu vian vizaĝon al la kredo, kiel veroinklinanto, kaj ne estu el la asociantoj."

106

"Kaj ne alvoku, krom Dio, tion kio nek profitigas vin nek malprofitigas vin; ĉar se vi faras, do vere vi estas el la maljustuloj."

107

Kaj se Dio tuŝas vin per malbono, ne estas foriganto de ĝi krom Li. Kaj se Li deziras bonon por vi, ne estas repelanto de Lia favoro. Li igas ĝin atingi kiun Li volas el Siaj servantoj. Kaj Li estas la Ĉiopardona, la Plej Kompatema.

108

Diru: "Ho homoj! La vero venis al vi de via Sinjoro. Do kiu ajn estas gvidata, estas gvidata nur por sia propra animo; kaj kiu ajn erarvoje iras, erarvoje iras nur kontraŭ ĝi. Kaj mi ne estas gardanto super vi."

109

Kaj sekvu tion, kio estas malkaŝita al vi, kaj estu pacienta ĝis Dio juĝos. Kaj Li estas la plej bona el la juĝantoj.

Commentary

Komentoj pri Surao 10 — Junus (Jona)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao nomiĝas laŭ Jona, sed mencias lin nur en v.98 — la sola urbo kiu kredis kaj estis indulgita. La ĉefa temo estas la diferenco inter kaŝado kaj kredo, kaj la vero de la Recitado kiel ne-fabrikita mesaĝo.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“kaŝi” por كفر (k-f-r)

Tra la tuta surao, “tiuj kiuj kaŝas” (vv.2, 4, 70, 86) reflektas la radikan sencon de kovri, kaŝi. Faraono kaj lia popolo kaŝas la veron (v.75); la popolo de Jona estas la kontraŭekzemplo — ili malkaŝas, t.e. kredas (v.98).

“Recitado” por قرآن (Qur’ān)

En vv.15, 37, 61 la traduko “Recitado” konservas la radikon ق-ر-أ (legi laŭte, reciti). Precipe v.37: “ĉi tiu Recitado ne povis esti fabrikita de iu krom Dio” — la memlegitimigo de la teksto.

“Dediĉitoj” por مسلمين (muslimīn)

Noa en v.72 deklaras ke li estas “el la Dediĉitoj”; Faraono en v.90 deklaras same — tro malfrue. La vorto “Dediĉitoj” emfazas la akton de Dediĉo, ne la religian etikedon.

Radik-Trovoj

Radiko ف-ت-ر (f-t-r) en v.37 — “ne fabrikita”

La termino uzas radikon “fabriki, forĝi.” Sama radiko aperas en 12:111 (حَدِيثًا يُفْتَرَى). La Recitado aŭtentikigas sin trans la suraoj per la sama radiko.

Radiko ك-ر-ه (k-r-h) en v.99 — “devigi”

“Ĉu vi do devigus la homojn ĝis ili estu kredantoj?” La sama radiko donas al 2:256 la faman principon “neniu devigo en religio.” La principo ne estas izolita al unu versiklo sed travita tra la tuta Recitado.

Radiko أ-و-ل (ta’wīl) en v.39 — “interpretado”

“Ilia interpretado ankoraŭ ne venis al ili.” La radiko signifas “reveni al la origino.” La ta’wīl de la Recitado estas ĝia reveno al sia origina signifo — io kio disvolviĝas laŭtempe.

Integraj Ligiloj

v.47 “por ĉiu komunumo estas sendito” ↔ 16:36 kaj 35:24: la universaleco de malkaŝo
v.19 “la homoj estis nur unu komunumo” ↔ 2:213: origina unueco, posta disigo
v.57 “sanigo por tio, kio estas en la brustoj” ↔ 17:82: la Recitado kiel medicino, ne leĝaro
v.25 “Dio alvokas al la Hejmo de la Paco” — دار السلام: la celo de la voko estas Paco, ne regado

Hud Hud

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Ra. Libro, kies signoj estas firmigitaj, poste detaligitaj, de la Saĝa, la Ĉiokonscia:

"Ke vi adoru neniun krom Dio. Vere, mi estas al vi de Li avertanto kaj portanto de bona novaĵo."

"Kaj: Petu pardonon de via Sinjoro, poste turnu vin al Li en pento. Li donos al vi belan ĝuadon ĝis difinita templimo, kaj donos Sian favoron al ĉiu posedanto de graco. Kaj se vi forturniĝas, vere mi timas por vi la punon de granda Tago."

Al Dio estas via reveno, kaj Li havas potencon super ĉio.

Jen! Ili faldas siajn brustojn por ke ili kaŝiĝu de Li. Jen! Kiam ili kovras sin per siaj vestoj, Li scias tion, kion ili kaŝas kaj tion, kion ili malkaŝas. Vere, Li estas Scia pri tio, kio estas en la brustoj.

Kaj ne estas kreitaĵo sur la tero sen ke ĝia provizo estas sur Dio, kaj Li scias ĝian ripozejon kaj ĝian deponejon. Ĉio estas en klara Libro.

Kaj Li estas Tiu, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron en ses tagoj -- kaj Lia Trono estis sur la akvo -- por ke Li provu vin, kiu el vi estas plej bona en faro. Kaj se vi diras: "Vere, vi estos levitaj post la morto," tiuj, kiuj kaŝas, certe diros: "Ĉi tio estas nenio krom evidenta sorĉado."

Kaj se Ni prokrastas por ili la punon ĝis nombrita komunumo, ili certe diros: "Kio retenas ĝin?" Jen! En la tago kiam ĝi venos al ili, ĝi ne estos forturniĝinta de ili, kaj ĉirkaŭos ilin tio, kion ili kutimis moki.

Kaj se Ni igas la homon gustumi kompaton de Ni, poste forprenas ĝin de li, vere li estas malesperanta, maldankema.

Kaj se Ni igas lin gustumi favoron post kiam kontraŭaĵo tuŝis lin, li certe diros: "La malbonoj foriĝis de mi." Vere, li estas ĝojeganta, fanfaronanta --

krom tiuj, kiuj estas pacientaj kaj faras virtajn agojn. Tiuj -- por ili estas pardono kaj granda rekompenco.

Do eble vi forlasus iom de tio, kio estas malkaŝita al vi, kaj via brusto estas mallarĝigita per ĝi, ĉar ili diras: "Kial ne trezoro estas sendita malsupren sur lin, aŭ anĝelo venus kun li?" Vi estas nur avertanto. Kaj Dio estas Gardanto super ĉio.

Aŭ ĉu ili diras: "Li fabrikis ĝin"? Diru: "Do alportu dek suraojn similajn al ĝi, fabrikitajn, kaj alvoku kiun vi povas krom Dion, se vi estas veruloj."

Kaj se ili ne respondas al vi, sciu ke ĝi estas sendita malsupren kun la scio de Dio, kaj ke ne estas dio krom Li. Ĉu vi do submetos vin?

Kiu ajn deziras la vivon de ĉi tiu mondo kaj ĝian ornamon, Ni repagas al ili iliajn farojn en ĝi, kaj en ĝi ili ne estas malgrandigitaj.

Tiuj estas tiuj, por kiuj estas nenio en la Venontaĵo krom la Fajro. Kaj vana estas tio, kion ili faris en ĝi, kaj nenio estas tio, kion ili kutimis fari.

Ĉu do tiu, kiu estas sur klara pruvo de sia Sinjoro -- kaj atestanto de Li sekvas lin, kaj antaŭ ĝi la Libro de Moseo, gvido kaj kompato -- tiuj kredas je ĝi. Kaj kiu ajn kaŝas ĝin inter la fakcioj, la Fajro estas lia difinita loko. Do ne dubu pri ĝi. Vere, ĝi estas la vero de via Sinjoro, sed la plejmulto de la homoj ne kredas.

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu fabrikas kontraŭ Dio mensogon? Tiuj estos alkondukataj antaŭ sian Sinjoron, kaj la atestantoj diros: "Jen tiuj, kiuj mensogis kontraŭ sia Sinjoro." Jen! La malbeno de Dio estas sur la maljustuloj,

kiuj forturniĝas de la vojo de Dio kaj serĉas ĝin kurba, kaj ili, pri la Venontaĵo, estas tiuj, kiuj kaŝas.

Tiuj ne povis eskapi en la tero, kaj ili ne havis protektantojn krom Dio. La puno estas duobligita por ili. Ili ne povis toleri aŭdi, kaj ili ne kutimis vidi.

Tiuj estas tiuj, kiuj perdis siajn animojn, kaj foriĝis de ili tio, kion ili kutimis fabriki.

Sendube, en la Venontaĵo ili estas la plej grandaj perdantoj.

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn kaj humiligas sin antaŭ sia Sinjoro -- tiuj estas la kunuloj de la Ĝardeno; tie ili loĝos eterne.

La simileco de la du partioj estas kiel la blindulo kaj la surdulo, kaj la vidanto kaj la aŭdanto. Ĉu ili estas egalaj en simileco? Ĉu vi do ne memoras?

Kaj vere, Ni sendis Noan al lia popolo: "Vere, mi estas al vi klara avertanto,

ke vi adoru neniun krom Dio. Vere, mi timas por vi la punon de dolora Tago."

Tiam la konsilantaro de tiuj, kiuj kaŝis, el lia popolo diris: "Ni vidas vin nur kiel mortulon similan al ni, kaj ni vidas ke neniu sekvas vin krom tiuj, kiuj estas la plej malaltaj inter ni, laŭ unua penso. Kaj ni vidas en vi nenian meriton super ni. Ho ne, ni konsideras vin mensoguloj."

Li diris: "Ho mia popolo! Ĉu vi konsideris? Se mi estas sur klara pruvo de mia Sinjoro kaj Li donis al mi kompaton de Li mem, kaj ĝi estas obskurigita por vi, ĉu ni devigos vin akcepti ĝin dum vi estas kontraŭvolaj?"

"Kaj, ho mia popolo! Mi ne petas de vi riĉaĵon por ĝi. Mia rekompenco estas nur sur Dio. Kaj mi ne forpelos tiujn, kiuj kredas. Vere, ili renkontos sian Sinjoron. Sed mi vidas vin popolo kiu estas nescientaj."

"Kaj, ho mia popolo! Kiu helpus min kontraŭ Dio se mi forpelus ilin? Ĉu vi do ne memoras?"

"Kaj mi ne diras al vi ke mi posedas la trezorejojn de Dio, nek ke mi scias la nevideblan, nek ke mi diras ke mi estas anĝelo, nek ke mi diras pri tiuj, kiujn viaj okuloj malestimas, ke Dio ne donos al ili bonon. Dio scias plej bone kio estas en iliaj animoj. Vere, mi estus tiam el la maljustuloj."

Ili diris: "Ho Noa! Vi disputis kun ni kaj estas multe en disputo kun ni. Do alportu al ni tion, kion vi promesas al ni, se vi estas el la veruloj."

Li diris: "Nur Dio alportos ĝin al vi, se Li volas, kaj vi ne povas eskapi."

"Kaj mia konsilo ne profitigas vin, se mi deziras konsili vin, se Dio deziras konduki vin erarvoje. Li estas via Sinjoro, kaj al Li vi estos revenigataj."

Aŭ ĉu ili diras: "Li fabrikis ĝin"? Diru: "Se mi fabrikis ĝin, sur mi estas mia kulpo, kaj mi estas senkulpa pri tio, pri kio vi kulpas."

Kaj estis malkaŝite al Noa: "Neniu el via popolo kredos krom tiuj, kiuj jam kredis. Do ne afliktiĝu pri tio, kion ili kutimis fari."

"Kaj konstruu la ŝipon sub Niaj okuloj kaj Nia malkaŝo, kaj ne turnu vin al Mi pri tiuj, kiuj maljustagis. Vere, ili estos dronigitaj."

Kaj li konstruis la ŝipon, kaj kiam ajn konsilantaro de lia popolo preterpasis lin, ili mokis lin. Li diris: "Se vi mokas nin, vere ni mokas vin same kiel vi mokas."

"Do vi ekscios al kiu venos puno kiu hontigados lin, kaj sur kiun malsupreniĝos daŭra puno."

Ĝis kiam Nia ordono venis kaj la forno bolis super, Ni diris: "Ŝarĝu en ĝi el ĉiu speco du, paron, kaj vian domanaron -- krom tiun kontraŭ kiu la vorto jam eliris -- kaj tiujn, kiuj kredas." Kaj neniu kredis kun li krom malmultaj.

Kaj li diris: "Enŝipiĝu! En la Nomo de Dio estu ĝia navigado kaj ĝia ankrado. Vere, mia Sinjoro estas Ĉiopardona, Plej Kompatema."

Kaj ĝi navigis kun ili inter ondoj kiel montoj. Kaj Noa vokis al sia filo, kiu estis aparte: "Ho mia filo! Enŝipiĝu kun ni, kaj ne estu kun tiuj, kiuj kaŝas."

Li diris: "Mi rifuĝos sur monton kiu protektos min de la akvo." Li diris: "Ne estas protektanto hodiaŭ de la ordono de Dio, krom tiu, sur kiu Li kompatas." Kaj la ondoj venis inter ili, kaj li estis inter tiuj, kiuj droniĝis.

Kaj estis dirite: "Ho tero! Englutu vian akvon! Kaj ho ĉielo! Ĉesu!" Kaj la akvo malkreskis, kaj la afero estis plenumita, kaj ĝi ripozis sur al-Ĝudi. Kaj estis dirite: "For la maljustulan popolon!"

Kaj Noa alvokis sian Sinjoron kaj diris: "Mia Sinjoro! Vere, mia filo estas el mia domanaro, kaj vere Via promeso estas vera, kaj Vi estas la plej justa el juĝantoj."

Li diris: "Ho Noa! Vere, li ne estas el via domanaro. Vere, ĝi estas faro ne virta. Do ne petu Min pri tio, pri kio vi ne havas scion. Vere, Mi admonas vin por ke vi ne estu el la nesciuloj."

Li diris: "Mia Sinjoro! Vere, mi rifuĝas ĉe Vi kontraŭ petado al Vi pri tio, pri kio mi ne havas scion. Kaj se Vi ne pardonas min kaj kompatas min, mi estos el la perdantoj."

Estis dirite: "Ho Noa! Malsupreniĝu kun paco de Ni kaj benoj sur vin kaj sur komunumojn de tiuj kun vi. Kaj estas komunumoj, al kiuj Ni donos ĝuadon; poste dolora puno de Ni tuŝos ilin."

Tio estas el la novaĵoj de la nevidebla, kiun Ni malkaŝas al vi. Vi ne sciis ĝin, vi nek via popolo, antaŭ ĉi tio. Do estu pacienta. Vere, la fino estas por la piuloj.

Kaj al la Ad, ilian fraton Hud. Li diris: "Ho mia popolo! Adoru Dion. Vi ne havas dion alian ol Li. Vi estas nur fabrikantoj."

"Ho mia popolo! Mi ne petas de vi rekompencon por ĝi. Mia rekompenco estas nur sur Tiu, Kiu kreis min. Ĉu vi do ne komprenas?"

"Kaj, ho mia popolo! Petu pardonon de via Sinjoro, poste turnu vin al Li en pento. Li sendos la ĉielon sur vin torentante, kaj aldonos forton al via forto. Kaj ne forturniĝu kiel kulpuloj."

Ili diris: "Ho Hud! Vi ne alportis al ni klaran pruvon, kaj ni ne forlasos niajn diojn laŭ via vorto, kaj ni ne estas kredantoj je vi."

"Ni diras nenion krom ke iuj el niaj dioj frapis vin per malbono." Li diris: "Vere, mi alvokas Dion kiel atestanton, kaj atestu, ke mi estas senkulpa pri tio, kion vi asocias

krom Li. Do komplotu kontraŭ mi, vi ĉiuj; poste ne donu al mi prokraston."

"Vere, mi fidis Dion, mian Sinjoron kaj vian Sinjoron. Ne estas kreitaĵo krom ke Li tenas ĝin per ĝia frunthararo. Vere, mia Sinjoro estas sur rekta vojo."

"Kaj se vi forturniĝas, mi jam transdonis al vi tion, per kio mi estis sendita al vi. Kaj mia Sinjoro sukcesigos alian popolon al vi, kaj vi ne malprofitigis Lin per io ajn. Vere, mia Sinjoro estas Gardanto super ĉio."

Kaj kiam Nia ordono venis, Ni savis Hudon kaj tiujn, kiuj kredis kun li, per kompato de Ni, kaj Ni savis ilin de severa puno.

Kaj tio estis la Ad; ili neis la signojn de sia Sinjoro, kaj malobeis Liajn senditojn, kaj sekvis la ordonon de ĉiu obstina tirano.

Kaj ili estis persekutataj en ĉi tiu mondo per malbeno, kaj en la Tago de la Releviĝo. Jen! Vere, la Ad kaŝis sian Sinjoron. Jen! For la Ad, la popolo de Hud!

Kaj al Ŧamud, ilian fraton Saliĥ. Li diris: "Ho mia popolo! Adoru Dion. Vi ne havas dion alian ol Li. Li estas Tiu, Kiu levis vin el la tero kaj instalis vin en ĝi. Do petu Lian pardonon, poste turnu vin al Li en pento. Vere, mia Sinjoro estas Proksima, Respondema."

Ili diris: "Ho Saliĥ! Vi estis inter ni unu en kiun estis esperata antaŭ ĉi tio. Ĉu vi malpermesas al ni adori tion, kion niaj patroj adoris? Kaj vere, ni estas en maltrankviliga dubo pri tio, al kio vi vokas nin."

Li diris: "Ho mia popolo! Ĉu vi konsideris? Se mi estas sur klara pruvo de mia Sinjoro kaj Li donis al mi kompaton de Li mem, kiu do helpus min kontraŭ Dio se mi malobeus Lin? Vi aldonus al mi nenion krom perdon."

"Kaj, ho mia popolo! Ĉi tiu estas la kamelino de Dio, signo por vi. Do lasu ŝin paŝtiĝi en la tero de Dio, kaj ne tuŝu ŝin per malbono, por ke proksima puno ne kaptu vin."

Sed ili krurigis ŝin. Tiam li diris: "Ĝuu dum tri tagoj en via loĝejo. Tio estas promeso nemalverumebla."

Kaj kiam Nia ordono venis, Ni savis Saliĥon kaj tiujn, kiuj kredis kun li, per kompato de Ni, kaj de la hontigo de tiu Tago. Vere, via Sinjoro, Li estas la Forta, la Potenca.

Kaj la krio kaptis tiujn, kiuj maljustagis, kaj ili kuŝis sternite en siaj loĝejoj,

kvazaŭ ili neniam estus loĝintaj tie. Jen! Vere, Ŧamud kaŝis sian Sinjoron. Jen! For Ŧamud!

Kaj vere, Niaj senditoj venis al Abraham kun bona novaĵo. Ili diris: "Paco!" Li diris: "Paco!" Kaj li ne prokrastis alporti rostitan bovidon.

Kaj kiam li vidis ke iliaj manoj ne etendiĝis al ĝi, li misfidis ilin kaj konceptis timon pri ili. Ili diris: "Ne timu. Vere, ni estas senditaj al la popolo de Lot."

Kaj lia edzino staris apude, kaj ŝi ridis. Tiam Ni donis al ŝi bonan novaĵon pri Isaako, kaj post Isaako, Jakobon.

Ŝi diris: "Ve al mi! Ĉu mi naskos infanon kiam mi estas maljuna virino, kaj ĉi tiu mia edzo estas maljuna viro? Vere, ĉi tio estas mirinda afero!"

Ili diris: "Ĉu vi miras pri la ordono de Dio? La kompato de Dio kaj Liaj benoj estu sur vi, ho Popolo de la Domo! Vere, Li estas Laŭdinda, Gloria."

Kaj kiam la timo foriĝis de Abraham kaj la bona novaĵo venis al li, li disputis kun Ni pri la popolo de Lot.

Vere, Abraham estis pacienca, kompatema, pentanta.

"Ho Abraham! Forturniĝu de ĉi tio. Vere, la ordono de via Sinjoro venis, kaj vere venas sur ilin puno nerepelebla."

Kaj kiam Niaj senditoj venis al Lot, li estis afliktita pro ili kaj sentis sin mallarĝigita por ili, kaj diris: "Ĉi tiu estas afliktiga tago."

Kaj lia popolo venis kuregante al li -- kaj antaŭe ili faris malbonajn agojn. Li diris: "Ho mia popolo! Jen miaj filinoj; ili estas pli puraj por vi. Do timu Dion, kaj ne hontigu min antaŭ miaj gastoj. Ĉu ne estas inter vi pravpensa viro?"

Ili diris: "Vi bone scias ke ni ne havas rajton al viaj filinoj, kaj vere vi scias kion ni deziras."

Li diris: "Se mi nur havus forton kontraŭ vi, aŭ povus rifuĝi en pova subteno!"

Ili diris: "Ho Lot! Vere, ni estas la senditoj de via Sinjoro. Ili ne atingos vin. Do vojaĝu kun via domanaro en parto de la nokto, kaj neniu el vi rigardu reen -- krom via edzino. Vere, tio, kio frapas ilin, frapos ŝin. Vere, ilia difinita tempo estas la mateno. Ĉu ne la mateno estas proksima?"

Kaj kiam Nia ordono venis, Ni faris ĝian supran parton ĝia malsupra parto, kaj Ni pluvigis sur ĝin ŝtonojn de bakita argilo, unu post la alia,

markitajn ĉe via Sinjoro. Kaj ĝi ne estas malproksima de la maljustuloj.

Kaj al Midjan, ilian fraton Ŝuajb. Li diris: "Ho mia popolo! Adoru Dion. Vi ne havas dion alian ol Li. Kaj ne malgrandigu la mezuron kaj la pezaĵon. Vere, mi vidas vin en prospero, kaj vere mi timas por vi la punon de ĉirkaŭanta Tago."

"Kaj, ho mia popolo! Donu plenan mezuron kaj plenan pezon egale, kaj ne trompu la homojn pri iliaj aferoj, kaj ne agu korupte en la tero, farante malbonon."

"La restaĵo de Dio estas pli bona por vi, se vi estas kredantoj. Kaj mi ne estas gardanto super vi."

Ili diris: "Ho Ŝuajb! Ĉu via preĝo ordonas al vi ke ni forlasu tion, kion niaj patroj adoris, aŭ ke ni ne faru per niaj riĉaĵoj kion ni deziras? Vere, vi estas la paciencema, la pravpensema."

Li diris: "Ho mia popolo! Ĉu vi konsideris? Se mi estas sur klara pruvo de mia Sinjoro kaj Li provizis min de Li mem per bona provizo -- kaj mi ne deziras kontraŭiri vin en tio, kion mi malpermesas al vi. Mi deziras nenion krom reformon laŭ mia kapablo. Kaj mia sukceso estas nur ĉe Dio. En Li mi fidas, kaj al Li mi turnas min."

"Kaj, ho mia popolo! Ke via diskonsentado kun mi ne kaŭzu ke vi estu frapitaj per la simila de tio, kio frapis la popolon de Noa, aŭ la popolon de Hud, aŭ la popolon de Saliĥ. Kaj la popolo de Lot ne estas malproksima de vi."

"Kaj petu pardonon de via Sinjoro, poste turnu vin al Li en pento. Vere, mia Sinjoro estas Kompatema, Amanta."

Ili diris: "Ho Ŝuajb! Ni ne komprenas multe de tio, kion vi diras, kaj vere ni vidas vin malforta inter ni. Kaj se ne estus via familio, ni estus ŝtonmortigintaj vin. Kaj vi ne estas potenca kontraŭ ni."

Li diris: "Ho mia popolo! Ĉu mia familio estas pli potenca ĉe vi ol Dio? Kaj vi ĵetis Lin malantaŭ viajn dorsojn. Vere, mia Sinjoro ĉirkaŭas tion, kion vi faras."

"Kaj, ho mia popolo! Agu laŭ via stacio. Vere, mi agas. Vi ekscios al kiu venos puno kiu hontigados lin, kaj kiu estas mensogulo. Kaj observu; vere, mi estas kun vi observanto."

Kaj kiam Nia ordono venis, Ni savis Ŝuajbon kaj tiujn, kiuj kredis kun li, per kompato de Ni. Kaj la krio kaptis tiujn, kiuj maljustagis, kaj ili kuŝis sternite en siaj loĝejoj,

kvazaŭ ili neniam estus loĝintaj tie. Jen! For Midjan, kiel Ŧamud estis forigita!

Kaj vere, Ni sendis Moseon kun Niaj signoj kaj evidenta aŭtoritato

al Faraono kaj lia konsilantaro. Sed ili sekvis la ordonon de Faraono, kaj la ordono de Faraono ne estis pravgvidata.

Li iros antaŭ sia popolo en la Tago de la Releviĝo kaj kondukos ilin en la Fajron. Kaj malbona estas la trinkejo, al kiu ili estas kondukataj.

Kaj ili estas persekutataj en ĉi tiu mondo per malbeno, kaj en la Tago de la Releviĝo. Malbona estas la donaco kiu estas donata.

100

Tio estas el la novaĵoj de la urboj, kiujn Ni rakontas al vi. El ili, iuj staras kaj iuj estas rikoltitaj.

101

Kaj Ni ne maljustagis ilin, sed ili maljustagis kontraŭ si mem. Kaj iliaj dioj, kiujn ili alvokis krom Dio, profitis al ili nenion kiam la ordono de via Sinjoro venis. Kaj ili aldonis al ili nenion krom ruinon.

102

Kaj tiel estas la kaptado de via Sinjoro kiam Li kaptas la urbojn dum ili maljustagas. Vere, Lia kaptado estas dolora, severa.

103

Vere, en tio estas signo por tiu, kiu timas la punon de la Venontaĵo. Tio estas Tago al kiu la homoj estos kolektitaj, kaj tio estas Tago atestata.

104

Kaj Ni ne prokrastas ĝin krom ĝis nombrita templimo.

105

En la Tago kiam ĝi venos, neniu animo parolos krom laŭ Lia permeso. Tiam el ili estas la mizeruloj kaj la benitoj.

106

Pri tiuj, kiuj estas mizeraj, ili estos en la Fajro; en ĝi por ili estas ĝemado kaj plorsingultado,

107

loĝante tie tiel longe kiel la ĉieloj kaj la tero daŭras, krom kiel via Sinjoro volas. Vere, via Sinjoro estas Faranto de tio, kion Li intencas.

108

Kaj pri tiuj, kiuj estas benitaj, ili estos en la Ĝardeno, loĝante tie tiel longe kiel la ĉieloj kaj la tero daŭras, krom kiel via Sinjoro volas -- donaco neĉesanta.

109

Do ne dubu pri tio, kion ĉi tiuj adoras. Ili adoras nenion krom kiel iliaj patroj adoris antaŭe. Kaj vere, Ni repagos al ili ilian porcion senmalgrandigita.

110

Kaj vere, Ni donis al Moseo la Libron, kaj ĝi estis disputata. Kaj se ne estus vorto, kiu antaŭiris de via Sinjoro, estus decidite inter ili. Kaj vere, ili estas en maltrankviliga dubo pri ĝi.

111

Kaj vere, al ĉiu via Sinjoro plene repagas iliajn farojn. Vere, Li estas Konscia pri tio, kion ili faras.

112

Do estu persista, kiel al vi estas ordonite, kaj kiu ajn turnis sin al Dio kun vi, kaj ne transgresu. Vere, Li estas Vidanta pri tio, kion vi faras.

113

Kaj ne kliniĝu al tiuj, kiuj maljustagas, por ke la Fajro ne tuŝu vin, kaj vi ne havas protektantojn krom Dio; tiam vi ne estos helpataj.

114

Kaj starigu la preĝon ĉe ambaŭ finoj de la tago kaj en la fruaj horoj de la nokto. Vere, bonaj faroj forpelas malbonajn farojn. Tio estas memorigo por tiuj, kiuj memoras.

115

Kaj estu pacienta, ĉar vere Dio ne perdas la rekompencon de tiuj, kiuj bonfaras.

116

Se nur estus inter la generacioj antaŭ vi viroj de restaĵo, kiuj malpermesis korupton en la tero -- krom malmultaj el tiuj, kiujn Ni savis el inter ili. Kaj tiuj, kiuj maljustagis, serĉis tion, en kio ili estis favorataj, kaj ili estis kulpaj.

117

Kaj via Sinjoro ne detruus la urbojn maljuste dum iliaj homoj estas reformantoj.

118

Kaj se via Sinjoro estus volinta, Li estus farinta la homojn unu komunumo, sed ili ne ĉesas malkonsenti,

119

krom tiujn, sur kiuj via Sinjoro kompatas. Kaj por tio Li kreis ilin. Kaj la vorto de via Sinjoro estas plenumita: "Mi plenigas la Inferon per la spektroj kaj la homoj, ĉiuj kune."

120

Kaj ĉion, kion Ni rakontas al vi el la novaĵoj de la senditoj, estas tio, per kio Ni firmigas vian koron. Kaj en ĉi tio venis al vi la vero, kaj admono kaj memorigo por la kredantoj.

121

Kaj diru al tiuj, kiuj ne kredas: "Agu laŭ via stacio. Vere, ni agas."

122

"Kaj atendu; vere, ni atendas."

123

Kaj al Dio apartenas la nevidebla de la ĉieloj kaj la tero, kaj al Li la tuta afero estas resendata. Do adoru Lin kaj fidu Lin. Kaj via Sinjoro ne estas senatenta pri tio, kion vi faras.

Commentary

Komentoj pri Surao 11 — Hud (Hud)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Serio da profetaj rakontoj (Noao, Hud, Saliĥ, Lot, Ŝuajb, Moseo) kun akcento sur la konsekvencoj de rifuzo. Ĉiu rakonto finiĝas per la sama modelo: la profeto avertis, la popolo rifuzis, la konsekvencoj sekvis. La surao estas nomita “la plej maljuniga” laŭ tradicio — la profeto Muĥammad diris ke ĝi grizigis liajn harojn.

Radik-Analizo

v.6: الرزق — la provizado

رزق (rizq) — radiko ر-ز-ق: provizi. “Ne estas moviĝanta kreaĵo sur la tero kies provizado ne apartenas al Dio.” La provizado ne estas nur materia — ĝi estas ĉiu subteno, inkluzive de spirita nutraĵo.

v.44: الجودي — la ripozejo

La ŝipo de Noao ripozis sur الجودي (al-Jūdī). La radiko ج-و-d (j-w-d) rilatas al boneco, malavaro. La monto mem portas la signifon de dia boneco — la loko kie Dio savis la kredon.

v.112: فَاسْتَقِمْ — staru rekte

استقم — radiko ق-و-م (q-w-m): stari, esti rekta. Sama radiko kiel الصراط المستقيم (la Rekta Vojo) en 1:6, kaj قيامة (la Releviĝo). Stari rekte estas la ordo de la surao — kaj la esenca ago de la kredanto.

Integraj Ligiloj

v.112 ق-و-م (stari rekte) ↔ 1:6 la Rekta Vojo: la ordono en Hud plenumas la preĝon en Al-Fatiĥa
v.44 la ŝipo ↔ 29:14 “mil jarojn krom kvindek”: la diluvrakonto kiel averto pri tempomezuro — la popoloj ricevas liman tempon por turniĝi

Jusuf Jozefo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Ra. Jen la signoj de la klara Libro.

Vere, Ni sendis ĝin malsupren kiel araban Recitadon, por ke vi komprenu.

Ni rakontas al vi la plej belan el la rakontoj per tio, kion Ni malkaŝis al vi de ĉi tiu Recitado, kvankam vi estis, antaŭ ĝi, inter la senatentaj.

Kiam Jozefo diris al sia patro: "Ho mia patro! Vere, mi vidis dek unu stelojn kaj la sunon kaj la lunon; mi vidis ilin kliniĝantaj antaŭ mi."

Li diris: "Ho mia filo! Ne rakontu vian vizion al viaj fratoj, por ke ili ne komplotu kontraŭ vi. Vere, Satano estas al la homo evidenta malamiko."

Kaj tiel via Sinjoro elektos vin, kaj instruos vin pri la interpretado de eventoj, kaj perfektigos Sian favoron sur vin kaj sur la Domon de Jakobo, kiel Li perfektigis ĝin antaŭe sur viajn patrojn, Abraham kaj Isaako. Vere, via Sinjoro estas Ĉioscia, Ĉiosaĝa.

Vere, en Jozefo kaj liaj fratoj estas signoj por la serĉantoj.

Kiam ili diris: "Certe Jozefo kaj lia frato estas pli karaj al nia patro ol ni, kvankam ni estas bando. Vere, nia patro estas en evidenta eraro."

"Mortigu Jozefon, aŭ ĵetu lin en iun landon, por ke la vizaĝo de via patro estu libera por vi, kaj vi estu, post li, virta popolo."

Parolanto inter ili diris: "Ne mortigu Jozefon, sed ĵetu lin en la profundon de la puto; iu karavano prenos lin -- se vi devas agi."

Ili diris: "Ho nia patro! Kio okazas al vi, ke vi ne fidas nin pri Jozefo, dum vere ni estas liaj bonvolantoj?"

"Sendu lin kun ni morgaŭ, por ke li ĝuu kaj ludu, kaj vere ni estos liaj gardantoj."

Li diris: "Vere, ĝi afliktas min ke vi forkonduku lin, kaj mi timas ke la lupo formanĝu lin dum vi estas senatentaj pri li."

Ili diris: "Se la lupo formanĝas lin dum ni estas bando, vere ni estas perdantoj."

Kaj kiam ili forkondukis lin kaj konsentis meti lin en la profundon de la puto -- kaj Ni malkaŝis al li: "Vi certe informos ilin pri ĉi tiu ilia afero, dum ili ne rekonas" --

kaj ili venis al sia patro ĉe vespermallumo, plorante.

Ili diris: "Ho nia patro! Vere, ni iris kuregante kaj lasis Jozefon kun niaj aĵoj, kaj la lupo formanĝis lin. Kaj vi ne kredos nin, eĉ se ni parolas la veron."

Kaj ili venis kun malvera sango sur lia ĉemizo. Li diris: "Ho ne, viaj animoj trompis vin pri io. Do pacienco taŭgas. Kaj Dio estas Tiu, kies helpo estas petata kontraŭ tio, kion vi priskribas."

Kaj venis karavano, kaj ili sendis sian akvotiranpton, kaj li mallevis sian sitelon. Li diris: "Ho bona novaĵo! Ĉi tiu estas junulo!" Kaj ili kaŝis lin kiel komercaĵon. Kaj Dio estas Scia pri tio, kion ili faras.

Kaj ili vendis lin por malgrava prezo -- kelkaj dirhamoj -- kaj ili estis indiferentaj pri ĝi.

Kaj tiu el Egipto, kiu aĉetis lin, diris al sia edzino: "Faru lian loĝadon honorinda. Eble li estos utila al ni, aŭ ni adoptos lin kiel filon." Kaj tiel Ni instalis Jozefon en la lando, kaj por ke Ni instruu lin pri la interpretado de eventoj. Kaj Dio regas super Sia afero, sed la plejmulto de la homoj ne scias.

Kaj kiam li atingis sian maturecon, Ni donis al li juĝon kaj scion. Kaj tiel Ni rekompentas tiujn, kiuj bonfaras.

Kaj ŝi, en kies domo li estis, serĉis delogi lin, kaj ŝi fermis la pordojn kaj diris: "Venu do!" Li diris: "Dio gardu! Vere, li estas mia sinjoro kiu honorigis mian loĝadon. Vere, maljustuloj ne prosperos."

Kaj vere ŝi deziris lin, kaj li estus dezirinta ŝin, se li ne vidus la pruvon de sia Sinjoro. Tiel estis, por ke Ni forturnu de li malbonon kaj malhonestecon. Vere, li estis el Niaj dediĉitaj servantoj.

Kaj ili ambaŭ kuris al la pordo, kaj ŝi ŝiris lian ĉemizon de malantaŭe, kaj ili trovis ŝian edzon ĉe la pordo. Ŝi diris: "Kio estas la rekompenco de tiu, kiu intencas malbonon al via domanaro, krom ke li estu malliberigita aŭ dolora puno?"

Li diris: "Ŝi serĉis delogi min." Kaj atestanto el ŝia domanaro atestis: "Se lia ĉemizo estas ŝirita de antaŭe, ŝi parolas veron kaj li estas el la mensoguloj."

"Kaj se lia ĉemizo estas ŝirita de malantaŭe, ŝi mensogas kaj li estas el la veruloj."

Kaj kiam li vidis ke lia ĉemizo estas ŝirita de malantaŭe, li diris: "Vere, ĉi tio estas el via ruzo. Vere, via ruzo estas granda."

"Jozefo! Forturniĝu de ĉi tio. Kaj vi, petu pardonon por via peko. Vere, vi estis el la pekuloj."

Kaj virinoj en la urbo diris: "La edzino de la potencanto serĉas delogi sian junulon. Li frapegis ŝin per amo. Vere, ni vidas ŝin en evidenta eraro."

Kaj kiam ŝi aŭdis pri ilia intrigado, ŝi sendis por ili kaj preparis por ili festenon kaj donis al ĉiu el ili tranĉilon kaj diris: "Eliru antaŭ ilin." Kaj kiam ili vidis lin, ili admiregis lin kaj tranĉis siajn manojn kaj diris: "Dio gardu! Ĉi tiu ne estas mortulo. Ĉi tiu estas nenio alia ol nobla anĝelo."

Ŝi diris: "Jen estas tiu, pri kiu vi kulpigis min. Kaj vere mi serĉis delogi lin, sed li tenis sin firme. Kaj se li ne faros tion, kion mi ordonas al li, li certe estos malliberigita kaj certe estos el la humiliĝintoj."

Li diris: "Mia Sinjoro! Malliberejo estas pli kara al mi ol tio, al kio ili vokas min. Kaj se Vi ne forturnas de mi ilian ruzon, mi inkliniĝos al ili kaj estos el la nesciuloj."

Kaj lia Sinjoro respondis lin kaj forturnis de li ilian ruzon. Vere, Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉioscia.

Poste ili decidis, post kiam ili vidis la signojn, ke ili malliberigu lin dum iom da tempo.

Kaj eniris kun li la malliberejon du junuloj. Unu el ili diris: "Vere, mi vidas min mem premanta vinon." Kaj la alia diris: "Vere, mi vidas min mem portanta sur mia kapo panon, el kiu la birdoj manĝas. Informu nin pri ĝia interpretado. Vere, ni vidas vin inter tiuj, kiuj bonfaras."

Li diris: "Ne venos al vi nutraĵo, per kiu vi estas provizataj, sed mi informos vin pri ĝia interpretado antaŭ ol ĝi venos al vi. Tio estas el tio, kion mia Sinjoro instruis al mi. Vere, mi forlasis la kredon de popolo kiu ne kredas je Dio, kaj kiu, pri la Venontaĵo, estas tiuj, kiuj kaŝas."

"Kaj mi sekvis la kredon de miaj patroj, Abraham kaj Isaako kaj Jakobo. Ne estis por ni asocii ion kun Dio. Tio estas el la favoro de Dio sur nin kaj sur la homojn, sed la plejmulto de la homoj ne dankas."

"Ho miaj du kunuloj de la malliberejo! Ĉu diversaj sinjorojn estas pli bonaj, aŭ Dio, la Unu, la Superreganta?"

"Vi adoras krom Li nur nomojn, kiujn vi nomis, vi kaj viaj patroj, por kiuj Dio ne sendis aŭtoritaton. Juĝo apartenas nur al Dio. Li ordonis ke vi adoru neniun krom Lin. Tio estas la rekta kredo, sed la plejmulto de la homoj ne scias."

"Ho miaj du kunuloj de la malliberejo! Pri unu el vi, li verŝos vinon por sia sinjoro. Kaj pri la alia, li estos krucumita, kaj la birdoj manĝos el lia kapo. La afero estas decidita pri kio vi demandas."

Kaj li diris al tiu, kiun li opiniis savota el la du: "Menciu min antaŭ via sinjoro." Sed Satano igis lin forgesi la mencion de lia Sinjoro, kaj tiel li restis en la malliberejo plurajn jarojn.

Kaj la reĝo diris: "Vere, mi vidas sep grasajn bovinojn, kiujn sep malgrasaj englutas, kaj sep verdajn spikojn kaj aliajn sekajn. Ho konsilantaro! Prononcvu pri mia vizio, se vi povas interpreti viziojn."

Ili diris: "Konfuzaj sonĝoj, kaj ni ne estas spertaj en la interpretado de sonĝoj."

Kaj tiu el la du, kiu estis savita, kaj rememoris post iom da tempo, diris: "Mi informos vin pri ĝia interpretado; do sendu min."

"Jozefo! Ho vi verulo! Prononcvu pri sep grasaj bovinoj, kiujn sep malgrasaj englutas, kaj sep verdaj spikoj kaj aliaj sekaj, por ke mi revenu al la popolo, por ke eble ili sciu."

Li diris: "Vi semos sep jarojn diligente; poste tion, kion vi rikoltas, lasu ĝin en ĝia spiko, krom malmulton, el kio vi manĝos."

"Poste post tio venos sep severaj jaroj, kiuj englutas tion, kion vi provizis por ili, krom malmulton el tio, kion vi konservas."

"Poste post tio venos jaro, en kiu la homoj estos helpitaj, kaj en kiu ili premos."

Kaj la reĝo diris: "Alkonduku lin al mi." Kaj kiam la sendito venis al li, li diris: "Revenu al via sinjoro kaj demandu lin, kio estas la afero de la virinoj, kiuj tranĉis siajn manojn. Vere, mia Sinjoro estas Scia pri ilia ruzo."

Li diris: "Kio estis via afero kiam vi serĉis delogi Jozefon?" Ili diris: "Dio gardu! Ni scias nenian malbonon pri li." La edzino de la potencanto diris: "Nun la vero evidentiĝas. Mi serĉis delogi lin, kaj vere li estas el la veruloj."

"Por tio, ke li sciu ke mi ne perfidis lin sekrete, kaj ke Dio ne gvidas la ruzon de la perfiduloj."

"Kaj mi ne senkulpigas min. Vere, la animo ordonas al malbono, krom tion, sur kion mia Sinjoro kompatas. Vere, mia Sinjoro estas Ĉiopardona, Plej Kompatema."

Kaj la reĝo diris: "Alkonduku lin al mi, por ke mi ligu lin al mi." Kaj kiam li parolis kun li, li diris: "Vere, hodiaŭ vi estas ĉe ni establita, fidata."

Li diris: "Starigu min super la provizejojn de la lando. Vere, mi estas sperta gardanto."

Kaj tiel Ni instalis Jozefon en la lando, por instaliĝi en ĝi kie ajn li volis. Ni donas Nian kompaton al kiu Ni volas. Kaj Ni ne perdas la rekompencon de tiuj, kiuj bonfaras.

Kaj certe la rekompenco de la Venontaĵo estas pli bona por tiuj, kiuj kredas kaj kutimis esti piaj.

Kaj la fratoj de Jozefo venis kaj eniris al li, kaj li konis ilin, sed ili ne rekonis lin.

Kaj kiam li provizis ilin per siaj provizaĵoj, li diris: "Alkonduku al mi fraton vian de via patro. Ĉu vi ne vidas ke mi donas plenan mezuron kaj ke mi estas la plej bona el gastigantoj?"

"Kaj se vi ne alkondukas lin al mi, ne estos mezuro por vi ĉe mi, nek vi alproksimiĝu."

Ili diris: "Ni klopodos akiri lin de lia patro. Kaj vere, ni faros ĝin."

Kaj li diris al siaj servantoj: "Metu ilian komercaĵon en iliajn sakojn, por ke eble ili rekonos ĝin kiam ili revenos al sia domanaro, por ke eble ili revenu."

Kaj kiam ili revenis al sia patro, ili diris: "Ho nia patro! La mezuro estis rifuzita al ni; do sendu kun ni nian fraton, por ke ni akiru la mezuron. Kaj vere, ni estos liaj gardantoj."

Li diris: "Ĉu mi fidu lin al vi kiel mi fidis al vi lian fraton antaŭe? Dio estas pli bona kiel gardanto, kaj Li estas la Plej Kompatema el tiuj, kiuj montras kompaton."

Kaj kiam ili malfermis siajn aĵojn, ili trovis sian komercaĵon redonitan al ili. Ili diris: "Ho nia patro! Kion pli ni dezirus? Jen nia komercaĵo redonita al ni. Ni provizos nian domanaron, kaj gardos nian fraton, kaj gajnos plian kamelŝarĝon. Tio estas facila mezuro."

Li diris: "Mi ne sendos lin kun vi ĝis vi donas al mi solenan ĵuron per Dio ke vi revenigos lin al mi, krom se vi estas ĉirkaŭitaj." Kaj kiam ili donis al li sian solenan ĵuron, li diris: "Dio estas Gardanto super tio, kion ni diras."

Kaj li diris: "Ho miaj filoj! Ne eniru per unu pordego, sed eniru per diversaj pordegoj. Kaj mi profitas vin neniel kontraŭ Dio. Juĝo apartenas nur al Dio. En Li mi fidas, kaj en Li fidu la fidantoj."

Kaj kiam ili eniris kiel ilia patro ordonis al ili, ĝi profitis ilin neniel kontraŭ Dio -- krom bezono en la animo de Jakobo, kiun li plenumis. Kaj vere, li posedis scion per tio, kion Ni instruis al li, sed la plejmulto de la homoj ne scias.

Kaj kiam ili eniris al Jozefo, li prenis sian fraton al si kaj diris: "Vere, mi estas via frato; do ne afliktiĝu pri tio, kion ili kutimis fari."

Kaj kiam li provizis ilin per siaj provizaĵoj, li metis la trinkpokalon en la sakon de sia frato. Poste krianto kriis: "Ho vi karavanantoj! Vere, vi estas ŝtelistoj!"

Ili diris, turniĝante al ili: "Kion vi maltrafas?"

Ili diris: "Ni maltrafas la pokalon de la reĝo, kaj por tiu, kiu alportas ĝin, estas kamelŝarĝo, kaj mi estas garanto pri ĝi."

Ili diris: "Je Dio! Vi bone scias ke ni ne venis por fari malbonon en la lando, kaj ni ne estas ŝtelistoj."

Ili diris: "Kio do estas la rekompenco de ĝi, se vi estas mensoguloj?"

Ili diris: "La rekompenco de ĝi -- tiu, en kies sako ĝi estas trovita, li mem estas ĝia rekompenco. Tiel ni rekompentas la maljustulojn."

Poste li komencis per iliaj sakoj antaŭ la sako de sia frato; poste li eltiris ĝin el la sako de sia frato. Tiel Ni eltrovis por Jozefo. Li ne povis preni sian fraton laŭ la leĝo de la reĝo krom se Dio volis. Ni altigas laŭgrade kiun Ni volas. Kaj super ĉiu posedanto de scio estas Unu Ĉioscia.

Ili diris: "Se li ŝtelas, frato lia ŝtelis antaŭe." Sed Jozefo gardis ĝin sekrete en si kaj ne malkaŝis ĝin al ili. Li diris: "Vi estas en pli malbona pozicio. Kaj Dio scias plej bone, kion vi priskribas."

Ili diris: "Ho potencanto! Vere, li havas patron, maljunan viron tre aĝan. Do prenu unu el ni anstataŭ li. Vere, ni vidas vin inter tiuj, kiuj bonfaras."

Li diris: "Dio gardu ke ni prenu krom tiun, ĉe kiu ni trovis nian proprietaĵon. Vere, tiam ni estus maljustuloj."

Kaj kiam ili malesperas pri li, ili retiriĝis, konsiliĝante. La plej aĝa el ili diris: "Ĉu vi ne scias ke via patro prenis de vi solenan ĵuron per Dio, kaj antaŭe vi malsukcesis pri Jozefo? Mi ne forlasos la landon ĝis mia patro permesos al mi aŭ Dio juĝos por mi. Kaj Li estas la plej bona el la juĝantoj."

"Revenu al via patro kaj diru: 'Ho nia patro! Vere, via filo ŝtelis. Kaj ni atestas nur pri tio, kion ni scias, kaj ni ne povis gardi kontraŭ la nevidebla.'"

"'Kaj demandu la urbon, en kiu ni estis, kaj la kavaranon kun kiu ni venis. Kaj vere, ni estas veruloj.'"

Li diris: "Ho ne, viaj animoj trompis vin pri io. Do pacienco taŭgas. Eble Dio alkonduks ilin ĉiujn al mi. Vere, Li estas la Ĉioscia, la Ĉiosaĝa."

Kaj li forturniĝis de ili kaj diris: "Ho mia aflikto pri Jozefo!" Kaj liaj okuloj blankiĝis pro malĝojo, kaj li estis sufokita de aflikto.

Ili diris: "Je Dio! Vi ne ĉesos memori Jozefon ĝis vi estos konsumita aŭ estos el tiuj, kiuj pereas."

Li diris: "Mi plendas pri mia angoro kaj mia aflikto nur al Dio, kaj mi scias de Dio tion, kion vi ne scias."

"Ho miaj filoj! Iru kaj informiĝu pri Jozefo kaj lia frato, kaj ne malesperu pri la Spirito de Dio. Vere, neniu malesperas pri la Spirito de Dio krom la popolo kiu kaŝas."

Kaj kiam ili eniris al li, ili diris: "Ho potencanto! Kontraŭaĵo tuŝis nin kaj nian domanaron, kaj ni alportis malvaloran komercaĵon. Do donu al ni plenan mezuron kaj estu karitata al ni. Vere, Dio rekompentas la karitatajn."

Li diris: "Ĉu vi scias, kion vi faris al Jozefo kaj lia frato, kiam vi estis nesciaj?"

Ili diris: "Ĉu vi vere estas Jozefo?" Li diris: "Mi estas Jozefo, kaj ĉi tiu estas mia frato. Dio estis favora al ni. Vere, tiu, kiu estas pia kaj pacienca -- vere, Dio ne perdas la rekompencon de tiuj, kiuj bonfaras."

Ili diris: "Je Dio! Vere, Dio preferis vin super ni, kaj vere ni estis pekuloj."

Li diris: "Neniu riproĉo sur vin hodiaŭ. Dio pardonu vin, kaj Li estas la Plej Kompatema el tiuj, kiuj montras kompaton."

"Iru kun ĉi tiu ĉemizo mia kaj ĵetu ĝin sur la vizaĝon de mia patro; li fariĝos vidanta. Kaj alkonduku al mi vian domanaron, ĉiujn kune."

Kaj kiam la karavano forveturis, ilia patro diris: "Vere, mi perceptas la odoron de Jozefo -- se vi ne opinias min senila."

Ili diris: "Je Dio! Vere, vi estas en via maljuna eraro."

Kaj kiam la portanto de bona novaĵo venis, li ĵetis ĝin sur lian vizaĝon, kaj li revidis. Li diris: "Ĉu mi ne diris al vi ke mi scias de Dio tion, kion vi ne scias?"

Ili diris: "Ho nia patro! Petu pardonon por ni pri niaj pekoj. Vere, ni estis pekuloj."

Li diris: "Mi petos pardonon por vi de mia Sinjoro. Vere, Li estas la Ĉiopardona, la Plej Kompatema."

Kaj kiam ili eniris al Jozefo, li prenis al si siajn gepatrojn kaj diris: "Eniru Egipton, se Dio volas, en sekureco."

100

Kaj li levis siajn gepatrojn sur la tronon, kaj ili falis antaŭ li kliniĝante. Kaj li diris: "Ho mia patro! Ĉi tiu estas la interpretado de mia vizio de antaŭe. Mia Sinjoro vere plenumis ĝin. Kaj Li estis favora al mi, kiam Li elirigis min el la malliberejo kaj alkondukis vin el la dezerto, post kiam Satano semis malkonkordon inter mi kaj miaj fratoj. Vere, mia Sinjoro estas Subtila en tio, kion Li volas. Vere, Li estas la Ĉioscia, la Ĉiosaĝa."

101

"Mia Sinjoro! Vi donis al mi el suvereneco kaj instruis min pri la interpretado de eventoj. Kreinto de la ĉieloj kaj la tero! Vi estas mia Protektanto en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo. Igu min morti en Dediĉo, kaj kunigu min kun la virtuloj."

102

Tio estas el la novaĵoj de la nevidebla, kiun Ni malkaŝas al vi. Kaj vi ne estis kun ili kiam ili decidis pri sia afero kaj komplotis.

103

Kaj la plejmulto de la homoj, kvankam vi deziras ĝin, ne estas kredantoj.

104

Kaj vi ne petas de ili rekompencon por ĝi. Ĝi estas nenio alia ol memorigo por la mondoj.

105

Kaj kiom da signoj en la ĉieloj kaj la tero ili preterpasas, forturniĝante de ili.

106

Kaj la plejmulto el ili ne kredas je Dio krom ke ili asocias.

107

Ĉu ili do sentas sin sekuraj ke ne venus sur ilin kovraĵo de la puno de Dio, aŭ ke la Horo ne venus sur ilin subite dum ili ne perceptas?

108

Diru: "Ĉi tiu estas mia vojo. Mi alvokas al Dio -- sur klara vidado estas mi, kaj tiuj, kiuj sekvas min. Kaj gloro al Dio, kaj mi ne estas el la asociantoj."

109

Kaj Ni ne sendis antaŭ vi krom virojn al kiuj Ni malkaŝis, el la homoj de la urboj. Ĉu ili do ne vojaĝis en la tero kaj vidis kia estis la fino de tiuj antaŭ ili? Kaj certe la hejmo de la Venontaĵo estas pli bona por tiuj, kiuj estas piaj. Ĉu vi do ne komprenas?

110

Ĝis kiam la senditoj malesperas kaj opiniis ke ili estis neataj, Nia helpo venis al ili, kaj kiu ajn Ni volis estis savita. Kaj Nia potenco ne estas repelita de la kulpa popolo.

111

Vere, en iliaj rakontoj estas leciono por tiuj, kiuj posedas komprenon. Ĝi ne estas fabrikita rakonto, sed konfirmo de tio, kio estas antaŭ ĝi, kaj detaligo de ĉio, kaj gvidado kaj kompato por popolo kiu kredas.

Commentary

Komentoj pri Surao 12 — Jusuf (Jozefo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La sola surao kiu rakontas unu kontinuan rakonton de komenco ĝis fino. Ĝia literatura unueco spegulas la teologian aserton: “la plej bela el la rakontoj” (v.3) estas tiu kiu formas kompletan arkon de falo kaj restarigo.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“kaŝi” tra la surao

Jozefo en la puto estas laŭvorte kaŝita (v.19: “ili kaŝis lin kiel komercaĵon”). La fratoj kiu vendas lin kaŝas lian ekziston. La edzino de la potencanto kaŝas sian deziron. La historio estas ĉeno de kaŝadoj kiuj finfine malkaŝiĝas.

“interpretado de eventoj” por تأويل الأحاديث

En vv.6, 21, 101 la radiko أ-و-ل aperas kiel la kapablo interpreti eventojn. Jozefo estas donita ne la kapablon interpreti sonĝojn simple, sed la kapablon reveni al la origina signifo de eventoj — ta’wīl en ĝia plena senco.

“Dediĉo” por إسلام (islām)

En v.101 Jozefo preĝas: “Igu min morti en Dediĉo.” La vorto konservas la akton de sindevotigo, ne la religian sistemon.

Radik-Trovoj

Radiko ر-و-د (r-w-d) en vv.23, 26, 32, 51 — “delogi”

“Ŝi serĉis delogi lin” (رَاوَدَتْهُ). La sama radiko aperas kiam la fratoj diras “ni klopodos akiri lin” (سَنُرَاوِدُ, v.61). La seduktado de Zulaika kaj la manipulado de la fratoj estas lingve identaj aktoj.

Radiko و-ج-د (w-j-d) en v.94 — “mi perceptas la odoron de Jozefo”

Jakobo perceptas Jozefon trans vasta distanco per la odoro, dum liaj okuloj blankiĝis pro malĝojo (v.84). La fizikaj sensoj malsukcesas (blindeco) dum la spirita senso (percepto de odoro) sukcesas.

Radiko ق-ص-ص (q-ṣ-ṣ) en v.3 — “la plej bela el la rakontoj”

La radiko signifas sekvi spuron, spuri, rakonti. La sama radiko aperas en v.5 kie Jakobo avertas: ne rakontu (تَقْصُصْ) vian vizion. Rakontado estas samtempe donaco kaj danĝero.

Integraj Ligiloj

v.111 “ne fabrikita rakonto” ↔ 10:37: identa lingvo de memlegitimigo per radiko ف-ت-ر
v.53 “la animo ordonas al malbono” — la baza stato de la animo. Tri statoj trans la Recitado: la ordonanta (12:53), la memriproĉanta (75:2), la paca (89:27)
v.87 “ne malesperu pri la Spirito de Dio” — la Spirito (rūḥ) aperas kiel universala forto de espero, ne nur aparta agento

Ar-Ra'd La Tondro

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim, Ra. Jen la signoj de la Libro; kaj tio, kio estas sendita malsupren al vi de via Sinjoro, estas la vero, sed la plejmulto de la homoj ne kredas.

Dio estas Tiu, Kiu levis la ĉielojn sen kolonoj, kiujn vi povas vidi, poste suriris la Tronon, kaj subigis la sunon kaj la lunon, ĉiu kuranta ĝis difinita templimo. Li direktas la aferon kaj detaligas la signojn, por ke eble vi estu certaj pri la renkonto kun via Sinjoro.

Kaj Li estas Tiu, Kiu sternis la teron kaj metis en ĝin firmajn montojn kaj riverojn; kaj el ĉiu frukto Li metis en ĝin du specojn. Li igas la nokton kovri la tagon. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu reflektas.

Kaj en la tero estas najbaraj terpecoj, kaj ĝardenoj de vinberoj, kaj semitaj kampoj, kaj palmoj -- el unu radiko kaj ne el unu radiko -- akvumitaj per unu akvo; kaj Ni faras iujn el ili superi aliajn en frukto. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu komprenas.

Kaj se vi miras, mirinda estas ilia diro: "Kiam ni estas polvo, ĉu ni do estos en nova kreado?" Tiuj estas tiuj, kiuj kaŝas sian Sinjoron; kaj tiuj, la katenoj estas sur iliaj koloj; kaj tiuj estas la kunuloj de la Fajro, en ĝi por loĝi eterne.

Kaj ili instigas vin rapidigi la malbonon antaŭ la bono, kvankam ekzemplaj punoj jam pasis antaŭ ili. Kaj vere, via Sinjoro estas plena de pardono por la homoj malgraŭ ilia maljusteco, kaj vere, via Sinjoro estas severa en puno.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Kial ne signo estas sendita malsupren sur lin de lia Sinjoro?" Vi estas nur avertanto, kaj por ĉiu popolo gvidanto.

Dio scias tion, kion ĉiu virino portas, kaj kion la uteroj malhavas kaj kion ili superas. Kaj ĉio ĉe Li estas laŭ mezuro.

Scianto de la nevidebla kaj la videbla, la Granda, la Plej Alta.

Egala el vi estas tiu, kiu kaŝas sian parolon, kaj tiu, kiu proklamas ĝin, kaj tiu, kiu kaŝiĝas nokte, kaj tiu, kiu eliras tage.

Li havas gardantojn antaŭ si kaj malantaŭ si, kiuj gardas lin laŭ la ordono de Dio. Vere, Dio ne ŝanĝas la staton de popolo ĝis ili ŝanĝas tion, kio estas en iliaj animoj. Kaj kiam Dio volas por popolo aflikon, ne estas repelo de ĝi; kaj ili ne havas, krom Li, protektanton.

Li estas Tiu, Kiu montras al vi la fulmon, por timo kaj espero, kaj levas la pezajn nubojn.

Kaj la Tondro gloras Lian laŭdon, kaj la anĝeloj pro timo de Li; kaj Li sendas la fulmotondrojn kaj frapas per ili kiun Li volas. Tamen ili disputas pri Dio, kaj Li estas potenca en forto.

Al Li estas la alvoko de vero; kaj tiuj, kiujn ili alvokas krom Li, respondas ilin neniel, kiel tiu, kiu etendas siajn du manojn al akvo por ke ĝi atingu lian buŝon, kaj ĝi ne atingas ĝin. Kaj la alvoko de tiuj, kiuj kaŝas, estas nenio krom en eraro.

Kaj al Dio kliniĝas kio ajn estas en la ĉieloj kaj la tero, volonte aŭ kontraŭvole, kaj iliaj ombroj matene kaj vespere.

Diru: "Kiu estas la Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero?" Diru: "Dio." Diru: "Ĉu vi do prenis, krom Li, protektantojn kiuj ne havas potencon por si mem, nek por profito nek por malutilo?" Diru: "Ĉu la blindulo kaj la vidanto estas egalaj? Aŭ ĉu la mallumo kaj la lumo estas egalaj?" Aŭ ĉu ili atribuis al Dio asociataĵojn kiuj kreis la similon de Lia kreado, tiel ke la kreado ŝajnas simila al ili? Diru: "Dio estas la Kreinto de ĉio, kaj Li estas la Unu, la Nerezistebla."

Li sendas malsupren akvon el la ĉielo, kaj valoj fluas laŭ sia mezuro, kaj la torento portas ŝvelantan ŝaŭmon. Kaj el tio, kion ili ŝmeltadas en la fajro, serĉante ornamaĵojn aŭ ilojn, ŝaŭmo simila al ĝi. Tiel Dio prezentas la veran kaj la malveran. Pri la ŝaŭmo, ĝi forpasas kiel rifuzaĵo; kaj pri tio, kio profitigas la homojn, ĝi restas en la tero. Tiel Dio prezentas la similaĵojn.

Por tiuj, kiuj respondas al sia Sinjoro, estas la plej bona; kaj tiuj, kiuj ne respondas al Li, se ili havus ĉion, kio estas en la tero, kaj la similan de ĝi kun ĝi, ili elaĉetus sin per ĝi. Tiuj, ilia estas malbona kalkulado, kaj ilia loĝejo estas la Infero; kaj mizera estas la ripozejo.

Ĉu do tiu, kiu scias ke tio, kio estas sendita malsupren al vi de via Sinjoro, estas la vero, estas kiel tiu, kiu estas blinda? Nur tiuj, kiuj havas komprenon, memoras:

tiuj, kiuj plenumas la interligon de Dio kaj ne rompas la kompakton,

kaj tiuj, kiuj kunigas tion, kion Dio ordonis kunigi, kaj timas sian Sinjoron, kaj timas la malbonon kalkuladon,

kaj tiuj, kiuj estas pacientaj, serĉante la Vizaĝon de sia Sinjoro, kaj starigas la preĝon, kaj elspezas el tio, kion Ni provizis al ili, sekrete kaj malkaŝe, kaj repelas malbonon per bono. Tiuj, ilia estas la fina loĝejo:

Ĝardenoj de la Eterneco, kiujn ili eniros, kaj tiuj, kiuj estas virtaj el iliaj patroj kaj siaj edzoj kaj siaj idoj. Kaj la anĝeloj eniros al ili ĉe ĉiu pordego:

"Paco estu sur vi pro tio ke vi estis pacientaj." Kaj kiel bonega estas la fina loĝejo!

Kaj tiuj, kiuj rompas la interligon de Dio post ĝia ratifiko, kaj disigas tion, kion Dio ordonis kunigi, kaj kaŭzas korupton en la tero, tiuj, ilia estas la malbeno kaj ilia estas la malbona loĝejo.

Dio amplekas la provizon por kiu Li volas kaj malamplekas ĝin. Kaj ili ĝojas en la vivo de ĉi tiu mondo, kaj la vivo de ĉi tiu mondo estas nur pasanta komforto kompare al la Venontaĵo.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Kial ne signo estas sendita malsupren sur lin de lia Sinjoro?" Diru: "Vere, Dio kondukas erarvoje kiun Li volas kaj gvidas al Si tiujn, kiuj turnas sin en pento,

tiujn, kiuj kredas kaj kies koroj trovas ripozon en la memoro de Dio. Jen! En la memoro de Dio la koroj trovas ripozon."

Tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, feliceco estas ilia kaj bela reveno.

Tiel Ni sendis vin inter nacion, antaŭ kiu nacioj pasis, por ke vi recitu al ili tion, kion Ni malkaŝis al vi; tamen ili kaŝas la Tutkompateman. Diru: "Li estas mia Sinjoro; ne estas dio krom Li. En Li mi fidas, kaj al Li estas mia turniĝo."

Kaj se estus Recitado per kiu la montoj estus movitaj, aŭ la tero estus fendita, aŭ la mortintoj estus paroligataj -- ho ne, sed la ordono estas de Dio tuta. Ĉu tiuj, kiuj kredas, ne malesperas ke se Dio volus, Li estus povinta gvidi ĉiujn homojn? Kaj tiuj, kiuj kaŝas, ne ĉesos esti frapataj per katastrofo pro tio, kion ili faris, aŭ ĝi sidiĝas proksime de ilia loĝejo, ĝis la promeso de Dio venos. Vere, Dio ne maltrafas la rendevuon.

Kaj vere, senditoj antaŭ vi estis mokataj, kaj Mi donis prokraston al tiuj, kiuj kaŝis; poste Mi kaptis ilin. Kaj kia estis Mia puno!

Ĉu do Tiu, Kiu staras super ĉiu animo pro tio, kion ĝi gajnis? Tamen ili atribuas asociataĵojn al Dio. Diru: "Nomu ilin! Aŭ ĉu vi informus Lin pri tio, kion Li ne scias en la tero? Aŭ ĉu ĝi estas nur ŝajno de vortoj?" Ho ne, la intrigo de tiuj, kiuj kaŝas, estas beligita al ili, kaj ili estas forturnitaj de la vojo. Kaj kiun Dio kondukas erarvoje, por li ne estas gvidanto.

Por ili estas puno en la vivo de ĉi tiu mondo, kaj la puno de la Venontaĵo estas pli afliktiga; kaj ili ne havas kontraŭ Dio protektanton.

Similaĵo de la Ĝardeno promesita al la piuloj: sub ĝi riveroj fluas; ĝia frukto estas eterna, kaj ĝia ombro. Tio estas la fino de tiuj, kiuj estas piaj; kaj la fino de tiuj, kiuj kaŝas, estas la Fajro.

Kaj tiuj, al kiuj Ni donis la Libron, ĝojas pri tio, kio estas sendita malsupren al vi; kaj inter la fakcioj estas tiuj, kiuj neas parton de ĝi. Diru: "Mi estas nur ordonita adori Dion kaj asocii nenion kun Li. Al Li mi alvokas, kaj al Li estas mia reveno."

Kaj tiel Ni sendis ĝin malsupren kiel juĝon en la araba. Kaj se vi sekvus iliajn dezirojn post tio, kio venis al vi de scio, vi ne havus kontraŭ Dio protektanton nek defendanton.

Kaj vere, Ni sendis senditojn antaŭ vi kaj difinis por ili edzinojn kaj idojn. Kaj ne estis por sendito alporti signon krom laŭ la permeso de Dio. Por ĉiu templimo estas libro.

Dio forigas kion Li volas kaj establas; kaj ĉe Li estas la Patrino de la Libro.

Kaj ĉu Ni montras al vi parton de tio, kion Ni promesas al ili, aŭ prenas vin, sur vi estas nur la transdono, kaj sur Ni estas la kalkulado.

Ĉu ili ne vidis ke Ni venas al la tero, malgrandigante ĝin ĉe ĝiaj randoj? Kaj Dio juĝas; neniu povas renversi Lian juĝon. Kaj Li estas rapida en kalkulado.

Kaj tiuj antaŭ ili komplotis; sed la komplotado de Dio estas tuta. Li scias, kion ĉiu animo gajnas. Kaj tiuj, kiuj kaŝas, ekscios por kiu estas la fina loĝejo.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Vi ne estas sendito." Diru: "Dio sufiĉas kiel Atestanto inter mi kaj vi, kaj tiu, kiu havas scion de la Libro."

Commentary

Komentoj pri Surao 13 — Ar-Ra’d (La Tondro)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La tondro mem laŭdas Dion (v.13). La surao ekzamenas la signojn en la naturo kiel pruvoj de Dia potenco, kaj respondas al la postulo de mirakloj per montrado ke la tuta naturo estas miraklo.

Radik-Analizo

v.11: La gardantoj

معقبات (muʿaqqibāt) — radiko ع-ق-ب: sekvi, postsekvi. Gardantoj kiuj sekvas unu la alian, antaŭ kaj malantaŭ. “Dio ne ŝanĝas tion kio estas ĉe popolo ĝis ili ŝanĝas tion kio estas en ili mem.” La radiko غ-ي-ر (gh-y-r): ŝanĝi. La socia ŝanĝo komenciĝas per la interna ŝanĝo.

v.13: La tondro laŭdas

الرعد (ar-raʿd) — radiko ر-ع-د: tondri, tremi. La tondro estas nature dia — ĝi laŭdas (يُسَبِّحُ, radiko س-ب-ح: naĝi, laŭdi) kune kun sia laŭdo. La naturo adoras antaŭ ol la homo eĉ konscias.

v.17: La ŝaŭmo kaj la metalo

Akvo kaj fandita metalo produktas ŝaŭmon kiu “foriras kiel rubo.” Tio kio estas utila restas. Radiko م-ك-ث (m-k-th): resti, daŭri. La vero restas; la falsaĵo ŝaŭmas kaj malaperas.

Integraj Ligiloj

v.11 “Dio ne ŝanĝas…” ↔ 8:53: la principo de interna ŝanĝo antaŭ ekstera estas ripetata tra la Recitado
v.17 la ŝaŭmo-metaforo ↔ 55:26–27 “ĉio pereas krom Lia Vizaĝo”: la daŭra kaj la temporala — nur la vera restas

Ibrahim Abraham

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Ra. Libro, kiun Ni sendis malsupren al vi por ke vi elkonduku la homojn el la mallumo en la lumon, laŭ la permeso de ilia Sinjoro, al la vojo de la Potenca, la Laŭdinda,

Dio, al Kiu apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas en la tero. Kaj ve al tiuj, kiuj kaŝas, de severa puno,

tiuj, kiuj preferas la vivon de ĉi tiu mondo super la Venontaĵo, kaj forturniĝas de la vojo de Dio, kaj serĉas ĝin kurba. Tiuj estas en malproksima eraro.

Kaj Ni ne sendis senditon krom en la lingvo de lia popolo, por ke li klarigu al ili. Poste Dio kondukas erarvoje kiun Li volas kaj gvidas kiun Li volas; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Kaj vere, Ni sendis Moseon kun Niaj signoj: "Elkonduku vian popolon el la mallumo en la lumon, kaj memorigu ilin pri la Tagoj de Dio." Vere, en tio estas signoj por ĉiu pacienta, dankema.

Kaj kiam Moseo diris al sia popolo: "Memoru la favoron de Dio super vi kiam Li savis vin de la popolo de Faraono, kiuj suferigis al vi severan punon, mortigante viajn filojn kaj sparante viajn virinojn. Kaj en tio estis granda provo de via Sinjoro."

Kaj kiam via Sinjoro proklamis: "Se vi dankas, Mi certe pliigos vin; sed se vi estas maldankemaj, vere Mia puno estas severa."

Kaj Moseo diris: "Se vi kaŝas, vi kaj ĉiuj kiuj estas sur la tero, vere Dio estas Memsufiĉa, Laŭdinda."

Ĉu ne la novaĵo atingis vin de tiuj kiuj estis antaŭ vi, la popolo de Noa kaj la Ad kaj la Ŧamud, kaj tiuj kiuj venis post ili? Neniu konas ilin krom Dio. Iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj, sed ili ŝovis siajn manojn en siajn buŝojn kaj diris: "Vere, ni kaŝas tion, per kio vi estis senditaj, kaj vere, ni estas en maltrankviliga dubo pri tio, al kio vi vokas nin."

Iliaj senditoj diris: "Ĉu estas dubo pri Dio, la Kreinto de la ĉieloj kaj la tero? Li alvokas vin por ke Li pardonu al vi el viaj pekoj kaj prokrastu vin ĝis difinita templimo." Ili diris: "Vi estas nur mortuloj kiel ni; vi volus forturni nin de tio, kion niaj patroj adoris. Do alportu al ni klaran aŭtoritaton."

Iliaj senditoj diris al ili: "Ni estas nur mortuloj kiel vi, sed Dio donas favoron al kiu Li volas el Siaj servantoj. Kaj ne estas por ni alporti al vi aŭtoritaton krom laŭ la permeso de Dio. Kaj sur Dio la kredantoj fidu."

"Kaj kial ni ne fidu Dion, kiam Li gvidis nin en niaj vojoj? Kaj ni certe elportos pacience tion, per kio vi damaĝas nin; kaj sur Dio la fidantoj fidu."

Kaj tiuj, kiuj kaŝis, diris al siaj senditoj: "Ni certe forpelos vin el nia lando, aŭ vi revenos al nia religio." Tiam ilia Sinjoro malkaŝis al ili: "Ni certe detruos la maljustulojn,

kaj Ni certe instalos vin en la lando post ili. Tio estas por tiu, kiu timas Mian Stacion kaj timas Mian minacon."

Kaj ili serĉis decidon, kaj ĉiu obstina tirano estis neniiĝita.

Malantaŭ li estas la Infero, kaj li estas trinkata per elgutiĝanta akvo.

Li sorbetas ĝin kaj apenaŭ povas engluti ĝin, kaj morto venas al li de ĉiu flanko, tamen li ne mortas; kaj malantaŭ li estas severa puno.

La simileco de tiuj, kiuj kaŝas sian Sinjoron: iliaj faroj estas kiel cindro, sur kiun la vento blovas forte en ŝtorma tago. Ili ne havas potencon super io, kion ili gajnis. Tio estas la malproksima eraro.

Ĉu vi ne vidis ke Dio kreis la ĉielojn kaj la teron en vero? Se Li volas, Li povas forigi vin kaj alporti novan kreadon.

Kaj tio ne estas malfacila por Dio.

Kaj ili eliros antaŭ Dion, ĉiuj kune. Kaj la malfortuloj diros al tiuj, kiuj estis fieraj: "Vere, ni estis viaj sekvantoj; ĉu vi do povas profiti al ni io kontraŭ la puno de Dio?" Ili diros: "Se Dio estus gvidinta nin, ni estus gvidintaj vin. Estas egale por ni ĉu ni estas agitaj aŭ pacientaj; ne estas por ni rifuĝejo."

Kaj la diablo diros, kiam la afero estas decidita: "Vere, Dio promesis al vi la promeson de vero, kaj mi promesis al vi, poste mi malsukcesis vin. Kaj mi ne havis aŭtoritaton super vi krom ke mi alvokis vin kaj vi respondis al mi. Do ne kulpigu min, sed kulpigu viajn proprajn animojn. Mi ne povas helpi vin, nek vi povas helpi min. Vere, mi kaŝis vian asociadon de mi antaŭe." Vere, la maljustuloj, por ili estas dolora puno.

Kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, estos enkonduktaj en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por loĝi tie laŭ la permeso de ilia Sinjoro. Ilia saluto tie: "Paco!"

Ĉu vi ne vidis kiel Dio prezentas similaĵon? Bona vorto estas kiel bona arbo, kies radiko estas firma kaj kies branĉo estas en la ĉielo,

donanta sian frukton ĉiusezone laŭ la permeso de sia Sinjoro. Kaj Dio prezentas similaĵojn por la homoj, por ke eble ili memoru.

Kaj la simileco de malbona vorto estas kiel malbona arbo elradikigita de la surfaco de la tero, ne havanta stabilecon.

Dio konfirmas tiujn, kiuj kredas, per la firma vorto en la vivo de ĉi tiu mondo kaj en la Venontaĵo; kaj Dio kondukas erarvoje la maljustulojn. Kaj Dio faras kion Li volas.

Ĉu vi ne vidis tiujn, kiuj interŝanĝis la favoron de Dio kontraŭ maldankemeco kaj instalis sian popolon en la loĝejo de ruino?

La Infero, en kiu ili brulas; kaj mizera estas la ripozejo.

Kaj ili starigis egalulojn al Dio por erarvojigi de Lia vojo. Diru: "Prenu vian ĝuadon, ĉar vere via vojaĝo estas al la Fajro."

Diru al Miaj servantoj kiuj kredas ke ili starigu la preĝon kaj elspezu el tio, kion Ni provizis al ili, sekrete kaj malkaŝe, antaŭ Tago venas en kiu ne estos nek komercado nek amikiĝo.

Dio estas Tiu, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron, kaj sendis malsupren akvon el la ĉielo kaj elkreskigis per ĝi fruktojn kiel provizon por vi, kaj subigis al vi la ŝipojn por ke ili kuru sur la maro laŭ Lia ordono, kaj subigis al vi la riverojn,

kaj subigis al vi la sunon kaj la lunon, konstantajn en siaj vojoj, kaj subigis al vi la nokton kaj la tagon.

Kaj Li donis al vi el ĉio, kion vi petis Lin. Kaj se vi kalkulus la favoron de Dio, vi ne povus kalkuli ĝin. Vere, la homo estas multe donita al maljusteco, multe donita al maldankemeco.

Kaj kiam Abraham diris: "Mia Sinjoro! Faru ĉi tiun urbon sekura, kaj forturnu min kaj miajn filojn de adorado de idoloj.

Mia Sinjoro! Vere, ili kondukas multajn el la homoj erarvoje. Do kiu ajn sekvas min, li estas el mi; kaj kiu ajn malobeas min, vere Vi estas Pardonema, Kompatema.

Nia Sinjoro! Vere, mi instalis iujn el mia idaro en valo sen kulturado, apud Via Sankta Domo, nia Sinjoro, por ke ili starigu la preĝon. Do faru korojn de la homoj sopiri al ili, kaj provizu ilin per fruktoj, por ke eble ili danku.

Nia Sinjoro! Vere, Vi scias tion, kion ni kaŝas kaj kion ni proklamas. Kaj nenio estas kaŝita de Dio en la tero aŭ en la ĉielo.

Laŭdo al Dio, Kiu donis al mi, en mia maljuneco, Ismaêlon kaj Isaakon. Vere, mia Sinjoro estas la Aŭdanto de preĝo.

Mia Sinjoro! Faru min stariganto de preĝo, kaj el mia idaro. Nia Sinjoro! Kaj akceptu mian preĝpeton.

Nia Sinjoro! Pardonu min kaj miajn gepatrojn kaj la kredantojn en la Tago kiam la kalkulado leviĝos."

Kaj ne opiniu ke Dio estas senatenta pri tio, kion la maljustuloj faras. Li nur prokrastas ilin ĝis Tago kiam okuloj rigardegos,

rapidantaj antaŭen, iliaj kapoj levitaj, ilia rigardo ne revenanta al ili, kaj iliaj koroj malplenaj.

Kaj avertu la homojn pri la Tago kiam la puno venos sur ilin, kaj tiuj, kiuj maljustagis, diros: "Nia Sinjoro! Prokrastu nin ĝis proksima templimo; ni respondos Vian alvokon kaj sekvos la senditojn." "Ĉu vi ne ĵuris antaŭe ke ne estos forpasado por vi?

Kaj vi loĝis en la loĝejoj de tiuj, kiuj maljustagis kontraŭ si mem, kaj klariĝis al vi kiel Ni traktis ilin; kaj Ni prezentis al vi la similaĵojn."

Kaj vere, ili komplotis sian komploton, kaj ilia komploto estis ĉe Dio, kvankam ilia komploto estus tia por forigi la montojn per ĝi.

Do ne opiniu ke Dio malsukcesos al Siaj senditoj en Sia promeso; vere, Dio estas Potenca, Sinjoro de la Repago.

En la Tago kiam la tero estos ŝanĝita al alia ol la tero, kaj la ĉieloj, kaj ili eliros antaŭ Dion, la Unu, la Nerezistebla.

Kaj vi vidos la kulpulojn en tiu Tago kune ligitaj en ĉenoj,

iliaj vestoj el peĉo, kaj la Fajro kovranta iliajn vizaĝojn,

por ke Dio rekompencas ĉiun animon pro tio, kion ĝi gajnis. Vere, Dio estas rapida en kalkulado.

Ĉi tio estas transdono por la homoj, por ke ili estu avertitaj per ĝi, kaj por ke ili sciu ke Li estas Unu Dio, kaj por ke tiuj, kiuj havas komprenon, memoru.

Commentary

Komentoj pri Surao 14 — Ibrahim (Abraham)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao centras sur Abraham kiel la modelo de monoteismo. Lia preĝo (vv.35–41) malfermas la temon de Mekko kiel sankta loko. La ĉefa metaforo estas la Bona Vorto kiel arbo kun firmaj radikoj kaj branĉoj en la ĉielo (vv.24–26).

Radik-Analizo

vv.24–26: La arbo-metaforo

شجرة طيبة — Bona Arbo. Radiko ط-ي-ب (ṭ-y-b): esti bona, pura, agrabla. La arbo havas أصل (aṣl, radiko ثابت, firma) kaj فرع (farʿ, branĉo) en la ĉielo. La malbona arbo estas elradikigita — sen fundamento. La Bona Vorto estas kiel arbo kies radikoj estas en la vero kaj kies fruktoj atingas la ĉielon.

v.34: La homo kiel “maljustulo, maldankemulo”

ظلوم كفار — ambaŭ radikoj estas intensaj formoj. ظ-ل-م (maljusteco/mallumo) kaj ك-ف-ر (kaŝado). La homo estas nature inklina al ambaŭ — tial li bezonas la gvidadon de la profetoj.

v.4: Ĉiu sendito en la lingvo de sia popolo

Radiko ل-س-ن (l-s-n): lango, lingvo. Dio sendas ĉiun senditon en la lingvo de lia popolo — la universaleco de la mesaĝo tra la lokeco de la lingvo.

Integraj Ligiloj

vv.24–26 la arbo-metaforo ↔ 36:80 “el la verda arbo, fajro”: la arbo kiel vivanta kanalo inter tero kaj ĉielo
v.4 “en la lingvo de sia popolo” ↔ 55:4 البيان (la Esprimo): la Dia instruado adaptiĝas al la ricevanto

Al-Ĥiĝr Al-Ĥiĝr

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Ra. Jen la signoj de la Libro kaj klara Recitado.

Eble tiuj, kiuj kaŝas, dezirus ke ili estus Dediĉitoj.

Lasu ilin manĝi kaj ĝui kaj lasu esperon distri ilin; ili baldaŭ ekscios.

Kaj Ni ne detruis urbon sen ke ĝi havis konatan dekreton.

Neniu nacio povas rapidigi sian templimpon, nek prokrasti ĝin.

Kaj ili diras: "Ho vi, al kiu la Memorigo estis sendita malsupren! Vere, vi estas unu posedata.

Kial vi ne alportas la anĝelojn al ni, se vi estas el la veruloj?"

Ni ne sendas malsupren la anĝelojn krom kun la vero, kaj tiam ili ne estus indulgataj.

Vere, Ni, eĉ Ni, sendis malsupren la Memorigon, kaj vere, Ni estas ĝiaj gardantoj.

Kaj vere, Ni sendis antaŭ vi inter la fakcioj de antaŭe.

Kaj ne venis al ili sendito krom ke ili mokis lin.

Tiel Ni igas ĝin eniri la korojn de la kulpuloj;

ili ne kredas je ĝi, kvankam la vojo de la antikvuloj jam pasis.

Kaj eĉ se Ni malfermus al ili pordegon de la ĉielo kaj ili daŭre suprenirus en ĝi,

ili dirus: "Niaj okuloj estas nur blindigitaj; ho ne, ni estas popolo ensorĉita."

Kaj vere, Ni starigis en la ĉielo konstelaciojn kaj beligis ĝin por la rigardantoj,

kaj Ni gardis ĝin de ĉiu malbenita diablo,

krom tiu, kiu ŝtelas aŭdon, kaj klara flamo persekutas lin.

Kaj la teron, Ni sternis ĝin, kaj metis en ĝin firmajn montojn, kaj kreskigis en ĝi el ĉiu mezurita afero.

Kaj Ni faris en ĝi vivtenon por vi kaj por tiuj, por kiuj vi ne provizas.

Kaj ne estas afero krom ke ĝiaj trezorejoj estas ĉe Ni; kaj Ni sendas ĝin malsupren nur en konata mezuro.

Kaj Ni sendas la ventojn fekunderigantajn, kaj Ni sendas malsupren akvon el la ĉielo kaj donas ĝin al vi por trinki; kaj vi ne estas ĝiaj konservantoj.

Kaj vere, Ni, estas Ni, Kiuj donas vivon kaj kaŭzas morton, kaj Ni estas la Heredantoj.

Kaj vere, Ni scias tiujn inter vi, kiuj antaŭenpuŝas, kaj vere, Ni scias tiujn, kiuj postrestas.

Kaj vere, via Sinjoro, Li kolektos ilin; vere, Li estas Saĝa, Scia.

Kaj vere, Ni kreis la homon el sekigita argilo de formita koto.

Kaj la spektron Ni kreis antaŭe el la fajro de la bruliga vento.

Kaj kiam via Sinjoro diris al la anĝeloj: "Vere, Mi kreas mortulon el sekigita argilo de formita koto.

Do kiam Mi formis lin kaj enspiris en lin el Mia Spirito, faliĝu kliniĝante antaŭ li."

Do la anĝeloj kliniĝis, ĉiuj kune,

krom Iblis; li rifuzis esti inter tiuj, kiuj kliniĝis.

Li diris: "Ho Iblis! Kio okazas al vi ke vi ne estas inter tiuj, kiuj kliniĝas?"

Li diris: "Mi ne estas por kliniĝi antaŭ mortulo, kiun Vi kreis el sekigita argilo de formita koto."

Li diris: "Do foriru de ĉi tie, ĉar vere vi estas malbenita.

Kaj vere, la malbeno estos sur vi ĝis la Tago de la Juĝo."

Li diris: "Mia Sinjoro! Do indulgu min ĝis la Tago kiam ili estos levitaj."

Li diris: "Do vere, vi estas el la indulgataj

ĝis la Tago de la konata tempo."

Li diris: "Mia Sinjoro! Ĉar Vi kondukis min erarvoje, mi certe beligos por ili en la tero kaj mi certe kondukos ilin ĉiujn erarvoje,

krom Viajn sincerajn servantojn inter ili."

Li diris: "Ĉi tio estas rekta vojo al Mi.

Vere, Miaj servantoj -- vi ne havas aŭtoritaton super ili, krom tiujn el la trompitoj kiuj sekvas vin."

Kaj vere, la Infero estas la promesita loko por ili ĉiuj.

Ĝi havas sep pordegojn; por ĉiu pordego estas difinita porcio de ili.

Vere, la piuloj estas meze de ĝardenoj kaj fontoj.

"Eniru ilin en paco, sekuraj."

Kaj Ni forigis tion, kio estis en iliaj brustoj de rankoremeco; kiel fratoj, sur kuŝejoj vizaĝ-al-vizaĝe.

Neniu laceco tuŝos ilin tie, nek ili estos forpelitaj de tie.

Informu Miajn servantojn ke Mi, eĉ Mi, estas la Pardonema, la Kompatema,

kaj ke Mia puno, ĝi estas la dolora puno.

Kaj informu ilin pri la gastoj de Abraham.

Kiam ili eniris al li kaj diris: "Paco!" Li diris: "Vere, ni timas vin."

Ili diris: "Ne timu. Vere, ni donas al vi bonan novaĵon pri scia filo."

Li diris: "Ĉu vi donas al mi bonan novaĵon kiam maljuneco tuŝis min? Pri kio do vi donas al mi bonan novaĵon?"

Ili diris: "Ni donas al vi bonan novaĵon vere; do ne estu el tiuj, kiuj malesperas."

Li diris: "Kaj kiu malesperas pri la kompato de sia Sinjoro krom tiuj, kiuj erarvoje iras?"

Li diris: "Do kio estas via komisio, ho vi senditoj?"

Ili diris: "Vere, ni estas senditaj al kulpa popolo,

krom la familion de Lot; vere, ni savos ilin ĉiujn,

krom lian edzinon." Ni dekretis ke ŝi estos el tiuj, kiuj postrestas.

Poste kiam la senditoj venis al la familio de Lot,

li diris: "Vere, vi estas popolo nekonata."

Ili diris: "Ho ne, ni venis al vi kun tio, pri kio ili kutimis dubi.

Kaj ni venis al vi kun la vero, kaj vere, ni estas veruloj.

Do eliru kun via familio en parto de la nokto, kaj sekvu vi malantaŭ ili, kaj neniu el vi rigardu reen, kaj iru kien vi estas ordonataj."

Kaj Ni dekretis al li tiun ordonon: ke la restaĵo de tiuj estos fortranĉita matene.

Kaj la homoj de la urbo venis, ĝojante.

Li diris: "Vere, ĉi tiuj estas miaj gastoj, do ne hontigu min.

Kaj timu Dion, kaj ne maldignu min."

Ili diris: "Ĉu ni ne malpermesis al vi la mondojn?"

Li diris: "Jen miaj filinoj, se vi devas agi."

Je via vivo, vere ili vagis blinde en sia ebrieco.

Do la Krio kaptis ilin ĉe sunleviĝo,

kaj Ni turnis ĝin renversen kaj pluvigis sur ilin ŝtonojn de bakita argilo.

Vere, en tio estas signoj por tiuj, kiuj legas la signojn.

Kaj vere, ĝi estas sur vojo kiu ankoraŭ restas.

Vere, en tio estas signo por la kredantoj.

Kaj vere, la kunuloj de la Dornaro estis maljustuloj,

do Ni punis ilin; kaj vere, ili ambaŭ estas sur klara vojo.

Kaj vere, la kunuloj de la Ĥiĝr neis la senditojn.

Kaj Ni donis al ili Niajn signojn, sed ili forturniĝis de ili.

Kaj ili kutimis elhaki el la montoj loĝejojn, sekurajn.

Sed la Krio kaptis ilin matene,

kaj tio, kion ili kutimis gajni, profitis ilin neniel.

Kaj Ni kreis ne la ĉielojn kaj la teron kaj kio estas inter ili krom en vero. Kaj vere, la Horo venas; do pardonu per bela pardono.

Vere, via Sinjoro, Li estas la Kreinto, la Scia.

Kaj vere, Ni donis al vi sep el la ofte-ripetitaj kaj la Grandan Recitadon.

Ne etendu viajn okulojn al tio, kion Ni donis al paroj el ili por ĝui, nek afliktiĝu pri ili, kaj mallevu vian flugilon al la kredantoj.

Kaj diru: "Vere, mi estas la klara avertanto."

Kiel Ni sendis malsupren sur la dividantojn,

tiujn, kiuj faris la Recitadon en partojn.

Do je via Sinjoro, Ni certe demandos ilin ĉiujn

pri tio, kion ili kutimis fari.

Do proklamu tion, kion vi estas ordonita, kaj forturniĝu de la asociantoj.

Vere, Ni sufiĉas por vi kontraŭ la mokantoj,

tiuj, kiuj starigas kun Dio alian dion. Ili baldaŭ ekscios.

Kaj vere, Ni scias ke via brusto estas mallarĝigita de tio, kion ili diras.

Do gloru la laŭdon de via Sinjoro, kaj estu el tiuj, kiuj kliniĝas,

kaj adoru vian Sinjoron ĝis la certeco venos al vi.

Commentary

Komentoj pri Surao 15 — Al-Ĥiĝr (Al-Ĥiĝr)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Nomita laŭ la urbo de la popolo de Saliĥ. La surao enhavas la promeson ke Dio mem gardos la Recitadon (v.9) kaj la detalan rakonton pri la kreado de Adamo el argilo (vv.26–44). La loko Al-Ĥiĝr (radiko ح-ج-ر: bari, protekti) rilatas al protektita, ŝirmita spaco.

Radik-Analizo

v.9: Ni sendis malsupren la Rememoraĵon

الذكر (aḏ-ḏikr) — radiko ذ-ك-ر: memori, rememorigi. La Recitado estas Rememoraĵo — ĝi ne instruasion tute novan sed rememorigas tion kion la animoj jam scias (vidu 7:172, la praanima pakto). Dio gardas ĝin (حافظون, radiko ح-ف-ظ: gardi) — la integreco de la teksto estas Dia promeso.

v.26: صلصال من حمإ مسنون — argilo el nigra koto

Triopa priskribo de la homa origino: صلصال (sono de seka argilo), حمأ (nigra, fermentinta koto), مسنون (formita, muldita). La homo estas formita el la plej humila materio — tamen la anĝeloj devas kliniĝi antaŭ li.

v.29: La Spirito (الروح)

روحي (rūḥī) — radiko ر-و-ح: spiri, spirito, ripozo. “Mi blovis en lin de Mia spirito.” La sama radiko donas la vorton por ripozo kaj por la Spirito. La homa digno devenas de la Dia spiro — ne de la materia origino.

Integraj Ligiloj

v.9 “Ni gardas ĝin” ↔ la radik-rekupera metodo: la promeso de Dio ke la Recitado restos gardita estas plenumita per la radika sistemo mem
v.29 الروح ↔ 55:12 (kreado) ↔ 78:38 (la Spirito kaj la anĝeloj): la Dia Spirito fadeniras kiel la viviga forto tra la Recitado

An-Naĥl La Abelo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La ordono de Dio venas; do ne serĉu rapidigi ĝin. Gloro al Li, kaj altigita estas Li super tio, kion ili asocias.

Li sendas malsupren la anĝelojn kun la Spirito de Sia ordono sur kiun Li volas el Siaj servantoj: "Avertu ke ne estas dio krom Mi; do timu Min."

Li kreis la ĉielojn kaj la teron en vero. Altigita estas Li super tio, kion ili asocias.

Li kreis la homon el guto, kaj jen, li estas evidenta disputanto.

Kaj la brutojn -- Li kreis ilin; por vi en ili estas varmeco kaj profitoj, kaj el ili vi manĝas.

Kaj por vi en ili estas beleco kiam vi rehejmigas ilin kaj kiam vi forsendas ilin.

Kaj ili portas viajn pezajn ŝarĝojn al lando, kiun vi ne estus povintaj atingi krom per granda aflikto de animoj. Vere, via Sinjoro estas Bonkora, Kompatema.

Kaj ĉevalojn kaj mulojn kaj azenojn, por ke vi rajdu ilin, kaj kiel ornamaĵo. Kaj Li kreas tion, kion vi ne scias.

Kaj sur Dio estas la direkto de la vojo, kaj inter ili estas tiuj, kiuj devias. Kaj se Li estus volinta, Li estus gvidinta vin ĉiujn.

Li estas Tiu, Kiu sendis malsupren el la ĉielo akvon; por vi el ĝi estas trinkaĵo, kaj el ĝi estas arboj, en kiuj vi paŝtas.

Li kreskigas por vi per ĝi la grenon, kaj la olivojn, kaj la palmojn, kaj la vinberojn, kaj el ĉiuj fruktoj. Vere, en tio estas signo por popolo kiu reflektas.

Kaj Li subigis al vi la nokton kaj la tagon, kaj la sunon kaj la lunon; kaj la steloj estas subigitaj laŭ Lia ordono. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu komprenas.

Kaj kion Li sternis por vi en la tero de diversaj koloroj -- vere, en tio estas signo por popolo kiu memoras.

Kaj Li estas Tiu, Kiu subigis la maron, por ke vi manĝu el ĝi freŝan karnon kaj eltiru el ĝi ornamaĵojn, kiujn vi portas; kaj vi vidas la ŝipojn plugantajn tra ĝi, kaj por ke vi serĉu el Lia favoro, kaj ke eble vi estu dankemaj.

Kaj Li ĵetis en la teron firmajn montojn por ke ĝi ne ŝanceliĝu kun vi, kaj riverojn kaj vojojn, por ke eble vi estu gviditaj.

Kaj signopunktojn; kaj per la steloj ili estas gviditaj.

Ĉu do Tiu, Kiu kreas, estas kiel tiu, kiu ne kreas? Ĉu vi do ne memoras?

Kaj se vi kalkulus la favoron de Dio, vi ne povus kalkuli ĝin. Vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Kaj Dio scias tion, kion vi kaŝas kaj kion vi malkaŝas.

Kaj tiuj, kiujn ili alvokas krom Dio, kreas nenion, kaj ili mem estas kreitaj --

mortaj, ne vivantaj; kaj ili ne perceptas, kiam ili estos levitaj.

Via Dio estas unu Dio. Do tiuj, kiuj ne kredas je la Venontaĵo, iliaj koroj neas, kaj ili estas fieraj.

Sendube Dio scias tion, kion ili kaŝas kaj kion ili malkaŝas. Vere, Li ne amas la fierulojn.

Kaj kiam estas dirite al ili: "Kion via Sinjoro sendis malsupren?" ili diras: "Fabeloj de la antikvuloj" --

por ke ili portu siajn ŝarĝojn plene en la Tago de la Releviĝo, kaj el la ŝarĝoj de tiuj, kiujn ili kondukas erarvoje sen scio. Malbona vere estas tio, kion ili portas.

Tiuj antaŭ ili komplotis; poste Dio venis ĉe ilia konstruaĵo de la fundamentoj, kaj la tegmento falis sur ilin de supre, kaj la puno venis sur ilin de kie ili ne perceptis.

Poste en la Tago de la Releviĝo Li hontigados ilin kaj diros: "Kie estas Miaj asociataĵoj pri kiuj vi kutimis disputi?" Tiuj, al kiuj estis donita scio, diros: "Vere, hontigo hodiaŭ kaj malbono estas sur tiuj, kiuj kaŝis --

tiuj, kiujn la anĝeloj prenas dum ili maljustagas kontraŭ si mem." Poste ili oferos Dediĉon: "Ni ne kutimis fari iun malbonon." Ho ne! Vere, Dio estas Scia pri tio, kion vi kutimis fari.

Do eniru la pordegojn de la Infero, loĝante tie eterne. Malbona vere estas la loĝejo de la fieruloj.

Kaj estos dirite al tiuj, kiuj timis: "Kion via Sinjoro sendis malsupren?" Ili diros: "Bonon." Por tiuj, kiuj bonfaras en ĉi tiu mondo, estas bono, kaj la loĝejo de la Venontaĵo estas pli bona. Kaj bonega vere estas la loĝejo de la piuloj --

Ĝardenoj de Edeno, kiujn ili eniras, sub kiuj riveroj fluas; por ili en ili estas tio, kion ili volas. Tiel Dio rekompentas la piulojn,

tiujn, kiujn la anĝeloj prenas dum ili estas bonaj, dirante: "Paco estu sur vi; eniru la Ĝardenon pro tio, kion vi kutimis fari."

Ĉu ili atendas ion krom ke la anĝeloj venu al ili, aŭ la ordono de via Sinjoro venu? Tiel faris tiuj antaŭ ili. Kaj Dio ne maljustagis kontraŭ ili, sed ili kutimis maljustagi kontraŭ si mem.

Do la malbonoj de tio, kion ili faris, frapis ilin, kaj ĉirkaŭis ilin tio, kion ili kutimis moki.

Kaj tiuj, kiuj asociis, diras: "Se Dio estus volinta, ni ne estus adorintaj ion krom Li -- nek ni nek niaj patroj -- nek ni estus malpermesintaj ion sen Li." Tiel faris tiuj antaŭ ili. Ĉu estas io sur la senditoj krom la klara transdono?

Kaj vere, Ni levis en ĉiu nacio senditon: "Adoru Dion kaj evitu falsajn diojn." Kaj el ili estis tiuj, kiujn Dio gvidis, kaj el ili estis tiuj, sur kiuj eraro estis juste dekretita. Do vojaĝu en la tero kaj rigardu kia estis la fino de la neantoj.

Se vi arde deziras ilian gvidadon, vere Dio ne gvidas tiun, kiun Li kondukas erarvoje, kaj ili ne havas helpantojn.

Kaj ili ĵuras per Dio siajn plej solelajn ĵurojn: "Dio ne levos tiun, kiu mortas." Ho ne, ĝi estas promeso deviga sur Li, sed la plejmulto de la homoj ne scias --

por ke Li klarigu al ili tion, pri kio ili malkonsenta, kaj por ke tiuj, kiuj kaŝis, sciu ke ili estis mensoguloj.

Nia vorto al afero, kiam Ni deziras ĝin, estas nur ke Ni diras al ĝi: "Estu," kaj ĝi estas.

Kaj tiuj, kiuj elmigris pro Dio post kiam ili estis maljustatagataj -- Ni instalu ilin en la mondo bone, kaj la rekompenco de la Venontaĵo estas pli granda, se ili nur scius --

tiuj, kiuj estas pacientaj kaj fidas sian Sinjoron.

Kaj Ni ne sendis antaŭ vi krom virojn al kiuj Ni malkaŝis. Do demandu la homojn de la Memorigo se vi ne scias,

kun la klaraj pruvoj kaj la skriboj. Kaj Ni sendis malsupren al vi la Memorigon por ke vi klarigu al la homoj tion, kio estas sendita malsupren al ili, kaj por ke eble ili reflektu.

Ĉu tiuj, kiuj eltrovas malbonajn agojn, sentas sin sekuraj ke Dio ne igos la teron engluti ilin, aŭ ke la puno ne venos sur ilin de kie ili ne perceptas,

aŭ ke Li ne kaptos ilin en ilia irado, ĉar ili ne povas frustriĝi,

aŭ ke Li ne kaptos ilin per laŭgrada konsumado? Ĉar vere, via Sinjoro estas Bonkora, Kompatema.

Ĉu ili ne vidis kion Dio kreis el io ajn, kies ombroj kliniĝas al dekstre kaj al maldekstre, kliniĝante antaŭ Dio, kaj ili estas humilaj?

Kaj al Dio kliniĝas kio estas en la ĉieloj kaj kio estas en la tero el kreitaĵoj, kaj la anĝeloj, kaj ili ne estas fieraj.

Ili timas sian Sinjoron super ili kaj faras tion, kion ili estas ordonitaj.

Kaj Dio diris: "Ne prenu du diojn; Li estas nur unu Dio. Do de Mi, de Mi timu."

Kaj al Li apartenas kio estas en la ĉieloj kaj la tero, kaj al Li estas obeemo daŭra. Ĉu vi do timos alian ol Dion?

Kaj kia ajn favoro estas ĉe vi, ĝi estas de Dio. Poste, kiam malbono tuŝas vin, al Li vi krias.

Poste, kiam Li forigis la malbonon de vi, jen, parto de vi asocias aliajn kun sia Sinjoro,

por ke ili kaŝu tion, kion Ni donis al ili. Do ĝuu; ĉar vi ekscios.

Kaj ili atribuas al tio, kion ili ne scias, porcion de tio, kion Ni provizis al ili. Je Dio, vi estos demandataj pri tio, kion vi kutimis fabriki.

Kaj ili atribuas al Dio filinojn -- gloro al Li! -- kaj al si mem tion, kion ili deziras.

Kaj kiam unu el ili estas sciigita pri filino, lia vizaĝo restas mallumigita, kaj li estas plena de kolero.

Li kaŝiĝas de la homoj pro la malbono de la novaĵo, kiun li ricevis. Ĉu li tenu ŝin en humiligo, aŭ enterigu ŝin en la polvo? Malbona vere estas tio, kion ili juĝas.

Por tiuj, kiuj ne kredas je la Venontaĵo, estas la simileco de malbono, kaj al Dio estas la plej alta simileco; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Kaj se Dio punus la homojn pro ilia maljusteco, Li ne lasus sur ĝi kreitaĵon; sed Li prokrastas ilin ĝis difinita templimo. Kaj kiam ilia templimo venas, ili ne povas prokrasti horon, nek antaŭigi ĝin.

Kaj ili atribuas al Dio tion, kion ili malŝatas, kaj iliaj langoj priskribas la mensogon ke la plej bona estas por ili. Sendube la Fajro estas por ili, kaj ili estos rapidigataj al ĝi.

Je Dio, Ni sendis al nacioj antaŭ vi, sed la diablo beligis iliajn agojn al ili, kaj li estas ilia patrono hodiaŭ, kaj por ili estas dolora puno.

Kaj Ni ne sendis malsupren sur vin la Libron krom por ke vi klarigu al ili tion, pri kio ili malkonsentis, kaj kiel gvidado kaj kompato por popolo kiu kredas.

Kaj Dio sendis malsupren el la ĉielo akvon kaj per ĝi donis vivon al la tero post ĝia morto. Vere, en tio estas signo por popolo kiu aŭdas.

Kaj vere, en la brutoj estas leciono por vi: Ni donas al vi trinki tion, kio estas en iliaj ventroj -- inter la rifuzaĵo kaj la sango -- puran lakton, gustoplaĉan por la trinkantoj.

Kaj el la fruktoj de la palmoj kaj la vinberoj vi prenas el ili ebriigaĵon kaj bonan provizon. Vere, en tio estas signo por popolo kiu komprenas.

Kaj via Sinjoro malkaŝis al la abelo: "Prenu el la montoj loĝejojn, kaj el la arboj, kaj el tio, kion ili konstruas.

Poste manĝu el ĉiuj fruktoj kaj sekvu la vojojn de via Sinjoro faciligitajn." Eliras el iliaj ventroj trinkaĵo de diversaj koloroj, en kiu estas sanigo por la homoj. Vere, en tio estas signo por popolo kiu reflektas.

Kaj Dio kreis vin, poste Li prenas vin; kaj el vi estas tiu, kiu estas revenita al la plej kaduka aĝo, por ke li sciu nenion post havinta scion. Vere, Dio estas Scia, Potenca.

Kaj Dio favoris iujn el vi super aliaj en provizo; tamen tiuj, kiuj estas favoritaj, ne redonas sian provizon al tiuj, kiujn iliaj dekstraj manoj posedas, por ke ili estu egalaj en ĝi. Ĉu ili do neas la favoron de Dio?

Kaj Dio faris por vi el vi mem edzinojn, kaj faris por vi el viaj edzinojn filojn kaj nepojn, kaj provizis vin per bonaj aferoj. Ĉu ili do kredas je malvero kaj kaŝas la favoron de Dio?

Kaj ili adoras krom Dio tion, kio ne posedas por ili iun provizon el la ĉieloj kaj la tero en io, kaj ili ne havas potencon.

Do ne kreu similaĵojn por Dio. Vere, Dio scias, kaj vi ne scias.

Dio kreas similaĵon: sklavo, posedaĵo, kiu havas potencon super nenio, kaj unu, al kiu Ni provizis de Ni bonan provizon, kaj li elspezas el ĝi sekrete kaj malkaŝe. Ĉu ili estas egalaj? Laŭdo al Dio! Ho ne, sed la plejmulto el ili ne scias.

Kaj Dio kreas similaĵon: du viroj, unu el ili muta, havanta potencon super nenio, kaj li estas ŝarĝo sur sia mastro -- kien ajn li direktas lin, li alportas nenian bonon. Ĉu li estas egala kun tiu, kiu ordonas justecon kaj estas sur rekta vojo?

Kaj al Dio apartenas la nevidebla de la ĉieloj kaj la tero; kaj la afero de la Horo estas nur kiel palpebrumu de la okulo, aŭ pli proksima. Vere, Dio havas potencon super ĉio.

Kaj Dio elirigis vin el la ventroj de viaj patrinoj sciante nenion, kaj Li donis al vi aŭdon kaj vidon kaj korojn, por ke eble vi estu dankemaj.

Ĉu ili ne vidis la birdojn subigitajn en la volbo de la ĉielo? Neniu tenas ilin krom Dio. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu kredas.

Kaj Dio faris por vi el viaj domoj loĝejon, kaj Li faris por vi el la haŭtoj de brutoj domojn, kiujn vi trovas malpezaj en la tago de via vojaĝo kaj la tago de via haltado, kaj el ilia lano kaj ilia felo kaj ilia haro meblojn kaj ĝuadon por iom da tempo.

Kaj Dio faris por vi el tio, kion Li kreis, ombrojn, kaj Li faris por vi el la montoj ŝirmejojn, kaj Li faris por vi vestojn por protekti vin de la varmo kaj vestojn por protekti vin de via perforto. Tiel Li perfektigas Sian favoron sur vin, por ke eble vi Dediĉu.

Poste se ili forturniĝas, via tasko estas nur la klara transdono.

Ili rekonas la favoron de Dio, poste ili neas ĝin; kaj la plejmulto el ili estas tiuj, kiuj kaŝas.

Kaj la tago kiam Ni levos el ĉiu nacio atestanton -- poste permeso ne estos donita al tiuj, kiuj kaŝis, nek ili estos permesitaj korektiĝi.

Kaj kiam tiuj, kiuj maljustagis, vidos la punon, ĝi ne estos malpezigita por ili, nek ili estos indulgataj.

