هذا سورة النّصح لمن اراد ان یستنصح باللّه المقتدر المهیمن القیّوم

بسم اللّه العلیّ العظیم المقتدر العزیز المحبوب

فسبحان الّذی نزّل الآیات بالحقّ علی النّبیّین و المرسلین و ینزل حینئذ علی ما کان النّاس فی دین اللّه یعملون و فیها ما ینبّأهم بصراط اللّه و فصّل فیها کلّ شیٴ هدی و ذکری للّذینهم فی جنّة الفردوس باذن اللّه یدخلون و یهدیهم سبل النّجات و یبلّغهم الی شاطی القدس فی جوار اللّه المهیمن العزیز القیّوم

ان یا حرف الجیم اسمع ما یلقیک حمامة الامر فی ایّام الّذی اجتمعوا علیه اهل الکفر و البغضآء بغیر اذن و لا کتاب من اللّه العزیز المحبوب و یریدون ان یخرجوه من الارض کما اخرجوه اوّل مرّة و کذلک نلقیک من اسرار الامر ان انتم فی ایّام اللّه بشیٴ من الاسرار مطّلعون ثمّ اعلم بانّا اذکرناک من قبل و نذکرک حینئذ بآیات الّتی تنقطع عنها ارواح الّذینهم کفروا ثمّ تحیی به الموحّدون الّذین یطیرون فی هوآء القرب و یذکرون اللّه بلسان سرّهم و جهرهم و هم من اثمار شجرة الرّوح فی کلّ حین یرزقون و لا یظنّون باللّه ظنّ السّوء و لا یتکلّمون بغیر اذن من اللّه المهیمن القدّوس و اذا یسئلون عن شیٴ لا یتکلّمون الّا بعد اذنه و هذا ما نعلّمک سبل التّقوی لعلّ النّاس کانوا فی ایّام ربّهم یتذکّرون و ما بعثنا من رسول الّا و قد ارسلناهم بآیات بیّنات و کلّ کانوا بهم مستهزئون و منهم آدم ارسلناه بالحقّ و اسکنّاه فی قطب الجنّة فی وادی الّذی ما بلغ الیها المقرّبون و علّمناه من الاسمآء کلّها و اشهدناه اسرار الامر ثمّ آویناه فی ظلّ شجرة الفردوس ان انتم تعلمون و امرناه بان یأکل من کلّ شیٴ ممّا یشتهی به نفسه ثمّ منعناه عن شجرة الرّوح و هذا من سرّ غیب مکنون هذه الشّجرة شجرة نبتت من صرف الرّوح و لا ینبغی لاحد ان یقربها الّا اللّه المهیمن العزیز المشهود فلمّا وجدناه علی هواه اقلّ من الشّعر اذاً اهبطناه عن الجنّة و جعلناه فی الارض من الّذینهم کانوا علی مناکبها یرکبون ثمّ نبّأناه فی امر من الامر و نبّهناه فیما عمل اذاً صاح فی نفسه سبعین الف سنة ثمّ اکبّ علی التّراب سبعین الف سنة اذاً رفع رأسه و نادی سبحانک ان لا اله الّا انت فارحمنی و لا تأخذنی بما اکتسبت ایدای و انّک انت غافر کلّ شیٴ و راحمه و انّک انت العزیز المرهوب فاغفر لی یا محبوبی عمّا فعلت بین یدیک لانّک اسکنتنی فی مقام کان مقدّساً عن غیرک و انا الّذی اشتغلت فیه بهوی نفسی و غفلت عن ذکرک تب علیّ بفضلک و رحمتک و انّک انت الحقّ علّام الغیوب اذاً انزلنا علیه من امطار الرّحمة ثمّ غسّلناه عن دموع عیناه و طهّرناه عن کلّ دنس و جعلناه من الّذینهم کانوا فی هوآء القدس یطیرون ثمّ بعد ذلک اصطفیناه بالحقّ و جعلناه نبیّاً و ارسلناه علی الّذینهم سکنوا فی الارض لیأمرهم بالعدل و ینهاهم عن الظّلم و هذا ما رقم من قلم العزّ علی الواح عزّ مکنون قال یا قوم انا عبد اللّه قد اصطفانی اللّه لامره و جعلنی آیة من عنده علیکم ان انتم تعرفون اتّقوا اللّه یا ملأ الارض و لا تفسدوا فیها و ابتغوا الفضل من لدی اللّه المهیمن المحبوب و لا تتّخذوا ولیّاً لانفسکم الّا هو و لا ترتکبوا فی ارض انفسکم عمّا یمنعکم اللّه بلسان صفوته لعلّ انتم فی یوم القیامة بین یدی اللّه تحشرون اذاً اعرضوا عنه و کفروا بآیاته و قالوا ما نتّبعک الّا بان تأتینا بآیة اخری و کذلک اعرضوا عنه و کانوا من الّذینهم فی غشوات انفسهم میّتون ثمّ بعد ذلک اصطفینا ابنه بعده و جعلناه آیة