Kaj kiam tiuj, kiuj asociis, vidos siajn asociataĵojn, ili diros: "Nia Sinjoro, ĉi tiuj estas niaj asociataĵoj, kiujn ni kutimis alvoki krom Vi." Poste ili ĵetos al ili la vorton: "Vere, vi estas mensoguloj."

Kaj ili oferos al Dio en tiu tago Dediĉon, kaj foriĝos de ili tio, kion ili kutimis fabriki.

Tiuj, kiuj kaŝis kaj forturniĝis de la vojo de Dio -- Ni aldonos al ili punon sur puno pro tio ke ili kutimis labori korupton.

Kaj la tago kiam Ni levos en ĉiu nacio atestanton kontraŭ ili el inter ili mem, kaj Ni alkonduks vin kiel atestanton kontraŭ ĉi tiuj. Kaj Ni sendis malsupren sur vin la Libron kiel klarigon de ĉio, kaj kiel gvidadon kaj kompaton kaj bonan novaĵon por tiuj, kiuj estas dediĉitaj.

Vere, Dio ordonas justecon kaj bonecon, kaj donadi al parencoj, kaj Li malpermesas malhonestecon kaj abomenon kaj transgesadon. Li admonas vin, por ke eble vi memoru.

Kaj plenumu la interligon de Dio kiam vi interligis, kaj ne rompu viajn ĵurojn post ilia konfirmo, kiam vi faris Dion garanton super vi. Vere, Dio scias tion, kion vi faras.

Kaj ne estu kiel ŝi, kiu malfaras sian fadenon post kiam ŝi ŝpinis ĝin forte, prenante viajn ĵurojn kiel trompaĵon inter vi, ĉar unu nacio estas pli multnombra ol alia. Dio nur provas vin per ĝi, kaj Li klarigos al vi en la Tago de la Releviĝo tion, pri kio vi kutimis malkonsenti.

Kaj se Dio estus volinta, Li estus farinta vin unu nacio; sed Li kondukas erarvoje kiun Li volas, kaj Li gvidas kiun Li volas. Kaj vi estos demandataj pri tio, kion vi kutimis fari.

Kaj ne prenu viajn ĵurojn kiel trompaĵon inter vi, por ke piedo ne glitu post ĝia firmeco, kaj vi gustumu malbonon ĉar vi forturniĝis de la vojo de Dio, kaj por vi estas granda puno.

Kaj ne vendu la interligon de Dio por malgrava prezo. Vere, tio, kio estas ĉe Dio, estas pli bona por vi, se vi nur scius.

Tio, kio estas ĉe vi, estos elspezita, kaj tio, kio estas ĉe Dio, daŭros. Kaj Ni rekompentos tiujn, kiuj estas pacientaj, per ilia rekompenco laŭ la plej bona de tio, kion ili kutimis fari.

Kiu ajn faras virtan agon, ĉu vira ĉu virina, kaj estas kredanto -- Ni donos al li vivon, bonan vivon; kaj Ni rekompentos ilin per ilia rekompenco laŭ la plej bona de tio, kion ili kutimis fari.

Kaj kiam vi recitas la Recitadon, rifuĝu ĉe Dio de la malbenita diablo.

Vere, li ne havas aŭtoritaton super tiuj, kiuj kredas kaj fidas sian Sinjoron.

100

Lia aŭtoritato estas nur super tiuj, kiuj prenas lin kiel patronon, kaj tiuj, kiuj per li asocias.

101

Kaj kiam Ni interŝanĝas signon anstataŭ signo -- kaj Dio scias plej bone kion Li sendas malsupren -- ili diras: "Vi estas nur fabrikanto." Ho ne, sed la plejmulto el ili ne scias.

102

Diru: "La Sankta Spirito elportis ĝin de via Sinjoro en vero, por ke ĝi konfirmu tiujn, kiuj kredas, kaj kiel gvidado kaj bona novaĵo por tiuj, kiuj estas dediĉitaj."

103

Kaj vere, Ni scias ke ili diras: "Estas nur mortulo kiu instruas lin." La lingvo de tiu, al kiu ili aludas, estas fremda, kaj ĉi tiu estas klara araba lingvo.

104

Vere, tiuj, kiuj ne kredas je la signoj de Dio -- Dio ne gvidos ilin, kaj por ili estas dolora puno.

105

Ili nur fabrikas la mensogon tiuj, kiuj ne kredas je la signoj de Dio; kaj tiuj -- ili estas la mensoguloj.

106

Kiu ajn kaŝas Dion post sia kredo -- krom tiu, kiu estas devigata kaj kies koro ripozas kun kredo -- sed kiu ajn malfermas sian bruston al kaŝado, sur ili estas kolero de Dio, kaj por ili estas granda puno.

107

Tio estas ĉar ili amis la vivon de ĉi tiu mondo super la Venontaĵo, kaj ĉar Dio ne gvidas la popolon kiu kaŝas.

108

Tiuj estas tiuj, sur kies koroj kaj aŭdo kaj vido Dio metis sigelon; kaj tiuj -- ili estas la senatentaj.

109

Sendube, en la Venontaĵo ili estas la perdantoj.

110

Poste vere, via Sinjoro -- al tiuj, kiuj elmigris post kiam ili estis provataj, poste klopodis kaj estis pacientaj -- vere, via Sinjoro post tio estas Pardonema, Kompatema.

111

La tago kiam ĉiu animo venos pledante por si, kaj ĉiu animo estos plene pagita por tio, kion ĝi faris, kaj ili ne estos maljustatagataj.

112

Kaj Dio kreas similaĵon: urbo kiu estis sekura kaj protektita, ĝia provizo venanta al ĝi abunde de ĉiu loko, poste ĝi kaŝis la favorojn de Dio, kaj Dio igis ĝin gustumi la veston de malsato kaj timo pro tio, kion ili kutimis fari.

113

Kaj vere, venis al ili sendito el inter ili, sed ili neis lin; do la puno kaptis ilin dum ili estis maljustuloj.

114

Do manĝu el tio, kion Dio provizis al vi, permesitan kaj bonan, kaj estu dankemaj pro la favoro de Dio, se estas Li kiun vi adoras.

115

Li malpermesis al vi nur kadavraĵon kaj sangon kaj la karnon de porko kaj tion, kio estas konsekrita al alia ol Dio. Sed kiu estas devigata, nek dezirante nek transgresante -- vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

116

Kaj ne diru, pri la mensogo kiun viaj langoj priskribas: "Ĉi tio estas permesita kaj ĉi tio estas malpermesita," por ke vi fabriku mensogon kontraŭ Dio. Vere, tiuj, kiuj fabrikas mensogon kontraŭ Dio, ne prosperos --

117

mallonga ĝuado, kaj por ili estas dolora puno.

118

Kaj al tiuj, kiuj estas judoj, Ni malpermesis tion, kion Ni rakontis al vi antaŭe; kaj Ni ne maljustagis kontraŭ ili, sed ili kutimis maljustagi kontraŭ si mem.

119

Poste vere, via Sinjoro -- al tiuj, kiuj faris malbonon en nescio, poste pentis poste kaj korektiĝis -- vere, via Sinjoro post tio estas Pardonema, Kompatema.

120

Vere, Abraham estis nacio, dediĉe obea al Dio, homo de pura kredo, kaj li ne estis el la asociantoj.

121

Dankema pro Liaj favoroj; Li elektis lin kaj gvidis lin al rekta vojo.

122

Kaj Ni donis al li en ĉi tiu mondo bonon, kaj vere, en la Venontaĵo li estas el la virtuloj.

123

Poste Ni malkaŝis al vi: "Sekvu la kredon de Abraham, homo de pura kredo; kaj li ne estis el la asociantoj."

124

La sabato estis nur trudita sur tiujn, kiuj malkonsentis pri ĝi; kaj vere, via Sinjoro juĝos inter ili en la Tago de la Releviĝo pri tio, pri kio ili kutimis malkonsenti.

125

Alvoku al la vojo de via Sinjoro per saĝo kaj bona admono, kaj disputu kun ili per tio, kio estas plej bona. Vere, via Sinjoro -- Li scias plej bone kiu erarvoje iris de Lia vojo, kaj Li scias plej bone la ĝuste gviditajn.

126

Kaj se vi punas, do punu per la similo de tio, per kio vi estis punita; kaj se vi estas pacientaj, ĝi estas pli bona por la pacientaj.

127

Kaj estu pacienta; kaj via pacienco estas nur ĉe Dio. Kaj ne afliktiĝu pri ili, kaj ne estu en angoro pro tio, kion ili komplotas.

128

Vere, Dio estas kun tiuj, kiuj timas, kaj tiuj, kiuj bonfaras.

Commentary

Komentoj pri Surao 16 — An-Naĥl (La Abelo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Nomita “la Surao de la Benoj” (Sūrat an-Niʿam) pro la longaj listoj de Diaj donaĵoj. La abelo (vv.68–69) estas la centra metaforo: Dio “inspiras” la abelon, kaj el ĝia ventro venas “trinkado en kiu estas sano por la homaro.” La mielproduktado kiel modelo de dia inspiracio.

Radik-Analizo

v.68: أوحى — inspiri la abelon

أوحى (awḥā) — radiko و-ح-ي: inspiri, revelaciigi. La sama vorto uzata por dia revelaciado al profetoj estas uzata por la Dia gvidado de la abelo. La naturo ricevas wahyin same kiel la profetoj — la diferenco estas de grado, ne de speco.

v.89: تبيان — klarigilo

تبيان (tibyān) — radiko ب-ي-ن: esti klara, distingi. “Ni sendis al vi la Libron kiel klarigilon de ĉio.” Sama radiko kiel البيان (al-bayān) en 55:4 — la Esprimo. La Recitado estas la klarigilo; la Esprimo estas la kapablo kompreni ĝin.

v.90: العدل والإحسان — justeco kaj bonfarado

العدل (al-ʿadl) — radiko ع-د-ل: esti justa, ekvilibri. الإحسان (al-iḥsān) — radiko ح-س-ن: esti bona, bela. Dio ordonas ambaŭ: justecon (la minimumon) kaj bonfaradon (la superan gradon). La bonfarado superas la justecon — ĝi donas pli ol la ŝuldaĵon.

Integraj Ligiloj

v.68 و-ح-ي (inspiro al abelo) ↔ la profeta revelaciado: la Dia gvidado estas universala — la abelo kaj la profeto ricevas samecan gvidadon
v.90 إحسان ↔ 55:60 “ĉu la rekompenco de Bono estas krom Bono?”: la ح-س-ن radiko ligas la etikan ordonon al la kosma reciprokeco

Al-Isra La Nokta Vojaĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Gloro al Tiu, Kiu portis Sian servanton nokte de la Sankta Moskeo al la Plej Fora Moskeo, kies ĉirkaŭaĵojn Ni benis, por ke Ni montru al li el Niaj signoj. Vere, Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉiovidanta.

Kaj Ni donis al Moseo la Libron kaj faris ĝin gvido por la Filoj de Izraelo: "Ne prenu krom Mi gardanton."

Ho posteularo de tiuj, kiujn Ni portis kun Noa! Vere, li estis dankema servanto.

Kaj Ni dekretis por la Filoj de Izraelo en la Libro: "Vi kaŭzos korupton en la tero dufoje, kaj vi leviĝos al granda alteco."

Kaj kiam la promeso de la unua el la du venis, Ni levis kontraŭ vi servantojn Niajn posedantajn grandan forton, kaj ili traserĉis la loĝejojn. Kaj ĝi estis promeso plenumita.

Poste Ni donis al vi la revenon kontraŭ ili, kaj helpis vin per riĉaĵo kaj filoj, kaj faris vin pli multnombra en armeo.

Se vi bonfaras, vi bonfaras por viaj propraj animoj; kaj se vi malfaras, estas kontraŭ ili. Kaj kiam la promeso de la dua venis, ke ili malheligu viajn vizaĝojn kaj eniru la Moskeon kiel ili eniris ĝin la unuan fojon, kaj ke ili detruu tute ĉion, kion ili venkis.

Eble via Sinjoro kompatos vin. Kaj se vi revenas, Ni revenos. Kaj Ni faris la Inferon malliberejo por tiuj, kiuj kaŝas.

Vere, ĉi tiu Recitado gvidas al tio, kio estas plej rekta, kaj donas bonan novaĵon al la kredantoj, kiuj faras virtajn agojn, ke por ili estas granda rekompenco.

Kaj ke tiuj, kiuj ne kredas je la Venontaĵo -- Ni preparis por ili doloran punon.

Kaj la homo preĝas por malbono kiel li preĝas por bono. Kaj la homo estas ĉiam hastema.

Kaj Ni faris la nokton kaj la tagon du signoj. Poste Ni forigis la signon de la nokto kaj faris la signon de la tago viddonan, por ke vi serĉu favoron de via Sinjoro, kaj por ke vi sciu la nombron de jaroj kaj la kalkuladon. Kaj ĉion Ni detaligis detale.

Kaj ĉiun homon -- Ni ligis lian destinon sur lia kolo, kaj Ni elportos por li en la Tago de la Releviĝo libron, kiun li trovos malfermitan.

"Legu vian libron! Via animo sufiĉas kiel kalkulanto kontraŭ vi hodiaŭ."

Kiu ajn estas gvidata, estas gvidata nur por sia propra animo; kaj kiu ajn erarvoje iras, erarvoje iras nur kontraŭ ĝi. Kaj neniu portanto de ŝarĝoj portos la ŝarĝon de alia. Kaj Ni ne punus ĝis Ni sendus senditon.

Kaj kiam Ni deziras detrui urbon, Ni ordonas al ĝiaj riĉuloj, kaj ili faras malvirton en ĝi; tiam la vorto estas pravigita kontraŭ ĝi, kaj Ni detruas ĝin tute.

Kaj kiom da generacioj Ni detruis post Noa! Kaj via Sinjoro sufiĉas kiel Konscia kaj Vidanta pri la pekoj de Siaj servantoj.

Kiu ajn deziras la pereeman, Ni rapidigas por li en ĝi tion, kion Ni volas por kiun Ni volas; poste Ni difinis por li la Inferon, en kiun li brulos, kondamnita, malakceptita.

Kaj kiu ajn deziras la Venontaĵon kaj klopodas por ĝi per la klopodo konvena al ĝi, estante kredanto -- tiuj, ilia klopodo estos ŝatata.

Ĉiun Ni provizas -- ĉi tiujn kaj tiujn -- el la donaco de via Sinjoro. Kaj la donaco de via Sinjoro ne estas limigita.

Rigardu kiel Ni preferis iujn el ili super aliaj. Kaj certe la Venontaĵo estas pli granda en gradoj kaj pli granda en prefero.

Ne starigu kun Dio alian dion, por ke vi ne sidu kondamnita, forlasita.

Kaj via Sinjoro dekretis ke vi adoru neniun krom Li, kaj bonecon al gepatroj. Se unu el ili aŭ ambaŭ atingas maljunecon ĉe vi, ne diru al ili "Uf!" kaj ne repuŝu ilin, sed parolu al ili gracan vorton.

Kaj malaltigu al ili la flugilon de humileco el kompato, kaj diru: "Mia Sinjoro, kompatu ilin kiel ili edukis min kiam mi estis malgranda."

Via Sinjoro scias plej bone kio estas en viaj animoj. Se vi estas virtaj, vere Li estas, al tiuj kiuj turnas sin al Li, Ĉiopardona.

Kaj donu al la parencro sian rajtaĵon, kaj al la senhavulo, kaj al la vojaĝanto, kaj ne malŝparu en malŝparo.

Vere, la malŝparuloj estas fratoj de la diabloj, kaj la diablo estas ĉiam maldankema al sia Sinjoro.

Kaj se vi forturniĝas de ili, serĉante kompaton de via Sinjoro, kiun vi esperas, do parolu al ili mildan vorton.

Kaj ne faru vian manon ĉenita al via kolo, nek etendu ĝin ĝis la ekstrema etendo, por ke vi ne sidu kulpigita, senhava.

Vere, via Sinjoro amplekas provizon por kiu Li volas kaj malamplekas ĝin. Vere, Li estas, de Siaj servantoj, Konscia, Vidanta.

Kaj ne mortigu viajn infanojn pro timo de malriĉeco. Ni provizas por ili kaj por vi. Vere, la mortigado de ili estas granda peko.

Kaj ne alproksimiĝu al fornikado. Vere, ĝi estas malhonesteco kaj malbona vojo.

Kaj ne mortigu la animon, kiun Dio malpermesis, krom laŭ rajto. Kaj kiu ajn estas mortigita maljuste, Ni donis al lia heredanto aŭtoritaton; do li ne estu troa en mortigado. Vere, li estas helpata.

Kaj ne alproksimiĝu al la riĉaĵo de la orfo krom per tio, kio estas pli bona, ĝis li atingas sian maturecon. Kaj plenumu la interligon. Vere, la interligo estos demandita.

Kaj donu plenan mezuron kiam vi mezuras, kaj pesu per la rekta pesilo. Tio estas pli bona kaj pli bela en interpretado.

Kaj ne sekvu tion, pri kio vi ne havas scion. Vere, la aŭdo kaj la vido kaj la koro -- ĉiu el tiuj estos demandata.

Kaj ne marŝu sur la tero fierante. Vere, vi ne povas fendi la teron, nek vi povas atingi la montojn en alteco.

Ĉio el tio -- la malbono de ĝi estas abomenata antaŭ via Sinjoro.

Tio estas el tio, kion via Sinjoro malkaŝis al vi de saĝo. Kaj ne starigu kun Dio alian dion, por ke vi ne estu ĵetita en la Inferon, kulpigita, malakceptita.

Ĉu do via Sinjoro favoris vin per filoj, kaj prenis por Si mem el la anĝeloj virinojn? Vere, vi parolas monstran vorton.

Kaj vere, Ni turnis ĉirkaŭe en ĉi tiu Recitado, por ke ili memoru; sed ĝi pliigas ilin en nenio krom malameco.

Diru: "Se estus dioj kun Li, kiel ili diras, ili estus serĉintaj vojon al la Sinjoro de la Trono."

Gloro al Li, kaj altigita estas Li super tio, kion ili diras, granda altiĝo.

La sep ĉieloj kaj la tero kaj kiu ajn estas en ili gloras Lin. Kaj ne estas afero krom gloras Lian laŭdon, sed vi ne komprenas ilian gloradon. Vere, Li estas Tolerema, Ĉiopardona.

Kaj kiam vi recitas la Recitadon, Ni metas inter vi kaj tiuj, kiuj ne kredas je la Venontaĵo, kaŝitan vualon.

Kaj Ni metas sur iliajn korojn kovrojn por ke ili ne komprenu ĝin, kaj en iliajn orelojn surdecon. Kaj kiam vi mencias vian Sinjoron sole en la Recitado, ili turnas siajn dorsojn en malameco.

Ni scias plej bone per kio ili aŭskultas, kiam ili aŭskultas vin, kaj kiam ili estas en privata konsilado, kiam la maljustuloj diras: "Vi sekvas nenion krom homon ensorĉitan."

Rigardu kiel ili kreas similaĵojn por vi; do ili erarvoje iris kaj ne povas trovi vojon.

Kaj ili diras: "Kiam ni estos ostoj kaj fragmentoj, ĉu ni vere estos levitaj kiel nova kreado?"

Diru: "Estu vi ŝtonoj aŭ fero,

aŭ kreado de tio, kio estas granda en viaj brustoj." Poste ili diros: "Kiu restarigos nin?" Diru: "Tiu, Kiu kreis vin la unuan fojon." Poste ili skuos siajn kapojn al vi kaj diros: "Kiam ĝi estas?" Diru: "Eble ĝi estas proksima."

En la tago kiam Li vokos vin, kaj vi respondos per Lia laŭdo, kaj vi pensos ke vi restis nur malmulte.

Kaj diru al Miaj servantoj ke ili parolu tion, kio estas plej bona. Vere, Satano semas malkonkordon inter ili. Vere, Satano estas al la homo evidenta malamiko.

Via Sinjoro scias vin plej bone. Se Li volas, Li kompatos vin; aŭ se Li volas, Li punos vin. Kaj Ni ne sendis vin kiel gardanton super ili.

Kaj via Sinjoro scias plej bone ĉiujn, kiuj estas en la ĉieloj kaj la tero. Kaj vere, Ni preferis iujn el la profetoj super aliaj, kaj al Davido Ni donis la Psalmojn.

Diru: "Alvoku tiujn, kiujn vi pretendis krom Li. Ili ne posedas la forigon de malbono de vi, nek ian ŝanĝon."

Tiuj, kiujn ili alvokas, serĉas la rimedojn de alproksimiĝo al sia Sinjoro -- kiu el ili estas plej proksima -- kaj ili esperas Lian kompaton kaj timas Lian punon. Vere, la puno de via Sinjoro estas ĉiam timenda.

Kaj ne estas urbo krom ke Ni detruos ĝin antaŭ la Tago de la Releviĝo aŭ punos ĝin per severa puno. Tio estas skribita en la Libro.

Kaj nenio malhelpis Nin sendi signojn krom ke la antaŭaj popoloj neis ilin. Kaj Ni donis al Ŧamud la kamelinon kiel videblan signon, kaj ili maljustagis ŝin. Kaj Ni ne sendas signojn krom por kaŭzi timon.

Kaj kiam Ni diris al vi: "Vere, via Sinjoro ĉirkaŭas la homojn." Kaj Ni faris ne la vizion, kiun Ni montris al vi, krom kiel provon por la homoj, kaj la malbenitan arbon en la Recitado. Kaj Ni avertas ilin, sed ĝi pliigas ilin en nenio krom granda transgresado.

Kaj kiam Ni diris al la anĝeloj: "Kliniĝu antaŭ Adamo," ili kliniĝis, krom Iblis. Li diris: "Ĉu mi kliniĝu antaŭ tiu, kiun Vi kreis el argilo?"

Li diris: "Ĉu Vi vidas ĉi tiun, kiun Vi honoris super mi? Se Vi donas al mi prokraston ĝis la Tago de la Releviĝo, mi certe subigos lian postularon sub mian regadon, krom malmultajn."

Li diris: "Foriru! Kaj kiu ajn el ili sekvas vin -- vere, la Infero estas via rekompenco, ampla rekompenco."

"Kaj ekscitigu kiujn vi povas el ili per via voĉo, kaj ralignu kontraŭ ili viajn rajdistojn kaj viajn piedirantojn, kaj partoprenu kun ili en riĉaĵo kaj infanoj, kaj promesu al ili." Kaj Satano promesas al ili nenion krom iluzion.

"Vere, Miaj servantoj -- vi ne havas aŭtoritaton super ili." Kaj via Sinjoro sufiĉas kiel Gardanto.

Via Sinjoro estas Tiu, Kiu pelas por vi la ŝipojn sur la maro, por ke vi serĉu el Lia favoro. Vere, Li estas al vi Plej Kompatema.

Kaj kiam malbono tuŝas vin sur la maro, ĉiuj kiujn vi alvokas malaperas krom Li. Poste kiam Li savas vin al la lando, vi forturniĝas. Kaj la homo estas ĉiam maldankema.

Ĉu vi do sentas vin sekuraj ke Li ne igos flankon de la tero engluti vin, aŭ sendos kontraŭ vi ŝtormeton? Poste vi ne trovos gardanton por vi.

Aŭ ĉu vi sentas vin sekuraj ke Li ne resendos vin en ĝin duafoje, kaj sendos kontraŭ vin ventegon, kaj dronigos vin pro tio ke vi kaŝis? Poste vi ne trovos advokaton kontraŭ Ni en ĝi.

Kaj vere, Ni honoris la Filojn de Adamo kaj portis ilin sur la lando kaj la maro, kaj provizis ilin per bonaj aferoj, kaj preferis ilin super multaj el tiuj, kiujn Ni kreis, per granda prefero.

En la Tago kiam Ni vokos ĉiujn homojn kun ilia gvidanto; poste kiu ajn estas donita sian libron en sia dekstra mano -- tiuj legos sian libron, kaj ili ne estos maljustatatagataj eĉ fadenete.

Kaj kiu ajn estas blinda en ĉi tiu mondo, li estos blinda en la Venontaĵo, kaj pli erare de la vojo.

Kaj vere ili estis preskaŭ tentintaj vin for de tio, kion Ni malkaŝis al vi, por ke vi fabriku kontraŭ Ni alian ol ĝi; kaj tiam ili estus prenintaj vin kiel amikon.

Kaj se Ni ne estus firmigintaj vin, vi preskaŭ estus inkliniĝinta al ili iomete.

Tiam Ni estus iginta vin gustumi duoblon de vivo kaj duoblon de morto; poste vi ne estus trovinta por vi kontraŭ Ni iun helpanton.

Kaj vere ili estis preskaŭ ektimigintaj vin el la lando, por ke ili forpelu vin de ĝi. Kaj tiam ili ne estus restintaj post vi krom malmulte.

La vojo de tiuj, kiujn Ni sendis antaŭ vi el Niaj senditoj; kaj vi ne trovos en Nia vojo ian ŝanĝon.

Starigu la preĝon de la deklino de la suno ĝis la mallumo de la nokto, kaj la recitadon de la matenruĝo. Vere, la recitado de la matenruĝo estas atestata.

Kaj en la nokto, viglu per ĝi kiel aldona preĝo por vi. Eble via Sinjoro levos vin al laŭdata stacio.

Kaj diru: "Mia Sinjoro, igu min eniri veran eniron kaj igu min eliri veran eliron, kaj donu al mi de Via ĉeesto helpantan aŭtoritaton."

Kaj diru: "La vero venis, kaj la malvero malaperis. Vere, la malvero estas ĉiam destinita malaperi."

Kaj Ni sendas malsupren el la Recitado tion, kio estas sanigo kaj kompato por la kredantoj, kaj ĝi pliigas la maljustulojn en nenio krom perdo.

Kaj kiam Ni donas favoron al la homo, li forturniĝas kaj retiriĝas flanken, kaj kiam malbono tuŝas lin, li estas en malespero.

Diru: "Ĉiu agas laŭ sia propra dispozicio, kaj via Sinjoro scias plej bone kiu estas pli bone gvidata en la vojo."

Kaj ili demandas vin pri la Spirito. Diru: "La Spirito estas el la ordono de mia Sinjoro, kaj vi ricevis el scio nur malmulton."

Kaj se Ni volus, Ni certe forprenus tion, kion Ni malkaŝis al vi; poste vi ne trovus gardanton por vi en ĝi kontraŭ Ni,

krom kompato de via Sinjoro. Vere, Lia favoro sur vi estas granda.

Diru: "Se la homaro kaj la spektroj kolektiĝus kune por produkti la similon de ĉi tiu Recitado, ili ne povus produkti la similon de ĝi, eĉ se ili estus helpantoj unu de la alia."

Kaj vere, Ni turnis ĉirkaŭe por la homoj en ĉi tiu Recitado ĉiuspecan similaĵon, sed la plejmulto de la homoj rifuzas ion krom kaŝi.

Kaj ili diras: "Ni ne kredos vin ĝis vi igos fonton ŝprucegni el la tero por ni,

aŭ vi havas ĝardenon de daktelpalmoj kaj vinberoj, kaj vi igas riverojn ŝpruci en ĝi abunde,

aŭ vi igas la ĉielon fali sur nin pece, kiel vi pretendis, aŭ vi alportas Dion kaj la anĝelojn vizaĝ-al-vizaĝe,

aŭ vi havas domon el oro, aŭ vi supreniras en la ĉielon. Kaj ni ne kredos vian supreniradon ĝis vi alportas malsupren sur ni libron, kiun ni povas legi." Diru: "Gloro al mia Sinjoro! Ĉu mi estas io alia ol mortulo, sendito?"

Kaj nenio malhelpis la homojn kredi kiam la gvidado venis al ili krom ke ili diris: "Ĉu Dio sendis mortulon kiel senditon?"

Diru: "Se estus en la tero anĝeloj marŝantaj en trankvilo, Ni estus sendintaj malsupren sur ilin el la ĉielo anĝelon kiel senditon."

Diru: "Dio sufiĉas kiel atestanto inter mi kaj vi. Vere, Li estas, de Siaj servantoj, Konscia, Vidanta."

Kaj kiun ajn Dio gvidas, li estas la ĝuste gvidata; kaj kiun ajn Li kondukas erarvoje -- vi ne trovos por ili protektantojn krom Li. Kaj Ni kolektos ilin en la Tago de la Releviĝo sur siajn vizaĝojn, blindaj kaj mutaj kaj surdaj. Ilia loĝejo estas la Infero. Kiam ajn ĝi malpliiĝas, Ni pliigas por ili la flamegon.

Tio estas ilia rekompenco ĉar ili kaŝis Niajn signojn kaj diris: "Kiam ni estos ostoj kaj fragmentoj, ĉu ni vere estos levitaj kiel nova kreado?"

Ĉu ili ne vidis ke Dio, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron, kapablas krei la similon de ili? Kaj Li difinis por ili templimpon, en kiu ne estas dubo. Sed la maljustuloj rifuzas ion krom kaŝi.

100

Diru: "Se vi posedus la trezorejojn de la kompato de mia Sinjoro, vi retenus ilin pro timo elspezi. Kaj la homo estas ĉiam avara."

101

Kaj vere, Ni donis al Moseo naŭ klarajn signojn. Do demandu la Filojn de Izraelo, kiam li venis al ili, kaj Faraono diris al li: "Vere, mi konsideras vin, ho Moseo, ensorĉita."

102

Li diris: "Vi bone scias ke neniu sendis ĉi tiujn malsupren krom la Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kiel klarajn pruvojn. Kaj vere, mi konsideras vin, ho Faraono, peronta."

103

Kaj li deziris ektimigi ilin el la lando, do Ni dronigis lin kaj tiujn kun li, ĉiujn kune.

104

Kaj Ni diris post li al la Filoj de Izraelo: "Loĝu en la lando; kaj kiam la promeso de la Lasta venos, Ni alkonduks vin intermiksite."

105

Kaj en vero Ni sendis ĝin malsupren, kaj en vero ĝi malsupreniris. Kaj Ni ne sendis vin krom kiel portanton de bona novaĵo kaj avertanton.

106

Kaj Recitadon, kiun Ni dividis, por ke vi recitu ĝin al la homoj laŭ intervaloj, kaj Ni sendis ĝin malsupren laŭgrade.

107

Diru: "Kredu je ĝi aŭ ne kredu. Vere, tiuj, al kiuj estis donita scio antaŭ ĝi, kiam ĝi estas recitata al ili, falas sur siajn vizaĝojn kliniĝante."

108

Kaj ili diras: "Gloro al nia Sinjoro! Vere, la promeso de nia Sinjoro estas plenumita."

109

Kaj ili falas sur siajn vizaĝojn, plorante, kaj ĝi pliigas ilin en humileco.

110

Diru: "Alvoku Dion, aŭ alvoku la Tutkompateman. Kiun ajn vi alvokas, al Li apartenas la Plej Belaj Nomoj." Kaj ne estu laŭta en via preĝo, nek silenta en ĝi, sed serĉu vojon inter.

111

Kaj diru: "Laŭdo al Dio, Kiu ne prenis filon, kaj Kiu ne havas partneron en suvereneco, kaj Kiu ne havas protektanton el malforteco." Kaj grandigu Lin per ĉia grandigo.

Commentary

Komentoj pri Surao 17 — Al-Isra (La Nokta Vojaĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao komenciĝas per la Nokta Vojaĝo de Muhamado de la Sankta Moskeo al la Plej Fora Moskeo (v.1), tuj sekvata de la dono de la Libro al Moseo (v.2). La du profetoj estas ligitaj: ambaŭ faras noktan vojaĝon for de premado al dia renkontiĝo.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“spektroj” por جِنّ (jinn, v.88)

“Se la homaro kaj la spektroj kolektiĝus kune por produkti la similon de ĉi tiu Recitado…” La vorto “spektroj” konservas la kaŝan kvaliton de la radiko ج-ن-ن (kaŝi). La defio al homoj KAJ spektroj kune estas la plej plena formo de la taḥaddī (literatura defio).

“Recitado” disigita (v.106)

“Recitadon, kiun Ni dividis, por ke vi recitu ĝin al la homoj laŭ intervaloj.” La Recitado preskribas sian propran manieron de ricevo: malrapide, laŭgrade, ne ĉion samtempe.

“sanigo kaj kompato” (v.82)

“Ni sendas malsupren el la Recitado tion, kio estas sanigo kaj kompato por la kredantoj.” La Recitado estas kuracilo, ne leĝaro. Sama bildo kiel en 10:57.

Radik-Trovoj

Radiko س-ر-ي (s-r-y) en v.1 — “portis nokte”

“Gloro al Tiu, Kiu portis Sian servanton nokte” (أَسْرَى). Sama radiko aperas en 20:77 kiam Moseo estas ordonita vojaĝi nokte kun la Izraelidoj. La Nokta Vojaĝo de Muhamado paralelas la noktan eksodon de Moseo.

Radiko س-ب-ح (s-b-ḥ) en vv.1, 44 — “glori”

V.1: “Gloro al Li” (سُبْحَانَ); v.44: “ne estas afero krom gloras Lian laŭdon.” La radiko signifas naĝi, flosi, glori. Ĉia kreado “naĝas” en laŭdo — glorado estas ne homa ago trudita sur la kreo sed la natura movado de ekzisto mem. “Sed vi ne komprenas ilian gloradon” — la limigo estas nia, ne ilia.

Radiko ر-و-ح (r-w-ḥ) en v.85 — “la Spirito”

“La Spirito estas el la ordono de mia Sinjoro.” La Spirito estas difinita ne kiel substanco sed kiel dia ordono. La radiko signifas spiro, vento, spirito, kompato.

La Etika Kodo (vv.23–39)

Vv.23–39 formas koncentritan etikan kodon: adoru nur Dion, honoru gepatrojn, donu al parencoj, ne mortigu infanojn, ne alproksmiĝu al fornikado, ne mortigu maljuste, protektu orfan riĉaĵon, plenumu interligojn, donu plenan mezuron. Ĉi tiu estas la Recitada ekvivalento de la Dek Ordonoj.

Integraj Ligiloj

v.79 “laŭdata stacio” (مَقَامًا مَحْمُودًا) — la radiko ح-م-د (laŭdi) konektas al la nomo Muhammad mem. La laŭdata stacio ESTAS la stacio de tiu kies nomo signifas “laŭdata”
v.88 la taḥaddī ↔ 2:23, 10:38, 11:13: ĉiu surao levas la defion alimaniere
v.60 “la malbenita arbo en la Recitado” — la zaqqūm-arbo kiel kontrasto al la paradiza arbo

Al-Kahf La Kaverno

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Laŭdo al Dio, Kiu sendis malsupren sur Sian servanton la Libron kaj ne metis en ĝin ian tortecon,

rektan, por ke ĝi avertu pri severa puno de Li, kaj donu bonan novaĵon al la kredantoj, kiuj faras virtajn agojn, ke por ili estas bona rekompenco,

loĝante en ĝi eterne,

kaj por ke ĝi avertu tiujn, kiuj diras: "Dio prenis filon."

Ili ne havas scion pri ĝi, nek iliaj patroj. Afliktiga estas la vorto kiu eliras el iliaj buŝoj. Ili parolas nenion krom mensogon.

Do eble vi detruos vin mem en aflikto pro iliaj paŝoj, se ili ne kredas je ĉi tiu rakonto.

Vere, Ni faris tion, kio estas sur la tero, ornamaĵo por ĝi, por ke Ni provu ilin -- kiu el ili estas plej bona en faro.

Kaj vere, Ni faros tion, kio estas sur ĝi, senhera polvo.

Aŭ ĉu vi opinias ke la kunuloj de la Kaverno kaj la Surskribo estis miro inter Niaj signoj?

Kiam la junuloj rifuĝis en la Kaverno kaj diris: "Nia Sinjoro, donu al ni de Via ĉeesto kompaton, kaj preparu por ni en nia afero ĝustan gvidadon."

Poste Ni frapetis sur iliajn orelojn en la Kaverno dum nombro da jaroj.

Poste Ni vekis ilin, por ke Ni sciu kiu el la du partioj pli bone kalkulas la daŭron de ilia restado.

Ni rakontas al vi ilian novaĵon vere. Vere, ili estis junuloj kiuj kredis je sia Sinjoro, kaj Ni pliigis ilin en gvidado.

Kaj Ni fortigis iliajn korojn kiam ili leviĝis kaj diris: "Nia Sinjoro estas la Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero. Neniam ni alvokos iun dion krom Li, ĉar tiam ni estus dirinta eksceson."

"Ĉi tiuj, nia popolo, prenis diojn krom Li. Kial ili ne alportas klaran aŭtoritaton pri ili? Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu inventas mensogon kontraŭ Dio?"

"Kaj kiam vi retiriĝas de ili kaj de tio, kion ili adoras, krom Dio, rifuĝu en la Kaverno; via Sinjoro sternos por vi el Sia kompato kaj preparos por vi el via afero komforton."

Kaj vi vidus la sunon, kiam ĝi leviĝas, inkliniĝantan for de ilia Kaverno dekstre, kaj kiam ĝi subiĝas, preterpasantan ilin maldekstre, dum ili estas en malferma spaco en ĝi. Tio estas el la signoj de Dio. Kiun ajn Dio gvidas, li estas la ĝuste gvidata; kaj kiun ajn Li kondukas erarvoje, vi ne trovos por li gvidantan patronon.

Kaj vi supozus ilin vekaj, tamen ili dormis. Kaj Ni turnis ilin dekstre kaj maldekstre, kaj ilia hundo etendanta siajn du antaŭajn krurojn ĉe la sojlo. Se vi estus trovinta ilin, vi estus forturniĝinta de ili fuĝe kaj estus plenigita de teruro pri ili.

Kaj tiel Ni vekis ilin, por ke ili demandu unu la alian inter si. Parolanto inter ili diris: "Kiom longe vi restis?" Ili diris: "Ni restis tagon, aŭ parton de tago." Ili diris: "Via Sinjoro scias plej bone kiom longe vi restis. Do sendu unu el vi kun ĉi tiu arĝenta monero via al la urbo, kaj li rigardu kiu manĝaĵo estas plej pura, kaj li alportu al vi provizon de ĝi, kaj li estu ĝentila, kaj li ne sciigu iun pri vi."

"Vere, se ili ekscius pri vi, ili ŝtonmortigus vin aŭ devigus vin reen en ilian kredon, kaj tiam vi neniam prosperus."

Kaj tiel Ni malkaŝis ilin, por ke ili sciu ke la promeso de Dio estas vera, kaj ke la Horo -- ne estas dubo en ĝi. Kiam ili disputis inter si ilian aferon, ili diris: "Konstruu super ili strukturon." Ilia Sinjoro scias plej bone pri ili. Tiuj, kiuj superregis en ilia afero, diris: "Ni certe levos super ili preĝejon."

Ili diros: "Tri, la kvara el ili ilia hundo." Kaj ili diros: "Kvin, la sesa el ili ilia hundo" -- divenante pri la nevidebla. Kaj ili diros: "Sep, kaj la oka el ili ilia hundo." Diru: "Mia Sinjoro scias plej bone ilian nombron. Neniu konas ilin krom malmultaj." Do ne disputu pri ili krom per ekstera disputo, kaj ne serĉu decidon pri ili de iu el ili.

Kaj ne diru pri io: "Vere, mi faros tion morgaŭ,"

krom ke Dio volu. Kaj memoru vian Sinjoron kiam vi forgesas, kaj diru: "Eble mia Sinjoro gvidos min al tio, kio estas pli proksima ol ĉi tio en ĝusta direkto."

Kaj ili restis en sia Kaverno tricent jarojn, kaj aldonis naŭ.

Diru: "Dio scias plej bone kiom longe ili restis. Lia estas la nevidebla de la ĉieloj kaj la tero. Kiel bone Li vidas kaj aŭdas! Ili ne havas patronon krom Li, kaj Li ne dividas Sian juĝon kun iu."

Kaj recitu tion, kio estas malkaŝita al vi de la Libro de via Sinjoro. Ne estas ŝanĝanto de Liaj vortoj, kaj vi ne trovos rifuĝejon krom Li.

Kaj estu pacienta kun tiuj, kiuj alvokas sian Sinjoron matene kaj vespere, dezirante Lian Vizaĝon. Kaj ne lasu viajn okulojn preterpasi ilin, dezirante la ornamaĵon de la vivo de ĉi tiu mondo. Kaj ne obeu tiun, kies koron Ni faris senatenta pri Nia memoro, kaj kiu sekvas sian propran deziron, kaj kies afero estas ĉiam en eksceso.

Kaj diru: "La vero estas de via Sinjoro. Do kiu ajn volas, li kredu; kaj kiu ajn volas, li kaŝu." Vere, Ni preparis por la maljustuloj Fajron, kies baldakeno ĉirkaŭas ilin. Kaj se ili krias por helpo, ili estos helpataj per akvo kiel fandita kupro kiu skaldas la vizaĝojn. Mizera la trinkaĵo, kaj malbona la ripozejo!

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- vere, Ni ne perdas la rekompencon de iu, kiu bonfaras.

Tiuj -- por ili estas Ĝardenoj de Edeno, sub kiuj riveroj fluas. Ili estos ornamitaj tie per oraj ĉirkaŭbrakigoj kaj portos verdajn vestojn el fina silko kaj peza brokato, kuŝante tie sur kuŝejoj. Bonega la rekompenco, kaj bela la ripozejo!

Kaj prezentu al ili parabolon: du viroj -- Ni faris por unu el ili du ĝardenojn de vinberoj, kaj Ni ĉirkaŭis ilin per daktelpalmoj, kaj Ni metis inter ilin kulturterenon.

Ĉiu el la du ĝardenoj donis sian frukton kaj maltrafis nenion de ĝi. Kaj Ni igis riveron ŝprucegi inter ili.

Kaj li havis frukton. Do li diris al sia kunulo, dum li konversaciis kun li: "Mi estas pli granda ol vi en riĉaĵo kaj pli potenca en nombro."

Kaj li eniris sian ĝardenon, maljustagante kontraŭ sia propra animo. Li diris: "Mi ne pensas ke ĉi tio iam pereos."

"Kaj mi ne pensas ke la Horo venas. Kaj eĉ se mi estas revenita al mia Sinjoro, mi certe trovos pli bonan ol ĉi tio kiel revenon."

Lia kunulo diris al li, dum li konversaciis kun li: "Ĉu vi kaŝis Tiun, Kiu kreis vin el polvo, poste el guto, poste formis vin kiel viron?"

"Sed pri mi -- Li estas Dio, mia Sinjoro, kaj mi ne asocias kun mia Sinjoro iun."

"Kaj kial, kiam vi eniris vian ĝardenon, vi ne diris: 'Kion Dio volas! Ne estas potenco krom en Dio'? Se vi vidas min kiel malpli ol vi en riĉaĵo kaj infanoj,

eble mia Sinjoro donos al mi pli bonan ol via ĝardeno, kaj sendos sur ĝin kalkuladon el la ĉielo, tiel ke ĝi fariĝos senhera glitiga tero,

aŭ ĝia akvo enfundiĝos en la tero, tiel ke vi neniam povos elserĉi ĝin."

Kaj lia frukto estis ĉirkaŭita, kaj li komencis tordmanigi pro tio, kion li elspezis sur ĝi, dum ĝi kuŝis falinta sur siaj spaliroj, kaj li diris: "Ho, se mi ne estus asociinta kun mia Sinjoro iun!"

Kaj ne estis por li kompanio por helpi lin krom Dio, nek li povis helpi sin mem.

Tie la patronado apartenas al Dio, la Vera. Li estas plej bona en rekompenco kaj plej bona en rezulto.

Kaj prezentu al ili la parabolon de la vivo de ĉi tiu mondo: kiel akvo, kiun Ni sendas malsupren el la ĉielo, kaj la vegetaĵaro de la tero miksiĝas kun ĝi, poste ĝi fariĝas seka stoplaro, kiun la ventoj disĵetas. Kaj Dio estas ĉiam super ĉio potenca.

Riĉaĵo kaj infanoj estas la ornamaĵo de la vivo de ĉi tiu mondo. Sed la daŭraj bonaj faroj estas pli bonaj ĉe via Sinjoro en rekompenco kaj pli bonaj en espero.

Kaj en la Tago kiam Ni movos la montojn, kaj vi vidos la teron nudita, kaj Ni kolektos ilin kaj lasos neniun el ili,

kaj ili estos prezentitaj antaŭ vian Sinjoron en vicoj: "Vi venis al Ni kiel Ni kreis vin la unuan fojon. Ho ne, vi pretendis ke Ni neniam difinus por vi rendevuon."

Kaj la Libro estos prezentita, kaj vi vidos la pekulojn timantajn pri tio, kio estas en ĝi, kaj ili diros: "Ve al ni! Kio okazas al ĉi tiu Libro ke ĝi lasas nek malgrandan aferon nek grandan aferon krom ke ĝi kalkulas ĝin?" Kaj ili trovos tion, kion ili faris, ĉeestanta antaŭ ili. Kaj via Sinjoro ne maljustas kontraŭ iu.

Kaj kiam Ni diris al la anĝeloj: "Kliniĝu antaŭ Adamo," kaj ili kliniĝis, krom Iblis -- li estis el la nevideblaj estaĵoj, kaj li ribelis kontraŭ la ordono de sia Sinjoro. Ĉu vi do prenos lin kaj lian idaron kiel patronojn krom Mi, dum ili estas al vi malamiko? Mizera por la maljustuloj estas la interŝanĝo!

Mi ne faris ilin atestantoj de la kreado de la ĉieloj kaj la tero, nek de la kreado de si mem, kaj Mi ne prenus tiujn, kiuj kondukas erarvoje, kiel subtenon.

Kaj en la Tago Li diros: "Alvoku Miajn partnerojn, kiujn vi pretendis," kaj ili alvokos ilin, sed ili ne respondos ilin. Kaj Ni metos inter ili golfon de perdiĝo.

Kaj la pekuloj vidos la Fajron kaj supozos ke ili estas preskaŭ falontaj en ĝin, kaj ili ne trovos eskapon de ĝi.

Kaj vere, Ni prezentis en ĉi tiu Recitado por la homoj ĉiuspecan parabolon. Sed la homo estas, pli ol io, donita al disputado.

Kaj nenio malhelpas la homojn kredi, kiam la gvidado venas al ili, kaj peti pardonon de sia Sinjoro, krom ke la vojo de la antikvuloj venu sur ilin, aŭ la puno venu sur ilin vizaĝ-al-vizaĝe.

Kaj Ni ne sendas la senditojn krom kiel portantojn de bona novaĵo kaj avertantojn. Kaj tiuj, kiuj kaŝis, disputas per malvero, por ke ili refutu per ĝi la veron. Kaj ili prenis Miajn signojn kaj tion, pri kio ili estis avertitaj, por moko.

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu estas memorigata pri la signoj de sia Sinjoro kaj forturniĝas de ili kaj forgesas tion, kion liaj manoj antaŭensendis? Vere, Ni metis sur iliajn korojn kovrojn por ke ili ne komprenu ĝin, kaj en iliajn orelojn pezaĵon. Kaj se vi vokas ilin al la gvidado, ili neniam estos gviditaj.

Kaj via Sinjoro estas la Ĉiopardona, plena de kompato. Se Li punus ilin pro tio, kion ili gajnis, Li rapidigus por ili la punon. Ho ne, por ili estas difinita tempo de kiu ili ne trovos rifuĝejon.

Kaj tiuj urboj -- Ni detruis ilin kiam ili maljustagis, kaj Ni difinis por ilia detruo rendevuon.

Kaj kiam Moseo diris al sia juna kunulo: "Mi ne ĉesos ĝis mi atingos la kunfluon de la du maroj, aŭ mi iros plu dum epokoj."

Kaj kiam ili atingis la kunfluon inter ili, ili forgesis sian fiŝon, kaj ĝi prenis sian vojon en la maron, forborantan.

Kaj kiam ili estis pasintaj preter, li diris al sia juna kunulo: "Alportu al ni nian matenan manĝon; ni vere trafis laciĝon de ĉi tiu vojaĝo."

Li diris: "Ĉu vi vidis? Kiam ni rifuĝis ĉe la roko, vere, mi forgesis la fiŝon -- kaj nenio igis min forgesi ĝin krom la Kontraŭulo -- por ke mi menciu ĝin. Kaj ĝi prenis sian vojon en la maron mirinde."

Li diris: "Tion ni serĉis!" Do ili reiris, sekvante siajn paŝojn.

Kaj ili trovis servanton el Niaj servantoj, al kiu Ni estis donintaj kompaton de Nia ĉeesto kaj instruis al li scion de Nia propra.

Moseo diris al li: "Ĉu mi sekvu vin, por ke vi instruu min el tio, kion vi estas instruita pri ĝusta gvidado?"

Li diris: "Vere, vi ne povas toleri kun mi pacience."

"Kaj kiel vi povas esti pacienta pri tio, kion vi ne ĉirkaŭprenas per konscieco?"

Li diris: "Vi trovos min, se Dio volas, pacienta, kaj mi ne malobeos vin en iu afero."

Li diris: "Se vi do sekvas min, ne demandu min pri io ĝis mi mencios ĝin al vi."

Do ili ekiris, ĝis kiam ili enŝipiĝis, li faris truon en ĝi. Li diris: "Ĉu vi faris truon en ĝi por dronigi ĝiajn homojn? Vi faris teruran aferon!"

Li diris: "Ĉu mi ne diris ke vi ne povos toleri kun mi pacience?"

Li diris: "Ne riproĉu min pro tio, kion mi forgesis, kaj ne trudu sur mi malfacilecon en mia afero."

Do ili ekiris, ĝis kiam ili renkontis junulon, li mortigis lin. Li diris: "Ĉu vi mortigis puran animon sen animo? Vi faris teruran aferon!"

Li diris: "Ĉu mi ne diris al vi ke vi ne povas toleri kun mi pacience?"

Li diris: "Se mi demandas vin pri io post ĉi tio, ne tenu min kiel kunulon. Vi ricevis de mi senkulpigon."

Do ili ekiris, ĝis kiam ili venis al la popolo de urbo, ili petis ĝiajn homojn pri manĝo, sed ili rifuzis montri al ili gastecon. Kaj ili trovis en ĝi muron preskaŭ disfalantan, kaj li riparis ĝin. Li diris: "Se vi estus dezirinta, vi estus povinta preni pagon por ĝi."

Li diris: "Ĉi tio estas la disiĝo inter mi kaj vi. Mi informos vin pri la interpretado de tio, kion vi ne povis toleri pacience."

"Pri la ŝipo, ĝi apartenis al malriĉaj homoj kiuj laboris sur la maro, kaj mi volis difekti ĝin, ĉar malantaŭ ili estis reĝo kiu kaptis ĉiun ŝipon perforte."

"Kaj pri la junulo, liaj gepatroj estis kredantoj, kaj ni timis ke li ŝarĝu ilin per transgresado kaj kaŝado."

"Do ni deziris ke ilia Sinjoro donu al ili anstataŭe iun pli bonan ol li en pureco kaj pli proksiman en tendreco."

"Kaj pri la muro, ĝi apartenis al du orfaj junuloj en la urbo, kaj sub ĝi estis trezoro apartenanta al ili, kaj ilia patro estis virta. Do via Sinjoro deziris ke ili atingu sian maturecon kaj eltiru sian trezoron, kiel kompato de via Sinjoro. Kaj mi ne faris ĝin laŭ mia propra ordono. Tio estas la interpretado de tio, kion vi ne povis toleri pacience."

Kaj ili demandas vin pri Dul-Karnejn. Diru: "Mi recitos al vi mencion pri li."

Vere, Ni instalis lin en la tero, kaj Ni donis al li el ĉio rimedojn.

Do li sekvis rimedon,

ĝis kiam li atingis la subirlokon de la suno, li trovis ĝin subirantan en malhela fonto, kaj li trovis apud ĝi popolon. Ni diris: "Ho Dul-Karnejn, aŭ vi punos, aŭ vi prenos inter ili bonan vojon."

Li diris: "Pri tiu, kiu maljustagas, ni punos lin; poste li estos revenita al sia Sinjoro, kaj Li punos lin per terura puno."

"Sed pri tiu, kiu kredas kaj faras virtajn agojn, por li estas la plej bela rekompenco, kaj ni parolos al li facilon el nia ordono."

Poste li sekvis rimedon,

ĝis kiam li atingis la leviĝlokon de la suno, li trovis ĝin leviĝantan super popolo, por kiu Ni ne faris kontraŭ ĝi iun ŝirmilon.

Tiel estis. Kaj Ni ĉirkaŭprenis per konscieco tion, kio estis kun li.

Poste li sekvis rimedon,

ĝis kiam li atingis la lokon inter la du barieroj, li trovis ĉi-flanke de ili popolon, kiu apenaŭ povis kompreni vorton.

Ili diris: "Ho Dul-Karnejn, vere Gog kaj Magog kaŭzas korupton en la tero. Ĉu ni atribuu al vi imposton, por ke vi starigu inter ni kaj ili barieron?"

Li diris: "Tio, en kio mia Sinjoro instalis min, estas pli bona. Do helpu min per forto, kaj mi starigos inter vi kaj ili remparon."

"Alportu al mi blokojn de fero." Ĝis kiam li egaligis inter la du klifoj, li diris: "Blovu!" Ĝis kiam li faris ĝin fajro, li diris: "Alportu al mi, por ke mi verŝu sur ĝin fanditan kupron."

Do ili ne povis superi ĝin, nek ili povis trapiki ĝin.

Li diris: "Ĉi tio estas kompato de mia Sinjoro. Sed kiam la promeso de mia Sinjoro venos, Li egaligos ĝin kun la tero. Kaj la promeso de mia Sinjoro estas ĉiam vera."

Kaj Ni lasos iujn el ili en tiu Tago ondante super aliaj. Kaj la trumpeto estos blovita, kaj Ni kolektos ilin ĉiujn kune.

100

Kaj Ni prezentos la Inferon en tiu Tago por tiuj, kiuj kaŝis, prezenton,

101

tiuj, kies okuloj estis en kovrilo de Mia memoro, kaj kiuj ne povis aŭdi.

102

Ĉu tiuj, kiuj kaŝis, supozas ke ili povas preni Miajn servantojn kiel patronojn krom Mi? Vere, Ni preparis la Inferon por tiuj, kiuj kaŝas, kiel bonvenon.

103

Diru: "Ĉu Ni informu vin pri la plej grandaj perdantoj en faroj?"

104

"Tiuj, kies klopodado erarvoje iris en la vivo de ĉi tiu mondo, dum ili supozas ke ili bone faras."

105

Tiuj estas tiuj, kiuj kaŝis la signojn de sia Sinjoro kaj Lian renkonton, do iliaj faroj estas vanaj, kaj Ni ne atribuos al ili en la Tago de la Releviĝo iun pezon.

106

Tio estas ilia rekompenco -- la Infero -- pro tio ke ili kaŝis kaj prenis Miajn signojn kaj Miajn senditojn por moko.

107

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- por ili estas la Ĝardenoj de la Paradizo kiel bonveno,

108

loĝante en ili, ne dezirante forigon de ili.

109

Diru: "Se la maro estus inko por la vortoj de mia Sinjoro, la maro estus elĉerpita antaŭ ol la vortoj de mia Sinjoro estus elĉerpitaj, eĉ se ni alportus la similon de ĝi kiel provizon."

110

Diru: "Mi estas nur mortulo kiel vi. Estas malkaŝite al mi ke via Dio estas Unu Dio. Do kiu ajn esperas la renkonton kun sia Sinjoro, li faru virtajn agojn kaj ne asociu iun en la adorado de sia Sinjoro."

Commentary

Komentoj pri Surao 18 — Al-Kahf (La Kaverno)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Strukturita ĉirkaŭ kvar paraboloj — la Dormantoj de la Kaverno, la Du Ĝardenoj, Ĥiḍr kaj Moseo, kaj Dul-Qarnayn — ĉiu ilustrante kaŝitan saĝon kiu kontraŭdiras surfacajn aperaĵojn. La surao estas meditado pri la ẓāhir/bāṭin (aperanta/kaŝita) dualeco.

Ĉefaj Radik-Trovoj

Radiko خ-ض-ر (kh-ḍ-r): La Freŝulo / Ĥiḍr (vv.60–82)

La radiko signifas freŝa, viva, humida, novkreskinta. Al-Ĥiḍr estas “la Freŝulo” — estaĵo de kaŝita, viva saĝo kiu ne sekiĝas. Konektas al 55:76, kie la kusenoj de la kaŝitaj Regnoj estas خُضْر (freŝaj). La paradiza freŝeco kaj la saĝo de Ĥiḍr estas la sama radika realo.

Radiko ج-ن-ن: Kaŝitaj estaĵoj kaj kaŝitaj regnoj

La Kaverno mem funkcias kiel ĝana (جنة) — kaŝita loko de kaŝo kaj protekto. La junuloj eniras kaŝon (la Kaverno) kaj eliras en malkaŝon (sia vekiĝo). La movado de kaŝita al manifesta estas la mastra ŝablono de la surao.

La Tri Provoj de Ĥiḍr

Ĉiu rivelas: la bāṭin estas kompato; la ẓāhir estas konfuzo.

La ŝipo (v.71, 79): difekti ĝin savas ĝin de reĝo kiu kaptas ŝipojn
La junulo (v.74, 80–81): la gepatroj ricevos “pli proksiman en tenero” (أقرب رحمة) — radiko ر-ح-م konektante al الرحمن
La muro (v.77, 82): ripari la muron protektas orfan trezoron

v.29: Libereco de Kredo

“La vero estas de via Sinjoro. Kiu volas, kredu; kiu volas, kaŝu.” La plej forta deklaro de spirita libereco — sekvata tuj de la konsekvencoj de elekto.

v.109: La Senfino de Diaj Vortoj

“Se la maro estus inko por la vortoj de mia Sinjoro, la maro elĉerpiĝus antaŭ ol elĉerpiĝus la vortoj.” Konektas al 55:1–4: Dio instruas la Recitadon, kreas la homon, instruas la Esprimon.

Integraj Ligiloj

La Kaverno kiel ĝana ↔ 55:46–78: ambaŭ kaŝitaj spacoj kie spirita realo konserviĝas
v.60 kunfluejo de la du maroj ↔ 55:19–20: la renkontiĝo de du korpoj kiel loko de kaŝita scio
v.29 libereco de kredo ↔ 2:256 “neniu devigo en religio”: Al-Kahf statas la principon kun severa klareco

Marjam Maria

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kaf, Ha, Ja, 'Ajn, Sad.

Mencio pri la kompato de via Sinjoro al Sia servanto Zeĥarija,

kiam li alvokis sian Sinjoron per sekreta alvoko.

Li diris: "Mia Sinjoro, vere la osto en mi malfortiĝis, kaj mia kapo flamas per grizaj haroj, kaj mi neniam estis en mia preĝo al Vi, mia Sinjoro, senbenita.

Kaj vere, mi timas miajn parencojn post mi, kaj mia edzino estas senfrukta. Do donu al mi de Via ĉeesto heredanton,

kiu heredos de mi kaj heredos de la Domo de Jakobo. Kaj faru lin, mia Sinjoro, plaĉanta."

"Ho Zeĥarija, vere Ni donas al vi bonan novaĵon pri knabo kies nomo estas Jaĥja. Ni ne atribuis al li iun samnomanton antaŭe."

Li diris: "Mia Sinjoro, kiel mi havos knabon kiam mia edzino estas senfrukta, kaj mi atingis en maljuneco staton de kadukeco?"

Li diris: "Tiel ĝi estas." Via Sinjoro diras: "Ĝi estas facila por Mi, kaj vere Mi kreis vin antaŭe, kiam vi estis nenio."

Li diris: "Mia Sinjoro, difinu por mi signon." Li diris: "Via signo estas ke vi ne parolos al la homoj dum tri noktoj, estante sana."

Do li eliris al sia popolo el la sanktejon, kaj li signifis al ili: "Gloru matene kaj vespere."

"Ho Jaĥja, prenu la Libron forte." Kaj Ni donis al li juĝon dum ankoraŭ infano,

kaj tendecon de Nia ĉeesto kaj purecon, kaj li estis ĉiam Diotimanta,

kaj deva al siaj gepatroj, kaj li ne estis tirano, malobea.

Kaj paco estu sur li la tagon kiam li naskiĝis, kaj la tagon kiam li mortos, kaj la tagon kiam li estos levita viva.

Kaj menciu en la Libro Marion, kiam ŝi retiriĝis de sia popolo al orienta loko,

kaj ŝi prenis vualon aparte de ili. Poste Ni sendis al ŝi Nian Spiriton, kaj ĝi aperis antaŭ ŝi kiel viro sen difekto.

Ŝi diris: "Vere, mi rifuĝas ĉe la Tutkompatema kontraŭ vi, se vi estas Diotimanta."

Li diris: "Mi estas nur la sendito de via Sinjoro, por ke mi donu al vi puran knabon."

Ŝi diris: "Kiel mi havos knabon kiam neniu viro tuŝis min, nek mi estis neĉasta?"

Li diris: "Tiel ĝi estas." Via Sinjoro diras: "Ĝi estas facila por Mi, kaj por ke Ni faru lin signo al la homoj kaj kompato de Ni. Kaj ĝi estas afero dekretita."

Do ŝi gravediĝis pri li, kaj ŝi retiriĝis kun li al malproksima loko.

Kaj la akuŝodoloroj pelis ŝin al la trunko de la palmo. Ŝi diris: "Ho, se mi estus mortinta antaŭ ĉi tio kaj estus afero forgita, tute forgita!"

Poste li vokis al ŝi de sub ŝi: "Ne afliktiĝu; via Sinjoro metis sub vin rivereton.

Kaj skuu al vi la trunkon de la palmo; ĝi falos sur vin freŝajn daktilojn, maturajn.

Do manĝu kaj trinku kaj trankviligu vian okulon. Kaj se vi vidas iun mortulon, diru: 'Vere, mi votodonis al la Tutkompatema faston, kaj mi ne parolos hodiaŭ al iu homo.'"

Poste ŝi alportis lin al sia popolo, portante lin. Ili diris: "Ho Maria, vi faris neatenditan aferon!

Ho fratino de Aarono! Via patro ne estis viro de malvirto, nek via patrino neĉasta."

Poste ŝi montris al li. Ili diris: "Kiel ni parolu al tiu, kiu estas en la lulilo, infano?"

Li diris: "Vere, mi estas la servanto de Dio. Li donis al mi la Libron kaj faris min profeto.

Kaj Li faris min benita kie ajn mi estas, kaj ŝargis min per preĝo kaj almozdonado tiel longe kiel mi vivas,

kaj deva al mia patrino, kaj Li ne faris min tirano, mizera.

Kaj paco estu sur mi la tagon kiam mi naskiĝis, kaj la tagon kiam mi mortos, kaj la tagon kiam mi estos levita viva."

Tio estas Jesuo filo de Maria -- la vorto de vero, pri kiu ili disputas.

Ne estas por Dio ke Li prenu filon. Gloro al Li! Kiam Li dekretas aferon, Li nur diras al ĝi: "Estu!" kaj ĝi estas.

"Kaj vere, Dio estas mia Sinjoro kaj via Sinjoro, do adoru Lin. Ĉi tio estas rekta vojo."

Poste la fakcioj malkonsentis inter si. Do ve al tiuj, kiuj kaŝis, de la atestado de tremenda Tago.

Kiel bone ili aŭdos kaj kiel bone ili vidos en la Tago kiam ili venos al Ni! Sed la maljustuloj hodiaŭ estas en evidenta eraro.

Kaj avertu ilin pri la Tago de la Angoro, kiam la afero estos dekretita, dum ili estas en senatenteco kaj ili ne kredas.

Vere, estas Ni kiuj heredas la teron kaj ĉiujn kiuj estas sur ĝi, kaj al Ni ili estos revenigataj.

Kaj menciu en la Libro Abrahamon. Vere, li estis viro de vero, profeto.

Kiam li diris al sia patro: "Ho mia patro, kial vi adoras tion, kio ne aŭdas nek vidas nek profitigas vin per io?

Ho mia patro, vere venis al mi el scio tio, kio ne venis al vi. Do sekvu min; mi gvidos vin al ebena vojo.

Ho mia patro, ne adoru la Kontraŭulon. Vere, la Kontraŭulo estas ĉiam al la Tutkompatema malobea.

Ho mia patro, vere mi timas ke puno de la Tutkompatema trafos vin, tiel ke vi fariĝos patrono de la Kontraŭulo."

Li diris: "Ĉu vi forturniĝas de miaj dioj, ho Abraham? Se vi ne ĉesas, mi certe ŝtonmortigos vin. Do foriru de mi por longa tempo."

Li diris: "Paco estu sur vi. Mi petos pardonon por vi de mia Sinjoro. Vere, Li estas ĉiam graca al mi.

Kaj mi retiriĝos de vi kaj de tio, kion vi alvokas krom Dio, kaj mi alvokos mian Sinjoron. Eble mi ne estos, en mia preĝo al mia Sinjoro, senbenita."

Do kiam li retiriĝis de ili kaj de tio, kion ili adoris krom Dio, Ni donis al li Isaakon kaj Jakobon, kaj ĉiun Ni faris profeto.

Kaj Ni donis al ili el Nia kompato, kaj Ni atribuis al ili lingvon de vero, altigitan.

Kaj menciu en la Libro Moseon. Vere, li estis farinta sincera, kaj li estis sendito, profeto.

Kaj Ni vokis lin de la dekstra flanko de la Monto, kaj alproksimigis lin en komunio.

Kaj Ni donis al li el Nia kompato lian fraton Aaronon, profeton.

Kaj menciu en la Libro Ismaêlon. Vere, li estis vera en sia promeso, kaj li estis sendito, profeto.

Kaj li kutimis ordoni al sia domanaro preĝon kaj almozdonadon, kaj li estis plaĉanta antaŭ sia Sinjoro.

Kaj menciu en la Libro Idrison. Vere, li estis viro de vero, profeto.

Kaj Ni levis lin al alta stacio.

Tiuj estas tiuj, sur kiujn Dio donis Sian benon, el la profetoj, el la idaro de Adamo, kaj el tiuj, kiujn Ni portis kun Noa, kaj el la idaro de Abraham kaj Izraelo, kaj el tiuj, kiujn Ni gvidis kaj elektis. Kiam la signoj de la Tutkompatema estis recitataj al ili, ili falis kliniĝante kaj plorante.

Poste sekvis post ili sekvo kiu neglektis la preĝon kaj sekvis la dezirojn. Do ili renkontos la pereon,

krom tiu, kiu pentas kaj kredas kaj faras virtajn agojn. Tiuj eniros la Ĝardenon kaj ne estos maljustagataj per io --

Ĝardenoj de Edeno, kiujn la Tutkompatema promesis al Siaj servantoj en la nevidebla. Vere, Lia promeso estas ĉiam plenumita.

Ili aŭdos tie nenian vantaĵon, sed nur pacon. Kaj ili havos sian provizon tie matene kaj vespere.

Tio estas la Ĝardeno, kiun Ni donas kiel heredaĵon al tiuj el Niaj servantoj, kiuj estas Diotimantaj.

"Kaj ni malsupreniĝas nur laŭ la ordono de via Sinjoro. Lia estas tio, kio estas antaŭ ni kaj tio, kio estas malantaŭ ni kaj tio, kio estas inter tio. Kaj via Sinjoro neniam forgesas."

Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kaj tio, kio estas inter ili. Do adoru Lin kaj estu persista en Lia adorado. Ĉu vi konas iun, kiu estas Lia samnomanto?

Kaj la homo diras: "Kiam mi estas morta, ĉu mi vere estos elportita viva?"

Ĉu la homo ne memoras ke Ni kreis lin antaŭe, kiam li estis nenio?

Do je via Sinjoro, Ni certe kolektos ilin kaj la kontraŭulojn, poste Ni certe alkonduks ilin ĉirkaŭ la Inferon sur siaj genuoj.

Poste Ni certe eltiros el ĉiu sekto kiu ajn el ili estis plej insolenta al la Tutkompatema.

Poste vere Ni plej bone scias tiujn, kiuj plej meritas bruli en ĝi.

Kaj ne estas el vi krom ke pasos ĝin. Tio estas sur via Sinjoro dekreto determinita.

Poste Ni savos tiujn, kiuj estis Diotimantaj, kaj Ni lasos la maljustulojn en ĝi sur siaj genuoj.

Kaj kiam Niaj klaraj signoj estas recitataj al ili, tiuj, kiuj kaŝis, diras al tiuj, kiuj kredas: "Kiu el la du partioj estas pli bona en stacio kaj pli bela en kunveno?"

Kaj kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, kiuj estis pli belaj en posedaĵoj kaj en ekstera aspekto!

Diru: "Kiu ajn estas en eraro, la Tutkompatema etendu por li etendon, ĝis, kiam ili vidos tion, kio estas promesita al ili -- ĉu la punon aŭ la Horon -- tiam ili ekscios kiu estas en pli malbona stacio kaj pli malforta en fortoj."

Kaj Dio pliigas tiujn, kiuj estas gviditaj, en gvidado. Kaj la daŭraj bonaj faroj estas pli bonaj ĉe via Sinjoro en rekompenco kaj pli bonaj en reveno.

Ĉu vi vidis tiun, kiu kaŝis Niajn signojn kaj diras: "Mi certe estos donita riĉaĵon kaj infanojn"?

Ĉu li penetris la nevideblan, aŭ ĉu li prenis kun la Tutkompatema interligon?

Ho ne! Ni skribos tion, kion li diras, kaj Ni etendos por li el la puno etendon.

Kaj Ni heredos de li tion, kion li diras, kaj li venos al Ni sola.

Kaj ili prenis diojn krom Dio, por ke ili estu al ili fonto de potenco.

Ho ne! Ili neos ilian adoradon kaj estos kontraŭ ili kontraŭuloj.

Ĉu vi ne vidas ke Ni sendis la kontraŭulojn sur tiujn, kiuj kaŝas, incitante ilin per incitado?

Do ne rapidu kontraŭ ili. Ni nur kalkulas por ili kalkuladon.

En la Tago kiam Ni kolektos la Diotimantojn al la Tutkompatema kiel delegacion,

kaj Ni pelos la pekulojn al la Infero kiel grego al akvo,

ili ne posedos peranton, krom tiu, kiu prenis kun la Tutkompatema interligon.

Kaj ili diras: "La Tutkompatema prenis filon."

Vi vere elmetis aferon plej monstran,

pro kiu la ĉieloj preskaŭ fendiĝas kaj la tero disiĝas kaj la montoj falas en ruinon,

ke ili atribuas al la Tutkompatema filon.

Kaj ne konvenas al la Tutkompatema ke Li prenu filon.

Neniu estas en la ĉieloj kaj la tero krom venas al la Tutkompatema kiel servanto.

Li vere kalkulis ilin kaj nombris ilin per nombrado.

Kaj ĉiu el ili venos al Li en la Tago de la Releviĝo, sola.

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- la Tutkompatema difinos por ili amon.

Do Ni nur faciligis ĝin per via lingvo, por ke vi portu per ĝi bonan novaĵon al la Diotimantoj kaj avertu per ĝi disputeman popolon.

Kaj kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili! Ĉu vi perceptas iun el ili, aŭ aŭdas de ili eĉ flustraĵon?

Commentary

Komentoj pri Surao 19 — Maryam (Maria)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej intima surao de la Recitado — ĝia emocia registro estas persona, familia, tenera. Ĝi malfermas per la flustrita preĝo de Zeĥarja kaj moviĝas tra serio de nask-rakontoj. La vorto الرحمن aperas dek ses fojojn — pli ol en iu ajn alia surao krom Ar-Raḥmān (55) mem.

Ĉefaj Radik-Trovoj

Radiko ر-ح-م: Kompato kiel Spino

La radiko ر-ح-م generas ambaŭ رحمة (raḥma, kompato) kaj رَحِم (raḥim, utero). Kompato kaj utero dividas sian lingvan originon. Surao 19, centrita sur la utero de Maria, estas samtempe surao pri Dia kompato korpe manifestita.

Arko: kompato → utero → nasko → profetoj → amo (v.96: “la Tute-Kompatema difinos por ili amon”).

v.30: “Mi estas la servanto de Dio”

La unuaj vortoj de Jesuo el la lulilo: إني عبد الله. Antaŭ profeteco, antaŭ mirakloj — servanteco. La vorto عبد estas la sama uzita por Muḥammad (18:1). Servanteco estas la komuna stacio de ĉiuj profetoj.

vv.88–92: La Kosma Rompiĝo

La aserto ke Dio “prenis filon” (radiko و-ل-د) ekigas la plej perfortan bildaron de la surao: la ĉieloj preskaŭ disŝiriĝas, la tero fendiĝas, la montoj falas. La surao kiu plej tenere priskribas homan naskon plej perforte malakceptas la metaforan etendon de nasko al Dio.

v.25: Freŝaj daktiloj (جنيّ)

La vorto جنيّ (matura/rikolto-preta) eĥas la ج-ن-ن radikon: la frukto de la kaŝitaĵo farita preta. Konektas al 55:54 kie “la rikolto (جنى) de la du kaŝitaj Regnoj estas proksima.”

Integraj Ligiloj

الرحمن en Maryam ↔ Surao 55: la persona, intima vizaĝo de kompato (nasko, profeta zorgado) kontraŭ la kosma vizaĝo (kreado, la kaŝitaj Regnoj)
v.30 “servanto de Dio” ↔ 5:116–117: la sama kristologia pozicio tra suraoj
v.34 “vorto de vero” ↔ 3:45 “Vorto el Li” ↔ 55:2 “Li instruis la Recitadon”: Jesuo kiel Dia eldiro
v.58 profetoj “falis en prosterniĝon” ↔ 55:6 “Steloj kaj Arboj kliniĝas”: prosterniĝo estas la sintenado de la kosmo kaj de la profetoj same

Ta-Ha Ta-Ha

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ta, Ha.

Ni ne sendis malsupren sur vin la Recitadon por ke vi estu mizera,

sed nur kiel memorigon por tiu, kiu timas,

sendaĵon de Tiu, Kiu kreis la teron kaj la altajn ĉielojn --

la Tutkompatema, sur la Trono establita.

Al Li apartenas tio, kio estas en la ĉieloj kaj tio, kio estas en la tero, kaj tio, kio estas inter ili, kaj tio, kio estas sub la tero.

Kaj se vi parolas laŭte la vorton, vere Li scias la sekreton kaj tion, kio estas pli kaŝita.

Dio -- ne estas dio krom Li; al Li apartenas la plej belaj nomoj.

Kaj ĉu la rakonto de Moseo venis al vi?

Kiam li vidis fajron kaj diris al sia familio: "Atendu; vere, mi perceptas fajron; eble mi alportos al vi brandon el ĝi, aŭ trovos ĉe la fajro gvidadon."

Kaj kiam li venis al ĝi, li estis vokata: "Ho Moseo!

Vere, Mi estas via Sinjoro; do demetu viajn sandalojn; vere, vi estas en la sankta valo de Tuva.

Kaj Mi elektis vin; do aŭskultu tion, kio estas malkaŝita.

Vere, Mi estas Dio -- ne estas dio krom Mi; do adoru Min, kaj starigu preĝon por Mia memoro.

Vere, la Horo venas -- Mi preskaŭ kaŝas ĝin -- por ke ĉiu animo estu rekompencita pro tio, pri kio ĝi klopodas.

Do ne lasu tiun, kiu ne kredas je ĝi kaj sekvas sian deziron, forturni vin de ĝi, por ke vi ne pereu.

Kaj kio estas tio en via dekstra mano, ho Moseo?"

Li diris: "Ĝi estas mia bastono; mi apogas min sur ĝi, kaj mi forbatas foliojn por miaj ŝafoj per ĝi, kaj mi havas en ĝi aliajn uzojn."

Li diris: "Ĵetu ĝin, ho Moseo."

Do li ĵetis ĝin, kaj jen, ĝi estis serpento, rampanta.

Li diris: "Prenu ĝin, kaj ne timu; Ni revenigos ĝin al ĝia antaŭa stato.

Kaj premu vian manon al via flanko; ĝi eliros blanka, sen difekto -- alia signo,

por ke Ni montru al vi el Niaj pli grandaj signoj.

Iru al Faraono; vere, li transgresadis."

Li diris: "Mia Sinjoro, amplesu por mi mian bruston,

kaj faciligu por mi mian taskon,

kaj malligu nodon de mia lango,

por ke ili komprenu mian parolon.

Kaj difinu por mi ministron el mia familio --

Aaronon, mian fraton.

Fortigu mian dorson per li,

kaj faru lin partnero en mia afero,

por ke ni gloru Vin multe,

kaj memoru Vin multe.

Vere, Vi estas ĉiam Vidanta nin."

Li diris: "Vi ricevas vian peton, ho Moseo.

Kaj vere, Ni montris favoron al vi alian fojon,

kiam Ni malkaŝis al via patrino tion, kion estis malkaŝenda:

'Metu lin en la kofron kaj metu ĝin en la riveron, kaj la rivero ĵetos ĝin sur la bordon; malamiko Mia kaj malamiko lia prenos lin.' Kaj Mi ĵetis sur vin amon de Mi, kaj por ke vi estu edukita sub Mia okulo.

Kiam via fratino iris kaj diris: 'Ĉu mi direktu vin al iu, kiu vartanos lin?' Do Ni revenigis vin al via patrino por ke ŝia okulo estu malvarmigita kaj ŝi ne afliktiĝu. Kaj vi mortigis animon, kaj Ni savis vin de aflikto, kaj Ni provis vin per provoj. Poste vi restis jarojn inter la popolo de Midjan; poste vi venis laŭ dekreto, ho Moseo.

Kaj Mi formis vin por Mi mem.

Iru, vi kaj via frato, kun Miaj signoj, kaj ne estu maldiligentaj en Mia memoro.

Iru, vi ambaŭ, al Faraono; vere, li transgresadis.

Kaj parolu al li mildan vorton, por ke eble li memoru aŭ timu."

Ili diris: "Nia Sinjoro, vere, ni timas ke li rapidu kontraŭ ni, aŭ ke li transgresu."

Li diris: "Ne timu; vere, Mi estas kun vi ambaŭ, aŭdante kaj vidante.

Do iru al li kaj diru: 'Vere, ni estas la senditoj de via Sinjoro; do sendu kun ni la Filojn de Izraelo kaj ne turmentu ilin. Ni venis al vi kun signo de via Sinjoro, kaj paco estu sur tiu, kiu sekvas la gvidadon.

Vere, estas malkaŝite al ni ke puno estas sur tiu, kiu neas kaj forturniĝas.'"

Li diris: "Kaj kiu estas via Sinjoro, ho Moseo?"

Li diris: "Nia Sinjoro estas Tiu, Kiu donis al ĉio ĝian kreadon, poste gvidis ĝin."

Li diris: "Kio do pri la antaŭaj generacioj?"

Li diris: "La scio pri ili estas ĉe mia Sinjoro en Libro; mia Sinjoro ne eraras, nek forgesas --

Tiu, Kiu faris por vi la teron lulilo kaj tretis por vi en ĝi vojojn, kaj sendis malsupren el la ĉielo akvon." Kaj per ĝi Ni elkreskigis diversajn parojn de plantoj.

Manĝu kaj paŝtu viajn brutojn. Vere, en tio estas signoj por tiuj, kiuj posedas komprenon.

El ĝi Ni kreis vin, kaj en ĝin Ni revenos vin, kaj el ĝi Ni elportos vin duan fojon.

Kaj vere, Ni montris al li Niajn signojn, ĉiujn, sed li neis kaj rifuzis.

Li diris: "Ĉu vi venis por forpeli nin el nia lando per via sorĉado, ho Moseo?

Do ni alportos al vi sorĉadon similan al ĝi; do difinu inter ni kaj vi rendevuon, kiun ni ne malsukcesos -- nek ni nek vi -- en konsentita loko."

Li diris: "Via rendevuo estas la Tago de la Festotagoj, kaj la homoj estu kolektitaj en la antaŭtagmezo."

Do Faraono forturniĝis kaj kolektis sian strategemon, poste venis.

Moseo diris al ili: "Ve al vi! Ne forĝu mensogon kontraŭ Dio, por ke Li ne detruu vin per puno; kaj tiu, kiu forĝas, malsukcesas."

Do ili disputis inter si sian aferon kaj gardis sian konsilon sekreta.

Ili diris: "Ĉi tiuj du estas sorĉistoj kiuj volus forpeli vin el via lando per sia sorĉado kaj forpreni vian idealan vojon.

Do kolektu vian strategemon, poste venu en vico; kaj tiu, kiu superas hodiaŭ, prosperos."

Ili diris: "Ho Moseo, ĉu vi ĵetu, aŭ ĉu ni estu la unuaj ĵeti."

Li diris: "Ho ne, ĵetu vi." Kaj jen, iliaj ŝnuroj kaj bastonoj ŝajnis al li, per ilia sorĉado, rampi.

Do Moseo konceptis timon en si.

Ni diris: "Ne timu; vere, vi estas la superanta.

Kaj ĵetu tion, kio estas en via dekstra mano; ĝi englutu tion, kion ili faris. Tio, kion ili faris, estas nur la strategemo de sorĉisto, kaj la sorĉisto ne prosperas kien ajn li venas."

Poste la sorĉistoj falis kliniĝante; ili diris: "Ni kredas je la Sinjoro de Aarono kaj Moseo."

Li diris: "Vi kredas je li antaŭ ol mi permesas al vi? Vere, li estas via ĉefo kiu instruis vin sorĉadon. Do mi fortranĉos viajn manojn kaj viajn piedojn alterne, kaj mi krucumos vin sur la trunkoj de palmoj, kaj vi ekscios kiu el ni estas pli severa en puno kaj pli daŭra."

Ili diris: "Ni ne preferos vin super la klaraj pruvoj kiuj venis al ni, nek super Tiu, Kiu kreis nin. Do dekretu kion vi dekretos; vi povas dekreti nur por ĉi tiu monduma vivo.

Vere, ni kredas je nia Sinjoro, por ke Li pardonu al ni niajn pekojn kaj tion, kion vi devigis nin fari de sorĉado. Kaj Dio estas pli bona kaj pli daŭra."

Vere, kiu ajn venas al sia Sinjoro kiel kulpulo -- vere, por li estas la Infero, en kiu li nek mortas nek vivas.

Kaj kiu ajn venas al Li kredanto, farinta virtajn agojn -- por tiuj estas la altaj rangoj:

Ĝardenoj de Edeno sub kiuj riveroj fluas, loĝante tie eterne; kaj tio estas la rekompenco de tiu, kiu sin purigas.

Kaj vere, Ni malkaŝis al Moseo: "Vojaĝu nokte kun Miaj servantoj, kaj frapu por ili sekan vojon tra la maro, ne timante ke vi estos atingitaj, nek timante."

Poste Faraono persekutis ilin kun siaj armeoj, kaj kovris ilin de la maro tio, kio kovris ilin.

Kaj Faraono kondukis sian popolon erarvoje, kaj ne gvidis ilin.

Ho Filoj de Izraelo, Ni savis vin de via malamiko, kaj Ni faris interligon kun vi ĉe la dekstra flanko de la Monto, kaj Ni sendis malsupren sur vin la manaon kaj la koturniĉojn.

Manĝu el la bonaj aferoj, kiujn Ni provizis al vi, kaj ne transgresu en ĝi, por ke Mia kolero ne falegu sur vin; kaj tiu, sur kiu Mia kolero falegas, vere falis.

Kaj vere, Mi estas plej Pardonema al tiu, kiu pentas kaj kredas kaj faras virton, poste estas gvidata.

"Kaj kio igis vin rapidi de via popolo, ho Moseo?"

Li diris: "Ili estas sur mia spuro, kaj mi rapidis al Vi, mia Sinjoro, por ke Vi estu kontenta."

Li diris: "Vere, Ni provis vian popolon post vi, kaj la Samaritano kondukis ilin erarvoje."

Do Moseo revenis al sia popolo, kolerigita kaj afliktita. Li diris: "Ho mia popolo, ĉu via Sinjoro ne promesis al vi bonan promeson? Ĉu la interligo do estis tro longa por vi, aŭ ĉu vi deziris ke kolero de via Sinjoro falegus sur vin, tiel ke vi malsukcesis mian rendevuon?"

Ili diris: "Ni ne rompis vian rendevuon propravole, sed ni estis ŝarĝitaj per ŝarĝoj de la ornamaĵoj de la popolo, kaj ni ĵetis ilin, kaj tiel faris la Samaritano."

Poste li elportis por ili bovidon -- korpon kiu muĝis -- kaj ili diris: "Ĉi tiu estas via dio kaj la dio de Moseo, sed li forgesis."

Ĉu ili ne vidas ke ĝi ne redonas al ili vorton, kaj ne posedas por ili nek malbonon nek profiton?

Kaj vere, Aarono diris al ili antaŭe: "Ho mia popolo, vi estas nur provataj per ĝi; kaj vere, via Sinjoro estas la Tutkompatema, do sekvu min kaj obeu mian ordonon."

Ili diris: "Ni ne ĉesos algluiĝi al ĝi ĝis Moseo revenos al ni."

Li diris: "Ho Aarono, kio malhelpis vin, kiam vi vidis ilin erarvoje irantajn,

ke vi ne sekvis min? Ĉu vi do malobeis mian ordonon?"

Li diris: "Ho filo de mia patrino, ne kaptu min je mia barbo nek je mia kapo. Vere, mi timis ke vi dirus: 'Vi kaŭzis dividon inter la Filoj de Izraelo, kaj vi ne obeis mian vorton.'"

Li diris: "Kaj kia estas via kazo, ho Samaritano?"

Li diris: "Mi perceptis tion, kion ili ne perceptis, kaj mi kaptis manplenon el la spuro de la Sendito kaj ĵetis ĝin; kaj tiel mia animo instigis min."

Li diris: "Do iru; kaj vere, estas por vi en la vivo diri: 'Neniu tuŝado.' Kaj vere, por vi estas rendevuo, kiun vi ne malsukcesos. Kaj rigardu vian dion, al kiu vi algluiĝis; ni bruligos ĝin kaj poste disĵetos ĝin tute en la maron."

Via Dio estas nur Dio, krom Kiu ne estas dio. Li ĉirkaŭprenas ĉion en scio.

Tiel Ni rakontas al vi el la novaĵoj de tio, kio pasis. Kaj Ni donis al vi de Nia ĉeesto Memorigon.

100

Kiu ajn forturniĝas de ĝi, vere li portos ŝarĝon en la Tago de la Releviĝo,

101

loĝante en ĝi; kaj malbona por ili en la Tago de la Releviĝo kiel ŝarĝo.

102

La Tago kiam la Trumpeto estos blovita, kaj Ni kolektos la kulpulojn en tiu Tago, bluokulajn.

103

Ili flustros inter si: "Vi restis nur dek."

104

Ni scias plej bone kion ili diras, kiam la plej ekzempla el ili en konduto diros: "Vi restis nur tagon."

105

Kaj ili demandas vin pri la montoj; do diru: "Mia Sinjoro disĵetos ilin tute,

106

kaj Li lasos ilin ebena ebenaĵo,

107

en kiu vi vidos nek tordecon nek kurbiĝon."

108

En tiu Tago ili sekvos la vokanton en kiu ne estas torteco, kaj voĉoj estos silentigitaj antaŭ la Tutkompatema, kaj vi aŭdos nenion krom murmuradon.

109

En tiu Tago perantado ne profitos, krom tiun, al kiu la Tutkompatema permesis kaj kies vorton Li ŝatas.

110

Li scias tion, kio estas antaŭ ili kaj kio estas malantaŭ ili, kaj ili ne ĉirkaŭprenas Lin en scio.

111

Kaj vizaĝoj humiliĝos antaŭ la Vivanta, la Memsubsistanta; kaj tiu, kiu portas maljustecon, vere malsukcesis.

112

Kaj kiu ajn faras virtajn agojn kaj estas kredanto, li timos nek maljuston nek malpliigon.

113

Kaj tiel Ni sendis ĝin malsupren kiel araban Recitadon, kaj turnis ĉirkaŭe en ĝi el avertoj, por ke eble ili estu piaj, aŭ ĝi vekas en ili memorigon.

114

Do altigita estas Dio, la Reĝo, la Vero. Kaj ne rapidu kun la Recitado antaŭ ol ĝia malkaŝo estas kompletigita al vi, kaj diru: "Mia Sinjoro, pliigu min en scio."

115

Kaj vere, Ni faris interligon kun Adamo antaŭe, sed li forgesis, kaj Ni ne trovis en li firmecon.

116

Kaj kiam Ni diris al la anĝeloj: "Kliniĝu antaŭ Adamo," ili kliniĝis, krom Iblis; li rifuzis.

117

Do Ni diris: "Ho Adamo, vere, ĉi tiu estas malamiko al vi kaj al via edzino; do ne lasu lin forpeli vin ambaŭ el la Ĝardeno, por ke vi ne estu mizera.

118

Vere, estas por vi ke vi ne malsatu en ĝi, nek vi estu nuda,

119

kaj ke vi ne soifu en ĝi, nek vi estu suneksponata."

120

Poste la diablo flustris al li; li diris: "Ho Adamo, ĉu mi montru al vi la arbon de la eterneco kaj regnon kiu ne kadukiĝas?"

121

Do ili manĝis el ĝi, kaj iliaj hontindaj partoj malkaŝiĝis al ili, kaj ili komencis kudri sur sin foliojn de la Ĝardeno. Kaj Adamo malobeis sian Sinjoron, kaj do eris.

122

Poste lia Sinjoro elektis lin kaj turnis sin al li kaj gvidis lin.

123

Li diris: "Iru malsupren el ĝi, ĉiuj vi, unu al la alia malamiko. Kaj se venos al vi de Mi gvidado, kiu ajn sekvas Mian gvidadon ne erarvoje iros nek estos mizera.

124

Kaj kiu ajn forturniĝas de Mia Memorigo, vere por li estas mallarĝigita vivo, kaj Ni kolektos lin en la Tago de la Releviĝo blinda."

125

Li diros: "Mia Sinjoro, kial Vi kolektis min blinda, kiam mi kutimis vidi?"

126

Li diros: "Tiel same; Niaj signoj venis al vi, kaj vi forgesis ilin; kaj tiel same hodiaŭ vi estas forgesita."

127

Kaj tiel Ni rekompentas tiun, kiu estas malmodera kaj ne kredas je la signoj de sia Sinjoro; kaj la puno de la Venontaĵo estas pli severa kaj pli daŭra.

128

Ĉu ĝi ne gvidis ilin, kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, en kies loĝejoj ili marŝas? Vere, en tio estas signoj por tiuj, kiuj posedas komprenon.

129

Kaj se ne estus vorto kiu jam eliris de via Sinjoro, ĝi estus deviga, kaj templimo difinita.

130

Do elportu pacience tion, kion ili diras, kaj gloru per la laŭdo de via Sinjoro antaŭ la leviĝo de la suno kaj antaŭ ĝia subiro, kaj en la gardostaroj de la nokto gloru, kaj ĉe la finoj de la tago, por ke eble vi estu kontenta.

131

Kaj ne etendu viajn okulojn al tio, kion Ni donis al diversaj paroj el ili por ĝui -- la floro de la monduma vivo -- por ke Ni provu ilin per ĝi. Kaj la provizo de via Sinjoro estas pli bona kaj pli daŭra.

132

Kaj ordonu al via familio preĝon, kaj estu persista en ĝi. Ni ne petas de vi provizon; Ni provizas por vi. Kaj la fino estas por pieco.

133

Kaj ili diras: "Kial li ne alportas al ni signon de sia Sinjoro?" Ĉu ne venis al ili la klara pruvo de tio, kio estas en la antaŭaj skriboj?

134

Kaj se Ni estus detruintaj ilin per puno antaŭ ĝi, ili estus dirinta: "Nia Sinjoro, kial Vi ne sendis al ni senditon, por ke ni estus sekvintaj Viajn signojn antaŭ ol ni estus humilitaj kaj malhonitaj?"

135

Diru: "Ĉiu atendas; do atendu. Kaj vi ekscios kiuj estas la kunuloj de la ebena vojo, kaj kiu estas gvidata."

Commentary

Komentoj pri Surao 20 — Ta-Ha

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao komenciĝas per du misteraj literoj (طه) sekvata de intima adreso: “Ni ne sendis malsupren sur vin la Recitadon por ke vi estu mizera.” La rakonto pri Moseo (vv.9–98) estas la plej longa kontinua Moseo-pasaĵo en la Recitado, kovrante de la brulanta arbetaĵo ĝis la ora bovido.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“Recitado” en intima kunteksto (v.2)

“Ni ne sendis malsupren la Recitadon por ke vi estu mizera” — la Recitado estas prezentata ne kiel ŝarĝo sed kiel memorigilo. La vorto “Recitado” konservas la agon de laŭtlego, ne la objekton de libro.

“demetu viajn sandalojn” (v.12)

La radiko خ-ل-ع signifas demeti, forpreni kovraĵojn. La ordono markas la sojlon inter la profana kaj la sankta. La pli profunda senco — forstreki kovraĵojn — resonas kun la kaŝi-temo: por alproksimiĝi al Dio, oni devas malkaŝi, ne kaŝi.

“pliigu min en scio” (v.114)

La preĝo رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا estas la sola loko en la Recitado kie la Profeto estas instruita peti pli de io. Ne pli da riĉaĵo, potenco, aŭ sekvantoj — scio. La radiko ع-ل-م aperas pli ol 800 fojojn en la Recitado, sed ĉi tiu versiklo faras la celajn de scio dia ordonita preĝo.

Radik-Trovoj

La Samaritano kaj la Ora Bovido (vv.85–97)

La Samaritano “perceptis tion, kion ili ne perceptis” (v.96) kaj kaptis manplenon “el la spuro de la Sendito.” La radiko أ-ث-ر (spuro, postsigno) sugestas ke li kaptis ion de la manifestiĝo mem — sed uzis ĝin por idoladaro. Spirita percepto uzata por malĝustaj celoj.

“Ĝardenoj de Edeno” (v.76)

La traduko konservas la propran nomon Edeno (عَدْن), kiu signifas “restadi, fiksiĝi” — la ĝardeno de eterna restado.

Integraj Ligiloj

v.12 sankta grundo ↔ 27:8 kaj 28:30: tri rakontoj de la renkontiĝo de Moseo kun la dia fajro. Ĉi-tie la emfazo estas sur humileco (demeti sandalojn)
v.5 “la Tutkompatema sur la Trono establita” — sama lingvaĵo kiel en 7:54, 10:3, 13:2, 25:59, 32:4: la Trono-establiĝo estas struktura refreno
v.115 “Ni faris interligon kun Adamo antaŭe, sed li forgesis” — la homa kondiĉo estas ĉiam forgeso, ne intenca ribelo. La Recitado estas memorigo

Al-Anbija La Profetoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La kalkulado de la homoj proksimiĝas, tamen ili en senatenteco forturniĝas.

Ne venas al ili iu nova memorigo de ilia Sinjoro krom ke ili aŭskultas ĝin dum ili ludas,

iliaj koroj distriĝintaj. Kaj tiuj, kiuj maljustagas, konsilas sekrete: "Ĉu ĉi tiu estas io alia ol mortulo kiel vi? Ĉu vi do iros al sorĉado dum vi vidas?"

Li diris: "Mia Sinjoro scias la vorton en la ĉielo kaj la tero, kaj Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉioscia."

Ho ne, ili diras: "Konfuzaj sonĝoj! Ho ne, li fabrikis ĝin! Ho ne, li estas poeto! Do li alportu al ni signon, kiel la antaŭuloj estis senditaj."

Ne kredis urbo antaŭ ili, kiun Ni detruis. Ĉu ili do kredos?

Kaj Ni ne sendis antaŭ vi krom virojn, al kiuj Ni malkaŝis. Do demandu la homojn de la Memorigo, se vi ne scias.

Kaj Ni ne faris ilin korpoj kiuj ne manĝis nutraĵon, nek ili estis senmortaj.

Poste Ni plenumis por ili la promeson, kaj Ni savis ilin kaj kiun Ni volis, kaj Ni detruis la malmoderulojn.

Vere, Ni sendis malsupren al vi Libron en kiu estas via memorigo. Ĉu vi do ne komprenas?

Kaj kiom da urbo kiu estis maljustaga Ni frakasis, kaj levis post ĝi alian popolon!

Kaj kiam ili perceptis Nian forton, jen, ili fuĝis de ĝi.

"Ne fuĝu, sed revenu al tio, en kio vi estis favoritaj, kaj al viaj loĝejoj, por ke vi estu demandataj."

Ili diris: "Ve al ni! Vere, ni estis maljustuloj."

Kaj tio ne ĉesis esti ilia krio ĝis Ni faris ilin kiel rikoltita greno, silenta.

Kaj Ni kreis ne la ĉielon kaj la teron kaj kio estas inter ili por ludo.

Se Ni estus dezirinta preni distron, Ni estus preninta ĝin de Nia ĉeesto, se Ni estus farinta tion.

Ho ne, Ni ĵetas la veron kontraŭ la malveron, kaj ĝi frakasas ĝin, kaj jen, ĝi malaperas. Kaj ve al vi pro tio, kion vi atribuas.

Kaj al Li apartenas kiu ajn estas en la ĉieloj kaj la tero. Kaj tiuj, kiuj estas kun Li, ne estas tro fieraj por adori Lin, nek ili laciĝas.

Ili gloras Lin nokte kaj tage; ili ne ĉesas.

Aŭ ĉu ili prenis diojn el la tero kiuj levas la mortintojn?

Se estus en ili dioj krom Dio, ili estus koruptitaj. Do gloro al Dio, Sinjoro de la Trono, super tio, kion ili atribuas.

Li ne estas demandita pri tio, kion Li faras, sed ili estas demandataj.

Aŭ ĉu ili prenis diojn krom Li? Diru: "Alportu vian pruvon! Ĉi tiu estas la memorigo de tiuj, kiuj estas kun mi, kaj la memorigo de tiuj antaŭ mi." Ho ne, la plejmulto el ili ne scias la veron, kaj ili forturniĝas.

Kaj Ni ne sendis antaŭ vi iun senditon krom ke Ni malkaŝis al li: "Ne estas dio krom Mi, do adoru Min."

Kaj ili diras: "La Tutkompatema prenis filon." Gloro al Li! Ho ne, ili estas honoritaj servantoj.

Ili ne antaŭiras Lin en parolo, kaj ili agas laŭ Lia ordono.

Li scias tion, kio estas antaŭ ili kaj kio estas malantaŭ ili, kaj ili ne perantas krom por tiu, kiun Li aprobas, kaj ili tremas pro timo de Li.

Kaj kiu ajn el ili dirus: "Vere, mi estas dio krom Li" -- tiun Ni rekompencos per la Infero. Tiel Ni rekompentas la maljustulojn.

Ĉu tiuj, kiuj kaŝas, ne vidis ke la ĉieloj kaj la tero estis kunigita entaĵo, poste Ni disigis ilin? Kaj Ni faris el akvo ĉiun vivan aferon. Ĉu ili do ne kredos?

Kaj Ni metis en la teron firmajn montojn por ke ĝi ne ŝanceliĝu kun ili, kaj Ni metis en ĝin larĝajn vojojn, por ke eble ili estu gviditaj.

Kaj Ni faris la ĉielon gardata baldakeno, tamen ili forturniĝas de ĝiaj signoj.

Kaj Li estas Tiu, Kiu kreis la nokton kaj la tagon, kaj la sunon kaj la lunon -- ĉiu en orbito, naĝante.

Kaj Ni ne donis al iu mortulo antaŭ vi senmortecon. Se vi mortas, ĉu ili do estus senmortaj?

Ĉiu animo gustumos morton. Kaj Ni provas vin per malbono kaj per bono kiel provo. Kaj al Ni vi estos revenigataj.

Kaj kiam tiuj, kiuj kaŝas, vidas vin, ili prenas vin nur por moko: "Ĉu ĉi tiu estas tiu, kiu mencias viajn diojn?" Kaj ili, pri la mencio de la Tutkompatema, estas tiuj, kiuj kaŝas.

La homo estas kreita el hasto. Mi montros al vi Miajn signojn, do ne rapidigu Min.

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu promeso, se vi estas veruloj?"

Se tiuj, kiuj kaŝas, nur scius la tempon kiam ili ne povos forpeli la Fajron de siaj vizaĝoj nek de siaj dorsoj, nek ili estos helpataj!

Ho ne, ĝi venos sur ilin subite kaj konfuzos ilin, kaj ili ne povos repeli ĝin, nek ili estos indulgataj.

Kaj vere, senditoj antaŭ vi estis mokataj, kaj tio, kion ili mokis, ĉirkaŭis tiujn, kiuj mokridis ilin.

Diru: "Kiu gardas vin nokte kaj tage de la Tutkompatema?" Ho ne, ili forturniĝas de la memoro de sia Sinjoro.

Aŭ ĉu ili havas diojn kiuj protektas ilin kontraŭ Ni? Ili ne povas helpi sin mem, nek ili estas akompantataj de Ni.

Ho ne, Ni donis al ĉi tiuj kaj iliaj patroj ĝuadon ĝis la vivo longiĝis por ili. Ĉu ili ne vidas ke Ni venas al la tero, malgrandigante ĝin de ĝiaj randoj? Ĉu estas do ili, kiuj superregos?

Diru: "Mi avertas vin nur per la malkaŝo." Sed la surduloj ne aŭdas la vokon kiam ili estas avertitaj.

Kaj se spiro de la puno de via Sinjoro tuŝas ilin, ili certe diros: "Ve al ni! Vere, ni estis maljustuloj."

Kaj Ni starigis la justajn pesilojn por la Tago de la Releviĝo, kaj neniu animo estas maljustagata per io. Kaj se ĝi estas la pezo de grajno de mustardosemo, Ni elportas ĝin. Kaj Ni sufiĉas kiel kalkulantoj.

Kaj vere, Ni donis al Moseo kaj Aarono la Distingilon, kaj radion kaj memorigon por la piuloj --

tiuj, kiuj timas sian Sinjoron en la nevidebla, kaj kiuj timas la Horon.

Kaj ĉi tiu estas benita Memorigo, kiun Ni sendis malsupren. Ĉu vi do neos ĝin?

Kaj vere, Ni donis al Abraham lian rektecon antaŭe, kaj Ni estis Sciaj pri li,

kiam li diris al sia patro kaj sia popolo: "Kio estas ĉi tiuj bildoj, al kiuj vi estas dediĉitaj?"

Ili diris: "Ni trovis niajn patrojn adorantajn ilin."

Li diris: "Vere, vi kaj viaj patroj estis en evidenta eraro."

Ili diris: "Ĉu vi venis al ni kun la vero, aŭ ĉu vi estas el tiuj, kiuj ludas?"

Li diris: "Ho ne, via Sinjoro estas la Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero, Kiu kreis ilin, kaj mi estas el tiuj, kiuj atestas pri tio."

"Kaj, je Dio, mi certe komplotos kontraŭ viaj idoloj post kiam vi forturniĝos."

Do li faris ilin fragmentoj, krom la ĉefan el ili, por ke eble ili revenu al ĝi.

Ili diris: "Kiu faris ĉi tion al niaj dioj? Vere, li estas el la maljustuloj."

Ili diris: "Ni aŭdis junulon mencii ilin; li nomiĝas Abraham."

Ili diris: "Do alkonduku lin antaŭ la okulojn de la homoj, por ke eble ili atestu."

Ili diris: "Ĉu vi estas tiu, kiu faris ĉi tion al niaj dioj, ho Abraham?"

Li diris: "Ho ne, ilia ĉefo faris ĝin. Do demandu ilin, se ili povas paroli."

Poste ili revenis al si mem kaj diris: "Vere, vi mem estas la maljustuloj."

Poste ili estis renversitaj sur siajn kapojn: "Vi bone scias ke ĉi tiuj ne parolas."

Li diris: "Ĉu vi do adoras krom Dio tion, kio profitigas vin neniel, nek malprofitigas vin?"

"Fie al vi kaj al tio, kion vi adoras krom Dio! Ĉu vi do ne komprenas?"

Ili diris: "Bruligu lin, kaj helpu viajn diojn, se vi agus."

Ni diris: "Ho fajro! Estu malvarmeco kaj paco super Abraham."

Kaj ili deziris komploti kontraŭ li, kaj Ni faris ilin la plej grandaj perdantoj.

Kaj Ni savis lin kaj Loton al la lando, kiun Ni benis por la mondoj.

Kaj Ni donis al li Isaakon, kaj Jakobon kiel donacon; kaj ĉiun Ni faris virta.

Kaj Ni faris ilin gvidantoj kiuj gvidas laŭ Nia ordono, kaj Ni malkaŝis al ili la faradon de bonaj agoj kaj la starigadon de preĝo kaj la donadon de almozoj. Kaj ili estis adorantoj de Ni.

Kaj al Lot Ni donis juĝon kaj scion, kaj Ni savis lin de la urbo kiu faris abomenojn. Vere, ili estis popolo de malbono, malvirta.

Kaj Ni enlasis lin en Nian kompaton. Vere, li estis el la virtuloj.

Kaj Noa, kiam li alvokis antaŭe, kaj Ni respondis lin kaj savis lin kaj lian domanaron de la granda aflikteco.

Kaj Ni helpis lin kontraŭ la popolo kiu neis Niajn signojn. Vere, ili estis popolo de malbono; do Ni dronigis ilin, ĉiujn kune.

Kaj Davido kaj Salomono, kiam ili juĝis pri la kulturtero, kiam la ŝafoj de la popolo erarvagis en ĝi nokte; kaj Ni estis atestantoj de ilia juĝo.

Kaj Ni igis Salomonon kompreni ĝin. Kaj al ĉiu Ni donis juĝon kaj scion. Kaj Ni subigis la montojn kun Davido por glori Nin, kaj la birdojn. Kaj Ni estis la farantoj de tio.

Kaj Ni instruis al li la faradon de vestoj por vi, por protekti vin de via perforto. Ĉu vi do estos dankemaj?

Kaj al Salomono, la venton, ŝtorman, kurantan laŭ lia ordono al la lando, kiun Ni benis. Kaj Ni estis Sciaj pri ĉio.

Kaj el la diabloj estis tiuj, kiuj plonĝis por li kaj faris laboron alian ol tio. Kaj Ni estis gardantoj de ili.

Kaj Ijob, kiam li alvokis sian Sinjoron: "Vere, malbono tuŝis min, kaj Vi estas la Plej Kompatema el tiuj, kiuj montras kompaton."

Kaj Ni respondis lin kaj forigis kian aflikton estis sur li, kaj Ni donis al li lian domanaron kaj la similon de ĝi kun ili -- kompato de Ni kaj memorigo por la adorantoj.

Kaj Ismaêlo kaj Idris kaj Dul-Kifl -- ĉiu estis el la pacientaj.

Kaj Ni enlasis ilin en Nian kompaton. Vere, ili estis el la virtuloj.

Kaj tiu de la baleno, kiam li foriris kolere kaj opiniis ke Ni ne dekretos super li. Poste li kriis en la mallumeoj: "Ne estas dio krom Vi! Gloro al Vi! Vere, mi estis el la maljustuloj."

Kaj Ni respondis lin kaj savis lin de la angoro. Kaj tiel Ni savas la kredantojn.

Kaj Zeĥarija, kiam li alvokis sian Sinjoron: "Mia Sinjoro! Ne lasu min sola, kaj Vi estas la plej bona el la heredantoj."

Kaj Ni respondis lin kaj donis al li Johanon, kaj Ni taŭgigis lian edzinon por li. Vere, ili kutimis rapidi en bonaj agoj kaj alvoki Nin en sopiro kaj en timo, kaj ili estis humilaj antaŭ Ni.

Kaj ŝi, kiu gardis sian ĉastecon -- kaj Ni enspiris en ŝin el Nia Spirito, kaj Ni faris ŝin kaj ŝian filon signo por la mondoj.

Vere, ĉi tiu via komunumo estas unu komunumo, kaj Mi estas via Sinjoro, do adoru Min.

Sed ili rompis sian aferon inter si; ĉiuj revenos al Ni.

Do kiu ajn faras virtajn agojn dum li estas kredanto, ne estos maldankemeco por lia klopodado, kaj vere Ni registras ĝin por li.

Kaj estas malpermesite al urbo, kiun Ni detruis, ke ili ne revenu,

ĝis kiam Gog kaj Magog estas malfermitaj, kaj ili de ĉiu altaĵo rapidas,

kaj la vera promeso proksimiĝas, kaj jen, la okuloj de tiuj, kiuj kaŝis, rigardegos: "Ve al ni! Vere, ni estis en senatenteco pri ĉi tio. Ho ne, ni estis maljustuloj."