من لدنّا و ارسلناه الی قومه لعلّ النّاس کانوا بوجه اللّه یتوجّهون فلمّا جآئهم بآیات بیّنات اذاً اعرضوا عنه و کانوا من الّذینهم فی ازل الآزال عن وجه الجمال معرضون الی ان قضی الایّام و مضت اللّیالی ارسلنا النّوح بالحقّ و اقمصناه قمیص الرّوح و جعلناه آیة للّذینهم یریدون ان یهتدون فلمّا جآئهم بفاران من النّار و انوار من الرّوح اذاً اعرضوا عنه و اشرکوا باللّه المهیمن المحبوب و قالوا لستَ بمرسل و ما اهتدیت بانوار اللّه بل تکون من الّذینهم فی الارض یکذبون و ما انت الّا مفتر کذّاب و ارادوا قتله اذاً حفظناه من الّذینهم کانوا ان یشرکون فلمّا اشتدّ الامر علیه توضّأ بمیاه القدس و جلس بین یدی اللّه بخضوع محبوب و اراد ان یدعو علیهم لینزل علیهم البلآء اذاً ارسلنا علیه ملئکة السّمآء لیکوننّ من الّذینهم یستشفعون و نزلوا علیه و قالوا یا نوح لا تفعل بهؤلآء کما فعلوا بک فارحم علیهم و لا تأخذهم بعصیانهم لانّهم ضعفآء فی الارض و ارقّآء فی الملک و لا یملکون لانفسهم موتاً و لا حیوة و لا نشوراً ان اصطبر فی امر اللّه انّه یوفّی اجور الّذینهم صبروا و کانوا علی ربّهم یتوکّلون و هذا اوّل بلآء ینزل علی الارض فاصبر علی بغیهم و اذاهم سیجزیک اللّه جزآء الّذینهم کانوا فی مرضاته ان یصبرون و قام النّوح عن مقامه و رجع عمّا اراد ثمّ بعد ذلک دعاهم الی اللّه المهیمن المحبوب کذلک سبقت رحمتنا کلّ شیٴ و احاطت فضلنا کلّ من فی السّموات و الارض ان انتم فی اسرار الامر تتفکّرون و قضی سنین متوالیات و ما اهتدوا قومه بهدی اللّه و کانوا من الّذینهم کانوا فی ازل الآزال لا یهتدون و ما تأثّر فیهم نغمات اللّه و ما زادتهم الّا طغیاناً و کفراً حتّی استیأس النّوح عنهم و اراد ان یدعو علیهم و یجعلهم کهشیم مطروح اذاً ارسلنا ملئکة من سمآء اخری قالوا یا نوح لا تکن اوّل سبب لبلآء الارض فارحم عباد اللّه و تجاوز عنهم و عن سیّئاتهم لعلّهم اهتدوا بانوار اللّه ثمّ بآیاته یهتدون فاصبر فی الامر ثمّ استقم و کن کالجبل الحدید فی امر اللّه المهیمن المحبوب و صبر بعد ذلک الی ان قضی عهداً و زمناً لا یعلمه الّا اللّه و یشهد بذلک عباد مکرمون و ما آمنوا به فی شیٴ و ما قاموا عن قبور هواهم و ما حشروا بعد الّذی نفخ فی الصّور و کذلک کانوا فی غشوات انفسهم محتجبون اذاً ناداه اللّه عن خلف الحجبات انّه لن یؤمن من قومک الّا من قد آمن من قبل و لا تحزن عمّا کانوا یفعلون فلمّا سمع ندآء اللّه اهتزّ نفسه من الشّوق و رفع ایداه و قال یا ربّ لا تذر هؤلآء علی الارض فاستجبنا له و امرناه بان یصنع الفلک فلمّا تمّ سفینة الرّوح فی کلمة الاکبر قلنا یا نوح فادخل فیها من اهلک الّذین سبقت علیهم القول و کانوا فی دین اللّه ان یسبقون اذاً انزلنا من غمام القهر امطار الغفلة و اغرقنا کلّ من فی الارض الّا الّذینهم کانوا علی سفینة الرّوح راکبون

ثمّ ارسلنا بعده هوداً و جعلناه نبیّاً علی المشرق و المغرب و ایّدناه بامر من لدنّا و جعلناه من الّذینهم کانوا فی مصر الرّوح ان یدخلون قال یا قوم اتّقوا اللّه و لا تفعلوا بمثل ما فعلوا من قبل و انّی اخاف علیکم عذاب یوم محتوم و کفروا به و اعرضوا عمّا اتیهم من عند اللّه المهیمن القیّوم الی ان اخذناهم بذنبهم و جعلناهم تذکرة للّذینهم یریدون ان یتذکّرون