Vere, vi kaj tio, kion vi adoras krom Dio, estas la brulaĵo de la Infero. Vi venos al ĝi.

Se ĉi tiuj estus dioj, ili ne estus venintaj al ĝi. Kaj ĉiuj loĝos en ĝi eterne.

100

Por ili en ĝi estas ĝemado, kaj en ĝi ili ne aŭdas.

101

Vere, tiuj, por kiuj la plej bela antaŭiris de Ni -- tiuj estas tenataj malproksime de ĝi.

102

Ili ne aŭdas la plej etan sonon de ĝi, kaj ili loĝas en tio, kion iliaj animoj deziras, eterne.

103

La granda teruro ne afliktados ilin, kaj la anĝeloj renkontos ilin: "Ĉi tiu estas via Tago, kiu estis promesita al vi."

104

En la Tago kiam Ni rulos la ĉielon kiel la rulado de la pergameno por libroj. Kiel Ni komencis la unuan kreadon, tiel Ni ripetos ĝin -- promeso deviga sur Ni. Vere, Ni estas la farantoj de tio.

105

Kaj vere, Ni skribis en la Psalmoj, post la Memorigo, ke la tero estos heredita de Miaj virtaj servantoj.

106

Vere, en tio estas mesaĝo por popolo kiu adoras.

107

Kaj Ni ne sendis vin krom kiel kompato por la mondoj.

108

Diru: "Estas nur malkaŝite al mi ke via Dio estas Unu Dio. Ĉu vi do submetos vin?"

109

Kaj se ili forturniĝas, diru: "Mi proklamis al vi egale, kaj mi ne scias ĉu tio, kio estas promesita al vi, estas proksima aŭ malproksima."

110

Vere, Li scias tion, kio estas parolata laŭte, kaj Li scias tion, kion vi kaŝas.

111

Kaj mi ne scias; eble ĝi estas provo por vi kaj ĝuado por iom da tempo.

112

Li diris: "Mia Sinjoro, juĝu per vero!" Kaj nia Sinjoro estas la Tutkompatema, kies helpo estas petata kontraŭ tio, kion vi atribuas.

Commentary

Komentoj pri Surao 21 — Al-Anbija (La Profetoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao enhavas la plej densan profetokatologon en la Recitado: Moseo, Aarono, Abraham, Isaako, Jakobo, Lot, Noa, Davido, Salomono, Ijob, Ismaêlo, Idris, Dul-Kifl, Jona, Zeĥarija, Maria — ĉiuj en unu surao. La mesaĝo: ĉiuj profetoj formas unuan komunumon (v.92).

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“memorigo” por ذِكْر (dhikr, vv.2, 7, 10, 24)

“Ne venas al ili iu nova memorigo de ilia Sinjoro krom ke ili aŭskultas ĝin dum ili ludas” (v.2). La Recitado estas dhikr — memorigo pri tio kion la homaro jam scias (komparu 7:172, la praanta interligo). Malkaŝo ne enkondukas novan informon sed revekigas dorman scion.

“kompato por la mondoj” (v.107)

“Ni ne sendis vin krom kiel kompato por la mondoj” (رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ). La radiko ر-ح-م (kompato/utero) kombinita kun عَالَمِين (mondoj, pluralo) faras ĉi tiun kompaton universala. La pluralo “mondoj” estas la sama vorto kiel en 1:2 (Sinjoro de la mondoj).

“kunigita entaĵo” en v.30

“La ĉieloj kaj la tero estis kunigita entaĵo, poste Ni disigis ilin.” La radiko رَتْق (fermi, sigeli) kaj فَتْق (fendi, disigi) paralelas surprize la Grandan Eksplodon. La versiklo daŭrigas: “Ni faris el akvo ĉiun vivan aferon” — la akva origino de la vivo.

Radik-Trovoj

Radiko ذ-ك-ر (dh-k-r) — memorigo kiel malkaŝo

La vorto dhikr aperas ripete. La Recitado ne informas sed memorigas. Tio implicas ke la homa animo jam posedas la veron — ĝi nur bezonas revekiĝon.

La Distingiloj (v.48)

“Ni donis al Moseo kaj Aarono la Distingilon (الفُرْقَان), kaj radion kaj memorigon.” La sama vorto (Distingilo) nomas Suraon 25 — la kapablo distingi veron de malvero estas dia donaco donita al ĉiuj profetoj.

Integraj Ligiloj

v.30 kosmologio ↔ 55:19-20 (du maroj kun bariero): ambaŭ priskribas la interludon de disigo kaj konekto kiel dia dezajno
v.107 “kompato por la mondoj” ↔ 55:1-2 (la Tut-Kompatema instruis la Recitadon): la kompato de Dia naturo (55:1) fariĝas la kompato de Lia sendito (21:107)
v.92 “ĉi tiu via komunumo estas unu komunumo” ↔ 23:52: identa formulaĵo en du suraoj, emfazante la unuecon de ĉiuj profetoj
v.105 “la tero estos heredita de Miaj virtaj servantoj” — citaĵo el la Psalmoj (Ps. 37:29), ligante la tradiciojn

Al-Ĥaĝĝ La Pilgrimado

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho homoj! Timu vian Sinjoron. Vere, la tertremo de la Horo estas tremenda afero.

En la Tago kiam vi vidos ĝin, ĉiu mamnutrantino forgesos tion, kion ŝi nutris, kaj ĉiu ŝarĝportantino demetos sian ŝarĝon, kaj vi vidos la homojn ebriajn, tamen ili ne estas ebriaj; sed la puno de Dio estas severa.

Kaj inter la homoj estas tiu, kiu disputas pri Dio sen scio, kaj sekvas ĉiun ribelan diablon.

Estas dekretite kontraŭ li ke kiu ajn aliancas kun li, li kondukos lin erarvoje kaj gvidos lin al la puno de la Brulego.

Ho homoj! Se vi dubas pri la Releviĝo, vere Ni kreis vin el polvo, poste el guto, poste el algluiĝanta guto, poste el bulo de karno, formita kaj neformita, por ke Ni klarigu al vi. Kaj Ni igas tion, kion Ni volas, resti en la uteroj ĝis difinita templimo; poste Ni elportas vin kiel infanojn; poste por ke vi atingu vian maturecon. Kaj el vi estas tiuj, kiuj estas mortigataj, kaj el vi estas tiuj, kiuj estas revengataj al la plej malnobla aĝo, por ke li sciu nenion post sciinta. Kaj vi vidas la teron senherba; poste kiam Ni sendas malsupren akvon sur ĝin, ĝi moviĝas kaj ŝvelas kaj elportas ĉiun belan paron.

Tio estas ĉar Dio, Li estas la Vero, kaj ĉar Li donas vivon al la mortintoj, kaj ĉar Li havas potencon super ĉio,

kaj ĉar la Horo venas -- ne estas dubo en ĝi -- kaj ĉar Dio levas tiujn, kiuj estas en la tomboj.

Kaj inter la homoj estas tiu, kiu disputas pri Dio sen scio, kaj sen gvidado, kaj sen lumiga Libro,

turnante sian flankon por konduki erarvoje de la vojo de Dio. Por li en ĉi tiu mondo estas hontigo, kaj Ni igos lin gustumi en la Tago de la Releviĝo la punon de brulado.

"Tio estas pro tio, kion viaj manoj antaŭensendis, kaj ĉar Dio ne estas maljusta al Siaj servantoj."

Kaj inter la homoj estas tiu, kiu adoras Dion sur rando. Se bono trafas lin, li estas komforta en ĝi; kaj se provo trafas lin, li turniĝas sur sian vizaĝon. Li perdas ĉi tiun mondon kaj la Venontaĵon. Tio estas la evidenta perdo.

Li alvokas, krom Dio, tion, kio nek malprofitigas lin nek profitigas lin. Tio estas la malproksima eraro.

Li alvokas tiun, kies malprofitigado estas pli proksima ol lia profitigo. Malbona vere estas la patrono, kaj malbona vere estas la kunulo.

Vere, Dio enlasus tiujn, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas. Vere, Dio faras kion Li intencas.

Kiu ajn pensas ke Dio ne helpos lin en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo, li etendu ŝnuron al la ĉielo, poste li tranĉu ĝin; poste li vidu ĉu lia strategemo forigas tion, kio kolerigas lin.

Kaj tiel Ni sendis ĝin malsupren kiel klarajn signojn, kaj ĉar Dio gvidas kiun Li intencas.

Vere, tiuj, kiuj kredas, kaj tiuj, kiuj estas judoj, kaj la sabeanoj, kaj la kristanoj, kaj la magiaj, kaj tiuj, kiuj asocias -- vere, Dio decidos inter ili en la Tago de la Releviĝo. Vere, Dio estas Atestanto super ĉio.

Ĉu vi ne vidis ke al Dio kliniĝas kiu ajn estas en la ĉieloj kaj kiu ajn estas en la tero, kaj la suno kaj la luno kaj la steloj kaj la montoj kaj la arboj kaj la bestoj, kaj multaj el la homoj? Kaj multaj estas tiuj, sur kiuj la puno estas pravigita. Kaj kiun ajn Dio humilas, neniu povas honori lin. Vere, Dio faras kion Li volas.

Ĉi tiuj estas du kontraŭuloj kiuj disputas pri sia Sinjoro. Pri tiuj, kiuj kaŝas, vestoj de fajro estas eltranĉitaj por ili; bolanta akvo estas verŝata super iliajn kapojn.

Per kio tio, kio estas en iliaj ventroj kaj iliaj haŭtoj estas fandita.

Kaj por ili estas masonoj de fero.

Kiam ajn ili deziras eliri de ĝi, el angoro, ili estas revenigataj en ĝin: "Gustumu la punon de brulado!"

Vere, Dio enlasus tiujn, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, en kiuj ili estas ornamitaj per oraj ĉirkaŭbrakigoj kaj perloj, kaj iliaj vestoj tie estas silko.

Kaj ili estas gviditaj al la bona vorto, kaj ili estas gviditaj al la vojo de la Laŭdinda.

Vere, tiuj, kiuj kaŝas kaj forturniĝas de la vojo de Dio kaj la Sankta Moskeo -- kiun Ni difinis por la homoj egale, la loĝanto tie kaj la vizitanto -- kaj kiu ajn serĉas en ĝi profani ĝin maljuste, Ni igos lin gustumi doloran punon.

Kaj kiam Ni difinis por Abraham la lokon de la Domo: "Ne asociu ion kun Mi, kaj purigu Mian Domon por tiuj, kiuj ĉirkaŭiras ĝin, kaj tiuj, kiuj staras, kaj tiuj, kiuj kliniĝas kaj sin prosternas."

"Kaj proklamu inter la homoj la Pilgrimadon. Ili venos al vi piede kaj sur ĉiu magra besto; ili venos el ĉiu profunda ravino,

por ke ili atestu profitojn por si, kaj menciu la Nomon de Dio en difinitaj tagoj super tio, kion Li provizis al ili el la brutoj. Do manĝu el ĝi kaj nutru la mizeran malriĉulon."

"Poste ili finu sian neordecon, kaj plenumu siajn votojn, kaj ĉirkaŭiru la Antikvan Domon."

Tiel estas. Kaj kiu ajn grandigas la sanktajn aferojn de Dio, ĝi estas pli bona por li ĉe lia Sinjoro. Kaj la brutoj estas permesitaj al vi, krom tio, kio estas recitata al vi. Do evitu la abomenon de idoloj, kaj evitu malveran parolon,

inklinantaj al Dio, ne asociantaj ion kun Li. Kaj kiu ajn asocias kun Dio, estas kvazaŭ li estus falinta el la ĉielo kaj la birdoj kaptis lin, aŭ la vento blovis lin al malproksima loko.

Tiel estas. Kaj kiu ajn grandigas la ritojn de Dio -- vere, ĝi estas el la pieco de la koroj.

En ili estas profitoj por vi ĝis difinita templimo; poste ilia oferloko estas ĉe la Antikva Domo.

Kaj por ĉiu komunumo Ni difinis riton, por ke ili menciu la Nomon de Dio super tio, kion Li provizis al ili el la brutoj. Do via Dio estas Unu Dio; do al Li Dediĉu. Kaj donu bonan novaĵon al la humilaj,

kies koroj tremas kiam Dio estas menciita, kaj kiuj estas pacientaj sub tio, kio afliktas ilin, kaj kiuj starigas la preĝon, kaj kiuj elspezas el tio, kion Ni provizis al ili.

Kaj la oferkamelojn -- Ni faris ilin por vi inter la ritoj de Dio. En ili estas bono por vi. Do menciu la Nomon de Dio super ili kiam ili staras en vicoj. Kaj kiam ili falas sur siajn flankojn, manĝu el ili kaj nutru la kontenton kaj la petanton. Tiel Ni subigis ilin al vi, por ke eble vi danku.

Ilia karno ne atingas Dion, nek ilia sango, sed la pieco de vi atingas Lin. Tiel Li subigis ilin al vi, por ke vi grandigu Dion pro tio ke Li gvidis vin. Kaj donu bonan novaĵon al tiuj, kiuj bonfaras.

Vere, Dio defendas tiujn, kiuj kredas. Vere, Dio ne amas iun perfidan maldankulon.

Permeso estas donita al tiuj, kiuj estas batalataj, ĉar ili estis maljustagataj. Kaj vere, Dio kapablas doni al ili venkon --

tiuj, kiuj estis forpelitaj el siaj hejmoj sen rajto, krom ke ili diras: "Nia Sinjoro estas Dio." Kaj se ne estus ke Dio repelas iujn homojn per aliaj, klostroj kaj preĝejoj kaj oratorejoj kaj moskeoj, en kiuj la Nomo de Dio estas multe menciita, estus detruataj. Kaj certe Dio helpas tiun, kiu helpas Lin. Vere, Dio estas Forta, Potenca --

tiuj, kiuj, se Ni instalas ilin en la lando, starigas la preĝon kaj pagas la almozon kaj ordonas la bonon kaj malpermesas la malbonon. Kaj al Dio apartenas la fino de ĉiuj aferoj.

Kaj se ili neas vin, antaŭ ili la popolo de Noa neis, kaj la Ad kaj la Ŧamud,

kaj la popolo de Abraham kaj la popolo de Lot,

kaj la loĝantoj de Midjan. Kaj Moseo estis neata. Kaj Mi donis prokraston al tiuj, kiuj kaŝis; poste Mi kaptis ilin. Kaj kia estis Mia malaprobo!

Kaj kiom da urbo Ni detruis dum ĝi maljustagis, kaj ĝi kuŝas falinta sur siajn turetojn, kaj kiom da forlasita puto kaj alta palaco!

Ĉu ili do ne vojaĝis en la tero, por ke ili havu korojn per kiuj kompreni, aŭ orelojn per kiuj aŭdi? Vere, ne estas la okuloj kiuj estas blindaj, sed blindaj estas la koroj kiuj estas en la brustoj.

Kaj ili instigas vin rapidigi la punon, kaj Dio ne malsukcesos en Sia promeso. Kaj vere, tago ĉe via Sinjoro estas kiel mil jaroj de tio, kion vi kalkulas.

Kaj kiom da urbo Mi indulgis dum ĝi maljustagis; poste Mi kaptis ĝin. Kaj al Mi estas la celo.

Diru: "Ho homoj! Mi estas nur al vi klara avertanto."

Do tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- por ili estas pardono kaj malavara provizo.

Kaj tiuj, kiuj klopodas kontraŭ Niaj signoj por frustri ilin -- tiuj estas la kunuloj de la Brulego.

Kaj Ni ne sendis antaŭ vi iun senditon aŭ profeton krom ke kiam li recitis, Satano ĵetis en lian recitadon. Poste Dio forigas tion, kion Satano ĵetas; poste Dio establas Siajn signojn. Kaj Dio estas Ĉioscia, Ĉiosaĝa --

por ke Li faru tion, kion Satano ĵetas, provo por tiuj, en kies koroj estas malsano kaj kies koroj estas malmolaj. Kaj vere, la maljustuloj estas en malproksima skismo.

Kaj por ke tiuj, al kiuj estis donita scio, sciu ke ĝi estas la vero de via Sinjoro, kaj kredu je ĝi, kaj iliaj koroj humiliĝu antaŭ Li. Kaj vere, Dio gvidas tiujn, kiuj kredas, al rekta vojo.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, ne ĉesos dubi pri ĝi ĝis la Horo venos sur ilin subite, aŭ venos sur ilin la puno de senfrukta Tago.

La suvereneco en tiu Tago apartenas al Dio. Li juĝos inter ili. Do tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, estos en la Ĝardenoj de Feliĉo.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas kaj neas Niajn signojn -- por ili estas humilia puno.

Kaj tiuj, kiuj elmigras en la vojo de Dio kaj poste estas mortigitaj aŭ mortas -- Dio certe provizos ilin per bona provizo. Kaj vere, Dio, Li estas la plej bona el la provizantoj.

Li certe enlasus ilin per eniro, pri kiu ili estos kontentaj. Kaj vere, Dio estas Ĉioscia, Tolerema.

Tiel estas. Kaj kiu ajn replikas per la similo de tio, per kio li estis afliktita, poste estas maljustagata -- Dio certe helpos lin. Vere, Dio estas Pardonanta, Ĉiopardona.

Tio estas ĉar Dio fuzigas la nokton en la tagon, kaj fuzigas la tagon en la nokton, kaj ĉar Dio estas Ĉioaŭdanta, Ĉiovidanta.

Tio estas ĉar Dio, Li estas la Vero, kaj ĉar tio, kion ili alvokas krom Li, estas malvero, kaj ĉar Dio, Li estas la Altigita, la Granda.

Ĉu vi ne vidis ke Dio sendas malsupren akvon el la ĉielo, kaj la tero verdiĝas? Vere, Dio estas Subtila, Ĉiokonscia.

Al Li apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj kio ajn estas en la tero. Kaj vere, Dio, Li estas la Memsufiĉa, la Laŭdinda.

Ĉu vi ne vidis ke Dio subigis al vi kion ajn estas en la tero, kaj la ŝipojn kiuj navigas sur la maro laŭ Lia ordono? Kaj Li retenas la ĉielon de fali sur la teron krom laŭ Lia permeso. Vere, Dio estas, al la homoj, Plej Bonkora, Plej Kompatema.

Kaj Li estas Tiu, Kiu donis al vi vivon, poste igas vin morti, poste donas al vi vivon. Vere, la homo estas ĉiam maldankema.

Por ĉiu komunumo Ni difinis riton, kiun ili observas. Do ili ne disputu kun vi pri la afero. Kaj alvoku al via Sinjoro. Vere, vi estas sur ĝusta gvidado.

Kaj se ili disputas kun vi, diru: "Dio scias plej bone kion vi faras."

Dio juĝos inter vi en la Tago de la Releviĝo pri tio, pri kio vi kutimis malkonsenti.

Ĉu vi ne scias ke Dio scias kio ajn estas en la ĉielo kaj la tero? Vere, tio estas en Libro. Vere, tio estas facila por Dio.

Kaj ili adoras krom Dio tion, por kio Li ne sendis aŭtoritaton kaj pri kio ili ne havas scion. Kaj por la maljustuloj ne estas helpanto.

Kaj kiam Niaj klaraj signoj estas recitataj al ili, vi rekonas en la vizaĝoj de tiuj, kiuj kaŝas, neadon. Ili preskaŭ atakas tiujn, kiuj recitas al ili Niajn signojn. Diru: "Ĉu mi informu vin pri tio, kio estas pli malbona ol tio? La Fajro -- Dio promesis ĝin al tiuj, kiuj kaŝas. Kaj malbona estas la celo."

Ho homoj! Similaĵo estas prezentita, do aŭskultu ĝin. Vere, tiuj, kiujn vi alvokas krom Dio, neniam kreos muson, eĉ se ili kolektiĝus kune por ĝi. Kaj se la muso forkaptas ion de ili, ili ne povas reakiri ĝin de ĝi. Malforta estas la serĉanto kaj la serĉato.

Ili ne mezuras Dion laŭ Lia vera mezuro. Vere, Dio estas Forta, Potenca.

Dio elektas el la anĝeloj senditojn, kaj el la homoj. Vere, Dio estas Ĉioaŭdanta, Ĉiovidanta.

Li scias tion, kio estas antaŭ ili kaj kio estas malantaŭ ili. Kaj al Dio ĉiuj aferoj estas resenditaj.

Ho vi, kiuj kredas! Kliniĝu kaj sinprosteru kaj adoru vian Sinjoron, kaj faru bonon, por ke eble vi prosperu.

Kaj klopodu en Dio per la klopodo konvena al Li. Li elektis vin kaj ne metis sur vin en la kredo iun malfacilecon -- la kredo de via patro Abraham. Li nomis vin Dediĉitoj antaŭe kaj ĉi-tie, por ke la Sendito estu atestanto super vi, kaj por ke vi estu atestantoj super la homoj. Do starigu la preĝon kaj pagu la almozon kaj tenu vin forte al Dio. Li estas via Mastro. Kaj bonega estas la Mastro, kaj bonega estas la Helpanto.

Commentary

Komentoj pri Surao 22 — Al-Ĥaĝĝ (La Pilgrimado)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao kovras la ritualan pilgrimadon al la Domo de Abraham, sed ĝia amplekso estas multe pli vasta: interreligia koekzisto, la protekto de ĉiuj sanktaj lokoj, kaj la origino de la identeco “Dediĉitoj.”

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“kaŝi” por كفر tra la surao

La tiuj-kiuj-kaŝas aperas ripete (vv.19, 25, 44, 55, 57, 72). En v.72 ili “preskaŭ atakas tiujn kiuj recitas” la signojn — la kaŝado fariĝas agresema ago, ne nur pasiva ignoro.

“Dediĉitoj” en v.78

“Li nomis vin Dediĉitoj antaŭe kaj ĉi-tie” (هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ). La identeco “Dediĉitoj” originas kun Abraham, ne kun Muhamado. La vorto konservas la agon de sindevotigo: dediĉi sin al Dio.

“adoras Dion sur rando” (v.11)

La radiko ح-ر-ف signifas randon, bordon, literon. Tiu kies kredo estas sur unu rando — prospero konfirmas ĝin, kontraŭaĵo detruas ĝin. Kredo sur unu litero, ne sur la tuta Vorto, estas kredo kiu kolapas ĉe la unua provo.

Radik-Trovoj

Radiko د-ف-ع (d-f-ʿ) en v.40 — “Dio repelas iujn per aliaj”

La protektado de ĈIU adorejo estas ordonita: klostroj (صَوَامِع), preĝejoj (بِيَع), sinagogoj (صَلَوَات), kaj moskeoj (مَسَاجِد). La listigo-ordo (kristanaj klostroj unue, moskeoj laste) metas islamajn instituciojn apud, ne super, aliajn. Ĉi tiu versiklo estas la plej forta Recitada fundamento por interreligia kunekzisto.

Radiko ح-ن-ف (ḥ-n-f) en v.31 — “inklinantaj”

“Inklinantaj al Dio, ne asociantaj” (حُنَفَاءَ). La ḥanīf estas tiu kiu inklinas for de idolado al la Unu Dio. Abraham estas la arketipo.

La Ses Religiaj Komunumoj (v.17)

La versiklo listas ses religiajn grupojn: kredantoj, judoj, sabeanoj, kristanoj, magiaj, kaj asociantoj. Ĉi tio estas la plej ampleksa listo de religiaj grupoj en la Recitado, superanta la kvar en 2:62.

Integraj Ligiloj

v.40 protekto de ĉiuj adorejoj ↔ 2:62 (kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago): du fundamentoj por interreligia respekto
v.78 Abraham nomis vin Dediĉitoj ↔ 2:128-131 (la preĝo de Abraham) kaj 3:67 (Abraham estis nek judo nek kristano)
v.37 “ilia karno ne atingas Dion, nek ilia sango, sed la pieco de vi atingas Lin” — la spirita senco de oferado transcendas la materialan riton

Al-Mu'minun La Kredantoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Vere, la kredantoj prosperis --

tiuj, kiuj en sia preĝo estas humilaj,

kaj tiuj, kiuj de vantaĵo forturniĝas,

kaj tiuj, kiuj estas aktivaj en donado de la almozo,

kaj tiuj, kiuj gardas sian ĉastecon,

krom kun siaj edzoj aŭ tio, kion iliaj dekstraj manoj posedas, ĉar vere ili ne estas riproĉindaj;

sed kiu ajn serĉas preter tio, tiuj estas la transgresantoj --

kaj tiuj, kiuj pri siaj fidaĵoj kaj sia interligo estas konservantoj,

kaj tiuj, kiuj pri siaj preĝoj estas atentaj.

Tiuj estas la heredantoj,

kiuj heredos la Paradizon; en ĝi ili loĝos eterne.

Kaj vere, Ni kreis la homon el eltiraĵo de argilo;

poste Ni metis lin kiel guton en sekura ripozejo;

poste Ni kreis el la guto algluiĝantan guton, poste Ni kreis el la algluiĝanta guto bulon, poste Ni kreis el la bulo ostojn, poste Ni vestis la ostojn per karno; poste Ni elportis lin kiel alia kreado. Do benita estu Dio, la plej bona el la kreantoj!

Poste vere, post tio vi mortos.

Poste vere, en la Tago de la Releviĝo vi estos levitaj.

Kaj vere, Ni kreis super vi sep vojojn, kaj Ni ne estas senatentaj pri la kreado.

Kaj Ni sendas malsupren akvon el la ĉielo laŭ ĝusta mezuro, kaj Ni igas ĝin restadi en la tero; kaj vere, Ni kapablas forpreni ĝin.

Poste Ni produktas por vi per ĝi ĝardenojn de daktelpalmoj kaj vinberoj; en ili por vi estas abundaj fruktoj, kaj el ili vi manĝas.

Kaj arbon kiu eliras de la Monto Sinaj, kiu kreskas kun oleo kaj gustumaĵo por tiuj, kiuj manĝas.

Kaj vere, en la brutoj estas leciono por vi. Ni donas al vi trinki el tio, kio estas en iliaj ventroj, kaj en ili estas multaj profitoj por vi, kaj el ili vi manĝas.

Kaj sur ili kaj sur la ŝipoj vi estas portataj.

Kaj vere, Ni sendis Noan al lia popolo, kaj li diris: "Ho mia popolo! Adoru Dion. Vi ne havas dion alian ol Li. Ĉu vi do ne estos piaj?"

Kaj la konsilantaro de tiuj, kiuj kaŝis, el lia popolo diris: "Ĉi tiu estas nenio alia ol mortulo kiel vi; li deziras fariĝi supera super vi. Kaj se Dio estus volinta, Li estus sendinta anĝelojn. Ni ne aŭdis pri ĉi tio inter niaj prapatroj."

"Li estas nenio alia ol viro en kiu estas frenezeco; do atendu lin dum iom da tempo."

Li diris: "Mia Sinjoro! Helpu min, ĉar ili neas min."

Poste Ni malkaŝis al li: "Konstruu la ŝipon sub Niaj okuloj kaj Nia malkaŝo. Kaj kiam Nia ordono venos kaj la forno bolis super, ŝarĝu en ĝin el ĉiu speco du, paron, kaj vian domanaron, krom tiun kontraŭ kiu la vorto jam eliris el inter ili. Kaj ne turnu vin al Mi pri tiuj, kiuj maljustagis. Vere, ili estos dronigitaj."

"Kaj kiam vi estas instalita, vi kaj tiuj kun vi, sur la ŝipo, diru: 'Laŭdo al Dio, Kiu savis nin de la maljustula popolo.'"

"Kaj diru: 'Mia Sinjoro! Igu min alteriĝi ĉe benita alteriĝejo, kaj Vi estas la plej bona el tiuj, kiuj alterigas.'"

Vere, en tio estas signoj, kaj vere Ni estas ĉiam provantaj.

Poste post ili Ni levis alian generacion.

Kaj Ni sendis inter ili senditon el ili mem: "Adoru Dion. Vi ne havas dion alian ol Li. Ĉu vi do ne estos piaj?"

Kaj la konsilantaro de lia popolo, tiuj, kiuj kaŝis kaj neis la renkonton de la Venontaĵo, kaj al kiuj Ni donis komforton en la vivo de ĉi tiu mondo, diris: "Ĉi tiu estas nenio alia ol mortulo kiel vi. Li manĝas el tio, kion vi manĝas, kaj trinkas el tio, kion vi trinkas."

"Kaj se vi obeas mortulon kiel vi, vere vi estas perdantoj."

"Ĉu li promesas al vi ke kiam vi estas mortaj kaj fariĝis polvo kaj ostoj, ke vi estos elportataj?"

"Malproksima, malproksima estas tio, kio estas promesita al vi!"

"Ne estas alia ol nia vivo de ĉi tiu mondo; ni mortas kaj ni vivas, kaj ni ne estos levitaj."

"Li estas nenio alia ol viro kiu fabrikis mensogon kontraŭ Dio, kaj ni ne estas kredantoj je li."

Li diris: "Mia Sinjoro! Helpu min, ĉar ili neas min."

Li diris: "Post mallonga tempo ili certe fariĝos bedaŭrantaj."

Poste la krio kaptis ilin vere, kaj Ni faris ilin kiel rifuzaĵo. Do for la maljustulan popolon!

Poste post ili Ni levis aliajn generaciojn.

Neniu komunumo antaŭiras sian templimpon, nek ili postrestas.

Poste Ni sendis Niajn senditojn sinsekve. Kiam ajn ĝia sendito venis al komunumo, ili neis lin. Do Ni igis ilin sekvi unu la alian, kaj Ni faris ilin rakontoj. Do for popolon kiu ne kredas!

Poste Ni sendis Moseon kaj lian fraton Aaronon kun Niaj signoj kaj evidenta aŭtoritato

al Faraono kaj lia konsilantaro. Sed ili estis fieraj, kaj ili estis altanima popolo.

Kaj ili diris: "Ĉu ni kredu je du mortuloj kiel ni, kies popolo estas servantoj al ni?"

Do ili neis ilin, kaj ili estis inter tiuj, kiuj estis detruataj.

Kaj vere, Ni donis al Moseo la Libron, por ke eble ili estu gviditaj.

Kaj Ni faris la filon de Maria kaj lian patrinon signo, kaj Ni ŝirmis ilin sur altaĵo, loko de ripozo kaj fluanta fonto.

Ho vi senditoj! Manĝu el la bonaj aferoj, kaj faru tion, kio estas ĝusta. Vere, Mi estas Scia pri tio, kion vi faras.

Kaj vere, ĉi tiu via komunumo estas unu komunumo, kaj Mi estas via Sinjoro, do timu Min.

Sed ili rompis sian aferon inter si en librojn; ĉiu fakcio ĝojante pri tio, kio estas kun ili.

Do lasu ilin en sia torento de konfuzo dum iom da tempo.

Ĉu ili pensas ke ĉar Ni etendas al ili riĉaĵon kaj filojn,

Ni rapidigas por ili bonajn aferojn? Ho ne, sed ili ne perceptas.

Vere, tiuj, kiuj estas timemaj pro la timo de sia Sinjoro,

kaj tiuj, kiuj kredas je la signoj de sia Sinjoro,

kaj tiuj, kiuj ne asocias kun sia Sinjoro,

kaj tiuj, kiuj donas tion, kion ili donas, dum iliaj koroj tremas ke ili revenas al sia Sinjoro --

tiuj rapidas en bonaj agoj, kaj ili estas antaŭaj en ili.

Kaj Ni ne ŝarĝas animon preter ĝia kapablo. Kaj ĉe Ni estas Libro kiu parolas veron, kaj ili ne estos maljustagataj.

Ho ne, iliaj koroj estas en torento de konfuzo pri ĉi tio, kaj ili havas farojn krom tio, kiujn ili faras.

Ĝis kiam Ni kaptas la riĉulojn inter ili per puno, jen, ili krias.

"Ne kriu hodiaŭ. Vere, de Ni vi ne estos helpataj."

"Vere, Miaj signoj estis recitataj al vi, kaj vi kutimis returniĝi sur viajn kalkanojn,

estante fieraj pri ĝi, babilante vantaĵojn nokte, forlasante ĝin."

Ĉu ili do ne meditis la vorton? Aŭ ĉu venis al ili tio, kio ne venis al iliaj prapatroj?

Aŭ ĉu ili ne rekonas sian senditon, kaj do ili neas lin?

Aŭ ĉu ili diras: "En li estas frenezeco"? Ho ne, li alportis al ili la veron, kaj la plejmulto el ili abomenas la veron.

Kaj se la vero sekvus iliajn dezirojn, la ĉieloj kaj la tero kaj kiu ajn estas en ili estus koruptitaj. Ho ne, Ni alportis al ili ilian memorigon, sed de sia memorigo ili forturniĝas.

Aŭ ĉu vi petas de ili tributon? La tributo de via Sinjoro estas pli bona, kaj Li estas la plej bona el la provizantoj.

Kaj vere, vi alvokas ilin al rekta vojo.

Kaj vere, tiuj, kiuj ne kredas je la Venontaĵo, devias de la vojo.

Kaj eĉ se Ni kompatintus ilin kaj forigintus kian aflikton estas sur ili, ili persistus en sia transgresado, vagante blinde.

Kaj vere, Ni kaptis ilin per puno, tamen ili ne humiliĝis antaŭ sia Sinjoro, nek ili preĝpetas,

ĝis kiam Ni malfermas sur ilin pordegon de severa puno, jen, ili estas en malespero en ĝi.

Kaj Li estas Tiu, Kiu produktis por vi aŭdon kaj vidon kaj korojn. Malmulte vi dankas!

Kaj Li estas Tiu, Kiu multigis vin en la tero, kaj al Li vi estos kolektitaj.

Kaj Li estas Tiu, Kiu donas vivon kaj kaŭzas morton, kaj Lia estas la alterniĝo de la nokto kaj la tago. Ĉu vi do ne komprenos?

Ho ne, ili diras la similon de tio, kion la antikvuloj diris.

Ili diras: "Kiam ni estas mortaj kaj fariĝis polvo kaj ostoj, ĉu ni vere estos levitaj?"

"Vere, estis promesita al ni ĉi tio, ni kaj niaj patroj, antaŭe. Ĉi tio estas nenio alia ol fabeloj de la antikvuloj."

Diru: "Al kiu apartenas la tero kaj kiu ajn estas en ĝi, se vi scias?"

Ili diros: "Al Dio." Diru: "Ĉu vi do ne memoros?"

Diru: "Kiu estas la Sinjoro de la sep ĉieloj kaj la Sinjoro de la Granda Trono?"

Ili diros: "Al Dio." Diru: "Ĉu vi do ne estos piaj?"

Diru: "En kies mano estas la regado de ĉio, kaj Li protektas kaj ne estas protektata kontraŭ, se vi scias?"

Ili diros: "Al Dio." Diru: "Kiel do vi estas ensorĉitaj?"

Ho ne, Ni alportis al ili la veron, kaj vere ili estas mensoguloj.

Dio ne prenis iun filon, nek estas iu dio kun Li. Tiam ĉiu dio estus forpreninta tion, kion li kreis, kaj iuj el ili estus leviĝintaj super aliaj. Gloro al Dio, super tio, kion ili atribuas!

Scianto de la nevidebla kaj la videbla! Altigita estas Li super tio, kion ili asocias.

Diru: "Mia Sinjoro! Se Vi montrus al mi tion, kio estas promesita al ili,

mia Sinjoro, ne metu min inter la maljustulan popolon."

Kaj vere, Ni kapablas montri al vi tion, kion Ni promesas al ili.

Repelu malbonon per tio, kio estas pli bona. Ni scias plej bone kion ili atribuas.

Kaj diru: "Mia Sinjoro! Mi rifuĝas ĉe Vi kontraŭ la instigoj de la diabloj."

"Kaj mi rifuĝas ĉe Vi, mia Sinjoro, por ke ili ne ĉeestu min."

Ĝis kiam morto venas al unu el ili, li diras: "Mia Sinjoro! Resendu min,

100

por ke mi faru bonon en tio, kion mi lasis." Ho ne! Ĝi estas nur vorto, kiun li parolas. Kaj malantaŭ ili estas barilon ĝis la Tago kiam ili estos levitaj.

101

Kaj kiam la Trumpeto estos blovita, ne estos parenceco inter ili en tiu Tago, nek ili demandos unu la alian.

102

Do tiuj, kies pesiloj estas pezaj -- tiuj estas la prosperuloj.

103

Kaj tiuj, kies pesiloj estas malpezaj -- tiuj estas tiuj, kiuj perdis siajn animojn; en la Infero ili loĝos eterne.

104

La Fajro brulas iliajn vizaĝojn, kaj en ĝi ili grimacas.

105

"Ĉu ne Miaj signoj estis recitataj al vi, kaj vi kutimis nei ilin?"

106

Ili diras: "Nia Sinjoro! Nia mizereco superis nin, kaj ni estis popolo kiu erarvoje iris."

107

"Nia Sinjoro! Elportu nin de ĉi tie. Kaj se ni revenas, vere ni estas maljustuloj."

108

Li diras: "Estu malestimataj en ĝi, kaj ne parolu al Mi."

109

"Vere, estis partio de Miaj servantoj kiuj diris: 'Nia Sinjoro! Ni kredas; do pardonu nin kaj kompatu nin, kaj Vi estas la plej bona el tiuj, kiuj montras kompaton.'"

110

"Sed vi prenis ilin por moko ĝis ili igis vin forgesi Mian memorigon, kaj vi kutimis ridi pri ili."

111

"Vere, Mi rekompencis ilin hodiaŭ pro tio ke ili estis pacientaj -- vere ili, ili estas la triumfantoj."

112

Li diras: "Kiom longe vi restis en la tero, en nombro de jaroj?"

113

Ili diras: "Ni restis tagon, aŭ parton de tago. Do demandu la kalkulantojn."

114

Li diras: "Vi restis nur malmulte, se vi nur estus sciintaj."

115

"Ĉu vi do pensis ke Ni kreis vin vane, kaj ke al Ni vi ne estus revenigataj?"

116

Do altigita estas Dio, la Suvereno, la Vero! Ne estas dio krom Li, la Sinjoro de la Nobla Trono.

117

Kaj kiu ajn alvokas alian dion kun Dio, pri kiu li ne havas pruvon -- lia kalkulado estas ĉe lia Sinjoro. Vere, tiuj, kiuj kaŝas, ne prosperos.

118

Kaj diru: "Mia Sinjoro! Pardonu kaj kompatu, kaj Vi estas la plej bona el tiuj, kiuj montras kompaton."

Commentary

Komentoj pri Surao 23 — Al-Mu’minun (La Kredantoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per la portreto de la sukcesintaj kredantoj (vv.1–11) kaj fermiĝas per la demando “ĉu vi do pensis ke Ni kreis vin vane?” (v.115). Inter tiuj du poloj: embriologio, profeta historio, kaj la celo de ekzisto.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“prosperis” por أَفْلَحَ (aflaḥa, v.1)

“La kredantoj prosperis.” La radiko ف-ل-ح signifas plugi, kulturi, rikolti sukcese. La kamparano (fallāḥ) kaj la spirite sukcesa (mufliḥ) dividas radikon — spirita sukceso estas kultivado, pacienca laboro, ne subita akiro.

“heredantoj de la Paradizo” (vv.10–11)

“Kiuj heredos la Paradizon” (الفِرْدَوْس). La radiko و-ر-ث (heredi) implicas antaŭekzistan rajton — la kredantoj ne gajnas paradizon per transakcio sed heredas tion, kio ĉiam estis ilia.

“alia kreado” en v.14

“Ni elportis lin kiel alia kreado” (خَلْقًا آخَرَ) — post sep stadioj de fizika evoluo, io kategorie diferenca aperas: konscio, la animo, la kapablo de parolo (komparu 55:3–4).

Radik-Trovoj

La Embriologia Pasaĵo (vv.12–14)

Sep stadioj: eltiraĵo de argilo > guto > algluiĝanta guto > bulo > ostoj > karno > alia kreado. La lasta stadio uzas radikon ن-ش-أ (origini, naskiĝi denove). La fizika evoluo kulminas en io esence nova.

“unu komunumo” (v.52)

“Ĉi tiu via komunumo estas unu komunumo, kaj Mi estas via Sinjoro, do timu Min.” Preskaŭ identa formulaĵo kiel 21:92 — la unueco de la profeta komunumo estas deklarita dufoje en identaj terminoj trans du suraoj.

Integraj Ligiloj

v.52 ↔ 21:92: identaj formulaĵoj pri unu komunumo
v.14 embriologio ↔ 22:5: paralela sed pli detala priskibo
v.14 “benita estu Dio, la plej bona el la kreantoj” — la pluralo خَالِقِين agnoskas homan kreivan kapablon dum ĝi asertas Dion kiel la plej bona inter ĉiuj kreantoj
v.96 “repelu malbonon per tio, kio estas pli bona” — principo de ne-venĝo, paralela al 41:34
v.100 la bariero (بَرْزَخ) — “malantaŭ ili estas barilon ĝis la Tago kiam ili estos levitaj.” La barzaĥ dividas vivon kaj morton, saman radikon kiel la bariero inter la du maroj (25:53)

An-Nur La Lumo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Surao, kiun Ni sendis malsupren kaj faris devigan, kaj Ni sendis malsupren en ĝin signojn evidentajn, por ke vi atentu.

La adultulinon kaj la adultulon -- skurĝu ĉiun el ili cent skurĝojn, kaj ne kompato por ili kaptu vin en la vojo de Dio, se vi kredas je Dio kaj la Lasta Tago; kaj grupo de la kredantoj atestu ilian punon.

La adultulo edziĝas nur kun adultulino aŭ asociantino, kaj la adultulino -- neniu edziĝas kun ŝi krom adultulo aŭ asocianto. Kaj tio estas malpermesita al la kredantoj.

Kaj tiuj, kiuj akuzas ĉastajn virinojn kaj poste ne alportas kvar atestantojn -- skurĝu ilin okdek skurĝojn kaj ne akceptu ilian ateston iam ajn. Kaj tiuj estas la malvirtuloj,

krom tiuj, kiuj pentas post tio kaj korektiĝas, ĉar vere Dio estas Pardonema, Kompatema.

Kaj tiuj, kiuj akuzas siajn edzinojn kaj ne havas atestantojn krom si mem -- la atesto de unu el ili estu kvar atestoj per Dio ke li vere estas el la veruloj,

kaj la kvina ke la malbeno de Dio estu sur li se li estas el la mensoguloj.

Kaj ĝi forturnus la punon de ŝi ke ŝi atestu kvar atestojn per Dio ke li vere estas el la mensoguloj,

kaj la kvina ke la kolero de Dio estu sur ŝi se li estas el la veruloj.

Kaj se ne estus la favoro de Dio sur vin kaj Lia kompato, kaj ke Dio estas Revenanta, Saĝa...

Vere, tiuj, kiuj elportis la kalumnion, estas bando inter vi. Ne konsideru ĝin malbono por vi; ho ne, ĝi estas bono por vi. Al ĉiu el ili estas tio, kion li gajnis de peko, kaj tiu inter ili kiu prenis sur sin la plej grandan parton de ĝi -- por li estas granda puno.

Kial, kiam vi aŭdis ĝin, la kredantaj viroj kaj kredantaj virinoj ne pensis bone pri siaj propraj homoj kaj diris: "Ĉi tio estas evidenta kalumnio"?

Kial ili ne alportis kvar atestantojn pri ĝi? Kaj kiam ili ne alportis la atestantojn, tiuj, antaŭ Dio, estas la mensoguloj.

Kaj se ne estus la favoro de Dio sur vin kaj Lia kompato en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo, estus tuŝinta vin, pro tio en kion vi plonĝis, granda puno.

Kiam vi ricevis ĝin sur viajn langojn kaj diris per viaj buŝoj tion, pri kio vi ne havis scion, kaj vi konsideris ĝin malgrava afero, tamen ĝi estis, antaŭ Dio, grandega afero.

Kaj kial, kiam vi aŭdis ĝin, vi ne diris: "Ne estas por ni paroli pri ĉi tio. Gloro al Vi! Ĉi tio estas granda kalumnio."

Dio admonas vin ke vi ne revenu al la similaj de ĝi iam ajn, se vi estas kredantoj.

Kaj Dio klarigas al vi la signojn; kaj Dio estas Scia, Saĝa.

Vere, tiuj, kiuj amas ke malhonesteco disvastiĝu inter tiuj, kiuj kredas -- por ili estas dolora puno en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo. Kaj Dio scias kaj vi ne scias.

Kaj se ne estus la favoro de Dio sur vin kaj Lia kompato, kaj ke Dio estas Tendera, Kompatema...

Ho vi, kiuj kredas! Ne sekvu la paŝojn de Satano. Kaj kiu ajn sekvas la paŝojn de Satano -- vere li ordonas malhonestecon kaj tion, kio estas malakceptata. Kaj se ne estus la favoro de Dio sur vin kaj Lia kompato, neniu el vi estus iam purigita; sed Dio purigas kiun Li volas. Kaj Dio estas Aŭdanta, Scia.

Kaj ne tiuj, kiuj havas favoron inter vi kaj abundon, ĵuru ke ili ne donos al parencoj kaj la senhavuloj kaj tiuj, kiuj elmigris en la vojo de Dio; kaj ili pardonu kaj ignoru. Ĉu vi ne amas ke Dio pardonu al vi? Kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Vere, tiuj, kiuj akuzas ĉastajn, senatentajn, kredantajn virinojn, estas malbenitaj en ĉi tiu mondo kaj la Venontaĵo, kaj por ili estas granda puno,

en la Tago kiam iliaj langoj kaj iliaj manoj kaj iliaj piedoj atestados kontraŭ ili pri tio, kion ili kutimis fari.

En tiu Tago, Dio pagos al ili ilian rekompencon plene, la veran, kaj ili ekscios ke Dio -- Li estas la Evidenta Vero.

La malpuraj virinoj estas por la malpuraj viroj, kaj la malpuraj viroj por la malpuraj virinoj; kaj la bonaj virinoj estas por la bonaj viroj, kaj la bonaj viroj por la bonaj virinoj. Tiuj estas deklaritaj senkulpaj de tio, kion ili diras. Por ili estas pardono kaj malavara provizo.

Ho vi, kiuj kredas! Ne eniru domojn aliajn ol viajn proprajn ĝis vi sciigis vin kaj salutis iliajn homojn. Tio estas pli bona por vi, por ke vi atentu.

Kaj se vi trovas neniun en ili, ne eniru ilin ĝis permeso estos donita al vi. Kaj se estas dirite al vi: "Revenu," do revenu. Ĝi estas pli pura por vi. Kaj Dio estas Scia pri tio, kion vi faras.

Ne estas riproĉo sur vi ke vi eniras neloĝatajn domojn en kiuj estas provizo por vi. Kaj Dio scias tion, kion vi malkaŝas kaj kion vi kaŝas.

Diru al la kredantaj viroj ke ili malaltigu sian rigardon kaj gardu siajn apertojn. Tio estas pli pura por ili. Vere, Dio estas Konscia pri tio, kion ili faras.

Kaj diru al la kredantaj virinoj ke ili malaltigu sian rigardon kaj gardu siajn apertojn kaj ne malkaŝu sian ornamaĵon krom tion, kio estas evidenta de ĝi, kaj ili tiru siajn kovrilojn super siajn sinojn; kaj ne malkaŝu sian ornamaĵon krom al siaj edzoj, aŭ siaj patroj, aŭ la patroj de siaj edzoj, aŭ siaj filoj, aŭ la filoj de siaj edzoj, aŭ siaj fratoj, aŭ la filoj de siaj fratoj, aŭ la filoj de siaj fratinoj, aŭ siaj virinoj, aŭ tio, kion iliaj dekstraj manoj posedas, aŭ tiaj viroj kiuj servas ilin kiuj ne havas deziron, aŭ infanoj kiuj ankoraŭ ne konscias pri la privataj aspektoj de virinoj. Kaj ili ne stampu siajn piedojn por sciigi tion, kion ili kaŝas de sia ornamaĵo. Kaj turnu vin al Dio kune, ho vi kredantoj, por ke vi prosperu.

Kaj edzinigu la needzitajn inter vi kaj la virtajn inter viaj servantoj kaj viaj servantinoj. Se ili estas malriĉaj, Dio riĉigos ilin el Sia favoro. Kaj Dio estas Ĉioĉirkaŭanta, Scia.

Kaj tiuj, kiuj ne trovas la rimedojn por edziĝi, gardu sian ĉastecon ĝis Dio riĉigos ilin el Sia favoro. Kaj tiuj, kiuj petas skribon de emancipado el tio, kion viaj dekstraj manoj posedas -- skribu ĝin por ili se vi scias bonon en ili, kaj donu al ili el la riĉaĵo de Dio, kiun Li donis al vi. Kaj ne devigu viajn junajn virinojn al prostitucio, se ili deziras ĉastecon, por ke vi serĉu la pereeman gajnon de la vivo de ĉi tiu mondo. Kaj kiu ajn devigas ilin -- vere Dio, post ilia devigado, estas Pardonema, Kompatema.

Kaj vere Ni sendis malsupren al vi signojn klarigantajn, kaj similaĵon de tiuj, kiuj pasis antaŭ vi, kaj admonon por la piuloj.

Dio estas la Lumo de la ĉieloj kaj la tero. La simileco de Lia lumo estas kiel niĉo en kiu estas lampo. La lampo estas en vitro. La vitro estas kvazaŭ ĝi estus radia stelo, ekbruligita de benita arbo, olivo, nek el la Oriento nek el la Okcidento, kies oleo preskaŭ donus lumon eĉ se fajro ne tuŝus ĝin. Lumo sur Lumo. Dio gvidas al Sia lumo kiun Li volas. Kaj Dio prezentas similaĵojn por la homoj. Kaj Dio estas de ĉio Scia.

En domoj, kiujn Dio permesis levi kaj en kiuj Lia nomo estas memorata -- en ili gloras Lin matene kaj vespere

viroj, kiujn nek komerco nek negoco distras de la memoro de Dio kaj la observado de preĝo kaj la donado de almozoj; ili timas Tagon en kiu la koroj kaj la okuloj turniĝos,

por ke Dio rekompencas ilin por la plej bona de tio, kion ili faris, kaj pliigu ilin el Sia favoro. Kaj Dio donas provizon al kiu Li volas sen kalkulado.

Kaj tiuj, kiuj kaŝis -- iliaj faroj estas kiel miraĝo en dezerta ebenaĵo, kiun la soifanto supozas esti akvo, ĝis kiam li venas al ĝi, li trovas ĝin esti nenio, kaj li trovas Dion kun li, kaj Li pagas al li lian kalkuladon plene. Kaj Dio estas rapida en kalkulado.

Aŭ kiel mallumeoj en senfunda maro, kovrita de ondo, super kiu estas ondo, super kiu estas nuboj -- mallumeoj unu super la alia. Kiam li etendas sian manon, li apenaŭ povas vidi ĝin. Kaj tiu, al kiu Dio ne atribuas lumon, por li ne estas lumo.

Ĉu vi ne vidis ke al Dio gloras kiu ajn estas en la ĉieloj kaj la tero, kaj la birdoj en vicoj? Ĉiu konas sian preĝon kaj sian gloradon. Kaj Dio estas Scia pri tio, kion ili faras.

Kaj al Dio apartenas la suvereneco de la ĉieloj kaj la tero, kaj al Dio estas la vojaĝo.

Ĉu vi ne vidis ke Dio pelas la nubojn, poste kunigas ilin, poste faras ilin amaso, kaj vi vidas la pluvon eliri el ilia mezo? Kaj Li sendas malsupren el la ĉielo, el montoj en ĝi, hajlon, kaj frapas per ĝi kiun Li volas kaj forturnas ĝin de kiu Li volas. La brilo de ĝia fulmo preskaŭ forprenas la vidon.

Dio turnas la nokton kaj la tagon. Vere, en tio estas leciono por tiuj, kiuj posedas vidon.

Kaj Dio kreis ĉiun kreitaĵon el akvo. Inter ili estas tiu, kiu iras sur sia ventro, kaj inter ili estas tiu, kiu marŝas sur du kruroj, kaj inter ili estas tiu, kiu marŝas sur kvar. Dio kreas kion Li volas. Vere, Dio havas potencon super ĉio.

Vere, Ni sendis malsupren signojn klarigantajn. Kaj Dio gvidas kiun Li volas al rekta vojo.

Kaj ili diras: "Ni kredas je Dio kaj je la Sendito kaj ni obeas." Poste parto de ili forturniĝas post tio. Kaj tiuj ne estas kredantoj.

Kaj kiam ili estas vokataj al Dio kaj Lia Sendito por ke li juĝu inter ili, jen, parto de ili flanken turniĝas.

Kaj se la rajto estas ilia, ili venas al li, submetiĝante.

Ĉu estas en iliaj koroj malsano, aŭ ĉu ili dubas, aŭ ĉu ili timas ke Dio kaj Lia Sendito maljustaĝos kontraŭ ili? Ho ne, tiuj estas la maljustuloj.

La diro de la kredantoj, kiam ili estas vokataj al Dio kaj Lia Sendito por ke li juĝu inter ili, estas nur ke ili diras: "Ni aŭdas kaj ni obeas." Kaj tiuj estas tiuj, kiuj prosperas.

Kaj kiu ajn obeas Dion kaj Lian Senditon, kaj timas Dion kaj estas atenta pri Li -- tiuj estas la triumfantoj.

Kaj ili ĵuras per Dio siajn plej solenajn ĵurojn ke se vi ordonas al ili ili certe eliros. Diru: "Ne ĵuru. Obeemo estas konata." Vere, Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Diru: "Obeu Dion kaj obeu la Senditon." Poste se ili forturniĝas, sur li estas nur tio, per kio li estis ŝargita, kaj sur vi estas tio, per kio vi estis ŝargitaj. Kaj se vi obeas lin, vi estos ĝuste gviditaj. Kaj nenio estas deviga sur la Sendito krom la klara transdono.

Dio promesis al tiuj inter vi, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, ke Li certe faros ilin posteuloj en la tero, kiel Li faris tiujn kiuj estis antaŭ ili posteuloj, kaj ke Li certe establos por ili ilian vojon, kiun Li aprobis por ili, kaj ke Li certe interŝanĝos por ili, post ilia timo, sekurecon. Ili adoras Min kaj ne asocias ion kun Mi. Kaj kiu ajn kaŝas post tio -- tiuj estas la malvirtuloj.

Kaj observu preĝon kaj donu almozojn kaj obeu la Senditon, por ke al vi estu montrata kompato.

Ne konsideru tiujn, kiuj kaŝis, kapablaj frustri Dion en la tero. Kaj ilia loĝejo estos la Fajro -- kaj mizera vere estas la celo.

Ho vi, kiuj kredas! Tiuj, kiujn viaj dekstraj manoj posedas, kaj tiuj inter vi, kiuj ankoraŭ ne atingis pubecon, petu permeson de vi je tri tempoj: antaŭ la matena preĝo, kaj kiam vi demetas viajn vestojn ĉe la tagmeza varmo, kaj post la vespera preĝo. Tri tempoj de privateco por vi. Ne estas riproĉo sur vi aŭ sur ili preter tiuj. Ili iras inter vi, iuj el vi servante aliajn. Tiel Dio klarigas al vi la signojn. Kaj Dio estas Scia, Saĝa.

Kaj kiam la infanoj inter vi atingas pubecon, ili petu permeson kiel tiuj antaŭ ili petis permeson. Tiel Dio klarigas al vi Siajn signojn. Kaj Dio estas Scia, Saĝa.

Kaj la maljunulinoj inter la virinoj, kiuj ne havas atendadon de edziniĝo -- ne estas riproĉo sur ili ke ili demetu siajn eksterajn vestojn, ne montranteornamaĵon. Kaj ke ili konservu modestecon estas pli bona por ili. Kaj Dio estas Aŭdanta, Scia.

Ne estas riproĉo sur la blindulo, nek riproĉo sur la lamulo, nek riproĉo sur la malsanulo, nek sur vi mem ke vi manĝu el viaj propraj domoj, aŭ la domoj de viaj patroj, aŭ la domoj de viaj patrinoj, aŭ la domoj de viaj fratoj, aŭ la domoj de viaj fratinoj, aŭ la domoj de la fratoj de viaj patroj, aŭ la domoj de la fratinoj de viaj patroj, aŭ la domoj de la fratoj de viaj patrinoj, aŭ la domoj de la fratinoj de viaj patrinoj, aŭ tiuj, pri kiuj vi posedas la ŝlosilojn, aŭ de viaj amikoj. Ne estas riproĉo sur vi ke vi manĝu kune aŭ aparte. Kaj kiam vi eniras domojn, salutu unu la alian per saluto de Dio, benita kaj bona. Tiel Dio klarigas al vi la signojn, por ke vi komprenu.

La kredantoj estas nur tiuj, kiuj kredas je Dio kaj Lia Sendito, kaj kiam ili estas kun li pri afero de komuna zorgo, ne foriras ĝis ili petis lian permeson. Vere, tiuj, kiuj petas vian permeson -- tiuj estas tiuj, kiuj kredas je Dio kaj Lia Sendito. Do kiam ili petas vian permeson pri iu afero ilia, donu permeson al kiu vi volas el ili kaj petu pardonon de Dio por ili. Vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ne faru la vokadon de la Sendito inter vi kiel la vokado de unu el vi al la alia. Dio scias tiujn el vi, kiuj forglitas kaŝe. Do tiuj, kiuj iras kontraŭ Lia ordono, atentu ke provo ne trafu ilin aŭ dolora puno trafu ilin.

Jen! Vere, al Dio apartenas kio ajn estas en la ĉieloj kaj la tero. Li bone scias, kion vi faras. Kaj en la Tago kiam ili estos revenigataj al Li, Li informos ilin pri tio, kion ili faris. Kaj Dio estas de ĉio Scia.

Commentary

Komentoj pri Surao 24 — An-Nur (La Lumo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermas per fortaj leĝaj preskribaĵoj (adultado, kalumnio), poste pivotas al la Lum-Versiklo (v.35), unu el la plej mistikaj pasaĵoj en iu ajn skribaĵo. La surao moviĝas de reguligo de ekstera konduto al iluminado de interna realo — de ẓāhir al bāṭin.

Versikloj 30–31: La Modesto-Versikloj

v.30: Viroj Unue

La ordono al VIROJ venas UNUE: “mallevu vian rigardon kaj gardu viajn malfermojn.” La modesto-postulo ne rilatas ĉefe al virina kovrado — ĝi komenciĝas per viroj kontrolantaj sian rigardon.

v.31: Virinoj — sama ordono plus kunteksto

يَضْرِبْنَ (yaḍribna) — radiko ض-ر-ب. La sama radiko kiel la kontestata 4:34. Ĉi tie ĝi neambigue signifas “tiri, ĵeti, meti antaŭen” — virinoj TIRAS siajn kovrilojn super siajn sinojn. Pruvo ke ḍ-r-b portas la signifon “meti antaŭen,” ne “frapi.”
خُمُر (khumur) — radiko خ-م-ر: kovri, kaŝi, fermenti. Sama radiko donas خمار (kovraĵo) kaj خمر (vino). Vino kaj vualoj dividas radikon: ambaŭ kovras.
جُيُوب (juyūb) — malfermaĵoj ĉe la brusto. La instrukcio direktiĝas al la brusto, NE al la kapo aŭ hararo. La vortoj por kapo (رأس) kaj hararo (شعر) NE aperas.

v.60: Kunteksta Pruvo

Maljunaj virinoj povas forigi sian vestaĵon. Se la kovrado estus absoluta spirita ordono (kiel preĝo), ĝi ne povus esti malstreĉita. La Recitado mem montras la kuntekstan naturon de la modesto-reguloj.

Versiklo 35: La Lum-Versiklo

Nestitaj ujaĵoj, ĉiu pli lumina: niĉo → lampo → vitro → stelo → benia olivarbo “nek orienta nek okcidenta” → oleo kiu preskaŭ lumas sen fajro → Lumo sur Lumo.

La spirita legado:

Niĉo = la fizika mondo
Lampo = la Manifestiĝo de Dio
Vitro = la homa koro purigita, travidebla
Olivarbo = la eterna fonto de gvidado, transiranta Orienton kaj Okcidenton
Oleo = la ennaskita kapablo por vero en ĉiu animo
Lumo sur Lumo = malkaŝo sur malkaŝo — progresa malkaŝo mem

Radik-Konektoj

نور (nūr, lumo) — radiko ن-و-ر. Sama radiko kiel نار (nār, fajro). Lumo kaj fajro dividas radikon — konektas al 55:15 “spektroj (ĝinoj) el la fluo de fajro.”

Integraj Ligiloj

v.31 ḍ-r-b ↔ 4:34: la sama radiko por protekta gesto pruvas ke perforto ne estas la signifo
v.33 ك-ر-ه (devigo de korpo) ↔ 2:256 (devigo de kredo): la kontraŭ-deviga principo unuiĝas
v.35 “nek Orienta nek Okcidenta” ↔ 55:17 “du Orientoj kaj du Okcidentoj”: Dia lumo transiras direkton

Al-Furkan La Distingilo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Benita estas Tiu, Kiu sendis malsupren la Distingilon sur Sian servanton, por ke li estu avertanto al la mondoj,

Tiu, al Kiu apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero, Kiu ne prenis filon kaj ne havas partneron en la regado, kaj Kiu kreis ĉion kaj mezuris ĝin per ĝusta mezuro.

Tamen ili prenis, krom Li, diojn kiuj kreas nenion kaj estas mem kreataj, kaj ne posedas por si nek malbonon nek profiton, kaj ne posedas morton nek vivon nek releviĝon.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Ĉi tio estas nenio alia ol mensogo, kiun li fabrikis, kaj aliaj homoj helpis lin en ĝi." Ili venis kun maljusteco kaj malvero.

Kaj ili diras: "Fabeloj de la antikvuloj, kiujn li igis esti skribitaj; kaj ili estas diktataj al li matene kaj vespere."

Diru: "Sendis ĝin malsupren Tiu, Kiu scias la sekreton de la ĉieloj kaj la tero. Vere, Li estas ĉiam Pardonema, Kompatema."

Kaj ili diras: "Kio okazas al ĉi tiu Sendito ke li manĝas nutraĵon kaj marŝas en la bazaroj? Kial ne anĝelo estis sendita malsupren al li, por esti avertanto kun li?

Aŭ kial ne trezoro estis ĵetita al li, aŭ kial li ne havas ĝardenon el kiu li manĝu?" Kaj la maljustuloj diras: "Vi sekvas nenion krom homon ensorĉitan."

Vidu kiel ili kreas similaĵojn por vi kaj erarvoje iras, kaj ne povas trovi vojon.

Benita estas Tiu, Kiu, se Li volus, povus doni al vi pli bonan ol tio -- ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas -- kaj povus doni al vi palacojn.

Ho ne, sed ili neas la Horon; kaj Ni preparis por tiu, kiu neas la Horon, Brulagon.

Kiam ĝi vidas ilin de malproksime, ili aŭdas ĝian furiozon kaj ĝian muĝon.

Kaj kiam ili estas ĵetitaj en mallarĝan lokon en ĝi, kunligitaj, ili vokas tie por detruo.

Ne voku hodiaŭ por unu detruo, sed voku por multaj destruoj!

Diru: "Ĉu tio estas pli bona, aŭ la Ĝardeno de la Eterneco promesita al la piuloj? Ĝi estas por ili rekompenco kaj vojaĝo."

Por ili en ĝi estas kion ajn ili volas, loĝante; ĝi estas sur via Sinjoro promeso petenda.

Kaj en la Tago kiam Li kolektos ilin kaj tion, kion ili adoras krom Dio, kaj Li diros: "Ĉu estis vi, kiuj kondukis erarvoje ĉi tiujn Miajn servantojn, aŭ ĉu ili mem erarvoje iris de la vojo?"

Ili diros: "Gloro al Vi! Ne estis por ni preni krom Vi iun protektanton; sed Vi donis al ili kaj iliaj patroj ĝuadon ĝis ili forgesis la Memorigon kaj estis ruinigita popolo."

"Ili neis vin en tio, kion vi diras; do vi ne povas forturni ĝin nek trovi helpon." Kaj kiu ajn inter vi maljustagas, Ni igos lin gustumi grandan punon.

Kaj Ni ne sendis antaŭ vi iajn senditojn sed vere ili manĝis nutraĵon kaj marŝis en la bazaroj. Kaj Ni faris iujn el vi provo por aliaj: ĉu vi estos pacientaj? Kaj via Sinjoro estas ĉiam Vidanta.

Kaj tiuj, kiuj ne atendas renkonton kun Ni, diras: "Kial ne la anĝeloj estis senditaj malsupren al ni, aŭ kial ni ne vidas nian Sinjoron?" Ili estas vere fieraj en si mem kaj kreskis ekscese insolentaj.

En la Tago kiam ili vidos la anĝelojn, neniu bona novaĵo estos en tiu Tago por la kulpuloj, kaj ili diros: "Malpermesita barilon!"

Kaj Ni turnos nin al tio, kion ili faris el faroj, kaj faros ilin disĵetita polvo.

La kunuloj de la Ĝardeno en tiu Tago estas en pli bona stacio kaj pli bela ripozejo.

Kaj en la Tago kiam la ĉielo estos fendiĝinta kun la nuboj, kaj la anĝeloj estos senditaj malsupren, granda sendiĝo,

la regado en tiu Tago, vere, estos la Tutkompatema; kaj ĝi estos malfacila Tago por tiuj, kiuj kaŝas.

Kaj en la Tago kiam la maljustulo mordos siajn manojn, dirante: "Ho, se mi estus preninta vojon kun la Sendito!

Ve al mi! Se mi ne estus preninta tiun-kaj-tiun kiel amikon!

Li kondukis min erarvoje de la Memorigo post kiam ĝi venis al mi. Kaj la diablo estas ĉiam forlasanto de la homo."

Kaj la Sendito diras: "Ho mia Sinjoro! Vere, mia popolo prenis ĉi tiun Recitadon kiel aferon forlasitan."

Kaj tiel Ni difinis por ĉiu profeto malamikon el la kulpuloj; sed via Sinjoro sufiĉas kiel Gvidanto kaj Helpanto.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Kial la Recitado ne estis sendita malsupren sur lin ĉio samtempe?" Tiel, por ke Ni fortigu per ĝi vian koron; kaj Ni kantis ĝin, kantadon.

Kaj ili ne alportas al vi similaĵon krom ke Ni alportas al vi la veron kaj pli bonan klarigon.

Tiuj, kiuj estas kolektitaj sur siaj vizaĝoj al la Infero, tiuj estas la plej malbonaj en stacio kaj la plej erarvoje de la vojo.

Kaj vere, Ni donis al Moseo la Libron kaj difinis kun li lian fraton Aaronon kiel ministron.

Kaj Ni diris: "Iru ambaŭ al la popolo kiu neis Niajn signojn." Poste Ni detruis ilin tute.

Kaj la popolon de Noa, kiam ili neis la senditojn, Ni dronigis ilin kaj faris ilin signo por la homoj. Kaj Ni preparis por la maljustuloj doloran punon.

Kaj la Ad kaj la Ŧamud kaj la kunulojn de la Puto kaj multajn generaciojn inter ili.

Kaj por ĉiu Ni kreis similaĵojn, kaj ĉiun Ni detruis tute.

Kaj vere, ili pasis la urbon kiu estis pluvita per malbona pluvo. Ĉu ili ne vidis ĝin? Ho ne, sed ili ne esperas releviĝon.

Kaj kiam ili vidas vin, ili prenas vin nur por moko: "Ĉu ĉi tiu estas tiu, kiun Dio sendis kiel senditon?

Li preskaŭ kondukintus nin erarvoje de niaj dioj, se ni ne estus persistintaj en ili." Kaj ili ekscios, kiam ili vidos la punon, kiu estas plej erarvoje de la vojo.

Ĉu vi vidis tiun, kiu prenas sian deziron kiel sian dion? Ĉu vi do estus gardanto super li?

Aŭ ĉu vi supozas ke la plejmulto el ili aŭdas aŭ komprenas? Ili estas nur kiel brutoj; ho ne, ili estas pli erarvoje de la vojo.

Ĉu vi ne vidis kiel via Sinjoro etendis la ombron? Kaj se Li estus volinta, Li estus povinta fari ĝin senmova. Poste Ni faris la sunon gvidanton por ĝi.

Poste Ni retiris ĝin al Ni, facila retiro.

Kaj Li estas Tiu, Kiu faris la nokton vesto por vi, kaj la dormon ripozo, kaj faris la tagon leviĝo.

Kaj Li estas Tiu, Kiu sendas la ventojn kiel bonan novaĵon antaŭ Sia kompato; kaj Ni sendas malsupren el la ĉielo puran akvon,

por ke Ni donu vivon per ĝi al morta lando kaj donu ĝin por trinki -- el tio, kion Ni kreis -- al brutoj kaj multaj homoj.

Kaj vere, Ni distribuis ĝin inter ili, por ke ili memoru; sed la plejmulto de la homoj rifuzas ion krom maldankemeco.

Kaj se Ni estus volintaj, Ni estus levintaj en ĉiu urbo avertanton.

Do ne obeu tiujn, kiuj kaŝas, kaj klopodu kontraŭ ili per ĝi grandan klopodon.

Kaj Li estas Tiu, Kiu liberlasis la du marojn, ĉi tiu dolĉa, freŝa, kaj ĉi tiu sala, amara; kaj Li metis inter ili barieron kaj malpermesitan partigon.

Kaj Li estas Tiu, Kiu kreis el akvo mortulon kaj faris lin de parenceco per sango kaj per edziniĝo. Kaj via Sinjoro estas ĉiam Potenca.

Tamen ili adoras, krom Dio, tion, kio nek profitigas ilin nek malprofitigas ilin; kaj tiu, kiu kaŝas, estas ĉiam helpanto kontraŭ sia Sinjoro.

Kaj Ni ne sendis vin krom kiel portanton de bona novaĵo kaj avertanton.

Diru: "Mi ne petas de vi pagon por ĝi, krom ke kiu ajn volas, prenu vojon al sia Sinjoro."

Kaj fidu la Vivantan, Kiu ne mortas, kaj gloru Lian laŭdon. Kaj Li sufiĉas kiel Konscia pri la pekoj de Siaj servantoj,

Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron kaj tion, kio estas inter ili, en ses tagoj, poste suriris la Tronon, la Tutkompatema. Do demandu Lin, ĉar Li estas Konscia.

Kaj kiam estas dirite al ili: "Kliniĝu antaŭ la Tutkompatema," ili diras: "Kaj kio estas la Tutkompatema? Ĉu ni kliniĝu antaŭ tio, kion vi ordonas al ni?" Kaj ĝi pliigas ilin en malameco.

Benita estas Tiu, Kiu starigis en la ĉielo konstelaciojn kaj starigis en ĝi lampon kaj lunon donantan lumon.

Kaj Li estas Tiu, Kiu faris la nokton kaj la tagon sinsekvon por tiu, kiu deziras memori aŭ deziras danki.

Kaj la servantoj de la Tutkompatema estas tiuj, kiuj marŝas sur la tero en humileco, kaj kiam la nesciuloj alparolas ilin, ili diras: "Paco!"

Kaj tiuj, kiuj pasas la nokton antaŭ sia Sinjoro, kliniĝante kaj starante,

kaj tiuj, kiuj diras: "Nia Sinjoro! Forturnu de ni la punon de la Infero; vere, ĝia puno estas daŭra turmento.

Vere, ĝi estas malbona kiel stacio kaj ripozejo."

Kaj tiuj, kiuj kiam ili elspezas, estas nek malmoderuloj nek avaruloj, sed inter tio estas justa staro.

Kaj tiuj, kiuj ne alvokas alian dion kun Dio, nek mortigas la animon kiun Dio malpermesis krom laŭ rajto, nek adultas. Kaj kiu ajn faras tion renkontos la punon.

Duobligita por li estos la puno en la Tago de la Releviĝo, kaj li loĝos en ĝi humilite,

krom tiu, kiu pentas kaj kredas kaj faras virtan agon; tiuj, Dio ŝanĝos iliajn malbonajn agojn al bonaj agoj. Kaj Dio estas ĉiam Pardonema, Kompatema.

Kaj kiu ajn pentas kaj faras virton, vere li turnas sin al Dio en vera pento.

Kaj tiuj, kiuj ne portas malveran ateston, kaj kiam ili preterpasas vantaĵon, ili preterpasas kun digno.

Kaj tiuj, kiuj kiam ili estas memorigataj pri la signoj de sia Sinjoro, ne falas sur ĝin surdaj kaj blindaj.

Kaj tiuj, kiuj diras: "Nia Sinjoro! Donu al ni de niaj edzoj kaj niaj idoj la komforton de la okuloj, kaj faru nin gvidantoj de la piuloj."

Tiuj estos rekompencitaj per la supra ĉambro pro tio ke ili estis pacientaj, kaj ili estos renkontitaj tie per saluto kaj paco,

por loĝi en ĝi. Bela ĝi estas kiel stacio kaj ripozejo.

Diru: "Mia Sinjoro ne koncerniĝus pri vi se ne estus via preĝpeto. Sed vi neis, do ĝi estos deviga."

Commentary

Komentoj pri Surao 25 — Al-Furkan (La Distingilo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao nomiĝas laŭ la Distingilo — ne libro sed kapablo: la fakultato distingi veron de malvero. La fermo (vv.63–76) donas la plej belan portreton de “la servantoj de la Tutkompatema” en la tuta Recitado.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“Recitado” forlasita (v.30)

“Mia popolo prenis ĉi tiun Recitadon kiel aferon forlasitan.” La Sendito plendas ke la Recitado estas abandonita — ne ke ĝi estas miskomprenita aŭ kontraŭata, sed ke ĝi estas forlasita. La plej granda danĝero estas indiferenteco.

“kantadon” por ترتيل (tartīl, v.32)

“Ni kantis ĝin, kantadon” (وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا). La Recitado preskribas sian propran manieron de ricevo: laŭgrade, ritme, absorbe — ne ĉion samtempe. La traduko “kantado” konservas la muzikan kvaliton de tartīl.

“la servantoj de la Tutkompatema” (vv.63–76)

La finaj versikloj difinas ĉi tiujn servantojn per ilia konduto, ne per ilia kredo: humileco, pacienco, modereco, verdireco. Ilia identeco estas rilata — ili estas servantoj de la Tutkompatema, difinitaj per kies kompaton ili reflektas.

Radik-Trovoj

Radiko ف-ر-ق (f-r-q) — “disigi, distingi”

La Distingilo ne estas simple informo sed instrumento de distingado. Sama radiko aperas en 8:29: “Li donos al vi distingilon” — io kion Dio donas al la piuloj. La Distingilo estas kapablo, ne objekto.

Radiko ب-د-ل (b-d-l) en v.70 — “Dio ŝanĝos”

“Dio ŝanĝos iliajn malbonajn agojn al bonaj agoj.” Ne forigado sed transformo — la substanco mem de peko estas konvertita al virto. La radiko sugestas ke malbonaj faroj, kiam pentataj, fariĝas la krudaĵo de bono. Tio estas alkemio, ne kontado.

La Du Maroj (v.53)

“Li liberlasis la du marojn, ĉi tiu dolĉa, freŝa, kaj ĉi tiu sala, amara; kaj Li metis inter ili barieron kaj malpermesitan partigon.” La bariero (بَرْزَخ) inter la du maroj estas centra metafizika koncepto — sama bildo kiel en 55:19–20 kaj 35:12.

Integraj Ligiloj

v.53 la du maroj ↔ 55:19–20: la bariero kiu samtempe disigas kaj konektas
v.43 “tiu kiu prenas sian deziron kiel sian dion” ↔ 45:23: identa frazo. La interna idolo de persona deziro estas la plej danĝera formo de asociado (shirk)
v.32 la laŭgrada ricevo kontraŭas la postulon en v.32 ke la Recitado descendu “ĉio samtempe” — la respondado malkaŝas la pedagogian principon de dia malkaŝo
v.67 modereco — “nek malmoderuloj nek avaruloj, sed inter tio estas justa staro”: la meza vojo kiel spirita principo

Aŝ-Ŝu'ara La Poetoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ta, Sin, Mim.

Jen la signoj de la klara Libro.

Eble vi detruos vin mem ke ili ne estas kredantoj.

Se Ni volas, Ni povas sendi malsupren sur ilin el la ĉielo signon, kaj iliaj koloj restos kliniĝintaj antaŭ ĝi.

Kaj ne venas al ili iu nova memorigo de la Tutkompatema krom ke ili forturniĝas de ĝi.

Do ili neis; poste venos al ili novaĵoj de tio, kion ili kutimis moki.

Ĉu ili ne rigardis la teron, kiom Ni kreskigis en ĝi el ĉiu nobla paro?

Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

Kaj kiam via Sinjoro vokis Moseon: "Iru al la maljustula popolo --

la popolo de Faraono. Ĉu ili ne timos?"

Li diris: "Mia Sinjoro, vere, mi timas ke ili neos min,

kaj mia brusto estos mallarĝigita kaj mia lango ne estos libera; do sendu por Aarono.

Kaj ili havas akuzon kontraŭ mi, do mi timas ke ili mortigos min."

Li diris: "Ho ne! Iru, vi ambaŭ, kun Niaj signoj; vere, Ni estas kun vi, aŭskultantaj.

Do iru al Faraono kaj diru: 'Vere, ni estas la sendito de la Sinjoro de la mondoj:

Sendu kun ni la Filojn de Izraelo.'"

Li diris: "Ĉu ni ne edukis vin inter ni kiel infanon, kaj vi restis inter ni jarojn de via vivo?

Kaj vi faris tiun faron vian, kiun vi faris, kaj vi estas el tiuj, kiuj kaŝas."

Li diris: "Mi faris ĝin tiam, kaj mi estis el tiuj, kiuj eras.

Do mi fuĝis de vi kiam mi timis vin; poste mia Sinjoro donis al mi juĝon kaj faris min el la senditoj.

Kaj ĉu ĉi tio estas favoro, kiun vi riproĉas al mi -- ke vi sklavigis la Filojn de Izraelo?"

Faraono diris: "Kaj kio estas la Sinjoro de la mondoj?"

Li diris: "Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kaj kio estas inter ili, se vi estus certaj."

Li diris al tiuj ĉirkaŭ li: "Ĉu vi ne aŭdas?"

Li diris: "Via Sinjoro kaj la Sinjoro de viaj patroj de antaŭe."

Li diris: "Vere, via sendito kiu estas sendita al vi estas posedata."

Li diris: "Sinjoro de la oriento kaj la okcidento kaj kio estas inter ili, se vi komprenus."

Li diris: "Se vi prenas dion alian ol mi, mi faros vin el la malliberigitoj."

Li diris: "Eĉ se mi alportas al vi ion evidentan?"

Li diris: "Do alportu ĝin, se vi estas el la veruloj."

Do li ĵetis sian bastonon, kaj jen, ĝi estis evidenta serpento.

Kaj li eltiris sian manon, kaj jen, ĝi estis blanka por la rigardantoj.

Li diris al la ĉefoj ĉirkaŭ li: "Vere, ĉi tiu estas lerna sorĉisto

kiu volus forpeli vin el via lando per sia sorĉado. Do kion vi ordonas?"

Ili diris: "Prokrastu lin kaj lian fraton, kaj sendu en la urbojn kolektantojn

kiuj alkondukas al vi ĉiun lernan sorĉiston."

Do la sorĉistoj estis kolektitaj por la difinita tempo de konata tago,

kaj estis dirite al la popolo: "Ĉu vi kolektiĝos,

por ke eble ni sekvu la sorĉistojn se ili estas la venkantoj?"

Kaj kiam la sorĉistoj venis, ili diris al Faraono: "Ĉu estas vere rekompenco por ni se ni estas la venkantoj?"

Li diris: "Jes, kaj vi estos tiam el tiuj alproksimiĝintaj."

Moseo diris al ili: "Ĵetu tion, kion vi ĵetos."

Do ili ĵetis siajn ŝnurojn kaj siajn bastonojn kaj diris: "Je la potenco de Faraono, vere, ni estas la venkantoj."

Poste Moseo ĵetis sian bastonon, kaj jen, ĝi englutis tion, kion ili fabrikis.

Kaj la sorĉistoj falis kliniĝante.

Ili diris: "Ni kredas je la Sinjoro de la mondoj,

la Sinjoro de Moseo kaj Aarono."

Li diris: "Vi kredas je li antaŭ ol mi permesas al vi? Vere, li estas via ĉefo kiu instruis vin sorĉadon; do vi ekscios. Mi fortranĉos viajn manojn kaj viajn piedojn alterne, kaj mi krucifix vin, ĉiujn."

Ili diris: "Neniu damaĝo; vere, al nia Sinjoro ni revenos.

Vere, ni esperas ke nia Sinjoro pardonu al ni niajn pekojn, ĉar ni estas la unuaj el la kredantoj."

Kaj Ni malkaŝis al Moseo: "Vojaĝu nokte kun Miaj servantoj; vere, vi estos persekutataj."

Poste Faraono sendis en la urbojn kolektantojn:

"Vere, ĉi tiuj estas nur malgranda bando,

kaj vere, ili kolerigas nin,

kaj vere, ni estas armeo gardostara."

Do Ni elirigis ilin el ĝardenoj kaj fontoj,

kaj trezorojn kaj noblan stacion.

Tiel estis; kaj Ni igis la Filojn de Izraelo heredi ilin.

Kaj ili sekvis ilin ĉe sunleviĝo.

Kaj kiam la du armeoj ekvidis unu la alian, la kunuloj de Moseo diris: "Vere, ni estas atingitaj."

Li diris: "Ho ne! Vere, kun mi estas mia Sinjoro; Li gvidos min."

Do Ni malkaŝis al Moseo: "Frapu la maron per via bastono." Kaj ĝi disiĝis, kaj ĉiu parto estis kiel granda monto.

Kaj Ni alproksimiĝis la aliajn tie.

Kaj Ni savis Moseon kaj tiujn kun li, ĉiujn.

Poste Ni dronigis la aliajn.

Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

Kaj recitu al ili la novaĵon de Abraham,

kiam li diris al sia patro kaj sia popolo: "Kion vi adoras?"

Ili diris: "Ni adoras idolojn, kaj ni algluiĝas al ili."

Li diris: "Ĉu ili aŭdas vin kiam vi vokas,

aŭ profitigas vin, aŭ malprofitigas?"

Ili diris: "Ho ne, sed ni trovis niajn patrojn farante tiel."

Li diris: "Ĉu vi do vidis tion, kion vi adoris --

vi kaj viaj patroj de antaŭe?

Ĉar vere, ili estas malamiko al mi, krom la Sinjoro de la mondoj,

Kiu kreis min, kaj Li gvidas min,

kaj Kiu nutras min kaj donas al mi trinki,

kaj kiam mi estas malsana, Li sanigas min,

kaj Kiu igas min morti, poste donas al mi vivon,

kaj Kiu, mi esperas, pardonos al mi mian pekon en la Tago de la Juĝo.

Mia Sinjoro, donu al mi juĝon, kaj kunigu min kun la virtuloj,

kaj faru por mi lingvon de vero inter la postaj,

kaj faru min el la heredantoj de la Ĝardeno de Feliĉo,

kaj pardonu mian patron; vere, li estis el tiuj, kiuj erarvoje iras.

Kaj ne honitigu min en la Tago kiam ili estos levitaj --

la tago kiam nek riĉaĵo nek filoj profitigas,

krom tiu, kiu venas al Dio kun sana koro."

Kaj la Ĝardeno estos alproksimiĝinta por la piuloj,

kaj la Brulego estos elportita por la erarvoje irantoj.

Kaj estos dirite al ili: "Kie estas tio, kion vi kutimis adori

krom Dio? Ĉu ili helpas vin, aŭ helpas sin mem?"

Poste ili estos ruligataj en ĝin -- ili kaj la erarvoje irantoj,

kaj la armeoj de Iblis, ĉiuj.

Ili diros, dum ili disputas en ĝi:

"Je Dio, vere, ni estis en evidenta eraro

kiam ni egalis vin kun la Sinjoro de la mondoj.

Kaj neniu kondukis nin erarvoje krom la kulpuloj.

100

Do ni ne havas perantojn,

101

nek proksiman amikon.

102

Se nur ni havus revenon, ke ni estu el la kredantoj."

103

Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

104

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

105

La popolo de Noa neis la senditojn,

106

kiam ilia frato Noa diris al ili: "Ĉu vi ne timos?

107

Vere, mi estas al vi fidela sendito.

108

Do timu Dion kaj obeu min.

109

Kaj mi ne petas de vi rekompencon por ĝi; mia rekompenco estas nur sur la Sinjoro de la mondoj.

110

Do timu Dion kaj obeu min."

111

Ili diris: "Ĉu ni kredu je vi kiam la plej malaltaj sekvas vin?"

112

Li diris: "Kaj kio estas mia scio pri tio, kion ili kutimis fari?

113

Ilia kalkulado estas nur sur mia Sinjoro, se vi nur perceptus.

114

Kaj mi ne estas por forpeli la kredantojn.

115

Mi estas nur klara avertanto."

116

Ili diris: "Se vi ne ĉesas, ho Noa, vi estos el la ŝtonmortigitaj."

117

Li diris: "Mia Sinjoro, vere, mia popolo neis min.

118

Do juĝu inter mi kaj ili per juĝo, kaj savu min kaj tiujn kun mi el la kredantoj."

119

Do Ni savis lin kaj tiujn kun li en la ŝarĝita ŝipo.

120

Poste Ni dronigis la ceterajn poste.

121

Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

122

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

123

La Ad neis la senditojn,

124

kiam ilia frato Hud diris al ili: "Ĉu vi ne timos?

125

Vere, mi estas al vi fidela sendito.

126

Do timu Dion kaj obeu min.

127

Kaj mi ne petas de vi rekompencon por ĝi; mia rekompenco estas nur sur la Sinjoro de la mondoj.

128

Ĉu vi konstruas sur ĉiu altaĵo signopunkton, sportante,

129

kaj ĉu vi prenas por vi strukturojn, ke eble vi loĝu eterne?

130

Kaj kiam vi kaptas, vi kaptas kiel tiranoj.

131

Do timu Dion kaj obeu min.

132

Kaj timu Tiun, Kiu provizis vin per tio, kion vi scias --

133

provizis vin per brutoj kaj filoj,

134

kaj ĝardenoj kaj fontoj.

135

Vere, mi timas por vi la punon de grandega tago."

136

Ili diris: "Estas egale al ni ĉu vi admonas aŭ ne estas el tiuj, kiuj admonas.

137

Ĉi tio estas nenio alia ol la kutimo de la antikvuloj.

138

Kaj ni ne estos punitaj."

139

Do ili neis lin, kaj Ni detruis ilin. Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

140

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

141

La Ŧamud neis la senditojn,

142

kiam ilia frato Saliĥ diris al ili: "Ĉu vi ne timos?

143

Vere, mi estas al vi fidela sendito.

144

Do timu Dion kaj obeu min.

145

Kaj mi ne petas de vi rekompencon por ĝi; mia rekompenco estas nur sur la Sinjoro de la mondoj.

146

Ĉu vi estos lastitaj sekuraj en tio, kio estas ĉi tie,

147

inter ĝardenoj kaj fontoj,

148

kaj rikoltoj kaj palmoj kies frukto estas mola?

149

Kaj vi elhakadas el la montoj domojn, fierante.

150

Do timu Dion kaj obeu min.

151

Kaj ne obeu la ordonon de la malmoderuloj,

152

kiuj kaŭzas korupton en la tero kaj ne reformas."

153

Ili diris: "Vi estas nur el la ensorĉitoj.

154

Vi estas nur mortulo kiel ni; do alportu signon, se vi estas el la veruloj."

155

Li diris: "Ĉi tiu estas kamelino; por ŝi estas trinkado, kaj por vi la trinkado de konata tago.

156

Kaj ne tuŝu ŝin per malbono, por ke la puno de grandega tago ne kaptu vin."

157

Sed ili krurigis ŝin, kaj poste ili bedaŭris.

158

Do la puno kaptis ilin. Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

159

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

160

La popolo de Lot neis la senditojn,

161

kiam ilia frato Lot diris al ili: "Ĉu vi ne timos?

162

Vere, mi estas al vi fidela sendito.

163

Do timu Dion kaj obeu min.

164

Kaj mi ne petas de vi rekompencon por ĝi; mia rekompenco estas nur sur la Sinjoro de la mondoj.

165

Ĉu vi venas al la viroj de la mondoj,

166

kaj lasas tion, kion via Sinjoro kreis por vi de viaj edzinojn? Ho ne, vi estas popolo kiu transgresadas."

167

Ili diris: "Se vi ne ĉesas, ho Lot, vi estos el la forpelitoj."

168

Li diris: "Vere, mi estas el tiuj, kiuj abomenas vian faron.

169

Mia Sinjoro, savu min kaj mian familion de tio, kion ili faras."

170

Do Ni savis lin kaj lian familion, ĉiujn,

171

krom maljunulinon inter tiuj, kiuj postrestis.

172

Poste Ni detruis la aliajn.

173

Kaj Ni pluvigis sur ilin pluvon; kaj malbona estis la pluvo de tiuj, kiuj estis avertitaj.

174

Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

175

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

176

La loĝantoj de la Dornaro neis la senditojn,

177

kiam Ŝuajb diris al ili: "Ĉu vi ne timos?

178

Vere, mi estas al vi fidela sendito.

179

Do timu Dion kaj obeu min.

180

Kaj mi ne petas de vi rekompencon por ĝi; mia rekompenco estas nur sur la Sinjoro de la mondoj.

181

Donu plenan mezuron, kaj ne estu el tiuj, kiuj kaŭzas perdon.

182

Kaj pesu per la rekta pesilo.

183

Kaj ne trompu la homojn pri iliaj aferoj, kaj ne kaŭzu korupton en la tero.

184

Kaj timu Tiun, Kiu kreis vin kaj la antaŭajn generaciojn."

185

Ili diris: "Vi estas nur el la ensorĉitoj.

186

Kaj vi estas nur mortulo kiel ni, kaj ni konsideras vin el la mensoguloj.

187

Do igu fragmenton de la ĉielo fali sur nin, se vi estas el la veruloj."

188

Li diris: "Mia Sinjoro scias plej bone kion vi faras."

189

Do ili neis lin, kaj la puno de la tago de la ombro kaptis ilin. Vere, ĝi estis la puno de grandega tago.

190

Vere, en tio estas signo; tamen la plejmulto el ili ne estas kredantoj.

191

Kaj vere, via Sinjoro -- Li estas la Potenca, la Kompatema.

192

Kaj vere, ĝi estas la malkaŝo de la Sinjoro de la mondoj.

193

La Fidela Spirito elportis ĝin

194

sur vian koron, por ke vi estu el la avertantoj,

195

en klara araba lingvo.

196

Kaj vere, ĝi estas en la skriboj de la antikvuloj.

197

Ĉu ne estas signo por ili ke la lernuloj de la Filoj de Izraelo scias ĝin?

198

Kaj se Ni estus sendinta ĝin malsupren sur iun el la fremduloj,

199

kaj li estus recitinta ĝin al ili, ili ne estus kredintaj je ĝi.

200

Tiel Ni enirigis ĝin en la korojn de la kulpuloj.

201

Ili ne kredas je ĝi ĝis ili vidos la doloran punon.

202

Kaj ĝi venos sur ilin subite, kaj ili ne perceptas.

203

Kaj ili diros: "Ĉu ni estos indulgataj?"

204

Ĉu estas do Nian punon ili serĉas rapidigi?

205

Ĉu vi vidis, se Ni donas al ili ĝuadon dum jaroj,

206

poste venas al ili tio, kio estis promesita al ili --

207

kion profitos al ili tio, per kio ili ĝuis?

208

Kaj Ni ne detruis urbon sen ke ĝi havis avertantojn,

209

kiel memorigon; kaj Ni ne estis maljustuloj.

210

Kaj la diabloj ne elportis ĝin.

211

Ne konvenas al ili, nek ili havas la potencon.

212

Vere, ili estas baritaj de aŭdado.

213

Do ne alvoku kun Dio alian dion, por ke vi ne estu el la punitoj.

214

Kaj avertu viajn plej proksimajn parencojn,

215

kaj malaltigu vian flugilon al tiuj, kiuj sekvas vin el la kredantoj.

216

Kaj se ili malobeas vin, diru: "Vere, mi estas senkulpa pri tio, kion vi faras."

217

Kaj fidu la Potencan, la Kompateman,

218

Kiu vidas vin kiam vi staras,

219

kaj vian turniĝadon inter tiuj, kiuj sin prosternas.

220

Vere, Li estas la Aŭdanto, la Scianto.

221

Ĉu mi informu vin sur kiun la diabloj malsupreniĝas?

222

Ili malsupreniĝas sur ĉiun pekan fabrikanton.

223

Ili pruntas orelon, kaj la plejmulto el ili estas mensoguloj.

224

Kaj la poetoj -- la erarvoje irantoj sekvas ilin.

225

Ĉu vi ne vidis ke ili vagas en ĉiu valo,

226

kaj ke ili diras tion, kion ili ne faras?

227

Krom tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn kaj memoras Dion multe, kaj revendikas sin post kiam ili estis maljustagataj. Kaj tiuj, kiuj maljustagas, ekscios kian turniĝon ili estos turnitaj.

Commentary

Komentoj pri Surao 26 — Aŝ-Ŝu’ara (La Poetoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej longa prezento de profetaj rakontoj en sinsekva formo: Moseo, Abraham, Noao, Hud, Saliĥ, Lot, Ŝuajb — ĉiu kun la refreno “vere, en tio estas signo; sed plimulto el ili ne estis kredantoj.” La surao finiĝas per distingo inter poetoj kaj profetoj (vv.224–227).

Radik-Analizo

v.192–194: La Spirito fidinda

الروح الأمين (ar-rūḥ al-amīn) — la Fidinda Spirito. Radiko أ-م-ن (ʾ-m-n): esti sekura, fidi. La Spirito estas amīn — fidinda, sekura. Sama radiko kiel إيمان (imān, kredo). La mesaĝo desupre estas gardita de ĝia portanto.

vv.224–227: La distingo de la poetoj

La poetoj “erarvagantaj” sekvas ilin (v.224); sed escepto por tiuj kiuj “kredas kaj faras virtajn agojn kaj memoras Dion multe” (v.227). La profeto ne estas poeto — la diferenco estas la fonto: dia revelacio kontraŭ homa imagpovo.

v.89: قلب سليم — la sana koro

سليم — radiko س-ل-م: esti tuta, sana, en paco. La “sana koro” (قلب سليم) estas koro en stato de islām — tuteco, senperforteco, paco. Abraham venas al Dio kun tia koro.

Integraj Ligiloj

v.89 قلب سليم ↔ 37:84: Abraham kun “sana koro” aperas en ambaŭ suraoj — la s-l-m radiko kiel interna stato, ne ekstera etikedo
v.192 الروح الأمين ↔ 15:9 “Ni gardas ĝin”: la fidindeco de la portanto kompletigas la gardecon de la teksto

An-Naml La Formiko

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ta, Sin. Jen la signoj de la Recitado kaj klara Libro,

gvidado kaj bona novaĵo por la kredantoj,

kiuj starigas la preĝon kaj donas la almozon, kaj kiuj pri la Venontaĵo estas certaj.

Vere, tiuj, kiuj ne kredas je la Venontaĵo -- Ni beligis iliajn agojn al ili, kaj ili vagas blinde.

Tiuj estas tiuj, por kiuj estas la malbono de puno, kaj en la Venontaĵo ili estas la plej grandaj perdantoj.

Kaj vere, vi ricevas la Recitadon de Unu Saĝa, Ĉioscia.

Kiam Moseo diris al sia domanaro: "Vere, mi perceptas fajron. Mi alportos al vi novaĵon de ĝi, aŭ mi alportos al vi brulantan brandon, por ke vi varmiĝu."

Kaj kiam li venis al ĝi, li estis vokata: "Benita estas tiu, kiu estas en la fajro, kaj tiu, kiu estas ĉirkaŭ ĝi. Kaj gloro al Dio, Sinjoro de la mondoj!"

"Ho Moseo! Vere, estas Mi, Dio, la Potenca, la Saĝa."

"Kaj ĵetu vian bastonon." Kaj kiam li vidis ĝin tordiĝantan kvazaŭ ĝi estus serpento, li turniĝis fuĝe kaj ne retrorigardis. "Ho Moseo! Ne timu. Vere, la senditoj ne timas en Mia ĉeesto,

krom tiu, kiu faris malbonon, poste interŝanĝas bonon post malbono; ĉar vere Mi estas Ĉiopardona, Plej Kompatema."

"Kaj metu vian manon en vian sinon; ĝi eliros blanka, sen difekto -- inter naŭ signoj al Faraono kaj lia popolo. Vere, ili estas malvirta popolo."

Kaj kiam Niaj signoj venis al ili, klaraj por vidi, ili diris: "Ĉi tio estas evidenta sorĉado."

Kaj ili neis ilin, kvankam iliaj animoj estis certaj pri ili, maljuste kaj arogante. Do rigardu kia estis la fino de la korruptuloj.

Kaj vere, Ni donis al Davido kaj Salomono scion, kaj ili diris: "Laŭdo al Dio, Kiu preferis nin super multaj el Siaj kredantaj servantoj."

Kaj Salomono heredis Davidon, kaj diris: "Ho homoj! Ni estas instruitaj pri la parolado de la birdoj, kaj ni ricevis el ĉio. Vere, ĉi tio estas la evidenta favoro."

Kaj kolektiĝis al Salomono liaj armeoj de spektroj kaj homoj kaj birdoj, kaj ili estis vicigitaj.

Ĝis kiam ili venis sur la Valon de la Formikoj, formiko diris: "Ho vi formikoj! Eniru viajn loĝejojn, por ke Salomono kaj liaj armeoj ne dispremu vin dum ili ne perceptas."

Kaj li ridetis, ridante pri ŝia parolo, kaj diris: "Mia Sinjoro! Inspiru min danki pro Via favoro, kiun Vi donis al mi kaj al miaj gepatroj, kaj por ke mi faru virtajn agojn, kiuj plaĉas al Vi. Kaj enlasu min, per Via kompato, inter Viajn virtajn servantojn."

Kaj li kontrolis la birdojn kaj diris: "Kiel estas ke mi ne vidas la upupon? Aŭ ĉu li estas inter la forestantoj?"

"Mi certe punos lin per severa puno, aŭ mi certe buĉos lin, aŭ li certe alportos al mi klaran aŭtoritaton."

Sed li ne restis longe, kaj diris: "Mi komprenis tion, kion vi ne komprenis, kaj mi venis al vi de Ŝeba kun certa novaĵo."

"Vere, mi trovis virinon regante super ili, kaj ŝi ricevis el ĉio, kaj ŝia estas grandega trono."

"Mi trovis ŝin kaj ŝian popolon kliniĝantajn al la suno anstataŭ Dio, kaj Satano beligis iliajn agojn al ili kaj forturnis ilin de la vojo, kaj ili ne estas gviditaj --

ke ili ne kliniĝu al Dio, Kiu elportas la kaŝitan en la ĉieloj kaj la tero, kaj scias tion, kion vi kaŝas kaj kion vi malkaŝas."

"Dio! Ne estas dio krom Li, la Sinjoro de la Grandega Trono."

Li diris: "Ni vidos ĉu vi parolas veron aŭ estas el la mensoguloj."

"Iru kun ĉi tiu letero mia kaj ĵetu ĝin al ili; poste retiriĝu de ili kaj vidu kion ili redonas."

Ŝi diris: "Ho konsilantaro! Vere, nobla letero estas ĵetita al mi."

"Vere, ĝi estas de Salomono, kaj vere ĝi estas: 'En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.'"

"'Ne altiĝu kontraŭ mi, sed venu al mi en Dediĉo.'"

Ŝi diris: "Ho konsilantaro! Prononcvu pri mia afero. Mi decidias nenian aferon ĝis vi atestas por mi."

Ili diris: "Ni posedas forton kaj grandan potencon. Sed la ordono estas via; do konsideru kion vi ordonos."

Ŝi diris: "Vere, reĝoj, kiam ili eniras urbon, ruinigas ĝin, kaj faras la plej potencajn el ĝiaj homoj la plej malaltaj. Kaj tiel ili faras."

"Kaj vere, mi sendos al ili donacon, kaj vidos per kio la senditoj revenas."

Kaj kiam li venis al Salomono, li diris: "Ĉu vi provizas min per riĉaĵo? Tio, kion Dio donis al mi, estas pli bona ol tio, kion Li donis al vi. Ho ne, estas vi, kiuj ĝojas pri via donaco."

"Revenu al ili! Ni certe venos sur ilin per armeoj, kiujn ili ne povas rezisti, kaj ni certe forpelos ilin de ĝi humilitaj, kaj ili estos humilaj."

Li diris: "Ho konsilantaro! Kiu el vi alportos al mi ŝian tronon antaŭ ol ili venos al mi en Dediĉo?"

Fortulo de la spektroj diris: "Mi alportos ĝin al vi antaŭ ol vi leviĝos de via stacio. Kaj vere, mi estas forta kaj fidinda en ĝi."

Tiu, kiu havis scion de la Libro, diris: "Mi alportos ĝin al vi antaŭ ol via rigardo revenos al vi." Kaj kiam li vidis ĝin starigita antaŭ li, li diris: "Ĉi tio estas el la favoro de mia Sinjoro, por provi min ĉu mi dankas aŭ estas maldankema. Kaj kiu ajn dankas, dankas nur por sia propra animo; kaj kiu ajn estas maldankema -- vere, mia Sinjoro estas Memsufiĉa, Malavara."

Li diris: "Kamufu ŝian tronon por ŝi; ni vidos ĉu ŝi estas gvidata aŭ estas el tiuj, kiuj ne estas gviditaj."

Kaj kiam ŝi venis, estis dirite: "Ĉu via trono estas kiel ĉi tiu?" Ŝi diris: "Ĝi estas kvazaŭ ĝi estus la sama." "Kaj ni ricevis scion antaŭ ŝi, kaj ni estis dediĉitaj."

Kaj tio, kion ŝi adoris krom Dio, forturnis ŝin. Vere, ŝi estis el popolo kiu kaŝas.

Estis dirite al ŝi: "Eniru la korton." Kaj kiam ŝi vidis ĝin, ŝi supozis ĝin lageton, kaj nudis siajn krurojn. Li diris: "Vere, ĝi estas korto pavimita per vitro." Ŝi diris: "Mia Sinjoro! Vere, mi maljustagis kontraŭ mi mem, kaj mi Dediĉas kun Salomono al Dio, Sinjoro de la mondoj."

Kaj vere, Ni sendis al Ŧamud ilian fraton Saliĥon: "Adoru Dion." Kaj jen, ili estis du fakcioj disputantaj.

Li diris: "Ho mia popolo! Kial vi rapidigas la malbonon antaŭ la bono? Se nur vi petus pardonon de Dio, por ke eble al vi estu montrata kompato."

Ili diris: "Ni aŭguras malbonon de vi kaj de tiuj kun vi." Li diris: "Via aŭguro estas ĉe Dio. Ho ne, vi estas popolo provata."

Kaj estis en la urbo naŭ bandoj kiuj kaŭzis malbonon en la lando kaj ne reformis.

Ili diris: "Ĵuru unu al la alia per Dio: 'Ni certe atakos lin nokte, lin kaj lian domanaron; poste ni certe diros al lia heredanto: ni ne atestis la detruon de lia domanaro, kaj vere ni estas veruloj.'"

Kaj ili komplotis komploton, kaj Ni komplotis komploton, dum ili ne perceptis.

Do rigardu kia estis la fino de ilia komploto: ke Ni detruis ilin kaj ilian popolon, ĉiujn kune.

Kaj jen iliaj domoj, falintaj en ruinon pro tio ke ili maljustagis. Vere, en tio estas signo por popolo kiu scias.

Kaj Ni savis tiujn, kiuj kredis kaj kutimis esti piaj.

Kaj Lot, kiam li diris al sia popolo: "Ĉu vi faras malhonestecon dum vi vidas?"

"Ĉu vi vere alproksimiĝas virojn en volupto anstataŭ virinojn? Ho ne, vi estas popolo kiu nescias."

Kaj la respondo de lia popolo estis nenio krom ke ili diris: "Forpelu la domon de Lot el via urbo. Vere, ili estas homoj kiuj volus resti puraj."

Do Ni savis lin kaj lian domanaron, krom lian edzinon; Ni dekretis ŝin esti el tiuj, kiuj postrestis.

Kaj Ni pluvigis sur ilin pluvon. Kaj malbona estis la pluvo de tiuj, kiuj estis avertitaj.

Diru: "Laŭdo al Dio, kaj paco estu sur Liaj servantoj, kiujn Li elektis. Ĉu Dio estas pli bona, aŭ tio, kion ili asocias?"

Aŭ: Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron kaj sendis malsupren por vi akvon el la ĉielo? Kaj Ni kreskigas per ĝi ĝardenojn de ĝojo. Ne estis por vi kreskigi la arbojn de ĝi. Ĉu estas dio kun Dio? Ho ne, ili estas popolo kiu devias.

Aŭ: Kiu faris la teron loĝejo kaj metis riverojn tra ĝi kaj metis firmajn montojn en ĝi kaj metis barieron inter la du maroj? Ĉu estas dio kun Dio? Ho ne, la plejmulto el ili ne scias.

Aŭ: Kiu respondas la afliktitan kiam li alvokas Lin kaj forigas la malbonon kaj faras vin posteuloj de la tero? Ĉu estas dio kun Dio? Malmulte vi memoras!

Aŭ: Kiu gvidas vin en la mallumeoj de la lando kaj la maro, kaj kiu sendas la ventojn kiel bonan novaĵon antaŭ Sia kompato? Ĉu estas dio kun Dio? Altigita estas Dio super tio, kion ili asocias.

Aŭ: Kiu komencas la kreadon, poste ripetas ĝin, kaj kiu provizas vin el la ĉielo kaj la tero? Ĉu estas dio kun Dio? Diru: "Alportu vian pruvon, se vi estas veruloj."

Diru: "Neniu en la ĉieloj kaj la tero scias la nevideblan krom Dio. Kaj ili ne perceptas kiam ili estos levitaj."

Ho ne, ilia scio malsukcesas pri la Venontaĵo. Ho ne, ili dubas pri ĝi. Ho ne, ili estas blindaj pri ĝi.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Kiam ni estas polvo, kaj niaj patroj, ĉu ni vere estos elportataj?"

"Vere, estis promesita al ni ĉi tio, ni kaj niaj patroj, antaŭe. Ĉi tio estas nenio alia ol fabeloj de la antikvuloj."

Diru: "Vojaĝu en la tero kaj rigardu kia estis la fino de la kulpuloj."

Kaj ne afliktiĝu pri ili, kaj ne estu en angoro pro tio, kion ili komplotas.

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu promeso, se vi estas veruloj?"

Diru: "Eble iom de tio, kion vi serĉas rapidigi, estas proksime malantaŭ vi."

Kaj vere, via Sinjoro estas favora al la homoj, sed la plejmulto el ili ne dankas.

Kaj vere, via Sinjoro scias tion, kion iliaj brustoj kaŝas kaj kion ili malkaŝas.

Kaj ne estas io kaŝita en la ĉielo kaj la tero krom ke ĝi estas en klara Libro.

Vere, ĉi tiu Recitado rakontas al la Filoj de Izraelo la plejmulton de tio, pri kio ili malkonsenta.

Kaj vere, ĝi estas gvidado kaj kompato por la kredantoj.

Vere, via Sinjoro decidas inter ili per Sia juĝo. Kaj Li estas la Potenca, la Ĉioscia.

Do fidu Dion. Vere, vi estas sur la evidenta vero.

Vere, vi ne povas igi la mortintojn aŭdi, nek vi povas igi la surdulojn aŭdi la vokon kiam ili turnas siajn dorsojn,

kaj vi ne povas gvidi la blindulojn el ilia eraro. Vi povas igi nenion aŭdi krom tiujn, kiuj kredas je Niaj signoj, kaj ili estas dediĉitaj.

Kaj kiam la vorto estas plenumita kontraŭ ili, Ni elportos por ili kreitaĵon de la tero kiu parolas al ili: ke la homoj ne kutimis esti certaj pri Niaj signoj.