ثمّ بعد ذلک ارسلنا صالحاً و اصلحنا امره و امرناه بان یأمر العباد بالعدل الخالص و یذکّرهم بایّام اللّه العزیز المحبوب قال یا قوم آمنوا بالّذی خلقکم و رزقکم ثمّ اماتکم و احیاکم ان انتم تشعرون و لا تلتفتوا الی الدّنیا و زخرفها و خافوا عن اللّه ثمّ عن حدوده لا تتجاوزون و ارحموا علی انفسکم و لا تعتدوا عن امر اللّه المهیمن المحبوب قالوا یا صالح ما نعبد الهک و ما نتّبعک فی القول فانته عمّا تقول والّا لنرجمنّک و نقتلنّک و بذلک کانوا من الّذینهم کانوا فی دین اللّه یعتدون قال صالح یا قوم هذه ناقة اللّه ترعی فی ارض القدس و تسقیکم من لبن الحکمة و لا تضرّکم فی شیٴ اتّقوا اللّه و لا تمسّوها بسوء انفسکم و لا تتّبعوا هواکم ان انتم تعرفون فوسوس الشّیطان فی صدورهم و بغوا علی اللّه المهیمن العزیز القیّوم و اشتدّوا فی طغیانهم الی ان عقروا النّاقة من غیر جرم و لا ذنب اذاً اخذناهم بکفرهم و بما هم کانوا ان یکسبون

و ارسلنا بعده ابرهیم بالحقّ و اصطفیناه بین العباد و جعلناه آیة للّذینهم کانوا الی مشاهد العزّ ان یسلکون قال یا قوم اتّقوا اللّه و آمنوا به و لا تشرکوا فی الارض و لا تکوننّ من الّذینهم کانوا عن آیات اللّه معرضون و لا تغفلوا فی انفسکم و توجّهوا الی میادین الرّوح ان انتم تشعرون لعلّ یهبّ علیکم نسمات القدس و یقلّبکم الی شاطی الاحدیّة و یصغیکم من حکمة اللّه المقتدر العزیز المحبوب قالوا ما نتّبعک یا ابرهیم فی امرک و ما نذر الهتنا فاسئل الهک بان ینزل علینا ما وعدتنا و کذلک کانوا ان یقولون و یستهزئون به فی کلّ یوم و فی کلّ حین ارادوا ان یقتلون کانّهم اتّخذوا آیات اللّه سخریّاً و اعترضوا بحجج اللّه و ادلّآئه و کانوا عن شاطی هذا الفضل مبعدون حتّی بلغ الامر الی عبد من عبادنا الّذی اشتعلت فی صدره نار الکفر و کان من الّذینهم کانوا فی غشوات انفسهم میّتون و اجتمع القوم و قال ارید ان اقتل ابرهیم او احرقه بعذاب النّار و کذلک کانوا ان یتدبّرون الی ان اوقدوا نار الکفر و اخذوا ابرهیم و دعوه فی النّار و کانوا علی اصنام انفسهم عاکفون اذاً جعلنا النّار علیه برداً و سلاماً و روحاً و رحمة و کذلک حفظناه و نحفظ الّذینهم فی البلآء یصبرون

ثمّ بعد ذلک ارسلنا موسی بآیات عزّ محبوب و بیّنات امر محتوم و بلّغناه الی شاطی القدس فی بقعة الفردوس و آویناه فی سینآء الامر و حوریب الرّوح اذاً نادیناه عن خلف سبعین الف حجاب عن سدرة البقآء یمّ قلزم الکبریآء ان یا موسی انّی انا اللّه ربّک و ربّ آبآئک اسمعیل و اسحق و یعقوب هذا جمالی قد کشفناه علیک فانظر ماذا تری و بذلک مننّا علیک و اتممنا النّعمة علیک اذاً فاقتبس بهذا النّار لعلّ النّاس کانوا بنار الحبّ فی ایّام اللّه یشتعلون ثمّ ایّدناه بعصا من الامر و جعلنا یده یدی و اشرقناه بالحقّ ثمّ جعلناه درّیّ بیضآء للّذینهم کانوا بنظرة اللّه ینظرون ثمّ امرناه بان یذکّرهم بایّامی من بعد حین الّذی تحرق فیه الحجبات بقوّة من لدنّا و یأتی طلعة الرّوح فی ظلل من النّور باسم علیّ ان انتم تشعرون اذهب الی فرعون و ملأه ثمّ اهدهم بانوار القدس و نبّئهم بایّام الّذی کلّ فی محضر القدس یحضرون لعلّ یتّبعون امر ربّهم و یهتدون بنار اللّه و یقلبون الی شاطی الفضل فی جوار اللّه المهیمن المحبوب و دخل علی فرعون و قال اتّق اللّه و لا تتّبع هواک و لا تکن من الّذینهم بانوار اللّه لا یهتدون انّی قد جئتک من مشرق الرّوح بسینآء من الامر فاتّبع امر ربّک و لا تکن من الّذینهم بنار اللّه لا یشتعلون و یا قوم لا تمسّکوا بعصم الکوافر فتمسّکوا بحبل اللّه ان انتم فی انفسکم تشعرون و قوموا عن مراقد الغفلة ثمّ اشکروا اللّه فی ایّامه و هذا ما نبشّرکم بالحقّ ان انتم تعلمون قال فرعون من ربّک یا موسی قال الّذی خلقنی و ارسلنی بسلطان من عنده ان انتم توقنون الّذی خلقک و رزقک و اعطاک من زخارف الملک و وهبک سلطاناً لتتّبع امره و تکون من الّذینهم کانوا فی رضی الرّوح یسلکون و ما تذکّر فرعون بشیٴ من الذّکر و ما آمن باللّه طرفة عین اذاً اغرقناه و ملأه فی بحر الکبر و جعلناهم عبرة للّذینهم یعقّبوهم فی الارض و کانوا فی آیات اللّه یتدبّرون فلمّا قضی ایّامه ارسلنا الرّوح بالرّوح و سمّیناه بعیسی فی ملکوت الارض ان انتم تعلمون و نزّهناه عن کلّ مکروه و اسمعناه نغمات الورقآء و اجذبناه بنعمة من الغیب و طهّرناه بمآء قدس محبوب و نفخنا فیه من سازج الرّوح و البسناه خلع النّبوّة و اصطفیناه عن بین العباد و جعلناه آیة لمن خلق من کلمة اللّه من قبل و من بعد کانوا ان یخلقون و احببناه فی ملأ الاعلی من قبل ان یخلق کلّ من علی الارض من طین مسنون و امرنا کلّ من فی السّموات و الارض بامره و اخذنا له العهد عن کلّ شیٴ و هذا ما رقم فی الواح الرّوح من مداد مسک معطور و بعثناه من نفحات القدس و جعلناه آیة للّذینهم کانوا فی فردوس العزّ یحبرون و امرناه بان یبذل علی الممکنات رشحاً من طماطم الیمّ المسجور الّذی اکرمناه بالحقّ و ما یطّلع بذلک الّا نفسنا الحقّ و کان ذلک فی ازل الآزال فی حجبات القدرة لمحفوظ فلمّا تمّ هیکل الکلمة فی سرّه قال یا قوم اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا الشّیاطین فی انفسکم و اتّقوا من یوم کلّکم الی اللّه ربّکم ترجعون و ما ادعوکم الّا الی اللّه و ابشّرکم بایّام الّذی فیها یغرّد الورقآء علی افنان سدرة العزّ ان انتم تستطیعون ان تسمعون یوم الّذی یظهر اللّه بامره و یکلّمکم علی لسان علیّ محبوب هذا یوم الّذی یرجوه هیاکل القدس و ما فاز به احد الّا الّذینهم کانوا عن کلّ ما سوی اللّه منقطعون و یا قوم فاستعدّوا للقآء اللّه فی ایّامه و هذا ما ینفعکم عمّا تطلع الشّمس علیه ان انتم توقنون و یا قوم هذا کتاب اللّه آمنوا به و لا تحرّفوه فیما امرتم فیه بالحقّ ان انتم تعلمون و لیس بالنّعمة ان یحیی الانسان بل بکلّ کلمة تخرج من فم اللّه القادر المقتدر المهیمن القدّوس و یا قوم فاسمعوا ما نلقی علیکم من کلمات الحکمة و لا تدعوا کتاب اللّه ورآء ظهورکم و اجیبوا داعی الرّوح ثمّ بهذا النّور فی مصباح الحقّ توقدون و یا قوم ما نسئلکم من اجر و لا جزآء و لا شکور انّما اجری علی الّذی فطرنی و ارسلنی بالحقّ و جعلنی علیکم سلطاناً لاقرّبکم الی ساحة القدس و اهدیکم الی میادین العزّ ان انتم تحبّون ان تدخلون و ما آمن منهم احد و ما اقبلوا الی هذا الوجه الدّرّی المکنون و من النّاس من کفّره و من النّاس من اعرض عنه و منهم من جادله بالباطل و منهم کانوا به ان یستهزئون الی ان ضاقت الارض علیه بحیث ما بقی له من محلّ امن لیسکن فیه و کذلک احطنا امره و انزلناه علیک من قلم قدس محکوم حتّی جآء نصرنا بالحقّ و نصرناه بجنود لن تروها و ارفعناه الی سمآء القدس و انقطعنا ایادی الکفر عن ذیل ردآئه کذلک نفعل بالّذینهم کانوا فی مرضاتنا یصبرون و کذلک نلقی علیک من اسرار الامر فیما اکتسبت ایدی النّاس من قبل کما کانوا الیوم یکتسبون بذلک فاعرف فی سنن القبل ممّا قضی علی النّبیّین و المرسلین لتکون مستبصراً فی امر دینک و تکون من الّذینهم کانوا فی دار السّلام ان یدخلون