Kaj en la Tago kiam Ni kolektos el ĉiu komunumo armeon de tiuj, kiuj neis Niajn signojn, kaj ili estos vicigitaj,

ĝis kiam ili venos, Li diros: "Ĉu vi neis Miajn signojn dum vi ne ĉirkaŭprenis ilin per scio? Aŭ kio estis tio, kion vi kutimis fari?"

Kaj la vorto estas plenumita kontraŭ ili pro tio ke ili maljustagis, kaj ili ne parolas.

Ĉu ili ne vidis ke Ni faris la nokton por ke ili ripozu en ĝi, kaj la tagon viddonan? Vere, en tio estas signoj por popolo kiu kredas.

Kaj en la Tago kiam la Trumpeto estas blovita, kaj ĉiuj, kiuj estas en la ĉieloj, kaj ĉiuj, kiuj estas en la tero, estas teruritaj, krom kiun Dio volas. Kaj ĉiuj venas al Li, humilaj.

Kaj vi vidas la montojn, supozante ilin firme fiksitaj, dum ili pasas kiel la pasado de nuboj -- la metiado de Dio, Kiu perfektigis ĉion. Vere, Li estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Kiu ajn alportas bonan agon havos pli bonan ol ĝi, kaj ili, de la teruro de tiu Tago, estos sekuraj.

Kaj kiu ajn alportas malbonan agon -- iliaj vizaĝoj estos ŝovitaj en la Fajron: "Ĉu vi estas rekompencitaj krom pro tio, kion vi kutimis fari?"

"Mi estas ordonita nur adori la Sinjoron de ĉi tiu urbo, Kiu sanktigis ĝin, kaj al Kiu ĉio apartenas. Kaj mi estas ordonita esti el la Dediĉitoj,

kaj ke mi recitu la Recitadon." Do kiu ajn estas gvidata, estas gvidata nur por sia propra animo. Kaj kiu ajn erarvoje iras -- diru: "Mi estas nur el la avertantoj."

Kaj diru: "Laŭdo al Dio! Li montros al vi Siajn signojn kaj vi rekonos ilin." Kaj via Sinjoro ne estas senatenta pri tio, kion vi faras.

Commentary

Komentoj pri Surao 27 — An-Naml (La Formiko)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao de Salomono kaj la Reĝino de Ŝebo (Sabao). Salomono komprenas la lingvon de la birdoj kaj de la formikoj — la komunikado inter specioj kiel signo de spirita scio. La valo de la formikoj (v.18) montras ke eĉ la plej malgrandaj estaĵoj havas konscion kaj komunumon.

Radik-Analizo

v.16: منطق الطير — la lingvo de la birdoj

منطق — radiko ن-ط-ق: paroli, esprimi. Salomono ricevis la kapablon kompreni la esprimon de la birdoj. La naturo parolas; la spirita scio estas la kapablo aŭskulti.

v.40: عنده علم من الكتاب — scio el la Libro

La persono kiu alportas la tronon de Ŝebo “havas scion el la Libro.” Radiko ع-ل-م (ʿ-l-m): scii. La scio el la Libro donas potencon trans la fizika — ĝi superas eĉ la spektrojn (ĝinojn) kiuj ofertis la saman servon (v.39).

v.62: من يجيب المضطر — kiu respondas la angorulon

المضطر — radiko ض-ر-ر (ḍ-r-r): difektiĝi, esti en angoro. Intensigita formo: la vere angorigita. Dio respondas al la krio de la angorulo — la plej pura formo de preĝo, sen io krom bezono.

Integraj Ligiloj

v.16 la lingvo de la birdoj ↔ 55:4 البيان (la Esprimo): Dio instruis la Esprimon al la homaro; al Salomono Li instruis ankaŭ la esprimon de la kreado
v.44 la Reĝino de Ŝebo dediĉas sin ↔ 34:15 Ŝebo kaj la digrompo: du suraoj, du sortoj de Ŝebo — la reĝino kiu turniĝas, la popolo kiu rifuzas

Al-Kasas La Rakontoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ta, Sin, Mim.

Jen la signoj de la klara Libro.

Ni recitas al vi el la novaĵoj de Moseo kaj Faraono en vero, por popolo kiu kredas.

Vere, Faraono altigis sin en la lando kaj faris ĝiajn homojn en fakciojn, premante partion inter ili, buĉante iliajn filojn kaj sparante iliajn virinojn. Vere, li estis el la korruptuloj.

Kaj Ni deziris montri favoron al tiuj, kiuj estis premitaj en la lando, kaj fari ilin gvidantoj, kaj fari ilin la heredantoj,

kaj establi ilin en la lando, kaj montri al Faraono kaj Haman kaj iliaj armeoj tion, kion ili timis de ili.

Kaj Ni malkaŝis al la patrino de Moseo: "Nutru lin; kaj kiam vi timas pri li, ĵetu lin en la riveron, kaj ne timu kaj ne afliktiĝu. Vere, Ni restarigos lin al vi kaj faros lin el la senditoj."

Kaj la domanaro de Faraono prenis lin, por ke li estu al ili malamiko kaj aflikto. Vere, Faraono kaj Haman kaj iliaj armeoj estis pekaj.

Kaj la edzino de Faraono diris: "Konsolo de la okulo por mi kaj por vi. Ne mortigu lin; eble li estos utila al ni, aŭ ni adoptos lin kiel filon." Kaj ili ne perceptis.

Kaj la koro de la patrino de Moseo fariĝis malplena. Ŝi preskaŭ estus malkaŝinta ĝin, se Ni ne estus fortigintaj ŝian koron, por ke ŝi estu el la kredantoj.

Kaj ŝi diris al lia fratino: "Sekvu lin." Kaj ŝi observis lin de malproksime, dum ili ne perceptis.

Kaj Ni malpermesis por li nutrantinojn antaŭe. Do ŝi diris: "Ĉu mi direktu vin al domanaro kiu edukos lin por vi kaj estos bonaj al li?"

Do Ni restarigis lin al lia patrino, por ke ŝia okulo estu konsolata kaj ke ŝi ne afliktiĝu, kaj por ke ŝi sciu ke la promeso de Dio estas vera, sed la plejmulto el ili ne scias.

Kaj kiam li atingis sian maturecon kaj estis establita, Ni donis al li juĝon kaj scion. Kaj tiel Ni rekompentas tiujn, kiuj bonfaras.

Kaj li eniris la urbon en tempo de senatenteco de ĝiaj homoj, kaj trovis tie du virojn batalantajn -- ĉi tiu el lia partio kaj ĉi tiu el lia malamiko. Kaj tiu el lia partio petis lian helpon kontraŭ tiu el lia malamiko; do Moseo frapis lin kaj mortigis lin. Li diris: "Ĉi tio estas el la faro de Satano. Vere, li estas evidenta misĝinda malamiko."

Li diris: "Mia Sinjoro! Vere, mi maljustagis kontraŭ mi mem; do pardonu min." Kaj Li pardonis lin. Vere, Li estas la Ĉiopardona, la Plej Kompatema.

Li diris: "Mia Sinjoro! Pro tio ke Vi donis al mi Vian favoron, mi neniam estos subtenanto de la kulpuloj."

Kaj li fariĝis en la urbo timema, observanta. Kaj jen, tiu, kiu petis lian helpon hieraŭ, kriis al li por helpo. Moseo diris al li: "Vere, vi estas evidenta malpacemulo."

Kaj kiam li estis kaptonta tiun, kiu estis malamiko al ili ambaŭ, li diris: "Ho Moseo! Ĉu vi volus mortigi min kiel vi mortigis animon hieraŭ? Vi deziras nur esti tirano en la lando, kaj vi ne deziras esti el la reformantoj."

Kaj viro venis de la plej malproksima parto de la urbo, kurante. Li diris: "Ho Moseo! Vere, la konsilantaro deliberas pri vi, por mortigi vin. Do foriru; vere, mi estas al vi el la konsilantoj."

Do li foriris de ĝi, timema, observanta. Li diris: "Mia Sinjoro! Savu min de la maljustula popolo."

Kaj kiam li turnis sian vizaĝon al Midjan, li diris: "Eble mia Sinjoro gvidos min al la ĝusta vojo."

Kaj kiam li alvenis ĉe la akvo de Midjan, li trovis tie kompanion de homoj akvumantaj, kaj li trovis aparte de ili du virinojn reteniĝantajn. Li diris: "Kio okazas al vi?" Ili diris: "Ni ne povas akvumi ĝis la paŝtistoj forigas siajn gregojn. Kaj nia patro estas maljuna viro tre aĝa."

Do li akvumis por ili; poste li retiriĝis al la ombro kaj diris: "Mia Sinjoro! Vere, mi bezonas kian ajn bonon Vi sendas malsupren al mi."

Poste unu el la du venis al li, marŝante timide. Ŝi diris: "Vere, mia patro vokas vin, por ke li rekompencas vin pro tio ke vi akvumis por ni." Kaj kiam li venis al li kaj rakontis al li la historion, li diris: "Ne timu. Vi eskapis de la maljustula popolo."

Unu el la du diris: "Ho mia patro! Dungu lin. Vere, la plej bona, kiun vi povas dungi, estas la forta, la fidinda."

Li diris: "Vere, mi deziras edzinigi vin al unu el ĉi tiuj du filinoj miaj, kondiĉe ke vi servu min ok sezonoj. Kaj se vi kompletigas dek, estas laŭ via propra volo. Kaj mi ne deziras trudi malfacilon sur vin. Vi trovos min, se Dio volas, el la virtuloj."

Li diris: "Tio estas inter mi kaj vi. Kiun ajn el la du templimoj mi plenumas, ne estos maljusteco al mi. Kaj Dio estas Gardanto super tio, kion ni diras."

Kaj kiam Moseo plenumis la templimpon kaj vojaĝis kun sia domanaro, li perceptis sur la flanko de la monto fajron. Li diris al sia domanaro: "Atendu. Vere, mi perceptas fajron. Eble mi alportos al vi novaĵon de ĝi, aŭ brandon el la fajro, por ke vi varmiĝu."

Kaj kiam li venis al ĝi, li estis vokata de la dekstra bordo de la valo, en la benita loko, de la arbo: "Ho Moseo! Vere, Mi estas Dio, la Sinjoro de la mondoj."

"Kaj: Ĵetu vian bastonon." Kaj kiam li vidis ĝin tordiĝantan kvazaŭ ĝi estus serpento, li turniĝis fuĝe kaj ne retrorigardis. "Ho Moseo! Alproksimiĝu kaj ne timu. Vere, vi estas el la sekuraj."

"Metu vian manon en vian sinon; ĝi eliros blanka, sen difekto. Kaj tiru vian brakon proksimen al vi kontraŭ timo. Ĉi tiuj do estas du pruvoj de via Sinjoro, al Faraono kaj lia konsilantaro. Vere, ili estas malvirta popolo."

Li diris: "Mia Sinjoro! Vere, mi mortigis animon inter ili, kaj mi timas ke ili mortigos min."

"Kaj mia frato Aarono -- li estas pli elokventa ol mi en parolo. Do sendu lin kun mi kiel subtenon por konfirmi min. Vere, mi timas ke ili neos min."

Li diris: "Ni fortigos vian brakon per via frato, kaj Ni donos al vi ambaŭ aŭtoritaton, por ke ili ne atingu vin. Kun Niaj signoj, vi du kaj tiuj, kiuj sekvas vin, superregos."

Kaj kiam Moseo venis al ili kun Niaj klaraj signoj, ili diris: "Ĉi tio estas nenio alia ol fabrikita sorĉado. Ni neniam aŭdis pri ĉi tio inter niaj prapatroj."

Kaj Moseo diris: "Mia Sinjoro scias plej bone kiu venas kun gvidado de Lia ĉeesto, kaj kies estos la fino de la Loĝejo. Vere, maljustuloj ne prosperos."

Kaj Faraono diris: "Ho konsilantaro! Mi ne scias por vi iun dion alian ol mi. Do bruligu por mi, ho Haman, sur la argilo, kaj konstruu por mi turon, por ke mi supreniru al la dio de Moseo. Kaj vere, mi konsideras lin el la mensoguloj."

Kaj li estis fiera, li kaj liaj armeoj, en la lando, sen rajto, kaj ili opiniis ke ili ne estus revenigataj al Ni.

Do Ni kaptis lin kaj liajn armeojn kaj ĵetis ilin en la maron. Do rigardu kia estis la fino de la maljustuloj.

Kaj Ni faris ilin gvidantoj vokantaj al la Fajro, kaj en la Tago de la Releviĝo ili ne estos helpataj.

Kaj Ni igis malbenon sekvi ilin en ĉi tiu mondo, kaj en la Tago de la Releviĝo ili estos inter la abomenigataj.

Kaj vere, Ni donis al Moseo la Libron, post kiam Ni detruis la antaŭajn generaciojn, kiel klarajn pruvojn por la homoj kaj gvidadon kaj kompaton, por ke eble ili memoru.

Kaj vi ne estis ĉe la okcidenta flanko kiam Ni dekretis al Moseo la ordonon, kaj vi ne estis inter la atestantoj.

Sed Ni levis generaciojn, kaj longaj estis la epokoj sur ili. Kaj vi ne estis loĝanto inter la popolo de Midjan, recitante al ili Niajn signojn; sed Ni estis la sendantoj.

Kaj vi ne estis apud la monto kiam Ni vokis. Sed ĝi estas kompato de via Sinjoro, por ke vi avertu popolon, al kiu neniu avertanto venis antaŭ vi, por ke eble ili memoru.

Kaj por ke ne, se kalamito trafus ilin pro tio, kion iliaj manoj antaŭensendis, ili diru: "Nia Sinjoro! Kial Vi ne sendis al ni senditon, por ke ni estus sekvintaj Viajn signojn kaj estintaj el la kredantoj?"

Kaj kiam la vero venis al ili de Ni, ili diris: "Kial ne estas donita al li la similo de tio, kio estis donita al Moseo?" Ĉu ili ne malakceptis tion, kio estis donita al Moseo antaŭe? Ili diris: "Du sorĉadoj subtenantaj unu la alian." Kaj ili diris: "Vere, ni malakceptas ĉion de ĝi."

Diru: "Do alportu libron de Dio kiu estas pli bona gvidanto ol ĉi tiuj du, kaj mi sekvos ĝin, se vi estas veruloj."

Kaj se ili ne respondas al vi, sciu ke ili sekvas nenion krom siajn dezirojn. Kaj kiu estas pli erarvoje ol tiu, kiu sekvas sian deziron sen gvidado de Dio? Vere, Dio ne gvidas la maljustulan popolon.

Kaj vere, Ni transdonis al ili la vorton, por ke eble ili memoru.

Tiuj, al kiuj Ni donis la Libron antaŭ ĝi -- ili kredas je ĝi.

Kaj kiam ĝi estas recitata al ili, ili diras: "Ni kredas je ĝi. Vere, ĝi estas la vero de nia Sinjoro. Vere, ni estis, antaŭ ĝi, el tiuj, kiuj dediĉis."

Tiuj ricevos sian rekompencon dufoje, pro tio ke ili estis pacientaj, kaj ili repelas malbonon per bono, kaj ili elspezas el tio, kion Ni provizis al ili.

Kaj kiam ili aŭdas vanan parolon, ili forturniĝas de ĝi kaj diras: "Al ni niaj faroj, kaj al vi viaj faroj. Paco estu sur vi. Ni ne serĉas la nesciulojn."

Vere, vi ne gvidas kiun vi amas, sed Dio gvidas kiun Li volas. Kaj Li scias plej bone tiujn, kiuj estas gviditaj.

Kaj ili diras: "Se ni sekvas la gvidadon kun vi, ni estos forpelitaj el nia lando." Ĉu Ni ne establis por ili sekuran sanktejon, al kiu la fruktoj de ĉio estas alportataj kiel provizo de Ni? Sed la plejmulto el ili ne scias.

Kaj kiom da urbo Ni detruis kiu estis maldankema pro sia vivteno! Kaj jen iliaj loĝejoj, neloĝataj post ili krom malmulte. Kaj Ni estis la heredantoj.

Kaj via Sinjoro ne detruus la urbojn ĝis Li estus sendinta al ilia ĉefurbo senditon, recitantan al ili Niajn signojn. Kaj Ni ne detruus la urbojn krom ke iliaj homoj estis maljustuloj.

Kaj kion ajn vi ricevis estas nur ĝuado de la vivo de ĉi tiu mondo kaj ornamaĵo de ĝi. Kaj tio, kio estas ĉe Dio, estas pli bona kaj pli daŭra. Ĉu vi do ne komprenos?

Ĉu do tiu, al kiu Ni promesis belan promeson, kaj li ricevos ĝin, estas kiel tiu, al kiu Ni donis ĝuadon de la vivo de ĉi tiu mondo, poste en la Tago de la Releviĝo li estos el tiuj alkondukataj?

Kaj en la Tago kiam Li vokos ilin kaj diros: "Kie estas Miaj asociataĵoj, kiujn vi kutimis pretendi?"

Tiuj, kontraŭ kiuj la vorto estas pravigita, diros: "Nia Sinjoro! Ĉi tiuj estas tiuj, kiujn ni kondukis erarvoje. Ni kondukis ilin erarvoje kiel ni estis erarvoje. Ni deklaras nian senkulpecon antaŭ Vi. Ne nin ili adoris."

Kaj estos dirite: "Alvoku viajn asociataĵojn." Kaj ili alvokos ilin, sed ili ne respondos al ili. Kaj ili vidos la punon. Se nur ili estus gviditaj!

Kaj en la Tago kiam Li vokos ilin kaj diros: "Kian respondon vi donis al la senditoj?"

Poste la novaĵoj estos obskurigitaj por ili en tiu Tago, kaj ili ne demandos unu la alian.

Sed pri tiu, kiu pentas kaj kredas kaj faras virton, eble li estos el la prosperuloj.

Kaj via Sinjoro kreas kion Li volas kaj elektas. La elekto ne estas ilia. Gloro al Dio, kaj altigita estas Li super tio, kion ili asocias.

Kaj via Sinjoro scias tion, kion iliaj brustoj kaŝas kaj kion ili malkaŝas.

Kaj Li estas Dio! Ne estas dio krom Li. Al Li estas laŭdo en la unua kaj la lasta. Kaj Lia estas la juĝo, kaj al Li vi estos revenigataj.

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se Dio farus la nokton eterna por vi ĝis la Tago de la Releviĝo, kia dio krom Dio povus alporti al vi lumon? Ĉu vi do ne aŭdos?"

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se Dio farus la tagon eterna por vi ĝis la Tago de la Releviĝo, kia dio krom Dio povus alporti al vi nokton en kiu vi ripozas? Ĉu vi do ne vidos?"

Kaj el Lia kompato Li faris por vi la nokton kaj la tagon, por ke vi ripozu en ĝi, kaj por ke vi serĉu el Lia favoro, kaj por ke eble vi danku.

Kaj en la Tago kiam Li vokos ilin kaj diros: "Kie estas Miaj asociataĵoj, kiujn vi kutimis pretendi?"

Kaj Ni eltiros el ĉiu komunumo atestanton, kaj diros: "Alportu vian pruvon." Poste ili ekscios ke la vero apartenas al Dio, kaj foriĝos de ili tio, kion ili kutimis fabriki.

Vere, Koraĥ estis el la popolo de Moseo, kaj li premis ilin. Kaj Ni donis al li el la trezorojn, kies ŝlosiloj estus ŝarĝintaj bandon de fortaj viroj. Kiam lia popolo diris al li: "Ne fieri. Vere, Dio ne amas la fierulojn."

"Sed serĉu, per tio, kion Dio donis al vi, la loĝejon de la Venontaĵo, kaj ne forgesu vian porcion de ĉi tiu mondo. Kaj faru bonon kiel Dio faris bonon al vi. Kaj ne serĉu korupton en la tero. Vere, Dio ne amas la korruptulojn."

Li diris: "Mi ricevis ĝin nur pro scio, kiun mi posedas." Ĉu li ne sciis ke Dio detruis antaŭ li el la generacioj tiujn, kiuj estis pli potencaj ol li en forto kaj pli grandaj en amasigo? Kaj la kulpuloj ne estas demandataj pri siaj pekoj.

Kaj li eliris antaŭ sian popolon en sia lukso. Tiuj, kiuj deziris la vivon de ĉi tiu mondo, diris: "Ho, se ni havus la similon de tio, kio estas donita al Koraĥ! Vere, li posedas grandan fortunon."

Kaj tiuj, al kiuj estis donita scio, diris: "Ve al vi! La rekompenco de Dio estas pli bona por tiu, kiu kredas kaj faras virton. Kaj neniu ricevos ĝin krom la pacientaj."

Do Ni igis la teron engluti lin kaj lian loĝejon. Kaj ne estis armeo por helpi lin krom Dio, kaj li ne estis el tiuj, kiuj povis helpi sin mem.

Kaj tiuj, kiuj deziris lian pozicion hieraŭ, komencis diri: "Ha! Dio amplekas provizon por kiu Li volas el Siaj servantoj kaj malamplekas ĝin. Se Dio ne estus kompata al ni, Li estus iginta la teron engluti nin. Ha! Tiuj, kiuj kaŝas, ne prosperas."

Tio estas la loĝejo de la Venontaĵo. Ni atribuas ĝin al tiuj, kiuj ne serĉas altiĝon en la tero nek korupton. Kaj la fino estas por la piuloj.

Kiu ajn alportas bonan faron havos pli bonan ol ĝi. Kaj kiu ajn alportas malbonan faron -- tiuj, kiuj faras malbonajn farojn, ne estos rekompencitaj krom pro tio, kion ili kutimis fari.

Vere, Tiu, Kiu ordonis al vi la Recitadon, certe revenos vin al loko de reveno. Diru: "Mia Sinjoro scias plej bone kiu alportas gvidadon kaj kiu estas en evidenta eraro."

Kaj vi ne atendis ke la Libro estus ĵetita al vi, krom kiel kompato de via Sinjoro. Do ne estu subtenanto de tiuj, kiuj kaŝas.

Kaj ne lasu ilin forturni vin de la signoj de Dio post kiam ili estas senditaj malsupren al vi. Kaj alvoku al via Sinjoro, kaj ne estu el la asociantoj.

Kaj ne alvoku alian dion kun Dio. Ne estas dio krom Li. Ĉio pereos krom Lia vizaĝo. Lia estas la juĝo, kaj al Li vi estos revenigataj.

Commentary

Komentoj pri Surao 28 — Al-Kasas (La Rakontoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La Rakontoj estas la plej persona portreto de Moseo en la Recitado: lia infaneco, lia fuĝo al Midjan, lia edziniĝo, lia voko ĉe la arbo. La surao finiĝas per Koraĥ kaj per la deklaro “ĉio pereos krom Lia vizaĝo” (v.88).

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“Recitado” en v.85

“Tiu, Kiu ordonis al vi la Recitadon, certe revenos vin al loko de reveno.” La radiko ع-و-د (reveni) por مَعَاد sugestas ne nur la revenon al Mekko, sed la revenon al la origino — ĉiu Dispensacio estas مَعَاد (reveno).

“kaŝi” tra la Faraono-rakonto

Faraono “altigis sin en la lando” (v.4) kaj faris la homojn fakcioj. La konsilantaro diras “ĉi tio estas fabrikita sorĉado” (v.36). Tio kio kaŝas en ĉi tiu surao estas la potenco-strukturo mem.

“dediĉis” en v.53

“Ni estis, antaŭ ĝi, el tiuj, kiuj dediĉis” — tiuj kiuj ricevis la Libron antaŭe rekonas la novan malkaŝon ĉar ili jam estis en stato de dediĉo. La kontinueco de malkaŝo estas la temo.

Radik-Trovoj

Radiko و-ج-ه (w-j-h) en v.88 — “ĉio pereos krom Lia vizaĝo”

“Ĉio pereos krom Lia vizaĝo” (وَجْهَهُ) — la vizaĝo/atentodirekto de Dio. Eĥas 55:26–27 preskaŭ ĝuste. La وَجْه estas Lia daŭranta realeco, Lia atento direktita al la kreado.

Radiko ق-ص-ص (q-ṣ-ṣ) — la titolo mem

La titolo “La Rakontoj” uzas saman radikon kiel 12:3 (la plej bela el la rakontoj). Ambaŭ estas “rakontosuaroj,” sed 12 rakontas unu kontinuan historion, dum 28 interplektas la Moseo-rakonton kun la nunaj Mekko-zorgoj.

La Historio de Koraĥ (vv.76–82)

Koraĥ — el la popolo de Moseo — estas la arketipo de riĉaĵo kiel kaŝilo. Li diras “mi ricevis ĝin nur pro scio kiun mi posedas” (v.78). Dio igas la teron engluti lin kaj lian loĝejon — la sama tero el kiu riĉaĵo venas fariĝas la tero kiu ĝin rengluptas.

Integraj Ligiloj

v.88 “krom Lia vizaĝo” ↔ 55:26–27 kaj 57:3: la dia vizaĝo estas tio kio restas kiam ĉiuj vualoj estas forigitaj
La Moseo-rakonto ↔ 20:9–98 kaj 26:10–68: sed nur 28 inkluzivas Moseon infana, lian fuĝon al Midjan, lian edziniĝon
v.77 “ne forgesu vian porcion de ĉi tiu mondo” — ekvilibro inter la Venontaĵo kaj la nuna vivo, kontraŭ asketa ekstremaĵo

Al-Ankabut La Araneo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim.

Ĉu la homoj supozas ke ili estos lastitaj diri: "Ni kredas," kaj ili ne estos provataj?

Kaj vere, Ni provis tiujn, kiuj estis antaŭ ili; kaj Dio certe ekscios tiujn, kiuj estas veruloj, kaj Li certe ekscios la mensogulojn.

Aŭ ĉu tiuj, kiuj faras malbonajn agojn, supozas ke ili superos Nin? Malbona estas tio, kion ili juĝas.

Kiu ajn esperas la renkonton kun Dio, vere la templimo de Dio venas; kaj Li estas la Aŭdanta, la Scia.

Kaj kiu ajn klopodas, klopodas nur por sia propra animo; vere, Dio estas Memsufiĉa preter la mondoj.

Kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, Ni certe forigos de ili iliajn malbonajn agojn kaj certe rekompentos ilin la plej bonan de tio, kion ili kutimis fari.

Kaj Ni ordonis al la homo bonecon al siaj gepatroj. Sed se ili klopodas kun vi por igi vin asocii kun Mi tion, pri kio vi ne havas scion, ne obeu ilin. Al Mi estas via reveno, kaj Mi informos vin pri tio, kion vi kutimis fari.

Kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, Ni certe enlasu ilin inter la virtuloj.

Kaj inter la homoj estas tiu, kiu diras: "Ni kredas je Dio"; poste kiam li estas dolorata en la vojo de Dio, li prenas la provon de la homoj kiel la punon de Dio. Kaj se helpo venas de via Sinjoro, ili certe diros: "Vere, ni estis kun vi." Ĉu ne Dio plej bone scias tion, kio estas en la brustoj de la mondoj?

Kaj Dio certe ekscios tiujn, kiuj kredas, kaj Li certe ekscios la hipokritulojn.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras al tiuj, kiuj kredas: "Sekvu nian vojon, kaj ni portos viajn pekojn." Ili portos nenion el iliaj pekoj; vere, ili estas mensoguloj.

Kaj ili certe portos siajn ŝarĝojn, kaj ŝarĝojn kune kun siaj ŝarĝoj, kaj ili certe estos demandataj en la Tago de la Releviĝo pri tio, kion ili kutimis fabriki.

Kaj vere, Ni sendis Noan al lia popolo, kaj li restis inter ili mil jarojn krom kvindek. Kaj la Inundo kaptis ilin dum ili estis maljustuloj.

Poste Ni savis lin kaj la kunulojn de la ŝipo, kaj Ni faris ĝin signo por la mondoj.

Kaj Abraham, kiam li diris al sia popolo: "Adoru Dion kaj timu Lin. Tio estas pli bona por vi, se vi nur scius.

Vi adoras nur idolojn krom Dio, kaj vi kreas mensogon. Vere, tiuj, kiujn vi adoras krom Dio, ne posedas provizon por vi. Do serĉu de Dio la provizon kaj adoru Lin kaj danku Lin; al Li vi estos revenigataj."

Kaj se vi neas, nacioj antaŭ vi neis. Kaj sur la Sendito estas nenio krom la klara transdono.

Ĉu ili ne vidis kiel Dio originadas kreadon, poste ripetas ĝin? Vere, tio estas facila por Dio.

Diru: "Vojaĝu en la tero kaj vidu kiel Li originadis kreadon. Poste Dio elportas la postan kreadon. Vere, Dio estas super ĉio Potenca.

Li punas kiun Li volas kaj kompatas kiun Li volas; kaj al Li vi estos turnitaj.

Kaj vi ne povas frustri Lin en la tero aŭ en la ĉielo; kaj vi ne havas, krom Dio, protektanton nek helpanton."

Kaj tiuj, kiuj kaŝas la signojn de Dio kaj la renkonton kun Li, tiuj malesperas pri Mia kompato; kaj tiuj, por ili estas dolora puno.

Kaj la respondo de lia popolo estis nenio krom ke ili diris: "Mortigu lin aŭ bruligu lin!" Sed Dio savis lin de la fajro. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu kredas.

Kaj li diris: "Vi nur prenis idolojn krom Dio el amikeco inter vi en la vivo de ĉi tiu mondo. Poste en la Tago de la Releviĝo vi neos unu la alian kaj malbenos unu la alian; kaj via loĝejo estas la Fajro, kaj vi ne havos helpantojn."

Kaj Lot kredis je li. Kaj li diris: "Vere, mi elmigras al mia Sinjoro; vere, Li estas la Potenca, la Saĝa."

Kaj Ni donis al li Isaakon kaj Jakobon, kaj Ni starigis inter lia idaro la profetadon kaj la Libron; kaj Ni donis al li lian rekompencon en ĉi tiu mondo; kaj vere, en la Venontaĵo li estas inter la virtuloj.

Kaj Lot, kiam li diris al sia popolo: "Vere, vi faras malhonestecon, kiun neniu el la mondoj antaŭis vin en ĝi.

Ĉu vi alproksimiĝas virojn kaj tranĉas la vojon kaj faras en viaj kunvenoj la riproĉindaĵon?" Kaj la respondo de lia popolo estis nenio krom ke ili diris: "Alportu al ni la punon de Dio, se vi estas el la veruloj."

Li diris: "Mia Sinjoro! Helpu min kontraŭ la popolo kiu kaŭzas korupton."

Kaj kiam Niaj senditoj venis al Abraham kun la bona novaĵo, ili diris: "Vere, ni detrui la homojn de ĉi tiu urbo; vere, ĝiaj homoj estas maljustuloj."

Li diris: "Vere, Lot estas en ĝi." Ili diris: "Ni scias pli bone kiu estas en ĝi. Ni certe savos lin kaj lian familion, krom lian edzinon; ŝi estas el tiuj, kiuj postrestas."

Kaj kiam Niaj senditoj venis al Lot, li estis afliktita pro ili kaj lia brako estis mallarĝigita por ili. Kaj ili diris: "Ne timu, nek afliktiĝu; vere, ni savos vin kaj vian familion, krom vian edzinon; ŝi estas el tiuj, kiuj postrestas.

Vere, ni sendas malsupren sur la homojn de ĉi tiu urbo koleron el la ĉielo pro tio ke ili kutimis agi malvirte."

Kaj vere, Ni lasis de ĝi klaran signon por popolo kiu komprenas.

Kaj al Midjan ilian fraton Ŝuajb. Kaj li diris: "Ho mia popolo! Adoru Dion kaj atendu la Lastan Tagon, kaj ne kaŭzu korupton en la tero."

Sed ili neis lin, do la tertremo kaptis ilin, kaj matene ili kuŝis en siaj loĝejoj, falintaj.

Kaj la Ad kaj la Ŧamud -- kaj estas klare al vi el iliaj loĝejoj. Kaj la diablo beligis al ili iliajn agojn, kaj forturnis ilin de la vojo, kvankam ili estis akravidantaj.

Kaj Koraĥ kaj Faraono kaj Haman -- kaj vere, Moseo venis al ili kun klaraj pruvoj, sed ili estis fieraj en la tero; tamen ili ne povis superi Nin.

Kaj ĉiun Ni kaptis pro lia peko. Kaj el ili estis tiu, sur kiun Ni sendis ŝtormeton, kaj el ili estis tiu, kiun la Krio kaptis, kaj el ili estis tiu, kiun Ni igis la teron engluti, kaj el ili estis tiu, kiun Ni dronigis. Kaj Dio ne intencis maljustagi kontraŭ ili, sed ili maljustagis kontraŭ siaj propraj animoj.

La simileco de tiuj, kiuj prenas protektantojn krom Dio, estas kiel la simileco de la araneo kiu prenas domon; kaj vere, la plej fragila el la domoj estas la domo de la araneo, se ili nur scius.

Vere, Dio scias kion ajn ili alvokas krom Li; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Kaj ĉi tiujn similaĵojn, Ni kreas ilin por la homoj; kaj neniu komprenas ilin krom tiuj, kiuj havas scion.

Dio kreis la ĉielojn kaj la teron en vero. Vere, en tio estas signo por la kredantoj.

Recitu tion, kio estas malkaŝita al vi de la Libro, kaj starigu la preĝon. Vere, la preĝo malhelpas malhonestecon kaj la riproĉindaĵon; kaj la memoro de Dio estas pli granda. Kaj Dio scias kion vi faras.

Kaj ne disputu kun la Libropopolo krom en la plej bona maniero, krom tiujn el ili kiuj maljustagas. Kaj diru: "Ni kredas je tio, kio estas sendita malsupren al ni kaj tio, kio estas sendita malsupren al vi; kaj nia Dio kaj via Dio estas Unu, kaj al Li ni Dediĉas."

Kaj tiel Ni sendis malsupren al vi la Libron. Kaj tiuj, al kiuj Ni donis la Libron, kredas je ĝi, kaj inter ĉi tiuj estas tiuj, kiuj kredas je ĝi; kaj neniu neas Niajn signojn krom tiuj, kiuj kaŝas.

Kaj vi ne recitis antaŭ ĝi iun libron, nek vi skribis ĝin per via dekstra mano; tiam la sekvantoj de malvero estus dubitaj.

Ho ne, ĝi estas klaraj signoj en la brustoj de tiuj, al kiuj estis donita scio; kaj neniu neas Niajn signojn krom la maljustuloj.

Kaj ili diras: "Kial ne signoj estas senditaj malsupren sur lin de lia Sinjoro?" Diru: "La signoj estas nur ĉe Dio, kaj mi estas nur klara avertanto."

Ĉu ne sufiĉas por ili ke Ni sendis malsupren al vi la Libron, kiu estas recitata al ili? Vere, en tio estas kompato kaj memorigo por popolo kiu kredas.

Diru: "Dio sufiĉas kiel Atestanto inter mi kaj vi. Li scias kion ajn estas en la ĉieloj kaj la tero. Kaj tiuj, kiuj kredas je malvero kaj kaŝas Dion, tiuj estas la perdantoj."

Kaj ili instigas vin rapidigi la punon. Kaj se ne estus difinita templimo, la puno estus veninta sur ilin; kaj ĝi certe venos sur ilin subite, dum ili ne perceptas.

Ili instigas vin rapidigi la punon; kaj vere, la Infero ĉirkaŭos tiujn, kiuj kaŝas,

en la Tago kiam la puno kovros ilin de super ili kaj de sub iliaj piedoj. Kaj Li diros: "Gustumu tion, kion vi kutimis fari."

Ho Miaj servantoj kiuj kredas! Vere, Mia tero estas vasta; do adoru Min sole.

Ĉiu animo gustumos morton; poste al Ni vi estos revenigataj.

Kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, Ni certe loĝigos ilin en supraj ĉambroj de la Ĝardeno, sub kiuj riveroj fluas, por loĝi tie eterne. Bonega estas la rekompenco de la laborantoj,

tiuj, kiuj estas pacientaj kaj fidas sian Sinjoron.

Kaj kiom da kreitaĵo ne portas sian propran provizon; Dio provizas por ĝi kaj por vi. Kaj Li estas la Aŭdanta, la Scia.

Kaj se vi demandus ilin: "Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron, kaj subigis la sunon kaj la lunon?" ili certe dirus: "Dio." Kiel do ili estas forturnitaj?

Dio amplekas la provizon por kiu Li volas el Siaj servantoj kaj malamplekas ĝin por li. Vere, Dio estas de ĉio Scia.

Kaj se vi demandus ilin: "Kiu sendas malsupren akvon el la ĉielo kaj revivigas la teron per ĝi post ĝia morto?" ili certe dirus: "Dio." Diru: "Laŭdo al Dio!" Sed la plejmulto el ili ne havas komprenon.

Kaj ĉi tiu vivo de la mondo estas nur diverso kaj ludo; kaj vere, la loĝejo de la Venontaĵo, ĝi estas la Vivo, se ili nur scius.

Kaj kiam ili enŝipiĝas, ili alvokas Dion, farante sian religion sincera al Li. Poste kiam Li alportas ilin sekure al lando, jen! ili asocias,

por ke ili kaŝu tion, kion Ni donis al ili, kaj por ke ili prenu sian ĝuadon. Ili baldaŭ ekscios.

Ĉu ili ne vidis ke Ni faris sanktejon sekuran dum homoj estas forkaptataj ĉirkaŭ ili? Ĉu ili do kredas je malvero kaj kaŝas la favoron de Dio?

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu fabrikas mensogon kontraŭ Dio, aŭ neas la veron kiam ĝi venas al li? Ĉu ne en la Infero estas loĝejo por tiuj, kiuj kaŝas?

Kaj tiuj, kiuj klopodas en Ni, Ni certe gvidos ilin en Niaj vojoj. Kaj vere, Dio estas kun la bonfarantoj.

Commentary

Komentoj pri Surao 29 — Al-Ankabut (La Araneo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per la ĉefa demando: “Ĉu la homoj supozas ke ili estos lastitaj diri ‘Ni kredas’ kaj ili ne estos provataj?” (v.2). La araneobildo de v.41 donas la titolon: falsaj protektantoj estas kiel la araneo-domo, laborita aspekte, fragila esence.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“provi” por فَتَنَ (f-t-n, vv.2–3)

La radiko signifas fandi, rafini per fajro, testi. Provo ne estas puno sed purigado — la sama procedo kiel fandado de erco en 13:17. Kredo netestita estas kredo nepruvita. La surao establas ke la aserto mem “ni kredas” ekigas la dian provon.

“la domo de la araneo” (v.41)

“La simileco de tiuj kiuj prenas protektantojn krom Dio estas kiel la simileco de la araneo kiu prenas domon.” La radiko ع-ن-ك-ب donas parabolon pri falsa sekureco: ĉiu protektsistemo konstruita sur alia ol Dio estas strukture malsana, kiom ajn komplika ĝi aspektas.

“Dediĉas” en v.46

“Nia Dio kaj via Dio estas Unu, kaj al Li ni Dediĉas” — ĉi tiu versiklo establas la interreligian principon: ne disputu kun la Libropopolo krom en la plej bona maniero. La dediĉo estas al la sama Unu Dio.

Radik-Trovoj

Radiko ه-ج-ر (h-j-r) en v.26 — “elmigri”

“Mi elmigras al mia Sinjoro” (مُهَاجِرٌ إِلَى رَبِّي) — Lot diras ĉi tion. La elmigrado ne estas fuĝo de korupto sed movado al la dia. Fizika migrado enkorpigas spiritan detaĉiĝon. La radiko konektas al la Hiĝra de Muhamado.

Radiko ج-ه-د (j-h-d) en v.69 — “klopodi”

“Tiuj kiuj klopodas en Ni, Ni certe gvidos ilin en Niaj vojoj.” La surao fermiĝas per tiu principo: gvidado estas la rekompenco de klopodo — ne ĝia kondiĉo. Unue la strebado, poste la gvidado.

“la loĝejo de la Venontaĵo, ĝi estas la Vivo” (v.64)

La radiko ح-ي-و (vivi) estas rezervita por la Venontaĵo. Ĉi tiu mondo estas nur ludo kaj diverso; la vera vivo estas aliloke. Inversio de la kutima perspektivo.

Integraj Ligiloj

v.46 “nia Dio kaj via Dio estas Unu” ↔ 5:51 kaj la diskuto pri و-ل-ي: la Recitado malpermesas preni aliajn kiel gardantojn sed ordonas respektplenan engaĝiĝon
v.14 Noa restis mil jarojn krom kvindek — la tradicia kalkulo, sed ankaŭ indiko ke la toleremo de Dio misuriĝas en jarcentoj, ne tagoj
v.45 “la preĝo malhelpas malhonestecon kaj la riproĉindaĵon” — la funkcio de preĝo kiel protekto kontraŭ malvero, ne nur rito

Ar-Rum La Romanoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim.

La Romanoj estas venkitaj

en la pli proksima lando; kaj ili, post sia malvenko, venkos

post kelkaj jaroj. Al Dio estas la ordono, antaŭe kaj poste; kaj en tiu Tago la kredantoj ĝojos

en la helpo de Dio. Li helpas kiun Li volas; kaj Li estas la Potenca, la Kompatema.

La promeso de Dio. Dio ne malsukcesas en Sia promeso, sed la plejmulto de la homoj ne scias.

Ili scias eksteran montron de la vivo de ĉi tiu mondo, kaj pri la Venontaĵo ili estas senatentaj.

Ĉu ili ne reflektis en si mem? Dio kreis ne la ĉielojn kaj la teron kaj kio estas inter ili krom en vero kaj difinita templimo. Kaj vere, multaj el la homoj estas tiuj, kiuj kaŝas la renkonton kun sia Sinjoro.

Ĉu ili ne vojaĝis en la tero kaj vidis kia estis la fino de tiuj antaŭ ili? Ili estis pli potencaj ol ili en forto, kaj ili plugis la teron kaj konstruis sur ĝi pli ol ĉi tiuj konstruis; kaj iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj. Kaj Dio ne intencis maljustagi kontraŭ ili, sed ili maljustagis kontraŭ siaj propraj animoj.

Poste la fino de tiuj, kiuj faris malbonon, estis malbono, pro tio ke ili neis la signojn de Dio kaj mokis ilin.

Dio originadas kreadon, poste ripetas ĝin, poste al Li vi estos revenigataj.

Kaj en la Tago kiam la Horo venos, la kulpuloj estos mutaj.

Kaj ili ne havos perantojn el inter siaj asociataĵoj, kaj ili kaŝos siajn asociataĵojn.

Kaj en la Tago kiam la Horo venos, en tiu Tago ili estos apartigitaj.

Do pri tiuj, kiuj kredis kaj faris virtajn agojn, ili estos ĝojigitaj en ĝardeno.

Kaj pri tiuj, kiuj kaŝis kaj neis Niajn signojn kaj la renkonton de la Venontaĵo, tiuj estos alkondukataj al la puno.

Do gloru Dion kiam vi eniras la vesperon kaj kiam vi eniras la matenon.

Kaj al Li estu laŭdo en la ĉieloj kaj la tero, kaj posttagmeze kaj kiam vi eniras la tagmezon.

Li elkondukas la vivanton el la morto, kaj elkondukas la morton el la vivo, kaj vivigas la teron post ĝia morto. Kaj tiel vi estos elportataj.

Kaj el Liaj signoj estas ke Li kreis vin el polvo, poste jen! vi estas mortuloj, disigitaj.

Kaj el Liaj signoj estas ke Li kreis por vi el vi mem edzinojn, por ke vi trovu ripozon en ili, kaj Li metis inter vi amikemon kaj kompaton. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu reflektas.

Kaj el Liaj signoj estas la kreado de la ĉieloj kaj la tero, kaj la diverseco de viaj lingvoj kaj viaj koloroj. Vere, en tio estas signoj por tiuj, kiuj scias.

Kaj el Liaj signoj estas via dormo nokte kaj tage, kaj via serĉado de Lia favoro. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu aŭdas.

Kaj el Liaj signoj estas ke Li montras al vi la fulmon, por timo kaj espero, kaj Li sendas malsupren akvon el la ĉielo kaj revivigas per ĝi la teron post ĝia morto. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu komprenas.

Kaj el Liaj signoj estas ke la ĉielo kaj la tero staras laŭ Lia ordono. Poste kiam Li vokas vin per voko el la tero, jen! vi eliras.

Kaj al Li apartenas kiu ajn estas en la ĉieloj kaj la tero; ĉiuj estas dediĉe obeaj al Li.

Kaj Li estas Tiu, Kiu originadas kreadon, poste ripetas ĝin, kaj ĝi estas plej facila por Li. Kaj Lia estas la plej alta simileco en la ĉieloj kaj la tero; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Li prezentas por vi similaĵon el vi mem: ĉu vi havas, inter tiuj, kiujn viaj dekstraj manoj posedas, asociataĵojn en tio, kion Ni provizis al vi, tiel ke vi estas egalaj en ĝi, kaj vi timas ilin kiel vi timas unu la alian? Tiel Ni detaligas la signojn por popolo kiu komprenas.

Ho ne, tiuj, kiuj maljustagas, sekvas siajn proprajn dezirojn sen scio. Do kiu gvidos tiun, kiun Dio kondukas erarvoje? Kaj ili ne havos helpantojn.

Do direktu vian vizaĝon al la religio, homo de pura kredo -- la naturo de Dio sur kiu Li kreis la homojn. Ne estas ŝanĝo de la kreado de Dio. Tio estas la rekta religio, sed la plejmulto de la homoj ne scias --

turnante vin al Li; kaj timu Lin, kaj starigu la preĝon, kaj ne estu el la asociantoj,

el tiuj, kiuj dividis sian religion kaj fariĝis fakcioj, ĉiu fakcio ĝojante pri tio, kio estas kun ili.

Kaj kiam malbono tuŝas la homojn, ili alvokas sian Sinjoron, turnante sin al Li; poste kiam Li igas ilin gustumi kompaton de Li, jen! parto de ili asocias kun sia Sinjoro,

por ke ili kaŝu tion, kion Ni donis al ili. Do prenu vian ĝuadon; vi baldaŭ ekscios.

Aŭ ĉu Ni sendis malsupren sur ilin aŭtoritaton kiu parolas pri tio, kion ili kutimis asocii?

Kaj kiam Ni igas la homojn gustumi kompaton, ili ĝojas en ĝi; kaj se malbono trafas ilin pro tio, kion iliaj manoj antaŭensendis, jen! ili malesperas.

Ĉu ili ne vidis ke Dio amplekas la provizon por kiu Li volas kaj malamplekas ĝin? Vere, en tio estas signoj por popolo kiu kredas.

Do donu al la parencro sian rajton, kaj al la senhavulo, kaj al la vojaĝanto. Tio estas plej bona por tiuj, kiuj deziras la Vizaĝon de Dio; kaj tiuj estas la sukcesuloj.

Kaj kion vi donas en uzuro, por ke ĝi pliiĝu sur la riĉaĵo de la homoj, ĝi ne pliiĝas ĉe Dio. Kaj kion vi donas en almozoj, dezirante la Vizaĝon de Dio, tiuj, ili estas la multigitaj.

Dio estas Tiu, Kiu kreis vin, poste provizis vin, poste igas vin morti, poste donas al vi vivon. Ĉu estas iu el viaj asociataĵoj kiu faras ion el tio? Gloro al Li, kaj altigita estu Li super tio, kion ili asocias!

Korupto aperis en la lando kaj la maro pro tio, kion la manoj de la homoj gajnis, por ke Li igu ilin gustumi iom de tio, kion ili faris, por ke eble ili revenu.

Diru: "Vojaĝu en la tero kaj rigardu kia estis la fino de tiuj antaŭe. La plejmulto el ili estis tiuj, kiuj asociis."

Do direktu vian vizaĝon al la rekta religio antaŭ ol venos de Dio Tago kiu ne povas esti repelita. En tiu Tago ili estos disigitaj.

Kiu ajn kaŝas, lia kaŝado estas kontraŭ li; kaj kiu ajn faras virton, por siaj propraj animoj ili preparas,

por ke Li rekompencas tiujn, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, el Sia favoro. Vere, Li ne amas tiujn, kiuj kaŝas.

Kaj el Liaj signoj estas ke Li sendas la ventojn kiel portantojn de bona novaĵo, por ke Li igu vin gustumi el Sia kompato, kaj por ke la ŝipoj kuru laŭ Lia ordono, kaj por ke vi serĉu el Lia favoro, kaj por ke eble vi danku.

Kaj vere, Ni sendis antaŭ vi senditojn al iliaj popoloj, kaj ili venis al ili kun klaraj pruvoj. Poste Ni punis tiujn, kiuj estis kulpaj; kaj estis devige sur Ni helpi la kredantojn.

Dio estas Tiu, Kiu sendas la ventojn kiuj levas nubojn, poste disvastigas ilin en la ĉielo kiel Li volas, kaj rompas ilin, kaj vi vidas la pluvon elirantan el la mezo de ili. Poste kiam Li igas ĝin fali sur kiun Li volas el Siaj servantoj, jen! ili ĝojas,

kvankam antaŭe estis sendita malsupren sur ilin, antaŭ tio, ili estis en malespero.

Do rigardu la spurojn de la kompato de Dio, kiel Li vivigas la teron post ĝia morto. Vere, Li estas la Viviganto de la mortintoj; kaj Li estas super ĉio Potenca.

Kaj se Ni sendus venton kaj ili vidus ĝin flava, ili restus poste kaŝantaj.

Vere, vi ne povas igi la mortintojn aŭdi, nek vi povas igi la surdulojn aŭdi la vokon kiam ili turnas siajn dorsojn retiriĝante.

Kaj vi ne povas gvidi la blindulojn el ilia eraro. Vi povas igi nenion aŭdi krom tiujn, kiuj kredas je Niaj signoj, ĉar ili Dediĉis.

Dio estas Tiu, Kiu kreis vin en malforteco, poste difinis post malforteco forton, poste difinis post forto malfortecon kaj grizajn harojn. Li kreas kion Li volas; kaj Li estas la Scia, la Potenca.

Kaj en la Tago kiam la Horo venos, la kulpuloj ĵuros ke ili restis ne pli ol horon. Tiel ili estis forturnataj.

Sed tiuj, al kiuj estis donita scio kaj kredo, diros: "Vi vere restis, en la dekreto de Dio, ĝis la Tago de la Releviĝo; kaj ĉi tiu estas la Tago de la Releviĝo, sed vi ne kutimis scii."

Do en tiu Tago ilia senkulpigo ne profitos al tiuj, kiuj maljustagis, nek ili estos permesitaj korektiĝi.

Kaj vere, Ni kreis por la homoj en ĉi tiu Recitado ĉiuspecan similaĵon; kaj se vi alportas al ili signon, tiuj, kiuj kaŝas, certe diros: "Vi estas nur sekvantoj de malvero."

Tiel Dio sigeladas la korojn de tiuj, kiuj ne scias.

Do estu pacienta; vere, la promeso de Dio estas vera. Kaj ne lasu tiujn, kiuj ne estas certaj, igi vin nestabila.

Commentary

Komentoj pri Surao 30 — Ar-Rum (La Romanoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao komenciĝas per profetaĵo: la Romanoj estas venkitaj, sed ili venkos post kelkaj jaroj (vv.2–4). Geopolitika evento kiel dia signo. La kerno de la surao estas la serio “el Liaj signoj estas…” (vv.20–25) — katalogo de kosmaj kaj homaj signoj.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“Dediĉitoj” en v.53

“Vi povas igi nenion aŭdi krom tiujn kiuj kredas je Niaj signoj, ĉar ili Dediĉis.” La kapablo aŭdi la veron estas ligita al la ago de sindevotigo. La vorto “Dediĉis” konservas la aktan signifon de islām.

“la naturo de Dio” por فِطْرَة (fiṭra, v.30)

“La naturo de Dio sur kiu Li kreis la homojn.” La radiko ف-ط-ر signifas fendi, origini. La fiṭra ne estas simple “homa naturo” sed la origina dia ŝablono — la modelo sur kiu ĉiu animo estas stampita. “Ne estas ŝanĝo de la kreado de Dio” signifas ke la fiṭra daŭras sub ĉiu kovraĵo.

“Vizaĝo de Dio” en vv.38–39

“Tiuj kiuj deziras la Vizaĝon de Dio” (وَجْهَ اللهِ) — donacoj por la parencro kaj la senhavulo estas motivitaj per la serĉo de Dia Vizaĝo, ne per homa aplaŭdo.

Radik-Trovoj

Radiko ر-ب-و (r-b-w) en v.39 — “uzuro”

“Kion vi donas en uzuro (رِبًا), ĝi ne pliiĝas ĉe Dio.” La radiko signifas kreski, ŝveli. La kontrasto estas deviga: ribā pliigas homan riĉaĵon sed ne dian staton, dum almozoj (zakāt) multobliĝas ĉe Dio. Du ekonomioj regataj de kontraŭaj leĝoj.

“la diverseco de viaj lingvoj kaj viaj koloroj” (v.22)

La lingva kaj rasa diverseco estas inter la signoj de Dio, ne hazardaĵoj. Konektas al 14:4 (ĉiu sendito parolas en la lingvo de sia popolo). Diverseco estas dezajnita.

“korupto aperis en la lando kaj la maro” (v.41)

La radiko ف-س-د (korupto) ligas ekologian detruadon al morala fiasko — la ekstera mondo spegulas la internan kondiĉon. La manoj de la homoj kaŭzas la korupton, ne hazarda katastrofo.

La Serio “El Liaj Signoj” (vv.20–25)

Ses signoj listigitaj: kreado el polvo (v.20), edziniĝo kaj amikemo (v.21), diverseco de lingvoj kaj koloroj (v.22), dormo kaj laborado (v.23), fulmo kaj pluvo (v.24), la starado de ĉielo kaj tero (v.25). Ĉiu finiĝas per “vere, en tio estas signoj por…” — la tuta kreado estas signo-sistemo.

Integraj Ligiloj

v.30 fiṭra ↔ 7:172 (la praanta interligo): ĉiu animo jam konas Dion antaŭ naskiĝo; la kaŝado estas tio kio kaŝas ĉi tiun originan scion
v.22 diverseco ↔ 49:13 (Ni kreis vin por ke vi interkonu): la celo de diverseco estas reciproka konatiĝo
v.41 korupto en lando kaj maro — ekologia verso, kie la konsekvencoj de homaj agoj manifestiĝas en la natura mondo
v.32 “tiuj kiuj dividis sian religion kaj fariĝis fakcioj” ↔ 23:53: sama koncepto, sama avergo kontraŭ religia frakciado

Luqman Luqman

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim.

Jen la signoj de la Saĝa Libro,

gvidado kaj kompato por la bonfarantoj,

kiuj starigas la preĝon kaj pagas la almozon kaj estas certaj pri la Postvivo.

Tiuj estas sur gvidado de sia Sinjoro, kaj tiuj estas la sukcesuloj.

Kaj inter la homoj estas tiu, kiu aĉetas vanajn rakontojn por devojigi de la vojo de Dio sen scio, kaj tion mokas. Tiuj, por ili estas humila puno.

Kaj kiam Niaj signoj estas recitataj al li, li turnas sin for en fiero, kvazaŭ li ne aŭdis ilin, kvazaŭ en liaj oreloj estus surdeco. Do sciigu lin pri dolora puno.

Vere, tiuj kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, por ili estas la Ĝardenoj de Ĝojo,

por resti en ili; la promeso de Dio estas vera; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Li kreis la ĉielojn sen kolonoj, kiujn vi povas vidi, kaj Li ĵetis sur la teron firmajn montojn, por ke ĝi ne ŝanceliĝu kun vi, kaj Li dissemis en ĝi el ĉiu kreitaĵo. Kaj Ni sendis el la ĉielo akvon kaj kreskigis per ĝi el ĉiu nobla paro.

Jen estas la kreaĵo de Dio. Do montru al Mi, kion tiuj krom Li kreis. Ne, la maljustuloj estas en evidenta eraro.

Kaj vere, Ni donis al Luqman saĝecon: "Danku Dion. Kaj kiu ajn dankas, tiu dankas por sia propra animo; kaj kiu ajn estas maldankema, vere, Dio estas Memsufiĉa, Laŭdinda."

Kaj kiam Luqman diris al sia filo, admonante lin: "Ho mia filo! Ne asociu kun Dio; vere, la asociado estas tremenda maljustaĵo."

Kaj Ni ordonigis al la homo pri liaj gepatroj — lia patrino portis lin en malforteco sur malforteco, kaj lia demamigo estas en du jaroj — "Estu dankema al Mi kaj al viaj gepatroj; al Mi estas la vojaĝo.

Sed se ili strebas kun vi, ke vi asociu kun Mi tion, pri kio vi ne havas scion, ne obeu ilin. Tamen tenu ilian kuneston en ĉi tiu mondo honore, kaj sekvu la vojon de tiu, kiu turnas sin al Mi. Poste al Mi estas via reveno, kaj Mi sciigos vin pri tio, kion vi kutimis fari."

"Ho mia filo! Vere, eĉ se ĝi estus la pezo de grajno de sinapo, kaj ĝi estus en roko aŭ en la ĉieloj aŭ en la tero, Dio elportos ĝin. Vere, Dio estas Subtila, Konscia.

Ho mia filo! Starigu la preĝon kaj ordonu la bonaĵon kaj malpermesigu la malbonon, kaj pacience elportu kion ajn trafas vin. Vere, tio estas el la ferma decido de aferoj.

Kaj ne turnu vian vangon for de la homoj pro malestimo, nek iru sur la tero pompe. Vere, Dio ne amas ĉiun fanfaronulon.

Kaj estu modesta en via sinteno kaj mallaŭtigu vian voĉon; vere, la plej malaminda el la voĉoj estas la voĉo de la azeno."

Ĉu vi ne vidas, ke Dio submetis al vi ĉion, kio estas en la ĉieloj kaj ĉion, kio estas sur la tero, kaj abunde donis al vi Siajn favorojn, eksterajn kaj internajn? Tamen inter la homoj estas tiu, kiu disputas pri Dio sen scio aŭ gvidado aŭ lumiga Libro.

Kaj kiam oni diras al ili: "Sekvu tion, kion Dio sendis malsupren," ili diras: "Ne, ni sekvas tion, sur kio ni trovis niajn patrojn." Kio! Eĉ se la diablo vokus ilin al la puno de la Brulego?

Kaj kiu ajn dediĉas sian vizaĝon al Dio dum li estas bonfaranto, tiu kaptis la plej firman tenilon; kaj al Dio estas la fino de ĉiuj aferoj.

Kaj kiu ajn kaŝas, ne afliktiĝu pro lia kaŝado. Al Ni estas ilia reveno, kaj Ni sciigos ilin pri tio, kion ili faris. Vere, Dio estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Ni lasas ilin ĝui iomete, poste Ni pelas ilin al severa puno.

Kaj se vi demandus ilin: "Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron?" ili certe dirus: "Dio." Diru: "Laŭdo al Dio!" Sed plimulto el ili ne scias.

Al Dio apartenas ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj la tero. Vere, Dio, Li estas la Memsufiĉa, la Laŭdinda.

Kaj se ĉiu arbo sur la tero estus skribilo kaj la maro, kun sep pliaj maroj por plenigi ĝin, la Vortoj de Dio ne elĉerpiĝus. Vere, Dio estas Potenca, Saĝa.

Via kreado kaj via resurekto estas nur kiel unu sola animo. Vere, Dio estas Aŭdanta, Vidanta.

Ĉu vi ne vidis, ke Dio igas la nokton eniri en la tagon kaj igas la tagon eniri en la nokton, kaj submetis la sunon kaj la lunon, ĉiu kurante al difinita tempo? Kaj ke Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras?

Tio estas ĉar Dio, Li estas la Vero, kaj tio, kion ili vokas krom Li, estas la malvero, kaj ke Dio, Li estas la Plej Alta, la Plej Granda.

Ĉu vi ne vidis, ke la ŝipoj kuras sur la maro per la favoro de Dio, por ke Li montru al vi el Siaj signoj? Vere, en tio estas signoj por ĉiu pacienca, dankema.

Kaj kiam ondo kovras ilin kiel baldakenoj, ili vokas Dion, farante sian religion sincera al Li. Sed kiam Li kondukas ilin sekure al la tero, kelkaj el ili estas moderaj. Kaj neniu neas Niajn signojn krom ĉiu perfidulo, maldankemulo.

Ho homoj! Timu vian Sinjoron kaj timu Tagon, en kiu neniu gepatro helpos sian infanon, nek infano helpos sian gepatron. Vere, la promeso de Dio estas vera. Do ne lasu la vivon de ĉi tiu mondo trompi vin, kaj ne lasu la Trompiston trompi vin pri Dio.

Vere, Dio, ĉe Li estas la scio pri la Horo; kaj Li sendas malsupren la pluvon; kaj Li scias kio estas en la uteroj. Kaj neniu animo scias, kion ĝi gajnos morgaŭ, kaj neniu animo scias, en kiu lando ĝi mortos. Vere, Dio estas Scianta, Konscia.

Commentary

Komentoj pri Surao 31 — Luqman (Luqman)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Centrita sur la saĝaj konsiloj de Luqman al sia filo (vv.12–19). Luqman ne estas profeto sed saĝulo — la saĝeco (حكمة, ḥikma) estas donaco de Dio al kiu ajn Li volas. La konsiloj formas koncizan etikan kodon: monoteismo, dankemo, modesteco, preĝo.

Radik-Analizo

v.12: الحكمة — saĝeco

حكمة — radiko ح-ك-م: juĝi, esti saĝa, regi. La saĝeco estas donita (آتيناه, “Ni donis al li”). Ĝi ne estas akirita per studado sed ricevita per dia favoro. La sama radiko donas حكيم (ḥakīm, Saĝa — atributo de Dio) kaj حُكْم (ḥukm, juĝo).

v.18: لا تصعر خدك — ne tordu vian vangon

تصعر — radiko ص-ع-ر: tordi, turnadi. Laŭvorte: ne turnu vian vangon for de la homoj. La fizika gesto de malŝatemo. Modesteco komenciĝas per la korpa sinteno — ne marŝu fierage, ne evitu la rigardon de la alia.

v.19: واقصد في مشيك واغضض من صوتك

“Estu modera en via marŝo kaj mallaŭtigu vian voĉon.” La modelo de saĝa konduto estas fizika: modera paŝo, mallaŭta voĉo. La ego manifestiĝas en la laŭteco kaj la hasteco.

Integraj Ligiloj

v.12 حكمة (saĝeco) ↔ 10:1 “la Libro de Saĝeco”: Luqman ricevas saĝecon; la Recitado mem estas la Libro de Saĝeco
v.14 “lia enmamigo estas en du jaroj” ↔ 46:15: la devontempo de gepatra zorgo estas precizigita en ambaŭ suraoj — la honoro al gepatroj estas fundamenta etika principo

As-Saĝda La Prosterno

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Alif, Lam, Mim.

La sendado de la Libro, en kiu ne estas dubo, estas de la Sinjoro de la mondoj.

Aŭ ĉu ili diras: "Li elpensis ĝin"? Ne, ĝi estas la Vero de via Sinjoro, por ke vi avertu popolon, al kiu neniu avertanto venis antaŭ vi, por ke eble ili estu gvidataj.

Dio estas Tiu, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron, kaj kio estas inter ili, en ses tagoj, poste sidiĝis sur la Tronon. Vi ne havas, krom Li, protektanton nek perantanton. Ĉu vi do ne rememoras?

Li direktas la aferon de la ĉielo al la tero; poste ĝi supreniras al Li en Tago, kies mezuro estas mil jaroj laŭ via kalkulo.

Tio estas la Scianto de la nevideblaĵo kaj la videblaĵo, la Potenca, la Kompatema,

Kiu bonfaris ĉion, kion Li kreis, kaj Li komencis la kreadon de la homo el argilo,

poste Li faris lian idaron el ĉerpaĵo de malnobla akvo,

poste Li formis lin kaj enspiris en lin el Sia Spirito; kaj Li donis al vi aŭdon kaj vidon kaj korojn. Malmulte vi dankas.

Kaj ili diras: "Kiam ni perdiĝos en la tero, ĉu ni do estos en nova kreado?" Ne, sed pri la renkontiĝo kun sia Sinjoro ili estas tiuj, kiuj kaŝas.

Diru: "La Anĝelo de la Morto, kiu estis komisiita pri vi, prenos vin, poste al via Sinjoro vi estos redonataj."

Kaj se vi nur vidus, kiam la kulpuloj klinas siajn kapojn antaŭ sia Sinjoro: "Nia Sinjoro! Ni vidis kaj ni aŭdis; do resendu nin, ke ni faru bonajn agojn; vere, ni nun estas certaj."

Kaj se Ni volus, Ni donus al ĉiu animo ĝian gvidadon, sed la vorto de Mi veriĝis: "Mi certe plenigas la Inferon per spektroj kaj homaro kune."

"Do gustu, ĉar vi forgesis la renkontiĝon de ĉi tiu Tago via; vere, Ni forgesis vin. Kaj gustu la eterne daŭran punon pro tio, kion vi kutimis fari."

Nur tiuj kredas je Niaj signoj, kiuj, kiam ili estas rememorataj pri ili, falas en prosterno kaj gloras la laŭdon de sia Sinjoro, kaj ili ne estas fieraj.

Iliaj flankoj forlasas siajn litojn; ili vokas sian Sinjoron en timo kaj espero, kaj ili elspezas el tio, kion Ni provizis al ili.

Neniu animo scias, kio estas kaŝita por ili el la konsolo de la okuloj, rekompenco pro tio, kion ili kutimis fari.

Ĉu do tiu, kiu estas kredanto, estas kiel tiu, kiu estas malpia? Ili ne estas egalaj.

Koncerne tiujn, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, por ili estas la Ĝardenoj de Restejo, gastamo pro tio, kion ili kutimis fari.

Sed koncerne tiujn, kiuj estas malpiaj, ilia restejo estas la Fajro. Kiam ajn ili deziras eliri el ĝi, ili estas redonataj en ĝin, kaj oni diras al ili: "Gustu la punon de la Fajro, kiun vi kutimis nei."

Kaj Ni certe gustigos al ili la pli proksiman punon antaŭ la pli granda puno, por ke eble ili revenu.

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu estas admonata pri la signoj de sia Sinjoro, kaj poste turnas sin for de ili? Vere, Ni venĝos kontraŭ la kulpuloj.

Kaj vere, Ni donis al Moseo la Libron; do ne dubu pri la renkontiĝo kun li; kaj Ni faris ĝin gvidado por la Filoj de Izraelo.

Kaj Ni nomumis el inter ili gvidantojn, kiuj gvidis laŭ Nia ordono, kiam ili estis paciencaj, kaj ili estis certaj pri Niaj signoj.

Vere, via Sinjoro, Li decidos inter ili en la Tago de la Revivigo pri tio, pri kio ili kutimis malakordi.

Ĉu ne estas gvidado por ili, kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, en kies loĝejoj ili marŝas? Vere, en tio estas signoj; ĉu ili do ne aŭdos?

Ĉu ili ne vidis, ke Ni pelas la akvon al la senfrukta tero kaj elkreskigas per ĝi rikolton, el kiu manĝas iliaj brutoj kaj ili mem? Ĉu ili do ne vidos?

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu Venko, se vi estas veremaj?"

Diru: "En la Tago de la Venko, la kredo de tiuj, kiuj kaŝis, ne profitos al ili, nek ili estos prokrastataj."

Do turnu vin for de ili, kaj atendu; vere, ili atendas.

Commentary

Komentoj pri Surao 32 — As-Saĝda (La Prosterno)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Mallonga surao centrita sur la kreado, la resurekto, kaj la prosterno de la kredantoj (v.15). La tradicio rakontas ke la Profeto legadis ĝin ĉiun vendredan matenon. La prosterno-versiklo (v.15) estas unu el la 14 prosternoj en la Recitado.

Radik-Analizo

v.7: أحسن كل شيء خلقه — beligis la kreadon

أحسن — radiko ح-س-ن: beli, bonigi. Dio “beligis ĉion kion Li kreis.” La kreado estas ne nur funkcia sed bela — la estetika kvalito estas dia intenco, ne hazarda kromprodukto.

v.9: ثم سواه ونفخ فيه من روحه — formis lin kaj blovis en lin

Triopa kreado: argilo → formado → inspiro de la spirito. La radiko ن-ف-خ (n-f-kh): blovi. Dio blovas Sian spiriton en la homon — la sama procezo kiel en 15:29. La homa digno devenas de ĉi tiu dia spiro.

v.16: تتجافى جنوبهم عن المضاجع — iliaj flankoj foriĝas de la litoj

La noktaj preĝantoj — iliaj flankoj ne povas resti sur la litoj. La radiko ج-ف-و: foriĝi, leviĝi. La spirita streĉo fizike manifestiĝas: la korpo sekvas la animon.

Integraj Ligiloj

v.9 la spirita inspiro ↔ 15:29 ↔ 38:72: la sama tri-paŝa kreado de la homo aperas en tri suraoj — argilo, formado, dia spiro
v.17 “neniu animo scias kio estas kaŝita por ili el ĝojo” ↔ 55:46–78 la du ĝardenoj: la kaŝita rekompenco estas priskribita detale en Ar-Raḥmān

Al-Aĥzab La Konfederitoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho Profeto! Konsciu Dion, kaj ne obeu tiujn, kiuj kaŝas, kaj la hipokritulojn. Vere, Dio estas ĉiam Ĉioscia, Saĝa.

Kaj sekvu tion, kio estas malkaŝita al vi de via Sinjoro. Vere, Dio estas ĉiam konscia pri tio, kion vi faras.

Kaj fidu je Dio, kaj Dio sufiĉas kiel Gardanto.

Dio ne faris por iu ajn homo du korojn en lia brusto. Kaj Li ne faris viajn edzinojn, kiujn vi deklaras kiel viajn patrinojn, viaj patrinoj. Kaj Li ne faris viajn adoptitajn filojn viaj filoj. Tio estas nur via diro per viaj buŝoj. Kaj Dio diras la veron, kaj Li gvidas al la vojo.

Nomu ilin laŭ iliaj patroj; tio estas pli justa antaŭ Dio. Kaj se vi ne konas iliajn patrojn, do ili estas viaj fratoj en la religio kaj viaj protektatoj. Kaj ne estas kulpo sur vi en tio, kion vi eraras, sed en tio, kion viaj koroj intencas. Kaj Dio estas ĉiam Pardonema, Kompatema.

La Profeto estas pli proksima al la kredantoj ol iliaj propraj memoj, kaj liaj edzinoj estas iliaj patrinoj. Kaj tiuj ligitaj per parenceco estas pli proksimaj unu al alia en la Libro de Dio ol la kredantoj kaj la elmigrintoj, krom ke vi faru al viaj aliancanoj bonecon. Tio estis enskribita en la Libro.

Kaj kiam Ni prenis de la profetoj ilian interligon, kaj de vi, kaj de Noao, kaj Abraham, kaj Moseo, kaj Jesuo filo de Maria; kaj Ni prenis de ili solenan interligon,

por ke Li demandu la veremajn pri ilia veremo. Kaj Li preparis por tiuj, kiuj kaŝas, doloran punon.

Ho vi, kiuj kredas! Rememoru la favoron de Dio al vi, kiam armeoj venis kontraŭ vi, kaj Ni sendis sur ilin venton kaj armeojn, kiujn vi ne vidis. Kaj Dio estas ĉiam Vidanta tion, kion vi faras.

Kiam ili venis sur vin de supre kaj de malsupre, kaj kiam la okuloj sovaĝiĝis kaj la koroj atingis la gorĝojn, kaj vi pensis diversajn pensojn pri Dio.

Tie la kredantoj estis provitaj kaj skuitaj per potenca skuo.

Kaj kiam la hipokrituloj kaj tiuj, en kies koroj estas malsano, diris: "Dio kaj Lia Sendito promesis al ni nenion krom iluzion."

Kaj kiam grupo el ili diris: "Ho popolo de Jatrib! Ne estas por vi halto, do revenu." Kaj grupo el ili petis la Profeton pri permeso, dirante: "Vere, niaj domoj estas senprotektaj," dum ili ne estis senprotektaj. Ili deziris nenion krom fuĝon.

Kaj se oni estus enirinta sur ilin de ĝiaj flankoj, kaj ili estus petitaj aliĝi al la ribelo, ili estus farinta tion, kaj ne prokrastus en tio krom iomete.

Kaj ja ili jam antaŭe interligis kun Dio, ke ili ne turnos siajn dorsojn. Kaj la interligo kun Dio estos demandata.

Diru: "Fuĝo ne utilos al vi, se vi fuĝas de la morto aŭ de la buĉado, kaj tiam vi ne estos konsolataj krom iomete."

Diru: "Kiu estas tiu, kiu defendos vin kontraŭ Dio, se Li intencas malbonon por vi aŭ intencas kompaton por vi?" Kaj ili ne trovos por si, krom Dio, nek aliancanon nek helpanton.

Dio jam scias tiujn inter vi, kiuj malhelpas, kaj tiujn, kiuj diras al siaj fratoj: "Venu ĉi tien al ni," kaj ili ne venas al batalo krom iomete,

avaraj al vi. Kaj kiam timo venas, vi vidas ilin rigardantajn al vi, iliaj okuloj ruliĝantaj kiel tiu, kiun la morto superregas. Sed kiam la timo foriras, ili vipas vin per akraj langoj, avaraj al la bonaĵo. Tiuj ne kredis, kaj Dio nuligis iliajn agojn. Kaj tio estas ĉiam facila por Dio.

Ili supozas, ke la konfederitoj ne foriris. Kaj se la konfederitoj revenus, ili dezirus esti en la dezerto inter la vagantaj Araboj, demandante pri novaĵoj pri vi. Kaj se ili estus inter vi, ili ne batalus krom iomete.

Vere, en la Sendito de Dio vi havas belan ekzemplon por tiu, kiu esperas je Dio kaj la Lasta Tago kaj memoras Dion multe.

Kaj kiam la kredantoj vidis la konfederitojn, ili diris: "Jen estas tio, kion Dio kaj Lia Sendito promesis al ni, kaj Dio kaj Lia Sendito parolis vere." Kaj tio pliigis ilin nur en kredo kaj Sindonado.

Inter la kredantoj estas viroj, kiuj estis veraj al sia interligo kun Dio. Inter ili estas tiu, kiu plenumis sian voton, kaj inter ili estas tiu, kiu atendas; kaj ili ne ŝanĝiĝis eĉ iomete,

por ke Dio rekompencas la veremajn pro ilia veremo, kaj punas la hipokritulojn se Li volas, aŭ turnas Sin al ili. Vere, Dio estas ĉiam Pardonema, Kompatema.

Kaj Dio repuŝis tiujn, kiuj kaŝas, en ilia kolero, akirinte nenion bonan. Kaj Dio sufiĉis al la kredantoj en batalo. Kaj Dio estas ĉiam Forta, Potenca.

Kaj Li malsuprenportis tiujn el la Popolo de la Libro, kiuj subtenis ilin, el iliaj fortikaĵoj, kaj ĵetis teruron en iliajn korojn. Parton vi mortigis, kaj parton vi kaptis.

Kaj Li igis vin heredi ilian teron kaj iliajn loĝejojn kaj ilian riĉaĵon, kaj teron, kiun vi ne estis tretintaj. Kaj Dio havas potencon super ĉio.

Ho Profeto! Diru al viaj edzinoj: "Se vi deziras la vivon de ĉi tiu mondo kaj ĝian ornamon, do venu, mi provizos por vi kaj liberigos vin per bela liberigo."

"Kaj se vi deziras Dion kaj Lian Senditon kaj la restejon de la Postvivo, do vere Dio preparis por la bonfarantoj inter vi potencan rekompencon."

Ho edzinoj de la Profeto! Kiu ajn el vi faras evidentan indecaĵon, la puno estos duobligita por ŝi duoble. Kaj tio estas ĉiam facila por Dio.

Kaj kiu ajn el vi estas sindona al Dio kaj Lia Sendito kaj faras bonajn agojn, Ni donos al ŝi ŝian rekompencon duoble, kaj Ni preparis por ŝi bonegan provizaĵon.

Ho edzinoj de la Profeto! Vi ne estas kiel iuj aliaj virinoj. Se vi timas Dion, do ne estu molaj en parolo, por ke tiu, en kies koro estas malsano, ne deziru, kaj parolu taŭgajn vortojn.

Kaj restu en viaj domoj, kaj ne elmontru vin kiel en la elmontriĝo de la antaŭa nescieco. Kaj estu konstantaj en preĝo, kaj pagu la almozon, kaj obeu Dion kaj Lian Senditon. Dio nur deziras forigi malpurecon de vi, ho Popolo de la Domo, kaj purigi vin per plena puriĝo.

Kaj memoru tion, kio estas recitata en viaj domoj el la signoj de Dio kaj la saĝeco. Vere, Dio estas ĉiam Subtila, Konscia.

Vere, la Dediĉitaj viroj kaj la Dediĉitaj virinoj, kaj la kredantaj viroj kaj la kredantaj virinoj, kaj la sindonaj viroj kaj la sindonaj virinoj, kaj la veremaj viroj kaj la veremaj virinoj, kaj la paciencaj viroj kaj la paciencaj virinoj, kaj la humilaj viroj kaj la humilaj virinoj, kaj la almozdonaj viroj kaj la almozdonaj virinoj, kaj la fastantaj viroj kaj la fastantaj virinoj, kaj la viroj kiuj gardas sian ĉastecon kaj la virinoj kiuj gardas ĝin, kaj la viroj kiuj memoras Dion multe kaj la virinoj kiuj memoras — Dio preparis por ili pardonon kaj potencan rekompencon.

Kaj ne estas por kredanta viro aŭ kredanta virino, kiam Dio kaj Lia Sendito decidis aferon, ke ili havu ian elekton en sia afero. Kaj kiu ajn malobeas Dion kaj Lian Senditon, tiu eraris en evidenta eraro.

Kaj kiam vi diris al tiu, al kiu Dio favoras kaj vi favoris: "Tenu vian edzinon ĉe vi, kaj konsciu Dion," kaj vi kaŝis en via animo tion, kion Dio malkaŝos, kaj vi timis la homojn, dum Dio havis pli grandan rajton, ke vi timu Lin. Kaj kiam Zajd plenumis sian volon pri ŝi, Ni edzigis ŝin al vi, por ke ne estu kulpo sur la kredantoj pri la aferoj de la edzinoj de iliaj adoptitaj filoj, kiam ili plenumis sian volon pri ili. Kaj la ordono de Dio estas ĉiam plenumata.

Ne estas kulpo sur la Profeto en tio, kion Dio ordonis por li. Tia estis la vojo de Dio kun tiuj, kiuj pasis antaŭe; kaj la ordono de Dio estas decreto difinita.

Tiuj, kiuj transdonas la mesaĝojn de Dio kaj timas Lin, kaj timas neniun krom Dio. Kaj Dio sufiĉas kiel Kalkulanto.

Muĥammado ne estas la patro de iu ajn viro inter vi, sed li estas la Sendito de Dio kaj la Sigelo de la Profetoj. Kaj Dio estas ĉiam Scianto pri ĉio.

Ho vi, kiuj kredas! Memoru Dion per multa rememoro,

kaj gloru Lin matene kaj vespere.

Li estas Tiu, Kiu benas vin, kaj Liaj anĝeloj, por ke Li elkonduku vin el mallumo en lumon. Kaj Li estas ĉiam Kompatema al la kredantoj.

Ilia saluto en la tago, kiam ili renkontos Lin, estos: "Paco!" Kaj Li preparis por ili bonegan rekompencon.

Ho Profeto! Vere, Ni sendis vin kiel atestanton kaj portanton de bonaj novaĵoj kaj avertanton,

kaj vokanton al Dio laŭ Lia permeso, kaj lampon kiu donas lumon.

Kaj donu al la kredantoj la bonan sciigon, ke por ili estas granda boneco de Dio.

Kaj ne obeu tiujn, kiuj kaŝas, kaj la hipokritulojn, kaj ignoru ilian ĝenon, kaj fidu je Dio. Kaj Dio sufiĉas kiel Gardanto.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam vi edzinigas kredantajn virinojn kaj poste divorciĝas de ili antaŭ ol vi tuŝis ilin, do ne estas por vi atendperiodo por kalkuli kontraŭ ili. Do provizu por ili kaj liberigu ilin per bela liberigo.

Ho Profeto! Vere, Ni leĝigis por vi viajn edzinojn, al kiuj vi pagis ilian dotalon, kaj tiujn, kiujn via dekstra mano posedas, el tiuj, kiujn Dio donis al vi kiel militakiron, kaj la filinojn de via patra onklo kaj la filinojn de viaj patraj onklinoj, kaj la filinojn de via patrina onklo kaj la filinojn de viaj patrinaj onklinoj, kiuj elmigris kun vi, kaj kredantan virinon se ŝi donas sin al la Profeto, se la Profeto deziras edzinigi ŝin — privilegion por vi sola, ne por la kredantoj. Ni scias, kion Ni ordonis por ili pri iliaj edzinoj kaj tiuj, kiujn iliaj dekstraj manoj posedas, por ke ne estu kulpo sur vi. Kaj Dio estas ĉiam Pardonema, Kompatema.

Vi povas prokrasti kiun vi volas el ili, kaj akcepti al vi kiun vi volas; kaj kiun ajn vi deziras el tiuj, kiujn vi apartigis, ne estas kulpo sur vi. Tio estas pli proksima, por ke iliaj okuloj estu konsolataj kaj ili ne malĝoju, kaj ke ili estu kontentaj pri tio, kion vi donas al ili, ĉiuj. Kaj Dio scias, kio estas en viaj koroj. Kaj Dio estas ĉiam Ĉioscia, Tolerema.

Virinoj ne estas permesitaj al vi poste, nek ke vi interŝanĝu ilin kontraŭ aliaj edzinoj, eĉ se ilia beleco plaĉas al vi, krom tiujn, kiujn via dekstra mano posedas. Kaj Dio estas ĉiam Gardanto super ĉio.

Ho vi, kiuj kredas! Ne eniru la domojn de la Profeto krom se oni permesas al vi por manĝo, sen atendi ĝian pretigan. Sed kiam vi estas invitataj, do eniru; kaj kiam vi manĝis, do disiĝu, kaj ne restiĝu por konversacio. Vere, tio kutimis ĝeni la Profeton, kaj li hontis pro vi; sed Dio ne hontas pro la vero. Kaj kiam vi petas de ili ion ajn, petu ĝin de malantaŭ kurteno. Tio estas pli pura por viaj koroj kaj por iliaj koroj. Kaj ne estas por vi ĝeni la Senditon de Dio, nek ke vi iam edzinigu liajn edzinojn post li. Vere, tio estus antaŭ Dio monstra afero.

Ĉu vi malkaŝas ion aŭ kaŝas ĝin, vere Dio estas ĉiam Scianto pri ĉio.

Ne estas kulpo sur ili pri iliaj patroj, nek iliaj filoj, nek iliaj fratoj, nek la filoj de iliaj fratoj, nek la filoj de iliaj fratinoj, nek iliaj virinoj, nek tiuj, kiujn iliaj dekstraj manoj posedas. Kaj konsciu Dion. Vere, Dio estas ĉiam Atestanto super ĉio.

Vere, Dio kaj Liaj anĝeloj sendas benojn sur la Profeton. Ho vi, kiuj kredas! Sendu benojn sur lin kaj salutu lin per saluto de paco.

Vere, tiuj kiuj ĝenas Dion kaj Lian Senditon, Dio malbenis ilin en ĉi tiu mondo kaj en la Postvivo, kaj preparis por ili humiligan punon.

Kaj tiuj, kiuj ĝenas la kredantajn virojn kaj la kredantajn virinojn pro tio, kion ili ne meritis, ili portas la ŝarĝon de kalumnio kaj evidenta peko.

Ho Profeto! Diru al viaj edzinoj kaj viaj filinoj kaj la virinoj de la kredantoj, ke ili tiru proksime siajn eksterajn vestojn. Tio estas pli proksime, ke ili estu rekonataj kaj ne ĝenataj. Kaj Dio estas ĉiam Pardonema, Kompatema.

Se la hipokrituloj kaj tiuj, en kies koroj estas malsano, kaj la agituloj en la urbo ne ĉesas, Ni certe instigis vin kontraŭ ili; poste ili ne estos viaj najbaroj en ĝi krom iomete,

malbenitaj; kie ajn ili troviĝas, ili estos kaptitaj kaj mortigitaj per plena mortigo.

Tia estis la vojo de Dio kun tiuj, kiuj pasis antaŭe. Kaj vi ne trovos ŝanĝon en la vojo de Dio.

La homoj demandas vin pri la Horo. Diru: "La scio pri ĝi estas nur ĉe Dio." Kaj kio sciigos vin? Eble la Horo estas proksima.

Vere, Dio malbenis tiujn, kiuj kaŝas, kaj preparis por ili brulegantan fajron,

restante en ĝi eterne, trovante nek aliancanon nek helpanton.

En la tago, kiam iliaj vizaĝoj estos turnataj ĉirkaŭe en la Fajro, ili diros: "Ho se ni estus obeintaj Dion kaj obeintaj la Senditon!"

Kaj ili diros: "Nia Sinjoro! Vere, ni obeis niajn ĉefojn kaj niajn grandulojn, kaj ili devojigis nin de la vojo."

"Nia Sinjoro! Donu al ili duoblan parton de la puno, kaj malbenu ilin per granda malbeno."

Ho vi, kiuj kredas! Ne estu kiel tiuj, kiuj ĝenis Moseon, sed Dio senkulpigis lin de tio, kion ili diris. Kaj li estis distingita antaŭ Dio.

Ho vi, kiuj kredas! Konsciu Dion, kaj parolu rektan vorton.

Li ĝustigos viajn agojn por vi kaj pardonos al vi viajn pekojn. Kaj kiu ajn obeas Dion kaj Lian Senditon, tiu atingis grandan triumfon.

Vere, Ni proponis la Fidataĵon al la ĉieloj kaj la tero kaj la montoj, sed ili rifuzis porti ĝin kaj timis antaŭ ĝi; sed la homo portis ĝin. Vere, li estis ĉiam maljustema, nesciema,

por ke Dio punu la hipokritajn virojn kaj la hipokritajn virinojn, kaj tiujn, kiuj asocias, virojn kaj virinojn; kaj por ke Dio turnu Sin kompatemane al la kredantaj viroj kaj la kredantaj virinoj. Kaj Dio estas ĉiam Pardonema, Kompatema.

Commentary

Komentoj pri Surao 33 — Al-Aĥzab (La Konfederitoj)

Versiklo 35: La Granda Sekso-Egaleca Versiklo

Dek parigitaj kategorioj de spirita atingaĵo, ĉiu listigita por ambaŭ viroj KAJ virinoj: dediĉitaj, kredantaj, piaj, veremaj, pacientaj, humilaj, almozdonantaj, fastantaj, gardantoj de malfermoj, memorantoj de Dio.

“Dio preparis por ili pardonon kaj grandan rekompencon.”

Ĉi tiu versiklo ruinigas ĉiun legadon kiu asignas spiritan hierarkion laŭ sekso. Notu: القانتات (piaj virinoj) estas la sama vorto uzata en 4:34 — ĉi tie ĝi aperas en listo de universalaj virtoj, pruvante ke ĝi priskribas spiritan piecon, ne edzininan obeemon.

Versiklo 40: La Sigelo de la Profetoj

خاتم النبيين — radiko خ-ت-م: sigeli, stampi, aŭtentikigi. La radiko portas DU signifojn samtempe:

Fermi/konkludi — sigelo fermas dokumenton
Aŭtentikigi/validigi — sigelo PRUVAS la genuinecon

La Recitado mem nomas Muḥammadon رسول الله (Sendito de Dio, radiko ر-س-ل) dum sigelante la نبيين (profetoj, radiko ن-ب-أ). La pordo de نبوّة (profeteco) eble estas sigelita dum la pordo de رسالة (senditeco) restas malfermita.

Konekto al 55:29: كل يوم هو في شأن — “Ĉiun tagon Li estas en iu afero.” Se Dio okupiĝas pri nova afero ĉiutage, la ideo ke Dia komunikado permanente ĉesis kontraŭdiras la propran priskribon de la Recitado pri la daŭra agado de Dio.

Versiklo 53: La Ĥiĝab-Versiklo

La vorto حجاب signifas fizikan barieron — kurtenon, ekranon. Ĉi tiu versiklo estas adresita al vizitantoj de la domo de la Profeto SPECIFE. La حجاب en la Recitado neniam signifas veston portatan sur la kapo.

Versiklo 72: La Konfido (الأمانة)

Radiko أ-م-ن — la SAMA radiko kiel إيمان (kredo), أمان (sekureco), أمين (fidinda). Kredo, sekureco kaj Konfido estas unu radiko. La ĉieloj, tero kaj montoj rifuzis porti ĝin; la homo portis ĝin — kvankam maljusta kaj nescia. La homara unikeco kuŝas en ĉi tiu kapablo.

Integraj Ligiloj

v.35 sekso-egaleco ↔ 4:34 قانتات: la sama vorto por “pia” pruvas ke ĝi signifas spiritan piecon por ĉiuj
v.53 ĥiĝab (kurteno) ↔ 55:20 barzaĥ (bariero): fizikaj barieroj kiel praktikaj kaj kosmaj. Nek rilatas al vestado.
v.40 Sigelo ↔ 36:65 “sigeli iliajn buŝojn”: la sama radiko (kh-t-m) aplikita al juĝo kaj al profeta historio
v.72 la Konfido ↔ 55:6 “steloj kaj arboj kliniĝas”: kelkaj kreaĵoj kliniĝas; la homo sola portas la Konfidon

Saba Ŝebo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Laŭdo al Dio, al Kiu apartenas ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero; kaj al Li estu laŭdo en la Postvivo. Kaj Li estas la Saĝa, la Konscia.

Li scias, kio eniras en la teron kaj kio eliras el ĝi, kaj kio malsupreniras de la ĉielo kaj kio supreniras en ĝin; kaj Li estas la Kompatema, la Pardonema.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "La Horo neniam venos sur nin." Diru: "Jes, je mia Sinjoro! Ĝi certe venos sur vin." La Scianto de la nevideblaĵo! Ne la pezo de atomo en la ĉieloj aŭ en la tero evitas Lin, nek io pli malgranda ol tio aŭ pli granda, sed ĝi estas en klara Libro,

por ke Li rekompencas tiujn, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn. Tiuj, por ili estas pardono kaj bonegaj provizaĵoj.

Kaj tiuj, kiuj strebas kontraŭ Niaj signoj por frustrigi ilin, tiuj, por ili estas puno de dolora kolero.

Kaj tiuj, kiuj ricevis scion, vidas ke tio, kio estis sendita malsupren al vi de via Sinjoro, estas la vero, kaj ĝi gvidas al la vojo de la Potenca, la Laŭdinda.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Ĉu ni montru al vi viron, kiu informas vin, ke kiam vi estos tute disintegritaj, vi ja estos en nova kreado?

Ĉu li elpensis mensogon kontraŭ Dio, aŭ ĉu estas en li frenezeco?" Ne, tiuj kiuj ne kredas je la Postvivo estas en puno kaj fora eraro.

Ĉu ili ne vidis, kio estas antaŭ ili kaj kio estas malantaŭ ili de la ĉielo kaj la tero? Se Ni volus, Ni povus igluti ilin en la teron, aŭ faligi sur ilin fragmenton de la ĉielo. Vere, en tio estas signo por ĉiu servanto, kiu turnas sin en pento.

Kaj vere, Ni donis al David bonecon de Ni: "Ho montoj! Eĥu kun li, kaj vi birdoj!" Kaj Ni moligis feron por li:

"Forĝu vastajn kiras-ringojn kaj mezuru bone la riglilojn." Kaj agu bone; vere, Mi estas Vidanta tion, kion vi faras.

Kaj al Salomono la venton, ĝia matena kurso monata vojaĝo kaj ĝia vespera kurso monata vojaĝo. Kaj Ni fluidigis por li fonton de kupro. Kaj el la spektroj estis iuj, kiuj laboris antaŭ li laŭ la permeso de lia Sinjoro. Kaj kiu ajn el ili deviis de Nia ordono, Ni gustigis al li la punon de la Brulego.

Ili faris por li, kion li volis, el sanktejoj kaj statuoj kaj pelvoj kiel rezervujoj kaj kaldroj konstruitaj en la teron. "Laboru, ho domo de David, en danko!" Sed malmultaj el Miaj servantoj estas dankemaj.

Kaj kiam Ni dekretis la morton sur lin, nenio montris al ili lian morton krom kreitaĵo de la tero, kiu mordis lian bastonon. Tiam kiam li falis, la spektroj klare vidis, ke se ili estus sciintaj la nevideblaĵon, ili ne estus restintaj en la humila puno.

Vere, por Ŝebo estis signo en ilia loĝejo: du ĝardenoj dekstre kaj maldekstre. "Manĝu el la provizaĵo de via Sinjoro kaj danku Lin. Bona tero kaj Pardonema Sinjoro."

Sed ili turnis sin for, do Ni sendis sur ilin la inundon de la digo, kaj Ni interŝanĝis iliajn du ĝardenojn kontraŭ du ĝardenoj portantaj amaran frukton kaj tamariskon kaj kelkajn lotusarbojn.

Tion Ni rekompencis al ili pro ilia maldankemo; kaj ĉu Ni tiel rekompencas iun krom la maldankemajn?

Kaj Ni starigis inter ili kaj la urboj, kiujn Ni benis, videblajn urbojn, kaj Ni mezuris en ili la vojaĝadon: "Vojaĝu en ili nokte kaj tage en sekureco."

Sed ili diris: "Nia Sinjoro! Plilongigu la distancon inter niaj vojaĝoj." Kaj ili maljustis kontraŭ siaj propraj animoj, do Ni faris ilin rakontoj kaj disŝiris ilin tute. Vere, en tio estas signoj por ĉiu pacienca, dankema.

Kaj vere, Ibliso pruvis veran sian opinion pri ili, kaj ili sekvis lin, ĉiuj krom grupo de la kredantoj.

Kaj li ne havis super ili aŭtoritaton, krom ke Ni ekkonu tiun, kiu kredas je la Postvivo, disde tiu, kiu dubas pri ĝi. Kaj via Sinjoro estas super ĉio Gardanto.

Diru: "Alvoku tiujn, kiujn vi asertas krom Dio. Ili ne posedas la pezon de atomo en la ĉieloj aŭ en la tero, nek ili havas parton en iu el ili, nek Li havas inter ili helpanton."

Kaj perado ne utilas ĉe Li krom por tiu, al kiu Li permesas. Ĝis kiam la teruro estas forigita de iliaj koroj, ili diras: "Kion diris via Sinjoro?" Ili diras: "La Veron. Kaj Li estas la Plej Alta, la Plej Granda."

Diru: "Kiu provizas por vi el la ĉieloj kaj la tero?" Diru: "Dio. Kaj vere, aŭ ni aŭ vi estas sur gvidado aŭ en evidenta eraro."

Diru: "Vi ne estos demandataj pri tio, kion ni faris, nek ni estos demandataj pri tio, kion vi faras."

Diru: "Nia Sinjoro kolektos nin kune, poste Li juĝos inter ni laŭ vero; kaj Li estas la Juĝanto, la Scianta."

Diru: "Montru al mi tiujn, kiujn vi kunligis al Li kiel asociitojn. Ne! Sed Li estas Dio, la Potenca, la Saĝa."

Kaj Ni ne sendis vin krom al la tuta homaro, portanto de bonaj novaĵoj kaj avertanto; sed plimulto de la homoj ne scias.

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu promeso, se vi estas veremaj?"

Diru: "Vi havas la rendevuon de Tago, kiun vi ne povas prokrasti nek antaŭenigi eĉ je unu horo."

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Ni neniam kredos je ĉi tiu Recitado nek je tio, kio estis antaŭ ĝi." Kaj se vi nur vidus, kiam la maljustuloj estas starigitaj antaŭ sia Sinjoro, reĵetante la vorton unu al alia. Tiuj, kiuj estis konsiderataj malfortaj, diras al tiuj, kiuj estis fieraj: "Se ne estus pro vi, ni estus kredantoj."

Tiuj, kiuj estis fieraj, diras al tiuj, kiuj estis konsiderataj malfortaj: "Ĉu ni deturnis vin de la gvidado, post kiam ĝi venis al vi? Ne, vi mem estis kulpaj."

Kaj tiuj, kiuj estis konsiderataj malfortaj, diras al tiuj, kiuj estis fieraj: "Ne, sed estis via intrigado nokte kaj tage, kiam vi ordonis al ni kaŝi Dion kaj starigi egalulojn al Li." Kaj ili kaŝas la pentojn, kiam ili vidas la punon; kaj Ni metas katenojn sur la kolojn de tiuj, kiuj kaŝis. Ĉu ili estas rekompencataj krom pro tio, kion ili kutimis fari?

Kaj Ni ne sendis al iu ajn urbo avertanton, sed la riĉuloj de ĝi diris: "Vere, ni estas tiuj, kiuj kaŝas tion, per kio vi estis senditaj."

Kaj ili diras: "Ni havas pli da riĉaĵo kaj infanoj, kaj ni ne estos punitaj."

Diru: "Vere, mia Sinjoro etendas la provizaĵon por kiu Li volas kaj malvastigas ĝin; sed plimulto de la homoj ne scias."

Kaj ne estas via riĉaĵo nek viaj infanoj, kio alproksimigos vin al Ni laŭ rango, sed kiu ajn kredas kaj faras bonajn agojn, tiuj havos duoblan rekompencon pro tio, kion ili faris, kaj ili estos en la supraj ĉambroj, sekuraj.

Kaj tiuj, kiuj strebas kontraŭ Niaj signoj por frustrigi ilin, tiuj estos antaŭenigitaj al la puno.

Diru: "Vere, mia Sinjoro etendas la provizaĵon por kiu Li volas el Siaj servantoj kaj malvastigas ĝin por li. Kaj kion ajn vi elspezas, Li anstataŭas ĝin; kaj Li estas la plej bona el la provizantoj."

Kaj en la Tago, kiam Li kolektos ilin ĉiujn kune, poste Li diros al la anĝeloj: "Ĉu ĉi tiuj adoris vin?"

Ili diros: "Gloro al Vi! Vi estas nia Protektanto, ne ili. Ne, ili adoris la spektrojn; plimulto el ili estis kredantoj en ili."

"Do ĉi tiun Tagon vi ne havas potencon, unu super alia, por profito aŭ malutilo." Kaj Ni diros al tiuj, kiuj maljustis: "Gustu la punon de la Fajro, kiun vi kutimis nei."

Kaj kiam Niaj signoj estas recitataj al ili kiel klaraj pruvoj, ili diras: "Ĉi tiu estas nenio krom viro, kiu volas deturni vin de tio, kion viaj patroj adoris." Kaj ili diras: "Ĉi tio estas nenio krom elpensita mensogo." Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras pri la Vero, kiam ĝi venas al ili: "Ĉi tio estas nenio krom evidenta sorĉo."

Kaj Ni ne donis al ili librojn, kiujn ili studu, nek Ni sendis al ili antaŭ vi avertanton.

Kaj tiuj antaŭ ili neis, kaj ili ne atingis eĉ dekonon de tio, kion Ni donis al ili, sed ili neis Miajn senditojn. Do kia estis Mia neo!

Diru: "Mi admonas vin pri unu sola afero: ke vi staru antaŭ Dio, en paroj kaj unuope, kaj poste meditu. Ne estas frenezeco en via kunulo; li estas nenio krom avertanto al vi antaŭ severa puno."

Diru: "Kian ajn salajron mi petis de vi, ĝi estas via. Mia salajro estas nur ĉe Dio; kaj Li estas super ĉio Atestanto."

Diru: "Vere, mia Sinjoro ĵetas la Veron. Scianto de la nevideblaĵo."

Diru: "La Vero venis, kaj la malvero ne originas nek ripetas."

Diru: "Se mi eraras, mi eraras nur kontraŭ mia propra animo; kaj se mi estas gvidata, tio estas pro tio, kion mia Sinjoro malkaŝas al mi. Vere, Li estas Aŭdanta, Proksima."

Kaj se vi nur vidus, kiam ili estas teruritaj sen fuĝo, kaj estas kaptitaj de proksima loko,

kaj ili diras: "Ni kredas je ĝi!" Sed kiel ili povas atingi ĝin de fora loko,

kiam ili kaŝis ĝin antaŭe, kaj ili ĵetas kontraŭ la nevideblaĵo de fora loko?

Kaj barilo estas metita inter ili kaj tio, kion ili deziras, kiel estis farite kun iliaj similuloj antaŭe. Vere, ili estis en malkvietiga dubo.

Commentary

Komentoj pri Surao 34 — Saba (Ŝebo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao rakontas pri du reĝlandoj dotitaj de Dio: Davido kaj Salomono (vv.10–14) kaj Ŝebo (vv.15–21). Ambaŭ ricevis signojn; la diferenco estas en la respondo. Ŝebo malŝatis la Diajn signojn kaj la digrompo sekvis.

Radik-Analizo

v.10: أَوِّبِي مَعَهُ — “resonadu kun li”

أوبي — radiko أ-و-ب: reveni, resonadi. Ordonite al la montoj kaj la birdoj: “resonadu kun li (Davido).” La montoj partoprenas en la laŭdo — la naturo mem respondas al la dia himnaro.

v.12: عَيْنَ الْقِطْرِ — fonto de fandita kupro

قطر — radiko ق-ط-ر: gutadi, fandi. Por Salomono fluadis “fonto de fandita kupro.” La metala fluo kiel dia donaco — la industria kapablo estas dia beno, ne homa akiro sole.

v.15: بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ — lando bona, Sinjoro pardonema

La resumo de la beno de Ŝebo en ses vortoj. Radiko ط-ي-ب (bona, pura) kaj غ-ف-ر (pardoni, kovri). La kovrado de Dio (pardono) estas la pozitiva formo de k-f-r — Dio kovras pekojn, la kaŝantoj kovras veron.

Integraj Ligiloj

v.10 la montoj resonadas ↔ 21:79 ↔ 38:18: la montoj kaj Davido laŭdas kune en tri suraoj — la kosmika adorado
v.15 Ŝebo ↔ 27:22–44 la Reĝino de Ŝebo: du perspektivoj pri Ŝebo — la reĝino turniĝas al Dio; la popolo en surao 34 forturniĝas

Fatir La Kreinto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Laŭdo al Dio, la Kreinto de la ĉieloj kaj la tero, Kiu nomumas la anĝelojn kiel senditojn havantajn flugilojn en duoj, trioj, kaj kvaroj. Li aldonas al la kreado kion Li volas; vere, Dio estas super ĉio Potenca.

Kian ajn kompaton Dio malfermas al la homoj, neniu povas reteni ĝin; kaj kion Li retenas, neniu povas liberigi ĝin poste. Kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Ho homoj! Memoru la favoron de Dio sur vi. Ĉu estas alia kreinto krom Dio, kiu provizas por vi el la ĉielo kaj la tero? Ne estas dio krom Li; kiel do vi estas deturnataj?

Kaj se ili neas vin, senditoj antaŭ vi estis neataj; kaj al Dio ĉiuj aferoj estas redonataj.

Ho homoj! Vere, la promeso de Dio estas vera. Do ne lasu la vivon de ĉi tiu mondo trompi vin, kaj ne lasu la Trompiston trompi vin pri Dio.

Vere, la diablo estas malamiko al vi, do prenu lin kiel malamikon. Li nur vokas sian partion, por ke ili estu kunuloj de la Brulego.

Tiuj, kiuj kaŝas, por ili estas severa puno; kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, por ili estas pardono kaj granda rekompenco.

Ĉu do tiu, al kiu la malbono de lia ago estas belaŝajnigita, tiel ke li opinias ĝin bona? Vere, Dio erarige lasas kiun Li volas kaj gvidas kiun Li volas. Do ne konsumiĝu via animo en bedaŭroj pri ili; vere, Dio estas Scianta pri tio, kion ili faras.

Kaj Dio estas Tiu, Kiu sendas la ventojn, kaj ili movas nubojn, kaj Ni pelas ilin al senviva tero kaj revivigas la teron per tio post ĝia morto. Tiel estos la releviĝo.

Kiu ajn deziras potencon, do al Dio apartenas la tuta potenco. Al Li supreniras la bonaj vortoj, kaj la bona ago altigas ilin. Kaj tiuj, kiuj intrigas malbonajn agojn, por ili estas severa puno; kaj la intrigado de tiuj, ĝi pereos.

Kaj Dio kreis vin el polvo, poste el guto de semo, poste Li faris vin paroj. Kaj neniu ino portas aŭ naskas krom kun Lia scio. Kaj neniu longevivulo ricevas longan vivon, nek io estas malgrandigita de lia vivo, sed ĝi estas en Libro. Vere, tio estas facila por Dio.

Kaj ne estas egalaj la du maroj: ĉi tiu freŝa, dolĉa, agrabla por trinki, kaj ĉi tiu sala, amara. Kaj el ĉiu vi manĝas freŝan viandon kaj ĉerpas ornamaĵojn, kiujn vi portas. Kaj vi vidas la ŝipojn fendantajn en ĝi, por ke vi serĉu el Lia boneco, kaj por ke eble vi danku.

Li igas la nokton eniri en la tagon kaj igas la tagon eniri en la nokton, kaj Li submetis la sunon kaj la lunon, ĉiu kurante al difinita tempo. Tio estas Dio, via Sinjoro; al Li apartenas la regado. Kaj tiuj, kiujn vi vokas krom Li, ne posedas eĉ la haŭton de daktilkerno.

Se vi vokas ilin, ili ne aŭdas vian vokon; kaj se ili aŭdus, ili ne povus respondi al vi. Kaj en la Tago de la Revivigo ili neos vian asociadon. Kaj neniu povas informi vin kiel Tiu, Kiu estas Konscia.

Ho homoj! Vi estas la bezonantoj antaŭ Dio; kaj Dio, Li estas la Memsufiĉa, la Laŭdinda.

Se Li volas, Li povas forigi vin kaj alporti novan kreadon.

Kaj tio ne estas malfacila por Dio.

Kaj neniu ŝarĝita animo portos la ŝarĝon de alia. Kaj se peze ŝarĝita animo vokas pri sia ŝarĝo, nenio el ĝi estos portata, eĉ se li estas parencano. Vi avertas nur tiujn, kiuj timas sian Sinjoron en la nevideblaĵo kaj starigas la preĝon. Kaj kiu ajn purigas sin, tiu purigas sin nur por sia propra animo; kaj al Dio estas la vojaĝo.

Ne estas egalaj la blindulo kaj la vidanto,

nek la mallumo kaj la lumo,

nek la ombro kaj la brula varmego.

Kaj ne estas egalaj la vivantoj kaj la mortintoj. Vere, Dio aŭdigas kiun Li volas; kaj vi ne povas igi tiujn en la tomboj aŭdi.

Vi estas nur avertanto.

Vere, Ni sendis vin kun la vero, portanto de bonaj novaĵoj kaj avertanto; kaj ne estas nacio, sed avertanto pasis inter ili.

Kaj se ili neas vin, tiuj antaŭ ili same neis. Iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj kaj kun la Skriboj kaj kun la lumiga Libro.

Poste Mi kaptis tiujn, kiuj kaŝis; kaj kia estis Mia neo!

Ĉu vi ne vidis, ke Dio sendas malsupren akvon el la ĉielo, kaj Ni elkreskigas per ĝi fruktojn de diversaj koloroj? Kaj el la montoj estas vojstrioj blankaj kaj ruĝaj, de diversaj koloroj, kaj nigraj korvaĵoj.

Kaj el la homoj kaj bestoj kaj brutoj, diversaj same en koloroj. Nur tiuj el Liaj servantoj timas Dion, kiuj havas scion; vere, Dio estas Potenca, Pardonema.

Vere, tiuj kiuj recitas la Libron de Dio kaj starigas la preĝon kaj elspezas el tio, kion Ni provizis al ili, kaŝe kaj malkaŝe, esperas komercon kiu ne pereos,

por ke Li pagu al ili plene iliajn rekompencojn kaj pliigu al ili el Sia boneco; vere, Li estas Pardonema, Dankema.

Kaj tio, kion Ni malkaŝis al vi el la Libro, estas la vero, konfirmante tion, kio estis antaŭ ĝi; vere, Dio estas pri Siaj servantoj Konscia, Vidanta.

Poste Ni testamentis la Libron al tiuj, kiujn Ni elektis el Niaj servantoj. Kaj inter ili estas tiu, kiu maljustas kontraŭ sia propra animo, kaj inter ili estas tiu, kiu estas modera, kaj inter ili estas tiu, kiu estas unua en bonaj agoj, laŭ la permeso de Dio. Tio estas la granda boneco.