و دارت الایّام و اللّیالی الی ان بعث محمّد بالحقّ و اشرقناه عن مشرق البطحآء کاشراق شمس البقآء علی مدینة بلّور مبیوض و اضآء و استضآء منه یثرب القدس و بطحآء العزّ ان انتم تعلمون اذاً ارفعنا غمام الجود و امطرنا علی مداین الطّهر من امطار فضل محبوب لینبت فی قلوب المقدّسین من نبات علم مخزون و اجرینا بوجوده یمایم الفضل و جدّدنا به الادیان و اظهرنا کلّ شیٴ بطراز الرّبیع فی فصول قدس ممنوع قال یا قوم آمنوا باللّه الّذی خلقکم و رزقکم ثمّ اشکروه بما اتىکم من نعمآئه و لا تکوننّ من الّذینهم کانوا بنعمة اللّه ان یکفرون و یا قوم ما انا الّا بشیر و نذیر ابشّرکم برضوان اللّه و انذرکم من یوم الّذی انتم عن التّراب تبعثون و تُسئلون عمّا اکتسبتم فی الحیوة الباطلة و تجزون بما کنتم ان تعملون و یا قوم ما انطق عن الهوی یوحی الیّ انّه لا اله الّا هو العزیز المقتدر المشکور و یا قوم هذا سبیلی فاتبّعوه و لا تتّبعوا الّذین یرتکبون الفحشآء فی انفسهم و یفعلون ما انهاهم اللّه عنه و کانوا فی هوآء انفسهم مغرقون و یا قوم ما نرید منکم من شیٴ و ما جزآئی الّا علی الّذی ارسلنی بالحقّ ان لا تختلفوا فی دین اللّه و لا تعقّبوا علمآء الباطل و لا تکوننّ من الّذینهم لا یرجون لقآء اللّه العزیز المهیمن القیّوم و یا قوم لا تحرموا انفسکم و ارواحکم فاسرعوا الی مناهج القدس فی هذا الشّاطی الّذی ما دخل فیه من احد الّا الّذینهم کانوا فی رضی الرّوح یسلکون و یا قوم فاعرفوا قدر تلک الایّام و انّ عیون البقآء ما شهدت بمثلها و ما وقعت علیها اتّقوا اللّه ثمّ برسل اللّه لا تعتدون قالوا ما انت الّا کاحد مثلنا و ما نتّبعک فی امرک و ما نراک من فضل و ما انت الّا رجل مسحور و اعرضوا عنه قومه و منهم قالوا ما هذا الّا رجل افتری علی اللّه و منهم قالوا ما هذا الّا رجل مجنون و منهم من قال فانزل علینا کسفاً من السّمآء او تأتینا بقبیل من الملئکة او تفجر لنا ینبوعاً فی الارض او تظهر لنا کنوزاً من ذَهَب حُمر مسکوک قال یا قوم ما انا الّا بشر مثلکم ابلّغکم رسالات اللّه و ما اقول حرفاً تلقآء نفسی و کان اللّه شهیداً بینی و بینکم اتّقوا اللّه و لا تغرّنّکم الدّنیا بزینتها و زخرفها فاعتصموا بحبل اللّه ثمّ عن امره لا تتجاوزون و ما نأمرکم الّا بما امرت من عند اللّه و یشهد بذلک ذرّات الممکنات ان انتم بسمع الرّوح تسمعون و یا قوم هذه آیات اللّه نزلت علیکم فبایّ حجّة بعدها انتم تؤمنون و ما قدّر اللّه حجّة فی الملک اکبر عن الآیات و هذه من آیاته خافوا عن اللّه ثمّ ببرهانه لا تستکبرون و هذه ما لا یقاومه شیٴ فی الارض و لا یعادله کلّ من فی السّموات ان انتم ببصر اللّه فی ایّامه تتفرّسون قالوا لن نؤمن بک و لا بالّذی ارسلک و ما انت الّا الّذی ترید ان تنهانا عمّا یعبد آبآئنا و کذلک عرفناک و ما نراک الّا من الّذینهم کانوا علی اللّه یفترون و کلّما انصحناهم بنصح الحقّ ما اقبلوا الیه الی ان زادت نار الشّقوة فی انفسهم و اجتمعوا علی قتله و شاوروا مع علمآء العصر و کذلک کانوا فی دین اللّه یمکرون و نجّیناه بالحقّ و ارفعنا امره و اثبتنا الآیات رغماً للّذینهم کانوا فی الارض یسترفعون نبّئ عبادی بالّذی جآئهم بالحقّ باسم علیّ و اشرق عن افق القدس بانوار عزّ محبوب و جرت عن یمینه انهار الرّوح فی بدایع علم مکتوم قال یا قوم قد ارتفعت غمام الحکمة و جآء اللّه بامره و هذا ما وعدتم به فی کلّ الالواح اتّقوا اللّه ثمّ الیّ فاسرعون و یا قوم انا ابن نبیّکم قد جئتکم بآیات الّتی