Ĝardenoj de Eterneco, en kiujn ili eniros; tie ili estas ornataj per braceloj de oro kaj perloj; kaj iliaj vestoj en ĝi estas silko.

Kaj ili diras: "Laŭdo al Dio, Kiu forigis de ni aflikton; vere, nia Sinjoro estas Pardonema, Dankema,

Kiu logis nin en la restejon de permanenco, el Sia boneco; tie tuŝas nin nek laceco nek elĉerpiĝo."

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, por ili estas la Fajro de la Infero. Ne estas dekretite por ili, ke ili mortu, nek la puno de ĝi estas malpezigita por ili. Tiel Ni rekompencas ĉiun, kiu kaŝas.

Kaj ili krias en ĝi: "Nia Sinjoro! Elkonduku nin, ke ni faru bonajn agojn, aliajn ol tiuj, kiujn ni kutimis fari!" "Ĉu Ni ne donis al vi vivon sufiĉe longan, por ke tiu, kiu meditus en ĝi, meditu? Kaj la avertanto venis al vi. Do gustu! Por la maljustuloj ne estas helpanto."

Vere, Dio estas la Scianto de la nevideblaĵo de la ĉieloj kaj la tero; vere, Li estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Li estas Tiu, Kiu faris vin anstataŭantoj sur la tero. Do kiu ajn kaŝas, lia kaŝado estas kontraŭ li mem. Kaj la kaŝado de tiuj, kiuj kaŝas, pliigas ilin ne antaŭ sia Sinjoro krom en abomeno; kaj la kaŝado de tiuj, kiuj kaŝas, pliigas ilin en nenio krom perdo.

Diru: "Ĉu vi vidis viajn asociitojn, kiujn vi vokas krom Dio? Montru al mi, kion ili kreis el la tero, aŭ ĉu ili havas parton en la ĉieloj? Aŭ ĉu Ni donis al ili libron, tiel ke ili havas klaran pruvon pri ĝi?" Ne, la maljustuloj promesas unu al alia nenion krom iluzion.

Vere, Dio tenas la ĉielojn kaj la teron, por ke ili ne ĉesu. Kaj se ili ĉesus, neniu povus teni ilin post Li; vere, Li estas ĉiam Tolerema, Pardonema.

Kaj ili ĵuris je Dio sian plej solenan ĵuron, ke se avertanto venus al ili, ili estus pli ĝuste gvidataj ol iu ajn el la nacioj. Sed kiam avertanto venis al ili, ĝi pliigis ilin en nenio krom aversio,

kondutante fiere sur la tero kaj intrigante malbonon. Kaj la malbona intrigo ĉirkaŭas neniun krom siajn proprajn homojn. Ĉu ili do atendas ion krom la vojo de la antaŭaj popoloj? Kaj vi ne trovos ŝanĝon en la vojo de Dio, kaj vi ne trovos aliiĝon en la vojo de Dio.

Ĉu ili ne vojaĝis sur la tero kaj vidis, kia estis la fino de tiuj antaŭ ili, kaj ili estis pli potencaj ol ili? Kaj Dio ne estas tia, ke io en la ĉieloj aŭ en la tero frustrigu Lin; vere, Li estas ĉiam Scianta, Potenca.

Kaj se Dio punus la homojn pro tio, kion ili meritis, Li ne lasas sur ĝia surfaco eĉ unu kreitaĵon; sed Li prokrastas ilin al difinita tempo. Sed kiam ilia tempo venas, vere Dio estas ĉiam Vidanta Siajn servantojn.

Commentary

Komentoj pri Surao 35 — Fatir (La Kreinto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per la uniko de Dio kiel Kreinto (Fāṭir) kaj priskribas la krean potencon de Dio en la naturo. La ĉefa mesaĝo: ĉiu generacio ricevas avertanton, kaj la vero estas ĉiam ofertita.

Radik-Analizo

v.1: فاطر — la Kreinto/Origininto

فاطر — radiko ف-ط-ر: fendi, krei, originigi. Sama radiko kiel فِطْرَة (fiṭra, la origina naturo). Dio estas la Origininto — Li fendas la neekziston en ekziston. La kreado estas fendiĝo, ne konstruo. Sama koncepto kiel ف-ل-ق (fendi) en 6:95 kaj 113:1.

v.27–28: La koloroj kiel signoj

“Ĉu vi ne vidas ke Dio sendas malsupren pluvakvon, kaj Ni elportas per ĝi fruktojn de diversaj koloroj?” La diverseco de koloroj en la naturo estas Dia signo. Poste v.28: “el Liaj servantoj nur la sciistoj timas Dion” — la scio kondukas al humileco, ne al fiereco.

v.32: tri grupoj de heredantoj

“Maljustaj kontraŭ si mem, moderaj, antaŭantaj en bonfarado.” La tripartita divido eĥas 56:7–10 (la tri grupoj de la Evento). Ne ekzistas nur du kategorioj (kredantoj/kaŝantoj) sed tri gradoj.

Integraj Ligiloj

v.1 فاطر (Origininto) ↔ 6:14: la sama atributo aperas en ambaŭ suraoj — la kreado kiel fendado de neekzisto
v.24 “ne estas komunumo krom ke avertanto pasis en ĝi” ↔ 10:47: la universaleco de la profeteco — ĉiu popolo ricevas sian senditon

Ja-Sin Ja-Sin

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ja-Sin.

Je la saĝa Recitado,

vere, vi estas inter la senditoj,

sur Rekta Vojo,

sendado de la Potenca, la Kompatema,

por ke vi avertu popolon, kies patroj ne estis avertitaj, do ili estas senatentaj.

Jam la Vorto praviĝis sur la plimulto el ili, do ili ne kredas.

Vere, Ni metis sur iliajn kolojn katenojn, kaj ili atingas la mentonojn, do ili estas rigiditaj supren.

Kaj Ni metis antaŭ ili barilon kaj malantaŭ ili barilon kaj Ni kovris ilin, do ili ne vidas.

Kaj estas egale al ili, ĉu vi avertas ilin aŭ ne avertas ilin — ili ne kredas.

Vi povas averti nur tiun, kiu sekvas la Rememorigon kaj timas la Tutkompateman en la nevideblaĵo; do sciigu lin pri pardono kaj nobla rekompenco.

Vere, Ni donas vivon al la mortintoj kaj Ni registras tion, kion ili antaŭsendis, kaj iliajn spurojn; kaj ĉion Ni kalkulis en klara Registro.

Kaj prezentu al ili parabolon: la kunuloj de la urbo, kiam la senditoj venis al ĝi.

Kiam Ni sendis al ili du, kaj ili neis ilin ambaŭ, do Ni fortigis ilin per tria, kaj ili diris: "Vere, ni estas senditoj al vi."

Ili diris: "Vi estas nenio krom mortemuloj kiel ni, kaj la Tutkompatema ne sendis malsupren ion; vi ne faras alion ol mensogi."

Ili diris: "Nia Sinjoro scias, ke vere ni estas senditoj al vi,

kaj nenio estas sur ni krom la klara transdono."

Ili diris: "Vere, ni aŭguras malbone pri vi; se vi ne ĉesas, ni certe ŝtonumos vin kaj dolora puno de ni certe tuŝos vin."

Ili diris: "Via malbona aŭguro estas kun vi mem. Ĉu estas pro tio, ke vi estas rememorigataj? Ne, vi estas popolo dona al troeco."

Kaj venis de la plej fora fino de la urbo viro kurante. Li diris: "Ho mia popolo, sekvu la senditojn!

Sekvu tiujn, kiuj petas de vi nenian rekompencon, kaj ili estas ĝuste gvidataj.

Kaj kio estas al mi, ke mi ne adoru Tiun, Kiu kreis min, kaj al Li vi estos redonataj?

Ĉu mi prenu diojn krom Li? Se la Tutkompatema volas por mi ian damaĝon, ilia perado ne utilos al mi, nek ili savos min.

Vere, tiam mi estus en evidenta eraro.

Vere, mi kredis je via Sinjoro, do aŭskultu min!"

Oni diris: "Eniru la Ĝardenon." Li diris: "Ho se mia popolo scius,

kiel mia Sinjoro pardonis min kaj metis min inter la honoritoj!"

Kaj Ni ne sendis malsupren sur lian popolon post li armeon el la ĉielo, nek Ni iam sendis.

Ĝi estis nur unu sola krio, kaj jen, ili estingiĝis.

Ve por la servantoj! Ne venas al ili sendito, kiun ili ne mokas.

Ĉu ili ne vidis, kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, ke ili ne revenas al ili?

Kaj ĉiu el ili, ĉiuj kune, estos kondukataj antaŭ Nin.

Kaj signo por ili estas la mortinta tero: Ni donis al ĝi vivon kaj elportis el ĝi grenon, kaj el ĝi ili manĝas.

Kaj Ni starigis en ĝi ĝardenojn de daktelpalmoj kaj vinberoj, kaj Ni fluidigis en ĝi fontojn,

por ke ili manĝu el ĝia frukto — kaj iliaj manoj ne faris ĝin. Ĉu ili do ne dankos?

Gloro al Tiu, Kiu kreis ĉiujn parojn, el tio, kion la tero kreskas, kaj el ili mem, kaj el tio, kion ili ne scias.

Kaj signo por ili estas la nokto: Ni demetis de ĝi la tagon, kaj jen, ili estas en mallumo.

Kaj la suno kuras al ripozloko por ĝi; tio estas la ordono de la Potenca, la Scianta.

Kaj la luno — Ni ordonis por ĝi staciojn, ĝis ĝi revenas kiel la malnova kurba daktilstango.

Ne konvenas, ke la suno preterkuru la lunon, nek la nokto antaŭkuras la tagon; kaj ĉiu en orbito ili naĝas.

Kaj signo por ili estas, ke Ni portis ilian idaron en la ŝarĝita ŝipo,

kaj Ni kreis por ili similaĵon, sur kiu ili rajdas.

Kaj se Ni volas, Ni dronas ilin, kaj ne estas krio pri helpo por ili, nek ili estas savataj,

krom per kompato de Ni kaj provizo por ioma tempo.

Kaj kiam oni diras al ili: "Atentu tion, kio estas antaŭ vi kaj kio estas malantaŭ vi, por ke eble vi ricevu kompaton" —

kaj ne venas al ili ia signo el la signoj de ilia Sinjoro, kiun ili ne forturnas.

Kaj kiam oni diras al ili: "Elspezu el tio, kion Dio provizis al vi," tiuj, kiuj kaŝis, diras al tiuj, kiuj kredas: "Ĉu ni nutru tiun, kiun, se Dio volus, Li estus nutrinta? Vi estas en nenio krom evidenta eraro."

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu promeso, se vi estas veremaj?"

Ili atendas nur unu solan krion, kiu kaptos ilin dum ili disputas inter si.

Tiam ili ne povos fari testamenton, nek al sia propra popolo ili revenos.

Kaj la trumpeto estos blovita, kaj jen, el la tomboj al sia Sinjoro ili rapidos.

Ili diros: "Ve al ni! Kiu vekis nin el nia ripozloko?" "Jen estas tio, kion la Tutkompatema promesis, kaj la senditoj parolis vere."

Ĝi estos nur unu sola krio, kaj jen, ili ĉiuj estas kondukataj antaŭ Nin.

Do ĉi tiun tagon neniu animo estos maljustata en io, kaj vi ne estos rekompencataj krom pro tio, kion vi kutimis fari.

Vere, la kunuloj de la Ĝardeno estas ĉi tiun tagon en okupo, ĝojantaj.

Ili kaj iliaj paruloj en ombroj, sur kusenoj kuŝantaj.

Iliaj estas la fruktoj en ĝi, kaj iliaj estas kion ajn ili vokas.

"Paco!" — vorto de Kompatema Sinjoro.

"Kaj staru vi aparte ĉi tiun tagon, ho vi kulpuloj!"

"Ĉu Mi ne ordonis al vi, ho filoj de Adamo, ke vi ne adoru Satanon — vere, li estas al vi evidenta malamiko —

kaj ke vi adoru Min? Jen estas Rekta Vojo.

Kaj vere, li erarvenigis el vi grandegan amason. Ĉu vi do ne komprenis?

Jen estas la Infero, kiu estis promesita al vi.

Brulu en ĝi ĉi tiun tagon pro tio, kion vi kutimis kaŝi."

Ĉi tiun tagon Ni sigelos iliajn buŝojn, kaj iliaj manoj parolos al Ni, kaj iliaj piedoj atestos pri tio, kion ili kutimis gajni.

Kaj se Ni volus, Ni estus forviŝintaj iliajn okulojn, kaj ili estus kurintaj al la Vojo — sed kiel tiam ili vidus?

Kaj se Ni volus, Ni estus transformintaj ilin en ilia loko, kaj ili ne povus nek antaŭeniri nek reveniri.

Kaj tiun, al kiu Ni donas longan vivon, Ni inversigas lin en kreado. Ĉu ili do ne komprenos?

Kaj Ni ne instruis lin la poezion, nek ĝi taŭgas por li. Ĝi estas nenio krom Rememorigo kaj klara Recitado,

por ke li avertu tiun, kiu vivas, kaj ke la Vorto praviĝu sur tiuj, kiuj kaŝas.

Ĉu ili ne vidis, ke Ni kreis por ili, el tio, kion Niaj manoj faris, brutojn, kaj ili estas iliaj mastroj?

Kaj Ni submetis ilin al ili, do el ili estas iliaj rajdbestoj, kaj el ili ili manĝas.

Kaj por ili en ili estas utiloj kaj trinkaĵoj. Ĉu ili do ne dankos?

Kaj ili prenis diojn krom Dio, ke eble ili estu helpataj.

Ili ne povas helpi ilin, kaj ili estas al ili armeo kondukita antaŭen.

Do ne afliktiĝu pro ilia parolo. Vere, Ni scias, kion ili kaŝas kaj kion ili proklamas.

Ĉu la homo ne vidas, ke Ni kreis lin el guto? Kaj jen, li estas evidenta kontraŭulo.

Kaj li kreigis por Ni parabolon kaj forgesis sian propran kreadon. Li diras: "Kiu donos vivon al ostoj, kiam ili estas putrinta?"

Diru: "Donos vivon al ili Tiu, Kiu kreis ilin la unuan fojon; kaj Li estas pri ĉiu kreado Scianta —

Tiu, Kiu faris por vi el la verda arbo fajron, kaj jen, el ĝi vi ekflamigis."

Ĉu ne Tiu, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron, kapablas krei la similaĵon de ili? Jes, ja! Kaj Li estas la Supera Kreinto, la Ĉioscia.

Lia ordono, kiam Li volas aĵon, estas nur diri al ĝi: "Estu!" kaj ĝi estas.

Do gloro al Tiu, en Kies mano estas la regado de ĉio, kaj al Li vi estos redonataj.

Commentary

Komentoj pri Surao 36 — Ya-Sin

Ĝeneralaj Rimarkoj

Nomita “la koro de la Recitado” en la ĥadita tradicio. Ĝi kunpremas la ĉefajn temojn — profeteco, resurekto, kreado, juĝo — en 83 versiklojn de eksterordinara ritma intenso. De la firmigo de la misio de Muḥammad (vv.1–6), tra la parabolo de tri mesaĝistoj rifuzitaj (vv.13–32), al signoj en la naturo (vv.33–44), resurekto (vv.48–68), kaj la fina argumento el kreado al Kreinto (vv.69–83).

Ĉefaj Radik-Trovoj

Radiko ح-ي-ي: Vivo kaj Spirita Vekiĝo

La radiko fadeniras tra la surao kiel ĝia kerna argumento:

v.12: “Ni vivigas la mortintojn” — nuntempan Dian agadon, ne nur eskatologian promeson
v.33: “la morta tero: Ni vivigis ĝin” — agrikultura resurekto kiel pruvo de spirita resurekto
v.70: “por averti tiun kiu estas viva” — la publiko estas “la vivantoj”; tiuj kiuj ne atentas estas spirite mortaj

v.36: Paroj (ز-و-ج)

“Gloro estu al Tiu kiu kreis ĉiujn parojn — el tio kion la tero kreskigas, el ili mem, kaj el tio kion ili ne scias.” La nekonataj paroj eble inkluzivas la ẓāhir/bāṭin dualecon mem. Konektas al la duala strukturo de Surao 55 (du ĝardenoj, du fontoj, du fruktoj).

v.65: Sigelo (خ-ت-م)

“Hodiaŭ Ni sigelos iliajn buŝojn.” Sama radiko kiel en 33:40 (Sigelo de la Profetoj). La sigelo kaj fermas kaj aŭtentikigas.

v.80: “El la verda arbo, fajro”

El la freŝa (الأخضر, radiko خ-ض-ر — freŝeco, la sama kiel al-Ĥiḍr) arbo venas fajro. Konektas al 55:15 (spektroj kreitaj el “fluo de fajro”): la kaŝitaj estaĵoj kaj fajro ambaŭ emerĝas el la viva, freŝa dimensio.

v.82: “Estu! kaj ĝi estas” (كن فيكون)

La kulmino. La kreiva ordono kunpremas ĉiun kaŭzon en unu silabon. Aperas ankaŭ en 3:47 (naskiĝo de Jesuo), 19:35 (la infano de Maria), 2:117. La universo estas parolo antaŭ ol ĝi estas materio.

Integraj Ligiloj

v.12 “vivigas la mortintojn” ↔ 55:26–27: Ya-Sin firmigas resurekton; Ar-Raḥmān firmigas Dian permanentecon tra morteco
v.36 paroj ↔ 55:52 “de ĉiu frukto, du specoj”: la pariĝ-principo en Ya-Sin abstrakte, en Ar-Raḥmān konkrete
v.69 “ne poezio” ↔ 55:2 “Li instruis la Recitadon”: Dia instruado, ne homa komponaĵo
v.82 kun fa-yakun ↔ 3:47 ↔ 19:35: la kreiva ordono estas konsekvenca tra la tuta Recitado

As-Safat La Vicigitoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Je tiuj vicigitaj en vicoj,

poste tiuj, kiuj forpelas per riproĉo,

poste tiuj, kiuj recitas la Rememorigon!

Vere, via Dio estas Unu,

Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kaj kio estas inter ili, kaj Sinjoro de la Orientoj.

Vere, Ni ornamis la plej proksiman ĉielon per la ornamo de la steloj,

kaj gardon kontraŭ ĉiu ribela diablo.

Ili ne povas aŭskulti la altan kunvenon, kaj ili estas bombitaj de ĉiu flanko,

repuŝitaj; kaj por ili estas daŭra puno,

krom tiu, kiu kaptas fragmenton, kaj penetra flamo persekutas lin.

Do demandu ilin: "Ĉu ili estas pli malfacilaj por krei, aŭ tiuj, kiujn Ni kreis?" Vere, Ni kreis ilin el glueca argilo.

Ne, vi miras, kaj ili mokas.

Kaj kiam ili estas rememorataj, ili ne memoras.

Kaj kiam ili vidas signon, ili mokas.

Kaj ili diras: "Ĉi tio estas nenio krom evidenta sorĉo.

Kiam ni mortis kaj fariĝis polvo kaj ostoj, ĉu ni tiam estos revivigitaj?

Kaj niaj patroj de antaŭe?"

Diru: "Jes, kaj vi estos humilitaj."

Tiam estos nur unu sola krio, kaj jen! ili rigardas.

Kaj ili diras: "Ve al ni! Jen estas la Tago de la Juĝado."

"Jen estas la Tago de la Decido, kiun vi kutimis nei."

"Kolektu tiujn, kiuj maljustis, kaj iliajn parulojn, kaj tion, kion ili kutimis adori

krom Dio, kaj konduku ilin al la vojo de la Brulego.

Kaj haltigu ilin; vere, ili estas demandendaj."

"Kio estas al vi, ke vi ne helpas unu la alian?"

Ne, ĉi tiun Tagon ili Dediĉas sin.

Kaj ili turnas sin unu al alia, demandante.

Ili diras: "Vere, vi kutimis veni al ni de la dekstra."

Ili diras: "Ne, vi mem ne estis kredantoj.

Kaj ni ne havis aŭtoritaton super vi; ne, vi estis transgresiĝanta popolo.

Do la vorto de nia Sinjoro praviĝis kontraŭ ni; vere, ni estas gustontaj.

Do ni erarvenigis vin; vere, ni mem estis eraraj."

Tiam vere, en tiu Tago ili estos partneroj en la puno.

Vere, tiel Ni agas kun la kulpuloj.

Vere, kiam oni diris al ili: "Ne estas dio krom Dio," ili estis fieraj,

kaj ili diris: "Ĉu ni forlasos niajn diojn por freneza poeto?"

Ne, li venis kun la vero kaj konfirmis la senditojn.

Vere, vi gustos la doloran punon,

kaj vi ne estos rekompencataj krom pro tio, kion vi kutimis fari,

krom la sinceraj servantoj de Dio.

Tiuj, por ili estas konata provizaĵo,

fruktoj; kaj ili estos honoritaj

en la Ĝardenoj de Ĝojo,

sur kusenoj, vizaĝo kontraŭ vizaĝo.

Oni pasigadas inter ili pokalon el fonto,

blankan, plezuran por la trinkantoj,

en kiu ne estas kapdoloro, nek ili ebriados per ĝi.

Kaj kun ili estas tiuj kun modesta rigardo, vastaj de okuloj,

kvazaŭ ili estus ŝirmitaj ovoj.

Kaj ili turnas sin unu al alia, demandante.

Unu el ili diras: "Vere, mi havis kunulon,

kiu kutimis diri: 'Ĉu vi do estas el tiuj, kiuj asertas?

Kiam ni mortis kaj fariĝas polvo kaj ostoj, ĉu ni do estos juĝataj?'"

Li diras: "Ĉu vi rigardos?"

Kaj li rigardas kaj vidas lin meze de la Brulego.

Li diras: "Je Dio! Vi preskaŭ ruinigis min.

Kaj se ne estus la favoro de mia Sinjoro, mi estus el la vokitoj."

"Ĉu ni do ne mortos

krom nian unuan morton, kaj ĉu ni ne estos punitaj?"

Vere, ĉi tio estas la supera triumfo.

Por la egalaĵo de ĉi tio laboru la laborantoj.

Ĉu tio estas pli bona kiel gastamo, aŭ la arbo de Zakumo?

Vere, Ni faris ĝin provo por la maljustuloj.

Vere, ĝi estas arbo, kiu elkreskiĝas en la radiko de la Brulego.

Ĝiaj ŝirmfolioj estas kiel la kapoj de diabloj.

Kaj vere, ili manĝos el ĝi kaj plenigos siajn ventrojn per ĝi.

Poste vere, sur ĝi ili havos trinkaĵon de bolanta akvo.

Poste vere, ilia reveno estas al la Brulego.

Vere, ili trovis siajn patrojn eraraj,

kaj ili rapidas laŭ iliaj paŝoj.

Kaj vere, plimulto de la antikvuloj eraris antaŭ ili.

Kaj vere, Ni sendis inter ili avertantojn.

Do vidu kia estis la fino de tiuj, kiuj estis avertitaj,

krom la sinceraj servantoj de Dio.

Kaj vere, Noao vokis Nin; kaj kiel bonegaj estas la Respondantoj!

Kaj Ni savis lin kaj lian familion de la granda afliktado,

kaj Ni faris lian idaron la postvivantojn,

kaj Ni lasis por li inter la posteuloj:

"Paco estu sur Noao inter la mondoj!"

Vere, tiel Ni rekompencas la bonfarantojn.

Vere, li estis el Niaj kredantaj servantoj.

Poste Ni dronis la aliajn.

Kaj vere, el lia partio estis Abraham,

kiam li venis al sia Sinjoro kun sana koro,

kiam li diris al sia patro kaj sia popolo: "Kion vi adoras?

Ĉu estas mensogo, diojn krom Dio, kiun vi deziras?

Do kio estas via penso pri la Sinjoro de la mondoj?"

Poste li ĵetis rigardon al la steloj

kaj diris: "Vere, mi estas malsana."

Do ili turnis siajn dorsojn kaj foriris de li.

Tiam li turnis sin al iliaj dioj kaj diris: "Ĉu vi ne manĝas?

Kio estas al vi, ke vi ne parolas?"

Tiam li turnis sin al ili, frapante per la dekstra mano.

Kaj ili venis al li, rapidante.

Li diris: "Ĉu vi adoras tion, kion vi mem skulptas,

kiam Dio kreis vin kaj tion, kion vi faras?"

Ili diris: "Konstruu por li konstruaĵon kaj ĵetu lin en la brulegon."

Kaj ili deziris intrigi kontraŭ li, sed Ni faris ilin la plej malsuperaj.

Kaj li diris: "Vere, mi iras al mia Sinjoro; Li gvidos min.

100

Mia Sinjoro! Donu al mi el la virtuloj."

101

Do Ni donis al li la bonan sciigon pri tolerema filo.

102

Kaj kiam li atingis la aĝon de strebado kun li, li diris: "Ho mia filo! Vere, mi vidas en sonĝo, ke mi oferdonas vin. Do rigardu, kion vi vidas?" Li diris: "Ho mia patro! Faru tion, kion oni ordonas al vi; vi trovos min, se Dio volas, el la paciencaj."

103

Tiam kiam ili ambaŭ dediĉis sin, kaj li kuŝigis lin sur lia frunto,

104

Ni vokis al li: "Ho Abraham!

105

Vi ja plenumis la vizion." Vere, tiel Ni rekompencas la bonfarantojn.

106

Vere, tio estis la evidenta provo.

107

Kaj Ni elaĉetis lin per potenca ofero.

108

Kaj Ni lasis por li inter la posteuloj:

109

"Paco estu sur Abraham!"

110

Tiel Ni rekompencas la bonfarantojn.

111

Vere, li estis el Niaj kredantaj servantoj.

112

Kaj Ni donis al li la bonan sciigon pri Isaako, profeto de la virtuloj.

113

Kaj Ni benis lin kaj Isaakon; kaj el ilia idaro estas bonfarantoj, kaj tiuj, kiuj evidente maljustas kontraŭ siaj propraj animoj.

114

Kaj vere, Ni favoris Moseon kaj Aaronon.

115

Kaj Ni savis ilin kaj ilian popolon de la granda afliktado.

116

Kaj Ni helpis ilin, kaj ili estis la venkantoj.

117

Kaj Ni donis al ili la klaran Libron.

118

Kaj Ni gvidis ilin al la rekta vojo.

119

Kaj Ni lasis por ili inter la posteuloj:

120

"Paco estu sur Moseo kaj Aarono!"

121

Vere, tiel Ni rekompencas la bonfarantojn.

122

Vere, ili estis el Niaj kredantaj servantoj.

123

Kaj vere, Elija estis el la senditoj,

124

kiam li diris al sia popolo: "Ĉu vi ne timas?

125

Ĉu vi vokas Baalon kaj forlasas la plej bonan el la kreantoj,

126

Dion, vian Sinjoron kaj la Sinjoron de viaj patroj de antaŭe?"

127

Sed ili neis lin, do vere ili estos kondukataj,

128

krom la sinceraj servantoj de Dio.

129

Kaj Ni lasis por li inter la posteuloj:

130

"Paco estu sur la familio de Elija!"

131

Vere, tiel Ni rekompencas la bonfarantojn.

132

Vere, li estis el Niaj kredantaj servantoj.

133

Kaj vere, Loto estis el la senditoj,

134

kiam Ni savis lin kaj lian familion, ĉiujn,

135

krom maljunulinon inter tiuj, kiuj restis.

136

Poste Ni detruis la aliajn.

137

Kaj vere, vi pasas preter ili matene

138

kaj nokte. Ĉu vi do ne komprenos?

139

Kaj vere, Jona estis el la senditoj,

140

kiam li fuĝis al la ŝarĝita ŝipo.

141

Kaj li lotumis kaj estis el la perdantoj.

142

Tiam la baleno englutis lin, kaj li estis riproĉinda.

143

Kaj se li ne estus el tiuj, kiuj gloras,

144

li estus restinta en ĝia ventro ĝis la Tago, kiam ili estos revivigitaj.

145

Tiam Ni ĵetis lin sur senfruktan bordon, kaj li estis malsana.

146

Kaj Ni kreskigis super li kukurbarbon.

147

Kaj Ni sendis lin al cent mil, aŭ pli.

148

Kaj ili kredis, do Ni donis al ili ĝuon dum iom da tempo.

149

Do demandu ilin: "Ĉu via Sinjoro havas filinojn, dum ili havas filojn?

150

Aŭ ĉu Ni kreis la anĝelojn virinaj, kaj ili estis atestantoj?"

151

Jen! Estas el ilia mensogo, ke ili diras:

152

"Dio generis." Kaj vere, ili estas mensogantoj.

153

Ĉu Li preferis filinojn super filojn?

154

Kio estas al vi? Kiel vi juĝas?

155

Ĉu vi do ne memoros?

156

Aŭ ĉu vi havas klaran aŭtoritaton?

157

Do alportu vian libron, se vi estas veremaj.

158

Kaj ili starigis parencon inter Li kaj la spektroj; kaj vere, la spektroj scias, ke ili estos kondukataj.

159

Gloro al Dio super tio, kion ili atribuas,

160

krom la sinceraj servantoj de Dio.

161

Kaj vere, vi kaj tio, kion vi adoras,

162

vi ne povas tenti iun kontraŭ Li,

163

krom tiun, kiu eniros la Brulegon.

164

"Kaj ne estas iu el ni krom tiu, kiu havas konatan lokon.

165

Kaj vere, ni estas la vicigitoj.

166

Kaj vere, ni estas la glorantoj."

167

Kaj vere, ili kutimis diri:

168

"Se ni nur havus Rememorigon de la antikvuloj,

169

ni estus la sinceraj servantoj de Dio."

170

Sed ili kaŝis ĝin, kaj ili baldaŭ scios.

171

Kaj vere, Nia vorto jam pasis al Niaj servantoj, la senditoj,

172

ke vere ili estos helpataj,

173

kaj ke vere Nia armeo, ili estos la venkantoj.

174

Do turnu vin for de ili dum iom da tempo,

175

kaj rigardu ilin, kaj ili baldaŭ vidos.

176

Ĉu ili serĉas rapidigi Nian punon?

177

Tiam kiam ĝi malsupreniras sur ilian korton, malbona estos la mateno de tiuj, kiuj estis avertitaj.

178

Kaj turnu vin for de ili dum iom da tempo,

179

kaj rigardu, kaj ili baldaŭ vidos.

180

Gloro al via Sinjoro, la Sinjoro de Potenco, super tio, kion ili atribuas.

181

Kaj paco estu sur la senditoj.

182

Kaj laŭdo al Dio, Sinjoro de la mondoj.

Commentary

Komentoj pri Surao 37 — As-Safat (La Vicigitoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per ĵuro je la “vicigitoj” — anĝeloj aŭ estaĵoj vicigitaj en adorado. La surao transiras profetajn rakontojn (Noao, Abraham, Moseo, Elijo, Lot, Jona) kun akra ritmo kaj mallongaj versikloj. La ofertado de Abraham (vv.100–111) estas la centra epizodo.

Radik-Analizo

v.6: زينة الكواكب — la ornamo de la steloj

زينة — radiko ز-ي-ن: ornami, beligi. La steloj estas la ornamo de la proksima ĉielo. La kosmo estas ne nur funkcia sed ornamita — la beleco estas intenca.

vv.102–107: La ofertado de Abraham

“Mi vidis en la dormo ke mi ofertas vin.” La filo (tradicie Ismael) respondas: “faru tion kion vi estas ordonita.” La radiko ذ-ب-ح (ḏ-b-ḥ): oferi, buĉi. Sed Dio redirektas: فديناه بذبح عظيم — “Ni elaĉetis lin per granda ofertaĵo.” Radiko ف-د-ي: elaĉeti. La ofertado ne estas la morto sed la preteco — la elaĉeto montras ke Dio ne volas la sangon sed la sindevigon.

v.147: la cent mil de Jona

“Ni sendis lin al cent mil aŭ pli.” Jona estas la sola profeto kies tuta popolo turniĝis. La nombro estas imensa — la espero ke tutaj popoloj povas turniĝi.

Integraj Ligiloj

v.107 la elaĉeto ↔ 2:196 la pilgrimada oferto: la Haĝĝa ofertado estas la daŭra memorigo pri la ofertado de Abraham
v.84 قلب سليم ↔ 26:89: Abraham kun “sana koro” (s-l-m radiko) — la modela stato de la animo

Sad Sad

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Sad. Je la Recitado posedanta la Rememorigon.

Ne, tiuj kiuj kaŝas estas en falsa fiero kaj skismo.

Kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, kaj ili kriis, kiam ne plu estis tempo por fuĝi.

Kaj ili miras, ke avertanto venis al ili el inter ili mem. Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Ĉi tiu estas sorĉisto, mensoganto.

Ĉu li faris la diojn unu sola Dio? Vere, ĉi tio estas mirinda afero!"

Kaj la ĉefoj inter ili foriris: "Iru kaj estu konstantaj al viaj dioj; vere, ĉi tio estas afero celita.

Ni ne aŭdis pri ĉi tio en la posta religio; ĉi tio estas nenio krom elpensaĵo.

Ĉu la Rememorigo estis sendita malsupren sur lin el inter ni?" Ne, ili dubas pri Mia Rememorigo; ne, ili ankoraŭ ne gustis Mian punon.

Aŭ ĉu ili havas la trezorojn de la kompato de via Sinjoro, la Potenca, la Donanto?

Aŭ ĉu ilia estas la regado de la ĉieloj kaj la tero kaj kio estas inter ili? Do ili supreniru per la ŝnuroj.

Armeo de la frakcioj, venkita tie.

Antaŭ ili neis la popolo de Noao kaj Ado, kaj Faraono, la mastro de la paloj,

kaj Tamudo kaj la popolo de Loto kaj la kunuloj de la Densejo — tiuj estis la frakcioj.

Ĉiu neis la senditojn, do Mia venĝo praviĝis.

Kaj ĉi tiuj atendas nur unu Krion, por kiu ne estas prokrasto.

Kaj ili diras: "Nia Sinjoro! Rapidigu al ni nian parton antaŭ la Tago de la Kalkulo."

Paciencu pri tio, kion ili diras, kaj memoru Nian servanton David, la posedanton de potenco; vere, li estis ĉiam revenanta.

Vere, Ni submetis la montojn kun li, glorantajn vespere kaj ĉe sunleviĝo,

kaj la birdojn, kunigitajn; ĉiu estis al li revenanta.

Kaj Ni fortigis lian regadon kaj donis al li saĝecon kaj decidigan parolon.

Kaj ĉu la rakonto de la disputantoj atingis vin, kiam ili grimpis super la muron de la ĉambro?

Kiam ili eniris al David, kaj li timis ilin. Ili diris: "Ne timu. Ni estas du disputantoj, unu el kiuj maljustis la alian; do juĝu inter ni laŭ vero, kaj ne estu maljusta, kaj gvidu nin al la ebena vojo.

Vere, ĉi tiu mia frato havas naŭdek naŭ ŝafinojn, kaj mi havas unu ŝafinon; kaj li diris: 'Donu ŝin al mi,' kaj li estis potenca super mi en parolo."

Li diris: "Li maljustis al vi, petante vian ŝafinon por aldoni al siaj ŝafinoj. Kaj vere, multaj asociitoj maljustas unu kontraŭ alia, krom tiuj kiuj kredas kaj faras bonajn agojn; kaj kiom malmultaj ili estas!" Kaj David ekkomprenis, ke Ni provis lin, kaj li petis pardonon de sia Sinjoro, kaj falis kliniĝante, kaj revenis en pento.

Do Ni pardonis al li tion; kaj vere, por li ĉe Ni estas proksimeco kaj bela reveno.

"Ho David! Vere, Ni faris vin anstataŭanto sur la tero; do juĝu inter la homoj laŭ vero, kaj ne sekvu la deziron, por ke ĝi ne devojigus vin de la vojo de Dio. Vere, tiuj kiuj devagas de la vojo de Dio, por ili estas severa puno pro tio, ke ili forgesis la Tagon de la Kalkulo."

Kaj Ni ne kreis la ĉielon kaj la teron kaj kio estas inter ili vane. Tio estas la supozo de tiuj, kiuj kaŝas. Do ve al tiuj, kiuj kaŝas, de la Fajro!

Aŭ ĉu Ni faru tiujn, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, kiel tiujn, kiuj koruptas sur la tero? Aŭ ĉu Ni faru la piajn kiel la malpiajn?

Libro, kiun Ni sendis malsupren al vi, benita, por ke ili meditu pri ĝiaj signoj kaj por ke la komprenantoj memoru.

Kaj al David Ni donis Salomonon. Kiel bonega servanto! Vere, li estis ĉiam revenanta.

Kiam estis montrataj al li vespere la ĉevaloj de la plej bona raso,

li diris: "Vere, mi amis la amon de bonaĵoj super la rememoro de mia Sinjoro" — ĝis ili kaŝiĝis malantaŭ la vualo.

"Revenigu ilin al mi." Kaj li komencis karesi iliajn krurojn kaj kolojn.

Kaj vere, Ni provis Salomonon kaj ĵetis sur lian tronon korpon; tiam li revenis en pento.

Li diris: "Mia Sinjoro! Pardonu al mi kaj donu al mi regadon, kia ne apartentos al iu post mi. Vere, Vi estas la Donanto."

Do Ni submetis al li la venton, blovanta milde laŭ lia ordono, kien ajn li direktis,

kaj la diablojn, ĉiun konstruiston kaj plonĝiston,

kaj aliajn ligitajn kune en ĉenoj.

"Ĉi tio estas Nia boneco; do donu aŭ retenu, sen kalkulo."

Kaj vere, por li ĉe Ni estas proksimeco kaj bela reveno.

Kaj memoru Nian servanton Ijobon, kiam li vokis al sia Sinjoro: "Vere, la diablo tuŝis min per afliktado kaj suferado."

"Stampu per via piedo; jen freŝa lavejo kaj trinkaĵo."

Kaj Ni donis al li lian familion kaj la samon kun ili, kompato de Ni kaj rememorigo por la komprenantoj.

"Kaj prenu en vian manon faskon da junkoj kaj frapu per ĝi, kaj ne rompu vian ĵuron." Vere, Ni trovis lin pacienca. Kiel bonega servanto! Vere, li estis ĉiam revenanta.

Kaj memoru Niajn servantojn Abraham kaj Isaako kaj Jakob, posedantojn de potenco kaj de vizio.

Vere, Ni purigis ilin per pura eco: la rememoro de la Restejo.

Kaj vere, ili estas ĉe Ni inter la elektitoj, la bonegaj.

Kaj memoru Ismaelo kaj Eliŝan kaj Dul-Kiflon; kaj ĉiu estis el la bonegaj.

Ĉi tio estas Rememorigo; kaj vere, por la piaj estas bela reveno,

Ĝardenoj de Eterneco, kies pordoj estas malfermitaj al ili,

en kiuj ili kuŝas, vokante en ili abundajn fruktojn kaj trinkaĵon,

kaj kun ili estas tiuj kun modesta rigardo, de egala aĝo.

Jen estas tio, kio estas promesita al vi por la Tago de la Kalkulo.

Vere, ĉi tio estas Nia provizo; ĝi ne elĉerpiĝos.

Ĉi tio! Kaj vere, por la transgresiloj estas malbona reveno,

la Infero, en kiu ili brulas; kaj mizera estas la ripozejo!

Ĉi tio! Do gustu ĝin: bolantan akvon kaj puson,

kaj aliajn turmentojn similajn, en paroj.

"Jen estas amaso plonĝanta kun vi. Nenia bonveno por ili! Vere, ili eniros la Fajron."

Ili diras: "Ne, vi! Nenia bonveno por vi! Vi alportis ĉi tion sur nin. Do mizera estas la ripozejo."

Ili diras: "Nia Sinjoro! Kiu ajn alportis ĉi tion sur nin, pliigu por li duoblan punon en la Fajro."

Kaj ili diras: "Kio estas al ni, ke ni ne vidas virojn, kiujn ni kutimis kalkuli inter la malvirtuloj?

Ĉu ni prenis ilin kiel mokataĵon, aŭ ĉu niaj okuloj forturniĝis de ili?"

Vere, tio estas vera: la disputo de la popolo de la Fajro.

Diru: "Mi estas nur avertanto; kaj ne estas dio krom Dio, la Unu, la Nerezistebla,

Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kaj kio estas inter ili, la Potenca, la Pardonema."

Diru: "Ĝi estas potenca sciigo,

de kiu vi turnas vin for.

Mi ne havis scion pri la alta kunveno, kiam ili disputis.

Estas nur revelaciata al mi, ke mi estas klara avertanto."

Kiam via Sinjoro diris al la anĝeloj: "Vere, Mi estas kreanta morteman el argilo.

Do kiam Mi estos forminta lin kaj enspiris en lin el Mia Spirito, faliĝu en prosterno antaŭ li."

Do la anĝeloj prosternis sin, ĉiuj kune,

krom Ibliso; li estis fiera kaj estis el tiuj, kiuj kaŝas.

Li diris: "Ho Ibliso! Kio malhelpis vin prosterni vin antaŭ tio, kion Mi kreis per Miaj du manoj? Ĉu vi estas fiera, aŭ ĉu vi estas el la altaj?"

Li diris: "Mi estas pli bona ol li. Vi kreis min el fajro, kaj lin Vi kreis el argilo."

Li diris: "Do foriru de ĉi tie; vere, vi estas malbenita.

Kaj vere, Mia malbeno estas sur vi ĝis la Tago de la Juĝado."

Li diris: "Mia Sinjoro! Do prokrastu min ĝis la Tago, kiam ili estos revivigitaj."

Li diris: "Do vere vi estas el la prokrastitoj

ĝis la Tago de la konata tempo."

Li diris: "Je Via potenco, mi certe erarvenigis ilin ĉiujn,

krom Viajn sincerajn servantojn inter ili."

Li diris: "Do la vero — kaj la veron Mi diras —

Mi certe plenigas la Inferon per vi kaj per tiuj el ili, kiuj sekvas vin, ĉiuj kune."

Diru: "Mi petas de vi nenian salajron por ĝi, nek mi estas el tiuj, kiuj pretendas.

Ĝi estas nenio krom Rememorigo al la mondoj.

Kaj vi certe scios ĝian sciigon post iom da tempo."

Commentary

Komentoj pri Surao 38 — Sad (Sad)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per la litera Sad kaj “la Recitado de Rememorigo.” La surao centras sur Davido kiel modelo de juĝo kaj pento (vv.17–26), la provado de Salomono (vv.30–40), kaj la detala rakonto pri la kreado de Adamo kaj la rifuzo de Ibliso (vv.71–85).

Radik-Analizo

v.17: أوّاب — la konstante revenanta

أوّاب — radiko أ-و-ب: reveni. Intensa formo: tiu kiu senĉese revenas al Dio. Davido estas priskribita kiel أوّاب — lia spirita grandeco estas ne senpekega vivo sed la konstanta reveno post la eraro.

v.26: خليفة — anstataŭanto/vicreganto

خليفة — radiko خ-ل-ف: veni post, anstataŭi. “Ni faris vin vicreganto sur la tero.” La sama vorto kiel en 2:30 (Adamo kiel ĥalifa). La homa rolo estas ne regi sed vicregadi — la vera reganto estas Dio.

vv.75–76: La argumento de Ibliso

“Mi kreis lin el fajro; lin Vi kreis el argilo.” La fiereco (كبر, k-b-r) estas la unua peko — la kredo ke unu materialo estas supera al alia. La materialismo de Ibliso estas lia falo.

Integraj Ligiloj

v.26 خليفة ↔ 2:30: la vicreganteco de Davido paralelas tiun de Adamo — la sama rolo, la sama provo
v.72 الروح ↔ 15:29 ↔ 32:9: la tri-paŝa kreado de la homo (argilo → formado → dia spiro) ripetata en tri suraoj

Az-Zumar La Amasoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La sendado de la Libro estas de Dio, la Potenca, la Saĝa.

Vere, Ni sendis malsupren al vi la Libron laŭ vero; do adoru Dion, farante vian religion sincera al Li.

Jen! Al Dio apartenas sincera religio. Kaj tiuj, kiuj prenas protektantojn krom Li: "Ni adoras ilin nur por ke ili alproksimigu nin al Dio laŭ rango." Vere, Dio juĝos inter ili pri tio, pri kio ili malakordiĝas. Vere, Dio ne gvidas tiun, kiu estas mensogisto, kiu kaŝas.

Se Dio volus preni filon, Li estus elektinta el tio, kion Li kreis, kion Li volus. Gloro al Li! Li estas Dio, la Unu, la Nerezistebla.

Li kreis la ĉielojn kaj la teron laŭ vero. Li volvigadas la nokton ĉirkaŭ la tago, kaj Li volvigadas la tagon ĉirkaŭ la nokto; kaj Li submetis la sunon kaj la lunon, ĉiu kurante al difinita tempo. Jen! Li estas la Potenca, la Pardonema.

Li kreis vin el unu animo, poste faris el ĝi ĝian paron; kaj Li sendis malsupren por vi el la brutoj ok specojn. Li kreas vin en la uteroj de viaj patrinoj, kreado post kreado, en triopa mallumo. Tio estas Dio, via Sinjoro; al Li apartenas la regado. Ne estas dio krom Li. Kiel do vi estas deturnataj?

Se vi kaŝas, do vere Dio estas Memsufiĉa preter vi. Kaj Li ne estas kontenta pri maldankemo por Siaj servantoj. Kaj se vi dankas, Li estas kontenta pri tio por vi. Kaj neniu ŝarĝita animo portos la ŝarĝon de alia. Poste al via Sinjoro estas via reveno, kaj Li sciigos vin pri tio, kion vi kutimis fari. Vere, Li estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Kaj kiam malbonaĵo tuŝas homon, li vokas sian Sinjoron, turnante sin al Li. Poste kiam Li donas al li favoron de Li, li forgesas tion, por kio li vokis Lin antaŭe, kaj starigas egalulojn al Dio por devojigi de Lia vojo. Diru: "Ĝuu vian kaŝadon dum iom da tempo; vere, vi estas el la kunuloj de la Fajro."

Ĉu tiu, kiu estas sindona en la horojn de la nokto, prosternante kaj starante, timante la Postvivon kaj esperante la kompaton de sia Sinjoro? Diru: "Ĉu tiuj, kiuj scias, estas egalaj al tiuj, kiuj ne scias?" Nur la komprenantoj memoras.

Diru: "Ho Miaj servantoj, kiuj kredas! Timu vian Sinjoron. Por tiuj, kiuj bonagas en ĉi tiu mondo, estas bono; kaj la tero de Dio estas vasta. Vere, la paciencaj estos pagataj sian rekompencon sen kalkulo."

Diru: "Vere, mi estas ordonita adori Dion, farante mian religion sincera al Li.

Kaj mi estas ordonita esti la unua el la Dediĉitoj."

Diru: "Vere, mi timas, se mi malobeas mian Sinjoron, la punon de Potenca Tago."

Diru: "Dion mi adoras, farante mian religion sincera al Li.

Do adoru kion vi volas krom Li." Diru: "Vere, la perdantoj estas tiuj, kiuj perdis siajn proprajn animojn kaj siajn familiojn en la Tago de la Revivigo. Jen! Tio estas la evidenta perdo."

Ili havos baldakenojn de fajro super ili kaj baldakenojn sub ili. Per tio Dio timigas Siajn servantojn. "Ho Miaj servantoj! Do timu Min."

Kaj tiuj, kiuj evitas falsajn diojn, por ke ili ne adoru ilin, kaj turnas sin al Dio, por ili estas bona sciigo. Do donu bonan sciigon al Miaj servantoj,

kiuj aŭskultas la parolon kaj sekvas la plej bonan el ĝi. Tiuj estas la gvidataj de Dio, kaj tiuj estas la posedantoj de kompreno.

Tiu, kontraŭ kiu la vorto de puno praviĝis — ĉu vi do povas savi tiun, kiu estas en la Fajro?

Sed tiuj, kiuj timas sian Sinjoron, por ili estas supraj ĉambroj, super kiuj estas konstruitaj supraj ĉambroj, sub kiuj riveroj fluas. La promeso de Dio; Dio ne malsukcesas la rendevuon.

Ĉu vi ne vidis, ke Dio sendas malsupren akvon el la ĉielo, poste igas ĝin flui kiel fontojn en la tero, poste elkreskigas per ĝi rikoltojn de diversaj koloroj, poste ili velkas kaj vi vidas ilin flaviĝantaj, poste Li faras ilin pajlo? Vere, en tio estas rememorigo por la komprenantoj.

Ĉu tiu, kies bruston Dio vastigis al la Sindonado, do li estas sur lumo de sia Sinjoro? Do ve al tiuj, kies koroj estas malmoligitaj kontraŭ la rememoro de Dio. Tiuj estas en evidenta eraro.

Dio sendis malsupren la plej bonan diskurson: Libron konsistencan, de paroj. La haŭtoj de tiuj, kiuj timas sian Sinjoron, tremas pro ĝi; poste iliaj haŭtoj kaj iliaj koroj moliĝas al la rememoro de Dio. Tio estas la gvidado de Dio; Li gvidas per ĝi kiun Li volas. Kaj kiun ajn Dio erarveenigas, por li ne estas gvidanto.

Ĉu do tiu, kiu ŝirmas sian vizaĝon de la malbona puno en la Tago de la Revivigo? Kaj oni diras al la maljustuloj: "Gustu tion, kion vi kutimis gajni."

Tiuj antaŭ ili neis, kaj la puno venis sur ilin de kie ili ne perceptis.

Do Dio gustigis al ili humiliĝon en la vivo de ĉi tiu mondo; kaj la puno de la Postvivo estas pli granda, se ili nur scius.

Kaj vere, Ni prezentis por la homoj en ĉi tiu Recitado ĉian specon de similo, por ke eble ili memoru:

Recitadon en la araba, sen ia kurbeco, por ke eble ili timu.

Dio prezentas similon: viro apartenanta al asociitoj kiuj disputas, kaj viro apartenanta tute al unu viro. Ĉu ili estas egalaj en similo? Laŭdo al Dio! Sed plimulto el ili ne scias.

Vere, vi mortos, kaj vere, ili mortos.

Poste vere, en la Tago de la Revivigo, antaŭ via Sinjoro vi disputados.

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu mensogas kontraŭ Dio kaj neas la veron, kiam ĝi venas al li? Ĉu ne estas en la Infero restejo por tiuj, kiuj kaŝas?

Kaj tiu, kiu alportas la veron, kaj tiu, kiu konfirmas ĝin, tiuj estas la piaj.

Ili havos kion ajn ili volas ĉe sia Sinjoro. Tio estas la rekompenco de la bonfarantoj,

por ke Dio pardonu al ili la plej malbonan el tio, kion ili faris, kaj rekompencas ilin pro la plej bona el tio, kion ili kutimis fari.

Ĉu Dio ne sufiĉas por Sia servanto? Tamen ili timigas vin per tiuj krom Li. Kaj kiun ajn Dio erarveenigas, por li ne estas gvidanto.

Kaj kiun ajn Dio gvidas, por li ne estas tiu, kiu erarveenigas. Ĉu Dio ne estas Potenca, Sinjoro de Venĝo?

Kaj se vi demandus ilin: "Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron?" ili certe dirus: "Dio." Diru: "Ĉu vi do konsideris, kion vi vokas krom Dio? Se Dio volas damaĝon por mi, ĉu ili povas forigi Lian damaĝon? Aŭ se Li volas kompaton por mi, ĉu ili povas reteni Lian kompaton?" Diru: "Dio sufiĉas al mi. Je Li fidas tiuj, kiuj fidas."

Diru: "Ho mia popolo! Agu laŭ via stato; vere, mi agas. Tiam vi scios,

sur kiun venas puno, kiu humilas lin, kaj sur kiun malsupreniras daŭra puno."

Vere, Ni sendis malsupren al vi la Libron por la homoj laŭ vero. Do kiu ajn estas gvidata, ĝi estas por lia propra animo; kaj kiu ajn erarvagas, li erarvagas nur kontraŭ ĝi. Kaj vi ne estas super ili gardanto.

Dio prenas la animojn en la tempo de ilia morto, kaj tiujn, kiuj ne mortas, en ilia dormo. Tiam Li retenas tiujn, por kiuj Li dekretis la morton, kaj resendas la aliajn por difinita tempo. Vere, en tio estas signoj por popolo, kiu meditas.

Aŭ ĉu ili prenis perantojn krom Dio? Diru: "Kio! Eĉ se ili havas nenian potencon super io kaj ne komprenas?"

Diru: "Al Dio apartenas la tuta perado. Al Li apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero; poste al Li vi estos redonataj."

Kaj kiam Dio sola estas nomata, la koroj de tiuj, kiuj ne kredas je la Postvivo, kunpremiĝas en averzio; sed kiam tiuj krom Li estas nomataj, jen! ili ĝojas.

Diru: "Ho Dio! Kreinto de la ĉieloj kaj la tero! Scianto de la nevideblaĵo kaj la videblaĵo! Vi juĝos inter Viaj servantoj pri tio, pri kio ili kutimis malakordi."

Kaj se tiuj, kiuj maljustis, posedus ĉion, kio estas sur la tero, kaj la samon kun ĝi, ili elaĉetus sin per tio de la malbona puno en la Tago de la Revivigo. Kaj aperos al ili de Dio tio, kion ili ne estis kalkulintaj.

Kaj aperos al ili la malbono de tio, kion ili gajnis, kaj ĉirkaŭos ilin tio, kion ili kutimis moki.

Tiam kiam damaĝo tuŝas homon, li vokas Nin; poste kiam Ni donas al li favoron de Ni, li diras: "Mi ricevis ĝin nur pro scio." Ne, ĝi estas provo; sed plimulto el ili ne scias.

Tiuj antaŭ ili diris ĝin, sed kion ili kutimis gajni ne utilas al ili.

Kaj la malbonaĵoj de tio, kion ili gajnis, frapis ilin; kaj tiuj inter ĉi tiuj, kiuj maljustas, la malbonaĵoj de tio, kion ili gajnas, frapos ilin, kaj ili ne povas frustrigi.

Ĉu ili ne sciis, ke Dio etendas la provizaĵon por kiu Li volas kaj malvastigas ĝin? Vere, en tio estas signoj por popolo, kiu kredas.

Diru: "Ho Miaj servantoj, kiuj estis prodigaj kontraŭ siaj propraj animoj! Ne malesperu pri la kompato de Dio. Vere, Dio pardonas ĉiujn pekojn; vere, Li estas la Pardonema, la Kompatema.

Kaj turnu vin al via Sinjoro kaj Dediĉu vin al Li antaŭ ol la puno venos sur vin; tiam vi ne estos helpataj.

Kaj sekvu la plej bonan el tio, kio estis sendita malsupren al vi de via Sinjoro, antaŭ ol la puno venos sur vin subite dum vi ne perceptas,

por ke animo ne diru: 'Ho ve, mia aflikto pro tio, kion mi neglektis pri Dio, kaj vere mi estis el la mokantoj!'

Aŭ por ke ĝi ne diru: 'Se Dio estus gvidinta min, mi estus el la piaj.'

Aŭ por ke ĝi ne diru, kiam ĝi vidas la punon: 'Se nur mi havus duan ŝancon, por ke mi estu el la bonfarantoj.'"

"Ne! Miaj signoj venis al vi, kaj vi neis ilin kaj estis fiera kaj estis el tiuj, kiuj kaŝas."

Kaj en la Tago de la Revivigo vi vidos tiujn, kiuj mensogis kontraŭ Dio, iliaj vizaĝoj nigritaj. Ĉu ne estas en la Infero restejo por la fieruloj?

Kaj Dio savos tiujn, kiuj timis, en ilian lokon de sekureco; malbono ne tuŝos ilin, nek ili malĝojos.

Dio estas la Kreinto de ĉio, kaj Li estas super ĉio Gardanto.

Al Li apartenas la ŝlosiloj de la ĉieloj kaj la tero. Kaj tiuj, kiuj kaŝas la signojn de Dio, tiuj estas la perdantoj.

Diru: "Ĉu estas io alia ol Dio, kion vi ordonas al mi adori, ho vi nesciuloj?"

Kaj vere, estis revelaciite al vi kaj al tiuj antaŭ vi: "Se vi asocias, via laboro certe estos vana, kaj vi certe estos el la perdantoj.

Ne, sed adoru Dion, kaj estu el la dankemaj."

Kaj ili ne mezuris Dion per Lia vera mezuro. Kaj en la Tago de la Revivigo la tuta tero estos Lia plenmano, kaj la ĉieloj estos kunrulitaj en Lia dekstra mano. Gloro al Li, kaj alteca estu Li super tio, kion ili asocias!

Kaj la Trumpeto estos blovita, kaj ĉiuj, kiuj estas en la ĉieloj kaj ĉiuj, kiuj estas sur la tero, svenos, krom kiun Dio volas. Poste ĝi estos blovita duan fojon, kaj jen! ili staras, rigardantaj.

Kaj la tero brilos per la lumo de sia Sinjoro, kaj la Libro estos starigita, kaj la profetoj kaj la atestantoj estos alkondukataj, kaj estos juĝate inter ili laŭ vero, kaj ili ne estos maljustataj.

Kaj ĉiu animo estos plene pagita por tio, kion ĝi faris; kaj Li estas plej scianta pri tio, kion ili faras.

Kaj tiuj, kiuj kaŝis, estos pelataj al la Infero en amasoj. Ĝis kiam ili atingas ĝin, ĝiaj pordoj estos malfermitaj, kaj ĝiaj gardantoj diros al ili: "Ĉu ne venis al vi senditoj el inter vi, recitantaj al vi la signojn de via Sinjoro kaj avertantaj vin pri la renkontiĝo de ĉi tiu Tago via?" Ili diras: "Jes." Sed la vorto de puno praviĝis kontraŭ tiuj, kiuj kaŝas.

Oni diras: "Eniru la pordojn de la Infero, por resti en ĝi." Kaj mizera estas la restejo de la fieruloj.

Kaj tiuj, kiuj timis sian Sinjoron, estos pelataj al la Ĝardeno en amasoj. Ĝis kiam ili atingas ĝin, ĝiaj pordoj estos malfermitaj, kaj ĝiaj gardantoj diros al ili: "Paco estu sur vi! Vi estis bonaj; do eniru ĝin, por resti."

Kaj ili diras: "Laŭdo al Dio, Kiu plenumis Sian promeson al ni kaj igis nin heredi la teron, loĝante en la Ĝardeno kie ni volas." Kaj bonega estas la rekompenco de la laborantoj.

Kaj vi vidos la anĝelojn ĉirkaŭante la Tronon, glorantajn la laŭdon de sia Sinjoro. Kaj estos juĝate inter ili laŭ vero, kaj oni diros: "Laŭdo al Dio, Sinjoro de la mondoj!"

Commentary

Komentoj pri Surao 39 — Az-Zumar (La Amasoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao temas pri sincereco en adorado kaj la fina sorto de la du grupoj: la kaŝantoj kondukitaj al la Infero en amasoj, la piuloj kondukitaj al la Ĝardeno en amasoj (vv.71–75). La ĉefa mesaĝo estas ke neniu peranto estas bezonata inter la homo kaj Dio.

Radik-Analizo

v.9: هل يستوي الذين يعلمون والذين لا يعلمون

“Ĉu egalas tiuj kiuj scias kaj tiuj kiuj ne scias?” La radiko ع-ل-م (scii) kontraŭstaras la radikon ج-ه-ل (nescii). La scio en la Recitado ne estas nur intelekta — ĝi estas ekzistenciala konscieco pri la Dia realeco.

v.42: الوفاة — la morto kiel kompleta ricevo

الوفاة — radiko و-ف-ي: kompleti, plenigi, ricevi plene. La morto estas ne perdo sed plena ricevo de la animo. “Dio ricevas la animojn je ilia morto, kaj tiujn kiuj ne mortis en ilia dormo.” Dormo kaj morto estas same-radicaj — provizora kaj fina ricevo.

v.53: لا تقنطوا من رحمة الله — ne malesperu pri la kompato de Dio

تقنطوا — radiko ق-ن-ط: malesperi. “Diru: Ho Miaj servantoj kiuj troigis kontraŭ si mem — ne malesperu pri la kompato de Dio.” La plej inkluziva versiklo de pardono en la Recitado. Dio pardonas ĈIUJN pekojn — la sola kondiĉo estas turniĝi.

Integraj Ligiloj

v.53 “ne malesperu” ↔ 12:87 “ne malesperu pri la Spirito de Dio”: ambaŭ suraoj malpermesas la malesperon — ĝi estas la vera peko kontraŭ la dia kompato
v.67 “la tero estas Lia manpleno” ↔ 55:29 “ĉiun tagon Li estas en iu afero”: la grandeco de Dio superas ĉiun homan imagon

Ĝafir La Pardonanto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

La sendado de la Libro estas de Dio, la Potenca, la Ĉioscia,

Pardonanto de peko kaj Akceptanto de pento, severa en puno, posedanta bonecon. Ne estas dio krom Li. Al Li estas la celo.

Neniu disputas pri la signoj de Dio krom tiuj, kiuj kaŝas. Do ne lasu ilian moviĝadon tra la landoj trompi vin.

Antaŭ ili la popolo de Noao neis, kaj la frakcioj post ili. Kaj ĉiu komunumo celis kapti sian senditon, kaj disputis per falsaĵo por refuti per ĝi la veron. Do Mi kaptis ilin. Kaj kia estis Mia puno!

Kaj tiel la vorto de via Sinjoro praviĝis kontraŭ tiuj, kiuj kaŝas: ke ili estas la kunuloj de la Fajro.

Tiuj, kiuj portas la Tronon, kaj tiuj ĉirkaŭ ĝi gloras la laŭdon de sia Sinjoro kaj kredas je Li kaj petas pardonon por tiuj, kiuj kredas: "Nia Sinjoro! Vi ĉirkaŭas ĉion en kompato kaj scio. Do pardonu al tiuj, kiuj pentas kaj sekvas Vian vojon, kaj ŝirmu ilin de la puno de la Brulego."

"Nia Sinjoro! Kaj enirigu ilin en la Ĝardenojn de Eterneco, kiujn Vi promesis al ili, kaj tiujn, kiuj estas virtaj inter iliaj patroj kaj iliaj paruloj kaj ilia idaro. Vere, Vi estas la Potenca, la Ĉiosaĝa."

"Kaj ŝirmu ilin de malbonaj agoj. Kaj kiun ajn Vi ŝirmas de malbonaj agoj en tiu Tago, Vi vere kompatis lin. Kaj tio estas la supera triumfo."

Vere, tiuj kiuj kaŝas estos vokataj: "La abomeno de Dio estas pli granda ol via abomeno de vi mem, kiam vi estis vokataj al la kredo kaj vi kaŝis."

Ili diras: "Nia Sinjoro! Vi mortigis nin dufoje kaj donis al ni vivon dufoje. Kaj ni konfesas niajn pekojn. Ĉu do estas ia vojo por eliri?"

"Tio estas ĉar, kiam Dio sola estis alvokata, vi kaŝis; kaj kiam aliaj estis asociataj kun Li, vi kredis. Do la juĝo apartenas al Dio, la Alteca, la Granda."

Li estas Tiu, Kiu montras al vi Siajn signojn kaj sendas malsupren por vi provizaĵon el la ĉielo. Kaj neniu memoras krom tiu, kiu turnas sin al Dio.

Do voku Dion, sindonante vian kredon al Li, eĉ se tiuj, kiuj kaŝas, abomenas.

Altiganto de la gradoj, Posedanto de la Trono — Li ĵetas la Spiriton de Sia ordono sur kiun Li volas el Siaj servantoj, por ke li avertu pri la Tago de Renkontiĝo,

la Tago, kiam ili eliros, nenio el ili kaŝita de Dio. "Al kiu apartenas la suvereneco ĉi tiun Tagon?" "Al Dio, la Unu, la Venkanta!"

"Ĉi tiun Tagon ĉiu animo estas rekompencata pro tio, kion ĝi gajnis. Neniu maljusto ĉi tiun Tagon! Vere, Dio estas rapida en kalkulo."

Kaj avertu ilin pri la Tago de la Alproksimiĝo, kiam la koroj estos ĉe la gorĝoj, sufokantaj. La maljustuloj ne havos proksiman amikon nek peranton, kiu estas obeata.

Li scias la perfidon de la okuloj kaj tion, kion la brustoj kaŝas.

Kaj Dio juĝas laŭ vero, dum tiuj, kiujn ili vokas krom Li, juĝas nenion. Vere, Dio, Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉiovidanta.

Ĉu ili ne vojaĝis sur la tero kaj vidis, kia estis la fino de tiuj, kiuj estis antaŭ ili? Ili estis pli potencaj ol ili en forto kaj en spuroj sur la tero. Sed Dio kaptis ilin pro iliaj pekoj, kaj ili ne havis protektanton kontraŭ Dio.

Tio estas ĉar iliaj senditoj kutimis veni al ili kun klaraj pruvoj, kaj ili kaŝis; do Dio kaptis ilin. Vere, Li estas Forta, severa en puno.

Kaj vere, Ni sendis Moseon kun Niaj signoj kaj evidenta aŭtoritato

al Faraono kaj Hamano kaj Koraĥo; kaj ili diris: "Sorĉisto, mensoganto!"

Kaj kiam li alportis al ili la veron de Ni, ili diris: "Mortigu la filojn de tiuj, kiuj kredas kun li, kaj indulgu iliajn virinojn." Kaj la intrigo de tiuj, kiuj kaŝas, estas en nenio krom eraro.

Kaj Faraono diris: "Lasu min mortigi Moseon, kaj li voku sian Sinjoron. Vere, mi timas, ke li ŝanĝu vian kredon, aŭ ke li igu korupton aperi en la lando."

Kaj Moseo diris: "Vere, mi rifuĝas ĉe mia Sinjoro kaj via Sinjoro de ĉiu fierulo, kiu ne kredas je la Tago de la Kalkulo."

Kaj kredanta viro el la domanaro de Faraono, kiu kaŝis sian kredon, diris: "Ĉu vi mortigos viron ĉar li diras: 'Mia Sinjoro estas Dio,' kaj li venis al vi kun klaraj pruvoj de via Sinjoro? Kaj se li estas mensoganto, tiam sur li estas lia mensogo; kaj se li estas verema, iom el tio, kion li promesas al vi, trafos vin. Vere, Dio ne gvidas tiun, kiu estas prodiga, mensoganto."

"Ho mia popolo! Via estas la suvereneco ĉi tiun tagon, vi estante la supera en la lando. Sed kiu helpos nin kontraŭ la potenco de Dio, se ĝi venos sur nin?" Faraono diris: "Mi montras al vi nur tion, kion mi vidas, kaj mi gvidas vin nur al la vojo de rekteco."

Kaj tiu, kiu kredis, diris: "Ho mia popolo! Vere, mi timas por vi la similan de la tago de la frakcioj,

la similan de la afero de la popolo de Noao kaj Ado kaj Tamudo kaj tiuj post ili. Kaj Dio ne deziras maljuston por Siaj servantoj."

"Kaj, ho mia popolo! Vere, mi timas por vi la Tagon de Reciproka Vokado,

la Tagon, kiam vi turnos viajn dorsojn en fuĝo, havante nenian protektanton kontraŭ Dio. Kaj kiun ajn Dio erarveenigas, por li ne estas gvidanto."

"Kaj vere, Jozefo venis al vi antaŭe kun klaraj pruvoj, sed vi ne ĉesis esti en dubo pri tio, kion li alportis al vi, ĝis, kiam li pereis, vi diris: 'Dio neniam sendos senditon post li.' Tiel Dio erarveenigas tiun, kiu estas prodiga, dubantan —

tiujn, kiuj disputas pri la signoj de Dio sen ia aŭtoritato veninta al ili. Tre abomena estas tio antaŭ Dio kaj antaŭ tiuj, kiuj kredas. Tiel Dio sigelas ĉiun fieran, tirantan koron."

Kaj Faraono diris: "Ho Hamano! Konstruu por mi turon, por ke mi atingu la rimedojn —

la rimedojn de la ĉieloj — kaj rigardu la Dion de Moseo. Kaj vere, mi opinias lin mensoganto." Kaj tiel la malbono de lia ago estis belaŝajnigita al Faraono, kaj li estis deturninata de la vojo. Kaj la intrigo de Faraono estis nenio krom ruino.

Kaj tiu, kiu kredis, diris: "Ho mia popolo! Sekvu min; mi gvidos vin al la vojo de rekteco."

"Ho mia popolo! Ĉi tiu vivo de la mondo estas nur ĝuado, kaj vere, la Postvivo, ĝi estas la restejo de permanenco."

"Kiu ajn faras malbonon, ne estos rekompencata krom per la simila. Kaj kiu ajn faras bonon, ĉu vira aŭ virina, kaj estas kredanto — tiuj eniros la Ĝardenon, en kiu ili estos provizataj sen kalkulo."

"Kaj, ho mia popolo! Kiel estas, ke mi vokas vin al la savo dum vi vokas min al la Fajro?"

"Vi vokas min nei Dion kaj asocii kun Li tion, pri kio mi ne havas scion, dum mi vokas vin al la Potenca, la Ĉiopardona."

"Sendube, tio, al kio vi vokas min, ne havas rajton en ĉi tiu mondo nek en la Postvivo, kaj nia reveno estas al Dio, kaj la prodiguloj — ili estas la kunuloj de la Fajro."

"Kaj vi memoros tion, kion mi diras al vi. Kaj mi konfidas mian aferon al Dio. Vere, Dio estas Vidanta Siajn servantojn."

Do Dio ŝirmis lin de la malbono de tio, kion ili intrigis. Kaj ĉirkaŭis la domaron de Faraono la malbono de la puno —

la Fajro, al kiu ili estas elmontrataj matene kaj vespere. Kaj en la Tago, kiam la Horo venos: "Enigu la domaron de Faraono en la plej severan punon!"

Kaj kiam ili disputas en la Fajro, kaj la malfortaj diras al tiuj, kiuj estis fieraj: "Vere, ni estis viaj sekvantoj. Ĉu vi do helpos nin kontraŭ parto de la Fajro?"

Tiuj, kiuj estis fieraj, diras: "Vere, ni ĉiuj estas en ĝi. Vere, Dio juĝis inter Siaj servantoj."

Kaj tiuj, kiuj estas en la Fajro, diras al la gardantoj de la Infero: "Voku vian Sinjoron, ke Li malpligravigu por ni tagon de la puno."

Ili diras: "Ĉu ne venis al vi viaj senditoj kun klaraj pruvoj?" Ili diras: "Jes." Ili diras: "Do voku." Kaj la voko de tiuj, kiuj kaŝas, estas en nenio krom eraro.

Vere, Ni helpos Niajn senditojn kaj tiujn, kiuj kredas, en la vivo de ĉi tiu mondo kaj en la Tago, kiam la atestantoj stariĝos,

la Tago, kiam ilia senkulpigo ne profitos al la maljustuloj. Kaj por ili estas la malbeno, kaj por ili estas la malbona restejo.

Kaj vere, Ni donis al Moseo la gvidadon, kaj Ni testamentis al la Filoj de Izraelo la Libron,

gvidadon kaj rememorigon por la posedantoj de kompreno.

Do paciencu. Vere, la promeso de Dio estas vera. Kaj petu pardonon por via peko, kaj gloru la laŭdon de via Sinjoro vespere kaj ĉe tagiĝo.

Vere, tiuj kiuj disputas pri la signoj de Dio sen ia aŭtoritato veninta al ili — estas nenio en iliaj brustoj krom fiero, kiun ili ne atingos. Do rifuĝu ĉe Dio. Vere, Li estas la Ĉioaŭdanta, la Ĉiovidanta.

Vere, la kreado de la ĉieloj kaj la tero estas pli granda ol la kreado de la homaro, sed plimulto de la homoj ne scias.

Kaj ne estas egalaj la blindulo kaj la vidanto, kaj tiuj kiuj kredas kaj faras bonajn agojn kaj la malbonfaranto. Malmulte vi memoras!

Vere, la Horo venos — nenia dubo pri ĝi — sed plimulto de la homoj ne kredas.

Kaj via Sinjoro diras: "Alvoku Min; Mi respondos al vi. Vere, tiuj kiuj estas tro fieraj por Mia adoro eniros la Inferon, humilitaj."

Dio estas Tiu, Kiu faris por vi la nokton, por ke vi ripozu en ĝi, kaj la tagon vidodonanta. Vere, Dio posedas bonecon al la homoj, sed plimulto de la homoj ne dankas.

Tio estas Dio, via Sinjoro, Kreinto de ĉio. Ne estas dio krom Li. Kiel do vi estas trompitaj?

Tiel estas trompitaj tiuj, kiuj kutimis nei la signojn de Dio.

Dio estas Tiu, Kiu faris por vi la teron loĝejo kaj la ĉielon strukturo, kaj formis vin kaj beligis viajn formojn, kaj provizis vin per bonaĵoj. Tio estas Dio, via Sinjoro. Do benita estu Dio, Sinjoro de la mondoj!

Li estas la Vivanta. Ne estas dio krom Li. Do voku Lin, sindonante vian kredon al Li. Laŭdo al Dio, Sinjoro de la mondoj!

Diru: "Vere, estas malpermesate al mi adori tiujn, kiujn vi vokas krom Dio, ĉar klaraj pruvoj venis al mi de mia Sinjoro. Kaj estas ordonite al mi Dediĉo al la Sinjoro de la mondoj."

Li estas Tiu, Kiu kreis vin el polvo, poste el guto, poste el algluiĝanta grumeto; poste Li elkondukas vin kiel infanojn; poste por ke vi atingu vian maturecon; poste por ke vi fariĝu maljunuloj. Kaj el vi estas tiuj, kiuj estas mortitaj antaŭe. Kaj por ke vi atingu difinitan tempon, kaj por ke eble vi komprenu.

Li estas Tiu, Kiu donas vivon kaj kaŭzas morton. Kaj kiam Li dekretas aĵon, Li diras al ĝi nur: "Estu!" kaj ĝi estas.

Ĉu vi ne vidis tiujn, kiuj disputas pri la signoj de Dio? Kiel ili estas deturnataj?

Tiuj, kiuj neas la Libron kaj tion, per kio Ni sendis Niajn senditojn — ili scios,

kiam la katenoj estas sur iliaj koloj kaj la ĉenoj, kaj ili estas trenataj

en la bolantan akvon; poste en la Fajro ili estas brulatenataj.

Poste oni diras al ili: "Kie estas tio, kion vi kutimis asocii

krom Dio?" Ili diras: "Ili perdis sin de ni. Ne, ni ne kutimis voki ion antaŭe." Tiel Dio erarveenigas tiujn, kiuj kaŝas.

"Tio estas pro tio, ke vi kutimis ekzulti sur la tero sen rajto, kaj pro tio, ke vi kutimis esti arogantaj."

"Eniru la pordojn de la Infero, restante en ĝi eterne. Kaj malbona estas la restejo de la fieruloj."

Do paciencu. Vere, la promeso de Dio estas vera. Kaj ĉu Ni montras al vi iom el tio, kion Ni promesas al ili, aŭ Ni mortigas vin — al Ni ili estos redonataj.

Kaj vere, Ni sendis senditojn antaŭ vi. El ili estas tiuj, pri kiuj Ni rakontis al vi, kaj el ili estas tiuj, pri kiuj Ni ne rakontis al vi. Kaj ne estis por iu sendito alporti signon krom laŭ la permeso de Dio. Kaj kiam la ordono de Dio venas, ĝi estas decidita laŭ vero, kaj tie la sekvantoj de malvero pereis.

Dio estas Tiu, Kiu faris por vi la brutojn, por ke vi rajdu sur kelkaj el ili, kaj el kelkaj vi manĝas.

Kaj en ili estas utiloj por vi, kaj por ke vi atingu sur ili bezonon en viaj brustoj, kaj sur ili kaj sur la ŝipoj vi estas portataj.

Kaj Li montras al vi Siajn signojn. Do kiun el la signoj de Dio vi neas?

Ĉu ili do ne vojaĝis sur la tero kaj vidis, kia estis la fino de tiuj antaŭ ili? Ili estis pli multnombraj ol ili kaj pli potencaj en forto kaj en spuroj sur la tero. Tamen tio, kion ili kutimis gajni, ne utilas al ili.

Kaj kiam iliaj senditoj venis al ili kun klaraj pruvoj, ili ĝojis pro la scio, kiun ili posedis, kaj tio, kion ili kutimis moki, ĉirkaŭis ilin.

Kaj kiam ili ekvidis Nian potencon, ili diris: "Ni kredas je Dio sola, kaj ni kaŝas tion, kion ni kutimis asocii kun Li."

Sed ilia kredo ne profitis al ili, kiam ili ekvidis Nian potencon — la vojo de Dio, kiu jam pasis inter Liaj servantoj. Kaj tie la perdantoj estas tiuj, kiuj kaŝas.

Commentary

Komentoj pri Surao 40 — Ĝafir (La Pardonanto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La unua el la sep “Ĥa-Mim” suraoj (40–46). Centrita sur la kuraĝa kredanto de la domo de Faraono (vv.28–45) kiu kaŝas sian kredon kaj argumentas por Moseo. Ankaŭ konata kiel “La Kredanto” (Al-Mu’min).

Radik-Analizo

v.3: غافر الذنب وقابل التوب — Pardonanto de peko, Akceptanto de pento

Du Diaj atributoj kunigitaj: غافر (radiko غ-ف-ر: kovri, pardoni) kaj قابل التوب (radiko ت-و-ب: turniĝi, penti). La pardono estas la Dia kovrado de la peko; la pento estas la homa turniĝo al Dio. Ambaŭ movadoj estas necesaj.

v.28: رجل مؤمن من آل فرعون يكتم إيمانه

“Kredanta viro el la domo de Faraono, kaŝante sian kredon.” La radiko ك-ت-م (k-t-m): kaŝi, kovri. Ĉi tiu kaŝado estas saĝeco, ne k-f-r — li kaŝas ne la veron sed sian rilaton al ĝi, por protekti sin kaj servi la veron elintere.

v.60: ادعوني أستجب لكم — voku Min, Mi respondos al vi

La radiko د-ع-و (d-ʿ-w): voki, alvoki. La plej simpla promeso en la Recitado: voku, Mi respondos. La preĝo ne estas rito sed dialogo.

Integraj Ligiloj

v.28 la kaŝita kredanto ↔ 18:20 la junuloj de la kaverno: ambaŭ estas kredantoj en malamika medio — la kredo povas esti kaŝita sen esti falsa
v.60 “voku Min” ↔ 2:186 “Mi estas proksima”: la respondeco de Dio al la preĝo estas promesita tra la tuta Recitado

Fusilat La Eksplikitaj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

Sendado de la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Libro, kies signoj estas eksplikitaj, Recitado en la araba, por popolo kiu scias,

portanto de bonaj novaĵoj kaj avertanto. Sed plimulto el ili forturnas sin, kaj ili ne aŭdas.

Kaj ili diras: "Niaj koroj estas en kovraĵoj kontraŭ tio, al kio vi vokas nin, kaj en niaj oreloj estas surdeco, kaj inter ni kaj vi estas vualo. Do agu; vere, ni agas."

Diru: "Mi estas nur mortemulo kiel vi; estas revelaciata al mi, ke via Dio estas Unu Dio. Do iru rekte al Li kaj petu Lian pardonon." Kaj ve al tiuj, kiuj asocias,

kiuj ne donas la almozon, kaj pri la Postvivo ili estas tiuj, kiuj kaŝas.

Vere, tiuj kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, por ili estas rekompenco senĉesa.

Diru: "Ĉu vi vere kaŝas Tiun, Kiu kreis la teron en du tagoj, kaj ĉu vi starigas egalulojn al Li? Tio estas la Sinjoro de la mondoj."

Kaj Li starigis en ĝi firmajn montojn super ĝi, kaj benis ĝin, kaj mezuris en ĝi ĝian provizon en kvar tagoj, egale por tiuj, kiuj petas.

Poste Li turnis Sin al la ĉielo, kiam ĝi estis fumo, kaj diris al ĝi kaj al la tero: "Venu vi, volonte aŭ nevolonte." Ili diris: "Ni venas volonte."

Tiam Li dekretis ilin sep ĉieloj en du tagoj, kaj revelaciis en ĉiu ĉielo ĝian ordonon. Kaj Ni ornamis la plej proksiman ĉielon per lampoj kaj gardo. Tio estas la dekreto de la Potenca, la Scianta.

Tiam se ili forturnas sin, diru: "Mi avertis vin pri tondro kiel la tondro de Ado kaj Tamudo."

Kiam la senditoj venis al ili de antaŭe kaj de malantaŭe: "Adoru neniun krom Dio." Ili diris: "Se nia Sinjoro volus, Li estus sendinta anĝelojn; do vere, ni estas tiuj, kiuj kaŝas tion, per kio vi estis senditaj."

Koncerne Adon, ili estis fieraj sur la tero sen rajto, kaj ili diris: "Kiu estas pli potenca ol ni en forto?" Ĉu ili ne vidis, ke Dio, Kiu kreis ilin, Li estas pli potenca ol ili en forto? Kaj ili kutimis nei Niajn signojn.

Do Ni sendis sur ilin furiozantan venton en tagoj de malfortuno, por ke Ni gustigu al ili la punon de humiligo en la vivo de ĉi tiu mondo; kaj la puno de la Postvivo estas pli humiliga, kaj ili ne estos helpataj.

Kaj koncerne Tamudon, Ni gvidis ilin, sed ili preferis blindecon super gvidadon; do la tondro de la humiliga puno kaptis ilin pro tio, kion ili kutimis gajni.

Kaj Ni savis tiujn, kiuj kredis kaj kutimis timi.

Kaj en la Tago, kiam la malamikoj de Dio estas kolektataj al la Fajro, pelataj en vicoj,

ĝis kiam ili atingas ĝin, ilia aŭdo kaj ilia vido kaj iliaj haŭtoj atestas kontraŭ ili pri tio, kion ili kutimis fari.

Kaj ili diras al siaj haŭtoj: "Kial vi atestis kontraŭ ni?" Ili diras: "Dio donis al ni la parolon, Li Kiu donas parolon al ĉio; kaj Li kreis vin la unuan fojon, kaj al Li vi estas redonataj.

Kaj vi ne povis kaŝi vin, por ke via aŭdo kaj via vido kaj viaj haŭtoj ne atestu kontraŭ vi; sed vi supozis, ke Dio ne scias multon el tio, kion vi faras.

Kaj tiu supozo via, kiun vi supozis pri via Sinjoro, ruinigis vin, kaj vi fariĝis el la perdantoj."

Tiam se ili estas paciencaj, la Fajro estas restejo por ili; kaj se ili serĉas plaĉi, ili ne estas el tiuj, al kiuj estos permesite plaĉi.

Kaj Ni nomumis por ili kunulojn, kiuj belaŝajnigis al ili tion, kio estas antaŭ ili kaj malantaŭ ili; kaj la vorto praviĝis kontraŭ ili inter nacioj de la spektroj kaj la homaro, kiuj pasis antaŭ ili. Vere, ili estis perdantoj.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Ne aŭskultu ĉi tiun Recitadon kaj faru bruon en ĝi, por ke eble vi venku."

Kaj Ni certe gustigos al tiuj, kiuj kaŝas, severan punon, kaj Ni certe rekompencas ilin la plej malbonan de tio, kion ili kutimis fari.

Tio estas la rekompenco de la malamikoj de Dio: la Fajro. En ĝi estas por ili la restejo de eterneco, rekompenco pro tio, ke ili kutimis nei Niajn signojn.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Nia Sinjoro! Montru al ni tiujn, kiuj erarvenigis nin el la spektroj kaj la homaro; ni metos ilin sub niajn piedojn, por ke ili estu el la plej malsuperaj."

Vere, tiuj kiuj diras: "Nia Sinjoro estas Dio," kaj poste iras rekte, la anĝeloj malsupreniras sur ilin: "Ne timu, nek malĝoju, kaj ricevu la bonan sciigon pri la Ĝardeno, kiu estis promesita al vi.

Ni estas viaj protektantoj en la vivo de ĉi tiu mondo kaj en la Postvivo; kaj en ĝi por vi estas kion ajn viaj animoj deziras, kaj en ĝi por vi estas kion ajn vi vokas,

gastamo de Pardona, Kompatema."

Kaj kiu estas pli bona en parolo ol tiu, kiu vokas al Dio kaj faras bonon kaj diras: "Vere, mi estas el la Dediĉitoj"?

Kaj ne estas egalaj la bona ago kaj la malbona ago. Repuŝu per tio, kio estas pli bona; tiam jen! tiu, inter kiu kaj vi estis malamikeco, fariĝos kvazaŭ li estus intima amiko.

Kaj neniu ricevas ĝin krom tiuj, kiuj estas paciencaj, kaj neniu ricevas ĝin krom la posedanto de granda fortuno.

Kaj se instigo de la diablo instigas vin, rifuĝu ĉe Dio; vere, Li estas la Aŭdanta, la Scianta.

Kaj el Liaj signoj estas la nokto kaj la tago, kaj la suno kaj la luno. Ne prosternu vin antaŭ la suno nek antaŭ la luno, sed prosternu vin antaŭ Dio, Kiu kreis ilin, se Lin vi adoras.

Sed se ili estas fieraj, tiam tiuj, kiuj estas ĉe via Sinjoro, gloras Lin nokte kaj tage, kaj ili ne laciĝas.

Kaj el Liaj signoj estas, ke vi vidas la teron humila; sed kiam Ni sendas malsupren akvon sur ĝin, ĝi moviĝas kaj kreskas. Vere, Tiu Kiu vivigas ĝin estas la Viviganto de la mortintoj; vere, Li estas super ĉio Potenca.

Vere, tiuj kiuj distordas Niajn signojn ne estas kaŝitaj de Ni. Ĉu do tiu, kiu estas ĵetata en la Fajron, estas pli bona, aŭ tiu, kiu venas sekura en la Tago de la Revivigo? Faru kion vi volas; vere, Li estas Vidanta tion, kion vi faras.

Vere, tiuj kiuj kaŝas la Rememorigon, kiam ĝi venas al ili — kaj vere, ĝi estas potenca Libro,

malvero ne venas al ĝi de antaŭe nek de malantaŭe, sendado de Saĝa, Laŭdinda.

Nenio estas dirata al vi krom tio, kio estis dirata al la senditoj antaŭ vi. Vere, via Sinjoro estas la posedanto de pardono kaj la posedanto de dolora venĝo.

Kaj se Ni farus ĝin Recitadon en fremda lingvo, ili dirus: "Kial ĝiaj signoj ne estas eksplikitaj? Kio! Fremda kaj araba?" Diru: "Ĝi estas, por tiuj kiuj kredas, gvidado kaj sanigado." Kaj tiuj, kiuj ne kredas, en iliaj oreloj estas surdeco, kaj ĝi estas sur ili blindeco. Tiuj estas vokataj de fora loko.

Kaj vere, Ni donis al Moseo la Libron, kaj estis disputo pri ĝi. Kaj se ne estus vorto, kiu antaŭis de via Sinjoro, estus decidite inter ili. Kaj vere, ili estas en malkvietiga dubo pri ĝi.

Kiu ajn faras bonon, tio estas por lia propra animo; kaj kiu ajn faras malbonon, tio estas kontraŭ ĝi. Kaj via Sinjoro ne estas maljusta al la servantoj.

Al Li estas referata la scio pri la Horo. Kaj neniu frukto eliras el sia ŝelo, kaj neniu ino portas aŭ naskas, krom kun Lia scio. Kaj en la Tago, kiam Li vokas al ili: "Kie estas Miaj asociitoj?" ili diras: "Ni proklamas al Vi, ne estas atestanto inter ni."

Kaj perdis sin de ili tio, kion ili kutimis alvoki antaŭe, kaj ili perceptas, ke ne estas por ili rifuĝo.

La homo ne laciĝas voki bonon; sed se malbono tuŝas lin, li estas malespera, senespera.

Kaj se Ni gustigas al li kompaton de Ni post afliktado, kiu tuŝis lin, li certe diros: "Ĉi tio estas mia, kaj mi ne opinias, ke la Horo venos. Kaj se mi estas redonata al mia Sinjoro, vere por mi ĉe Li estas la plej bona." Tiam Ni certe sciigos tiujn, kiuj kaŝis, pri tio, kion ili faris, kaj Ni certe gustigos al ili severan punon.

Kaj kiam Ni favoras homon, li forturnas sin kaj flanken retiras sin. Kaj kiam malbono tuŝas lin, tiam li estas plena de vasta petego.

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se ĝi estas de Dio kaj vi kaŝas ĝin, kiu estas pli erara ol tiu, kiu estas en fora skismo?"

Ni montros al ili Niajn signojn en la horizontoj kaj en iliaj propraj memoj, ĝis fariĝas evidenta al ili, ke ĝi estas la Vero. Ĉu ne sufiĉas pri via Sinjoro, ke Li estas super ĉio Atestanto?

Jen! Vere, ili dubas pri la renkontiĝo kun sia Sinjoro. Jen! Vere, Li ĉirkaŭas ĉion.

Commentary

Komentoj pri Surao 41 — Fusilat (La Eksplikitaj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La dua Ĥa-Mim surao. La titolo signifas “klare eksplikitaj” — la versikloj estas detaligitaj. La surao priskribas la kreadon de la ĉieloj kaj la tero en du kaj kvar tagoj (vv.9–12), kaj enhavas unu el la plej fortaj deklaroj pri la universala atestado de la kreado.

Radik-Analizo

v.11: دخان — fumo

“Poste Li turnis Sin al la ĉielo dum ĝi estis دُخَان (dukhān, fumo).” La radiko د-خ-ن: fumi, esti nebuleca. La pra-stato de la kosmo estas fumo — kosma nebulo antaŭ la formiĝo de steloj. Rimarkeble scienca priskribo.

v.33: ومن أحسن قولا ممن دعا إلى الله — kiu estas pli bela en parolo?

“Kiu estas pli bela en parolo ol tiu kiu alvokas al Dio, faras virtajn agojn, kaj diras: mi estas el la Dediĉitoj?” La triopo: alvoki al Dio + agi virte + identigi sin kiel Dediĉito formas la modelon de la kredanto.

v.53: سنريهم آياتنا في الآفاق وفي أنفسهم

“Ni montros al ili Niajn signojn sur la horizontoj kaj en ili mem.” La signoj estas kaj eksteraj (la kosmo) kaj internaj (la animo). La dualismo de la Dia revelacio: naturo kaj konscienco ambaŭ atestas.

Integraj Ligiloj

v.11 dukhān (fumo) ↔ 44:10 la fumo-surao: la kosma fumo en 41 estas pri la kreado; en 44 ĝi estas pri la juĝo — la fumo ĉirkaŭas ambaŭ ekstremaĵojn
v.53 la signoj en la horizonto kaj en la animo ↔ 55:1–4: la ekstera kreado kaj la interna esprimo — la du atestoj

Aŝ-Ŝura La Konsultiĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

Ajn, Sin, Qaf.

Tiel revelacias al vi kaj al tiuj antaŭ vi Dio, la Potenca, la Saĝa.

Al Li apartenas ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero; kaj Li estas la Plej Alta, la Grandioza.

La ĉieloj preskaŭ fendiĝas de supre; kaj la anĝeloj gloras la laŭdon de sia Sinjoro kaj petas pardonon por tiuj sur la tero. Jen! Vere, Dio, Li estas la Pardonema, la Kompatema.

Kaj tiuj, kiuj prenas protektantojn krom Li, Dio estas Gardanto super ili; kaj vi ne estas super ili disponanto.

Kaj tiel Ni revelaciis al vi Recitadon en la araba, por ke vi avertu la Patrinurbon kaj tiujn ĉirkaŭ ĝi, kaj avertu pri la Tago de la Kolektiĝo, pri kiu ne estas dubo: parto en la Ĝardeno kaj parto en la Brulego.

Kaj se Dio volus, Li povus fari ilin unu nacio; sed Li enkondukas kiun Li volas en Sian kompaton. Kaj la maljustuloj ne havas protektanton nek helpanton.

Aŭ ĉu ili prenis protektantojn krom Li? Sed Dio, Li estas la Protektanto; kaj Li vivigas la mortintojn; kaj Li estas super ĉio Potenca.

Kaj pri kio ajn vi malakordiĝas, ĝia juĝo estas ĉe Dio. Tio estas Dio, mia Sinjoro; je Li mi fidas kaj al Li mi turnas min.

La Kreinto de la ĉieloj kaj la tero; Li faris por vi el viaj propraj memoj parojn, kaj el la brutoj parojn; Li multigas vin per tio. Nenio estas kiel Li; kaj Li estas la Aŭdanta, la Vidanta.

Al Li apartenas la ŝlosiloj de la ĉieloj kaj la tero. Li etendas la provizaĵon por kiu Li volas kaj malvastigas ĝin. Vere, Li estas pri ĉio Scianta.

Li ordonis por vi el la religio tion, kion Li impostis sur Noaon, kaj tion, kion Ni revelaciis al vi, kaj tion, kion Ni impostis sur Abrahamon kaj Moseon kaj Jesuon: "Starigu la religion kaj ne dividiĝu en ĝi." Peza por tiuj, kiuj asocias, estas tio, al kio vi vokas ilin. Dio elektas al Si kiun Li volas kaj gvidas al Si tiun, kiu turnas sin en pento.

Kaj ili ne dividiĝis krom post kiam scio venis al ili, pro envio inter si. Kaj se ne estus vorto kiu antaŭis de via Sinjoro al difinita tempo, estus decidite inter ili. Kaj vere, tiuj kiuj ricevis la Libron post ili estas en malkvietiga dubo pri ĝi.

Al tio do voku, kaj iru rekte kiel vi estas ordonita, kaj ne sekvu iliajn dezirojn; kaj diru: "Mi kredas je kiu ajn Libro, kiun Dio sendis malsupren. Kaj estas ordonite al mi esti justa inter vi. Dio estas nia Sinjoro kaj via Sinjoro; por ni niaj agoj kaj por vi viaj agoj. Ne estas argumento inter ni kaj vi. Dio kolektos nin kune, kaj al Li estas la vojaĝo."

Kaj tiuj, kiuj argumentas pri Dio post kiam Li estis respondita, ilia argumento estas vana antaŭ sia Sinjoro; kaj sur ili estas kolero, kaj por ili estas severa puno.

Dio estas Tiu, Kiu sendis malsupren la Libron laŭ vero kaj la Pesilon. Kaj kio sciigos vin? Eble la Horo estas proksima.

Tiuj, kiuj ne kredas je ĝi, serĉas rapidigi ĝin; kaj tiuj, kiuj kredas, estas timoplenaj pri ĝi kaj scias, ke ĝi estas la vero. Jen! Vere, tiuj kiuj disputas pri la Horo estas en fora eraro.

Dio estas Milda al Siaj servantoj; Li provizas por kiu Li volas; kaj Li estas la Forta, la Potenca.

Kiu ajn deziras la rikolton de la Postvivo, Ni pliigas por li lian rikolton; kaj kiu ajn deziras la rikolton de ĉi tiu mondo, Ni donas al li el ĝi, sed en la Postvivo li ne havas parton.

Aŭ ĉu ili havas asociitojn, kiuj ordonis por ili el la religio tion, kion Dio ne permesis? Kaj se ne estus la decida vorto, estus juĝite inter ili. Kaj vere, la maljustuloj, por ili estas dolora puno.

Vi vidas la maljustulojn timoplenajn pri tio, kion ili gajnis, kaj ĝi trafos ilin. Kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, estas en la herbejoj de la Ĝardenoj; ili havos kion ajn ili volas ĉe sia Sinjoro. Tio estas la granda boneco.

Tio estas pri kio Dio donas bonan sciigon al Siaj servantoj, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn. Diru: "Mi petas de vi nenian salajron por ĝi, krom amon inter parencoj." Kaj kiu ajn gajnas bonan agon, Ni aldonas al li bonon pri ĝi. Vere, Dio estas Pardonema, Dankema.

Aŭ ĉu ili diras: "Li elpensis mensogon kontraŭ Dio"? Tiam se Dio volus, Li povus sigeli vian koron. Kaj Dio forviŝas malveron kaj starigas veron per Siaj vortoj. Vere, Li estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Kaj Li estas Tiu, Kiu akceptas penton de Siaj servantoj kaj pardonas la malbonajn agojn, kaj Li scias kion vi faras.

Kaj Li respondas al tiuj, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, kaj pliigas al ili el Sia boneco. Kaj tiuj, kiuj kaŝas, por ili estas severa puno.

Kaj se Dio etendus la provizaĵon por Siaj servantoj, ili farus korupton sur la tero; sed Li sendas malsupren laŭmezure kiel Li volas. Vere, Li estas pri Siaj servantoj Konscia, Vidanta.

Kaj Li estas Tiu, Kiu sendas malsupren la pluvon post kiam ili malesperas, kaj disvastigas Sian kompaton. Kaj Li estas la Protektanto, la Laŭdinda.

Kaj el Liaj signoj estas la kreado de la ĉieloj kaj la tero kaj la kreitaĵoj, kiujn Li dissemis en ili ambaŭ. Kaj Li kapablas kolekti ilin kiam Li volas.

Kaj kia ajn afliktado trafas vin, ĝi estas pro tio, kion viaj manoj gajnis; kaj Li pardonas multon.

Kaj vi ne povas frustrigi Lin sur la tero; kaj vi ne havas, krom Dio, protektanton nek helpanton.

Kaj el Liaj signoj estas la ŝipoj en la maro kiel signeloj.

Se Li volus, Li povus kvietigi la venton, kaj ili restus senmovaj sur ĝia surfaco. Vere, en tio estas signoj por ĉiu pacienca, dankema.

Aŭ Li povus detrui ilin pro tio, kion ili gajnis; kaj Li pardonas multon.

Kaj tiuj, kiuj disputas pri Niaj signoj, sciu ke ili ne havas rifuĝon.

Kaj kio ajn estis donita al vi, ĝi estas nur la ĝuado de la vivo de ĉi tiu mondo; kaj tio, kio estas ĉe Dio, estas pli bona kaj pli daŭra por tiuj, kiuj kredas kaj fidas je sia Sinjoro,

kaj tiuj, kiuj evitas la grandajn pekojn kaj indecaĵojn kaj, kiam ili estas koleraj, ili pardonas,

kaj tiuj, kiuj respondas al sia Sinjoro kaj starigas la preĝon, kaj kies afero estas per konsultiĝo inter ili, kaj kiuj elspezas el tio, kion Ni provizis al ili,

kaj tiuj, kiuj, kiam subpremado frapas ilin, defendas sin.

Kaj la rekompenco de malbono estas malbono simila; sed kiu ajn pardonas kaj plibonigas, lia rekompenco estas ĉe Dio. Vere, Li ne amas la maljustulojn.

Kaj kiu ajn defendas sin post kiam li estis maljuste traktita, tiuj, ne estas vojo kontraŭ ili.

La vojo estas nur kontraŭ tiuj, kiuj maljustas la homojn kaj faras korupton sur la tero sen rajto. Tiuj, por ili estas dolora puno.

Kaj kiu ajn estas pacienca kaj pardonas, vere tio estas el la ferma decido de aferoj.

Kaj kiun ajn Dio erarveenigas, li ne havas protektanton post Li. Kaj vi vidos la maljustulojn, kiam ili vidas la punon, dirantaj: "Ĉu estas ia vojo de reveno?"

Kaj vi vidos ilin elmontrataj al ĝi, humilitaj en humiliĝo, rigardantaj per kaŝema rigardo. Kaj tiuj, kiuj kredas, diros: "Vere, la perdantoj estas tiuj, kiuj perdis siajn proprajn animojn kaj siajn familiojn en la Tago de la Revivigo." Jen! Vere, la maljustuloj estas en daŭra puno.

Kaj ili ne havos protektantojn por helpi ilin krom Dio. Kaj kiun ajn Dio erarveenigas, por li ne estas vojo.

Respondu al via Sinjoro antaŭ ol venos de Dio Tago, kiu ne povas esti repuŝita. Ne estas rifuĝo por vi en tiu Tago, kaj ne estas por vi neo.

Sed se ili forturnas sin, Ni ne sendis vin kiel gardanto super ili; sur vi estas nenio krom la transdono. Kaj vere, kiam Ni gustigas al homo kompaton de Ni, li ĝojas pri ĝi; kaj se malbono trafas ilin pro tio, kion iliaj manoj antaŭsendis, tiam vere la homo estas maldankema.

Al Dio apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero. Li kreas kion Li volas. Li donas al kiu Li volas filinojn, kaj Li donas al kiu Li volas filojn,

aŭ Li kunigas ilin, filojn kaj filinojn; kaj Li faras kiun Li volas senfrukta. Vere, Li estas Scianta, Potenca.

Kaj ne estas por iu ajn mortemulo, ke Dio parolu al li krom per revelacio, aŭ de malantaŭ vualo, aŭ ke Li sendas senditon, kiu revelacias laŭ Lia permeso kion Li volas. Vere, Li estas Plej Alta, Saĝa.

Kaj tiel Ni revelaciis al vi Spiriton de Nia ordono. Vi ne sciis kio la Libro estis, nek kio la kredo. Sed Ni faris ĝin lumo, per kiu Ni gvidas kiun Ni volas el Niaj servantoj. Kaj vere, vi gvidas al rekta vojo,

la vojo de Dio, al Kiu apartenas ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero. Jen! Vere, al Dio ĉiuj aferoj revenas.

Commentary

Komentoj pri Surao 42 — Aŝ-Ŝura (La Konsultiĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La tria Ĥa-Mim surao. La titolo venas de v.38: “ilia afero estas konsultiĝo inter ili” — la ŝura-principo. La surao priskribas la tri manierojn kiel Dio komunikas kun la homo (v.51): inspiracio, post kurteno, aŭ per sendito.

Radik-Analizo

v.11: ليس كمثله شيء — nenio estas kiel Lia similaĵo

La plej konciza deklaro de Dia transcendeco. La radiko م-ث-ل (m-th-l): simili, esti komparebla. Dio estas trans ĉia komparo — eĉ la vorto “similaĵo” estas neita. Konektas al 112:4 (neniu estas Lia egalo).

v.38: شورى — konsultiĝo

شورى — radiko ش-و-ر: konsultiĝi, montri, ekzameni. La konsultiĝo estas ne nur politika metodo sed Dia principo: la komunumo decidadas kune. La sama principo aperas en 3:159.

v.51: La tri manierojn de Dia komunikado

Inspiracio (وحي), post kurteno (من وراء حجاب), per sendito (يرسل رسولا). La revelacio havas gradojn — ne ĉiu profeto ricevas en la sama maniero. La kurteno (حجاب, radiko ح-ج-ب: bari) kovras sed ne silentas — Dio parolas eĉ post la kovro.

Integraj Ligiloj

v.11 “nenio estas kiel Li” ↔ 112:1–4: la transcendeco de Dio en La Konsultiĝo kaj en La Sincereco — la sama teologio
v.51 la tri vojoj de revelacio ↔ 53:1–18 la viziono de la Profeto: An-Naĝm priskribas la rektan vizion; Aŝ-Ŝura sistematigas la komunikmanierojn

Az-Zuĥruf La Ornamaĵoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

Je la klara Libro!

Vere, Ni faris ĝin Recitado en la araba, por ke eble vi komprenu.

Kaj vere, ĝi estas en la Patrino de la Libro ĉe Ni, alteca, saĝa.

Ĉu do Ni deturnu la Rememorigon de vi, ĉar vi estas prodiga popolo?

Kaj kiom da profetoj Ni sendis inter la antikvulojn!

Kaj ne venis al ili profeto, kiun ili ne mokis.

Do Ni detruis pli potencajn ol ili en lerteco, kaj la ekzemplo de la antikvuloj pasis.

Kaj se vi demandus ilin: "Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron?" ili certe dirus: "La Potenca, la Scianta kreis ilin,"

Kiu faris la teron lulilo por vi kaj starigis por vi en ĝi vojojn, por ke eble vi estu gvidataj,

kaj Kiu sendas malsupren akvon el la ĉielo laŭmezure, kaj Ni revivigas per ĝi mortintan teron. Tiel vi estos elportitaj.

Kaj Kiu kreis ĉiujn parojn, kaj faris por vi el la ŝipoj kaj la brutoj tion, sur kio vi rajdas,

por ke vi sidu firme sur iliaj dorsoj, poste memoru la favoron de via Sinjoro kiam vi sidas firme sur ili, kaj diru: "Gloro al Tiu, Kiu submetis ĉi tion al ni, kaj ni ne kapablis tion.

Kaj vere, al nia Sinjoro ni revenas."

Kaj ili asignas al Li el Liaj servantoj parton! Vere, la homo estas evidenta maldankemulo.

Aŭ ĉu Li prenis filinojn el tio, kion Li kreis, kaj elektis filojn por vi?

Kaj kiam unu el ili ricevas la sciigon pri tio, kion li kreas kiel simolon por la Tutkompatema, lia vizaĝo malheligas, kaj li estas sufokita.

Ĉu do tiu, kiu estas edukita en ornamaĵoj kaj en disputo ne estas klara?

Kaj ili faras la anĝelojn, kiuj estas la servantoj de la Tutkompatema, virinaj. Ĉu ili ĉeestis ilian kreadon? Ilia atesto estos registrita, kaj ili estos demandataj.

Kaj ili diras: "Se la Tutkompatema volus, ni ne estus adorintaj ilin." Ili ne havas scion pri tio; ili nur konjektas.

Aŭ ĉu Ni donis al ili libron antaŭ ĉi tio, do ili tenas sin al ĝi?

Ne, ili diras: "Vere, ni trovis niajn patrojn sur vojo, kaj vere, ni estas gvidataj laŭ iliaj paŝoj."

Kaj same, Ni ne sendis antaŭ vi avertanton al urbo, sed la riĉuloj de ĝi diris: "Vere, ni trovis niajn patrojn sur vojo, kaj vere, ni estas sekvantoj de iliaj paŝoj."

Li diris: "Kio! Eĉ se mi alportas al vi pli bonan gvidadon ol kion vi trovis viajn patrojn sur?" Ili diris: "Vere, ni estas tiuj, kiuj kaŝas tion, per kio vi estis senditaj."

Do Ni ekzekutis venĝon sur ili. Do vidu kia estis la fino de tiuj, kiuj neis.

Kaj kiam Abraham diris al sia patro kaj sia popolo: "Vere, mi estas libera de tio, kion vi adoras,

krom Tiu, Kiu kreis min; vere, Li gvidos min."

Kaj li faris ĝin vorto restanta inter lia idaro, por ke eble ili revenu.

Ne, mi donis al ĉi tiuj kaj iliaj patroj ĝuadon, ĝis venis al ili la vero kaj klara sendito.

Kaj kiam la vero venis al ili, ili diris: "Ĉi tio estas sorĉo, kaj vere ni estas tiuj, kiuj kaŝas ĝin."

Kaj ili diris: "Kial ĉi tiu Recitado ne estis sendita malsupren sur iun grandan viron de la du urboj?"

Ĉu ili distribuas la kompaton de via Sinjoro? Ni estas Tiuj, Kiuj distribuas inter ili ilian vivtenon en la vivo de ĉi tiu mondo, kaj Ni altigas kelkajn el ili super aliajn laŭ gradoj, por ke kelkaj el ili prenu aliajn en servon. Kaj la kompato de via Sinjoro estas pli bona ol tio, kion ili amasas.

Kaj se ne estus ke la homoj fariĝus unu komunumo, Ni farus por tiuj, kiuj kaŝas la Tutkompateman, arĝentajn tegmentojn por iliaj domoj, kaj ŝtuparojn sur kiuj ili supreniras,

kaj por iliaj domoj pordojn, kaj kusenojn sur kiuj ili kuŝas,

kaj ornamaĵojn. Kaj ĉio tio estas nur la ĝuado de la vivo de ĉi tiu mondo; kaj la Postvivo ĉe via Sinjoro estas por la piaj.

Kaj kiu ajn estas blinda al la rememoro de la Tutkompatema, Ni asignas al li diablon, kaj li estas lia kunulo.

Kaj vere, ili deturnas ilin de la vojo, kaj ili opinias ke ili estas gvidataj,

ĝis kiam li venas al Ni, li diras: "Ho se inter mi kaj vi estus la distanco de la du Orientoj!" Malbona estas la kunulo!

Kaj ne profitos al vi ĉi tiun Tagon, ĉar vi maljustis, ke vi estas partneroj en la puno.

Ĉu vi do povas igi la surdan aŭdi, aŭ gvidi la blindulon kaj tiun, kiu estas en evidenta eraro?

Kaj se Ni forkondukas vin, vere Ni ekzekutos venĝon sur ili,

aŭ Ni montros al vi tion, kion Ni promesas al ili; vere, Ni havas potencon super ili.

Do tenu vin firme al tio, kio estis revelaciita al vi; vere, vi estas sur rekta vojo.

Kaj vere, ĝi estas Rememorigo por vi kaj por via popolo, kaj vi estos demandataj.

Kaj demandu tiujn el Niaj senditoj, kiujn Ni sendis antaŭ vi: "Ĉu Ni nomumis, krom la Tutkompatema, diojn por esti adorataj?"

Kaj vere, Ni sendis Moseon kun Niaj signoj al Faraono kaj liaj ĉefoj, kaj li diris: "Vere, mi estas la Sendito de la Sinjoro de la mondoj."

Sed kiam li venis al ili kun Niaj signoj, jen! ili ridis pri ili.

Kaj Ni montris al ili ĉiun signon, sed ĝi estis pli granda ol ĝia fratino; kaj Ni kaptis ilin per la puno, por ke eble ili revenu.

Kaj ili diris: "Ho sorĉisto! Voku vian Sinjoron por ni laŭ la interligo, kiun Li faris kun vi; vere, ni estos gvidataj."

Sed kiam Ni forigis de ili la punon, jen! ili rompis sian vorton.

Kaj Faraono proklamis inter sia popolo: "Ho mia popolo! Ĉu ne la regado de Egipto estas mia, kaj ĉi tiuj riveroj fluantaj sub mi? Ĉu vi do ne vidos?

Aŭ ĉu mi ne estas pli bona ol ĉi tiu, kiu estas malestiminda kaj apenaŭ povas esprimi sin?

Kial do ne estas ĵetitaj sur lin braceloj de oro, aŭ kial ne venas la anĝeloj akompanante lin?"

Do li malpezigis sian popolon, kaj ili obeis lin. Vere, ili estis malpia popolo.

Tiam kiam ili kolerigis Nin, Ni ekzekutis venĝon sur ili kaj dronis ilin ĉiujn.

Kaj Ni faris ilin precedencon kaj ekzemplon por la posteuloj.

Kaj kiam la filo de Maria estas citata kiel ekzemplo, jen! via popolo ekkriis,

kaj ili diras: "Ĉu niaj dioj estas pli bonaj, aŭ ĉu li?" Ili citas lin al vi nur por disputo. Ne, ili estas disputema popolo.

Li estis nenio krom servanto, al kiu Ni donis favoron, kaj Ni faris lin ekzemplo por la Filoj de Izraelo.

Kaj se Ni volus, Ni povus starigi inter vi anĝelojn kiel anstataŭantojn sur la tero.

Kaj vere, li estas scio pri la Horo; do ne dubu pri ĝi kaj sekvu Min. Ĉi tio estas rekta vojo.

Kaj ne lasu la diablon deturni vin; vere, li estas al vi evidenta malamiko.

Kaj kiam Jesuo venis kun klaraj pruvoj, li diris: "Mi venis al vi kun la Saĝo, kaj por klarigi al vi iom el tio, pri kio vi malakordiĝas. Do timu Dion kaj obeu min.

Vere, Dio, Li estas mia Sinjoro kaj via Sinjoro; do adoru Lin. Ĉi tio estas rekta vojo."

Sed la frakcioj malakordiĝis inter si. Do ve al tiuj, kiuj maljustis, de la puno de dolora Tago.

Ĉu ili atendas ion krom la Horon, ke ĝi venu sur ilin subite dum ili ne perceptas?

Amikoj en tiu Tago estos malamikoj unu al alia, krom la piaj.

"Ho Miaj servantoj! Neniu timo estos sur vi ĉi tiun Tagon, nek vi malĝojos,

vi kiuj kredis je Niaj signoj kaj estis sindonaj.

Eniru la Ĝardenon, vi kaj viaj paruloj, gajigitaj."

Estos pasigitaj inter ili pletoj de oro kaj pokaloj, kaj en ĝi estas kion ajn animoj deziras kaj okuloj ĝojas; kaj en ĝi vi restos.

"Kaj tio estas la Ĝardeno, kiun vi ricevas heredi pro tio, kion vi kutimis fari.

En ĝi por vi estas abunda frukto, el kiu vi manĝas."

Vere, la kulpuloj estas en la puno de la Infero, por resti.

Ĝi ne estos malpezigita por ili, kaj en ĝi ili estas en malespero.

Kaj Ni ne maljustis ilin, sed ili estis la maljustuloj.

Kaj ili krias: "Ho Maliko! Lasu vian Sinjoron fini nin!" Li diras: "Vere, vi restos."

Vere, Ni alportis al vi la veron, sed plimulto el vi aversias la veron.

Aŭ ĉu ili intrigis aferon? Tiam vere, Ni intrigas.

Aŭ ĉu ili supozas, ke Ni ne aŭdas ilian sekreton kaj ilian konferencon? Jes, kaj Niaj senditoj estas kun ili, registrantaj.

Diru: "Se la Tutkompatema havus filon, mi estus la unua el la adorantoj."

Gloro al la Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero, Sinjoro de la Trono, super tio, kion ili atribuas!

Do lasu ilin plonĝi kaj ludi ĝis ili renkontos sian Tagon, kiu estas promesita al ili.

Kaj Li estas Tiu, Kiu estas Dio en la ĉielo kaj Dio sur la tero; kaj Li estas la Saĝa, la Scianta.

Kaj benita estas Tiu, al Kiu apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero kaj kio estas inter ili; kaj ĉe Li estas la scio pri la Horo, kaj al Li vi estos redonataj.

Kaj tiuj, kiujn ili vokas krom Li, ne posedas la potencon de perado, krom tiu, kiu atestas la veron kaj ili scias.

Kaj se vi demandus ilin, kiu kreis ilin, ili certe dirus: "Dio." Kiel do ili estas deturnataj?

Kaj lia diro: "Ho mia Sinjoro! Vere, ĉi tiuj estas popolo, kiu ne kredas."

Do turnu vin for de ili kaj diru: "Paco!" Ili baldaŭ scios.

Commentary

Komentoj pri Surao 43 — Az-Zuĥruf (La Ornamaĵoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La kvara Ĥa-Mim surao. Temas pri la vaneco de mondumaj ornamaĵoj (zuĥruf) — la oraj ornamaĵoj estas provizora beno, ne signo de dia favoro. Enhavas gravan diskuton pri Jesuo (vv.57–67): li estas servanto de Dio kaj modelo, ne dieco.

Radik-Analizo

v.3: جعلناه قرآنا عربيا — Ni faris ĝin araba Recitado

La radiko ع-ر-ب (ʿ-r-b): esti klara, esprimi klare. “Araba” signifas ne nur la lingvon sed la klarecon — la Recitado estas klare esprimita por ke vi komprenu.

v.35: زخرف — ornamo/ornamaĵo

زُخْرُف — radiko ز-خ-ر-ف: ornami. “Ĉio ĉi estas nenio krom la ĝuaĵo de la monda vivo.” La oraj ornamaĵoj estas provizora ornamo — la vera riĉeco estas pieco (تقوى). La surao mem portas ĉi tiun vorton kiel titolon — memkritiko de la ornamo.

v.61: علم للساعة — scio pri la Horo

Jesuo estas “scio pri la Horo” — lia reveno signos la finon. La radiko ع-ل-م en ĉi tiu kunteksto faras Jesuon ne objekto de adorado sed signo de eskatologio.

Integraj Ligiloj

v.61 Jesuo kiel signo de la Horo ↔ 19:33 la morto kaj revivigo de Jesuo: la eskatologia rolo de Jesuo estas konsekvenca tra la Recitado
v.35 زخرف (ornamo) ↔ 57:20 “la monda vivo estas ludo kaj distrado”: la vana ornamo kontraŭ la vera valoro

Ad-Duĥan La Fumo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

Je la klara Libro!

Vere, Ni sendis ĝin malsupren en benita nokto; vere, Ni ĉiam estis avertantaj.

En ĝi ĉiu saĝa ordono estas distingita,

ordono de Ni; vere, Ni ĉiam estis sendantaj,

kompato de via Sinjoro; vere, Li estas la Aŭdanta, la Scianta,

Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kaj kio estas inter ili, se vi estus certaj.

Ne estas dio krom Li; Li donas vivon kaj kaŭzas morton — via Sinjoro kaj la Sinjoro de viaj patroj de antaŭe.

Ne, sed ili estas en dubo, ludantaj.

Do observu la Tagon, kiam la ĉielo alportos evidentan fumon,

kovranta la homojn: "Ĉi tio estas dolora puno.

Nia Sinjoro! Forigu de ni la punon; vere, ni estas kredantoj."

Kiel la Rememorigo utilos al ili, kiam klara Sendito jam venis al ili,

poste ili turnis sin for de li kaj diris: "Unu instruita, unu freneza!"

Vere, Ni forigos la punon iomete; vere, vi revenos.

En la Tago, kiam Ni kaptos per la plej potenca kapto, vere, Ni ekzekutos venĝon.

Kaj vere, Ni provis antaŭ ili la popolon de Faraono, kaj venis al ili nobla sendito:

"Transdonu al mi la servantojn de Dio; vere, mi estas al vi fidela sendito.

Kaj ne altigu vin kontraŭ Dio; vere, mi venas al vi kun klara aŭtoritato.

Kaj vere, mi rifuĝas ĉe mia Sinjoro kaj via Sinjoro, por ke vi ne ŝtonu min.

Kaj se vi ne kredas min, do retiriĝu de mi."

Tiam li vokis al sia Sinjoro: "Ĉi tiuj estas kulpa popolo."

"Do ekiru kun Miaj servantoj nokte; vere, vi estos persekutataj.

Kaj lasu la maron dividita; vere, ili estas armeo dronigota."

Kiom da ĝardenoj kaj fontoj ili postlasis,

kaj semitajn kampojn kaj noblajn loĝejojn,

kaj komforton, en kiu ili ĝojis!

Tiel estis; kaj Ni testamentis ilin al alia popolo.

Kaj la ĉielo kaj la tero ne ploris pro ili, nek ili estis prokrastitaj.

Kaj vere, Ni savis la Filojn de Izraelo de la humiliga puno,

de Faraono; vere, li estis aroganta, el la prodiguloj.

Kaj vere, Ni elektis ilin science super la mondoj,

kaj Ni donis al ili el la signoj tion, kio estis klara provo.

Vere, ĉi tiuj diras:

"Estas nenio krom nia unua morto, kaj ni ne estos revivigitaj.

Revengu niajn patrojn, se vi estas veremaj."

Ĉu ili estas pli bonaj, aŭ la popolo de Tuba kaj tiuj antaŭ ili? Ni detruis ilin; vere, ili estis kulpaj.

Kaj Ni ne kreis la ĉielojn kaj la teron kaj kio estas inter ili en ludo.

Ni ne kreis ilin krom laŭ vero, sed plimulto el ili ne scias.

Vere, la Tago de la Decido estas la difinita tempo de ili ĉiuj,

la Tago, kiam neniu amiko helpos amikon, nek ili estos helpataj,

krom tiu, al kiu Dio kompatas. Vere, Li estas la Potenca, la Kompatema.

Vere, la arbo de Zakumo

estas la nutraĵo de la pekulo;

kiel fandita kupro, ĝi bolas en la ventroj,

kiel la bolado de brulvarmega akvo.

"Kaptu lin kaj trenu lin en la mezon de la Brulego!

Poste verŝu sur lian kapon la punon de brulvarmega akvo.

Gustu! Vere, vi estas la potenca, la nobla!

Vere, ĉi tio estas tio, pri kio vi kutimis dubi."

Vere, la piaj estas en sekura loko,

meze de ĝardenoj kaj fontoj,

portante delikatan silkon kaj brokaton, vizaĝo kontraŭ vizaĝo.

Tiel estas; kaj Ni pariĝis ilin kun belaj estaĵoj, vastaj de okuloj.

Ili vokas en ĝi ĉiun frukton, sekuraj.

Ili ne gustas en ĝi morton, krom la unuan morton; kaj Li ŝirmis ilin de la puno de la Brulego,

boneco de via Sinjoro. Tio estas la supera triumfo.

Kaj vere, Ni faciligis ĝin en via lingvo, por ke eble ili memoru.

Do observu; vere, ili observas.

Commentary

Komentoj pri Surao 44 — Ad-Duĥan (La Fumo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La kvina Ĥa-Mim surao. Centrita sur la Nokto de Potenco (لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ, v.3) kaj la averto de fumo (dukhān) kiu kovros la homojn (v.10). La Faraono-epizodo (vv.17–33) montras la konsekvencojn de fiereco.

Radik-Analizo

v.3: ليلة مباركة — benita nokto

مباركة — radiko ب-ر-ك: beni. La Nokto de Potenco estas la nokto kiam la Recitado estis revelaciita. La beno ne estas arbitraĵo — ĝi estas la suprenfluo de Dia graco en specifan momenton.

v.4: فيها يفرق كل أمر حكيم

“En ĝi estas distingita ĉiu saĝa afero.” Radiko ف-ر-ق: distingi, apartigi. Sama radiko kiel Al-Furkan (la Distingilo, Surao 25). La Nokto de Potenco estas la momento kiam la vero kaj la falso estas distingitaj.

v.10: الدخان — la Fumo

La fumo kiel eskatologia signo — kovras la homojn kun “dolora puno.” Komparu kun 41:11 kie la fumo estas la pra-stato de la kosmo. La fumo aperas ĉe la komenco (la kreado) kaj ĉe la fino (la juĝo).

Integraj Ligiloj

v.3 la Benita Nokto ↔ 97:1 “la Nokto de Potenco”: du suraoj priskribas la saman eventon — la revelacio de la Recitado
v.4 ف-ر-ق ↔ 25:1 Al-Furkan: la Recitado estas la granda Distingilo inter vero kaj falso

Al-Ĝatija La Genuflekso

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

La sendado de la Libro estas de Dio, la Potenca, la Saĝa.

Vere, en la ĉieloj kaj la tero estas signoj por la kredantoj.

Kaj en via kreado, kaj la kreitaĵoj kiujn Li dissemas, estas signoj por popolo kiu estas certa.

Kaj la alterno de la nokto kaj la tago, kaj la provizaĵo kiun Dio sendas malsupren el la ĉielo per kiu Li vivigas la teron post ĝia morto, kaj la turniĝado de la ventoj — signoj por popolo kiu komprenas.

Tiuj estas la signoj de Dio; Ni recitas ilin al vi laŭ vero. Do je kiu diskurso, post Dio kaj Liaj signoj, ili kredos?

Ve al ĉiu peka mensogisto,

kiu aŭdas la signojn de Dio recitatajn al li, poste persistas en fiero kvazaŭ li ne aŭdis ilin. Do sciigu lin pri dolora puno.

Kaj kiam li scias ion el Niaj signoj, li prenas ilin kiel mokon. Tiuj, por ili estas humiliga puno.

Trans ili estas la Infero; kaj tio, kion ili gajnis, ne utilos al ili, nek tiuj, kiujn ili prenis kiel protektantojn krom Dio; kaj por ili estas tremenda puno.

Ĉi tio estas gvidado; kaj tiuj, kiuj kaŝas la signojn de sia Sinjoro, por ili estas puno de dolora kolero.

Dio estas Tiu, Kiu submetis al vi la maron, por ke la ŝipoj kuru en ĝi laŭ Lia ordono, kaj por ke vi serĉu el Lia boneco, kaj por ke eble vi danku.

Kaj Li submetis al vi ĉion, kio estas en la ĉieloj kaj ĉion, kio estas sur la tero, ĉion de Li. Vere, en tio estas signoj por popolo kiu meditas.

Diru al tiuj, kiuj kredas, pardoni tiujn, kiuj ne esperas la Tagojn de Dio, por ke Li rekompencas popolon pro tio, kion ili kutimis gajni.

Kiu ajn faras bonon, tio estas por lia propra animo, kaj kiu ajn faras malbonon, tio estas kontraŭ ĝi; poste al via Sinjoro vi estos redonataj.

Kaj vere, Ni donis al la Filoj de Izraelo la Libron kaj la juĝadon kaj la profetecon, kaj Ni provizis ilin per bonaĵoj kaj preferis ilin super la mondoj,

kaj Ni donis al ili klarajn pruvojn de la ordono. Kaj ili ne malakordiĝis krom post kiam la scio venis al ili, pro envio inter si. Vere, via Sinjoro juĝos inter ili en la Tago de la Revivigo pri tio, pri kio ili kutimis malakordi.

Poste Ni starigis vin sur vojon de la ordono, do sekvu ĝin, kaj ne sekvu la dezirojn de tiuj, kiuj ne scias.

Vere, ili ne utilos al vi kontraŭ Dio. Kaj vere, la maljustuloj estas amikoj unu de alia; kaj Dio estas la Amiko de la piaj.

Ĉi tio estas klara kompreno por la homaro, kaj gvidado kaj kompato por popolo kiu estas certa.

Aŭ ĉu tiuj, kiuj faris malbonajn agojn, supozas ke Ni faros ilin kiel tiujn, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, egalaj en sia vivo kaj sia morto? Malbona estas tio, kion ili juĝas!

Kaj Dio kreis la ĉielojn kaj la teron laŭ vero, kaj por ke ĉiu animo estu rekompencata pro tio, kion ĝi gajnis, kaj ili ne estos maljustataj.

Ĉu vi do vidis tiun, kiu prenas kiel sian dion sian propran deziron, kaj Dio erarveenigas lin science, kaj sigelas lian aŭdon kaj lian koron, kaj metas sur lian vidon kovraĵon? Kiu do gvidos lin post Dio? Ĉu vi do ne memoros?

Kaj ili diras: "Estas nenio krom nia vivo de ĉi tiu mondo; ni mortas kaj ni vivas, kaj nenio detruas nin krom la Tempo." Kaj ili ne havas scion pri tio; ili nur konjektas.

Kaj kiam Niaj signoj estas recitataj al ili kiel klaraj pruvoj, ilia argumento estas nenio krom ke ili diras: "Revengu niajn patrojn, se vi estas veremaj."

Diru: "Dio donas al vi vivon, poste mortigas vin, poste kolektos vin al la Tago de la Revivigo, pri kiu ne estas dubo; sed plimulto de la homoj ne scias."

Kaj al Dio apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero; kaj en la Tago, kiam la Horo venos, en tiu Tago la sekvantoj de malvero perdos.

Kaj vi vidos ĉiun nacion genufleksa. Ĉiu nacio estos vokata al sia libro: "Ĉi tiun Tagon vi estas rekompencataj pro tio, kion vi kutimis fari.

Ĉi tio estas Nia Libro, kiu parolas kontraŭ vi laŭ vero; vere, Ni kutimis transskribi tion, kion vi kutimis fari."

Tiam koncerne tiujn, kiuj kredis kaj faris bonajn agojn, ilia Sinjoro enkondukas ilin en Sian kompaton. Tio estas la evidenta triumfo.

Sed koncerne tiujn, kiuj kaŝis: "Ĉu Miaj signoj ne estis recitataj al vi? Sed vi estis fieraj kaj vi estis kulpa popolo."

Kaj kiam oni diris: "Vere, la promeso de Dio estas vera, kaj la Horo, ne estas dubo pri ĝi," vi diris: "Ni ne scias, kio la Horo estas; ni supozas ĝin nenio krom konjekto, kaj ni ne estas certaj."

Kaj la malbono de tio, kion ili faris, aperos al ili, kaj ĉirkaŭos ilin tio, kion ili kutimis moki.

Kaj oni diros: "Ĉi tiun Tagon Ni forgesas vin kiel vi forgesis la renkontiĝon de ĉi tiu Tago via; kaj via restejo estas la Fajro, kaj por vi ne estas helpantoj.

Tio estas ĉar vi prenis la signojn de Dio kiel mokon, kaj la vivo de ĉi tiu mondo trompis vin." Do ĉi tiun Tagon ili ne estos elkondukitaj el ĝi, nek estos permesite al ili plibonigi.

Do al Dio estu laŭdo, Sinjoro de la ĉieloj kaj Sinjoro de la tero, Sinjoro de la mondoj.

Kaj al Li apartenas la grandeco en la ĉieloj kaj la tero; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Commentary

Komentoj pri Surao 45 — Al-Ĝatija (La Genuflekso)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La sesa Ĥa-Mim surao. La genuflekso (ĝāthiya) aperas en v.28 — ĉiu komunumo genufleksas en la Tago de Juĝo. La surao emfazas la signojn en la kreado kaj avertas kontraŭ tiuj kiuj sekvas nur konjekton (الظن).

Radik-Analizo

v.13: سخر — submetigi

سَخَّرَ — radiko س-خ-ر: submeti, serviĝigi. “Li submetis por vi tion kio estas en la ĉieloj kaj tion kio estas sur la tero, ĉion de Li.” La tuta naturo estas submetita al la homo — ne por domini sed por servi. La eco de la mondo estas harmonio, ne batalo.

v.23: أفرأيت من اتخذ إلهه هواه — tiu kiu prenis kiel sian dion sian deziron

هوى — radiko ه-و-ي: deziri, dekliniĝi. La ego-adorado estas la vera politeismo — preni la propran deziron kiel dion. La ido-adorado ne estas nur de ŝtonaj bildoj sed de la propra volo.

v.24: La materialista argumento

“Ne estas krom nia monda vivo; ni mortas kaj vivas, kaj nur la tempo detruas nin.” La radiko د-ه-ر (d-h-r): tempo, epoko. La materialistoj atribuas la morton al la tempo, ne al Dio — la tempo fariĝas ilia nekonata dio.

Integraj Ligiloj

v.23 la deziro kiel dio ↔ 25:43: la sama bildo aperas en Al-Furkan — la konsekvenca averto kontraŭ ego-adorado
v.13 “submetis por vi” ↔ 55:10–12 la tero por la estaĵoj: la Dia submetigo de la naturo estas por la homo en Al-Ĝatija, por ĉiuj estaĵoj en Ar-Raḥmān

Al-Aĥqaf La Sablodunoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ha, Mim.

La sendado de la Libro estas de Dio, la Potenca, la Saĝa.

Ni ne kreis la ĉielojn kaj la teron kaj kio estas inter ili krom laŭ vero kaj difinita tempo; kaj tiuj, kiuj kaŝas, forturnas sin de tio, pri kio ili estas avertitaj.

Diru: "Ĉu vi konsideris tion, kion vi vokas krom Dio? Montru al mi, kion ili kreis el la tero, aŭ ĉu ili havas parton en la ĉieloj? Alportu al mi libron antaŭ ĉi tio, aŭ ian restaĵon de scio, se vi estas veremaj."

Kaj kiu estas pli erara ol tiu, kiu vokas, krom Dio, tiujn kiuj ne respondos al li ĝis la Tago de la Revivigo, kaj kiuj estas senatentaj pri ilia vokado?

Kaj kiam la homoj estas kolektataj, ili estos malamikoj al ili kaj neos ilian adoradon.

Kaj kiam Niaj signoj estas recitataj al ili kiel klaraj pruvoj, tiuj kiuj kaŝas diras pri la Vero, kiam ĝi venas al ili: "Ĉi tio estas evidenta sorĉo."

Aŭ ĉu ili diras: "Li elpensis ĝin"? Diru: "Se mi elpensis ĝin, do vi ne havas potencon fari ion por mi kontraŭ Dio. Li estas plej scianta pri tio, kion vi elparolas pri ĝi. Li sufiĉas kiel Atestanto inter mi kaj vi; kaj Li estas la Pardonema, la Kompatema."

Diru: "Mi ne estas novaĵo inter la senditoj, nek mi scias, kio estos farita kun mi aŭ kun vi. Mi sekvas nenion krom tio, kio estas revelaciata al mi, kaj mi estas nur klara avertanto."

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se ĝi estas de Dio, kaj vi kaŝas ĝin, kaj atestanto el la Filoj de Izraelo atestis pri la simila de ĝi kaj kredis, dum vi estas fieraj? Vere, Dio ne gvidas la popolon de maljusteco."

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras pri tiuj, kiuj kredas: "Se ĝi estus bona, ili ne estus antaŭintaj nin al ĝi." Kaj ĉar ili ne estas gvidataj per ĝi, ili diros: "Ĉi tio estas antikva mensogo."

Kaj antaŭ ĝi estis la Libro de Moseo, gvido kaj kompato; kaj ĉi tio estas Libro konfirmanta, en la araba lingvo, por averti tiujn kiuj maljustas, kaj bona sciigo por la bonfarantoj.

Vere, tiuj kiuj diras: "Nia Sinjoro estas Dio," kaj poste iras rekte, neniu timo estos sur ili, nek ili malĝojos.

Tiuj estas la kunuloj de la Ĝardeno, por resti en ĝi, rekompenco pro tio, kion ili kutimis fari.

Kaj Ni ordonis al la homo bonecon al liaj gepatroj. Lia patrino portis lin en penado kaj naskis lin en penado, kaj lia portado kaj lia demamigo estas tridek monatoj. Ĝis kiam li atingas sian plenan forton kaj atingas kvardek jarojn, li diras: "Mia Sinjoro! Inspiru min danki por Via favoro, per kiu Vi favoris min kaj miajn gepatrojn, kaj ke mi faru bonaĵon, kiu plaĉas al Vi; kaj faru bonaj por mi miajn idojn. Vere, mi turnis min al Vi en pento, kaj vere, mi estas el la Dediĉitoj."

Tiuj estas tiuj, de kiuj Ni akceptas la plej bonan de tio, kion ili faris, kaj preteratentas iliajn malbonajn agojn, inter la kunuloj de la Ĝardeno — la promeso de vero, kiu estis promesita al ili.

Sed tiu, kiu diras al siaj gepatroj: "Fi al vi ambaŭ! Ĉu vi promesas al mi, ke mi estos elportita, kiam generacioj antaŭ mi forpasis?" Kaj ili ambaŭ krias al Dio pri helpo: "Ve al vi! Kredu! Vere, la promeso de Dio estas vera." Sed li diras: "Ĉi tio estas nenio krom rakontoj de la antikvuloj."

Tiuj estas tiuj, sur kiuj la vorto plenumiĝis, inter nacioj de la spektroj kaj la homaro kiuj pasis antaŭ ili. Vere, ili estas la perdantoj.

Kaj por ĉiu estas gradoj laŭ tio, kion ili faris, kaj por ke Li pagu al ili plene pro iliaj agoj, kaj ili ne estos maljustataj.

Kaj en la Tago, kiam tiuj kiuj kaŝas estas elmontrataj al la Fajro: "Vi diboĉis viajn bonaĵojn en la vivo de ĉi tiu mondo kaj prenis vian ĝuon en ĝi. Do ĉi tiun Tagon vi estas rekompencataj per la puno de humiligo pro tio, ke vi kutimis esti fieraj sur la tero sen rajto, kaj pro tio, ke vi kutimis agi malbone."

Kaj memoru la fraton de Ado, kiam li avertis sian popolon ĉe la sablodunoj — kaj avertantoj pasis antaŭ li kaj post li — "Adoru neniun krom Dio; vere, mi timas por vi la punon de potenca Tago."

Ili diris: "Ĉu vi venis por deturni nin de niaj dioj? Do alportu al ni tion, per kio vi minacas nin, se vi estas el la veremaj."

Li diris: "La scio estas nur ĉe Dio, kaj mi transdonas al vi tion, per kio mi estis sendita, sed mi vidas ke vi estas popolo de nescieco."

Tiam kiam ili vidis ĝin kiel nubon avancantan al iliaj valoj, ili diris: "Ĉi tio estas nubo, kiu donos al ni pluvon!" Ne, ĝi estas tio, kion vi serĉis rapidigi: vento en kiu estas dolora puno,

detruanta ĉion laŭ la ordono de ĝia Sinjoro. Kaj matene nenio estis videbla krom iliaj loĝejoj. Tiel Ni rekompencas la kulpan popolon.

Kaj vere, Ni estis establintaj ilin en tio, en kio Ni ne establis vin, kaj Ni estis donintaj al ili aŭdon kaj vidon kaj korojn; sed ilia aŭdo kaj ilia vido kaj iliaj koroj ne utilas al ili, ĉar ili kutimis nei la signojn de Dio, kaj ĉirkaŭis ilin tio, kion ili kutimis moki.

Kaj vere, Ni detruis la urbojn ĉirkaŭ vi, kaj Ni prezentis la signojn diversmaniere, por ke eble ili revenu.

Tiam kial tiuj, kiujn ili prenis kiel diojn krom Dio, kiel rimedon de alproksimiĝo, ne helpis ilin? Ne, ili perdis sin de ili. Kaj tio estis ilia mensogo, kaj tio, kion ili kutimis elpensi.

Kaj kiam Ni turnis al vi grupon de la spektroj, aŭskultantajn la Recitadon. Kaj kiam ili estis en ĝia ĉeesto, ili diris: "Atentu!" Tiam kiam ĝi finiĝis, ili revenis al sia popolo, avertante.

Ili diris: "Ho nia popolo! Vere, ni aŭdis Libron senditan malsupren post Moseo, konfirmantan tion, kio estis antaŭ ĝi, gvidantan al la vero kaj al rekta vojo.

Ho nia popolo! Respondu al la Vokanto al Dio kaj kredu je li, por ke Li pardonu al vi el viaj pekoj kaj ŝirmu vin de dolora puno.

Kaj kiu ajn ne respondas al la Vokanto al Dio, li ne povas frustrigi Dion sur la tero, kaj li ne havas, krom Li, protektantojn. Tiuj estas en evidenta eraro."

Ĉu ili ne vidis, ke Dio, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron kaj ne laciĝis pro ilia kreado, kapablas doni vivon al la mortintoj? Jes, vere Li estas super ĉio Potenca.

Kaj en la Tago, kiam tiuj kiuj kaŝas estas elmontrataj al la Fajro: "Ĉu ĉi tio ne estas la Vero?" Ili diras: "Jes, je nia Sinjoro!" Li diras: "Do gustu la punon pro tio, ke vi kutimis kaŝi."

Do paciencu, kiel la Senditoj de firma decido estis paciencaj, kaj ne rapidigu por ili. En la Tago, kiam ili vidos tion, kio estas promesita al ili, estos kvazaŭ ili ne restis krom horon de tago. Transdono! Kaj ĉu estos detruataj krom la malpia popolo?

Commentary

Komentoj pri Surao 46 — Al-Aĥqaf (La Sablodunoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La lasta Ĥa-Mim surao. La Aĥqāf estas la sablodunoj kie vivis la popolo de ʿĀd, detruita per vento (vv.21–26). La surao enhavas gravan parencan etikon (vv.15–18) kaj la rakonton pri la spektroj (ĝinoj) kiuj aŭskultas la Recitadon (vv.29–32).

Radik-Analizo

v.15: حملته أمه كرها ووضعته كرها — ŝia patrino portis lin penige kaj naskis lin penige

كرها — radiko ك-ر-ه: esti peniga, malfacila. La gravedeco kaj la nasko estas penaj — la surao honoras la patrinon per agnosko de ŝia suferado. La devo al la gepatroj fontas el la rekono de ilia ofero.

vv.29–32: La spektroj aŭskultas la Recitadon

“Ni direktis al vi grupon el la spektroj, aŭskultantaj la Recitadon.” La spektroj (ĝinoj) kapablas rekoni la veron — ili estas ne blinde malbonaj sed konsciaj estaĵoj kun elekto. La radiko ج-ن-ن (kaŝi) aperas ĉi tie en pozitiva kunteksto.

v.35: أولو العزم — la posedantoj de firmeco

العزم — radiko ع-ز-م: esti firma, decidi. La profetoj de firmeco estas la plej grandaj senditoj. La firmeco estas ne rigideco sed neŝancelebla dediĉo.

Integraj Ligiloj

vv.29–32 la spektroj ↔ 72:1–15 Surao Al-Ĝinn: ambaŭ suraoj priskribas spektrojn kiuj aŭskultas la Recitadon kaj turniĝas al Dio
v.15 la devo al gepatroj ↔ 31:14 Luqman: la gepatra temo fadeniras tra la Recitado kiel etika fundamento

Muĥammado Muĥammado

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Tiuj, kiuj kaŝas kaj deturnas de la vojo de Dio, Li vanigos iliajn agojn.

Kaj tiuj, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn kaj kredas je tio, kio estis sendita malsupren al Muĥammado — kaj ĝi estas la vero de ilia Sinjoro — Li pardonos al ili iliajn malbonajn agojn kaj ĝustigos ilian staton.

Tio estas ĉar tiuj, kiuj kaŝas, sekvas malveron, kaj ĉar tiuj, kiuj kredas, sekvas la veron de sia Sinjoro. Tiel Dio prezentas por la homoj iliajn similaĵojn.

Do kiam vi renkontas tiujn, kiuj kaŝas, do frapu la kolojn, ĝis kiam vi venkobatis ilin, tiam ligu ilin firme. Poste aŭ graco aŭ elaĉeto, ĝis la milito demetas siajn ŝarĝojn. Tiel estas; kaj se Dio volus, Li estus venĝinta kontraŭ ili, sed ke Li provu kelkajn el vi per aliaj. Kaj tiuj, kiuj estas mortigitaj en la vojo de Dio, Li neniam vanigos iliajn agojn.

Li gvidos ilin kaj ĝustigos ilian staton,

kaj enkondukas ilin en la Ĝardenon, kiun Li konigis al ili.

Ho vi, kiuj kredas! Se vi helpas Dion, Li helpos vin kaj firmigos viajn piedojn.

Kaj tiuj, kiuj kaŝas, perdo por ili, kaj Li vanigos iliajn agojn.

Tio estas ĉar ili abomenas tion, kion Dio sendis malsupren, do Li nuligis iliajn agojn.

Ĉu ili ne vojaĝis sur la tero kaj vidis, kia estis la fino de tiuj antaŭ ili? Dio detruis ilin, kaj por tiuj, kiuj kaŝas, estas la simila.

Tio estas ĉar Dio estas la Protektanto de tiuj, kiuj kredas, kaj ĉar tiuj, kiuj kaŝas, ne havas protektanton.

Vere, Dio enkondukas tiujn, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, en Ĝardenojn, sub kiuj riveroj fluas; kaj tiuj, kiuj kaŝas, prenas sian ĝuon kaj manĝas kiel brutoj manĝas, kaj la Fajro estos restejo por ili.

Kaj kiom da urboj, pli potencaj en forto ol via urbo kiu elpelas vin, Ni detruis, kaj ne estis helpanto por ili.

Ĉu do tiu, kiu estas sur klara pruvo de sia Sinjoro, estas kiel tiu, al kiu la malbono de lia ago estas belaŝajnigita, kaj ili sekvas siajn dezirojn?

Similo de la Ĝardeno kiu estas promesita al la piaj: en ĝi estas riveroj de akvo nepoluita, kaj riveroj de lakto kies gusto ne ŝanĝiĝas, kaj riveroj de vino plaĉa por la trinkantoj, kaj riveroj de mielo purigita; kaj en ĝi por ili estas el ĉiu frukto, kaj pardono de sia Sinjoro. Ĉu ili estas kiel tiuj, kiuj restas en la Fajro kaj estas trinkigataj bolantan akvon, kiu ŝiras iliajn internaĵojn?

Kaj inter ili estas tiuj, kiuj aŭskultas vin, ĝis kiam ili eliras de via ĉeesto, ili diras al tiuj, kiuj ricevis scion: "Kion li ĵus diris?" Tiuj estas tiuj, kies korojn Dio sigelis, kaj ili sekvas siajn dezirojn.

Kaj tiuj, kiuj estas gvidataj, Li pliigas ilin en gvidado kaj donas al ili ilian piecon.

Ĉu ili do atendas ion krom la Horon, ke ĝi venu sur ilin subite? Kaj vere, ĝiaj antaŭsignoj jam venis. Do kiam ĝi venos sur ilin, kiel ilia rememorigo utilos al ili?

Do sciu, ke ne estas dio krom Dio, kaj petu pardonon por via peko kaj por la kredantaj viroj kaj la kredantaj virinoj; kaj Dio scias vian iradon kaj vian ripozlokon.

Kaj tiuj, kiuj kredas, diras: "Kial ne surao estis sendita malsupren?" Sed kiam decida surao estas sendita malsupren kaj batalo estas nomata en ĝi, vi vidas tiujn, en kies koroj estas malsano, rigardantajn vin per la rigardo de tiu, kiu svenas ĉe la morto. Do ve al ili!

Obeo kaj bela vorto! Tiam kiam la afero estas decidita, se ili estus veraj al Dio, estus pli bone por ili.

Ĉu do vi, se vi forturniĝus, farus korupton sur la tero kaj rompos viajn parencajn ligojn?

Tiuj estas tiuj, kiujn Dio malbenis, do Li surdigis ilin kaj blindigis ilian vidon.

Ĉu ili do ne meditos pri la Recitado, aŭ ĉu estas seruroj sur iliaj koroj?

Vere, tiuj kiuj revenas post kiam la gvidado klariĝis al ili, la diablo allogis ilin kaj donis al ili falsajn esperojn.

Tio estas ĉar ili diris al tiuj, kiuj abomenas tion, kion Dio sendis malsupren: "Ni obeos vin en iom de la afero." Kaj Dio scias iliajn sekretojn.

Do kiel estos, kiam la anĝeloj prenos ilin, frapante iliajn vizaĝojn kaj iliajn dorsojn?

Tio estas ĉar ili sekvis tion, kio kolerigas Dion, kaj abomenis Lian bonvolon, do Li nuligis iliajn agojn.

Aŭ ĉu tiuj, en kies koroj estas malsano, supozas ke Dio ne elportos ilian rankoron?

Kaj se Ni volus, Ni montrus ilin al vi, do vi konus ilin per ilia signo. Kaj vi certe konos ilin per la tono de ilia parolo; kaj Dio scias viajn agojn.

Kaj Ni certe provos vin, ĝis Ni scios tiujn inter vi, kiuj strebas, kaj tiujn kiuj estas paciencaj, kaj Ni testos viajn sciigojn.

Vere, tiuj kiuj kaŝas kaj deturnas de la vojo de Dio kaj kontraŭas la Senditon post kiam la gvidado klariĝis al ili, ili ne damaĝos Dion eĉ iomete, kaj Li vanigos iliajn agojn.

Ho vi, kiuj kredas! Obeu Dion kaj obeu la Senditon, kaj ne vanigu viajn agojn.

Vere, tiuj kiuj kaŝas kaj deturnas de la vojo de Dio, poste mortas dum ili kaŝas, Dio neniam pardonos ilin.

Do ne malfortiĝu kaj ne voku pacon kiam vi havas la supermano, kaj Dio estas kun vi kaj ne forprenos viajn agojn.

La vivo de ĉi tiu mondo estas nur ludo kaj amuzado; kaj se vi kredas kaj estas piaj, Li donos al vi viajn rekompencojn kaj ne petos de vi viajn posedaĵojn.

Se Li petus ilin de vi kaj premas vin, vi estus avaraj, kaj Li elportus vian rankoron.

Jen! Vi estas tiuj, kiuj estas vokataj por elspezo en la vojo de Dio, tamen inter vi estas tiuj, kiuj estas avaraj; kaj kiu ajn estas avara, estas avara nur kontraŭ sia propra animo. Kaj Dio estas la Memsufiĉa, kaj vi estas la bezonantoj; kaj se vi forturniĝas, Li interŝanĝos vin kontraŭ alia popolo, kaj ili ne estos similaj al vi.

Commentary

Komentoj pri Surao 47 — Muĥammado (Muĥammado)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La sola surao nomita laŭ la Profeto mem. Ankaŭ konata kiel “La Batalo” (Al-Qitāl). Temas pri la rolo de la kredantoj dum periodo de konflikto kaj la konsekvencoj de hipokriteco. La mesaĝo ne estas milita glorigo sed spirita firmeco.

Radik-Analizo

v.2: الحق من ربهم — la Vero de ilia Sinjoro

الحق (al-ḥaqq) — radiko ح-ق-ق: esti vera, esti reala. La Vero ne estas abstrakta ideo sed tio kio venas de la Sinjoro. La sama radiko kiel الحاقة (La Realaĵo, Surao 69) — la Tago kiam ĉio fariĝas plene vera.

v.15: أنهار من ماء غير آسن — riveroj de akvo neŝanĝiĝanta

La priskribo de la Ĝardeno inkluzivas kvar riverojn: de neŝanĝiĝanta akvo, de lakto, de vino (agrabla al la trinkantoj), de purigita mielo. Ĉiu represento de io kio en la monda vivo putras aŭ acidiĝas — en la Ĝardeno ili restas puraj. La promeso estas de permanenco kontraŭ temporaleco.

v.19: فاعلم أنه لا إله إلا الله واستغفر لذنبك

“Sciu ke ne estas dio krom Dio, kaj petu pardonon por via peko.” La scio pri Dia unueco kaj la peto de pardono estas kunigitaj en unu ordono — teologio kaj pento estas neapartigeblaj.

Integraj Ligiloj

v.2 al-ḥaqq (la Vero) ↔ 69:1 al-Ĥāqqa (la Realaĵo): la vero revelaciita nun kaj la vero manifestiĝanta en la Fino dividas radikon
v.38 “se vi forturniĝas, Li anstataŭigos vin per alia popolo” ↔ 5:54: la averto ke la ricevantoj de la mesaĝo estas anstataŭigeblaj

Al-Fatĥ La Venko

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Vere, Ni malfermis por vi evidentan venkon,

por ke Dio pardonu al vi tion, kio antaŭis de via peko kaj kio sekvos, kaj perfektigu Sian favoron sur vi, kaj gvidu vin sur rektan vojon,

kaj por ke Dio helpu vin per potenca helpo.

Li estas Tiu, Kiu sendis malsupren la trankvilecon en la korojn de la kredantoj, por ke ili pliiĝu en kredo kune kun sia kredo; kaj al Dio apartenas la armeoj de la ĉieloj kaj la tero; kaj Dio estas Scianta, Saĝa,

por ke Li enkonduku la kredantajn virojn kaj la kredantajn virinojn en Ĝardenojn, sub kiuj riveroj fluas, por resti en ili, kaj pardonu al ili iliajn malbonajn agojn — kaj tio estas antaŭ Dio supera triumfo —

kaj por ke Li punu la hipokritajn virojn kaj la hipokritajn virinojn kaj la virojn kaj virinojn kiuj asocias, kiuj havas malbonajn pensojn pri Dio. Sur ili estas la malbona turno de la fortuno, kaj Dio koleras kontraŭ ili kaj malbenis ilin kaj preparis por ili la Inferon; kaj mizera estas la vojaĝo.

Kaj al Dio apartenas la armeoj de la ĉieloj kaj la tero; kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

Vere, Ni sendis vin kiel atestanton kaj portanton de bonaj novaĵoj kaj avertanton,

por ke vi kredu je Dio kaj Lia Sendito, kaj honoru lin kaj respektu lin, kaj gloru Lin matene kaj vespere.

Vere, tiuj kiuj ĵuras fidelecon al vi, nur ĵuras fidelecon al Dio. La mano de Dio estas super iliaj manoj. Do kiu ajn rompas sian ĵuron, li rompas ĝin nur kontraŭ sia propra animo; kaj kiu ajn plenumas tion, kion li interligis kun Dio, Li donos al li grandan rekompencon.

La dezertaj Araboj, kiuj estis postlasitaj, diros al vi: "Niaj posedaĵoj kaj niaj familioj okupis nin, do petu pardonon por ni." Ili diras per siaj langoj tion, kio ne estas en iliaj koroj. Diru: "Kiu havas ian potencon por vi kontraŭ Dio, se Li deziras por vi damaĝon aŭ deziras por vi utilon? Ne, Dio estas ĉiam Konscia pri tio, kion vi faras."

Ne, vi supozis, ke la Sendito kaj la kredantoj neniam revenos al siaj familioj, kaj tio estis belaŝajnigita en viaj koroj, kaj vi havis malbonan penson, kaj vi estis popolo kondamnita.

Kaj kiu ajn ne kredas je Dio kaj Lia Sendito — do vere, Ni preparis por tiuj, kiuj kaŝas, Brulegon.

Kaj al Dio apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero; Li pardonas kiun Li volas kaj punas kiun Li volas; kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Tiuj, kiuj estis postlasitaj, diros, kiam vi ekiros por preni akiraĵon: "Lasu nin sekvi vin." Ili deziras ŝanĝi la vorton de Dio. Diru: "Vi ne sekvos nin; tiel Dio diris antaŭe." Tiam ili diros: "Ne, vi envias nin." Ne, sed ili ne komprenas krom iomete.

Diru al tiuj el la dezertaj Araboj, kiuj estis postlasitaj: "Vi estos vokataj kontraŭ popolon de granda potenco; vi batalos ilin, aŭ ili Dediĉos sin. Tiam se vi obeas, Dio donos al vi belan rekompencon; sed se vi forturniĝas kiel vi forturniĝis antaŭe, Li punos vin per dolora puno."

Ne estas kulpo sur la blindulo, nek estas kulpo sur la lamulo, nek estas kulpo sur la malsanulo. Kaj kiu ajn obeas Dion kaj Lian Senditon, Li enkondukas lin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas; kaj kiu ajn forturniĝas, Li punos lin per dolora puno.

Dio ja estis kontenta pri la kredantoj, kiam ili ĵuris fidelecon al vi sub la arbo; Li sciis kio estis en iliaj koroj, do Li sendis malsupren la trankvilecon sur ilin, kaj rekompencis ilin per proksima venko,

kaj multan akiraĵon, kiun ili prenos; kaj Dio estas Potenca, Saĝa.

Dio promesis al vi multan akiraĵon, kiun vi prenos, kaj Li rapidigis ĉi tion por vi, kaj retenis la manojn de la homoj de vi, por ke ĝi estu signo por la kredantoj, kaj por ke Li gvidu vin sur rektan vojon.

Kaj alian akiraĵon, kiun vi ne povis preni, Dio jam ĉirkaŭis ĝin; kaj Dio estas super ĉio Potenca.

Kaj se tiuj, kiuj kaŝas, estus batalintaj vin, ili estus turnintaj siajn dorsojn, poste ili ne estus trovintaj protektanton nek helpanton.

Tio estas la vojo de Dio, kiu pasis antaŭe; kaj vi ne trovos ŝanĝon en la vojo de Dio.

Kaj Li estas Tiu, Kiu retenis iliajn manojn de vi kaj viajn manojn de ili en la valo de Mekko, post kiam Li donis al vi venkon super ili; kaj Dio estas Vidanta tion, kion vi faras.

Ili estas tiuj, kiuj kaŝis kaj deturnis vin de la Sankta Moskeo, kaj la ofero detenis atingi sian lokon. Kaj se ne estus kredantaj viroj kaj kredantaj virinoj, kiujn vi ne konis — por ke vi ne piedpremu ilin kaj trafe vin kulpo pro ili nescie — por ke Dio enkonduku en Sian kompaton kiun Li volas. Se ili estus apartaj, Ni estus punintaj tiujn inter ili, kiuj kaŝis, per dolora puno.

Kiam tiuj, kiuj kaŝas, metis en siajn korojn la fervorecon, la fervorecon de la Epoko de Nescieco, tiam Dio sendis malsupren Sian trankvilecon sur Sian Senditon kaj sur la kredantojn, kaj impostis sur ilin la vorton de pieco, kaj ili estis plej indaj je ĝi kaj taŭgaj por ĝi; kaj Dio estas pri ĉio Scianta.

Vere, Dio plenumis por Sia Sendito la vizion laŭ vero: "Vi certe eniros la Sanktan Moskeon, se Dio volas, en sekureco, viaj kapoj razitaj kaj viaj haroj tonditaj, ne timante." Li sciis tion, kion vi ne sciis, kaj Li ordonis krom tio proksiman venkon.

Li estas Tiu, Kiu sendis Sian Senditon kun la gvidado kaj la religio de vero, por ke Li superu ĝin super ĉiun religion; kaj Dio sufiĉas kiel Atestanto.

Muĥammado estas la Sendito de Dio; kaj tiuj, kiuj estas kun li, estas severaj kontraŭ tiuj, kiuj kaŝas, kompataj inter si. Vi vidas ilin kliniĝantaj, prosternantaj, serĉantaj bonecon de Dio kaj bonvolon. Ilia signo estas sur iliaj vizaĝoj de la spuro de prosterno. Tio estas ilia similo en la Torao; kaj ilia similo en la Evangelio estas kiel semo, kiu elĵetas sian tigon kaj fortigas ĝin, kaj ĝi krevas dike kaj leviĝas sur sia tigo, ĝojigante la semistojn, por ke Li koleriguu per tio tiujn, kiuj kaŝas. Dio promesis al tiuj inter ili, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, pardonon kaj grandan rekompencon.

Commentary

Komentoj pri Surao 48 — Al-Fatĥ (La Venko)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Revelaciita post la Traktato de Ĥudajbija — evento kiu ŝajnis malvenko sed estis nomita “malkaŝa venko” (فتحا مبينا). La vera venko ne estas milita sed spirita — la paco ebligis la disvastiĝon de la kredo.

Radik-Analizo

v.1: فتح — la venko/malfermiĝo

فتح — radiko ف-ت-ح: malfermi. La Venko estas Malfermiĝo — sama radiko kiel Al-Fatiĥa (la Malfermo). La pakto de Ĥudajbija malfermis vojojn kiujn milito ne povus malfermi.

v.4: السكينة — la trankvilo

السكينة (as-sakīna) — radiko س-ك-ن: loĝi, trankviliĝi. “Li estas tiu kiu sendis la trankvilecon en la korojn de la kredantoj.” La trankvilo devenas de Dio kaj enloĝas en la koro — ne ekstera cirkonstanco sed interna stato.

v.29: محمد رسول الله — Muĥammad, Sendito de Dio

La plena profeta titolo. La surao finiĝas per priskribo de la kredantoj: “kiel semo kiu elsendas sian verdon, poste fortikiĝas…” La kreo-metaforo: la kredo kreskas kiel planto, ne kiel konstruaĵo.

Integraj Ligiloj

v.1 ف-ت-ح ↔ 1:1 Al-Fatiĥa: la Venko kaj la Malfermo dividas radikon — la kredo malfermiĝas tra paco
v.4 sakīna ↔ 9:26, 9:40: la trankvilo descendas en momentoj de krizo — ĝi estas la Dia respondo al homa timo

Al-Ĥuĝurat La Ĉambroj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho vi, kiuj kredas! Ne antaŭeniru vin antaŭ Dio kaj Lia Sendito, kaj timu Dion; vere, Dio estas Aŭdanta, Scianta.

Ho vi, kiuj kredas! Ne levu viajn voĉojn super la voĉo de la Profeto, nek parolu laŭte al li kiel vi parolas laŭte unu al alia, por ke viaj agoj ne estu vanigataj dum vi ne perceptas.

Vere, tiuj kiuj mallaŭtigas siajn voĉojn en la ĉeesto de la Sendito de Dio, tiuj estas tiuj, kies korojn Dio testis por pieco; por ili estas pardono kaj granda rekompenco.

Vere, tiuj kiuj vokadas al vi de malantaŭ la ĉambroj, plimulto el ili ne havas komprenon.

Kaj se ili estus paciencaj ĝis vi elirus al ili, estus pli bone por ili; kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ho vi, kiuj kredas! Se malbonulo venas al vi kun sciigo, kontrolu ĝin, por ke vi ne frapu popolon pro nescieco kaj poste pentu pri tio, kion vi faris.

Kaj sciu, ke la Sendito de Dio estas inter vi. Se li obeadus vin en multo de la afero, vi certe suferos; sed Dio amigis la kredon al vi kaj ornamis ĝin en viaj koroj, kaj faris abomena al vi la kaŝado kaj la malboneco kaj la malobeo. Tiuj estas la ĝuste gvidataj,

boneco de Dio kaj graco; kaj Dio estas Scianta, Saĝa.

Kaj se du partioj de la kredantoj batalas, tiam pacigu ilin. Kaj se unu el ili transgresas kontraŭ la alia, tiam batalu kontraŭ la transgresiĝanto, ĝis ĝi revenas al la ordono de Dio. Kaj se ĝi revenas, tiam pacigu ilin per justeco, kaj agu egale; vere, Dio amas la egalajn.

La kredantoj estas nur fratoj, do pacigu viajn du fratojn; kaj timu Dion, por ke eble vi ricevu kompaton.

Ho vi, kiuj kredas! Ne lasu popolon moki alian popolon; eble ili estas pli bonaj ol ili. Nek lasu virinojn moki aliajn virinojn; eble ili estas pli bonaj ol ili. Kaj ne kalumniu unu la alian, nek voku unu la alian per kromnomoj. Mizera estas la nomo de malboneco post kredo; kaj kiu ajn ne pentas, tiuj estas la maljustuloj.

Ho vi, kiuj kredas! Evitu multan suspekton; vere, iom da suspekto estas peko. Kaj ne spionu, nek kalumniu unu la alian. Ĉu unu el vi amus manĝi la karnon de sia mortinta frato? Vi abomenus ĝin. Kaj timu Dion; vere, Dio estas Indulgema, Kompatema.

Ho homoj! Vere, Ni kreis vin el viro kaj virino kaj faris vin popoloj kaj triboj, por ke vi konu unu la alian. Vere, la plej nobla el vi antaŭ Dio estas la plej pia el vi; vere, Dio estas Scianta, Konscia.

La dezertaj Araboj diras: "Ni kredas." Diru: "Vi ne kredis, sed diru prefere: 'Ni Dediĉis nin,' ĉar la kredo ankoraŭ ne eniris viajn korojn. Kaj se vi obeas Dion kaj Lian Senditon, Li ne malgrandigos ion el viaj agoj; vere, Dio estas Pardonema, Kompatema."

La kredantoj estas nur tiuj, kiuj kredas je Dio kaj Lia Sendito, poste ne dubas, kaj strebas per sia riĉaĵo kaj siaj animoj en la vojo de Dio. Tiuj estas la veremaj.

Diru: "Ĉu vi instruus Dion vian religion, kiam Dio scias, kio estas en la ĉieloj kaj kio estas sur la tero? Kaj Dio estas pri ĉio Scianta."

Ili kalkulas kiel favoron al vi, ke ili Dediĉis sin. Diru: "Ne kalkulu vian Dediĉon kiel favoron al mi; ne, Dio favoris vin per tio, ke Li gvidis vin al la kredo, se vi estas veremaj."

Vere, Dio scias la nevideblaĵon de la ĉieloj kaj la tero; kaj Dio estas Vidanta tion, kion vi faras.

Commentary

Komentoj pri Surao 49 — Al-Ĥuĝurat (La Ĉambroj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao de la komunuma etiko. La “ĉambroj” estas la privataj ĉambroj de la Profeto — la aranĝo de v.4 avertas kontraŭ voki lin laŭte de ekster ili. La surao enhavas la fundamentajn principojn de islama socia etiko: kontrolo, justeco, egalo de la gentoj.

Radik-Analizo

v.6: تبينوا — kontrolu

تبينوا — radiko ب-ي-ن: esti klara, distingi. “Se malpia persono venas al vi kun novaĵo, kontrolu.” La sama radiko kiel البيان (la Esprimo) en 55:4. La Esprimo postulas klarigon — ne kredu ĉiun novaĵon blinde.

v.12: لا يغتب بعضكم بعضا — ne kalumniu unu la alian

يغتب — radiko غ-ي-ب: esti for, kaŝita. Kalumnio (ghība) estas paroli pri iu kiu estas for — laŭvorte, paroli en ies foresto. La metaforo: “Ĉu iu el vi amus manĝi la karnon de sia morta frato?” La kalumnio estas kanibala ago kontraŭ la komunumo.

v.13: يا أيها الناس إنا خلقناكم من ذكر وأنثى وجعلناكم شعوبا وقبائل لتعارفوا

“Ho homaro, vere Ni kreis vin el viro kaj virino kaj faris vin popoloj kaj triboj por ke vi interkonatiĝu.” Radiko ع-ر-ف: koni, rekoni. La diverseco de la homaro estas por interkonatiĝo, ne por hierarĥio. “La plej honorinda el vi ĉe Dio estas la plej pia.”

Integraj Ligiloj

v.13 “por ke vi interkonatiĝu” ↔ 30:22 “la diverseco de viaj lingvoj kaj koloroj”: la Dia intenco en la diverseco estas reciproka konado
v.6 ب-ي-ن ↔ 55:4 البيان: la klareco postulita en socia vivo reflektas la Dian instruadon de la Esprimo

Qaf Qaf

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Qaf. Je la glora Recitado!

Ne, ili miras ke venis al ili avertanto el inter ili mem, kaj tiuj, kiuj kaŝas, diras: "Ĉi tio estas mirinda afero!

Kiam ni mortos kaj fariĝos polvo? Tio estas reveno trofora."

Ni scias, kion la tero malgrandigas de ili, kaj ĉe Ni estas Libro, kiu konservas.

Ne, sed ili neis la Veron kiam ĝi venis al ili, kaj ili estas en konfuza afero.

Ĉu ili ne rigardis la ĉielon super ili, kiel Ni konstruis ĝin kaj ornamis ĝin, kaj ĝi ne havas fendojn?

Kaj la teron, Ni etendis ĝin kaj ĵetis en ĝin firmajn montojn, kaj kreskigis en ĝi el ĉiu bela paro,

kiel vidon kaj rememorigon por ĉiu servanto kiu turnas sin en pento.

Kaj Ni sendis malsupren de la ĉielo benitan akvon, kaj kreskigis per ĝi ĝardenojn kaj la grenon de la rikolto,

kaj altajn daktelpalmojn kun vicigitaj grapoj,

provizaĵon por la servantoj; kaj Ni revivigas per ĝi mortintan teron. Tiel estos la eliro.

Antaŭ ili neis la popolo de Noao, kaj la kunuloj de la Puto, kaj Tamudo,

kaj Ado, kaj Faraono, kaj la fratoj de Loto,

kaj la kunuloj de la Densejo, kaj la popolo de Tuba. Ĉiu neis la senditojn, do Mia minaco plenumiĝis.

Ĉu do Ni laciĝis pro la unua kreado? Ne, sed ili estas en konfuzo pri nova kreado.

Kaj vere, Ni kreis la homon, kaj Ni scias, kion lia animo flustras al li, kaj Ni estas pli proksimaj al li ol lia jugulara vejno,

kiam la du akceptantoj akceptas, sidante dekstre kaj maldekstre.

Li ne eldiras vorton sen ke estas ĉe li observanto, preta.

Kaj la ektropiĝo de la morto venas laŭ vero: "Jen estas tio, de kio vi kutimis fuĝi."

Kaj la Trumpeto estas blovita: "Jen estas la Tago de la Minaco."

Kaj ĉiu animo venas, kun ĝi pelanto kaj atestanto.

"Vi ja estis senatenta pri ĉi tio; nun Ni forigis de vi vian kovraĵon, do via vido hodiaŭ estas akra."

Kaj lia kunulo diras: "Jen estas tio, kio estas ĉe mi, preta."

"Ĵetu en la Inferon ĉiun obstinulon kiu kaŝas,

malhelpanton de bono, transgresinton, dubanton,

kiu starigis kun Dio alian dion; do ĵetu lin en la severan punon."

Lia kunulo diras: "Nia Sinjoro! Mi ne kondukis lin en transgresion, sed li estis en fora eraro."

Li diras: "Ne disputu en Mia ĉeesto; Mi jam sendis al vi la minacon.

La vorto ne estas ŝanĝata ĉe Mi, kaj Mi ne estas maljusta al la servantoj."

En la Tago, kiam Ni diros al la Infero: "Ĉu vi estas plena?" kaj ĝi diros: "Ĉu estas ankoraŭ pli?"

Kaj la Ĝardeno estos alproksimigita al la piaj, ne malproksime.

"Jen estas tio, kio estis promesita al vi, por ĉiu kiu turnas sin en pento, kiu gardas,

kiu timas la Tutkompateman en la nevideblaĵo kaj venas kun koro turnanta sin en pento.

Eniru ĝin en paco; jen estas la Tago de Eterneco."

Ili havos kion ili volas en ĝi, kaj ĉe Ni estas ankoraŭ pli.

Kaj kiom da generacioj Ni detruis antaŭ ili, pli potencaj ol ili en lerteco, kaj ili serĉis tra la landoj: ĉu estas ia rifuĝo?

Vere, en tio estas rememorigo por tiu, kiu havas koron aŭ aŭskultas kaj estas atestanto.

Kaj vere, Ni kreis la ĉielojn kaj la teron kaj kio estas inter ili en ses tagoj, kaj neniu laceco tuŝis Nin.

Do paciencu pri tio, kion ili diras, kaj gloru la laŭdon de via Sinjoro antaŭ la leviĝo de la suno kaj antaŭ la subiro,

kaj en la nokto gloru Lin, kaj post la prosternoj.

Kaj aŭskultu en la Tago, kiam la Vokanto vokos de proksima loko,

la Tago, kiam ili aŭdos la Krion laŭ vero. Tio estas la Tago de la Eliro.

Vere, Ni, estas Ni Kiuj donas vivon kaj kaŭzas morton, kaj al Ni estas la vojaĝo,

en la Tago, kiam la tero fendiĝos de ili, rapidantaj. Tio estas kolektiĝo facila por Ni.

Ni scias plej bone, kion ili diras, kaj vi ne estas tirano super ili. Do rememorigu per la Recitado tiun, kiu timas Mian minacon.

Commentary

Komentoj pri Surao 50 — Qaf (Qaf)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per la litera Qaf kaj ĵuro je “la glora Recitado.” La surao temas pri la resurekto kaj la absoluta proksimeco de Dio. La Profeto laŭdire recitadis ĝin en ĉiu vendreda preĝo (ĥutba).

Radik-Analizo

v.16: أقرب إليه من حبل الوريد — pli proksima al li ol la halsvejno

La plej potenca priskribo de Dia proksimeco en la tuta Recitado. La radiko ق-ر-ب (q-r-b): esti proksima. Dio ne estas malproksima Kreinto sed pli intima ol la propra korpa funkciado. La halsvejno (حبل الوريد) estas la vivdona arteria konekto.

v.19: سكرة الموت — la ebrieco de la morto

سكرة — radiko س-ك-ر: ebriiĝi. La morto venas kiel ebrieco — la perdo de normala konscio. “Tion kion vi evitadis!” La evitiĝo (la k-f-r, la kovrado) finfine renkontas tion kion ĝi kovris.

v.37: من كان له قلب — tiu kiu havas koron

“Vere, en tio estas memorigo por tiu kiu havas koron aŭ preteraŭskultas kaj estas atestanto.” La koro (قلب) ne estas la fizika organo sed la sidejo de kompreno. La radiko ق-ل-ب signifas ankaŭ turniĝi, renversiĝi — la koro estas tio kio turniĝas.

Integraj Ligiloj

v.16 “pli proksima ol la halsvejno” ↔ 2:186 “Mi estas proksima”: la Dia proksimeco estas la fono de ĉiu preĝo
v.37 “tiu kiu havas koron” ↔ 26:89 “kiu venas al Dio kun sana koro”: la koroj en la Recitado estas la centra organo de spirita percepto

Aĉ-Ĉarijat La Disŝirantoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Je la disŝirantoj, kiuj disŝiras,

poste la portantoj de ŝarĝoj,

poste la kurantoj kun facileco,

poste la distribuiloj de la ordono!

Vere, tio kio estas promesita al vi estas vera,

kaj vere, la Juĝado okazos.

Je la ĉielo de vojoj,

vere, vi estas en malakorda parolo;

deturniĝas de ĝi tiu, kiu estas deturniĝanta.

Pereu la konjektantoj,

kiuj estas senatentaj en fluo de konfuzo.

Ili demandas: "Kiam estas la Tago de la Juĝado?"

La Tago, kiam ili estas provataj super la Fajro:

"Gustu vian provon! Jen estas tio, kion vi serĉis rapidigi."

Vere, la piaj estas meze de Ĝardenoj kaj fontoj,

ricevante tion, kion ilia Sinjoro donas al ili; vere, ili estis antaŭ tio bonfarantoj.

Ili dormis malmulte de la nokto,

kaj en la horoj antaŭ la tagiĝo ili petadis pardonon,

kaj en ilia riĉaĵo estis rajto por la almozulo kaj la senigito.

Kaj sur la tero estas signoj por tiuj, kiuj estas certaj,

kaj en viaj propraj memoj; ĉu vi do ne vidos?

Kaj en la ĉielo estas via provizaĵo kaj tio, kio estas promesita al vi.

Do je la Sinjoro de la ĉielo kaj la tero, vere, ĝi estas la vero, same kiel vi parolas.

Ĉu la rakonto de la honoritaj gastoj de Abraham atingis vin?

Kiam ili eniris al li kaj diris: "Paco!" li diris: "Paco! Popolo nekonata."

Tiam li turnis sin flanken al sia familio kaj alportis grasan bovido

kaj metis ĝin antaŭ ili; li diris: "Ĉu vi ne manĝos?"

Tiam li eksentis timon pri ili. Ili diris: "Ne timu." Kaj ili donis al li bonan sciigon pri scianta filo.

Tiam lia edzino antaŭeniris kun krio kaj frapis sian vizaĝon kaj diris: "Senfrukta maljunulino!"

Ili diris: "Tiel diras via Sinjoro; vere, Li estas la Saĝa, la Scianta."

Li diris: "Do kio estas via tasko, ho vi senditoj?"

Ili diris: "Vere, ni estas senditaj al kulpa popolo,

por ke ni sendu sur ilin ŝtonojn de argilo,

markitajn de via Sinjoro por la prodiguloj."

Do Ni elportis tiajn kredantojn, kiuj estis tie,

sed Ni trovis tie nur unu domon de tiuj, kiuj dediĉis sin.

Kaj Ni lasis tie signon por tiuj, kiuj timas la doloran punon.

Kaj en Moseo, kiam Ni sendis lin al Faraono kun klara aŭtoritato.

Sed li turnis sin for kun sia kortego kaj diris: "Sorĉisto aŭ frenezulo."

Do Ni kaptis lin kaj liajn armeojn kaj ĵetis ilin en la maron, kaj li estis riproĉinda.

Kaj en Ado, kiam Ni sendis sur ilin la sterilan venton;

ĝi lasis nenion, al kio ĝi venis, sed faris ĝin kiel putrinta.

Kaj en Tamudo, kiam oni diris al ili: "Ĝuu dum iom da tempo."

Sed ili ribelis kontraŭ la ordono de sia Sinjoro, do la tondro kaptis ilin dum ili rigardis.

Kaj ili ne povis leviĝi, nek ili povis helpi sin.

Kaj la popolon de Noao antaŭe; vere, ili estis malpia popolo.

Kaj la ĉielon, Ni konstruis ĝin per potenco, kaj vere, Ni estas la vastigantoj.

Kaj la teron, Ni etendis ĝin; kaj kiel bonegaj estas la etendantoj!

Kaj el ĉio Ni kreis parojn, por ke eble vi meditu.

Do fuĝu al Dio; vere, mi estas al vi de Li klara avertanto.

Kaj ne starigu kun Dio alian dion; vere, mi estas al vi de Li klara avertanto.

Same, ne venis al tiuj antaŭ ili iu sendito, kiun ili ne diris: "Sorĉisto aŭ frenezulo!"

Ĉu ili testamentis ĝin unu al alia? Ne, ili estas transgresiĝanta popolo.

Do turnu vin for de ili, ĉar vi ne estas riproĉinda.

Kaj rememorigu, ĉar vere la rememorigo profitas al la kredantoj.

Kaj Mi ne kreis la spektrojn kaj la homaron krom ke ili adoru Min.

Mi ne deziras de ili ian provizaĵon, nek Mi deziras ke ili nutru Min.

Vere, Dio, Li estas la Provizanto, la Sinjoro de Potenco, la Firma.

Kaj vere, por tiuj kiuj maljustas estas porcio kiel la porcio de iliaj kunuloj, do ili ne rapidigu Min.

Kaj ve al tiuj, kiuj kaŝas, de ilia Tago kiu estas promesita al ili.

Commentary

Komentoj pri Surao 51 — Aĉ-Ĉarijat (La Disŝirantoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per kvar ĵuroj je kosmaj fortoj: la disŝirantoj (ventoj), la portantoj (nuboj), la glitantoj (ŝipoj), la distribuantoj (anĝeloj). La surao transiras al la rakonto de la gastoj de Abraham — la anĝeloj kiuj anoncas la naskiĝon de Isaako kaj la detruon de la popolo de Lot.

Radik-Analizo

v.56: ما خلقت الجن والإنس إلا ليعبدون

“Mi ne kreis la spektrojn kaj la homaron krom por ke ili adoru Min.” La radiko ع-ب-د (ʿ-b-d): servi, adori. La celo de la kreado estas adorado — sed adorado estas servo, ne rito. La sama radiko kiel عبد (ʿabd, servanto). La spektroj kaj la homoj havas la saman celon.

v.47: بأيد — per manoj/per potenco

“La ĉielon Ni konstruis per potenco (بأيد), kaj vere Ni estas vastigigantoj (موسعون).” La radiko و-س-ع: vaste etendi. La vastigo de la kosmo — la ĉielo daŭre vastiĝas. Rimarkeble scienca priskribo.

v.19: في أموالهم حق للسائل والمحروم

“En ilia riĉaĵo estas rajto por la petanto kaj la senigito.” La radiko ح-ر-م: malpermesi, senigi. La senigito (maḥrūm) havas rajton — la riĉaĵo ne estas absolute privata. La socia justeco estas dia ordono, ne homa genero.

Integraj Ligiloj

v.56 “krom por ke ili adoru Min” ↔ 1:5 “Vin ni adoras”: la celo de la kreado en Aĉ-Ĉarijat plenumas la deklaracion en Al-Fatiĥa
v.47 la vastiĝanta ĉielo ↔ 55:7 “la ĉielon Li levis”: la kosmo kiel manifestiĝo de Dia potenco

At-Tur La Monto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Je la Monto,

kaj Libro enskribita

en pergameno malrulita,

kaj la Domo frekventata,

kaj la Tegmento levita,

kaj la Maro plenŝvela!

Vere, la puno de via Sinjoro okazos;

ne estas iu, kiu povas repuŝi ĝin,

en la Tago kiam la ĉielo ŝanceliĝos per ŝanceliĝo,

kaj la montoj moviĝos per moviĝo.

Tiam ve en tiu Tago al tiuj, kiuj neas,

kiuj ludas en vana parolo.

La Tago, kiam ili estas puŝataj en la Fajron de la Infero per puŝo:

"Jen estas la Fajro, kiun vi kutimis nei!

Ĉu ĉi tio estas sorĉo, aŭ ĉu vi ne vidas?

Eniru ĝin; kaj ĉu vi estas paciencaj aŭ ne paciencaj, estas egale por vi. Vi estas nur rekompencataj pro tio, kion vi kutimis fari."

Vere, la piaj estas en Ĝardenoj kaj ĝojo,

ĝojantaj pri tio, kion ilia Sinjoro donis al ili; kaj ilia Sinjoro ŝirmis ilin de la puno de la Brulego.

"Manĝu kaj trinku en sana konforto pro tio, kion vi kutimis fari,"

kuŝante sur kusenoj vicigitaj, kaj Ni parigis ilin kun belaj estaĵoj, vastaj de okuloj.

Kaj tiuj, kiuj kredas kaj kies idaro sekvas ilin en kredo, Ni kunigos kun ili ilian idaron, kaj Ni ne malgrandigos ion el ilia laboro. Ĉiu homo estas garantia por tio, kion li gajnis.

Kaj Ni provizas ilin per fruktoj kaj viando, kiajn ili deziras.

Ili pasigadas en ĝi pokalon unu al alia; neniu vana parolo en ĝi, nek peko.

Kaj ĉirkaŭiras ilin junuloj de ili mem, kvazaŭ ili estus kaŝitaj perloj.

Kaj ili turnas sin unu al alia, demandante.

Ili diras: "Vere, ni estis antaŭe meze de niaj familioj, timoplenaj,

sed Dio favorkompatis nin kaj ŝirmis nin de la puno de la brulvarmega vento.

Vere, ni kutimis voki Lin antaŭe; vere, Li estas la Bonvola, la Kompatema."

Do rememorigu; ĉar per la graco de via Sinjoro, vi ne estas aŭguristo nek frenezulo.

Aŭ ĉu ili diras: "Poeto, por kiu ni atendas la necertaĵojn de la sorto"?

Diru: "Atendu! Ĉar vere, mi estas kun vi inter tiuj, kiuj atendas."

Aŭ ĉu iliaj mensoj ordonas ilin al ĉi tio, aŭ ĉu ili estas transgresiĝanta popolo?

Aŭ ĉu ili diras: "Li elpensis ĝin"? Ne, sed ili ne kredas.

Do ili alportu diskurson similan al ĝi, se ili estas veremaj.

Aŭ ĉu ili estis kreitaj el nenio, aŭ ĉu ili estas la kreantoj?

Aŭ ĉu ili kreis la ĉielojn kaj la teron? Ne, sed ili ne estas certaj.

Aŭ ĉu ĉe ili estas la trezorejoj de via Sinjoro, aŭ ĉu ili estas la superrigardantoj?

Aŭ ĉu ili havas ŝtupon per kiu ili aŭskultas? Do ilia aŭskultanto alportu klaran aŭtoritaton.

Aŭ ĉu Li havas filinojn dum vi havas filojn?

Aŭ ĉu vi petas de ili salajron, do ili estas ŝarĝitaj per ŝuldo?

Aŭ ĉu la nevideblaĵo estas ĉe ili, do ili skribas?

Aŭ ĉu ili deziras strategemon? Tiuj, kiuj kaŝas, ili estas la kaptitoj.

Aŭ ĉu ili havas dion alian ol Dio? Gloro al Dio super tio, kion ili asocias!

Kaj se ili vidus fragmenton de la ĉielo falantan, ili dirus: "Amasitaj nuboj!"

Do lasu ilin ĝis ili renkontos sian Tagon, en kiu ili estos frapitaj,

la Tago kiam ilia strategemo ne utilos al ili, nek ili estos helpataj.

Kaj vere, por tiuj kiuj maljustas estas puno krom tio, sed plimulto el ili ne scias.

Kaj paciencu pro la juĝo de via Sinjoro, ĉar vere vi estas en Niaj okuloj; kaj gloru la laŭdon de via Sinjoro kiam vi leviĝas,

kaj en la nokto gloru Lin, kaj ĉe la retiriĝo de la steloj.

Commentary

Komentoj pri Surao 52 — At-Tur (La Monto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per ĵuro je la Monto (Sinajo), la Libro skribita, la vizitata Domo, la levita ĉielo, la bolanta maro. La akumulado de ĵuroj kreas momentum al la deklaro: la puno de via Sinjoro certe okazos (v.7). La surao ankaŭ priskribas la benaĵojn de la Ĝardeno en detaloj.

Radik-Analizo

v.1: الطور — la Monto

الطور — la Monto Sinajo, la loko de la revelacio al Moseo. Ĝi estas la arkitipa loko de dia renkontiĝo — kie la homa kaj la dia tuŝiĝas. La Monto, la Libro, la Domo formas tri dimensiojn de dia ĉeesto: loko, teksto, komunumo.

v.21: ألحقنا بهم ذريتهم — Ni kunigis al ili ilian posteularon

“Ili kiuj kredas kaj kies posteularo sekvas ilin en kredo — Ni kunigos al ili ilian posteularon.” La radiko ل-ح-ق: atingi, kunigi. La familio kuniĝas en la vivo-post-morto — la kredo ne estas individua sed familia.

v.35: أم خلقوا من غير شيء — ĉu ili estis kreitaj el nenio?

La argumenta serio (vv.35–43) defias la materialisman pozicion: “Ĉu ili estis kreitaj el nenio, aŭ ĉu ili estas la kreintoj?” La logika sekvenco: io kreis ilin; tio estas Dio.

Integraj Ligiloj

v.1 la Monto ↔ 19:52 Moseo ĉe la Monto ↔ 95:2 la Monto Sinajo: la Monto kiel konstanta referenco de dia revelacio
v.21 la familio kuniĝas ↔ 36:56 “paroj en la ombro”: la vivo-post-morto estas ne soleca sed rilata

An-Naĝm La Stelo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Je la Stelo kiam ĝi subiras!

Via kunulo ne erarvagis, nek li eraris,

nek li parolas el deziro.

Ĝi estas nenio krom revelacio revelaciita,

instruita al li de unu potenca en potenco,

posedanta viglecon. Tiam li leviĝis rekte

dum li estis ĉe la plej alta horizonto.

Tiam li proksimiĝis kaj malsupreniras,

ĝis li estis je distanco de du arko-longoj aŭ pli proksime,

kaj Li revelaciis al Sia servanto tion, kion Li revelaciis.

La koro ne mensogis pri tio, kion ĝi vidis.

Ĉu vi do disputas kun li pri tio, kion li vidas?

Kaj vere, li vidis lin ĉe alia malsupreniro,

ĉe la Lotuso de la Plej Fora,

proksime de kiu estas la Ĝardeno de Restejo,

kiam kovris la Lotuson tio, kio kovris ĝin.

La vido ne deviance sin, nek ĝi transgresion.

Vere, li vidis el la plej grandaj signoj de sia Sinjoro.

Ĉu vi do vidis al-Laton kaj al-Uzan

kaj Manaton, la trian, la alian?

Ĉu viaj estas la viroj kaj Liaj la virinoj?

Tio, do, estas maljusta divido!

Ili estas nenio krom nomoj, kiujn vi nomis, vi kaj viaj patroj, por kiuj Dio ne sendis malsupren aŭtoritaton. Ili sekvas nenion krom konjekton kaj tion, kion la animoj deziras; kaj vere, venis al ili de ilia Sinjoro la gvidado.

Aŭ ĉu la homo havos tion, kion li deziras?

Ĉar al Dio apartenas la Postvivo kaj la antaŭa vivo.

Kaj kiom da anĝeloj en la ĉieloj, kies perado ne utilas, krom post kiam Dio donas permeson al kiu Li volas kaj estas kontenta pri li.

Vere, tiuj kiuj ne kredas je la Postvivo nomas la anĝelojn per la nomoj de virinoj.

Kaj ili ne havas scion pri tio; ili sekvas nenion krom konjekton, kaj vere konjekto ne utilas kontraŭ la vero.

Do turnu vin for de tiu, kiu turnas sin for de Nia rememoro kaj deziras nenion krom la vivon de ĉi tiu mondo.

Tio estas la atingo de ilia scio. Vere, via Sinjoro, Li estas plej scianta pri tiu, kiu erarvagas de Lia vojo, kaj Li estas plej scianta pri tiu, kiu estas gvidata.

Kaj al Dio apartenas ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero, por ke Li rekompencas tiujn, kiuj malagas per tio, kion ili faris, kaj rekompencas tiujn, kiuj bonagas per la plej bona.

Tiuj, kiuj evitas la gravajn pekojn kaj la indecaĵojn, krom la malgrandajn erarojn — vere, via Sinjoro estas vasta en pardono. Li estas plej scianta pri vi, kiam Li produktis vin el la tero, kaj kiam vi estis kaŝitaj en la uteroj de viaj patrinoj. Do ne purigu viajn animojn; Li estas plej scianta pri tiu, kiu estas pia.

Ĉu vi do vidis tiun, kiu forturniĝis,

kaj donis iomete kaj poste estis avara?

Ĉu li havas scion pri la nevideblaĵo, do ke li vidas?

Aŭ ĉu li ne estis informita pri tio, kio estas en la rulmanuskriptoj de Moseo,

kaj de Abraham, kiu plenumis:

ke neniu ŝarĝita animo portos la ŝarĝon de alia,

kaj ke la homo havos nenion krom tion, por kio li strebis,

kaj ke lia strebado estos vidata,

poste li estos rekompencata por ĝi la plej plenan rekompencon,

kaj ke al via Sinjoro estas la fina celo,

kaj ke Li estas Tiu, Kiu ridigas kaj ploriigas,

kaj ke Li estas Tiu, Kiu mortigas kaj vivigas,

kaj ke Li kreis la du specojn, la viron kaj la virinon,

el guto de semo kiam ĝi estas elmetita,

kaj ke sur Li estas la dua elporto,

kaj ke Li estas Tiu, Kiu riĉigas kaj donas posedaĵon,

kaj ke Li estas Tiu, Kiu estas la Sinjoro de Sirio,

kaj ke Li detruis la antaŭan Adon,

kaj Tamudon, kaj Li ne indulgis,

kaj la popolon de Noao antaŭe; vere, ili estis pli maljustaj kaj pli transgresiĝantaj.

Kaj la renversitajn urbojn Li renversis,

do kovris ilin tio, kio kovris.

Do kiun el la bonaĵoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ĉi tiu estas avertanto el la avertantoj de antaŭe.

La Baldaŭa proksimiĝis;

ne estas iu krom Dio, kiu povas malkaŝi ĝin.

Ĉu vi do miras pri ĉi tiu diskurso,

kaj ridas kaj ne ploras,

dum vi estas senatentaj?

Do prosternu vin antaŭ Dio kaj adoru!

Commentary

Komentoj pri Surao 53 — An-Naĝm (La Stelo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao priskribas la vizion de la Profeto — li vidis la anĝelon Gabrielon en sia vera formo (vv.1–18). La unua surao en kiu la Profeto faris prosternadon post la recitado. La dua parto kritikadas la arabajn idojn (Lat, ʿUzza, Manat) kaj la konjekton (ẓann).

Radik-Analizo

v.1: النجم إذا هوى — la stelo kiam ĝi falas

النجم — radiko ن-ج-م: aperi, elspiri, stelo. La stelo “falas” (هوى, radiko ه-و-ي: fali, dekliniĝi). La stelo-falo estas la momento de revelacio — kiam la ĉiela lumo desupriĝas al la tero.

v.9: فكان قاب قوسين أو أدنى — je la distanco de du arkoj, aŭ pli proksime

La plej intima proksimeco de la profeto al la dia ĉeesto. La radiko ق-و-س (q-w-s): arko, kurbiĝi. Du arkoj — la distanco inter dia kaj homa fariĝas preskaŭ nulo. La “aŭ pli proksime” sugestas ke eĉ du arkoj estas troa distanco.

vv.19–20: الات والعزى ومناة — la tri idoj

La tri arabaj dinoj estas defiitaj: “Ĉu la virido estas por vi kaj la inaĵo por Li?” La idola logiko estas inversigita — ili atribuas al Dio tion kion ili malestimaspropravorte. La radiko ظ-ن-ن (ẓ-n-n): konjekti. “Ili sekvas nur la konjekton” (v.23).

Integraj Ligiloj

v.9 “du arkoj” ↔ 42:51 la tri vojoj de revelacio: An-Naĝm priskribas la rektan vizion; Aŝ-Ŝura teorie klarigas ĝin
v.39 “la homo havas nur tion por kio li strebis” ↔ 99:7–8 la atoma justeco: ĉiu ago, eĉ la plej malgranda, estas konsiderata

Al-Qamar La Luno

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La Horo proksimiĝis kaj la luno fendiĝis.

Kaj se ili vidas signon, ili forturnas sin kaj diras: "Persista sorĉo!"

Kaj ili neis kaj sekvis siajn dezirojn, kaj ĉiu afero havas sian solvadon.

Kaj vere, venis al ili el la sciigoj tio, en kio estas malinstigo,

ampleksa saĝo; sed la avertoj ne utilas.

Do turnu vin for de ili. En la Tago kiam la Vokanto vokos al terura afero,

iliaj okuloj mallevitaj, ili eliros de la tomboj kvazaŭ ili estus dissemitaj akridoj,

rapidante al la Vokanto. Tiuj, kiuj kaŝas, diros: "Ĉi tio estas malfacila tago!"

Antaŭ ili neis la popolo de Noao; ili neis Nian servanton kaj diris: "Frenezulo!" kaj li estis repuŝita.

Do li vokis al sia Sinjoro: "Vere, mi estas venkita, do helpu!"

Tiam Ni malfermis la pordojn de la ĉielo per akvo elverŝanta,

kaj Ni igis la teron ŝpruci per fontoj, do la akvoj renkontiĝis por afero jam dekretita.

Kaj Ni portis lin sur aĵo de tabuloj kaj najloj,

kuranta sub Niaj okuloj, rekompenco por tiu, kiu estis rifuzita.

Kaj vere, Ni lasis ĝin kiel signon; ĉu do estas iu, kiu memoras?

Do kia estis Mia puno kaj Miaj avertoj!

Kaj vere, Ni faciligis la Recitadon por rememoro; ĉu do estas iu, kiu memoras?

Ado neis; do kia estis Mia puno kaj Miaj avertoj!

Vere, Ni sendis sur ilin furiozantan venton en tago de daŭra malfortuno,

forŝirante la homojn kvazaŭ ili estus elradikigitaj trunkoj de daktelpalmoj.

Do kia estis Mia puno kaj Miaj avertoj!

Kaj vere, Ni faciligis la Recitadon por rememoro; ĉu do estas iu, kiu memoras?

Tamudo neis la avertojn,

kaj ili diris: "Mortemulo, unu el inter ni, ĉu ni sekvos lin? Tiam vere ni estus en eraro kaj frenezeco.

Ĉu la Rememorigo estas ĵetita sur lin el inter ni? Ne, li estas fanfaronema mensoganto!"

"Ili scios morgaŭ, kiu estas la fanfaronema mensoganto."

Vere, Ni sendas la kamelino kiel provo por ili; do observu ilin kaj paciencu.

Kaj informu ilin, ke la akvo estas dividota inter ili; ĉiu trinkado estos ĉeestata.

Sed ili vokis sian kunulon, kaj li prenis kaj kripligis ŝin.

Do kia estis Mia puno kaj Miaj avertoj!

Vere, Ni sendis sur ilin unu solan Krion, kaj ili fariĝis kiel la seka pajlo de la barilo-konstruanto.

Kaj vere, Ni faciligis la Recitadon por rememoro; ĉu do estas iu, kiu memoras?

La popolo de Loto neis la avertojn.

Vere, Ni sendis sur ilin ŝtormegon de ŝtonoj, krom la familion de Loto; Ni savis ilin ĉe tagiĝo,

graco de Ni. Tiel Ni rekompencas tiun, kiu dankas.

Kaj vere, li avertis ilin pri Nia atako, sed ili disputis la avertojn.

Kaj vere, ili serĉis tenti lin de liaj gastoj, do Ni forviŝis iliajn okulojn: "Do gustu Mian punon kaj Miajn avertojn!"

Kaj vere, matene frua, definitiva puno kaptis ilin.

"Do gustu Mian punon kaj Miajn avertojn!"

Kaj vere, Ni faciligis la Recitadon por rememoro; ĉu do estas iu, kiu memoras?

Kaj vere, al la domo de Faraono venis la avertoj.

Ili neis Niajn signojn, ĉiujn, do Ni kaptis ilin per la kapto de Potenca, Ĉiopova.

Ĉu tiuj, kiuj kaŝas inter vi, estas pli bonaj ol tiuj, aŭ ĉu vi havas escepton en la Skriboj?

Aŭ ĉu ili diras: "Ni estas armeo unuiĝinta, venkonta"?

La armeo estos venkobatita, kaj ili turnos siajn dorsojn.

Ne, la Horo estas ilia rendevuo, kaj la Horo estas pli katastrofa kaj pli amara.

Vere, la kulpuloj estas en eraro kaj frenezeco.

En la Tago kiam ili estas trenataj en la Fajron sur siaj vizaĝoj: "Gustu la tuŝon de la Inferfajro!"

Vere, Ni kreis ĉion laŭ mezuro.

Kaj Nia ordono estas nur unu, kiel la ekbrilo de okulo.

Kaj vere, Ni detruis viajn similulojn; ĉu do estas iu, kiu memoras?

Kaj ĉio, kion ili faris, estas en la Skriboj,

kaj ĉio, malgranda kaj granda, estas enskribita.

Vere, la piaj estas meze de Ĝardenoj kaj riveroj,

en sidejo de vero, en la ĉeesto de Suverena Ĉiopova.

Commentary

Komentoj pri Surao 54 — Al-Qamar (La Luno)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per la fendiĝo de la luno (v.1). La refreno “Ni faciligis la Recitadon por rememorigo — ĉu estas iu kiu memoras?” (v.17, 22, 32, 40) ripetatas kvar fojojn. La surao transiras la rakontojn de Noao, ʿĀd, Tamūd, Lot, Faraono — ĉiu kun la sama refreno.

Radik-Analizo

v.1: انشق القمر — la luno fendiĝis

انشق — radiko ش-ق-ق: fendi. La fendiĝo de la luno povas esti fizika signo aŭ metaforo de la kosma renversiĝo ĉe la revelacio. La sama radiko aperas en 82:1 (la ĉielo disfendiĝas) — la kosmo reagas al la dia interveno.

v.17: يسرنا القرآن للذكر — Ni faciligis la Recitadon por rememorigo

يسرنا — radiko ي-س-ر: faciligi. La Recitado estas intence faciligita — ĝia profundeco ne signifas nealireblon. La radiko ذ-ك-ر (memori, rememorigi): la Recitado estas Rememorigo de tio kion la animoj jam scias.

v.49: إنا كل شيء خلقناه بقدر — ĉion Ni kreis laŭ mezuro

بقدر — radiko ق-د-ر: mezuri, difini, povi. La kreado estas ne hazarda sed laŭmezure. Ĉiu afero havas sian difinan proporcion — la ordo de la kosmo estas intenca.

Integraj Ligiloj

v.1 la luno fendiĝas ↔ 81:1–2 “kiam la suno estos kunvolvita”: la kosmaj signoj de la Fino
v.17 la faciligita Recitado ↔ 55:2 “Li instruis la Recitadon”: la instruado de la Recitado kaj ĝia faciligo estas komplementaj — Dio instruas kaj faciligas samtempe

Ar-Raĥman La Kompatema

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La Tutkompatema

instruis la Recitadon,

kreis la homon,

instruis ĝin la Esprimon.

La Suno kaj la Luno estas laŭ kalkulo,

kaj la Steloj kaj la Arboj kliniĝas.

Kaj la Ĉielon Li levis kaj Li starigis la Pesilon.

"Ke vi ne transgresu en la Pesilo,

kaj starigu ĝustan pezon, kaj ne malpligrandigu la Pesilon."

Kaj la Teron Li sternis por la vivantoj.

En ĝi la frukto kaj daktelpalmoj estas ŝirmitaj,

kaj la greno kun siaj balgoj, kaj la bonodora herbo.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Li kreis la homon el sonora argilo, kiel potaĵo.

Kaj kreis la spektron el la fluo de fajro.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Sinjoro de la du Orientoj kaj Sinjoro de la du Okcidentoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

La paŝtejojn de la maroj Li kunigis,

inter ili la barilo netondamaĝita.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

El ili venas Perlo kaj Koralo.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kaj Li strebas proksimecon super la maroj kiel signon.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ĉio sur ĝi pereas.

Nur la Vizaĝo de la Sinjoro restas, posedanta Majestecon kaj Gloron.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Lin petas ĉiuj, kiuj estas en la Ĉieloj kaj la Tero. Ĉiun tagon Li estas pri iu afero.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ni atendos vin, ho vi du pezaĵoj!

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ho popolo de la spektroj kaj la homaro! Se vi povas transpasi la regionojn de la Ĉieloj kaj la Tero, do transpasu. Vi ne povas transpasi krom per aŭtoritato.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Estos sendita al vi fulmo de fajro kaj kupro, kaj vi ne povos venki.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kiam la Ĉieloj disiĝas, ĝi fariĝas roz-pentra.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En tiu tago, nek homo nek spektro estos demandata pri sia peko.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

La kulpuloj estas konataj per siaj signoj, tiam kaptitaj je fruntharo kaj piedoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Jen estas la Perdo, kiun la kulpuloj kontraŭdiras!

Ili iras ĉirkaŭe inter ĝi kaj brulskvama akvo.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kaj por tiu, kiu timas la Stacion de sia Sinjoro, du kaŝitaj Regnoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ambaŭ posedantaj branĉojn.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En ili du fontoj fluantaj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En ili el ĉiu frukto, du specoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kuŝante sur tapiŝoj, kies internaj ŝtofinoj strebas radii, kaj la rikolto de la du kaŝitaj Regnoj estas proksima.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En ili estas tiuj, kiuj bridis sian rigardon, kiujn nek homo nek spektro tuŝis antaŭ ili.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kiel Rubenoj kaj Koraloj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ĉu estas alia rekompenco por la Bono ol Bono?

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kaj krom ili, du pliaj kaŝitaj Regnoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Ambaŭ de superforta profundo.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En ili du fontoj ŝprucantaj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En ili frukto, kaj daktelpalmoj, kaj granatoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

En ili bonaj kaj belaj estaĵoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

La Revenintoj, ŝirmitaj en la loĝejoj.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kiujn nek homo nek spektro tuŝis antaŭ ili.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Kuŝante sur freŝaj kusenoj kaj mirindaj belecoj de la kaŝitaĵo.

Do kiun el la Donoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?

Benita estas la nomo de la Sinjoro, posedanta Majestecon kaj Gloron.

Commentary

Komentoj pri Surao 55 — Ar-Raḥmān (La Tute-Kompatema)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La refreno “Kiun do el la Donacoj de via Sinjoro vi kontraŭdiros?” aperas 31 fojojn. La duala formo (تُكَذِّبَانِ) adresatas al ambaŭ homoj kaj spektroj (ĝinoj), kiel eksplicite montrite en v.33.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“Donacoj” por آلاء (ālā')

La sona ludo: آلاء (ālā’) kaj علي (ʿAlí). En la refreno la sono de Alí resonas tra la tuta surao. La nomo ʿAlí trairas la tutan ĉenon de malkaŝo: ʿAlí ibn Abí Ṭálib, la Báb (Siyyid ʿAlí-Muḥammad), Bahá’u’lláh (Mírzá Ḥusayn-ʿAlí) — ĉiuj kontraŭdiritaj.

“spektroj” por جِنّ (jinn)

Radiko ج-ن-ن: kaŝi. Spektro estas ĝuste io kaŝita sed ĉeesta. Evitas la Disney-asociojn de “ĝinio.”

“Manifestiĝo” por مقام (maqām, v.46)

La مقام de la Sinjoro estas la stacio kie Dio manifestas Sin. La dualaj جَنَّتَانِ (du kaŝitaj Regnoj) pariĝas kun la Ĝemelaj Manifestiĝoj — la Báb kaj Bahá’u’lláh.

La Arko: vv.1–4

الرحمن — Dia naturo (la Fonto)
علم القرآن — Dio instruas la Recitadon
خلق الإنسان — la homo kreita (la pivoto)
علمه البيان — la homo esprimas (la Esprimo — la Bayán)

La Ĝarden-Sekcio: Saturiĝo de ج-ن-ن

La ĝardena sekcio (vv.46–78) estas saturita de la kaŝ-radiko:

جَنَّة (janna) = la kaŝita loko
جِنّ / جَانّ (jinn/jānn) = kaŝitaj estaĵoj (vv.56, 74)
جَنَى (janā) = la rikolto de la kaŝitaĵo (v.54)
عَبْقَرِيّ (ʿabqarī) = metioj el la ĝino-loĝata loko (v.76)

v.54: بَطَائِن — la internaj ŝtofoj

Radiko de بَاطِن (bāṭin, la Kaŝita). La internaj ŝtofoj el إستبرق — se legata per arabaj radikoj: إِسْتَ (Form X, “serĉ-”) + بَرَقَ (fulmi, radii). “Tio kio serĉas radii” — la kaŝita dimensio lumas per sia propra lumo.

v.72: حُور — La Revenintoj

Sama radiko ح-و-ر kiel حَوَارِيُّون — la disĉiploj de Jesuo (3:52, 5:111). La “paradizaj fraŭlinoj” kaj la “disĉiploj” estas la SAMA radika vorto: dediĉitaj Revenintoj.

v.60: “Ĉu estas iu rekompenco por Bono krom Bono?”

La pivotan versiklon inter la du paroj. La radiko ح-س-ن (bono/beleco) aperas dufoje.

Integraj Ligiloj

v.19–20 la du maroj ↔ 18:60: la renkontiĝo de du korpoj kiel loko de kaŝita scio
v.29 “ĉiun tagon Li estas en iu afero” ↔ 33:40 Sigelo: se Dio agas ĉiutage, Li ne povas esti permanente silentigita
v.76 خضر (freŝaj) ↔ 18:60–82 Ĥiḍr: freŝeco kaj kaŝita saĝo dividas radikon

Al-Vaqia La Evento

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la Evento okazos —

ne estas neo pri ĝia okazo —

malaltigante, altigante,

kiam la tero estos skuata per skuo,

kaj la montoj estos disbatataj per disbato,

kaj fariĝos dissemita polvo,

kaj vi estos tri specoj:

la kunuloj de la dekstra mano — kio estas la kunuloj de la dekstra mano?

Kaj la kunuloj de la maldekstra mano — kio estas la kunuloj de la maldekstra mano?

Kaj la antaŭaj, la antaŭaj —

tiuj estas la alproksimiĝantoj,

en Ĝardenoj de Ĝojo.

Amaso el la antaŭaj,

kaj malmultaj el la posteaj,

sur kusenoj enteksitaj,

kuŝante sur ili, vizaĝo kontraŭ vizaĝo.

Servadas al ili eternaj junuloj,

kun pokaloj kaj kruĉoj kaj taso el fluanta fonto —

nenian kapdoloron ili suferos pro ĝi, nek ili estos elĉerpitaj —

kaj frukto de kion ili elektas,

kaj viando de birdoj de kion ili deziras.

Kaj belaj estaĵoj kun vastaj okuloj,

kiel kaŝitaj perloj,

rekompenco pro tio, kion ili kutimis fari.

Ili ne aŭdas en ĝi vanan parolon nek pekon,

krom la diro: "Paco! Paco!"

Kaj la kunuloj de la dekstra mano — kio estas la kunuloj de la dekstra mano?

Inter sendornaj lotusarboj,

kaj grapolaj bananarboj,

kaj ombro vastigita,

kaj akvo elverŝita,

kaj frukto abunda,

nek deŝirita nek malpermesita,

kaj levitaj kusenoj.

Vere, Ni elportis ilin per elporto,

kaj faris ilin puraj,

amantaj, de egala aĝo,

por la kunuloj de la dekstra mano.

Amaso el la antaŭaj,

kaj amaso el la posteaj.

Kaj la kunuloj de la maldekstra mano — kio estas la kunuloj de la maldekstra mano?

En brulvarmega vento kaj skaldanta akvo,

kaj ombro de nigra fumo,

nek freŝa nek bonvola.

Vere, ili estis antaŭ tio donitaj al lukso,

kaj ili kutimis persisti en la granda transgresio,

kaj ili kutimis diri: "Kiam ni mortos kaj fariĝos polvo kaj ostoj, ĉu ni do ja estos revivigitaj?

Kaj niaj prapatroj de antaŭe?"

Diru: "Vere, la antaŭaj kaj la posteaj

estos kolektataj kune al la fiksita tempo de konata tago."

Tiam vere vi, ho vi erantoj, la neantoj,

vi manĝos de arbo de Zakumo,

kaj plenigos per ĝi viajn ventrojn,

kaj trinkos sur ĝi el la skaldanta akvo,

kaj trinkos kiel la trinko de soifaj kameloj.

Ĉi tio estos ilia bonveno en la Tago de la Juĝado.

Ni kreis vin — ĉu vi do ne asertas?

Ĉu vi konsideris tion, kion vi emetas?

Ĉu vi kreas ĝin, aŭ ĉu Ni estas la kreantoj?

Ni ordonis la morton inter vi, kaj Ni ne estas venkotaj,

en tio, ke Ni interŝanĝas viajn similulojn kaj elportas vin en kio vi ne konas.

Kaj vere vi konis la unuan elporton; ĉu vi do ne memoros?

Ĉu vi konsideris tion, kion vi kultivas?

Ĉu vi kreskas ĝin, aŭ ĉu Ni estas la kreantoj?

Se Ni volus, Ni farus ĝin pajlo, kaj vi restus ekkriantaj:

"Vere, ni estas ŝarĝitaj per ŝuldo!

Ne, ni estas senigitaj!"

Ĉu vi konsideris la akvon, kiun vi trinkas?

Ĉu vi sendas ĝin malsupren de la nuboj, aŭ ĉu Ni estas la sendantoj?

Se Ni volus, Ni farus ĝin amara — ĉu vi do ne dankos?

Ĉu vi konsideris la fajron, kiun vi ekbruligas?

Ĉu vi produktas ĝian arbon, aŭ ĉu Ni estas la produktantoj?

Ni faris ĝin rememorigon kaj provizaĵon por la vojaĝantoj.

Do gloru la Nomon de via Sinjoro, la Grandioza.

Ne, mi ĵuras je la subir-lokoj de la steloj —

kaj vere, ĝi estas ĵuro, se vi nur scius, grandioza —

vere, ĝi estas nobla Recitado,

en kaŝita Libro.

Neniu tuŝos ĝin krom la purigitoj.

Sendado de la Sinjoro de la Mondoj.

Ĉu ĉi tiun diskurson vi malestimas?

Kaj vi faras vian provizaĵon, ke vi neas?

Kial do, kiam ĝi atingas la gorĝon,

kaj vi en tiu momento rigardas,

kaj Ni estas pli proksimaj al li ol vi, sed vi ne vidas —

kial do, se vi ne estas sub juĝado,

ĉu vi ne resendas ĝin, se vi estas veremaj?

Tiam se li estas el la alproksimiĝantoj,

do ripozo kaj bonodoro kaj Ĝardeno de Ĝojo.

Kaj se li estas el la kunuloj de la dekstra mano,

do "Paco estu al vi" de la kunuloj de la dekstra mano.

Kaj se li estas el la neantoj, la erantoj,

do bonveno de skaldanta akvo,

kaj brulado en la Inferfajro.

Vere, ĉi tio estas la certa vero.

Do gloru la Nomon de via Sinjoro, la Grandioza.

Commentary

Komentoj pri Surao 56 — Al-Wāqiʿa (La Evento)

Ĝenerala strukturo

La surao dividas la homaron triope ĉe la Evento: la antaŭuloj (السابقون), la kunuloj de la dekstra mano (أصحاب الميمنة), kaj la kunuloj de la maldekstra mano (أصحاب المشأمة). Poste sekvas kvar kreaĵ-pruvoj, kaj la surao fermiĝas per la Recitado kiel “kaŝita Libro” (v.78).

Ĉefaj radikaj malkovroj

Radiko و-ق-ع (w-q-ʿ) — La Evento (v.1)

Signifas fali, trafali, okazi. La واقعة estas io kio falas sur la realon kun pezo de efiko — ne vaga “evento” sed io trafanta.

Radiko س-ب-ق (s-b-q) — La Antaŭuloj (v.10)

“Kaj la antaŭuloj, la antaŭuloj” — la ripeto intensigas. Ili estas identigitaj kiel المقربون (al-muqarrabūn, la alproksimiĝintoj, radiko ق-ر-ب). Proksimeco al Dio estas la rekompenco por esti antaŭa.

Radiko ك-ن-ن (k-n-n) — Kaŝiteco (vv.23, 78)

v.78: “en kaŝita Libro” (كتاب مكنون). La Recitado ne estas nur skribita sed ŝirmita ene — ĝia vera signifo estas protektata, alirebla nur al “la purigitoj” (v.79).
v.23: “kiel kaŝitaj perloj” (لؤلؤ مكنون). La Revenintoj (ḥūr) estas ŝirmitaj, karaj.

La radiko k-n-n paralelas j-n-n en Surao 55: ambaŭ priskribas kaŝitecon, sed k-n-n emfazas protektan ŝirmon.

Versikloj 57–73: La kreaĵ-pruvoj

Kvar pruvoj, ĉiu identece strukturita: “Ĉu vi kreis tion, aŭ Ni estas la kreantoj?”

Semo/prokreado (vv.58–59)
Terkultivado (vv.63–67)
Akvo/pluvo (vv.68–70)
Fajro (vv.71–73)

v.73: fajro estas kaj tadhkira (memorigo) kaj provizo por vojaĝantoj — spirita kaj fizika provizo samtempe.

Versikloj 75–80: La Nobla Recitado

v.75: “la falejoj de la steloj” (مواقع النجوم) — la sama radiko و-ق-ع kiel la titolo de la surao. Steloj falas en siajn lokojn kiel la Evento trafas.
v.77: “nobla Recitado” (قرآن كريم) — ne “sankta” sed كريم (kara, malavara).
v.79: “Neniu tuŝu ĝin krom la purigitoj.” Radiko ط-ه-ر (ṭ-h-r). Kaj rita (fizika pureco) kaj hermeneutika (spirita pureco).

Integraj ligoj

Tri grupoj ↔ la duoblaj ĝardenoj de Surao 55: la antaŭuloj = unua paro de Regnoj; dekstra-manuloj = dua paro; maldekstra-manuloj = la fajro de 55:43–44.
v.78 “kaŝita Libro” (k-n-n) ↔ 55 j-n-n-saturiĝo: la Libro estas kaŝita (maknūn); la ĝardenoj estas kaŝitaj (janna). Legi la Libron estas eniri la ĝardenon.
v.95 “la certa vero” (ḥaqq al-yaqīn) ↔ 4:157 manko de certeco: la sama radiko ĉe kontraŭaj poloj.

Al-Ĥadid La Fero

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj la tero, gloras Dion; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Al Li apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero; Li donas vivon kaj mortigas; kaj Li estas super ĉio Potenca.

Li estas la Unua kaj la Lasta, la Evidenta kaj la Kaŝita; kaj Li estas pri ĉio Scianta.

Li estas Tiu, Kiu kreis la ĉielojn kaj la teron en ses tagoj, poste sidiĝis sur la Tronon. Li scias, kio eniras en la teron kaj kio eliras el ĝi, kaj kio malsupreniras de la ĉielo kaj kio supreniras en ĝin; kaj Li estas kun vi, kie ajn vi estas; kaj Dio bone vidas, kion vi faras.

Al Li apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero; kaj al Dio ĉiuj aferoj estas redonataj.

Li igas la nokton eniri en la tagon kaj igas la tagon eniri en la nokton; kaj Li estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Kredu je Dio kaj Lia Sendito, kaj elspezu el tio, pri kio Li faris vin administrantoj. Tiuj inter vi, kiuj kredas kaj elspezas, por ili estas granda rekompenco.

Kaj kio estas al vi, ke vi ne kredas je Dio, kiam la Sendito vokas vin kredi je via Sinjoro, kaj Li jam prenis vian interligon, se vi estas kredantoj?

Li estas Tiu, Kiu sendas malsupren sur Sian servanton klarajn signojn, por ke Li elkonduku vin de la mallumo en la lumon; kaj vere, Dio estas al vi Milda, Kompatema.

Kaj kio estas al vi, ke vi ne elspezas en la vojo de Dio, kiam al Dio apartenas la heredaĵo de la ĉieloj kaj la tero? Ne estas egalaj inter vi tiu, kiu elspezis antaŭ la Venko kaj batalis; tiuj estas pli grandaj laŭ grado ol tiuj, kiuj elspezis poste kaj batalis. Kaj al ĉiu Dio promesis la plej bonan; kaj Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Kiu estas tiu, kiu pruntedonos al Dio bonan prunton, do Li multobligos ĝin por li, kaj lia estos bonega rekompenco?

En la Tago kiam vi vidos la kredantajn virojn kaj la kredantajn virinojn, ilia lumo kuranta antaŭ ili kaj dekstre de ili: "Bonan sciigon por vi ĉi tiun Tagon! Ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas, por resti en ili; tio estas la supera triumfo."

En la Tago kiam la hipokritaj viroj kaj la hipokritaj virinoj diros al tiuj, kiuj kredas: "Atendu nin! Lasu nin prunti el via lumo." Oni diros: "Revenu malantaŭen kaj serĉu lumon!" Tiam muro estos starigita inter ili, havanta pordon, kies interna flanko estas kompato kaj kies ekstera flanko estas puno.

Ili vokos al ili: "Ĉu ni ne estis kun vi?" Ili diros: "Jes, sed vi tentis vin mem kaj vi atendis kaj vi dubis, kaj vana deziro trompis vin, ĝis la ordono de Dio venis; kaj la Trompisto trompis vin pri Dio."

Do ĉi tiun Tagon neniu elaĉeto estos akceptata de vi, nek de tiuj, kiuj kaŝis. Via restejo estas la Fajro; ĝi estas via patrono; kaj mizera estas la vojaĝo.

Ĉu ne venis la tempo por tiuj, kiuj kredas, ke iliaj koroj humiliĝu al la rememoro de Dio kaj al la Vero kiu malsupreniras, kaj ke ili ne estu kiel tiuj, al kiuj la Libro estis donita antaŭe, kaj la tempo ŝajnis longa al ili, do iliaj koroj malmoliĝis? Kaj multaj el ili estas malpiaj.

Sciu, ke Dio vivigas la teron post ĝia morto. Ni ja klarigis al vi la signojn, por ke eble vi komprenu.

Vere, la viroj kiuj donas almozon kaj la virinoj kiuj donas almozon, kaj kiuj pruntedonas al Dio bonan prunton, ĝi estos multigita por ili, kaj ilia estos bonega rekompenco.

Kaj tiuj, kiuj kredas je Dio kaj Liaj senditoj, tiuj estas la veremuloj; kaj la atestantoj antaŭ sia Sinjoro, por ili estos ilia rekompenco kaj ilia lumo. Kaj tiuj, kiuj kaŝas kaj neas Niajn signojn, tiuj estas la kunuloj de la Brulego.

Sciu, ke la vivo de ĉi tiu mondo estas nur ludo kaj amuzado kaj ornamo kaj fanfaronado inter vi kaj rivaleco en riĉaĵo kaj infanoj. Ĝi estas kiel la similo de pluvo, kies kresko plaĉas al tiuj, kiuj kulturas la teron; poste ĝi velkas kaj vi vidas ĝin flaviĝanta, poste ĝi fariĝas pajlo. Kaj en la Postvivo estas severa puno, kaj pardono de Dio kaj bonvolo; kaj la vivo de ĉi tiu mondo estas nur la ĝuo de iluzio.

Rapidu al pardono de via Sinjoro, kaj Ĝardeno kies larĝeco estas kiel la larĝeco de la ĉielo kaj la tero, preparita por tiuj, kiuj kredas je Dio kaj Liaj senditoj. Tio estas la boneco de Dio; Li donas ĝin al kiu Li volas; kaj Dio estas la Posedanto de granda boneco.

Neniu afliktado trafas sur la tero aŭ en viaj animoj krom ĝi estas en Libro antaŭ Ni elportas ĝin; vere, tio estas facila por Dio,

por ke vi ne malĝoju pri tio, kio eskapas vin, nek ekzultu pri tio, kion Li donas al vi; kaj Dio ne amas iun fanfaronulon,

tiujn kiuj estas avaraj kaj ordonas la homojn esti avaraj. Kaj kiu ajn forturnas sin, do vere Dio, Li estas la Memsufiĉa, la Laŭdinda.

Vere, Ni sendis Niajn senditojn kun klaraj pruvoj, kaj Ni sendis malsupren kun ili la Libron kaj la Pesilon, por ke la homoj starigu justecon; kaj Ni sendis malsupren feron, en kiu estas granda potenco kaj utiloj por la homoj, kaj por ke Dio sciu, kiu helpas Lin kaj Liajn senditojn en la nevideblaĵo. Vere, Dio estas Forta, Potenca.

Kaj vere, Ni sendis Noaon kaj Abrahamon, kaj Ni starigis en ilia idaro la profetecon kaj la Libron; kaj inter ili estas gvidata, sed multaj el ili estas malpiaj.

Poste Ni sendis, sekvante iliajn paŝojn, Niajn senditojn, kaj Ni sendis sekvante Jesuon filo de Maria, kaj Ni donis al li la Evangelion; kaj Ni metis en la korojn de tiuj, kiuj sekvis lin, tenerecon kaj kompaton. Kaj monakecon ili elpensis — Ni ne preskribis ĝin por ili — nur serĉante la bonvolon de Dio; sed ili ne observis ĝin per ĝia ĝusta observado. Do Ni donis al tiuj el ili, kiuj kredis, ilian rekompencon; sed multaj el ili estas malpiaj.

Ho vi, kiuj kredas! Timu Dion kaj kredu je Lia Sendito; Li donos al vi duoblan parton de Sia kompato kaj faros por vi lumon per kiu vi marŝas, kaj pardonos vin; kaj Dio estas Pardonema, Kompatema,

por ke la Popolo de la Libro sciu, ke ili ne havas potencon super io el la boneco de Dio, kaj ke la boneco estas en la mano de Dio; Li donas ĝin al kiu Li volas; kaj Dio estas la Posedanto de granda boneco.

Commentary

Komentoj pri Surao 57 — Al-Ĥadid (La Fero)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per kosma laŭdo (vv.1–6) kaj centras sur la temo de eldonemo kaj la vera valoro de la monda vivo kontraŭ la vivo-post-morto. La fero (v.25) estas “sendita malsupren” — metalo de kosma origino, enhavanta forton kaj utilon.

Radik-Analizo

v.3: هو الأول والآخر والظاهر والباطن — Li estas la Unua kaj la Lasta, la Aperanta kaj la Kaŝita

Kvar Diaj atributoj en paroj: الأول/الآخر (tempo) kaj الظاهر/الباطن (spaco). La radiko ظ-ه-ر (aperi) kaj ب-ط-ن (esti kaŝita) — la ẓāhir/bāṭin dueco kiu regas la tutan hermeneutikon de la Recitado. Dio estas ambaŭ samtempe.

v.25: أنزلنا الحديد — Ni sendis malsupren la feron

أنزلنا — radiko ن-ز-ل: sendi malsupren. La fero estas laŭvorte “sendita malsupren” — la fera nukleo de la tero efektive devenas de supernovaj eksplodoj. En ĝi estas “forta forto kaj utiloj por la homoj.”

v.20: اعلموا أنما الحياة الدنيا لعب ولهو — sciu ke la monda vivo estas ludo kaj distrado

Kvinopa priskribo: ludo, distrado, ornamo, reciproka fanfaronado, rivaleco en riĉaĵo. Poste la pluva metaforo: herbo kreskas, poste flaviĝas, poste fariĝas rompebla. La temporaleco de ĉio monda.

Integraj Ligiloj

v.3 ẓāhir/bāṭin ↔ la radik-rekupera metodo: la hermeneutiko de la Recitado spegulas la Dian naturon — la aperanta kaj la kaŝita signifoj
v.25 la fero “sendita malsupren” ↔ 55:7 “la ĉielon Li levis”: la kosma ordo en Al-Ĥadid kaj en Ar-Raḥmān

Al-Muĝadila La Disputantino

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Dio ja aŭdis la parolon de tiu, kiu disputas kun vi pri sia edzo kaj plendas al Dio; kaj Dio aŭdas vian interparolon. Vere, Dio estas Aŭdanta, Vidanta.

Tiuj inter vi, kiuj forpelas siajn edzinojn deklarante ilin kiel siajn patrinojn — ili ne estas iliaj patrinoj. Iliaj patrinoj estas nur tiuj, kiuj naskis ilin. Kaj vere, ili eldiras riproĉindan vorton kaj malveron; kaj vere, Dio estas Pardonema, Indulgema.

Kaj tiuj, kiuj forpelas siajn edzinojn deklarante ilin kiel siajn patrinojn, poste deziras reveni sur sian diron, la liberigo de sklavo antaŭ ol ili tuŝas unu la alian. Al tio vi estas admonataj; kaj Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Kaj tiu, kiu ne trovas la rimedojn, do fasto de du sinsekvaj monatoj antaŭ ol ili tuŝas unu la alian; kaj tiu, kiu ne kapablas, do nutrado de sesdek malriĉuloj. Tio estas por ke vi kredu je Dio kaj Lia Sendito; kaj tiuj estas la limoj de Dio. Kaj por tiuj, kiuj kaŝas, estas dolora puno.

Vere, tiuj kiuj kontraŭstaras Dion kaj Lian Senditon estas humilitaj, kiel tiuj antaŭ ili estis humilitaj; kaj Ni sendis malsupren klarajn signojn; kaj por tiuj, kiuj kaŝas, estas humiliga puno,

en la Tago kiam Dio levos ilin ĉiujn kune kaj informos ilin pri tio, kion ili faris. Dio kalkulis ĝin, kvankam ili forgesis ĝin; kaj Dio estas super ĉio Atestanto.

Ĉu vi ne vidis, ke Dio scias ĉion, kio estas en la ĉieloj kaj ĉion, kio estas sur la tero? Ne estas sekreta konferenco de tri krom Li estas ilia kvara, nek de kvin krom Li estas ilia sesa, nek de malpli ol tio nek de pli krom Li estas kun ili kie ajn ili estas. Poste Li informos ilin pri tio, kion ili faris, en la Tago de la Revivigo; vere, Dio estas pri ĉio Scianta.

Ĉu vi ne vidis tiujn, kiuj estis malpermesataj sekretan konferencon, poste revenas al tio, kio estis malpermesita al ili, kaj ili konferencas kune en peko kaj transgresio kaj malobeo al la Sendito? Kaj kiam ili venas al vi, ili salutas vin per tio, per kio Dio ne salutas vin, kaj diras en si mem: "Kial Dio ne punas nin pro tio, kion ni diras?" La Infero sufiĉos por ili; ili eniros ĝin, kaj mizera estas la vojaĝo.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam vi konferencas sekrete, ne konferencu en peko kaj transgresio kaj malobeo al la Sendito, sed konferencu en bonfarado kaj pieco; kaj timu Dion, al Kiu vi estos kolektataj.

Sekreta konferenco estas nur de la diablo, por ke li malĝojigu tiujn, kiuj kredas; sed ĝi ne povas damaĝi ilin krom laŭ la permeso de Dio; kaj je Dio la kredantoj fidu.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam oni diras al vi: "Faru lokon en la kunvenoj," do faru lokon; Dio faros lokon por vi. Kaj kiam oni diras: "Leviĝu," do leviĝu; Dio levos laŭ gradoj tiujn inter vi, kiuj kredas, kaj tiujn, al kiuj scio estas donita; kaj Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam vi konferencas private kun la Sendito, oferu almozon antaŭ via privata konferenco. Tio estas pli bona por vi kaj pli pura. Sed se vi ne havas la rimedojn, do vere Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ĉu vi timas oferi almozojn antaŭ via privata konferenco? Tiam, ĉar vi ne faris tion kaj Dio turnis Sin al vi kompatemane, starigu la preĝon kaj pagu la almozon kaj obeu Dion kaj Lian Senditon; kaj Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Ĉu vi ne vidis tiujn, kiuj amikiĝas kun popolo, kontraŭ kiu Dio koleras? Ili estas nek el vi nek el ili, kaj ili ĵuras al malvero science.

Dio preparis por ili severan punon; vere, malbona estas tio, kion ili faradis.

Ili prenis siajn ĵurojn kiel ŝildon kaj deturnas de la vojo de Dio; do por ili estas humiliga puno.

Ilia riĉaĵo ne utilos al ili, nek iliaj infanoj, kontraŭ Dio. Tiuj estas la kunuloj de la Fajro; en ĝi ili restos.

En la Tago kiam Dio levos ilin ĉiujn kune, tiam ili ĵuros al Li same kiel ili ĵuras al vi, kaj ili opinias ke ili staras sur io. Jen! Vere, ili estas la mensogantoj.

La diablo akiris regon super ili, kaj igis ilin forgesi la remoron de Dio. Tiuj estas la partio de la diablo. Jen! Vere, la partio de la diablo, ili estas la perdantoj.

Vere, tiuj kiuj kontraŭstaras Dion kaj Lian Senditon, tiuj estas inter la plej humilitaj.

Dio dekretis: "Mi certe venkos, Mi kaj Miaj senditoj." Vere, Dio estas Forta, Potenca.

Vi ne trovos popolon, kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago, amikiĝanta kun tiuj, kiuj kontraŭstaras Dion kaj Lian Senditon, eĉ se ili estas iliaj patroj, aŭ iliaj filoj, aŭ iliaj fratoj, aŭ iliaj parencoj. Tiuj, Li enskribis kredon en iliajn korojn kaj fortigis ilin per Spirito de Li, kaj Li enkondukas ilin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por resti en ili. Dio estas kontenta pri ili, kaj ili estas kontentaj pri Li. Tiuj estas la partio de Dio. Jen! Vere, la partio de Dio, ili estas la sukcesuloj.

Commentary

Komentoj pri Surao 58 — Al-Muĝadila (La Disputantino)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per la rakonto de la virino kiu venis al la Profeto por disputi pri sia edzo (ẓihār-kazo). Dio “aŭdis” ŝian disputon (v.1) — la individua voĉo de virino ricevas Dian atenton. La surao poste reguligas sekretajn kunvenojn kaj la konduton en asembleoj.

Radik-Analizo

v.1: سمع الله — Dio aŭdis

سمع — radiko س-م-ع: aŭdi. Dio aŭdas la kvinon de unu virino kiu disputas. La Dia aŭdado ne estas kolektiva sed individua — ĉiu voĉo atingas Lin.

v.11: يرفع الله الذين آمنوا منكم والذين أوتوا العلم درجات

“Dio levas tiujn el vi kiuj kredas kaj tiujn al kiuj scio estis donita, laŭ gradoj.” La radiko ر-ف-ع (r-f-ʿ): levi. La leviĝo estas laŭ scio kaj kredo — ne laŭ riĉaĵo aŭ deveno.

v.7: ما يكون من نجوى ثلاثة — ne estas sekreta konsultiĝo de tri

“Ne estas sekreta konsultiĝo de tri krom ke Li estas ilia kvara.” La radiko ن-ج-و (n-j-w): flustri, sekrete paroli. Dio estas ĉeesta en ĉiu sekreta konversacio — neniu kaŝitaĵo estas kaŝita de Li.

Integraj Ligiloj

v.1 Dio aŭdas la virinon ↔ 4:34 la gradiga respondo: la Dia atento al la virina voĉo kontraŭas la ideon de virina malgraveco
v.7 Dia ĉeesto en sekreto ↔ 50:16 “pli proksima ol la halsvejno”: la Dia proksimeco en Qaf kaj en Al-Muĝadila

Al-Ĥaŝr La Kolektiĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero, gloras Dion; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Li estas Tiu, Kiu elpelis tiujn, kiuj kaŝas, el inter la Popolo de la Libro, el iliaj hejmoj ĉe la unua kolektiĝo. Vi ne opiniis ke ili eliros, kaj ili opiniis ke iliaj fortikaĵoj defendos ilin kontraŭ Dio. Sed Dio venis al ili de kie ili ne kalkulis, kaj ĵetis teruron en iliajn korojn, tiel ke ili detruis siajn domojn per siaj propraj manoj kaj la manoj de la kredantoj. Do lernu, ho vi, kiuj havas okulojn!

Kaj se Dio ne estus dekretinta ekzilon por ili, Li estus puninta ilin en ĉi tiu mondo; kaj ilia en la Postvivo estas la puno de la Fajro.

Tio estas ĉar ili kontraŭstaris Dion kaj Lian Senditon; kaj kiu ajn kontraŭstaras Dion, do vere Dio estas severa en puno.

Kiajn ajn daktelpalmojn vi dehakis aŭ lasis starantaj sur iliaj radikoj, ĝi estis laŭ la permeso de Dio, kaj por ke Li humiligu la malpiajn.

Kaj kion Dio donis al Sia Sendito de ili, vi ne pelis kontraŭ ĝi ĉevalon nek rajdkamelon, sed Dio donas al Siaj senditoj aŭtoritaton super kiun Li volas; kaj Dio estas super ĉio Potenca.

Kion Dio donis al Sia Sendito de la popoloj de la urboj, ĝi estas por Dio kaj por la Sendito kaj por la parencoj kaj la orfoj kaj la malriĉuloj kaj la vojaĝanto, por ke ĝi ne fariĝu aĵo turne prenata inter la riĉuloj de vi. Kaj kion ajn la Sendito donas al vi, prenu ĝin; kaj kion ajn li malpermesas al vi, deteniĝu de ĝi. Kaj timu Dion; vere, Dio estas severa en puno.

Ĝi estas por la malriĉaj elmigrintoj, kiuj estis pelitaj el siaj hejmoj kaj siaj posedaĵoj, serĉante bonecon de Dio kaj bonvolon, kaj helpante Dion kaj Lian Senditon. Tiuj estas la veremaj.

Kaj tiuj, kiuj estis establitaj en la restejo kaj en la kredo antaŭ ili, amas tiujn kiuj elmigris al ili, kaj ne trovas en siaj brustoj bezonon de tio, kio estis donita al ili, kaj preferas aliajn super si mem eĉ se malriĉeco estas ilia loto. Kaj kiu ajn estas ŝirmata de la avareco de sia propra animo, tiuj estas la sukcesuloj.

Kaj tiuj, kiuj venas post ili, diras: "Nia Sinjoro! Pardonu al ni kaj al niaj fratoj, kiuj antaŭis nin en la kredo, kaj ne metu en niajn korojn rankoron kontraŭ tiuj, kiuj kredas. Nia Sinjoro! Vere, Vi estas Milda, Kompatema."

Ĉu vi ne vidis tiujn, kiuj hipokritadas, dirante al siaj fratoj kiuj kaŝis el inter la Popolo de la Libro: "Se vi estos elpelitaj, ni certe iros kun vi, kaj ni neniam obeos iun kontraŭ vi; kaj se vi estos atakataj, ni certe helpos vin." Kaj Dio atestas ke ili estas mensogantoj.

Se ili estos elpelitaj, ili ne iros kun ili; kaj se ili estos atakataj, ili ne helpos ilin; kaj se ili helpos ilin, ili certe turnos siajn dorsojn, poste ili ne estos helpataj.

Vi estas pli timigaj en iliaj brustoj ol Dio. Tio estas ĉar ili estas popolo kiu ne komprenas.

Ili ne batalos vin kune krom en fortigitaj urboj aŭ de malantaŭ muroj. Ilia malamikeco inter si estas feroca. Vi opinias ilin unuigitaj, sed iliaj koroj estas dividitaj. Tio estas ĉar ili estas popolo kiu ne havas komprenon.

Kiel tiuj nelonge antaŭe, ili gustis la malbonan sekvaĵon de sia afero; kaj ilia estas dolora puno.

Kiel la diablo, kiam li diris al la homo: "Kaŝu!" Sed kiam li kaŝis, li diris: "Vere, mi estas libera de vi; vere, mi timas Dion, Sinjoron de la mondoj."

Kaj la fino de ili ambaŭ estas, ke ili estas en la Fajro, por resti en ĝi; kaj tio estas la rekompenco de la maljustuloj.

Ho vi, kiuj kredas! Timu Dion, kaj ĉiu animo rigardu tion, kion ĝi antaŭsendis por morgaŭ; kaj timu Dion. Vere, Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Kaj ne estu kiel tiuj, kiuj forgesis Dion, do Li igis ilin forgesi siajn proprajn animojn. Tiuj estas la malpiaj.

Ne estas egalaj la kunuloj de la Fajro kaj la kunuloj de la Ĝardeno. La kunuloj de la Ĝardeno, ili estas la triumfantoj.

Se Ni sendus malsupren ĉi tiun Recitadon sur monton, vi vidus ĝin humilita, fendiĝinta pro la timo de Dio. Kaj ĉi tiuj estas la similoj, kiujn Ni prezentas por la homoj, por ke eble ili meditu.

Li estas Dio, ne estas dio krom Li, Scianto de la nevideblaĵo kaj la videblaĵo. Li estas la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Li estas Dio, ne estas dio krom Li, la Suvereno, la Sankta, la Paco, la Fidela, la Gardanto, la Potenca, la Deviganto, la Sublima. Gloro al Dio super tio, kion ili asocias!

Li estas Dio, la Kreinto, la Origininto, la Formanto. Al Li apartenas la plej belaj nomoj. Ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj la tero, gloras Lin; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Commentary

Komentoj pri Surao 59 — Al-Ĥaŝr (La Kolektiĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Temas pri la forpelo de la juda tribo Banu Naḍīr el Medino. La surao enhavas gravajn regulojn pri distribuo de riĉaĵo (v.7) kaj finiĝas per la potenca litanio de Diaj nomoj (vv.22–24).

Radik-Analizo

v.7: كي لا يكون دولة بين الأغنياء منكم

“Por ke ĝi ne estu cirkulanta inter la riĉuloj el vi.” La radiko د-و-ل (d-w-l): cirkuladi, alterne posedi. La riĉaĵo devas cirkuladi, ne koncentriĝi. La principo de ekonomia justeco: la riĉaĵo estas por la tuta komunumo.

vv.22–24: La Diaj nomoj

La surao finiĝas per la plej koncentriĝinta listo de Diaj nomoj en la Recitado: la Scianto de la Kaŝita kaj la Atestata, la Tute-Kompatema, la Plej Kompatema, la Reĝo, la Sankta, la Paco, la Fidanto, la Gardanto, la Potenca, la Superforta, la Grandioza, la Kreinto, la Formanto, la Figuranto.

v.21: لو أنزلنا هذا القرآن على جبل — se Ni sendus ĉi tiun Recitadon sur monton

La monto diseriĝus pro Dia timo. La Recitado estas pli peza ol montoj — ĝia spirita pezo superas la fizikan materion.

Integraj Ligiloj

v.7 la cirkulado de riĉaĵo ↔ 9:60 la okat kategorioj de almozriĉevantoj: la ekonomia justeco kiel dia ordono
vv.22–24 la Diaj nomoj ↔ 55:27 “la Vizaĝo de via Sinjoro restas”: la atributoj de Dio priskribas ne personon sed la eternan Realecon

Al-Mumtaĥana La Ekzamenitino

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho vi, kiuj kredas! Ne prenu Mian malamikon kaj vian malamikon kiel amikojn, oferante al ili afekcion, kiam ili kaŝis tion, kio venis al vi de la Vero, elpelante la Senditon kaj vin ĉar vi kredas je Dio, via Sinjoro. Se vi eliris por strebo sur Mia vojo kaj por serĉi Mian bonvolon, vi montras al ili sekretan afekcion, sed Mi estas plej scianta pri tio, kion vi kaŝas kaj kion vi proklamas. Kaj kiu ajn inter vi faras tion, tiu vere devagis de la rekta vojo.

Se ili akiras la supermano super vi, ili estos malamikoj al vi, kaj etendos kontraŭ vi siajn manojn kaj siajn langojn per malbono; kaj ili deziras, ke vi kaŝu.

Viaj parencoj kaj viaj infanoj ne utilos al vi. En la Tago de la Revivigo Li disigos inter vi; kaj Dio bone vidas, kion vi faras.

Estis por vi bona ekzemplo en Abraham kaj tiuj kun li, kiam ili diris al sia popolo: "Vere, ni estas liberaj de vi kaj de tio, kion vi adoras krom Dio. Ni kaŝadis viajn vojojn, kaj ekestis inter ni kaj vi malamikeco kaj malamo por ĉiam, ĝis vi kredos je Dio sola" — krom la diro de Abraham al sia patro: "Mi certe petos pardonon por vi, kvankam mi ne havas potencon fari ion por vi kontraŭ Dio." "Nia Sinjoro! Je Vi ni fidas, kaj al Vi ni turnas nin en pento, kaj al Vi estas la vojaĝo.

Nia Sinjoro! Ne faru nin provo por tiuj, kiuj kaŝas, kaj pardonu al ni, nia Sinjoro; vere, Vi estas la Potenca, la Saĝa."

Vere, estis por vi en ili bona ekzemplo, por tiu kiu esperas je Dio kaj la Lasta Tago. Kaj kiu ajn forturnas sin, do vere Dio, Li estas la Memsufiĉa, la Laŭdinda.

Eble Dio metos afekcion inter vi kaj tiuj el ili, kun kiuj vi estas en malamikeco; kaj Dio estas Potenca; kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Dio ne malpermesas al vi, pri tiuj kiuj ne batalis vin pro religio nek elpelas vin de viaj hejmoj, ke vi montru al ili bonecon kaj agu juste kun ili; vere, Dio amas la justajn.

Dio nur malpermesas al vi, pri tiuj kiuj batalis vin pro religio kaj elpelas vin de viaj hejmoj kaj helpis en via elpelo, ke vi amikiĝu kun ili. Kaj kiu ajn amikiĝas kun ili, tiuj estas la maljustuloj.

Ho vi, kiuj kredas! Kiam kredantaj virinoj venas al vi kiel elmigrintoj, ekzamenu ilin. Dio estas plej scianta pri ilia kredo. Tiam se vi scias ilin esti kredantoj, ne redonu ilin al tiuj, kiuj kaŝas. Ili ne estas permesitaj por ili, nek ili estas permesitaj por ili. Kaj donu al ili tion, kion ili elspezis. Kaj ne estas kulpo sur vi edzinigi ilin kiam vi donis al ili ilian dotalon. Kaj ne tenu vin je la ligoj de la virinoj kiuj kaŝas, kaj petu tion, kion vi elspezis, kaj lasu ilin peti tion, kion ili elspezis. Tio estas la juĝo de Dio; Li juĝas inter vi; kaj Dio estas Scianta, Saĝa.

Kaj se io de viaj edzinoj forkuras al tiuj, kiuj kaŝas, kaj poste vi revenĝas, do donu al tiuj, kies edzinoj foriris, la egalaĵon de tio, kion ili elspezis; kaj timu Dion, je Kiu vi kredas.

Ho Profeto! Kiam kredantaj virinoj venas al vi, ĵurante fidelecon al vi, ke ili ne asocios ion kun Dio, nek ŝtelos, nek adultados, nek mortigos siajn infanojn, nek alportos kalumnion kiun ili elpensis inter siaj manoj kaj piedoj, nek malobeos vin en tio, kio estas ĝusta, do akceptu ilian fidelecon kaj petu pardonon de Dio por ili; vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Ho vi, kiuj kredas! Ne amikiĝu kun popolo, kontraŭ kiu Dio koleras. Ili malesperas pri la Postvivo, same kiel tiuj, kiuj kaŝas, malesperas pri la kunuloj de la tomboj.

Commentary

Komentoj pri Surao 60 — Al-Mumtaĥana (La Ekzamenitino)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Temas pri la rilatoj kun ne-Dediĉitoj: kiam protektanteco estas permesita, kiam ne. La “ekzamenitino” rilatas al la virinoj kiuj emigris al Medino — ili devis esti ekzamenitaj pri la sincereco de ilia kredo (v.10). La surao insistas sur justeco eĉ al malamikoj.

Radik-Analizo

v.8: لا ينهاكم الله عن الذين لم يقاتلوكم — Dio ne malpermesas al vi tiujn kiuj ne batalis kontraŭ vi

ينهاكم — radiko ن-ه-ي: malpermesi. “Ke vi estu justaj kaj bonaj al ili.” La radiko ب-ر-ر (b-r-r): esti pia, bona. La justeco kaj boneco al ne-malamikoj estas dia ordono. La distingo estas ne inter kredantoj kaj kaŝantoj sed inter agresantoj kaj pacemuloj.

v.10: فامتحنوهن — ekzamenu ilin

امتحنوهن — radiko م-ح-ن (m-ḥ-n): provi, ekzameni. La virinoj estas individuoj kun propra kredo — ilia kredo estas ekzamenata sendepende de ilia geedzeco. La virina spirita aŭtonomio estas agnoskita.

v.4: La modelo de Abraham

“Vere, estis por vi bona ekzemplo en Abraham.” La radiko أ-س-و (u-s-w): modelo, ekzemplo. Abraham kiel la universala modelo de monoteismo — li diris al sia popolo: “ni estas liberaj de vi.”

Integraj Ligiloj

v.8 justeco al ne-malamikoj ↔ 5:8 “ne lasu la malamo de popolo deturni vin de justeco”: la justeco estas nepre universala
v.10 la ekzamenado de virinoj ↔ 33:35 “la Dediĉitaj viroj kaj virinoj”: la spirita egaleco de viroj kaj virinoj

As-Saf La Vico

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero, gloras Dion, kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Ho vi, kiuj kredas! Kial vi diras tion, kion vi ne faras?

Tre abomena estas antaŭ Dio, ke vi diras tion, kion vi ne faras.

Vere, Dio amas tiujn, kiuj batalas sur Lia vojo en vicoj, kvazaŭ ili estus konstruaĵo bone kompaktigita.

Kaj kiam Moseo diris al sia popolo: "Ho mia popolo! Kial vi afliktas min, kiam vi bone scias ke mi estas la Sendito de Dio al vi?" Tiam kiam ili devagis, Dio igis iliajn korojn devagi; kaj Dio ne gvidas la popolon de malboneco.

Kaj kiam Jesuo, filo de Maria, diris: "Ho Filoj de Izraelo! Vere, mi estas la Sendito de Dio al vi, konfirmante tion, kio estis antaŭ mi el la Torao, kaj portante bonan sciigon pri Sendito kiu venos post mi, kies nomo estos Aĥmado." Sed kiam li venis al ili kun klaraj pruvoj, ili diris: "Ĉi tio estas evidenta sorĉo."

Kaj kiu estas pli maljusta ol tiu, kiu inventas mensogon kontraŭ Dio, dum li estas vokata al Dediĉo? Kaj Dio ne gvidas la popolon de maljusteco.

Ili deziras estingi la lumon de Dio per siaj buŝoj, sed Dio perfektigos Sian lumon, kvankam tiuj, kiuj kaŝis, abomenas.

Li estas Tiu, Kiu sendis Sian Senditon kun la gvidado kaj la religio de vero, por ke Li superu ĝin super ĉiun religion, kvankam tiuj, kiuj asocias, abomenas.

Ho vi, kiuj kredas! Ĉu mi direktu vin al komerco, kiu savos vin de dolora puno?

Vi kredu je Dio kaj Lia Sendito, kaj strebu sur la vojo de Dio per via riĉaĵo kaj viaj animoj. Tio estas pli bona por vi, se vi nur scius.

Li pardonos al vi viajn pekojn kaj enkondukas vin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, kaj belaj loĝejoj en Ĝardenoj de Eterneco. Tio estas la supera triumfo.

Kaj alia afero, kiun vi amas: helpo de Dio kaj venko proksima. Kaj donu bonan sciigon al la kredantoj.

Ho vi, kiuj kredas! Estu helpantoj de Dio, kiel Jesuo, filo de Maria, diris al la Dediĉitoj: "Kiu estas miaj helpantoj al Dio?" La Revenintoj diris: "Ni estas la helpantoj de Dio." Tiam parto de la Filoj de Izraelo kredis kaj parto kaŝis. Do Ni fortigis tiujn, kiuj kredis, kontraŭ ilia malamiko, kaj ili fariĝis la superaj.

Commentary

Komentoj pri Surao 61 — As-Saf (La Vico)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Mallonga surao temas pri la unueco de la kredantoj kiel “vico solida” (v.4) kaj enhavas la profetaĵon de Jesuo pri Aḥmad (v.6). La profetoj Moseo kaj Jesuo estas ambaŭ menciitaj — la surao kreas kontinuecon inter la revelitaj religioj.

Radik-Analizo

v.6: يبشر برسول يأتي من بعدي اسمه أحمد — anoncas senditon kiu venos post mi, kies nomo estas Aĥmad

أحمد — radiko ح-م-د: laŭdi. Aĥmad (la plej laŭdata) kaj Muĥammad (la laŭdata) dividas la saman radikon kiel الحمد (al-ḥamd, la laŭdo) en 1:2. La nomo de la Profeto estas radikovortita en la Malfermo de la Recitado.

v.4: صفا كأنهم بنيان مرصوص — vico kiel solida konstruaĵo

مرصوص — radiko ر-ص-ص: esti kompakta, solida. La kredantoj estas ne nur homamaso sed solida strukturo — ĉiu peco estas necesa. La komunumo estas konstruaĵo, ne sablo.

v.14: كونوا أنصار الله — estu helpantoj de Dio

أنصار — radiko ن-ص-ر: helpi. La disĉiploj de Jesuo respondas: “ni estas helpantoj de Dio.” La sama vorto kiel “Anṣār” — la helpantoj de Medino kiuj ricevis la Profeton.

Integraj Ligiloj

v.6 أحمد ↔ 1:2 الحمد ↔ 48:29: la nomo de la Profeto kaj la laŭdo de Dio dividas radikon — la profeto estas la vivanta laŭdo
v.14 أنصار ↔ 3:52 la disĉiploj de Jesuo: la ĥawāriyyūn (Revenintoj) estas ankaŭ anṣār (helpantoj) — la roloj interkovriĝas

Al-Ĝumua La Kongrego

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero, gloras Dion, la Suverenon, la Sanktan, la Potencan, la Saĝan.

Li estas Tiu, Kiu levis inter la neinstruitoj Senditon el inter ili mem, recitantan al ili Liajn signojn, kaj purigantan ilin, kaj instruantan ilin la Libron kaj la Saĝecon, kvankam ili estis antaŭe en evidenta eraro.

Kaj aliaj inter ili, kiuj ankoraŭ ne aliĝis al ili; kaj Li estas la Potenca, la Saĝa.

Tio estas la boneco de Dio; Li donas ĝin al kiu Li volas, kaj Dio estas la Posedanto de granda boneco.

La similo de tiuj, kiuj estis ŝarĝitaj per la Torao, poste ne portis ĝin, estas kiel la similo de azeno portanta librojn. Mizera estas la similo de la popolo, kiu neas la signojn de Dio; kaj Dio ne gvidas la popolon de maljusteco.

Diru: "Ho vi, kiuj estas de la Judismo! Se vi asertas ke vi estas la amikoj de Dio, aparte de aliaj homoj, do deziru la morton, se vi estas veremaj."

Sed ili neniam deziros ĝin, pro tio, kion iliaj manoj antaŭsendis; kaj Dio estas Scianta pri la maljustuloj.

Diru: "Vere, la morto de kiu vi fuĝas, vere ĝi renkontos vin; poste vi estos redonataj al la Scianto de la nevideblaĵo kaj la videblaĵo, kaj Li informos vin pri tio, kion vi kutimis fari."

Ho vi, kiuj kredas! Kiam la voko estas farita por preĝo en la Tago de la Kongrego, rapidu al la rememoro de Dio kaj lasu la komercon. Tio estas pli bona por vi, se vi nur scius.

Kaj kiam la preĝo finiĝis, do disiĝu sur la tero kaj serĉu el la boneco de Dio, kaj memoru Dion multe, por ke eble vi prosperu.

Kaj kiam ili vidas komercon aŭ amuzadon, ili disiĝas al ĝi kaj lasas vin staranta. Diru: "Tio, kio estas ĉe Dio, estas pli bona ol amuzado kaj komerco; kaj Dio estas la plej bona el la provizantoj."

Commentary

Komentoj pri Surao 62 — Al-Ĝumua (La Kongrego)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Temas pri la vendredaj preĝoj (vv.9–11) kaj pri la misio de la Profeto al la senliteraj (vv.2–4). La alvoko al la kongregpreĝo estas praktika spirita ordono: lasu la komercon kiam la preĝo estas alvokita.

Radik-Analizo

v.2: يتلو عليهم آياته ويزكيهم — recitas al ili Liajn signojn kaj purigas ilin

يزكيهم — radiko ز-ك-و (z-k-w): puriĝi, kreski. La purigo (tazkiya) estas ne nur forigo de malpuraĵo sed kresko — la animo kreskas per la Dia parolo. Sama radiko kiel زكاة (zakāt, la almozimposto) — la dono purigas la donanton.

v.5: حمار يحمل أسفارا — azeno portanta librojn

La metaforo por tiuj kiuj havas la Libron sed ne komprenas ĝin. La radiko ح-م-ل (ḥ-m-l): porti. Porti la scion sen kompreni ĝin estas ŝarĝo, ne lumo.

v.9: إذا نودي للصلاة — kiam la preĝo estas alvokita

La radiko ن-د-و (n-d-w): voki. La vendredo estas la tago de kolektiĝo — la komunumo kuniĝas fizike por ke la spirita unueco manifestiĝu.

Integraj Ligiloj

v.2 la purigo ↔ 91:9 “sukcesas tiu kiu purigas ĝin”: la purigo de la animo estas la centra tasko de la profeteco
v.5 la azeno-metaforo ↔ 7:175–176 “la hundo”: du bestaj metaforoj por tiuj kiuj havas scion sed ne aplikas ĝin

Al-Munafiqun La Hipokrituloj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la hipokrituloj venas al vi, ili diras: "Ni atestas, ke vi ja estas la Sendito de Dio." Kaj Dio scias, ke vi ja estas Lia Sendito, kaj Dio atestas, ke la hipokrituloj estas mensogantoj.

Ili prenis siajn ĵurojn kiel ŝildon, kaj ili deturnas de la vojo de Dio. Vere, malbona estas tio, kion ili faradis.

Tio estas ĉar ili kredis, poste kaŝis, do sigelo estis metita sur iliajn korojn, kaj ili ne komprenas.

Kaj kiam vi vidas ilin, iliaj korpoj plaĉas al vi; kaj se ili parolas, vi aŭskultas ilian parolon. Ili estas kiel subtenataj tabuloj. Ili opinias ĉiun krion kontraŭ ili. Ili estas la malamiko, do gardu vin kontraŭ ili. Dio konfuzu ilin! Kiel ili estas deturnataj!

Kaj kiam oni diras al ili: "Venu, la Sendito de Dio petos pardonon por vi," ili turnas siajn kapojn flanken, kaj vi vidas ilin forturniĝantajn en sia aroganto.

Estas egale por ili, ĉu vi petas pardonon por ili aŭ ne petas pardonon por ili; Dio neniam pardonos ilin. Vere, Dio ne gvidas la popolon de malboneco.

Ili estas tiuj, kiuj diras: "Ne elspezu por tiuj, kiuj estas kun la Sendito de Dio, por ke ili disiĝu." Kaj al Dio apartenas la trezorejoj de la ĉieloj kaj la tero, sed la hipokrituloj ne komprenas.

Ili diras: "Se ni revenos al Medino, la pli potenca certe elpelos la pli malfortan de tie." Sed al Dio apartenas la potenco, kaj al Lia Sendito, kaj al la kredantoj; sed la hipokrituloj ne scias.

Ho vi, kiuj kredas! Ne lasu vian riĉaĵon nek viajn infanojn deturni vin de la rememoro de Dio. Kaj kiu ajn faras tion, tiuj estas la perdantoj.

Kaj elspezu el tio, kion Ni provizis al vi, antaŭ ol la morto venos sur unu el vi, kaj li diros: "Mia Sinjoro! Se nur Vi prokrastus min al proksima tempo, por ke mi donacu kaj estu inter la virtuloj."

Kaj Dio neniam prokrastos animon kiam ĝia tempo venis; kaj Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

Commentary

Komentoj pri Surao 63 — Al-Munafiqun (La Hipokrituloj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Mallonga surao dediĉita al la hipokrituloj — tiuj kiuj “atestas” per la buŝo sed ne per la koro. La ĉefa figuro estas Abdullah ibn Ubayy, la gvidanto de la hipokrituloj en Medino. La hipokriteco estas pli danĝera ol malkaŝa rifuzo ĉar ĝi subfosas la komunumon elintere.

Radik-Analizo

v.1: نشهد — ni atestas

نشهد — radiko ش-ه-د: atesti, ĉeesti. La hipokrituloj “atestas” ke li estas la Sendito — sed Dio atestas ke ili mensogasper sia atesto. La atesto sen la koro estas malplena formulo.

v.4: خشب مسندة — apogitaj traboj

خشب — radiko خ-ش-ب: ligno, trabo. La hipokrituloj estas kiel “apogitaj traboj” — bele aspektantaj sed malplenaj interne. La ŝajna forto sen interna substanco.

v.9: لا تلهكم أموالكم ولا أولادكم — ne lasu viajn riĉaĵojn nek viajn infanojn distri vin

تلهكم — radiko ل-ه-و: distri, ludi. La riĉaĵo kaj la infanoj povas fariĝi distraĵoj de la memoro pri Dio — ne ĉar ili estas malbonaj sed ĉar ili okupas la atenton.

Integraj Ligiloj

v.1 la malplena atesto ↔ 2:8–16 la tri grupoj: la hipokrituloj estas la tria grupo inter kredantoj kaj kaŝantoj
v.4 “apogitaj traboj” ↔ 9:67 “la hipokritoj… forgesas Dion”: la fizika metaforo de interna malpleno

At-Taĝabun La Reciproka Trompo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉio, kio estas en la ĉieloj kaj ĉio, kio estas sur la tero, gloras Dion; al Li apartenas la regado, kaj al Li apartenas la laŭdo, kaj Li estas super ĉio Potenca.

Li estas Tiu, Kiu kreis vin, kaj inter vi estas tiu, kiu kaŝas, kaj inter vi estas tiu, kiu kredas; kaj Dio bone vidas, kion vi faras.

Li kreis la ĉielojn kaj la teron laŭ vero, kaj Li formis vin kaj beligis viajn formojn; kaj al Li estas la vojaĝo.

Li scias, kio estas en la ĉieloj kaj la tero, kaj Li scias, kion vi kaŝas kaj kion vi proklamas; kaj Dio estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Ĉu ne venis al vi la sciigoj de tiuj, kiuj kaŝis antaŭe? Ili gustis la malbonan sekvaĵon de sia afero, kaj por ili estas dolora puno.

Tio estas ĉar iliaj senditoj kutimis veni al ili kun klaraj pruvoj, sed ili diris: "Ĉu mortemuloj gvidu nin?" Do ili kaŝis kaj forturniĝis, kaj Dio estis Memsufiĉa; kaj Dio estas Memsufiĉa, Laŭdinda.

Tiuj, kiuj kaŝis, asertas ke ili neniam estos revivigitaj. Diru: "Jes, je mia Sinjoro! Vi ja estos revivigitaj, poste vi ja estos informataj pri tio, kion vi faris; kaj tio estas facila por Dio."

Do kredu je Dio kaj Lia Sendito, kaj la Lumo kiun Ni sendis malsupren; kaj Dio estas Konscia pri tio, kion vi faras.

La Tago, kiam Li kolektos vin por la Tago de la Kolektiĝo, tio estos la Tago de la Reciproka Trompo. Kaj kiu ajn kredas je Dio kaj faras bonon, Li pardonos al li liajn malbonajn agojn kaj enkondukas lin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por resti en ili eterne. Tio estas la supera triumfo.

Kaj tiuj, kiuj kaŝis kaj neis Niajn signojn, tiuj estas la kunuloj de la Fajro, por resti en ĝi; kaj mizera estas la vojaĝo.

Neniu afliktado trafas krom laŭ la permeso de Dio. Kaj kiu ajn kredas je Dio, Li gvidas lian koron; kaj Dio estas pri ĉio Scianta.

Kaj obeu Dion kaj obeu la Senditon. Sed se vi forturniĝas, do sur Nian Senditon estas nur la klara transdono.

Dio! Ne estas dio krom Li. Kaj je Dio la kredantoj fidu.

Ho vi, kiuj kredas! Vere, inter viaj paruloj kaj viaj infanoj estas malamiko al vi, do gardu vin kontraŭ ili. Kaj se vi pardonas kaj preterlasas kaj indulgas, do vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Via riĉaĵo kaj viaj infanoj estas nur provo; kaj Dio, ĉe Li estas granda rekompenco.

Do timu Dion tiom kiom vi kapablas, kaj aŭskultu, kaj obeu, kaj elspezu; ĝi estas pli bona por viaj animoj. Kaj kiu ajn estas ŝirmata de la avareco de sia propra animo, tiuj estas la sukcesuloj.

Se vi pruntedonas al Dio bonan prunton, Li multobligos ĝin por vi kaj pardonos vin; kaj Dio estas Dankema, Tolerema,

Scianto de la nevideblaĵo kaj la videblaĵo, la Potenca, la Saĝa.

Commentary

Komentoj pri Surao 64 — At-Taĝabun (La Reciproka Trompo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La “reciproka trompo” (taghabun) rilatas al la Tago de Juĝo kiam la iluzio malkaŝiĝos — tiuj kiuj ŝajnis sukcesaj estos perdintoj, kaj inverse. La surao temas pri la relativa valoro de mondumaj benoj kaj la absoluta valoro de la kredo.

Radik-Analizo

v.9: يوم التغابن — la Tago de Reciproka Trompo

التغابن — radiko غ-ب-ن: trompi, doni malpli ol la devita. Formo VI (reciproka): la homoj trompis unu la alian — la valorsistemo estis inversigita. La tago malkaŝas la veran valoron.

v.11: ما أصاب من مصيبة إلا بإذن الله — neniu malfeliĉo trafas krom per la permeso de Dio

مصيبة — radiko ص-و-ب: trafi, trafadi. La malfeliĉo ne estas blinda hazardo — ĝi estas ene de la Dia scio. “Kiu kredas je Dio — Li gvidas lian koron.” La kredo transformas la suferon en gvidadon.

v.16: فاتقوا الله ما استطعتم — tiam timu Dion laŭ via kapablo

La radiko و-س-ع (vaste etendi) implicitas: Dio postulas nur tion, kion vi kapablas. La pieco estas laŭ kapablo, ne laŭ perfekteco.

Integraj Ligiloj

v.9 taghabun ↔ 102:1 la rivaleco (takāthur): ambaŭ suraoj avertas ke la monduma rivaleco estas iluzio malkaŝota en la Fino
v.11 la malfeliĉo laŭ Dia permeso ↔ 2:155 “Ni provos vin per timo kaj malsato”: la provado kiel konstanta Dia metodo

At-Talaq La Eksedzigo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho Profeto! Kiam vi eksedzigxas virinojn, eksedzigxu ilin por ilia atendperiodo, kaj kalkulu la atendperiodon; kaj timu Dion, vian Sinjoron. Ne elpelu ilin de iliaj domoj, nek lasu ilin foriri, krom se ili faras evidentan indecaĵon. Kaj tiuj estas la limoj de Dio. Kaj kiu ajn transgresas la limojn de Dio, tiu vere maljustis kontraŭ sia propra animo. Vi ne scias; eble Dio elportos post tio ian novan aferon.

Tiam kiam ili atingis sian tempon, retenu ilin honore aŭ disiĝu de ili honore, kaj voku kiel atestantojn du justajn virojn inter vi, kaj starigu la ateston por Dio. Tiel estas admonata tiu, kiu kredas je Dio kaj la Lasta Tago. Kaj kiu ajn timas Dion, Li faros por li elirvojon,

kaj provizos por li de kie li ne kalkulas. Kaj kiu ajn fidas je Dio, Li sufiĉas por li. Vere, Dio atingos Sian celon. Dio starigis por ĉio mezuron.

Kaj tiuj el viaj virinoj, kiuj malesperas pri menstruado, se vi dubas, ilia atendperiodo estos tri monatoj, kaj tiuj kiuj ankoraŭ ne menstruis. Kaj por tiuj kiuj estas graveduloj, ilia tempo estos ĝis ili naskas sian ŝarĝon. Kaj kiu ajn timas Dion, Li faciligos lian aferon.

Tio estas la ordono de Dio, kiun Li sendis malsupren al vi. Kaj kiu ajn timas Dion, Li pardonos al li liajn malbonajn agojn kaj grandigos por li lian rekompencon.

Loĝigu ilin kie vi loĝas, laŭ viaj rimedoj, kaj ne ĝenu ilin por mallarĝigi ilin. Kaj se ili estas graveduloj, elspezu por ili ĝis ili naskas sian ŝarĝon. Tiam se ili suĉigas por vi, donu al ili ilian salajron, kaj konsultiĝu kune honore. Kaj se vi trovas ĝin malfacila, do alia virino suĉigos por li.

Tiu de abundeco elspezu el sia abundeco, kaj tiu kies provizaĵo estas malvasta, li elspezu el tio, kion Dio donis al li. Dio ne ŝarĝas animon preter tio, kion Li donis al ĝi. Dio elportos facilecon post malfacileco.

Kaj kiom da urboj ribelis kontraŭ la ordono de sia Sinjoro kaj Liaj senditoj, do Ni kalkulis kun ĝi severan kalkulon kaj punis ĝin per terura puno.

Do ĝi gustis la malbonan sekvaĵon de sia afero, kaj la fino de ĝia afero estis perdo.

Dio preparis por ili severan punon; do timu Dion, ho vi komprenuloj kiuj kredas! Dio ja sendis malsupren al vi Rememorigon,

Senditon recitantan al vi la signojn de Dio klarigitajn, por ke Li elkonduku tiujn, kiuj kredas kaj faras bonajn agojn, de la mallumo en la lumon. Kaj kiu ajn kredas je Dio kaj faras bonon, Li enkondukas lin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, por resti en ili eterne. Dio ja faris bonegan provizaĵon por li.

Dio estas Tiu, Kiu kreis sep ĉielojn, kaj el la tero la similan. La ordono malsupreniras inter ili, por ke vi sciu ke Dio estas super ĉio Potenca, kaj ke Dio ĉirkaŭas ĉion en scio.

Commentary

Komentoj pri Surao 65 — At-Talaq (La Eksedzigo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Praktika surao pri la reguloj de eksedzigo. La eksedzigo estas “la plej malamata permesaĵo” laŭ la tradicio. La surao emfazas la tempon de atendado (ʿidda), la protektadon de la virino dum ĝi, kaj la finajn moralajn principojn (vv.2–3).

Radik-Analizo

v.1: فطلقوهن لعدتهن — eksedzigu ilin laŭ ilia atendperiodo

طلقوهن — radiko ط-ل-ق: liberigi, eksedzigi. La eksedzigo estas liberigo — la vorto mem priskribas la foriradon kiel liberigon, ne kiel punon.

v.2–3: ومن يتق الله يجعل له مخرجا — kiu timas Dion, Li faras por li eliron

مخرجا — radiko خ-ر-ج: eliri. La pieco (taqwā) kondukas al la eliro — la solvo. “Kaj provizas lin de kie li ne atendas.” La provizado de Dio superas la homan planon.

v.7: لا يكلف الله نفسا إلا ما آتاها — Dio ne ŝarĝas animon krom laŭ tio kion Li donis al ĝi

La radiko ك-ل-ف: ŝarĝi, postuli. La Dia justeco estas proporcia — la postulo estas laŭ la kapablo. La malriĉulo ne devas doni kiel la riĉulo.

Integraj Ligiloj

v.2–3 “kiu timas Dion — Li faras eliron” ↔ 94:5–6 “kun malfacilo estas facilaĵo”: la principo de Dia helpo en malfacilo
v.7 la proporcia ŝarĝo ↔ 2:286 “Dio ne ŝarĝas animon super ĝian kapablon”: la konsekvenca Dia justeco

At-Taĥrim La Malpermeso

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho Profeto! Kial vi malpermesas tion, kion Dio leĝigis por vi, serĉante la plaĉon de viaj edzinoj? Kaj Dio estas Pardonema, Kompatema.

Dio ja ordonis por vi la absolvon de viaj ĵuroj; kaj Dio estas via Mastro, kaj Li estas la Scianta, la Saĝa.

Kaj kiam la Profeto konfidis al unu el siaj edzinoj certan aferon, tiam kiam ŝi rakontis pri ĝi, kaj Dio konigis ĝin al li, li konigis parton de ĝi kaj preterlasis parton. Tiam kiam li informis ŝin pri ĝi, ŝi diris: "Kiu diris al vi ĉi tion?" Li diris: "La Scianta, la Konscia diris al mi."

Se vi du turnas vin en pento al Dio, do ja viaj koroj kliniĝis; sed se vi konspiras kontraŭ li, do vere, Dio estas lia Protektanto, kaj Gabrielo, kaj la virtuloj inter la kredantoj; kaj la anĝeloj post tio estas liaj helpantoj.

Eble lia Sinjoro, se li eksedzigxas vin, donos al li anstataŭe edzinojn pli bonajn ol vi, sindonajn, kredantajn, piajn, pentantajn, adorantajn, fastantajn, kaj antaŭe edzigxintajn kaj virgulinojn.

Ho vi, kiuj kredas! Gardu vin kaj viajn familiojn kontraŭ Fajro, kies brulaĵo estas homoj kaj ŝtonoj, super kiu estas anĝeloj ferocaj kaj severaj, kiuj ne malobeas Dion en tio, kion Li ordonas al ili, kaj faras kion ili estas ordonitaj.

Ho vi, kiuj kaŝis! Ne senkulpigu vin ĉi tiun tagon. Vi estas nur rekompencataj pro tio, kion vi kutimis fari.

Ho vi, kiuj kredas! Turnu vin al Dio en sincera pento. Eble via Sinjoro pardonos al vi viajn malbonajn agojn kaj enkondukas vin en Ĝardenojn sub kiuj riveroj fluas, en la Tago kiam Dio ne humiligos la Profeton kaj tiujn, kiuj kredas kun li. Ilia lumo kuras antaŭ ili kaj dekstre de ili; ili diras: "Nia Sinjoro! Perfektigu por ni nian lumon kaj pardonu al ni; vere, Vi estas super ĉio Potenca."

Ho Profeto! Strebu kontraŭ tiuj, kiuj kaŝas, kaj la hipokrituloj, kaj estu severa kun ili; kaj ilia restejo estas la Infero, kaj mizera estas la vojaĝo.

Dio prezentis similon por tiuj, kiuj kaŝis: la edzinon de Noao kaj la edzinon de Loto. Ili estis sub du servantoj de Niaj servantoj, virtaj, sed ili perfidis ilin, do ili ne utilas al ili kontraŭ Dio, kaj oni diris: "Eniru vi du la Fajron kun tiuj, kiuj eniras."

Kaj Dio prezentis similon por tiuj, kiuj kredas: la edzinon de Faraono, kiam ŝi diris: "Mia Sinjoro! Konstruu por mi domon ĉe Vi en la Ĝardeno, kaj savu min de Faraono kaj lia faro, kaj savu min de la popolo de maljusteco."

Kaj Maria, filino de Imrano, kiu gardis sian ĉastecon, do Ni enspiris en ĝin de Nia Spirito; kaj ŝi konfirmis la vortojn de sia Sinjoro kaj Liajn Librojn, kaj ŝi estis el la sindonaj.

Commentary

Komentoj pri Surao 66 — At-Taĥrim (La Malpermeso)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao temas pri evento en la privata vivo de la Profeto — li malpermesis al si ion permesitan por plaĉi al iuj el siaj edzinoj. La fina sekcio (vv.10–12) prezentas kvar virinajn modelojn: la edzino de Noao kaj de Lot (negativaj), la edzino de Faraono kaj Maria (pozitivaj).

Radik-Analizo

v.1: لم تحرم ما أحل الله لك — kial vi malpermesas al vi tion kion Dio permesis al vi?

تحرم — radiko ح-ر-م: malpermesi, sanktigi. أحل — radiko ح-ل-ل: permesi, solvi. La du radikoj estas kontraŭaj: ḥarām (malpermesita) kaj ḥalāl (permesita). La Profeto estas korektata — eĉ li ne rajtas malpermesi tion kion Dio permesis.

v.8: توبة نصوحا — sinceran penton

نصوحا — radiko ن-ص-ح: esti sincera, konsili. La sincera pento (tawba naṣūḥ) estas tiu kiu ne ripetas la pekon. La pento devas esti memkonsila, memreformanta.

v.12: Maria — la modelo

“Maria… kiu gardis sian ĉastecon, kaj Ni blovis en ŝin de Nia spirito.” La radiko ح-ص-ن (ḥ-ṣ-n): esti ĉasta, esti protektita. Maria estas la modelo de ĉasteco kaj receptivo al la Dia spirito.

Integraj Ligiloj

v.11 la edzino de Faraono ↔ 28:9 “ŝi diris: ĝojo por la okulo por mi kaj por vi”: la kredantino en la domo de la tirano — la kredo estas individua, ne familia
v.12 Maria ↔ 19:16–34 ↔ 3:42: Maria kiel la plej laŭdata virino en la tuta Recitado

Al-Mulk La Regado

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Benita estas Tiu, en Kies mano estas la regado, kaj Li estas super ĉio Potenca,

Kiu kreis la morton kaj la vivon, por ke Li provu vin, kiu el vi estas plej bona en ago; kaj Li estas la Potenca, la Pardonema,

Kiu kreis sep ĉielojn en tavoloj. Vi ne vidas en la kreado de la Tutkompatema ian malkonformon. Do reriu vian rigardon: ĉu vi vidas ian difekton?

Poste reriu vian rigardon dufoje pli; via rigardo revenos al vi humilita, kaj ĝi estas lacigita.

Kaj vere, Ni ornamis la plej proksiman ĉielon per lampoj, kaj Ni faris ilin pafaĵoj kontraŭ la diabloj, kaj Ni preparis por ili la punon de la Brulego.

Kaj por tiuj, kiuj kaŝis sian Sinjoron, estas la puno de la Infero; kaj mizera estas la vojaĝo.

Kiam ili estas ĵetataj en ĝin, ili aŭdas de ĝi blekegon dum ĝi bolas.

Ĝi preskaŭ krevos de furiozo. Kiam ajn amaso estas ĵetata en ĝin, ĝiaj gardantoj demandas ilin: "Ĉu ne venis al vi avertanto?"

Ili diras: "Jes, ja, avertanto venis al ni, sed ni neis kaj diris: Dio ne sendis malsupren ion; vi estas en nenio krom granda eraro."

Kaj ili diras: "Se ni nur estus aŭskultintaj aŭ havintaj komprenon, ni ne estus inter la kunuloj de la Brulego."

Do ili konfesas sian pekon; do perdo por la kunuloj de la Brulego!

Vere, tiuj kiuj timas sian Sinjoron en la nevideblaĵo, por ili estas pardono kaj granda rekompenco.

Kaj kaŝu vian parolon aŭ proklamu ĝin; vere, Li estas Scianta pri tio, kio estas en la brustoj.

Ĉu Li ne sciu, Li Kiu kreis? Kaj Li estas la Subtila, la Konscia.

Li estas Tiu, Kiu faris la teron obeema al vi, do marŝu sur ĝiaj ŝultroj kaj manĝu el Lia provizaĵo; kaj al Li estas la releviĝo.

Ĉu vi estas sekuraj, ke Tiu Kiu estas en la ĉielo ne igos la teron engluti vin, kiam jen! ĝi tremolas?

Aŭ ĉu vi estas sekuraj, ke Tiu Kiu estas en la ĉielo ne sendos kontraŭ vi ŝtormegon de ŝtonoj? Tiam vi scios kia estis Mia averto.

Kaj vere, tiuj antaŭ ili neis; do kia estis Mia neo!

Ĉu ili ne vidis la birdojn super ili, etendantajn siajn flugilojn kaj faldantajn ilin? Neniu tenas ilin krom la Tutkompatema. Vere, Li estas pri ĉio Vidanta.

Aŭ kiu estas tiu, kiu estas armeo por vi, por helpi vin, krom la Tutkompatema? Tiuj, kiuj kaŝas, estas en nenio krom iluzio.

Aŭ kiu estas tiu, kiu provizos por vi, se Li retenas Sian provizaĵon? Ne, sed ili persistas en aroganteco kaj averzio.

Ĉu do tiu, kiu marŝas falinta sur sian vizaĝon, estas pli bone gvidata, aŭ tiu, kiu marŝas rekte sur rekta vojo?

Diru: "Li estas Tiu, Kiu elportis vin, kaj faris por vi aŭdon kaj vidon kaj korojn. Malmulte vi dankas."

Diru: "Li estas Tiu, Kiu dissemis vin sur la teron, kaj al Li vi estos kolektataj."

Kaj ili diras: "Kiam estas ĉi tiu promeso, se vi estas veremaj?"

Diru: "La scio estas nur ĉe Dio, kaj mi estas nur klara avertanto."

Tiam kiam ili vidos ĝin proksima, la vizaĝoj de tiuj, kiuj kaŝis, estos frapitaj, kaj oni diros: "Jen estas tio, kion vi kutimis alvoki."

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se Dio detruas min kaj tiujn kun mi, aŭ kompatas nin, kiu do ŝirmos tiujn, kiuj kaŝas, de dolora puno?"

Diru: "Li estas la Tutkompatema; ni kredas je Li kaj je Li ni fidas. Tiam vi scios, kiu estas en evidenta eraro."

Diru: "Ĉu vi konsideris? Se via akvo forsinkas, kiu do alportus al vi fluantan akvon?"

Commentary

Komentoj pri Surao 67 — Al-Mulk (La Regado)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La tradicio atribuas al ĉi tiu surao la kapablon protekti kontraŭ la tomba puno. La surao invitas la leganton observi la ĉielon (vv.3–4) kaj la teron (vv.15–22) — la kreado kiel atesto de la Kreinto. La temo estas la regado (mulk) de Dio super ĉio.

Radik-Analizo

v.2: خلق الموت والحياة — kreis la morton kaj la vivon

La morto estas “kreita” — ĝi ne estas la neesto de vivo sed aktiva kreita realeco. La radiko م-و-ت (m-w-t): morti. La morto venas ANTAŬ la vivo en la versiklo — la morto estas la unua kreado, la fono kontraŭ kiu la vivo havas signifon. La celo: “por provi vin, kiu el vi estas plej bona en ago.”

vv.3–4: La sendefekta kreado

“Vi ne vidas en la kreado de la Tute-Kompatema ian malkonformon (تَفَاوُت, radiko ف-و-ت).” La defio: “reriru vian rigardon dufoje; via rigardo revenos humilita.” La kreado estas perfekta — la defektoj estas en nia percepto, ne en la realeco.

v.14: ألا يعلم من خلق — ĉu ne scias Tiu kiu kreis?

La plej konciza argumento por la Dia scio: la Kreinto scias sian kreadon. Scio estas ne akiro sed ĉeesto — Dio scias ĉar Li kreis.

Integraj Ligiloj

v.2 la morto kreita ↔ 55:26–27 “ĉio pereas krom Lia Vizaĝo”: la morto kaj la permanenco — la kreado inkluzivas ambaŭ
v.3 la sendefekta kreado ↔ 32:7 “beligis ĉion kion Li kreis”: la estetika perfekteco de la kreado

Al-Qalam La Skribilo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Nun. Je la Skribilo kaj tio, kion ili enskribas!

Vi ne estas, per la graco de via Sinjoro, frenezulo.

Kaj vere, por vi estas rekompenco senĉesa.

Kaj vere, vi estas sur potenca karaktero.

Do vi vidos kaj ili vidos,

kiu el vi estas la afliktito.

Vere, via Sinjoro, Li estas plej scianta pri tiu, kiu devagis de Lia vojo, kaj Li estas plej scianta pri la ĝuste gvidataj.

Do ne obeu tiujn, kiuj neas.

Ili dezirus, ke vi kompromisu, do ili kompromisus.

Kaj ne obeu ĉiun malestimindnan ĵuranton,

kalumniantan, iranta kun kalumnio,

malhelpanto de bono, transgresiĝanto, pekanto,

kruda, kaj krom ĉio tio, bastardon,

ĉar li posedas riĉaĵon kaj filojn.

Kiam Niaj signoj estas recitataj al li, li diras: "Rakontoj de la antikvuloj!"

Ni brandmarkos lin sur la nazon.

Vere, Ni provis ilin kiel Ni provis la kunulojn de la ĝardeno, kiam ili ĵuris ke ili certe rikoltos ĝin matene,

kaj faris nenian escepton.

Tiam vizito de via Sinjoro venis sur ĝin dum ili dormis,

kaj matene ĝi estis kvazaŭ rikoltita.

Kaj ili vokis unu la alian matene:

"Iru frue al via kultivtero, se vi volus rikolti."

Do ili ekiris, flustrante kune:

"Neniu malriĉulo eniru ĝin hodiaŭ kontraŭ vi."

Kaj ili iris frue kun decidita celo, kapablaj.

Sed kiam ili vidis ĝin, ili diris: "Vere, ni erarvagis!

Ne, ni estas senigitaj!"

La plej modera el ili diris: "Ĉu mi ne diris al vi: Kial vi ne gloras?"

Ili diris: "Gloro al nia Sinjoro! Vere, ni estis maljustuloj."

Tiam kelkaj el ili turnis sin al aliaj, riproĉante unu la alian.

Ili diris: "Ve al ni! Vere, ni estis transgresiloj.

Eble nia Sinjoro donos al ni anstataŭe pli bonan ol ĝi; vere, al nia Sinjoro ni turnas nin espere."

Tia estas la puno; kaj la puno de la Postvivo estas pli granda, se ili nur scius.

Vere, por la piaj estas Ĝardenoj de Ĝojo ĉe ilia Sinjoro.

Ĉu do Ni traktos la Dediĉitojn kiel la kulpulojn?

Kio estas al vi? Kiel vi juĝas?

Aŭ ĉu vi havas libron, en kiu vi studas,

ke vere en ĝi estas por vi kion ajn vi elektas?

Aŭ ĉu vi havas ĵurojn devigajn sur Ni, atingantajn al la Tago de la Revivigo, ke vere por vi estas kion ajn vi juĝas?

Demandu ilin, kiu el ili garantios tion.

Aŭ ĉu ili havas asociitojn? Do ili alportu siajn asociitojn, se ili estas veremaj.

En la Tago kiam la kruro estos nudita, kaj ili estos vokataj al prosterno, sed ili ne povos,

iliaj okuloj mallevitaj, abasiĝo kovrante ilin; kaj ili estis vokataj al prosterno dum ili estis sanaj.

Do lasu Min kun tiu, kiu neas ĉi tiun diskurson. Ni kondukos ilin laŭgrade de kie ili ne scias.

Kaj Mi donas al ili prokraston; vere, Mia strategemo estas firma.

Aŭ ĉu vi petas de ili salajron, do ili estas ŝarĝitaj per ŝuldo?

Aŭ ĉu la nevideblaĵo estas ĉe ili, do ili skribas?

Do paciencu pro la juĝo de via Sinjoro, kaj ne estu kiel la kunulo de la baleno, kiam li kriis dum li estis sufokita.

Se ne graco de lia Sinjoro atingus lin, li estus ĵetita sur la senfruktan bordon, riproĉinda.

Sed lia Sinjoro elektis lin kaj faris lin el la virtuloj.

Kaj vere, tiuj kiuj kaŝis preskaŭ igus vin gliti per siaj rigardoj kiam ili aŭdas la Rememorigon, kaj ili diras: "Vere, li estas frenezulo."

Kaj ĝi estas nenio krom Rememorigo al la mondoj.

Commentary

Komentoj pri Surao 68 — Al-Qalam (La Skribilo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per “Nun. Je la Skribilo kaj tio kion ili skribas” — unu el la plej fruaj revelacioj. La surao defendas la Profeton kontraŭ la akuzo de frenezeco kaj rakontas la parabolon de la ĝardenposedantoj (vv.17–33) kiel averto kontraŭ avareco.

Radik-Analizo

v.1: القلم — la Skribilo

القلم — radiko ق-ل-م: tranĉi, tajli, skribi. La skribilo estas la instrumento de Dia revelacio. La sama vorto aperas en 96:4 (“instruis per la Skribilo”). La skribado kiel la unua Dia ago post la kreado — la universo estas skribita antaŭ ol ĝi estas materiigita.

v.4: وإنك لعلى خلق عظيم — kaj vere, vi estas de granda karaktero

خلق — radiko خ-ل-ق: krei, karaktero. La vorto por “karaktero” kaj “kreado” dividas radikon — la karaktero estas la spirita kreado de la homo. La Profeto havas “grandan karakteron” — lia morala kvalito estas la pruvo de lia misio.

v.42: يوم يكشف عن ساق — la tago kiam estos malkovrita la gambo

يكشف — radiko ك-ش-ف: malkovri. La tago kiam la realeco estos malkovrita — la vualoj estos forigitaj. La “gambo” (ساق) estas metaforo de la seriozeco de la afero: kiam la situacio fariĝas urĝa.

Integraj Ligiloj

v.1 القلم ↔ 96:4 “instruis per la Skribilo”: la Skribilo kiel dia instrumento en ambaŭ la plej fruaj revelacioj
v.4 la “granda karaktero” ↔ 33:21 “bona ekzemplo en la Sendito de Dio”: la Profeto kiel morala modelo

Al-Ĥaqqa La Realaĵo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La Realaĵo!

Kio estas la Realaĵo?

Kaj kio sciigos vin pri la Realaĵo?

Tamudo kaj Ado neis la Frapan Horon.

Koncerne Tamudon, ili estis detruitaj per la superforta.

Kaj koncerne Adon, ili estis detruitaj per furioza, rabianta vento,

kiun Li submetis super ilin dum sep noktoj kaj ok tagoj senĉese; kaj vi vidus la homojn en ĝi falintajn, kvazaŭ ili estus kavaj trunkoj de daktelpalmoj.

Ĉu vi do vidas ian restaĵon de ili?

Kaj venis Faraono, kaj tiuj antaŭ li, kaj la renversitaj urboj, kun peko.

Kaj ili malobeis la senditon de sia Sinjoro, do Li kaptis ilin per superforta kapto.

Vere, kiam la akvoj leviĝis pretermezure, Ni portis vin en la kuranta ŝipo,

por ke Ni faru ĝin rememorigo por vi, kaj por ke retenanta orelo retenu ĝin.

Tiam kiam la Trumpeto estos blovita per unu sola blovo,

kaj la tero kaj la montoj estos levitaj kaj disbatitaj per unu sola disbato,

tiam en tiu Tago la Evento okazos,

kaj la ĉielo fendiĝos, ĉar en tiu Tago ĝi estos fragila,

kaj la anĝeloj estos sur ĝiaj randoj; kaj super ili, ok portos la Tronon de via Sinjoro en tiu Tago.

En tiu Tago vi estos elmontrataj; neniu sekreto de vi estos kaŝita.

Tiam koncerne tiun, al kiu estas donita lia libro en lia dekstra mano, li diros: "Jen, legu mian libron!

Vere, mi sciis ke mi renkontos mian kalkulon."

Do li estos en plaĉa vivo,

en alta Ĝardeno,

ĝiaj grapoj proksimaj por kolekti.

"Manĝu kaj trinku en sana konforto pro tio, kion vi antaŭsendis en la tagoj pasintaj."

Sed koncerne tiun, al kiu estas donita lia libro en lia maldekstra mano, li diros: "Ho se mi ne estus ricevinta mian libron,

kaj ke mi ne scius mian kalkulon!

Ho se ĝi estus la fino!

Mia riĉaĵo utilas al mi nenion.

Mia aŭtoritato pereis de mi."

"Kaptu lin kaj katenu lin!

Poste en la Brulegon ĵetu lin!

Poste en ĉenon kies longo estas sepdek ulnoj, enigu lin!"

Vere, li ne kutimis kredi je Dio, la Grandioza,

kaj li ne instigis la nutradon de la malriĉulo.

Do ĉi tiun tagon li ne havas ĉi tie intiman amikon,

nek ian nutraĵon krom malpuran puson,

kiun neniu manĝas krom la pekuloj.

Do ne! Mi ĵuras je tio, kion vi vidas

kaj kion vi ne vidas,

vere, ĝi estas la parolo de nobla Sendito.

Kaj ĝi ne estas la parolo de poeto; malmulte vi kredas.

Nek la parolo de aŭguristo; malmulte vi memoras.

Sendado de la Sinjoro de la mondoj.

Kaj se li elpensus kontraŭ Ni iujn dirojn,

Ni kaptus lin per la dekstra mano,

poste Ni tranĉus de li la vivovejnon,

kaj neniu el vi povus reteni Nin de li.

Kaj vere, ĝi estas rememorigo por la piaj.

Kaj vere, Ni scias, ke inter vi estas neantoj.

Kaj vere, ĝi estas aflikto por tiuj, kiuj kaŝas.

Kaj vere, ĝi estas la vero de certeco.

Do gloru la nomon de via Sinjoro, la Grandioza.

Commentary

Komentoj pri Surao 69 — Al-Ĥaqqa (La Realaĵo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per triobla emfazo: “La Realaĵo. Kio estas la Realaĵo? Kaj kio sciigos vin kio estas la Realaĵo?” La vortludaj ripetoj kreas atmosferon de absoluta graveco. La surao priskribas la detruon de ʿĀd kaj Tamūd, poste la scenon de la Tago de Juĝo.

Radik-Analizo

v.1: الحاقة — la Realaĵo

الحاقة — radiko ح-ق-ق: esti vera, esti reala. La Tago de Juĝo estas la “Realaĵo” ĉar ĝi estas la momento kiam ĉio fariĝas absolute vera — ĉiuj iluziaĵoj malaperas. Sama radiko kiel الحق (al-ḥaqq, la Vero) en 47:2.

vv.19–25: La du libroj

La dekstramano ricevas sian libron en la dekstra mano; la maldekstra en la maldekstra (aŭ malantaŭ la dorso). La radiko ك-ت-ب (k-t-b): skribi. La vivoj estas skribitaj — ĉiu ago estas registrita. La fino estas legado de la propra verko.

v.40: إنه لقول رسول كريم — vere, ĝi estas la parolo de nobla sendito

La Recitado ne estas la vorto de poeto (v.41) nek de aŭguristo (v.42) sed de “nobla sendito.” La radiko ك-ر-م (k-r-m): esti nobla, malavara. La nobleco de la Sendito garantias la aŭtentikecon de la mesaĝo.

Integraj Ligiloj

v.1 الحاقة ↔ 56:1 الواقعة (la Evento): du suraoj nomas la Finon per malsamaj nomoj — la Realaĵo kaj la Evento
v.40 “nobla sendito” ↔ 81:19 “la parolo de nobla sendito”: la sama formulo aperas en At-Takvir — la du suraoj speguliĝas

Al-Maariĝ La Vojoj de Supreniro

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Demandanto demandis pri puno trafonta

tiujn, kiuj kaŝas; neniu povas repuŝi ĝin,

de Dio, Sinjoro de la Vojoj de Supreniro.

La anĝeloj kaj la Spirito supreniras al Li en Tago, kies mezuro estas kvindek mil jaroj.

Do paciencu per bela pacienco.

Vere, ili vidas ĝin fora,

sed Ni vidas ĝin proksima.

En la Tago kiam la ĉielo estos kiel fandita kupro,

kaj la montoj estos kiel tuftita lano,

kaj neniu intima amiko demandos pri intima amiko,

kvankam ili estas igitaj vidi unu la alian. La kulpulo volus elaĉeti sin de la puno de tiu Tago per siaj infanoj,

kaj sia parulo kaj sia frato,

kaj sia parencaro kiu ŝirmis lin,

kaj ĉiuj kiuj estas sur la tero, ke tiam ĝi savu lin.

Ne! Vere, ĝi estas Furioza Flamo,

foriganto de la ekstremaj partoj,

vokanta tiun, kiu turnis sian dorson kaj foriris,

kaj amasigis kaj poste kaŝis.

Vere, la homo estis kreita maltrankvila,

kiam malbono tuŝas lin, ĝemanta,

kaj kiam bono tuŝas lin, retenanta,

krom tiuj, kiuj preĝas,

tiuj, kiuj estas konstantaj en sia preĝo,

kaj tiuj, en kies riĉaĵo estas konata rajto

por la almozulo kaj la senigito,

kaj tiuj, kiuj asertas la Tagon de la Juĝado,

kaj tiuj, kiuj estas timoplenaj pri la puno de sia Sinjoro

— vere, la puno de ilia Sinjoro ne estas sentebla kiel sekura —

kaj tiuj, kiuj gardas sian ĉastecon,

krom kun siaj paruloj aŭ kion iliaj dekstraj manoj posedas, ĉar vere, ili ne estas riproĉindaj.

Sed kiu ajn serĉas preter tio, tiuj estas la transgresiloj.

Kaj tiuj, kiuj estas fidelaj al siaj konfidaĵoj kaj sia interligo,

kaj tiuj, kiuj staras por siaj atestoj,

kaj tiuj, kiuj gardas sian preĝon.

Tiuj estos en Ĝardenoj, honoritaj.

Kio estas al tiuj, kiuj kaŝas, rapidantaj antaŭ vi,

dekstre kaj maldekstre, en grupoj?

Ĉu ĉiu viro inter ili avidas, ke li eniru Ĝardenon de Ĝojo?

Ne! Vere, Ni kreis ilin el tio, kion ili scias.

Do ne! Mi ĵuras je la Sinjoro de la Orientoj kaj la Okcidentoj, vere, Ni kapablas

anstataŭigi ilin per pli bonaj ol ili, kaj Ni ne estos venkataj.

Do lasu ilin plonĝi kaj ludi ĝis ili renkontos la Tagon, kiu estas promesita al ili,

la Tago kiam ili eliros el la tomboj rapide, kvazaŭ ili kurus al celo,

iliaj okuloj mallevitaj, abasiĝo kovrante ilin. Tio estas la Tago kiu estis promesita al ili.

Commentary

Komentoj pri Surao 70 — Al-Maariĝ (La Vojoj de Supreniro)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao temas pri la malemulo kiu mokante demandas pri la puno (v.1), poste priskribas la naturon de la homo (vv.19–21): kreita “malpacienco” — kiam malbono tuŝas lin, li ĝemadas; kiam bono, li malestigas. Nur la preĝantoj estas esceptitaj (vv.22–35).

Radik-Analizo

v.3: ذي المعارج — la Posedanto de la Vojoj de Supreniro

المعارج — radiko ع-ر-ج: supreniri. La anĝeloj kaj la Spirito supreniras al Dio per ĉi tiuj vojoj. La radiko sugestas gradan proksimigon — la supreniro estas procezo, ne salto.

vv.19–21: La naturo de la homo

هلوعا (halūʿa) — radiko ه-ل-ع: esti senpacienca, esti ansksía. “La homo estas kreita malpacienco.” Ne morala juĝo sed priskribo — la homo tendencas al ekscess-reakcioj. La rimedo estas en vv.22–35: preĝo, eldonemo, veraceco.

v.4: تعرج الملائكة والروح — la anĝeloj kaj la Spirito supreniras

La Spirito kaj la anĝeloj supreniras “en tago kies mezuro estas kvindek mil jaroj.” La kosmika tempo superas la homan mezuron. La Spirito ne estas nur anĝelo sed aparta kategorio.

Integraj Ligiloj

v.19–21 la malpacienco de la homo ↔ 103:2 “la homo estas en perdo”: la baza homa kondiĉo estas deficito — nur la kredo kaj la agoj savas
v.4 la Spirito supreniras ↔ 97:4 “la anĝeloj kaj la Spirito desupriĝas”: en Al-Maariĝ ili supreniras; en Al-Qadr ili malsupreniras — la kosma spiralo

Nuĥ Noao

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Vere, Ni sendis Noaon al lia popolo: "Avertu vian popolon antaŭ ol venos sur ili dolora puno."

Li diris: "Ho mia popolo! Vere, mi estas al vi klara avertanto:

ke vi adoru Dion kaj timu Lin kaj obeu min.

Li pardonos al vi el viaj pekoj kaj prokrastos vin al difinita tempo. Vere, la tempo de Dio, kiam ĝi venos, ne estos prokrastita, se vi nur scius."

Li diris: "Mia Sinjoro! Vere, mi vokis mian popolon nokte kaj tage,

sed mia vokado nur pliigis ilin en fuĝo.

Kaj vere, kiam ajn mi vokis ilin, por ke Vi pardonu ilin, ili metis siajn fingrojn en siajn orelojn kaj volvis sin en siajn vestojn, kaj persistis, kaj estis treege fieraj.

Tiam vere, mi vokis ilin malkaŝe;

tiam vere, mi proklamis al ili kaj konfidis al ili sekrete,

kaj mi diris: 'Petu pardonon de via Sinjoro; vere, Li estas ĉiam Pardonema.

Li sendos la ĉielon sur vin en abunda pluvo,

kaj helpos vin per riĉaĵo kaj filoj, kaj nomumas por vi ĝardenojn, kaj nomumas por vi riverojn.

Kio estas al vi, ke vi ne esperas al Dio por digneco,

kiam Li kreis vin laŭ stadioj?

Ĉu vi ne vidas kiel Dio kreis sep ĉielojn en tavoloj,

kaj starigis la lunon en ili kiel lumon kaj starigis la sunon kiel lampon?

Kaj Dio kreskigis vin el la tero kiel kreskaĵon.

Poste Li redonos vin en ĝin kaj elportos vin per elporto.

Kaj Dio faris la teron por vi etendaĵo,

por ke vi trairu en ĝi vojojn, vastajn valojn.'"

Noao diris: "Mia Sinjoro! Vere, ili malobeis min kaj sekvis tiun, kies riĉaĵo kaj infanoj pliigas lin en nenio krom perdo.

Kaj ili intrigis potencan intrigon,

kaj diris: 'Ne forlasu viajn diojn! Ne forlasu Vadon, nek Suvaan, nek Jaĝuton, kaj Jauqon, kaj Nasron!'

Kaj ja ili erarvenigis multajn; kaj pliigu al la maljustuloj nur eraron."

Pro iliaj pekoj ili estis dronitaj, poste igitaj eniri la Fajron, kaj ili ne trovis por si, krom Dio, helpantojn.

Kaj Noao diris: "Mia Sinjoro! Ne lasu sur la tero eĉ unu el tiuj, kiuj kaŝas, loĝanta sur ĝi.

Vere, se Vi lasas ilin, ili erarvenigis Viajn servantojn kaj naskos nur malpiaĵojn kiuj kaŝas.

Mia Sinjoro! Pardonu al mi kaj al miaj gepatroj kaj al tiu, kiu eniras mian domon kiel kredanto, kaj la kredantajn virojn kaj la kredantajn virinojn; kaj pliigu al la maljustuloj nur ruinon."

Commentary

Komentoj pri Surao 71 — Nuĥ (Noao)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La tuta surao estas la parolo de Noao al sia popolo — li rakontas sian mision al Dio. La plej longa rekta diskurso de Noao en la Recitado. Li invitas tage kaj nokte, publike kaj sekrete, dum naŭcent kvindek jaroj (29:14) — kaj ili kovras siajn orelojn kaj kaŝas sin sub siaj vestoj.

Radik-Analizo

v.7: جعلوا أصابعهم في آذانهم واستغشوا ثيابهم — ili metis siajn fingrojn en siajn orelojn kaj kovris sin per siaj vestoj

استغشوا — radiko غ-ش-و (gh-sh-w): kovri. La fizika gesto de rifuzo: kovri la orelojn, kovri la korpon — la k-f-r (kovrado) fariĝas laŭvorta. Ili kovras sin kontraŭ la mesaĝo.

v.10: استغفروا ربكم إنه كان غفارا — petu pardonon de via Sinjoro; vere Li estas Pardonema

غفارا — radiko غ-ف-ر (gh-f-r): pardoni, kovri. Intensa formo: la tre pardonema. Noao promesas ke la pento kondukas al ĉielaj benoj: pluvo, riĉaĵo, filoj, ĝardenoj, riveroj. La pardono malfermas fizikajn benojn.

v.28: رب اغفر لي ولوالدي — Sinjoro, pardonu min kaj miajn gepatrojn

La preĝo de Noao por siaj gepatroj kaj por la kredantoj (v.28) spegulas la preĝon de Abraham en 14:41. La profetoj preĝas ne nur por si sed por la tuta komunumo.

Integraj Ligiloj

v.7 la fizika kovrado ↔ la k-f-r principo: la kaŝado kiel laŭvorta ago — bloki la sensojn kontraŭ la vero
v.10 la pardono kaj la pluvo ↔ 11:52 “Li sendos la ĉielon abunde”: en Hud, Hud promesas la saman benon — la profetoj dividas la saman mesaĝon

Al-Ĝinn La Spektroj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Diru: "Estis revelaciite al mi, ke grupo de la Spektroj aŭskultis, kaj ili diris: 'Vere, ni aŭdis mirindan Recitadon.

Ĝi gvidas al ĝusta konduto, do ni kredis je ĝi, kaj ni neniam asocios iun kun nia Sinjoro.

Kaj ke Li — alteca estu la majesteco de nia Sinjoro! — ne prenis nek parulon nek filon.

Kaj ke la malsaĝulo inter ni kutimis eldiri kontraŭ Dio skandalan mensogon.

Kaj ke ni supozis, ke la homaro kaj la Spektroj neniam eldirus mensogon kontraŭ Dio.

Kaj ke viroj inter la homaro kutimis rifuĝi ĉe viroj inter la Spektroj, do ili pliigis ilin en ŝarĝo.

Kaj ke ili supozis, same kiel vi supozis, ke Dio neniam levos iun.

Kaj ke ni tuŝis la ĉielon kaj trovis ĝin plena de sternaj gardantoj kaj pafantaj steloj.

Kaj ke ni kutimis sidi en sidlokoj de ĝi por aŭskulti; sed kiu ajn aŭskultas nun trovas pafantan stelon embuske por li.

Kaj ke ni ne scias ĉu malbono estas intencita por tiuj sur la tero, aŭ ĉu ilia Sinjoro intencas por ili ĝustan gvidadon.

Kaj ke inter ni estas la virtuloj, kaj inter ni estas aliaj ol tio; ni estas sektoj de diversaj vojoj.

Kaj ke ni supozis, ke ni neniam povus frustrigi Dion sur la tero, nek ni povus frustrigi Lin per fuĝo.

Kaj ke kiam ni aŭdis la Gvidadon, ni kredis je ĝi; kaj kiu ajn kredas je sia Sinjoro, li timas nek perdon nek ŝarĝon.

Kaj ke inter ni estas la Dediĉitoj, kaj inter ni estas la maljustaj. Kaj kiu ajn Dediĉis sin, tiuj serĉis ĝustan gvidadon.

Sed koncerne la maljustajn, ili estos brullignaro por la Infero.'"

Kaj se ili tenus sin rekte sur la vojo, Ni donus al ili akvon abunde por trinki,

por ke Ni provu ilin per tio. Kaj kiu ajn forturnas sin de la rememoro de sia Sinjoro, Li puŝos lin en ĉiam kreskanta puno.

Kaj ke la preĝejoj estas por Dio, do ne voku iun kune kun Dio.

Kaj ke kiam la servanto de Dio stariĝis vokante Lin, ili preskaŭ premis sin sur lin amasiĝe.

Diru: "Mi vokas nur mian Sinjoron, kaj mi ne asocias kun Li iun."

Diru: "Vere, mi ne posedas por vi nek damaĝon nek ĝustan gvidadon."

Diru: "Vere, neniu ŝirmos min de Dio, nek mi trovos krom Li ian rifuĝon,

krom transdono de Dio kaj Liaj mesaĝoj. Kaj kiu ajn malobeas Dion kaj Lian Senditon, vere por li estas la Fajro de la Infero, por resti en ĝi eterne."

Ĝis kiam ili vidos tion, kio estas promesita al ili, tiam ili scios kiu estas pli malforta en helpantoj kaj pli malmulta en nombro.

Diru: "Mi ne scias ĉu tio, kio estas promesita al vi, estas proksima, aŭ ĉu mia Sinjoro nomumis por ĝi foran tempon."

Scianto de la nevideblaĵo! Kaj Li ne revelacias al iu Sian nevideblaĵon,

krom al sendito kiun Li aprobis; tiam vere, Li sendas antaŭ li kaj malantaŭ li gardantojn,

por ke Li sciu, ke ili ja transdonis la mesaĝojn de sia Sinjoro. Kaj Li ĉirkaŭas tion, kio estas ĉe ili, kaj Li kalkulas ĉion laŭ nombro.

Commentary

Komentoj pri Surao 72 — Al-Ĝinn (La Spektroj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao prezentas la spektrojn (ĝinojn) rekte parolantaj — ili aŭskultis la Recitadon kaj turniĝis al la kredo. La spektroj estas konsciaj estaĵoj kun elektolibero, ne esence malbonaj. Ili priskribas sian propran diversecon: “el ni estas piuloj kaj el ni estas alie” (v.11).

Radik-Analizo

v.1: قل أوحي إلي — diru: estis revelaciate al mi

أوحي — radiko و-ح-ي: inspiri, revelacii. La Profeto ne vidis la spektrojn rekte — la scio pri ilia aŭskultado venis per revelacio. La kaŝitaj estaĵoj restas kaŝitaj eĉ kiam ili respondas al la vero.

v.3: ما اتخذ صاحبة ولا ولدا — Li ne prenis kunulinon nek filon

La spektroj mem deklaras la Dian unuecon — ili mem malakceptas la ideon ke Dio havas familion. La radiko و-ل-د (w-l-d): naski. La neado de Dia generado en la buŝo de la spektroj kompletigas 112:3.

v.26–27: عالم الغيب — la Scianto de la Kaŝitaĵo

الغيب — radiko غ-ي-ب: esti for, esti kaŝita. “Li ne malkaŝas Sian kaŝitaĵon al iu krom al sendito kiun Li elektas.” La kaŝitaĵo estas dia monopolo — eĉ la spektroj, kvankam kaŝitaj mem, ne scias la dian kaŝitaĵon.

Integraj Ligiloj

v.1 la spektroj aŭskultas ↔ 46:29–32: la du rakontoj pri la spektroj aŭskultantaj — en Al-Aĥqaf kaj en Al-Ĝinn
v.18 “la moskeoj apartenas al Dio” ↔ 55:33 la adreso al homoj kaj spektroj: la homoj kaj spektroj dividaas la adorejon

Al-Muzamil La Envolvita

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho vi, kiu estas envolvita!

Leviĝu en la nokto, krom iomete,

duonon de ĝi, aŭ malpliĝigu iomete,

aŭ aldonu al ĝi, kaj kantu la Recitadon per mezurita kantado.

Vere, Ni ĵetos sur vin pezan vorton.

Vere, la leviĝo nokte, ĝi estas pli firma de paŝo kaj pli rekta de parolo.

Vere, por vi en la tago estas longa kuro de devoj.

Kaj memoru la nomon de via Sinjoro, kaj dediĉu vin al Li per plena dediĉo.

Sinjoro de la Oriento kaj la Okcidento; ne estas dio krom Li; do prenu Lin kiel Gardanton.

Kaj paciencu pri tio, kion ili diras, kaj retiriĝu de ili per bela retiriĝo.

Kaj lasu Min kun tiuj, kiuj neas, posedantoj de komforto, kaj donu al ili prokraston iomete.

Vere, ĉe Ni estas katenoj kaj Brulego,

kaj nutraĵo kiu sufokas, kaj dolora puno,

en la Tago kiam la tero kaj la montoj tremos, kaj la montoj fariĝos amaso de sablo, elverŝita.

Vere, Ni sendis al vi Senditon, atestanton super vi, kiel Ni sendis al Faraono senditon.

Sed Faraono malobeis la senditon, do Ni kaptis lin per ruina kapto.

Tiam kiel vi, se vi kaŝas, gardos vin kontraŭ Tago, kiu faros la infanojn grizharaj?

La ĉielo fendiĝos per ĝi; Lia promeso estas ĉiam plenumata.

Vere, ĉi tio estas Rememorigo; do kiu ajn volas, li prenu vojon al sia Sinjoro.

Vere, via Sinjoro scias, ke vi leviĝas preskaŭ du trionojn de la nokto, kaj duonon de ĝi, kaj trionon de ĝi — kaj grupo de tiuj, kiuj estas kun vi. Kaj Dio mezuras la nokton kaj la tagon; Li scias ke vi ne kalkulos ĝin, do Li turnis Sin al vi kompatemane. Do recitu kio estas facila de la Recitado; Li scias ke estos inter vi malsanuloj, kaj aliaj kiuj vojaĝas sur la tero serĉante la bonecon de Dio, kaj aliaj kiuj batalas sur la vojo de Dio. Do recitu kio estas facila el ĝi; kaj starigu la preĝon, kaj pagu la almozon, kaj pruntedonu al Dio bonan prunton. Kaj kian ajn bonon vi antaŭsendas por viaj animoj, vi trovos ĝin ĉe Dio — ĝi estas pli bona kaj pli granda en rekompenco. Kaj petu pardonon de Dio; vere, Dio estas Pardonema, Kompatema.

Commentary

Komentoj pri Surao 73 — Al-Muzamil (La Envolvita)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La Profeto estas “la envolvita” — envolvita en sia mantelo dum la fruaj noktoj de revelacio. La surao ordonas la noktan preĝon (tahajjud) kiel preparadon por la “peza vorto” (v.5) de la revelacio. La fina versiklo (v.20) mildigas la ordonon: legu kiom facile estas.

Radik-Analizo

v.4: ورتل القرآن ترتيلا — recitu la Recitadon laŭritme

رتل — radiko ر-ت-ل: ordigi, reciti klare kaj malrapide. La tartīl estas ne nur laŭtlegi sed malrapida, meditanta recitado — ĉiu vorto ricevas sian spacon. La Recitado postulas sian propran tempon.

v.5: قولا ثقيلا — pezan vorton

ثقيلا — radiko ث-ق-ل: esti peza. La revelacio estas peza — ĝi havas gravecon, pezon, substancon. La nokta preparo estas necesa por porti ĉi tiun pezon. Komparu kun 59:21: “se Ni sendus ĉi tiun Recitadon sur monton, ĝi diseriĝus.”

v.8: واذكر اسم ربك وتبتل إليه تبتيلا — kaj memoru la nomon de via Sinjoro, kaj dediĉu vin al Li plene

تبتل — radiko ب-ت-ل: apartiĝi, dediĉi sin plene. La dediĉo estas totala apartigo — la noktaj horoj estas la tempo kiam la homo povas plene dediĉi sin, sen la distroj de la tago.

Integraj Ligiloj

v.4 la tartīl ↔ 75:16–18 “ne rapidigu vian langvon”: la malrapida recitado estas ordono — la vero bezonas tempon por ensorbiĝi
v.5 “peza vorto” ↔ 7:8 la pesiloj: la revelacio havas la saman pezon kiel la agoj sur la Pesilo

Al-Mudaĉir La Mantelita

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho vi, kiu estas mantelita!

Leviĝu kaj avertu!

Kaj vian Sinjoron, grandigu Lin!

Kaj viajn vestojn, purigu ilin!

Kaj malpuraĵon, evitu ĝin!

Kaj ne donu favoron, serĉante pliiĝon.

Kaj por via Sinjoro, paciencu.

Tiam kiam la Trumpeto estas sonigita,

tio, en tiu Tago, estos malfacila tago,

por tiuj, kiuj kaŝas, ne facila.

Lasu Min kun tiu, kiun Mi kreis sola,

kaj al kiu Mi nomumis vastan riĉaĵon,

kaj filojn kiel atestantojn,

kaj por kiu Mi glatigis ĉion.

Tiam li avidas ke Mi donu pli.

Ne! Vere, li estis obstina kontraŭ Niaj signoj.

Mi devigos lin al malfacila supreniro.

Vere, li meditis kaj li mezuris.

Do pereu li, kiel li mezuris!

Tiam pereu li, kiel li mezuris!

Tiam li rigardis,

tiam li sulkis la brovojn kaj malĝojmiene,

tiam li turnis sian dorson kaj estis fiera,

kaj diris: "Ĉi tio estas nenio krom sorĉo transdonita.

Ĉi tio estas nenio krom la parolo de mortemulo."

Mi ĵetos lin en la Inferfajron.

Kaj kio sciigos vin kio la Inferfajro estas?

Ĝi ne indulgas kaj ne lasas.

Ĝi skaldas mortemulojn.

Super ĝi estas dek naŭ.

Kaj Ni starigis nur anĝelojn kiel gardantojn de la Fajro; kaj Ni faris ilian nombron nur provo por tiuj, kiuj kaŝas — por ke tiuj, al kiuj la Libro estis donita, estu certaj, kaj tiuj, kiuj kredas, pliiĝu en kredo, kaj tiuj, al kiuj la Libro estis donita, kaj la kredantoj ne dubu — kaj por ke tiuj, en kies koroj estas malsano, kaj tiuj, kiuj kaŝas, diru: "Kion Dio intencas per ĉi tio kiel similo?" Tiel Dio erarveenigas kiun Li volas kaj gvidas kiun Li volas. Kaj neniu scias la armeojn de via Sinjoro krom Li; kaj ĝi estas nenio krom Rememorigo por mortemuloj.

Ne! Je la luno,

kaj la nokto kiam ĝi retiriĝas,

kaj la mateno kiam ĝi heligas!

Vere, ĝi estas unu el la plej grandaj aferoj,

averto al mortemuloj,

por tiu inter vi, kiu volas antaŭeniri aŭ reteniĝi.

Ĉiu animo estas garantia por tio, kion ĝi gajnis,

krom la kunuloj de la dekstra mano.

En Ĝardenoj, ili demandos unu la alian

pri la kulpuloj:

"Kio enkondukis vin en la Inferfajron?"

Ili diros: "Ni ne estis el tiuj, kiuj preĝis,

kaj ni ne nutris la malriĉulon,

kaj ni kutimis plonĝi kun tiuj, kiuj plonĝas,

kaj ni kutimis nei la Tagon de la Juĝado,

ĝis la certeco venis sur nin."

Do la perado de la perantoj ne utilos al ili.

Kio do estas al ili, ke ili forturnas sin de la Rememorigo,

kvazaŭ ili estus teruritaj azenoj

fuĝintaj de leono?

Ne, ĉiu viro inter ili deziras, ke oni donu al li rulmanuskriptojn malrulitajn.

Ne! Sed ili ne timas la Postvivon.

Ne! Vere, ĝi estas Rememorigo.

Do kiu ajn volas, li memoru ĝin.

Kaj ili ne memoros krom se Dio volas. Li estas inda esti timata, kaj Li estas inda pardoni.

Commentary

Komentoj pri Surao 74 — Al-Mudaĉir (La Mantelita)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Unu el la plej fruaj revelacioj. La Profeto estas “la mantelita” — en sia mantelo post la unua revelacia ŝoko. La surao ordonas lin: “leviĝu kaj avertu!” La centra sekcio (vv.18–30) priskribas la homon kiu argumentas kontraŭ la revelacio kaj ricevas la juĝon: “sur li estas Saqar” — la brulego.

Radik-Analizo

v.2: قم فأنذر — leviĝu kaj avertu

قم — radiko ق-و-م: stariĝi. أنذر — radiko ن-ذ-ر: averti. La duobla ordono: leviĝu (fizike kaj spirite) kaj avertu. La sama radiko ق-و-م kiel en الصراط المستقيم (la Rekta Vojo) kaj قيامة (la Releviĝo).

v.30: عليها تسعة عشر — sur ĝi estas dek naŭ

La nombro 19 kiel gardantoj de la Fajro. La nombro ricevis multan atencon en bahaa kaj ismailia tradicioj. 19 = la unuaj du ciferoj de la unueco de Dio (1 = la unueco; 9 = la kompleteco).

v.38: كل نفس بما كسبت رهينة — ĉiu animo estas garantiaĵo por tio kion ĝi gajnis

رهينة — radiko ر-ه-ن: garantii, ĉerpi. La animo estas garantiaĵo — ne libera antaŭ ol la konto estas saldata. La persona respondeco estas absoluta.

Integraj Ligiloj

v.2 “leviĝu kaj avertu” ↔ 96:1 “Recitu!”: la du plej fruaj ordonoj — recitu (privata) kaj avertu (publika)
v.30 la nombro 19 ↔ la basmala (19 literoj): la konekto inter la nombroj en la Recitado kaj ĝia struktura ordo

Al-Qijama La Revivigo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ne! Mi ĵuras je la Tago de la Revivigo,

kaj ne! Mi ĵuras je la memriproĉa animo.

Ĉu la homo supozas, ke Ni ne kolektos liajn ostojn?

Jes ja! Ni kapablas formi eĉ liajn fingropintojn.

Ne, sed la homo deziras daŭrigi pekadon antaŭ li.

Li demandas: "Kiam estas la Tago de la Revivigo?"

Tiam kiam la vido estas blindigita,

kaj la luno estas eklipsita,

kaj la suno kaj la luno estas kunigitaj,

en tiu Tago la homo diros: "Kien fuĝi?"

Ne! Ne estas rifuĝo.

Al via Sinjoro en tiu Tago estas la solvo.

La homo estos informita en tiu Tago pri tio, kion li antaŭsendis kaj kion li postlasis.

Ne, la homo estos atestanto kontraŭ si mem,

eĉ se li elĵetas siajn senkulpigojn.

Ne movu vian langon per ĝi por rapidigi ĝin.

Vere, sur Ni estas ĝia kolektado kaj ĝia recitado.

Do kiam Ni recitas ĝin, sekvu ĝian recitadon.

Poste vere, sur Ni estas ĝia klarigo.

Ne! Sed vi amas la efemeran vivon,

kaj vi forlasas la Postvivon.

Vizaĝoj en tiu Tago estos radiantaj,

rigardantaj al sia Sinjoro.

Kaj vizaĝoj en tiu Tago estos malĝojaj,

sciante ke katastrofo trafos ilin.

Ne! Kiam ĝi atingas la kolumon,

kaj oni diras: "Kiu estas kuracanto?"

kaj li pensas ke ĝi estas la disiĝo,

kaj kruro estas plektita kun kruro,

al via Sinjoro en tiu Tago estas la pelado.

Ĉar li ne konfirmis, nek li preĝis,

sed li neis kaj forturniĝis,

poste li iris al sia familio, balanciĝante.

Ve al vi, kaj ve!

Tiam ve al vi, kaj ve!

Ĉu la homo supozas, ke li estos lasita sencela?

Ĉu li ne estis guto de semo, kiu estis elmetita?

Poste li estis grumeto, kaj Li kreis kaj proporciis,

kaj Li faris el li la du specojn, la viron kaj la virinon.

Ĉu Li ne kapablas doni vivon al la mortintoj?

Commentary

Komentoj pri Surao 75 — Al-Qijama (La Revivigo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao ĵuras je la Tago de la Revivigo kaj je “la memriproĉanta animo” (v.2). La du ĵuroj estas ligitaj: la revivigo estas ekstera evento; la memriproĉo estas la interna preparado por ĝi. La mezo de la surao (vv.16–19) enhavas ordonon al la Profeto ne rapidi kun la Recitado.

Radik-Analizo

v.2: النفس اللوامة — la memriproĉanta animo

اللوامة — radiko ل-و-م: riproĉi. La dua stadio de la animo (post 12:53 la ordonanta, antaŭ 89:27 la trankviligita). La konscienco kiu riproĉas sin mem estas la signo de spirita progreso — la animo kiu ne riproĉas sin estas en la unua stadio.

v.14–15: بل الإنسان على نفسه بصيرة — la homo estas atestanto kontraŭ si mem

بصيرة — radiko ب-ص-ر: vidi, kompreni. La homo estas sia propra atestanto — li scias siajn verajn motivojn eĉ kiam li prezentas ekskuzojn. La interna scio estas neniebla.

vv.16–19: لا تحرك به لسانك لتعجل به — ne rapidigu per ĝi vian langvon

La ordono al la Profeto: ne rapidu kun la Recitado dum la revelacio. La radiko ع-ج-ل: rapidi. La revelacio bezonas tempon por ensorbiĝi — la hasto estas malamiko de la kompreno.

Integraj Ligiloj

v.2 la memriproĉanta animo ↔ 12:53 ↔ 89:27: la tri stadioj de la animo tra la Recitado
v.16–19 “ne rapidu” ↔ 73:4 “recitu laŭritme”: la malrapideco estas konsekvence ordonita en la Recitado

Al-Insan La Homo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉu venis sur la homon tempodaŭro, kiam li estis afero ne memorata?

Vere, Ni kreis la homon el miksita guto, por provi lin; kaj Ni faris lin aŭdanta, vidanta.

Vere, Ni gvidis lin al la vojo, ĉu li estas dankema aŭ ĉu li estas maldankema.

Vere, Ni preparis por tiuj, kiuj kaŝas, ĉenojn kaj katenojn kaj Brulegon.

Vere, la virtuloj trinkos el taso kies miksaĵo estas el kamforo,

fonto el kiu la servantoj de Dio trinkas, igante ĝin ŝpruci abunde.

Ili plenumas la voton kaj timas Tagon kies malbono estos disvastigita,

kaj ili nutras, pro la amo al Li, la malriĉulon, la orfon, kaj la kaptiton:

"Ni nutras vin nur por la vizaĝo de Dio; ni deziras de vi nek rekompencon nek dankon.

Vere, ni timas de nia Sinjoro Tagon kolermienan kaj malĝojan."

Do Dio ŝirmos ilin de la malbono de tiu Tago kaj donos al ili radiadon kaj ĝojon,

kaj rekompencas ilin, pro tio ke ili estis paciencaj, per Ĝardeno kaj silko.

Kuŝante en ĝi sur kusenoj, ili ne vidos en ĝi nek sunon nek amantan malvarmon.

Kaj proksime super ili estas ĝiaj ombroj, kaj ĝiaj grapoj estas fariĝintaj obeemaj, tute.

Kaj estos pasigitaj inter ili vazoj de arĝento kaj pokaloj kiuj estas el kristalo,

kristalo de arĝento, kiujn ili mezuris per ĝusta mezuro.

Kaj en ĝi ili estas trinkigataj tason kies miksaĵo estas el gingiembro,

fonto en ĝi nomata Salsabil.

Kaj servadas al ili junuloj faritaj eternaj; kiam vi vidas ilin, vi opinias ilin dissemitaj perloj.

Kaj kiam vi rigardas, vi vidos feliĉon kaj grandan regadon.

Sur ili estas vestoj de delikata verda silko kaj brokato, kaj ili estas ornataj per braceloj de arĝento; kaj ilia Sinjoro trinkigas ilin puran trinkaĵon.

"Vere, ĉi tio estas por vi rekompenco, kaj via strebado estas akceptita."

Vere, Ni, ja Ni, sendis malsupren al vi la Recitadon, sendadon.

Do paciencu pro la juĝo de via Sinjoro, kaj ne obeu el inter ili iun pekulon aŭ maldankemulon.

Kaj memoru la nomon de via Sinjoro matene kaj vespere,

kaj en la nokto prosternu vin antaŭ Li, kaj gloru Lin longan nokton tra.

Vere, ĉi tiuj amas la efemeran vivon kaj postlasas pezan Tagon.

Ni kreis ilin kaj fortigis ilian kadron; kaj kiam Ni volas, Ni anstataŭigos ilin per iliaj similuloj, anstataŭigon.

Vere, ĉi tio estas Rememorigo; do kiu ajn volas, li prenu vojon al sia Sinjoro.

Kaj vi ne volos, krom se Dio volas. Vere, Dio estas ĉiam Scianta, Saĝa.

Li enkondukas kiun Li volas en Sian kompaton; kaj la maljustulojn, Li preparis por ili doloran punon.

Commentary

Komentoj pri Surao 76 — Al-Insan (La Homo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ankaŭ konata kiel Ad-Dahr (La Tempo). La surao priskribas la homan kreadon (v.2: “miksita guto”) kaj la rekompencojn de la piuloj en detala, sensa priskribo de la Ĝardeno (vv.5–22). La ŝlosila versiklo: “ili nutras la malriĉulon, la orfon, kaj la kaptiton pro amo al Dio” (vv.8–9).

Radik-Analizo

v.1: هل أتى على الإنسان حين من الدهر لم يكن شيئا مذكورا

“Ĉu ne pasis sur la homon periodo el la tempo kiam li estis nenio menciinda?” La radiko ذ-ك-ر: memori, mencii. Antaŭ la kreado, la homo estis ne-menciita — la kreado estas la momento kiam la homo eniras la memoron de la ekzisto.

vv.8–9: إنما نطعمكم لوجه الله — ni nutras vin nur por la Vizaĝo de Dio

لوجه الله — radiko و-ج-ه: vizaĝo, direkto. La donaco estas por la “Vizaĝo de Dio” — la sama vizaĝo kiu “restas” en 55:27. La motivacio de la donado estas pure Dia, ne homa. “Ni ne deziras de vi rekompencon nek dankon.”

v.30: وما تشاؤون إلا أن يشاء الله — vi ne volas krom ke Dio volas

La absoluta prioritato de la Dia volo super la homa — sed ĝi ne neas la homan volon, ĝi enkadrnas ĝin. La radiko ش-ي-أ (sh-y-ʾ): voli. La homa volo funkcias ene de la Dia.

Integraj Ligiloj

vv.8–9 la donado pro la Vizaĝo de Dio ↔ 55:27 “restas la Vizaĝo de via Sinjoro”: la Vizaĝo de Dio estas la motivo kaj la permanenco
v.2 “miksita guto” ↔ 23:12–14 la stadiol de embria evoluo: la homa kreado kiel Dia metiarto

Al-Mursalat La Senditoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Je tiuj senditaj unu post alia,

kaj la perfortaj blovoj,

kaj la dissemado vasta,

kaj la Mezuro de disiĝo,

kaj la malleviĝo de la Rememorigilo,

kiu atestas aŭ avertas:

vere, kion Ni promesis al vi okazos.

Do kiam la steloj estingiĝos

kaj la ĉielo fendiĝos

kaj la montoj forbloviĝos

kaj la senditoj kunvenos:

Por kiu tago estis starigite?

Por la Tago de la Juĝado.