تتحیّر عنها العارفون و هذه من حجّة اللّه و برهانه لا تدحضوها بظنونکم ثمّ فی انفسکم فانصفون و هذه من شریعة اللّه قد شرع لکم بالحقّ ان انتم توقنون و یا قوم فواللّه ما ارید الّا اصلاح ادیانکم فی کلّ ما انتم الیوم فیه مختلفون و یا قوم هذه من نسمات الرّوح یهبّ علیکم و یقلّبکم من الموت الفانیة الی الحیوة الباقیة ان انتم الیها تتوجّهون و یا قوم قد اثمرت شجرة العلم فی هذه السّدرة الازلیّة و فصّلت نقطة الاوّلیّة و تمّت کلمة اللّه المهیمن القیّوم و یا قوم قد کشف الجمال و رفعت الحجبات و غنّت الورقآء و استنار جودیّ القدس و استضآء کلّ من فی السّموات و الارض ان انتم بعین الرّوح تشهدون قالوا ما نراک علی حقّ و ما وجدنا فی ایّامک ما وُعِدْنا به فی کتب آبآئنا و ما نتّبعک ولو تأتینا بکلّ آیة قال یا ایّها الملأ اتّقون فانظروا الی ما جعله اللّه حجّة باقیة و برهاناً ثابتة لمن فی السّموات و الارض ان انتم تعرفون و یا قوم کلّ ما انتم تنتظروه و سمعتم من آبآئکم و علمآئکم یثبت بالآیات و هذه من آیات القدس الّتی ملأت کلّ من فی السّموات و الارض کما انتم تشهدون ان لن توقنوا بالآیات فبایّ شیٴ انتم الیوم فی دینکم تطمئنّون و لدونکم تستدلّون سیفنی الدّنیا و ما فیها و علیها و انتم فی محضر القدس بین یدی اللّه تحضرون و یا قوم لا یمنعکم زخارف القول عمّا سمعتم عن علمآئکم و لا تشتبهوا الامر علی انفسکم و استنصحوا بنصحی ثمّ بنصح اللّه لا تکفرون کلّما زاد الذّکر فی ذکر اللّه ما زادوا الّا طغیاناً الی ان افتوا علیه العلمآء کلّهم الّا الّذینهم اطّلعوا بسنن اللّه العزیز المحبوب و بلغ الامر الی ان اجتمعوا علی قتله حتّی علّقوه فی الهوآء و ضربوا علیه افواج الکفر رصاص قهر مبغوض و شبّکوا جسد الّذی یخدمه روح القدس و زاروا تراب قدمیه اهل ملأ الاعلی و سکّان الفردوس بنعاله یتبرّکون و بذلک بکت عیون الغیب فی سرادق البقآء و تزلزلت ارکان العرش و اهتزّت جواهر الوجود و تمّت سقایة الشّجرة فی نفسه من هذا الدّم المنیر المسفوک فسوف یظهر اللّه سرّ هذه الشّجرة و یرفعها بالحقّ و یغنّ بانّه انا اللّه لا اله الّا هو و کلّ عبادی خلقناهم لامری و کلّ بامری عاملون و هذا ما کتبنا لنفسنا الحقّ بان نرفع الّذینهم استضعفوا فی الارض و نضع الّذینهم یستکبرون و ما ارسلنا من رسول و لا من نبیّ و لا من ولیّ الّا و قد اعترضوا علیهم هؤلآء الفسقة کما تشهدون الیوم هؤلآء الفجرة کانوا ان یعترضون و ما اعرض النّاس فی عهد الّا بعد الّذی اعرضوا علمآئهم و استکبروا علی اللّه و کانوا بآیات اللّه ان یجحدون فکلّما اعرضوا اعرض الّذینهم اتّبعوهم فی هواهم و ما آمنوا منهم احد الّا الّذین اوتوا بصائر القدس و امتحن اللّه قلوبهم للایمان و سقاهم من کأوس قدس مختوم ختامها من مسک الرّوح و هم عن خمر الایقان من هذا الکأس مسکرون اولئک هم الّذین یصلّون علیهم ملئکة الفردوس فی جنّة البقآء و هم فی کلّ آن بفرح اللّه یستفرحون و ما بعثنا من نبیّ الّا و قد کفّروه العلمآء و فرحوا بما عندهم من العلم کما کانوا الیوم بعلومهم کانوا ان یفرحون قل یا معشر العلمآء اتَدْعون بعلاً فی انفسکم و تذرون الّذی خلقکم و علّمکم ما لا تعلمون و انتم یا ملأ الارض تفکّروا فی امر هؤلآء الفسقآء و بما اکتسبوا من قبل و بکلّ ما کانوا الیوم کانوا ان یکتسبون و به یشتغلون قل ان لم یکن هذا الّذی جآئکم بآیات بیّنات علی حقّ من اللّه کما انتم الیوم فی مقاعدکم تقولون فبایّ بیّنة تستدلّون بالحقّ للّذی ارسلناه باسم محمّد من قبل اذاً یا ملأ البغضآء فی انفسکم فانصفون قل هل تستدلّون بغیر ما نزّلنا علی محمّد من قبل من آیات عزّ مشهود قل یا ملأ الجهّال ان تستدلّون بغیر ما نزل علیه من لدی اللّه المهیمن القیّوم فاتوا بها ان انتم تنصفون فی انفسکم او تکونوا فی اقوالکم لصادقون و ان لم یکن بینکم من حجّة و لا برهان الّا بما نزل من الآیات من سمآء عزّ محبوب فلم لا تؤمنون بالّذی جآئکم بآیات بیّنات الّتی ملأت شرق الارض و غربها و انصعقت منها کلّ من فی السّموات و الارض الّا الّذینهم کانوا بآیات اللّه مجتذبون لا فوالّذی نفسی بیده هؤلآء الفسقآء هم الّذین ما آمنوا باللّه فی مظاهر امره و کفروا بها بعد ما استیقنتها انفسهم و کانوا عن لقآء اللّه معرضون بعد الّذی کلّ وعدوا بذلک فی کلّ الالواح و یرجوه فی ایّامهم و لیالیهم فلمّا جآئهم الوعد اذاً اعرضوا و استکبروا و کانوا مریباً فی لقآء بارئهم و کانوا علی اعقابهم منقلبون الی ان افتوا علی اللّه و حکموا علی مظاهر امره بما هم کانوا علیه مقتدرون و ما قتل احد من الرّسل الّا بعد اذنهم و بغوا علی اللّه فی ایّامه و افرطوا فی جنب اللّه و ما کانوا ان یشعرون اذاً فانظر الّذینهم کانوا علی الارض و یدّعون الایمان لانفسهم کانّهم اقبلوا الی التّراب و اعرضوا عن ربّ الارباب و کانوا علی اصنام انفسهم و هواهم لعاکفون و یستفخرون بالّذینهم ما ادّعوا فی الارض الّا العبودیّة للّه الحقّ ثمّ علی اللّه ربّهم یفترون و یقطعون البوادی الی ان یصلوا الی بقعة الّتی دفن فیها اسم من الاسمآء ثمّ عن موجدها فی ارضه یمرّون و لا یشعرون و منهم الّذی سمّی بالعبد لهذا الاسم الّذی انشعبت عنه بحور الاسمآء و یشهد بذلک اهل سرادق البقآء و من ورآئهم هذا القلم الدّرّی المکنون و هذا هو الّذی یفرّ الشّیطان عن کفره و احترق من ناره اکباد الّذینهم انقطعوا الی اللّه و کانوا علی ربّهم متوکّلون و ما آمن باللّه طرفة عین و هذا هو الّذی وسوس الشّیطان فی نفسه حتّی غفله عن ذکر ربّه و اخرجه عن جوار قدس محبوب و هذا هو الّذی علّم القابیل بان یقتل اخیه و کان من الّذی استکبر فی اوّل الامر علی اللّه المهیمن القیّوم و ما من کفر و لا من ظلم و لا من فسق الّا و قد بُدء من هذا الشّقیّ و سیعود کلّ ذلک الیه ان انتم بفراسة اللّه تتفرّسون اذاً تشیرون الیه ملئکة الفردوس فی ملأ الاعلی باناملهم و یخبرون بعضهم بعضاً بانّ هذا هو الّذی استکبر علی اللّه فی ازل الآزال و اعترض بالنّبیّین و المرسلین فاعرفوه ثمّ العنوه ان انتم تعرفون و لذا جعله اللّه خادماً لحروفات نفسه رغماً لانفه بحیث یعمّر جدار الّذی کان منسوباً الیهم و افتی علیهم و بذلک یفتخر و لا یشعر کذلک یأخذ اللّه الّذینهم کانوا بجناحین الهوی فی هذا الهوآء یطیرون قل افّ لک یا خنزیر و بما اکتسبت ایداک بحیث سلّلت سیف نفسک علی وجه اللّه و استکبرت علی اللّه المهیمن العزیز القدّوس و فی ظنّک بانّک انت من الّذینهم یخدمون آل اللّه بتمامهم و ما تدری من ذنبک الّذی ارتکبت فی الحیوة الباطلة و لا یعادله شیٴ فی السّموات و الارض و لا کلّ ما کان و کلّ ما یکون و تحسب بانّک تعمّر عماراتهم و تبنی اساسها لا فوالّذی نفسی بیده ما عمّرت بل خرّبت اساس البیت و انهدمت ارکانها و انعدمت آثارها و یشهد بذلک لسان الغیب فی جبروت العزّ ولکنّ النّاس هم لا یشهدون و انت الّذی افتیت علی صاحب البیت و اصلها و ما استحییت عن اللّه ربّک