Kaj kio sciigos vin pri la Tago de la Juĝado?

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Ĉu Ni ne detruis la antaŭajn,

poste lasante la postajn sekvi?

Tiel Ni agas kun la malvirtuloj.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Ĉu Ni ne kreis vin el malinda guto,

kiun Ni metis en sekuran lokon,

por fiksita tempo?

Tiel Ni mezuras, kaj Ni mezuras plej bone.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Ĉu Ni ne faris la Teron akceptanta,

kaj vivantajn kaj mortintajn?

Kaj Ni starigis en ĝi firmajn kaj altajn montojn, kaj Ni donis al vi dolĉan akvon por trinki.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Iru en tion, kion vi kutimis nei.

Iru en la trikolona ombro.

Ne freŝa ombro, nek helpanta kontraŭ la flamo.

Vere, ĝi elsendas fajrerojn kiel fortikaĵo,

kiel flavaj kameloj.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Tiun tagon ili ne parolos,

kaj ne estos permesite al ili senkulpigi sin.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Jen estas la Tago de la Juĝado: Ni kolektis vin kaj la antaŭajn.

Se vi havas planon, uzu ĝin kontraŭ Mi.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Ja, la virtuloj estas en ombroj kaj fontoj,

kaj fruktoj laŭ sia deziro.

Manĝu kaj trinku feliĉe pro tio, kion vi kutimis fari.

Vere, tiel Ni rekompencas tiujn, kiuj bonagas.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Manĝu kaj ĝuu iomete, vere vi estas malvirtuloj.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Kaj kiam oni diras: kliniĝu, ili ne kliniĝas.

Ve, tiun Tagon, al la niantoj.

Kiun do postan mesaĝon ili kredas?

Commentary

Komentoj pri Surao 77 — Al-Mursalat (La Senditoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Mallonga, ritme intensa Meka surao kiu frapas la realecon de la Tago de Juĝo. Ĝia difinanta refreno “Ho ve, tiun Tagon, al la neantoj” (وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ) aperas 10 fojojn. Notu ke المكذبين (neantoj) dividas la saman radikon ك-ذ-ب kiel تُكَذِّبَانِ en Surao 55 — la ago kontraŭdiri la veron.

Ĉefaj Traduk-Elektoj

“La Senditoj” por المرسلات

Radiko ر-س-ل — la sama kiel رسول (rasūl, mesaĝisto). La “senditoj” estas kutime interpretataj kiel ventoj, anĝeloj, aŭ mesaĝistoj. La traduko konservas ĉi tiun ambiguecon.

“Mezuro de apartigo” por فارقات فرقا (v.4)

Radiko ف-ر-ق: apartigi, distingi. La vorto فرقان (furqān, kriterio) dividas ĉi tiun radikon kaj estas titolo de la Recitado mem (Surao 25).

Versiklad Notoj

vv.1–7: La Ĵurklastro

Kaskado de participoj, ĉiuj inaj pluraloj, priskribantaj agentojn de Dia agado. Ilia identeco estas intence ambigua — ventoj? anĝeloj? revelaciaĵoj?

vv.20–24: Kreado el Akvo

مَاءٍ مَهِينٍ — “malestiminda guto.” Ne por malaltigi la homaron sed por pligrandigi la Kreinton.
v.23 “Ni mezuras, kaj Ni mezuras plej bone” — radiko ق-د-ر: mezuri, dekreti, potenci. La versiklo ludas per ambaŭ signifoj.

vv.29–34: La Trikolona Ombro

v.31 لا ظليل — “ne freŝa ombro.” La difinanta manko estas freŝeco — kontrasto al la freŝaj (خُضْر, kh-ḍ-r) kusenoj de la paradizo en 55:76.
v.32 Sparkoj grandaj kiel fortikaĵoj.
v.33 Flavaj kameloj — dezerta bildo de nehaltigebla forto.

v.35: Silento

La nekapablo paroli kontrastas kun la Dia donaco de البيان (Esprimo) en 55:4. Tiuj kiuj neis la donacon de esprimo estas senŝiritaj de ĝi.

v.39: Dia Defio

“Se vi havas planon, uzu ĝin kontraŭ Mi” — devastanta Dia defio.

v.50: La Ferma Demando

“Al kiu posta mesaĝo (حديث) do ili kredos?” La surao fermiĝas per frapa demando: se ne ĉi tiu mesaĝo, kiu? Ĉi tio resonas kun la koncepto de progresa malkaŝo — ĉiu nova حديث (mesaĝo) de Dio konstruas sur la antaŭa.

Integraj Ligiloj

v.50 حديث ↔ 55:13 refreno (k-dh-b): la neantoj de 77 kaj la kontraŭdirantoj de 55 dividas radikon
v.31 “ne freŝa ombro” ↔ 55:76 “freŝaj kusenoj”: la manko de freŝeco difinaas la inferon; freŝeco difinas la paradizon
v.35 silento ↔ 55:4 Esprimo: la perdo de parolo kiel konsekvenca de nei la donacon de esprimo
v.4 ف-ر-ق ↔ 2:50, 25:1: apartigo kiel Dia ago tra la tuta Recitado

An-Naba' La Novaĵo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Pri kio ili demandas unu la alian?

Pri la grandega novaĵo,

pri kiu ili disputas.

Ho ne! Ili ekscios.

Denove ho ne! Ili ekscios.

Ĉu Ni ne faris la teron lulilo

kaj la montojn palisojn?

Kaj Ni kreis vin parope

kaj Ni faris vian dormon ripozo

kaj Ni faris la nokton kovrilo

kaj Ni faris la tagon vivteno.

Kaj Ni konstruis super vi sep firmajn,

kaj Ni faris brilantan lampon

kaj Ni sendis malsupren el la pluvnuboj akvon verŝantan,

por ke Ni elkreskigu per ĝi grenon kaj kreskaĵon

kaj densajn ĝardenojn.

Vere, la Tago de la Disigo estas difinita,

la Tago, kiam la trumpeto estas blovata kaj vi venas amasope,

kaj la ĉielo estas malfermita kaj fariĝas pordegoj,

kaj la montoj estas movitaj kaj fariĝas miraĝo.

Vere, la Infero kuŝis emboskante,

por la transgresantoj rifuĝejo,

loĝantaj tie tra epokoj,

gustumantaj tie nek malvarmon nek trinkaĵon,

krom bolantan akvon kaj malhelan malpuraĵon --

taŭga rekompenco.

Vere, ili ne atendis kalkuladon

kaj ili neis Niajn signojn tute.

Kaj ĉion Ni nombris en Libro.

Do gustumu! Ĉar Ni ne pliigos vin krom en turmento.

Vere, por la Diotimantoj estas triumfo:

ĝardenoj kaj vinberujoj

kaj kunuloj bone akordaj

kaj pokalo superplena.

Ili aŭdos tie nek vantaĵon nek malveron --

rekompenco de via Sinjoro, donaco plenmezura,

Sinjoro de la ĉieloj kaj la tero kaj tio, kio estas inter ili, la Tutkompatema; ili ne posedas de Li ian ajn alparolon.

La Tago, kiam la Spirito kaj la anĝeloj staros en vicoj, ili ne parolos, krom tiu, al kiu la Tutkompatema permesis, kaj li parolas ĝuste.

Tio estas la Tago de la Vero; do kiu ajn volas, li prenu vojon de reveno al sia Sinjoro.

Vere, Ni avertis vin pri turmento proksima, la Tago, kiam homo vidos tion, kion liaj manoj antaŭensendis, kaj la kaŝinto diros: "Ho, se mi estus polvo!"

Commentary

Komentoj pri Surao 78 — An-Naba’ (La Novaĵo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La “grandega novaĵo” (v.2) pri kiu ili disputas estas la Releviĝo. La surao listigas kreajn signojn (vv.6–16): la tero kiel lulilo, la montoj kiel palisoj, la dormo kiel ripozo, la nokto kiel kovrilo — ĉiu detalo de la kreado pruvas la Dian kapablon revivigi.

Radik-Analizo

v.2: النبأ العظيم — la grandega novaĵo

النبأ — radiko ن-ب-أ: anonci, informi. La sama radiko kiel نبي (nabī, profeto). La profeto estas laŭvorte “la anoncanto” — kaj la grandega novaĵo estas la Releviĝo. La profeteco kaj la Releviĝo estas radikovortitaj.

v.6–7: مهاد / أوتاد — la lulilo kaj la palisoj

مهاد — radiko م-ه-د: prepari, etendi. La tero estas preparita kiel lulilo por la homaro. أوتاد — radiko و-ت-د: fiksi, palisi. La montoj estas palisoj kiuj stabiligas la teron — la sama bildo kiel en 16:15.

v.38: يوم يقوم الروح والملائكة صفا — la tago kiam la Spirito kaj la anĝeloj staros en vico

La Spirito estas aparta de la anĝeloj — Li staras kun ili sed estas distingiĝinta. La radiko ر-و-ح ligas ĉi tiun Spiriton al la dia spiro en la homon (15:29, 32:9).

Integraj Ligiloj

v.2 النبأ ↔ la profetoj (anbiyāʾ): la “grandega novaĵo” kaj la profetoj dividas radikon — la profetoj ESTAS la novaĵo
v.38 la Spirito kaj la anĝeloj ↔ 97:4 “malsupreniras la anĝeloj kaj la Spirito”: la sama paro en ambaŭ suraoj

An-Nazi'at La Eltirantoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je tiuj, kiuj eltiras forte,

kaj tiuj, kiuj elprenas milde,

kaj tiuj, kiuj glitas naĝante,

poste tiuj, kiuj kuregas antaŭen,

poste tiuj, kiuj regas la aferon:

la Tago, kiam la tremo tremas,

sekvate de la sekvanto --

koroj en tiu Tago tremos,

iliaj okuloj mallevitaj.

Ili diras: "Ĉu ni vere estos revenitaj al la antaŭa stato?

Kio, kiam ni estos dismolintaj ostoj?"

Ili diras: "Tio do estus perda reveno!"

Sed ĝi estos nur unu sola eksplodo,

kaj jen, ili estas sur la malfermita ebenaĵo.

Ĉu la historio de Moseo venis al vi?

Kiam lia Sinjoro vokis lin en la sankta valo de Tuva:

"Iru al Faraono; vere, li transgresadis.

Kaj diru: 'Ĉu vi volas vin purigi?

Kaj mi gvidos vin al via Sinjoro, por ke vi timu.'"

Tiam li montris al li la plej grandan signon,

sed li neis kaj malobeis,

poste li forturniĝis, rapidante,

kaj li kolektis kaj proklamis

kaj diris: "Mi estas via sinjoro, la plej alta!"

Do Dio kaptis lin per la puno de la Venontaĵo kaj la antaŭa.

Vere, en tio estas leciono por tiu, kiu timas.

Ĉu vi estas pli malfacile kreeblaj ol la ĉielo? Li konstruis ĝin.

Li levis ĝian baldakenon kaj formis ĝin,

kaj Li mallumigis ĝian nokton kaj elportis ĝian antaŭtagmezon,

kaj la teron -- post tio Li sternis ĝin.

Li elkreskigis el ĝi ĝian akvon kaj ĝian paŝtejon,

kaj la montojn Li firmigis --

provizon por vi kaj por viaj brutoj.

Poste, kiam la Granda Katastrofo venos,

la Tago, kiam la homo memoros, pri kio li klopodis,

kaj la Brulego estos elmetita por tiu, kiu vidas --

do pri tiu, kiu transgresadis

kaj preferis la vivon de ĉi tiu mondo,

vere, la Brulego estos lia rifuĝejo.

Kaj pri tiu, kiu timis la Stacion de sia Sinjoro kaj malpermesis al la animo ĝian kapricon,

vere, la Ĝardeno estos lia rifuĝejo.

Ili demandas vin pri la Horo: "Kiam estas ĝia alveno?"

Kian parton vi havas en la mencio pri ĝi?

Al via Sinjoro estas ĝia fina fino.

Vi estas nur avertanto por tiu, kiu ĝin timas.

Kvazaŭ la Tagon, kiam ili vidos ĝin, ili ne restis krom vesperon aŭ ĝian antaŭtagmezon.

Commentary

Komentoj pri Surao 79 — An-Nazi’at (La Eltirantoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Malfermiĝas per kvin ĵuroj je la “eltirantoj” — anĝeloj kiuj eltiras la animojn je la morto. La surao transiras de la morto al la Releviĝo, kaj al la rakonto de Moseo kontraŭ Faraono (vv.15–26) kiel ekzemplo de dia juĝo.

Radik-Analizo

v.1–5: La kvin ĵuroj

Kvin partopoj kiuj eltiras, tiras, naĝas, antaŭkuras, aranĝas. La radiko ن-ز-ع (n-z-ʿ): eltiri, elradikigi. La anĝeloj eltiras la animojn — la morto estas ne pasiva malapero sed aktiva eltirado.

v.24: أنا ربكم الأعلى — mi estas via Sinjoro, la plej alta

Faraono deklaras sin la “plej alta Sinjoro” — la radiko ع-ل-و (ʿ-l-w): esti alta. La fiereco de Faraono estas la pretendo esti Dio. La sama radiko donas al Surao 87 sian titolon: La Plej Alta — sed tie ĝi estas Dio, ne homo.

v.40: ونهى النفس عن الهوى — kaj malpermesis al la animo la deziron

الهوى — radiko ه-و-ي: deziri, fali. La sama vorto por “deziro” kaj “falo” — la deziro estas falo, la sinregado estas leviĝo. Tiu kiu regas sian deziron ricevas la Ĝardenon (v.41).

Integraj Ligiloj

v.24 “mi estas via Sinjoro” ↔ 26:29, 28:38 Faraono: la fiereco de Faraono kiel la arketiopa k-f-r
v.40 “la animo kaj la deziro” ↔ 45:23 “tiu kiu prenis sian deziron kiel dion”: la deziro kiel falsa dio en ambaŭ suraoj

'Abasa Li Sulkiĝis

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Li sulkiĝis kaj forturniĝis,

ĉar la blindulo venis al li.

Kaj kio sciigus vin? Eble li sin purigus

aŭ estus memorigata, kaj la memorigo profitus al li.

Pri tiu, kiu konsideras sin mem sufiĉa,

al li vi atentas,

kvankam ne estas sur vi se li sin ne purigas.

Sed pri tiu, kiu venis al vi penante

kaj li timas --

de li vi estas distraita.

Ho ne! Vere, ĝi estas memorigo,

do kiu ajn volas, atentu ĝin,

en respektataj pergamenoj,

altigitaj, purigitaj,

per la manoj de skribistoj

noblaj, virtaj.

Pereu la homo! Kiel maldankema li estas!

El kio Li kreis lin?

El guto Li kreis lin kaj mezuris lin,

poste la vojon Li faciligis por li,

poste Li mortigis lin kaj enterigis lin,

poste, kiam Li volos, Li levos lin.

Ho ne! Li ankoraŭ ne plenumis tion, kion Li ordonis al li.

Do la homo rigardu sian nutraĵon:

ke Ni verŝis akvon abunde,

poste Ni fendis la teron,

kaj Ni kreskigis en ĝi grenon

kaj vinberojn kaj freŝan herbon

kaj olivojn kaj palmojn

kaj densajn ĝardenojn

kaj frukton kaj furaĝon --

provizon por vi kaj por viaj brutoj.

Poste, kiam la Surdiga Eksplodo venos,

la Tago, kiam homo fuĝos de sia frato

kaj de sia patrino kaj de sia patro

kaj de sia edz(in)o kaj de siaj filoj --

ĉiu homo inter ili en tiu Tago havos aferon, kiu sufiĉos por li.

Vizaĝoj en tiu Tago estos radiaj,

ridantaj, ĝojantaj,

kaj vizaĝoj en tiu Tago havos polvon sur si,

kovritaj de mallumo --

tiuj estas la kaŝantoj, la malvirtuloj.

Commentary

Komentoj pri Surao 80 — ‘Abasa (Li Sulkiĝis)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao korektadas la Profeton mem: li sulkiĝis kaj forturniĝis kiam blinda viro venis al li dum li parolis kun la mekaj ĉefoj. Dio diras: “kio sciigos vin — eble li puriĝos?” La blinda homo estas pli grava ol la potenculoj. La surao estas unu el la plej fortaj pruvoj de la aŭtentikeco de la Recitado — kiu fabrikus tekston kiu korektadas la propran profeton?

Radik-Analizo

v.1: عبس وتولى — li sulkiĝis kaj forturniĝis

عبس — radiko ع-ب-س: sulkiĝi. تولى — radiko و-ل-ي: forturniĝi. La du agoj — la vizaĝa esprimo kaj la fizika forturniĝo — estas paraj. La Profeto estas korektata ne pri granda peko sed pri prioritatigo.

v.3: يزكى — puriĝi

يزكى — radiko ز-ك-و: puriĝi, kreski. La blinda viro eble puriĝos — lia blinda okuloj ne malhelpas la puriĝon de la animo. La fizika blindeco ne estas spirita blindeco.

vv.24–32: La nutraĵoj

“La homo rigardu sian nutraĵon!” La serio: pluvo, tero fendita, greno, vinbero, legomoj, olivoj, palmoj, densa ĝardenoj, fruktoj, paŝtejo. La nutraĵo estas Dia signo — la stomako atestas la Kreanton.

Integraj Ligiloj

v.1 la korekto al la Profeto ↔ 66:1 “kial vi malpermesas?”: la Recitado korektadas la Profeton — la mesaĝo superas la mesaĝanton
v.3 ز-ك-و ↔ 62:2 “purigas ilin”: la purigo kiel centra misio de la profeteco

At-Takvir La Kunvolviĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la suno estas kunvolvita

kaj kiam la steloj malheliĝas

kaj kiam la montoj estas movitaj

kaj kiam la dekmonate gestaj kamelinoj estas forlasitaj

kaj kiam la sovaĝaj bestoj estas kolektitaj

kaj kiam la maroj estas ekflamigitaj

kaj kiam la animoj estas parigitaj

kaj kiam la knabino enterigita vive estas demandata

pro kia peko ŝi estis mortigita

kaj kiam la pergamenoj estas malvolvitaj

kaj kiam la ĉielo estas fortirita

kaj kiam la Brulado estas ekbruligita

kaj kiam la Ĝardeno estas alproksimiĝinta --

animo scios, kion ĝi alportis.

Ho ne! Mi ĵuras je la retiriĝantoj,

la kurantoj, la kaŝiĝantoj,

kaj je la nokto, kiam ĝi foriras,

kaj je la tagiĝo, kiam ĝi spiras --

vere, ĝi estas la vorto de nobla sendito,

posedanta potencon, sekura ĉe la Sinjoro de la Trono,

obeataj tie, fidinda.

Kaj via kunulo ne estas posedata.

Kaj vere, li vidis lin sur la klara horizonto,

kaj li ne estas retena pri la Nevidebla,

kaj ĝi ne estas la vorto de malbenita diablo.

Do kien vi iras?

Ĝi estas nenio alia ol Memorigo al la mondoj,

por tiu el vi, kiu volas iri rekte.

Kaj vi ne volos, krom se Dio volas, la Sinjoro de la mondoj.

Commentary

Komentoj pri Surao 81 — At-Takvir (La Kunvolviĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao priskribas la kosmikan kolapson en viva, staka ritmo: la suno kunvolvita, la steloj malheliĝintaj, la montoj movitaj, la kamelsĥelinoj forlastitaj, la bestoj kunigitaj, la maroj ekkuiritaj, la animoj parigitaj, la viventerita knabino demandata (vv.1–14). Poste (vv.15–29): la Recitado estas parolo de “nobla sendito” — ne frenezo.

Radik-Analizo

v.1: إذا الشمس كورت — kiam la suno estos kunvolvita

كورت — radiko ك-و-ر: kunvolvi, ĉirkaŭvolvi. La suno ne estas “estingita” sed “kunvolvita” — kiel turbanon. La kosma fino ne estas malapero sed transformiĝo — la lumo estas kunpakita.

v.8–9: La viventerita knabino

الموءودة — radiko و-أ-د: enteigi vive. La antaŭislama praktiko de virininfantomurdo. “Pro kia peko ŝi estis mortigita?” La demando estas al la viktimo, ne al la murdinto — Dio donas voĉon al la senvocaj.

v.19: إنه لقول رسول كريم — vere, ĝi estas la parolo de nobla sendito

Sama formulo kiel 69:40. La radiko ك-ر-م (nobleco) garantias la aŭtentikecon de la revelacio.

Integraj Ligiloj

v.1 la kosma kolaps ↔ 82:1 “kiam la ĉielo disfendiĝos”: At-Takvir kaj Al-Infitar priskribas la saman eventon per malsamaj bildoj
v.8–9 la viventerita knabino ↔ 16:58–59 la malĝojo pri knabino: la Recitado konsekvence defendas la virinon

Al-Infitar La Disfendiĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la ĉielo disfendiĝas

kaj kiam la steloj disĵetiĝas

kaj kiam la maroj eksplodas

kaj kiam la tomboj renversiĝas --

animo scios, kion ĝi sendis antaŭen kaj kion ĝi tenis reen.

Ho vi, homo! Kio trompis vin pri via Sinjoro, la Malavara,

Kiu kreis vin, poste formis vin, poste proporciigis vin?

En kia ajn formo Li volis, Li kunmetis vin.

Ho ne! Sed vi neas la Juĝon,

kaj vere, super vi estas gardantoj,

noblaj, registrantaj,

kiuj scias, kion vi faras.

Vere, la virtuloj estos en feliĉo

kaj vere, la malvirtuloj estos en brulego.

Ili eniros ĝin en la Tago de la Juĝo

kaj ili ne forrestos de ĝi.

Kaj kio sciigos vin, kio la Tago de la Juĝo estas?

Denove, kio sciigos vin, kio la Tago de la Juĝo estas?

La Tago, kiam neniu animo povos helpi alian animon per io ajn, kaj la ordono en tiu Tago estos de Dio.

Commentary

Komentoj pri Surao 82 — Al-Infitar (La Disfendiĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Mallonga surao pri la kosma kolapso kaj la persona juĝo. La ĉielo disfendiĝas, la steloj disĵetiĝas, la maroj eksplodas, la tomboj renversiĝas — kaj tiam ĉiu animo scias kion ĝi faris kaj kion ĝi postlasis.

Radik-Analizo

v.1: انفطرت — disfendiĝis

انفطرت — radiko ف-ط-ر: fendi, krei. La ĉielo kiu estis kreita (faṭara) finfine disfendiĝas (infaṭara). La kreado kaj la fino dividas radikon — la fino estas la kompletigo de la kreado, ne ĝia neniigo.

v.6: ما غرك بربك الكريم — kio trompis vin pri via Sinjoro, la Malavara?

غرك — radiko غ-ر-ر: trompi, iluziiĝi. La homo estas trompita pri Dio — li supozas ke la Dia malavaro signifas ke ne estos konto. La malavareco de Dio ne estas senrespondeco.

v.10–12: كراما كاتبين — noblaj skribantoj

كراما — radiko ك-ر-م: esti nobla. La anĝeloj kiuj registras estas “noblaj” — ili skribas sen maliceco. “Ili scias tion kion vi faras.” La registrado estas neŭtrala, ne puna — simpla atesto.

Integraj Ligiloj

v.1 la ĉielo disfendiĝas ↔ 81:1 la suno kunvolviĝas ↔ 84:1 la ĉielo fendiĝas: tri suraoj, tri perspektivoj pri la sama kosmika evento
v.6 “la Malavara” ↔ 96:3 “la Plej Malavara”: la malavareco de Dio estas la fono kontraŭ kiu la homa maldanko estas nesaĝa

Al-Mutaffifin La Trompmezurantoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ve al la trompmezurantoj,

kiuj, kiam ili ricevas mezuron de la homoj, prenas plenan mezuron,

sed kiam ili mezuras por ili aŭ pesas por ili, donas malpli.

Ĉu tiuj ne pensas, ke ili estos levitaj

por grandega Tago,

la Tago, kiam la homoj staros antaŭ la Sinjoro de la mondoj?

Ho ne! Vere, la registro de la malvirtuloj estas en Siĝĝin.

Kaj kio sciigos vin, kio Siĝĝin estas?

Libro skribita.

Ve en tiu Tago al la neantoj,

kiuj neas la Tagon de la Juĝo.

Kaj neniu neas ĝin krom ĉiu peka transgresanto,

kiu, kiam Niaj signoj estas recitataj al li, diras: "Fabeloj de la antikvuloj!"

Ho ne! Sed tio, kion ili akiris, rustis sur iliaj koroj.

Ho ne! Vere, en tiu Tago ili estos vualitaj de sia Sinjoro.

Poste vere, ili eniros la Bruladon.

Poste estos dirite: "Jen tio, kion vi kutimis nei."

Ho ne! Vere, la registro de la virtuloj estas en 'Ilijjin.

Kaj kio sciigos vin, kio 'Ilijjin estas?

Libro skribita,

atestita de tiuj, kiuj estas alproksimiĝintaj.

Vere, la virtuloj estos en feliĉo,

sur kuŝejoj, rigardantaj.

Vi rekonos en iliaj vizaĝoj la brilon de feliĉo.

Ili estos trinkigataj el sigelita nektaro,

kies sigelo estas mosko -- kaj por tio la strebantoj strebu --

kaj ĝia mikso estas el Tasnim,

fonto, el kiu trinkas tiuj, kiuj estas alproksimiĝintaj.

Vere, tiuj, kiuj pekis, kutimis ridi pri tiuj, kiuj kredis,

kaj kiam ili preterpasis ilin, ili palpebrumis unu al la alia,

kaj kiam ili revenis al sia popolo, ili revenis ŝercante,

kaj kiam ili vidis ilin, ili diris: "Vere, ĉi tiuj estas erarvagantoj!"

Tamen ili ne estis senditaj kiel gardantoj super ili.

Do en ĉi tiu Tago, tiuj, kiuj kredis, ridos pri tiuj, kiuj kaŝis,

sur kuŝejoj, rigardantaj.

Ĉu tiuj, kiuj kaŝis, estas rekompencitaj por tio, kion ili kutimis fari?

Commentary

Komentoj pri Surao 83 — Al-Mutaffifin (La Trompmezurantoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao malfermiĝas per averto al tiuj kiuj trompas en la pesado — ili postulas plenan mezuron kiam ili ricevas, sed malpezas kiam ili donas. La temo vastiĝas de komerca trompo al spirita trompo: la pekoj “rustas” la koron (v.14).

Radik-Analizo

v.1: ويل للمطففين — ve al la trompmezurantoj

المطففين — radiko ط-ف-ف: malpezigi, trompi en la mezurado. La komerca frauduleco estas la ĉefa temo — sed ĝi estas metaforo por ĉia reciprokeca maljusteco: preni pli ol oni donas.

v.14: كلا بل ران على قلوبهم — ne, sed rustis sur iliaj koroj

ران — radiko ر-ي-ن: rusti, kovri. La pekoj kusas sur la koroj kiel rusto sur metalo. Ĉi tio estas alia formo de k-f-r — ne aktiva kovrado sed gradua akumuliĝo de kovraĵo. La rusto venas guto post guto.

v.18–21: عليين — la altaĵoj

عليين — radiko ع-ل-و: esti alta. La registro de la piuloj estas en la altaĵoj (ʿilliyyīn) — la plej alta loko. Kontraste, la registro de la malpiuloj estas en سِجِّين (siĝĝīn, v.7) — la plej malalta loko. La du registroj dividas la homaron laŭ la alteco de ilia spirita stato.

Integraj Ligiloj

v.1 la pesado ↔ 55:9 “ne malplenigu la Pesilon”: la komerca justeco kaj la kosma justeco estas la sama principo
v.14 la rusto ↔ la k-f-r principo: la kovrado de la koro per rusto estas la malrapida, nekonscita formo de kaŝado

Al-Inŝikak La Fendiĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la ĉielo fendiĝas

kaj obeas sian Sinjoron, kiel ĝi devas,

kaj kiam la tero estas sternita

kaj elĵetas tion, kio estas en ĝi, kaj malpleniĝas,

kaj obeas sian Sinjoron, kiel ĝi devas --

ho vi, homo! Vere, vi laboras al via Sinjoro, laboron pezan, kaj vi renkontos Lin.

Do pri tiu, kiu estas donita sian libron en la dekstra mano,

li estos kalkulita per facila kalkulo

kaj revenos al sia familio ĝojante.

Sed pri tiu, kiu estas donita sian libron malantaŭ sia dorso,

li vokos pereon

kaj eniros la Bruladon.

Vere, li estis inter sia familio ĝojanta;

vere, li supozis, ke li neniam revenos.

Ho ne! Vere, lia Sinjoro estis ĉiam lin rigardanta.

Ho ne! Mi ĵuras je la krepuska brilo

kaj je la nokto kaj tio, kion ĝi kolektas,

kaj je la luno, kiam ĝi estas plena --

vi certe supreniros ŝtupon post ŝtupo.

Do kio okazas al ili, ke ili ne kredas?

Kaj kiam la Recitado estas recitita al ili, ili ne kliniĝas.

Ho ne, tiuj, kiuj kaŝas, neas,

kaj Dio scias plej bone, kion ili kaŝportas.

Do sciigu ilin pri turmento dolora,

krom tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- por ili estas rekompenco neĉesanta.

Commentary

Komentoj pri Surao 84 — Al-Inŝikak (La Fendiĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La tria “kosma kolapso” surao (post 81 kaj 82). La ĉielo “aŭskultas sian Sinjoron kaj estas devigita” (v.2) — la obeo de la kosmo al Dio. La surao transiras de la kosmika al la persona: la homo vojaĝas al sia Sinjoro “laŭ peno” (v.6).

Radik-Analizo

v.1: إذا السماء انشقت — kiam la ĉielo fendiĝos

انشقت — radiko ش-ق-ق: fendi. La sama radiko kiel en 54:1 (la luno fendiĝis). La kosmo fendiĝas por malkaŝi tion kio estis kaŝita — la fendiĝo estas revelacio.

v.6: يا أيها الإنسان إنك كادح إلى ربك كدحا — ho homo, vi laboras al via Sinjoro laŭ peno

كادح — radiko ك-د-ح: penegi, labori. La vivo estas peno — la homo strebas al Dio tra laboro. La verbo ne estas negativa — ĝi estas neŭtra priskribo de la homa kondiĉo. La strebo estas la vojo.

v.19: لتركبن طبقا عن طبق — vi transiros stadion post stadio

طبقا — radiko ط-ب-ق: tavoligi. La vivo estas serio da stadioj — ĉiu tavolo kondukas al la sekva. La spirita evoluo estas laŭstadia, ne subita.

Integraj Ligiloj

v.6 “vi laboras al via Sinjoro” ↔ 53:39 “la homo havas nur tion por kio li strebis”: la strebo estas la vojo kaj la celo
v.19 “stadio post stadio” ↔ 67:3 “sep ĉieloj en tavoloj”: la tavoloj de la kosmo spegulas la tavolojn de la spirita vojaĝo

Al-Buruĝ La Konsteloj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la ĉielo de la konsteloj

kaj je la Promesita Tago

kaj je la atestanto kaj la atestato:

pereu la popolo de la tranĉaĵo,

la fajro abunda je brulaĵo,

kiam ili sidis apud ĝi

kaj ili estis atestantoj de tio, kion ili faris al la kredantoj.

Kaj ili venĝis ilin pro nenio alia ol ke ili kredis je Dio, la Potenca, la Laŭdata,

Li, al Kiu apartenas la regado de la ĉieloj kaj la tero; kaj Dio estas Atestanto super ĉio.

Vere, tiuj, kiuj persekutis la kredantajn virojn kaj la kredantajn virinojn, poste ne pentis -- por ili estas la turmento de la Infero kaj por ili estas la turmento de la Brulado.

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- por ili estas Ĝardenoj sub kiuj riveroj fluas; tio estas la granda triumfo.

Vere, la tenpovo de via Sinjoro estas severa.

Vere, estas Li, Kiu komencas kaj ripetas,

kaj Li estas la Pardonema, la Amanta,

Sinjoro de la Trono, la Gloria,

Faranto de tio, kion Li volas.

Ĉu venis al vi la historio de la armeoj --

de Faraono kaj Ŧamud?

Ho ne, tiuj, kiuj kaŝas, estas en neado,

kaj Dio ĉirkaŭas ilin de malantaŭe.

Ho ne, ĝi estas glora Recitado

en Gardata Tableto.

Commentary

Komentoj pri Surao 85 — Al-Buruĝ (La Konsteloj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao ĵuras je la ĉielo de konsteloj kaj je la “atestata tago” kaj la “atestanto kaj la atestato.” La centra rakonto (vv.4–9) estas pri la “homoj de la fosaĵo” (aṣḥāb al-ukhdūd) — la kredantoj brulmortigitaj en fosaĵoj de fajro. La averto: la persekutado ne venkas la kredon.

Radik-Analizo

v.1: ذات البروج — la posedantino de konsteloj

البروج — radiko ب-ر-ج: elstarigi, turigi. La konsteloj estas kosmaj “turoj” — la ĉielo havas arkitekturon. La radiko donas ankaŭ la signifon de beleco kaj ornamaĵo (تَبَرُّج, sin ornami).

v.4: أصحاب الأخدود — la homoj de la fosaĵo

الأخدود — radiko خ-د-د: sulkigi. La fosaĵoj en kiuj la kredantoj estis brulataj. La surao ne detalas la historion — ĝi lasas la legantonidentigi sin kun ĉiu-ajn persekutado de kredantoj.

v.22: في لوح محفوظ — en gardita tabuleto

لوح محفوظ — radiko ل-و-ح: tabuleto, kaj ح-ف-ظ: gardi. La “Gardita Tabuleto” estas la fonto de la Recitado — la Dia origino de ĉia revelacio. La sama koncepto kiel “la patrino de la Libro” (أم الكتاب, 43:4).

Integraj Ligiloj

vv.4–9 la persekutitoj ↔ 18:13 la junuloj de la kaverno: la kredo sub persekutado — la modelo tra la historio
v.22 la Gardita Tabuleto ↔ 15:9 “Ni gardas ĝin”: la gardado de la Recitado kiel Dia promeso

At-Tarik La Noktvenanto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la ĉielo kaj la Noktvenanto --

kaj kio sciigos vin, kio la Noktvenanto estas?

La trapikanta stelo.

Neniu animo ne havas gardanton super si.

Do la homo rigardu, el kio li estis kreita:

li estis kreita el ŝprucanta akvo,

eliranta de inter la spino kaj la ripoj.

Vere, Li kapablas revenigi lin,

la Tagon, kiam la sekretoj estas provitaj.

Tiam li havos nek forton nek helpanton.

Ĵure je la ĉielo de la revenanta pluvo

kaj je la tero de la fendiĝanta semo --

vere, ĝi estas vorto decida

kaj ĝi ne estas ŝerco.

Vere, ili komplotas komploton

kaj Mi komplotas komploton.

Do donu prokraston al tiuj, kiuj kaŝas; donu al ili prokraston nelongan.

Commentary

Komentoj pri Surao 86 — At-Tarik (La Noktvenanto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Mallonga surao ĵuranta je la ĉielo kaj la noktvenanto — la stelo kiu penetras la mallumon. La surao konektas la kosmecan signojn al la homa kreado kaj la resurekto.

Radik-Analizo

v.1–3: الطارق — la noktvenanto

الطارق — radiko ط-ر-ق: frapi, veni nokte. “La penetranta stelo” (النجم الثاقب, v.3). La stelo kiu trapikas la mallumon — metaforo de la revelacio kiu penetras la mallumon de nescio. La radiko ث-ق-ب: penetri, trapasi.

v.5–7: La homa kreado

“La homo rigardu el kio li estis kreita! El eliĝanta likvo, kiu eliĝas de inter la spindorso kaj la ripoj.” La fizika origino de la homo estas humila — la grandeco de la homo ne devenas de lia materia origino sed de la Dia spiro.

v.13: إنه لقول فصل — vere, ĝi estas parolo distinga

فصل — radiko ف-ص-ل: distingi, apartigi. La Recitado estas “distinga parolo” — ĝi apartigas la veron de la falso. “Ĝi ne estas ŝerco” (v.14). La graveco de la mesaĝo estas absoluta.

Integraj Ligiloj

v.1 la noktvenanto ↔ 97:1 la Nokto de Potenco: la nokto kiel tempo de dia penetro en la homan mondon
v.13 “distinga parolo” ↔ 25:1 Al-Furkan (la Distingilo): la Recitado kiel distingilo — la sama funkcio esprimita per malsamaj radikoj

Al-A'la La Plej Alta

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Gloru la nomon de via Sinjoro, la Plej Alta,

Kiu kreis, poste proporciigis,

kaj Kiu mezuris, poste gvidis,

kaj Kiu elkreskigis la paŝtejon,

poste faris ĝin mallumigita stoplaro.

Ni recitigos vin, kaj vi ne forgesos,

krom tion, kion Dio volas; vere, Li scias tion, kio estas evidenta, kaj tion, kio estas kaŝita.

Kaj Ni faciligos vin al la plej facila vojo.

Do memorigu, se la memorigo profiton donas.

Tiu, kiu timas, memoros,

kaj la plej mizera evitos ĝin,

tiu, kiu eniros la Grandan Fajron,

poste nek mortos tie nek vivos.

Li prosperas, kiu sin purigas

kaj memoras la nomon de sia Sinjoro, kaj preĝas.

Ho ne, sed vi preferas la vivon de ĉi tiu mondo,

dum la Venontaĵo estas pli bona kaj pli daŭra.

Vere, ĉi tio estas en la antaŭaj Skriboj,

la Skriboj de Abraham kaj Moseo.

Commentary

Komentoj pri Surao 87 — Al-A’la (La Plej Alta)

Ĝeneralaj Rimarkoj

“Gloru la nomon de via Sinjoro, la Plej Alta.” La surao priskribas Dian kreadon kaj gvidadon, promesas ke la Profeto ne forgesos la revelacion, kaj finiĝas per la mencio de la “antaŭaj paĝoj” (ṣuḥuf) de Abraham kaj Moseo.

Radik-Analizo

v.1: سبح اسم ربك الأعلى — gloru la nomon de via Sinjoro, la Plej Alta

الأعلى — radiko ع-ل-و: esti alta. Kontraste kun 79:24 kie Faraono pretendas “mi estas via Sinjoro, la plej alta” — ĉi tie la titolo estas redonita al Dio. La homo kiu pretendas la titolo falas; Dio kiu posedas ĝin estas glorata.

v.6: سنقرئك فلا تنسى — Ni recitigos al vi, kaj vi ne forgesos

نقرئك — radiko ق-ر-أ: reciti. La Profeto ricevas la Recitadon kaj ne forgesos ĝin — la memorado estas dia donaco, ne homa kapablo. La Dia gardo de la mesaĝo inkluzivas la memoron de la ricevanto.

v.19: صحف إبراهيم وموسى — la paĝoj de Abraham kaj Moseo

صحف — radiko ص-ح-ف: foliumi, paĝaro. La revelacio al Abraham kaj Moseo estas “paĝoj” — la Recitado konektas sin al la antaŭaj revelacioj. La mesaĝo estas ĉiam la sama; la formo ŝanĝiĝas.

Integraj Ligiloj

v.1 الأعلى ↔ 79:24 Faraono “la plej alta”: la homa pretendo kontraŭ la Dia realeco
v.19 la paĝoj de Abraham ↔ 53:36–37: An-Naĝm ankaŭ mencias la “paĝojn de Moseo kaj Abraham” — la sama tradicio

Al-Ĝaŝijah La Superforta

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉu la novaĵo de la Superforta venis al vi?

Vizaĝoj, en tiu Tago, mallevitaj,

laborantaj, penantaj,

enirantaj en bruligan fajron,

trinkigataj el bolanta fonto.

Neniu nutraĵo por ili krom amara dorno,

kiu nek nutras nek satrigas.

Vizaĝoj, en tiu Tago, feliĉaj,

pro sia penado kontentaj,

en alta Ĝardeno,

en kiu ili aŭdas nenian vantaĵon,

en kiu estas fluanta fonto,

en kiu estas levitaj kuŝejoj

kaj pokaloj aranĝitaj

kaj kusenoj vicigitaj

kaj tapiŝoj sternitaj.

Ĉu ili ne rigardas la kamelojn, kiel ili estas kreitaj?

Kaj la ĉielon, kiel ĝi estas levita?

Kaj la montojn, kiel ili estas firmigitaj?

Kaj la teron, kiel ĝi estas sternita?

Do memorigu; vi estas nur memoriganto.

Vi ne estas taskestro super ili --

krom tiun, kiu forturniĝas kaj kaŝas;

tiun Dio punos per la pli granda puno.

Vere, al Ni estas ilia reveno,

poste vere, sur Ni estas ilia kalkulado.

Commentary

Komentoj pri Surao 88 — Al-Ĝaŝijah (La Superforta)

Ĝeneralaj Rimarkoj

“Ĉu venis al vi la novaĵo de la Superforta?” La Superforta (al-ghāshiya) estas la Tago de Juĝo kiu superecofortas ĉiujn. La surao prezentas du grupojn: tiujn kun humiliĝintaj vizaĝoj (vv.2–7) kaj tiujn kun ĝojaj vizaĝoj (vv.8–16). La fino (vv.17–20) invitas la homon mediti pri la kamelo, la ĉielo, la montoj, la tero.

Radik-Analizo

v.1: الغاشية — la superforta/la kovranta

الغاشية — radiko غ-ش-ي: kovri, superfortigi. La Tago de Juĝo “kovras” ĉiujn — neniu povas eskapi ĝin. La kovrado ĉi-foje estas de Dio, ne de la homo — la dia kovrado malkaŝas, dum la homa kovrado (k-f-r) kaŝas.

v.17: أفلا ينظرون إلى الإبل كيف خلقت — ĉu ili ne rigardas la kamelon, kiel ĝi estis kreita?

La kamelo, la ĉielo, la montoj, la tero — la kvar signoj estas prezentitaj kiel naturaj pruvoj. La radiko ن-ظ-ر (n-ẓ-r): rigardi, mediti. La simpla ago de rigardado estas la komenco de la kredo.

v.22: لست عليهم بمسيطر — vi ne estas super ili kontrolanto

مسيطر — radiko س-ط-ر: regi, kontroli. La Profeto ne estas potenculo super la homoj — li estas nur avertanto. La religia devigo ne ekzistas: “la kalkulo estas Nia” (v.26).

Integraj Ligiloj

v.22 “vi ne estas kontrolanto” ↔ 2:256 “neniu devigo en religio”: la principo de religia libereco
v.17 la kvar signoj ↔ 55:6–12 la signoj en la naturo: la naturo kiel atestanto de la Kreinto

Al-Faĝr La Matenruĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la Matenruĝo

kaj je dek noktoj

kaj je la para kaj la nepara

kaj je la nokto, kiam ĝi foriras --

ĉu en tio estas ĵuro por la komprenema?

Ĉu vi ne vidis, kiel via Sinjoro traktis la Ad-on,

Iramon de la kolonoj,

kies egala ne estis kreita en la landoj?

Kaj Ŧamud-on, kiuj elhakis la rokojn en la valo?

Kaj Faraonon de la palisoj?

Kiuj transgresadis en la landoj

kaj kaŭzis multan korupton tie?

Do via Sinjoro verŝis sur ilin vipon de puno.

Vere, via Sinjoro gardostaras.

Pri la homo: kiam lia Sinjoro provas lin kaj honoras lin kaj benas lin, li diras: Mia Sinjoro honoris min!

Sed kiam Li provas lin kaj mallarĝigas lian provizon, li diras: Mia Sinjoro humiligis min!

Ho ne! Sed vi ne honoras la orfon

kaj vi ne instigas nutri la senhavulon

kaj vi englutas la heredaĵon per engluta avideco

kaj vi amas riĉaĵon per troa amo.

Ho ne! Kiam la tero estos polvigita, polvigita kaj repolvigita,

kaj via Sinjoro venos, kaj la anĝeloj vicos laŭ vicoj,

kaj la Infero estos alveninta en tiu Tago -- en tiu Tago la homo memoros, sed kion profitos al li la memoro?

Li diros: Ho, se mi estus sendinta antaŭen por mia vivo!

Do en tiu Tago, neniu punos kiel Li punas

kaj neniu ligos kiel Li ligas.

Ho vi, animo en paco!

Revenu al via Sinjoro, kontenta, kontentiga.

Do eniru inter Miajn servantojn

kaj eniru Mian Ĝardenon.

Commentary

Komentoj pri Surao 89 — Al-Faĝr (La Matenruĝo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ĵuras je la matenruĝo, dek noktoj, la para kaj la malpara, kaj la nokto kiam ĝi forpasas. La surao rakontas pri la detruoj de ʿĀd, Tamūd, Faraono, kaj transiras al la homa kondiĉo: la homo fidas Dion nur kiam prosperas; kiam provata, li klagas.

Radik-Analizo

v.1–4: La ĵuroj

الفجر — radiko ف-ج-ر: fendi, tagiĝi. La matenruĝo ESTAS la fendiĝo de la mallumo — la sama koncepto kiel ف-ل-ق (fendi) en 113:1. الشفع والوتر — la para kaj la malpara. La paro kaj la sola — la kreado kaj la Kreinto?

v.15–16: La provo de riĉeco kaj malriĉeco

“Kiam lia Sinjoro provas lin kaj honoras lin kaj bonigas lian vivon, li diras: mia Sinjoro honoris min.” Sed kiam provata per malriĉeco, “mia Sinjoro malŝatis min.” Ambaŭ konkludoj estas eraraj — la beno kaj la provo ne estas signoj de Dia favoro aŭ malfavoro.

v.27–30: يا أيتها النفس المطمئنة — ho trankviligita animo

المطمئنة — radiko ط-م-ن: trankviliĝi. La tria kaj fina stadio de la animo (post 12:53 la ordonanta, 75:2 la memriproĉanta). “Revenu al via Sinjoro, kontenta kaj kontentiginta. Eniru inter Miajn servantojn. Eniru Mian Ĝardenon.”

Integraj Ligiloj

v.27 la trankviligita animo ↔ 12:53, 75:2: la kompletigo de la tri-stadia spirita vojaĝo
v.1 la matenruĝo ↔ 113:1 “la Sinjoro de la Tagnaskiĝo”: la tagiĝo kiel universala signo de dia revelacio

Al-Balad La Urbo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ho ne! Mi ĵuras je ĉi tiu urbo --

kaj vi estas loĝanto en ĉi tiu urbo --

kaj je la naskanto kaj tio, kion li naskis:

vere, Ni kreis la homon en laboro.

Ĉu li pensas, ke neniu havas povon super li?

Li diras: Mi elspezis riĉaĵon abunde!

Ĉu li pensas, ke neniu lin vidis?

Ĉu Ni ne faris por li du okulojn

kaj langon kaj du lipojn

kaj gvidis lin al la du vojoj?

Tamen li ne klopodis je la kruta pasejo.

Kaj kio sciigos vin, kio la kruta pasejo estas?

La liberigo de kolo,

aŭ nutrado en tago de malsato

al orfo proksima parenca

aŭ al senhavulo en la polvo.

Poste li estu el tiuj, kiuj kredas kaj admonas unu la alian al konstanteco kaj admonas unu la alian al kompato.

Tiuj estas la kunuloj de la dekstra mano.

Kaj tiuj, kiuj kaŝis Niajn signojn -- ili estas la kunuloj de la maldekstra mano.

Super ili estas fajro fermita.

Commentary

Komentoj pri Surao 90 — Al-Balad (La Urbo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ĵuras je “ĉi tiu Urbo” (Mekko) kaj la ligo inter gepatro kaj filo. La surao priskribas la “du vojojn” (v.10) — la vojon de bono kaj la vojon de malbono — kaj la “eskarpon” (ʿaqaba) kiun la homo devas superi.

Radik-Analizo

v.4: لقد خلقنا الإنسان في كبد — Ni kreis la homon en peno

كبد — radiko ك-ب-d: esti peniga, la hepato. La homo estas kreita en peno — la vivo estas nature malfacila. La peno ne estas puno sed kondiĉo; la supero de la peno estas la spirita vojaĝo.

v.12: وما أدراك ما العقبة — kio sciigos vin kio estas la eskarpo?

العقبة — radiko ع-ق-ب: postsekvi, superi. La eskarpo estas malkomprekta deklivo — superi ĝin estas la ago de kompato: liberigi sklavon, nutri orfon, nutri malriĉulon. La “supero” de la eskarpo estas ne fizika sed morala.

v.17–18: التواصي بالصبر والتواصي بالمرحمة — reciproka konsilo al pacienco kaj kompato

Sama reciproka formo kiel en 103:3. La radiko و-ص-ي en Formo VI: la komunumo konsiliĝas reciproke al pacienco kaj kompato. La solvo estas kolektiva, ne individua.

Integraj Ligiloj

v.17 التواصي ↔ 103:3 la reciproka konsilo: la sama reciproka formo en ambaŭ suraoj — la komunuma solvo
v.4 “en peno” ↔ 84:6 “vi laboras al via Sinjoro laŭ peno”: la peniga naturo de la homa vivo kiel konstanta tema

Aŝ-Ŝams La Suno

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la suno kaj ĝia matena brilo

kaj je la luno, kiam ĝi sekvas ĝin,

kaj je la tago, kiam ĝi malkaŝas ĝin,

kaj je la nokto, kiam ĝi kovras ĝin,

kaj je la ĉielo kaj tio, kio konstruis ĝin,

kaj je la tero kaj tio, kio sternis ĝin,

kaj je la animo kaj tio, kio formis ĝin

kaj inspiris ĝin per ĝia malvirto kaj ĝia Diokonscieco --

li prosperas, kiu purigas ĝin,

kaj li malvenkas, kiu koruptas ĝin.

Ŧamud neis en sia transgresado,

kiam la plej mizera el ili leviĝis.

Tiam la sendito de Dio diris al ili: La kamelino de Dio! Kaj ŝia trinkado!

Sed ili neis lin kaj krurigis ŝin, do ilia Sinjoro frakasis ilin pro ilia peko kaj egaligis ĝin,

kaj Li ne timas ĝian konsekvencon.

Commentary

Komentoj pri Surao 91 — Aŝ-Ŝams (La Suno)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Dek unu ĵuroj — la plej longa ĵura serio en la Recitado: la suno, ĝia lumo, la luno, la tago, la nokto, la ĉielo, la tero, la animo — ĉiuj ĵuras ke “sukcesas tiu kiu purigas ĝin, kaj malsukcesas tiu kiu malvirtigas ĝin” (vv.9–10). La surao finiĝas per la rakonto pri Tamūd kaj la kamelino.

Radik-Analizo

v.7–10: La animo kaj ĝiaj du ebloj

ونفس وما سواها — “je la animo kaj Tiu kiu formis ĝin.” La radiko س-و-ي: ebenigi, formadi. Dio formis la animon kaj inspiris en ĝin ambaŭ: فُجُورَهَا (ĝian malvirton, radiko ف-ج-ر: eksplodi, malpiecon) kaj تَقْوَاهَا (ĝian piecon, radiko و-ق-ي: protekti sin). La animo havas ambaŭ eblojn enplantitajn.

v.9: أفلح من زكاها — sukcesas tiu kiu purigas ĝin

زكاها — radiko ز-ك-و: purigi, kreskigi. La purigo de la animo estas la celo de la tuta Recitado. La radiko estas la sama kiel la almozimposto (zakāt) — la dono purigas.

v.14: فدمدم عليهم ربهم — ilia Sinjoro disbatis ilin

La rakonto de Tamūd kiuj buĉis la kamelion. La radiko د-م-د-م: disbati, detrui plene. La konsekvencoj de malpieco estas absolutaj.

Integraj Ligiloj

v.9 ز-ك-و ↔ 62:2 “purigas ilin” ↔ 80:3: la purigo de la animo kiel centra dia celo
v.7 la animo “formita” ↔ 32:9 “formis lin kaj blovis en lin”: la kreado de la animo estas Dia formado

Al-Lejl La Nokto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la nokto, kiam ĝi kovras,

kaj je la tago, kiam ĝi malkaŝas,

kaj je tio, kio kreis la viron kaj la virinon:

vere, via penado estas diversa.

Pri tiu, kiu donas kaj estas Diokonscia

kaj konfirmas la Bonon --

Ni faciligos lin al la facileco.

Kaj pri tiu, kiu estas avara kaj konsideras sin senbezonta

kaj neas la Bonon --

Ni faciligos lin al la malfacileco.

Kaj lia riĉaĵo ne profitos al li, kiam li falos.

Vere, sur Ni estas la gvidado,

kaj vere, al Ni apartenas la Venontaĵo kaj la unua.

Do Mi avertis vin pri fajro brilega.

Neniu eniros ĝin krom la plej mizera,

kiu neis kaj forturniĝis.

Kaj la plej Diokonscia estos tenigata malproksime de ĝi,

tiu, kiu donas sian riĉaĵon por sin purigi

kaj neniu havas ĉe li favoron, kiu estu rekompencota --

nur serĉante la Vizaĝon de sia Sinjoro, la Plej Alta.

Kaj li certe kontentiĝos.

Commentary

Komentoj pri Surao 92 — Al-Lejl (La Nokto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ĵuras je la nokto kiam ĝi kovras, la tago kiam ĝi brilas, kaj la kreado de la viro kaj la virino. La surao prezentas du vojojn: la malavara kredanto kiu faciliĝas al la bono, kaj la avara kaŝanto kiu faciliĝas al la malfacilo.

Radik-Analizo

v.5–7: La vojo de facileco

“Tiu kiu donacas kaj timas kaj verigas la Plej Belan — Ni faciligas por li la facilon.” La radiko ي-س-ر (y-s-r): faciligi. La donado, la pieco, kaj la verigado kondukas al facileco — la spirita facileco estas la rekompenco de la virto.

v.8–10: La vojo de malfacilo

“Tiu kiu avaras kaj pensas sin senbezonta kaj neadas la Plej Belan — Ni faciligas por li la malfacilon.” La radiko ع-س-ر (ʿ-s-r): esti malfacila. La avareco, la memsufiĉeco, kaj la neado kondukas al malfacileco.

v.17: الأتقى — la plej pia

الأتقى — radiko و-ق-ي: protekti sin, esti pia. La superlativo: la plej pia. “Kiu donas sian riĉaĵon por puriĝi.” La donado estas ne perdo sed purigo — la riĉaĵo malpurigas kiam ĝi akumuliĝas.

Integraj Ligiloj

vv.5–10 la du vojoj ↔ 90:10 “la du vojojn”: ambaŭ suraoj prezentas la binaran elekton
v.17 la plej pia ↔ 49:13 “la plej honorinda ĉe Dio estas la plej pia”: la pieco kiel la sola mezuro de honorindeco

Ad-Duĥa La Matena Lumo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la matena lumo

kaj je la nokto, kiam ĝi kvietas:

via Sinjoro ne forlasis vin, nek abomenas vin.

Kaj vere, la Venontaĵo estas pli bona por vi ol la unua.

Kaj vere, via Sinjoro donos al vi, kaj vi kontentiĝos.

Ĉu Li ne trovis vin orfo kaj ŝirmis vin?

Kaj trovis vin vaganta kaj gvidis vin?

Kaj trovis vin bezonanta kaj riĉigis vin?

Do pri la orfo, ne premu lin,

kaj pri tiu, kiu petas, ne riproĉu lin,

kaj pri la favoro de via Sinjoro, proklamu ĝin.

Commentary

Komentoj pri Surao 93 — Ad-Duĥa (La Matena Lumo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Unu el la plej intimaj suraoj — Dio konsoladis la Profeton post periodo de silento en la revelacio. “Via Sinjoro ne forlasis vin nek malŝatis vin” (v.3). La surao transiras de konsolado al etikaj ordonoj: protektu la orfon, ne forpelu la petanton, rakontu pri la Dia beno.

Radik-Analizo

v.1: والضحى — je la matena lumo

الضحى — radiko ض-ح-و/ي: mateniĝi, esti lumigita. La matena lumo post la nokto — metaforo de la revelacio kiu revenas post la silento. La tagiĝo estas promeso de ĉeesto.

v.3: ما ودعك ربك وما قلى — via Sinjoro ne forlasis vin nek malŝatis vin

ودعك — radiko و-د-ع: forlasi. قلى — radiko ق-ل-ي: malŝati. La duobla negado: nek forlaso nek malŝato. La silento de Dio ne estas foresto — ĝi estas la nokto antaŭ la nova matena lumo.

v.11: وأما بنعمة ربك فحدث — kaj pri la beno de via Sinjoro — rakontu!

حدث — radiko ح-د-ث: rakonti, paroli pri. La beno de Dio ne estas por kaŝi sed por rakonti — la atesto pri la Dia beno estas dankdevo.

Integraj Ligiloj

v.3 “ne forlasis vin” ↔ 94:5–6 “kun malfacilo estas facilaĵo”: la du suraoj formas paron de konsolado
v.6 “ĉu Li ne trovis vin orfa?” ↔ 107:1–2 “tiu kiu forpelas la orfon”: la orfa stato de la Profeto estas la fonto de lia kompato al orfoj

Aŝ-Ŝarĥ La Malfermado

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉu Ni ne malfermis vian bruston por vi

kaj levis de vi vian ŝarĝon,

kiu pezigis vian dorson,

kaj altigis por vi vian renomon?

Do vere, kun malfacilo venas facileco.

Vere, kun malfacilo venas facileco.

Do kiam vi liberiĝas, penu plu,

kaj al via Sinjoro turnu vin sopire.

Commentary

Komentoj pri Surao 94 — Aŝ-Ŝarĥ (La Malfermado)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Kvar paroj de versikloj. “Ĉu Ni ne malfermis por vi vian bruston?” La surao estas la dua parto de la konsolada paro (93–94). La kerna mesaĝo: kun ĉiu malfacilo estas facilaĵo — ripetita dufoje por emfazo.

Radik-Analizo

v.1: ألم نشرح لك صدرك — ĉu Ni ne malfermis por vi vian bruston?

نشرح — radiko ش-ر-ح: malfermi, disvolvi, klarigi. La brusto de la Profeto estis “malfermita” — la kapablo ricevi la revelacion. La malfermo estas Dia ago, ne homa akiro.

vv.5–6: فإن مع العسر يسرا — vere, kun la malfacilo estas facilaĵo

La radiko ع-س-ر (malfacileco) kaj ي-س-ر (facileco) aperas kune: la facilaĵo ne venas POST la malfacilo sed KUN ĝi — samtempe. La malfacilo mem enhavas la facilaĵon.

v.7: فإذا فرغت فانصب — kiam vi liberiĝas, tiam strebadu

فرغت — radiko ف-ر-غ: malpleniĝi, liberiĝi. انصب — radiko ن-ص-ب: stredi, penadi. La ripozo ne estas la celo — post ĉiu tasko venas la sekva. La spirita vivo estas konstanta strebo, ne fina ripozo.

Integraj Ligiloj

vv.5–6 “kun malfacilo estas facilaĵo” ↔ 65:2–3 “kiu timas Dion — Li faras eliron”: la sama principo en du kuntekstoj
v.1 “malfermi la bruston” ↔ 6:125 “tiun kiun Dio volas gvidi — Li malfermas lian bruston al Dediĉo”: la malfermo de la brusto estas Dia ago tra la tuta Recitado

At-Tin La Figo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la figo kaj la olivo

kaj je la Monto Sinaj

kaj je ĉi tiu sekura urbo:

vere, Ni kreis la homon en la plej bela staturo,

poste Ni reduktis lin al la plej malalta el la malaltaj,

krom tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- por ili estas rekompenco nestumiĝanta.

Do kio, post ĉio ĉi, igas vin nei la Juĝon?

Ĉu ne Dio estas la plej saĝa el la juĝantoj?

Commentary

Komentoj pri Surao 95 — At-Tin (La Figo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Kvar ĵuroj je la figo, la olivo, la Monto Sinajo, kaj “ĉi tiu sekura urbo” (Mekko). Kvar sanktaj lokoj/simboloj: la figo kaj olivo (la Sankta Tero), Sinajo (la Mosea revelacio), Mekko (la Muĥammada revelacio). La homo kreita “en la plej bela statura” (v.4) poste reduktita al “la plej malalta el la malalto” (v.5).

Radik-Analizo

v.4: في أحسن تقويم — en la plej bela statura

تقويم — radiko ق-و-م: stari, rektiĝi, mezuri. La homo havas “la plej belan staturon” — li estas kreita en la ideala formo. La sama radiko kiel المستقيم (la Rekta Vojo). La homa digno estas origina, ne akiriĝinta.

v.5: أسفل سافلين — la plej malalta el la malalto

سافلين — radiko س-ف-ل: malaltigi. La falo el “la plej bela statura” al “la plej malalta” estas ne fizika sed morala. La escepto: “krom tiuj kiuj kredas kaj faras virtajn agojn” (v.6).

v.8: أليس الله بأحكم الحاكمين — ĉu Dio ne estas la Plej Saĝa el la juĝantoj?

أحكم — radiko ح-ك-م: juĝi, esti saĝa. La fina retora demando: se Dio estas la plej saĝa juĝanto, kiel la homa falo povus esti sencela? La juĝo de Dio donas sencon al la falo.

Integraj Ligiloj

v.4 “la plej bela statura” ↔ 32:7 “beligis ĉion kion Li kreis”: la homa digno kiel parto de la bela kreado
v.2 la Monto Sinajo ↔ 52:1 ↔ 19:52: la Monto kiel konstanta referenca punkto de la revelacio

Al-Alak La Algluiĝaĵo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Recitu! En la nomo de via Sinjoro, Kiu kreis --

kreis la homon el algluiĝanta guto.

Recitu! Kaj via Sinjoro estas la Plej Malavara,

Kiu instruis per la plumo,

instruis al la homo tion, kion li ne sciis.

Ho ne! Vere, la homo transgresaŭ,

kiam li vidas sin senbezonta.

Vere, al via Sinjoro estas la reveno.

Ĉu vi vidis tiun, kiu malpermesas

servanton, kiam li preĝas?

Ĉu vi vidis, se li estas sur gvidado

aŭ ordonas Diokonsciecon?

Ĉu vi vidis, se li neas kaj forturniĝas?

Ĉu li ne scias, ke Dio vidas?

Ho ne! Se li ne ĉesos, Ni kaptos lin je la frunthararo --

mensoganta, pekanta frunthararo.

Do li voku sian kunularon;

Ni vokos la gardantojn de la Infero.

Ho ne! Ne obeu lin, sed kliniĝu kaj alproksimiĝu.

Commentary

Komentoj pri Surao 96 — Al-Alak (La Algluiĝaĵo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La unuaj kvin versikloj estas la unua revelacio de la Recitado. “Recitu!” estas la unua vorto de Dio al Muĥammad. La surao konektas la kreadon de la homo (el “algluiĝanta guto”) al la instruado de scio (“instruis per la Skribilo”). La dua parto (vv.6–19) temas pri la homo kiu “transgresaŭ.”

Radik-Analizo

v.1: اقرأ — Recitu!

اقرأ — radiko ق-ر-أ: reciti, legi, kolekti. La unua ordono. La sama radiko kiel القرآن (la Recitado). La tuta Recitado estas nomita laŭ la unua ordono donita en ĝi — la Libro estas nomita laŭ tio kion vi FARAS kun ĝi.

v.2: خلق الإنسان من علق — kreis la homon el algluiĝanta guto

علق — radiko ع-ل-ق: algluiĝi, pendigi. La embrio algluiĝas al la utero — la scienca priskribo estas preciza. La homo komenciĝas kiel algo algluiĝanta — la humileco de la origino kontraŭ la fiereco de la ago.

v.4: علم بالقلم — instruis per la Skribilo

La Skribilo (القلم) estas la instrumento de scio — la unua revelacio ligas la kreadon al la scio, la algluiĝaĵon al la skribadon. La homo estas kreita por scii.

Integraj Ligiloj

v.1 “Recitu!” ↔ 74:2 “Leviĝu kaj avertu!”: la du unuaj ordonoj — la privata recitado kaj la publika avertado
v.4 “instruis per la Skribilo” ↔ 68:1 “je la Skribilo”: la du plej fruaj revelacioj ambaŭ centras sur la Skribilo

Al-Kadr La Potenco

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Vere, Ni sendis ĝin malsupren en la Nokto de la Potenco.

Kaj kio sciigos vin, kio la Nokto de la Potenco estas?

La Nokto de la Potenco estas pli bona ol mil monatoj.

La anĝeloj kaj la Spirito malsupreniĝas en ĝi, laŭ la permeso de ilia Sinjoro, kun ĉiu ordono.

Paco ĝi estas, ĝis la leviĝo de la tagiĝo.

Commentary

Komentoj pri Surao 97 — Al-Kadr (La Potenco)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Kvin versikloj pri la Nokto de Potenco (Laylat al-Qadr) — la nokto kiam la Recitado estis unue revelaciita. “Pli bona ol mil monatoj” (v.3). La anĝeloj kaj la Spirito desupriĝas en ĉi tiu nokto — la ĉielo renkontas la teron.

Radik-Analizo

v.1: القدر — la Potenco/la Destino

القدر — radiko ق-د-ر: mezuri, destini, povi. La vorto samtempe signifas potencon, destinon, kaj mezuron. La Nokto de Potenco estas la Nokto de Destino — en ĝi la aferoj estas destinitaj. La revelacio mem estas la plej granda ago de Dia potenco.

v.4: تنزل الملائكة والروح — malsupreniras la anĝeloj kaj la Spirito

تنزل — radiko ن-ز-ل: malsupreni. La Spirito (الروح) estas aparta de la anĝeloj — Li malsupreniras KUN ili sed ne estas unu el ili. La sama distingo kiel en 78:38.

v.5: سلام هي حتى مطلع الفجر — paco ĝi estas ĝis la leviĝo de la matenruĝo

سلام — radiko س-ل-م: paco, tuteco, dediĉo. La Nokto de Potenco estas nocto de paco — la sama radiko kiel إسلام (dediĉo). La revelacio mem estas paco.

Integraj Ligiloj

v.4 la Spirito kaj la anĝeloj ↔ 78:38 ↔ 70:4: la Spirito aperas kun la anĝeloj en tri suraoj — ĉiam distingita
v.1 la Nokto de Potenco ↔ 44:3 “la benita nokto”: du suraoj priskribas la saman eventon

Al-Bajjinah La Klara Pruvo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Tiuj, kiuj kaŝas, el la Libropopolo kaj la asociantoj, ne ĉesus ĝis la Klara Pruvo venus al ili:

sendito de Dio, recitanta purigitajn skribojn,

en kiuj estas rektaj skribaĵoj.

Kaj tiuj, al kiuj la Libro estis donita, ne dividis sin krom post kiam la Klara Pruvo venis al ili.

Kaj al ili estis ordonite nenio krom adori Dion, dediĉante la religion pure al Li, kiel veroserĉantoj, kaj starigi la preĝon kaj doni la almozon; kaj tio estas la religio de la rektuloj.

Vere, tiuj, kiuj kaŝas, el la Libropopolo kaj la asociantoj, estos en la fajro de la Infero, loĝantaj tie por ĉiam; tiuj estas la plej malbonaj el la kreitaĵoj.

Vere, tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn -- tiuj estas la plej bonaj el la kreitaĵoj.

Ilia rekompenco ĉe ilia Sinjoro estas Ĝardenoj de Edeno, sub kiuj riveroj fluas, loĝantaj tie por ĉiam. Dio kontentiĝas pri ili, kaj ili kontentiĝas pri Li. Tio estas por tiu, kiu timas sian Sinjoron.

Commentary

Komentoj pri Surao 98 — Al-Bajjinah (La Klara Pruvo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La “Klara Pruvo” estas la Sendito de Dio kiu recitas purigitajn paĝojn (v.2). La surao priskribas kiel la Popolo de la Libro disigis sin nur post kiam la Klara Pruvo venis al ili — la scio ne kunigis sed dividis.

Radik-Analizo

v.1: البينة — la Klara Pruvo

البينة — radiko ب-ي-ن: esti klara, distingi. La sama radiko kiel البيان (la Esprimo) en 55:4. La Klara Pruvo estas la Sendito mem — li estas la vivanta klariĝo, ne nur mesaĝo sed mesaĝanto.

v.5: وما أمروا إلا ليعبدوا الله مخلصين له الدين — ili estis ordonitaj nur adori Dion, sincere dediĉante al Li la religion

مخلصين — radiko خ-ل-ص: esti pura, sincera. La religio estas por Dio sole, sen mikso. La sinceraĵo (ikhlas) en ĉi tiu versiklo konektas al 112:1 (La Sincereco).

v.7: خير البرية — la plej bona de la kreitaĵoj

البرية — radiko ب-ر-أ: krei. La kredantoj estas “la plej bonaj el la kreitaĵoj” — la homa valoro estas difinita ne per deveno sed per kredo kaj agoj.

Integraj Ligiloj

v.5 إخلاص (sinceraĵo) ↔ 112:1 Surao Al-Iĥlas: la sinceraĵo de adorado en Al-Bajjinah kaj la pura unueco de Dio en Al-Iĥlas dividas radikon
v.1 البينة ↔ 55:4 البيان: la klara pruvo kaj la esprimo — ambaŭ el la ب-ي-ن radiko

Az-Zalzalah La Tertremo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la tero estas skuita per sia skuiĝo

kaj la tero elmetas siajn ŝarĝojn

kaj la homo diras: Kio okazas al ŝi? --

en tiu Tago ŝi rakontos siajn novaĵojn,

ĉar via Sinjoro inspiris ŝin.

En tiu Tago, la homoj eliros en disigitaj grupoj por esti montritaj siajn agojn.

Do kiu ajn faras atompeze da bono, tiu vidos ĝin,

kaj kiu ajn faras atompeze da malbono, tiu vidos ĝin.

Commentary

Komentoj pri Surao 99 — Az-Zalzalah (La Tertremo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ok versikloj pri la fina tertremo — la tero elĵetos siajn ŝarĝojn kaj rakontos siajn novaĵojn. La plej konata fina versiklo: “kiu faras la pezon de atomo da bono, vidos ĝin; kaj kiu faras la pezon de atomo da malbono, vidos ĝin” (vv.7–8).

Radik-Analizo

v.1: إذا زلزلت الأرض زلزالها — kiam la tero estos tremigita per sia tremo

زلزلت — radiko ز-ل-ز-ل: skui, tremi. La reduplekata radiko intensigas la agon — ne simpla tremo sed la finala, totala tertremo. La tero mem estas skuata.

v.4: يومئذ تحدث أخبارها — en tiu tago ŝi rakontos siajn novaĵojn

La tero estas personigita — ŝi rakontas (تحدث, radiko ح-د-ث: rakonti). La tero mem atestas kontraŭ la homo. La tero estas atestantino, ne muta platformo.

vv.7–8: مثقال ذرة — la pezo de atomo

ذرة — radiko ذ-ر-ر: atomo, pulvero. La justeco estas atoma — eĉ la plej malgranda ago estas pesata. Neniu bono estas tro malgranda por esti rimarkita; neniu malbono tro malgranda por esti konsiderita.

Integraj Ligiloj

vv.7–8 la atoma justeco ↔ 55:7–9 la Pesilo: la Pesilo de Ar-Raḥmān mezuras ĝis la atoma nivelo
v.4 la tero atestas ↔ 41:21 “ilia haŭto atestados kontraŭ ili”: la materia mondo atestas — nek la tero nek la korpo povas esti silentigitaj

100

Al-Adijat La Galopantoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la galopantaj ĉevaloj, spiregantaj,

poste la sparkoĵetantoj,

poste la atakantoj ĉe la tagiĝo,

poste ili levas per tio polvonubon,

poste ili penetras per tio en la meze de armeo:

vere, la homo estas maldankema al sia Sinjoro,

kaj vere, li estas atestanto pri tio,

kaj vere, en la amo al riĉaĵo li estas arda.

Ĉu li ne scias? Kiam tio, kio estas en la tomboj, estos renversita

kaj tio, kio estas en la brustoj, estos elmetita --

vere, ilia Sinjoro, en tiu Tago, estas bone konscia pri ili.

Commentary

Komentoj pri Surao 100 — Al-Adijat (La Galopantoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ĵuras je la galopantaj ĉevaloj: spiregantaj, sparkoĵetantaj, atakantaj ĉe la tagiĝo. La surao transiras de la milita bildo al la homa kondiĉo: la homo estas “maldankema” (kanūd) al sia Sinjoro kaj “arda” en la amo al riĉaĵo.

Radik-Analizo

v.1: والعاديات ضبحا — je la galopantaj, spiregantaj

العاديات — radiko ع-د-و: galopi, kuregi, malamiki. La sama radiko kiel عَدُوّ (ʿaduww, malamiko). La galopantaj ĉevaloj estas la bildo de arda, senhaltiĝa movado — la homa agado sen reflekto.

v.6: إن الإنسان لربه لكنود — vere, la homo estas maldankema al sia Sinjoro

كنود — radiko ك-ن-د: esti maldankema, esti ne-rekonscianta. La homo estas nature maldankema — li forgesas la benaĵojn kaj fiksas sin al la riĉaĵo. La maldankemo estas formo de k-f-r — kovrado de la bono ricevita.

v.9–11: La tomboj kaj la brustoj

“Kiam tio kio estas en la tomboj estos renversita, kaj tio kio estas en la brustoj estos elmetita.” La radiko ب-ع-ث-ر: renversi, dissemi. La kaŝitaĵoj de la tomboj (la mortintoj) kaj de la brustoj (la intencoj) estos malkaŝitaj. La Fino estas totala malkaŝado.

Integraj Ligiloj

v.6 la maldankemo ↔ 76:3 “ĉu dankema aŭ maldankema”: la elekto inter dankemo kaj maldankemo kiel la centra homa elekto
v.9–11 la tomboj kaj la brustoj ↔ 86:9 “la tago kiam la sekretoj estos provitaj”: la fina malkaŝado de ĉio kaŝita

101

Al-Kari'ah La Frapego

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

La Frapego!

Kio estas la Frapego?

Kaj kio sciigos vin, kio la Frapego estas?

La Tago, kiam la homoj estos kiel disĵetitaj papilioj

kaj la montoj estos kiel kardita lano.

Do pri tiu, kies pesilo estas peza,

li estos en vivo plezuriga.

Kaj pri tiu, kies pesilo estas malpeza,

lia hejmo estos la Abismo.

Kaj kio sciigos vin, kio ĝi estas?

Bruliga fajro.

Commentary

Komentoj pri Surao 101 — Al-Kari’ah (La Frapego)

Ĝeneralaj Rimarkoj

“La Frapego! Kio estas la Frapego? Kaj kio sciigos vin kio estas la Frapego?” La tripla emfazo kiel en 69:1–3 kaj 104:5. La surao priskribas la Tagon kiam la homoj estos kiel disŝiritaj papilioj kaj la montoj kiel kardita lano.

Radik-Analizo

v.1: القارعة — la Frapego

القارعة — radiko ق-ر-ع: frapi, bati. La Tago de Juĝo estas la “Frapego” — ĝi frapas la konsciencon, la kosmon, la certecon. Alia nomo por la sama evento: la Evento (56:1), la Realaĵo (69:1), la Superforta (88:1).

v.4–5: La papilioj kaj la lano

كالفراش المبثوث — kiel disŝiritaj papilioj. كالعهن المنفوش — kiel kardita lano. La homoj perdas ilian koordinitecon; la montoj perdas ilian solidecon. La metaforoj estas de dissolvigado — ĉio kio ŝajnas solida dissolvigates.

v.9: الهاوية — la Abismo

الهاوية — radiko ه-و-ي: fali. La sama radiko kiel la “deziro” (هوى) en 79:40. Tiu kies pesiloj estas malpezaj — lia patrino estas la Abismo. La falo pro deziro kondukas al la fina Abismo.

Integraj Ligiloj

v.6–8 la pesiloj ↔ 7:8–9 ↔ 55:7–9: la pesilo kiel konstanta metaforo de dia justeco
v.1 la Frapego ↔ 69:1 la Realaĵo ↔ 56:1 la Evento: la multaj nomoj de la Fino

102

At-Takaŧur La Rivaleco

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Rivaleco en pliigo distraŭas vin,

ĝis vi vizitas la tombojn.

Ho ne! Vi ekscios.

Denove ho ne! Vi ekscios.

Ho ne! Se vi nur scius per la scio de certeco --

vi certe vidos la Flagrantan Fajron.

Poste vi certe vidos ĝin per la okulo de certeco.

Poste vi certe estos demanditaj, en tiu Tago, pri la favordona.

Commentary

Komentoj pri Surao 102 — At-Takaŧur (La Rivaleco)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ok versikloj pri la rivaleco en amasigo — la konkurado pri pli da riĉaĵo, infanoj, posedaĵoj. “Vi estas distrataj de la rivaleco ĝis vi vizitas la tombojn” — la rivaleco finiĝas nur je la morto. La surao avertas: “vi certe vidos la Infernon” (v.6).

Radik-Analizo

v.1: ألهاكم التكاثر — distris vin la rivaleco

التكاثر — radiko ك-ث-ر: esti multa, multigi. Formo VI (reciproka): la rivaleco pri “pli da” — pli da riĉaĵo, pli da famo, pli da posteularo. La sama radiko kiel كوثر (kawthar, abundeco) en 108:1 — sed la sana abundeco de 108 estas dia donaco, dum la rivaleca abundo de 102 estas homa distro.

v.5: كلا لو تعلمون علم اليقين — ho ne! Se vi scius la scion de certeco

اليقين — radiko ي-ق-ن: esti certa. Tri stadioj de certeco menciitaj: scio de certeco (ʿilm al-yaqīn, v.5), okulo de certeco (ʿayn al-yaqīn, v.7). La tria (ĥaqq al-yaqīn, la vero de certeco) aperas en 56:95 kaj 69:51.

v.8: لتسألن يومئذ عن النعيم — vi certe estos demanditaj pri la Ĝuaĵo

النعيم — radiko ن-ع-م: ĝui, esti komforta. La lasta versiklo: vi estos demanditaj pri la ĝuaĵoj — ne ĉar ili estas malpermesitaj sed ĉar vi estos demanditaj kiel vi uzis ilin.

Integraj Ligiloj

v.1 التكاثر ↔ 108:1 الكوثر: la sama radiko ك-ث-ر en du suraoj — rivaleca amaso kontraŭ Dia abundeco
v.5 la certeco ↔ 56:95 ↔ 69:51: la tri stadioj de certeco tra la Recitado

103

Al-Asr La Malkreskanta Tago

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĵure je la malkreskanta tago,

vere, la homaro estas en stato de perdo,

krom tiuj, kiuj kredas kaj faras virtajn agojn, kaj admonas unu la alian al la vero, kaj admonas unu la alian al konstanteco.

Commentary

Komentoj pri Surao 103 — Al-ʿAṣr (La Krepuskiĝo)

Ĝenerala observo

Tri versikloj. Imamo Ŝafi’i supoze diris: “Se Dio estus revelaciinta nur ĉi tiun suraon, ĝi sufiĉus por la homaro.” La tuta mesaĝo de la Korano en komprimita formo: la homa kondiĉo (perdo), la kvarpartita rimedo (kredo, agoj, vero, pacienco).

Radika analizo

v.1: وَالْعَصْرِ

العصر (al-ʿaṣr) — radiko ع-ص-ر: premi, elpremi, esprimi; ankaŭ: epoko, posttagmezo. La sama radiko donas عَصِير (ʿaṣīr, suko — tio kio estas elpremita). La tago forpasas, la epoko premas, la tempo elpremas — kaj en tiu premado, tio kio estas esenca estas eltrenita, kiel suko el frukto.

v.2: إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ

الإنسان (al-insān) — radiko أ-ن-س: esti familiara, esti homa, esti sociema.
خُسْر (khusr) — radiko خ-س-ر: perdi, esti en deficito. La sama radiko aperas en 55:9 (وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ, “ne malplenigu la Pesilon”). La homo estas en خسر — perdo, deficito — la sama kondiĉo kiel misekvilibra Pesilo.

v.3: La kvarpartita rimedo

آمنوا (āmanū) — radiko أ-م-ن: kredi, esti sekura, fidi. La sama radiko kiel أمانة (amāna, la Fido de 33:72). Kredo ESTAS la Fido.
عملوا الصالحات — justaj agoj. Radiko ص-ل-ح: esti tuta, reformi, funkcii ĝuste.
تواصوا بالحق — “konsiladu unu la alian al vero.” Radiko و-ص-ي en Formo VI (تفاعل) = reciproka: ili konsilas UNU LA ALIAN. Vero ne estas trudita de supre sed dividata inter egaluloj.
تواصوا بالصبر — “konsiladu unu la alian al pacienco.” Sama reciproka formo.

La strukturo

Du paroj:

Interna: kredu + faru justajn agojn (individua)
Ekstera: konsiladu veron + konsiladu paciencon (komunuma, reciproka)

Nek paro sufiĉas sola. Kredo sen komunuma konsilado estas nekompleta; komunumo sen individua kredo estas malplena.

Integraj ligoj

v.2 خسر (perdo) ↔ 55:9 تخسروا (deficitigu): la homa kondiĉo ESTAS deficito sur la Pesilo.
v.3 تواصوا (reciproka konsilado) ↔ 9:71 “la kredantaj viroj kaj virinoj estas protektantoj unu de la alia”: komunumo kiel reciproka subteno.
v.3 الحق (vero) ↔ 4:157 “sekvado de konjekto” (ẓann): la kvarpartita rimedo estas la malo de tiuj kiuj havas konjekton anstataŭ veron.

104

Al-Humazah La Kalumnianto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ve al ĉiu kalumnianto, mallaŭdanto,

kiu amasigas riĉaĵon kaj kalkulas ĝin,

pensante ke lia riĉaĵo senmortigis lin.

Ho ne! Li certe estos ĵetita en la Frakasanton.

Kaj kio sciigos vin, kio la Frakasanto estas?

La ekbruligita fajro de Dio,

kiu saltas super la korojn.

Vere, ĝi estas fermita super ili

en kolumnoj etenditaj.

Commentary

Komentoj pri Surao 104 — Al-Humazah (La Kalumnianto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

“Ve al ĉiu kalumnianto, mallaŭdanto!” La surao avertas kontraŭ la duobla peko: kalumnii (humaza — per gesto) kaj mallaŭdi (lumaza — per vorto). La riĉaĵo amasigita ne savas — ĝi ĵetiĝas en la “Frakasanton” (al-ḥuṭama).

Radik-Analizo

v.1: همزة لمزة — kalumnianto, mallaŭdanto

همزة — radiko ه-م-ز: puŝi, gestindiki. لمزة — radiko ل-م-ز: mallaŭdi, murmuracii. Du formoj de detrua komunikado: la gesta (okulrulo, ŝultroleviĝo) kaj la vorta (murmurado, kalumniado). Ambaŭ detruas la komunuman kohezon.

v.4: الحطمة — la Frakasanto

الحطمة — radiko ح-ط-م: frakasi, disbati. La Fajro kiu frakasas — intensigita nomo por la Infero. “La ekbruligita fajro de Dio, kiu saltas super la korojn” (vv.6–7). La fajro atingas la korojn, ne nur la korpojn.

v.3: يحسب أن ماله أخلده — pensante ke lia riĉaĵo senmortigis lin

أخلده — radiko خ-ل-d: esti eterna. La iluzio de la riĉulo: la riĉaĵo donas eternecon. La radiko estas la sama kiel خُلْد (khulud, la eterneco) — sed la vera eterneco ne aĉeteblas.

Integraj Ligiloj

v.1 la kalumniado ↔ 49:12 “ne kalumniu unu la alian”: la socia etiko de Al-Ĥuĝurat kaj la averto de Al-Humazah
v.6–7 “la fajro kiu saltas super la korojn” ↔ 83:14 “rustis sur iliaj koroj”: la koroj kiel la loko de dia juĝo

105

Al-Fil La Elefanto

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉu vi ne vidis, kiel via Sinjoro traktis la homojn de la Elefanto?

Ĉu Li ne erarvenigis ilian komploton?

Kaj Li sendis kontraŭ ili birdojn en svarmo,

ĵetantajn al ili ŝtonojn de bakita argilo,

kaj Li faris ilin kiel formanĝitaj ŝeloj.

Commentary

Komentoj pri Surao 105 — Al-Fil (La Elefanto)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La surao memorigas la eventon de la “Jaro de la Elefanto” (570 p.K.) — la jaro kiam Muĥammad naskiĝis. Abraha, la etiopiano, marŝis kontraŭ la Kaaba kun sia elefanta armeo, sed Dio sendis birdojn kun ŝtonoj. La surao estas historia atesto de Dia protekto de la Sankta Domo.

Radik-Analizo

v.1: ألم تر كيف فعل ربك — ĉu vi ne vidis kiel faris via Sinjoro?

La retora demando — la evento estis konata de la mekaj loĝantoj. La radiko ر-أ-ي (r-ʾ-y): vidi. La “vidado” estas ne persona sperto sed historia memoro — la komunuma atesto.

v.3: طيرا أبابيل — birdoj en svarmo

أبابيل — la preciza signifo estas diskutata: svarmoj, grupoj, sinsekve. La birdoj estas ne identigitaj — ili estas dia instrumento, ne natura fenomeno. La Dia ago estas preter homa kompreno.

v.4: بحجارة من سجيل — per ŝtonoj el baka argilo

سجيل — eble de la persa sangī-gil (ŝtono-argilo). La ŝtonoj estas identigitaj per materia priskribo sed ilia efiko estas dia — la materialo estas nature, la potenco estas dia.

Integraj Ligiloj

v.1 “kiel faris via Sinjoro” ↔ 89:6 “kiel via Sinjoro agis kontraŭ ʿĀd”: la sama formula enkonduko al historiaj juĝoj
la Jaro de la Elefanto ↔ 106:1 Kurejŝ: la du suraoj formas paron — la protekto (105) kaj la beno (106)

106

Kurejŝ La Kurejŝoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Pro la kunligo de Kurejŝ,

ilia kunligo por la vojaĝo de vintro kaj de somero:

do ili adoru la Sinjoron de ĉi tiu Domo,

Kiu nutris ilin kontraŭ malsato kaj sekurigis ilin kontraŭ timo.

Commentary

Komentoj pri Surao 106 — Kurejŝ (La Kurejŝoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Kvar versikloj pri la tribo Kurejŝ kaj ilia vintra kaj somera vojaĝo (komercaj karavanaj). La surao estas la dua parto de la paro kun 105 (La Elefanto). Dio protektis la Kaaba (105); tial la Kurejŝoj devas adori la Sinjoron de ĉi tiu Domo (106).

Radik-Analizo

v.1: لإيلاف قريش — pro la kutimo de Kurejŝ

إيلاف — radiko أ-ل-ف: kutimiĝi, familiariĝi, ami. La kutimiĝo al la sezonaj vojaĝoj — la sekureco kaj la stabila komerco estas dia beno. La sama radiko donas ألف (mil) — la abundeco.

v.3: فليعبدوا رب هذا البيت — tial ili adoru la Sinjoron de ĉi tiu Domo

البيت — radiko ب-ي-ت: domo, loĝi. La “Domo” estas la Kaaba — la plej sankta loko en la islama tradicio. La adoro estas ligita al la loko — la Domo estas la centra punkto de orientiĝo.

v.4: أطعمهم من جوع وآمنهم من خوف — nutris ilin kontraŭ malsato kaj sekurigis ilin kontraŭ timo

Du bezonoj: nutrado kaj sekureco. La radiko ج-و-ع (malsati) kaj خ-و-ف (timi). La Dia beno estas ne nur spirita sed materia — la nutraĵo kaj la sekureco estas diaj donacoj.

Integraj Ligiloj

v.3 “la Sinjoro de ĉi tiu Domo” ↔ 2:125–127 Abraham konstruas la Kaaban: la Domo fondita de Abraham, protektita de Dio, adorata de Kurejŝ
v.4 nutrado kaj sekureco ↔ 14:37 la preĝo de Abraham por Mekko: Abraham preĝis ke Mekko estu sekura urbo kun fruktoj — plenumita en Surao 106

107

Al-Ma'un La Etaj Bonfaroj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Ĉu vi vidis tiun, kiu neas la Juĝon?

Tiu estas tiu, kiu forpuŝas la orfon

kaj ne instigas nutri la senhavulon.

Do ve al la preĝantoj,

kiuj estas senatentaj pri sia preĝo,

kiuj paradadas

kaj rifuzas etajn bonfarojn.

Commentary

Komentoj pri Surao 107 — Al-Ma’un (La Etaj Bonfaroj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Sep versikloj kiuj ligas la religian hipokrtecon al la sociala maljusteco. “Ĉu vi vidis tiun kiu neadas la Juĝon?” Tiu persono forpelas la orfon kaj ne instigas la nutrado de la malriĉulo. La preĝantoj kiuj preĝas por esti viditaj kaj malhelpas la etajn bonfarojn.

Radik-Analizo

v.1: يكذب بالدين — neadas la Juĝon/Religion

الدين — radiko د-ي-ن: juĝi, religio, ŝuldo. La sama radiko kiel en 1:4 (يوم الدين, la Tago de Juĝo). Nei la Juĝon estas nei la respondecon — kaj tio manifestiĝas en la socia konduto.

v.4–5: يراؤون — ili preĝas por esti viditaj

يراؤون — radiko ر-أ-ي: vidi. Formo III: montri sin al aliaj. La hipokrita preĝo estas ago de egoismo, ne de adorado — la preĝanto serĉas homan atenton, ne Dian proksimecon.

v.7: ويمنعون الماعون — kaj ili malhelpas la etajn bonfarojn

الماعون — radiko م-ع-ن: esti facila, eta bonfaro. La etaj bonfaroj — la prunto de ilo, la donaco de salo, la malgranda helpo. La malpermeso de la eta bonfaro estas la signo de la malgranda animo.

Integraj Ligiloj

v.1 الدين ↔ 1:4 la Tago de Juĝo: la religio kaj la juĝo dividas radikon — la vera religio estas la vivo antaŭ la juĝo
v.2 la orfoj ↔ 93:9 “la orfon ne forpelu”: la konsekventca defendado de la orfo tra la Recitado

108

Al-Kaŭtar La Abundeco

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Vere, Ni donis al vi la Abundecon.

Do preĝu al via Sinjoro kaj oferu.

Vere, estas tiu, kiu malamas vin, kiu estas fortranĉita.

Commentary

Komentoj pri Surao 108 — Al-Kaŭtar (La Abundeco)

Ĝeneralaj Rimarkoj

La plej mallonga surao en la Recitado — tri versikloj. “Ni donis al vi la Abundecon.” La Profeto estas konsolata kontraŭ siaj malamikoj: “via malamiko estas la senheredo” (v.3).

Radik-Analizo

v.1: الكوثر — la Abundeco

الكوثر — radiko ك-ث-ر: esti multa, abundi. La intensa formo: la supera abundeco. Tradicie interpretita kiel rivero en la Ĝardeno, sed la radiko sugestas ĉian formon de dia abundeco: spirita heredaĵo, la komunumo, la eterna beno.

v.2: فصل لربك وانحر — preĝu al via Sinjoro kaj oferu

انحر — radiko ن-ح-ر: oferi (buĉante per gorĝotranĉo). La preĝo kaj la ofero estas parigitaj — la adorado estas samtempe spirita (preĝo) kaj materia (ofero). La ofero estas ago de dankemo por la abundeco.

v.3: إن شانئك هو الأبتر — via malamiko estas la senheredo

الأبتر — radiko ب-ت-ر: tranĉi, senheredigite. La “senheredo” — tiu kies linio estas tranĉita. La malamikoj mokis la Profeton pro la morto de lia filo; sed la respondo estas: la Profeto havas la Abundecon; la mokanto estas la senheredo.

Integraj Ligiloj

v.1 الكوثر ↔ 102:1 التكاثر (la rivaleco): la sama radiko ك-ث-ر — la Dia abundeco kontraŭ la homa amasiga rivaleco
v.3 la senheredo ↔ 33:40 “Muĥammad ne estas patro de iu el viaj viroj”: la biologia senhereo ne gravas kiam la spirita heredaĵo estas la Abundeco

109

Al-Kafirun La Kaŝantoj

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Diru: Ho vi, kiuj kaŝas!

Mi ne adoras tion, kion vi adoras,

kaj vi ne adoras tion, kion mi adoras.

Kaj mi ne adoros tion, kion vi adoris,

kaj vi ne adoros tion, kion mi adoras.

Al vi via religio, kaj al mi mia religio.

Commentary

Komentoj pri Surao 109 — Al-Kafirun (La Kaŝantoj)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Ses versikloj de absoluta distingo: “Mi ne adoras tion kion vi adoras, nek vi adoras tion kion mi adoras.” La surao estas la deklaracio de religia libereco — ne kunfandado sed reciproka respekto. “Al vi via religio, al mi mia” (v.6).

Radik-Analizo

v.1: الكافرون — la kaŝantoj

الكافرون — radiko ك-ف-ر: kovri, kaŝi. La “kaŝantoj” — tiuj kiuj kovras la veron. La traduko “kaŝantoj” anstataŭ “nekredantoj” konservas la radikan signifon: la ago de kovrado, ne la identeco de nekredo.

v.2–5: La kvarfoja neo

“Mi ne adoras… nek vi adoras… nek mi estas adoranto de… nek vi estas adorantoj de…” La ripeto ne estas redunda — ĝi distingas inter la nuna ago (lā aʿbudu, ne adoras) kaj la daŭra dispozicio (lā ʿābid, ne adoranto). La distingo estas kaj momenta kaj permanenta.

v.6: لكم دينكم ولي دين — al vi via religio, al mi mia

دين — radiko د-ي-ن: religio, juĝo, vojo. La toleremeco ne estas indiferenteco — la Profeto estas firma en sia kredo kaj respektas la liberon de la alia.

Integraj Ligiloj

v.6 “al vi via religio” ↔ 2:256 “neniu devigo en religio”: la religia libereco kiel konsekventca principo de la Recitado
v.1 الكافرون ↔ la k-f-r akso: la centra radiko de la Recitado aperas en la titolo mem

110

An-Nasr La Helpo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Kiam la helpo de Dio venas, kaj la malfermiĝo,

kaj vi vidas la homojn eniri la religion de Dio amasope,

do gloru per la laŭdo de via Sinjoro kaj petu Lian pardonon; vere, Li estas ĉiam Reveniganto.

Commentary

Komentoj pri Surao 110 — An-Nasr (La Helpo)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Tri versikloj — la lasta surao revelaciita. “Kiam la helpo de Dio venas kaj la venko.” La surao anoncas la venkon de Mekko kaj la amasan konvertiĝon. La Profeto estas ordonita: “gloru kun laŭdo de via Sinjoro kaj petu Lian pardonon.” Laŭ tradicio, la Profeto komprenis ĉi tiun suraon kiel anoncon de sia proksima morto.

Radik-Analizo

v.1: النصر — la Helpo

النصر — radiko ن-ص-ر: helpi, subteni. La sama radiko kiel أنصار (anṣār, la helpantoj de Medino) kaj نصراني (naṣrānī, kristano — laŭvorte “la helpantoj”). La Dia helpo estas la plej alta formo de helpo.

v.2: يدخلون في دين الله أفواجا — ili eniras la religion de Dio en amasoj

أفواجا — radiko ف-و-ج: grupo, amaso. La popolo eniras la kredon ne individue sed en grupoj — la socia dimensio de la konvertiĝo. La plej granda malkaŝado de la islamo estis pacaj, ne militaj.

v.3: فسبح بحمد ربك واستغفره — gloru kun laŭdo de via Sinjoro kaj petu Lian pardonon

Post la venko: gloro kaj pardono-peto. La venko ne estas kaŭzo de fiereco sed de humileco. La Profeto estas ordonita peti pardonon ĝuste en sia momento de triumfo.

Integraj Ligiloj

v.1 la Helpo ↔ 48:1 la Venko: la du suraoj formas sekvencon — la Traktato (48) kaj la fina Helpo (110)
v.3 la gloro post venko ↔ 1:2 “Laŭdo al Dio”: la Recitado komenciĝas per laŭdo kaj finiĝas per laŭdo

111

Al-Masad La Fibro

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Pereu la manoj de Abu Lahab, kaj pereu li!

Ne profitis al li lia havaĵo, nek tio, kion li akiris.

Li eniros fajron de flamo

kaj lia edzino, la portantino de brulligno,

ĉirkaŭ ŝia kolo ŝnuro de palmfibro.

Commentary

Komentoj pri Surao 111 — Al-Masad (La Fibro)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Kvin versikloj kontraŭ Abu Lahab (“la patro de la flamo”) — la onklo de la Profeto kiu estis lia plej arda kontraŭulo. La sola loko en la Recitado kie specifa kontemporano estas nomita kaj kondamnita. La surao estas ankaŭ provo: se Abu Lahab estus simple konfesinta la kredon, li estus malkonfirminta la Recitadon — sed li neniam faris tion.

Radik-Analizo

v.1: تبت يدا أبي لهب — pereu la manoj de Abu Lahab

تبت — radiko ت-ب-ب: perei, perdi. La “manoj” estas metaforo de la agoj — ne la fizikaj manoj sed la faradoj pereas. Abu Lahab estas la kontraŭekzemplo — la plej proksima parenceco ne savas sen kredo.

v.3: سيصلى نارا ذات لهب — li eniros fajron posedantan flamon

لهب — radiko ل-ه-ب: flami. La nomo “Abu Lahab” (patro de flamo) fariĝas lia sorto — li eniros fajron flamantan. La nomo kaj la destino speguliĝas. La vortludo estas intenca.

v.4: حمالة الحطب — portantino de ligno

La edzino de Abu Lahab estas “portantino de ligno” — interpretita kaj laŭvorte (ŝi metis dornojn sur la vojo de la Profeto) kaj metafore (ŝi portis la fajron de la kalumniado). La radiko ح-ط-ب: kolekti lignon.

Integraj Ligiloj

v.1 la manoj ↔ 111:1 ↔ 5:64 “la manoj de Dio estas malfermitaj”: la manoj kiel metaforo de agoj — Abu Lahab-aj manoj pereas; la manoj de Dio donas
la vortludo Abu Lahab / flamo ↔ 55:35 “sendataj kontraŭ vi flamo”: la fajro kiel konstanta temo

112

Al-Iĥlas La Sincereco

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Diru: Li estas la Unu Dio,

Dio la Eterndaŭra,

Li ne genitis, nek estis generita,

kaj neniu estas Lia egala.

Commentary

Komentoj pri Surao 112 — Al-Iĥlas (La Sincereco)

Ĝeneralaj Rimarkoj

Kvar versikloj diritaj egali trionon de la Recitado laŭ pezo. La tuta teologio de Dia unueco (توحيد, tawḥīd) kunpremita en kvar liniojn.

Radik-Analizo

v.1: قل هو الله أحد

أحد (aḥad) — radiko و-ح-د: unu, unika, eksterordinara. Ne simple la nombro unu (واحد, wāḥid) sed أحد — la absolute unika, la sola sen komparo. واحد = unua en serio; أحد = la sola, sen ebleco de serio.

v.2: الله الصمد

الصمد (aṣ-Ṣamad) — radiko ص-م-د: esti solida, nepenetrebla, memsufiĉa, eterna. Tiu al kiu ĉiuj turniĝas pro bezono, kiu mem bezonas nenion. La fundo sur kiu ĉio ripozas, kiu ripozas sur nenio.

v.3: لم يلد ولم يولد

يلد — radiko و-ل-د: naski, generi. “Li ne generis” — ĝi neniam okazis. Nek “estis generita” — Dio estas nek kaŭzo nek efiko en genera ĉeno.

v.4: ولم يكن له كفوا أحد

كفو — radiko ك-ف-أ: esti egala, komparebla. “Neniu estas Lia egalo.” Nenio povas esti metita apud Dio sur la Pesilo. Ĉi tiu estas la kontraŭ-ŝirk (kontraŭ-asocia) versiklo en sia plej pura formo.

Bahaaj Interpretaj Notoj

‘Abdu’l-Bahá en “Respondoj al Kelkaj Demandoj” uzas ĉi tiun suraon por klarigi: la unueco de Dio estas absoluta kaj Lia esenco estas nesciebla. La Manifestiĝoj ne estas Dio esence sed perfektaj speguloj de Liaj atributoj. “Li ne generas” signifas ke la rilato de Dio al la Manifestiĝo ne estas biologia — la suno ne estas “generita” de la ĉielo; ĝi lumas de trans ĝi.

Integraj Ligiloj

v.1 أحد (unika) ↔ 2:163 إله واحد (unu Dio): Al-Baqara uzas واحد; Al-Iĥlas uzas أحد — pli profunda unueco
v.2 الصمد (memsufiĉa) ↔ 55:27 “Nur la Vizaĝo de la Sinjoro restas”: Dio kiel la sola kiu daŭras kiam ĉio alia pereis
v.3 و-ل-د ↔ 19:88–92: la sama malakcepto de Dia “fileco” — en 19 la kosmo disŝiriĝas; en 112 la teologio estas kunpremita al sia kerno

113

Al-Falaq La Tagnaskiĝo

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Diru: Mi rifuĝas ĉe la Sinjoro de la Tagnaskiĝo,

kontraŭ la malbono de tio, kion Li kreis,

kaj kontraŭ la malbono de la mallumo, kiam ĝi ekstaras,

kaj kontraŭ la malbono de tiuj, kiuj blovas sur la nodojn,

kaj kontraŭ la malbono de envia, kiam li envias.

Commentary

Komentoj pri Surao 113 — Al-Falaq (La Tagnaskiĝo)

Ĝenerala observo

Unu el la du “rifuĝo-suraoj” (المعوذتان, al-muʿawwidhatān) — 113 kaj 114. Ili estas recitataj kune kiel protekto. Surao 113 serĉas rifuĝon kontraŭ eksteraj malbonoj; Surao 114 kontraŭ interna malbono (la flustremulo).

Radika analizo

v.1: قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ

أعوذ (aʿūdhu) — radiko ع-و-ذ: rifuĝi, ŝirmiĝi.
الفلق (al-falaq) — radiko ف-ل-ق: fendi, disŝiri. La tagnaskiĝo ESTAS la fendiĝo de mallumo. La sama radiko aperas en 6:95 (فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوَىٰ, “la Fendisto de la greno kaj la daktilo-kerno”). Dio fendas semojn en vivon kaj mallumon en lumon — la sama ago. Tagnaskiĝo kiel ĉiutaga resurekto.

v.3: وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

غاسق (ghāsiq) — radiko غ-س-ق: mallumiĝi, enflui. Ne simple nokto sed la aktiva procezo de mallumiĝado.
وَقَبَ (waqaba) — radiko و-ق-ب: penetri, eniri. Mallumo ne simple alvenas — ĝi penetras, ĝi eniĝas. La bildo estas de aktiva, entrudiĝanta forto.

v.4: وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ

النفاثات (an-naffāthāt) — radiko ن-ف-ث: blovi, elspiri. La ina pluralo — “tiuj (f.) kiuj blovas.”
العقد (al-ʿuqad) — radiko ع-ق-د: ligi, nodigi, fari interkonsenton. La sama radiko kiel عَقْد (ʿaqd, kontrakto/interkonsento). “Nodoj” estas ligoj — interkonsentoj, rilatoj. Tiuj kiuj blovas sur la nodojn estas tiuj kiuj provas dissolvi ligojn, rompi interkonsentojn. Komparu kun 2:27 “tiuj kiuj tranĉas tion, kion Dio ordonis kunligi.”

v.5: La envianto

حاسد (ḥāsid) — radiko ح-س-د: envii. La envianto “kiam li envias” — envio kiel aktiva, volita stato, ne pasiva sento.

La strukturo de malbono

Kvar malbonoj en supreniranta ordo de subtileco:

La malbono de la kreaĵo ĝenerale (v.2) — vasta, ekstera
La mallumiĝo kiam ĝi ekstaras (v.3) — media, atmosfera
Tiuj kiuj blovas sur la ligojn (v.4) — socia, rilata
La envianto kiam li envias (v.5) — persona, psikologia

De kosma al atmosfera al socia al interna. Surao 114 tiam kompletigas la vojaĝon per la plej interna malbono: la flustremulo interne.

Integraj ligoj

v.1 الفلق (fendiĝo) ↔ 82:1 “kiam la ĉielo estas fendita”: fendiĝo kiel kaj kreado (tagnaskiĝo) kaj detruo (fintempo).
v.4 العقد (nodoj/interkonsentoj) ↔ 2:27 “tranĉi tion kion Dio ordonis kunligi”: interkonsento-rompado kiel malbono.
v.4 النفاثات (blovintinoj) ↔ 9:32 “estingi la lumon de Dio per siaj buŝoj”: spiro/buŝoj kiel iloj de kontraŭstaro.

114

An-Nas La Homaro

En la Nomo de Dio, la Tutkompatema, la Plej Kompatema.

Diru: Mi rifuĝas ĉe la Sinjoro de la Homaro,

Reĝo de la Homoj,

Dio de la Homoj,

kontraŭ la malbono de la flustremulo, la retirulo,

kiu flustras en la brustoj de la homaro,

el spektroj kaj homoj.

Commentary

Komentoj pri Surao 114 — An-Nās (La Homaro)

Ĝenerala observo

La lasta surao de la Korano. La lasta vorto de la tuta Korano estas وَالنَّاسِ (wan-nās, “kaj homoj”) — la Libro kiu komenciĝis per la nomo de Dio finiĝas per la homaro. La arko de la Korano estas de Dio al kreaĵo al la homaro — kaj la fina zorgo estas protekti la homan koron kontraŭ la flustremulo.

Radika analizo

vv.1–3: Tri diaj titoloj

رَبِّ النَّاسِ (Rabb an-nās) — Sinjoro de la Homaro. ر-ب-ب: la nutriganto, la zorganto.
مَلِكِ النَّاسِ (Malik an-nās) — Reĝo de la Homaro. م-ل-ك: la suvereno, la reganto.
إِلَٰهِ النَّاسِ (Ilāh an-nās) — Dio de la Homaro. إ-ل-ه: la adorato.

Tri suprenirantaj titoloj: Sinjoro (rilato de zorgo) al Reĝo (rilato de aŭtoritato) al Dio (rilato de adorado). Ĉiu profundigas la ligon — de nutrado al regado al adorado.

v.4: مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ

الوسواس (al-waswās) — radiko و-س-و-س: flustri, insinui, sugesti. La redupliko transdonas ripeton — flustro post flustro, senĉesa sugesto. La Flustremulo ne estas unufoja tentanto sed persista voĉo.
الخناس (al-khannās) — radiko خ-ن-س: retiriĝi, kaŝiĝi. “La Retiriĝanto” — tiu kiu flustras kaj poste kaŝiĝas, kiu sugestas kaj poste retiriĝas, kiu neniam estas kaptita malkaŝe. La plej danĝera malbono estas tiu kiu ne povas esti rekte alfrontita ĉar ĝi retiriĝas kiam oni turniĝas por alfronti ĝin.

v.5: La brustoj kiel celo

صدور (ṣudūr) — radiko ص-د-ر: brusto, fronto, la sidejo de sento. Ne la kapo (عقل, racio) sed la brusto (صدر, sento/intuicio). La flustremulo celas la emocion, ne la racion. Malbono eniras tra sento antaŭ ol ĝi atingas penson.

v.6: مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ

الجنة (al-jinna) — radiko ج-ن-ن: la kaŝituloj, la spektroj. La SAMA radiko kiel جَنَّة (janna, ĝardeno/kaŝita Regno) kaj la tuta j-n-n-saturiĝo de Surao 55. La flustremulo venas el ambaŭ la kaŝita dimensio (ĝinoj) kaj la videbla dimensio (homoj).

La lasta vorto de la Korano — الناس (homaro) — cirkligas nin: la Libro komenciĝis per بِسْمِ اللَّهِ (en la Nomo de Dio) kaj finiĝas per والناس (kaj la homaro). De la nomo de Dio al la homa realo. La tuta Korano estas la ponto inter ĉi tiuj du poloj.

Integraj ligoj

v.4 الوسواس (la flustremulo) ↔ 2:36 “Satano igis ilin gliti”: la flustremulo kiel la forto kiu rompas la homan-dian rilaton.
v.5 صدور (brustoj) ↔ 24:31 جيوب (sinoj/malfermoj): la brusto kiel la vundebla centro — modesteco kaj spirita protekto dividas la saman celon.
v.6 الجنة والناس (spektroj kaj homoj) ↔ 55:33 “Ho popoloj de la spektroj kaj de la homaro”: la lasta versiklo de la Korano adresadas la saman duoblan aŭskultantaron kiel la refreno de Surao 55.