و ربّ کلّ شیٴ و تحسب بانّک تعمّرها و هذا بغی من نفسک الخبیثة علی اللّه العزیز المحبوب فاسئلوا منه یا ملأ الارض اما تقولون بانّ اللّه انهی فی کتابه الحقّ بان لا تأخذوا اموال النّاس بالباطل ثمّ عن اوامره لا تستنکفون و کیف یأخذ اموال النّاس بالباطل عن الّذی بغی علی اللّه و کان ظلمه اظهر من الشّمس فی وسط السّمآء ثمّ بها هذه البیوت تعمّرون و نشهد حینئذ بانّ صاحب البیت بریٴ منکم و من اعمالکم و یلعنکم بما اکتسبت ایدیکم لو انتم فی اسرار الامر تتفکّرون و سمعنا بانّ هذا الملعون یفتخر فی المجالس باستکباره علی اللّه قل قد افتخروا رجال من قبلک و کلّ حینئذ فی النّار یستصرخون و لن یجدون لانفسهم من معین و لا من ناصر و کلّما یستغیثوا بمآء العذب لا یغاثون الّا بنقمة اللّه الّتی یعذّب منها الّذین کفروا و انّک انت سترجع الی مقرّک فی النّار الّتی یعذّب فیها المشرکون قل فواللّه یا ایّها المشرک باللّه و المعرض بآیاته و الکافر بنعمآئه اهل الدّرکات السّفلی من نار نفسک یفرّون و یستعاذون باللّه منک و من شرّک و فی کلّ حین علیک و علی من تبعک یلعنون قل اما انهاکم اللّه عن التّوجّه الی الّذینهم ظلموا و کفروا بقوله الحقّ لا ترکنوا الی الّذین ظلموا فتمسّکم النّار فبایّ برهان انتم تفتخرون بهذا الظّالم الفاجر الّذی یرتکب فی نفسه کلّ ما انهی اللّه عنه و یضع کلّما امر به کما انتم من اعماله تشهدون و مع ذلک انتم تستقربون الیه و تعظّمونه و توقّرونه و تمدحونه فی مجالسکم و تعینونه فی امره ثمّ الیه فی امورکم تتوجّهون و هذا سرّ ما نزل من قبل علی محمّد العربیّ من کلمات عزّ محفوظ و لکلّ وجهة هو مولّیها و الخبیثات للخبیثین و هذا هو الخبیث الّذی تقرّب بالجبت و آمن بالطّاغوت و کفر باللّه و کان من الّذینهم کانوا علی اللّه ربّهم یستکبرون و هؤلآء لا یلتفتون علی ما فعلوا و ظلموا فی ایّام اللّه و یکفرون و یلعنون الّذینهم ظلموا و اعرضوا من قبل و هم لا یدرون ما یقولون و ما یلعنون الّا علی انفسهم و یکذّبهم اقوالهم کلّما اکتسبت ایدیهم و هؤلآء هم الّذین کفروا باللّه بعد ما عرفوه من قبل کما کانوا الیوم ان یکفرون و کذلک قصصنا لک من قصص الحقّ فی هذه الالواح و فصّلنا من کلّ شیٴ تفصیلاً هدی و رحمة من لدنّا لقوم یتّقون لتعرف کلّما جرت من قرون القبل علی امنآء اللّه و سفرآئه لئلّا یزلّ قدمک و اقدام الّذینهم علی الصّراط یمرّون حینئذ لمّا شغفت حمامة الامر من لحنات البقآء و استجذبت من نغمات الورقآء طلعت عن رضوان القرب و یکفّ بین الارض و السّمآء و یدفّ باجنحة القدس فی فضآء هذا الهوآء و ینادی فی ذرّ البیان علمآء الّذین ظهروا من قبل او کانوا من بعد ان یظهرون الی یوم الّذی فیه یأتی اللّه بامره و یقدّر مقادیر کلّ شیٴ بقوله کن فیکون و یوصیهم ثمّ ینصحهم بنصح الّذی هو خیر لهم عن ملک الآخرة و الاولی و عن کلّ ما هم یعلمون بان لا یطمئنّوا بعلومهم و لا باعمالهم و لا بکلّ ما هم کانوا به لیدینون

ان یا معشر العلمآء فی البیان لا یمنعکم العلم عن بارئکم فاذا سمعتم ندآء اللّه فانقطعوا عمّا عندکم ثمّ الی ساحة القدس بعیونکم فاسرعون و قدّسوا انفسکم و ارواحکم عن کلّ ما عرفتم و علمتم من قبل لئلّا یمنعکم شیٴ عن اللّه بارئکم لعلّ انتم فی مشهد القدس بین یدی اللّه تقعدون لانّ کلّ ذلک حجبات و اشارات یحول بینکم و عرفان اللّه المهیمن العزیز القیّوم نزّهوا مرآت قلوبکم فی هذا الیوم لعلّ لا یمنعکم شیٴ عن الدّخول فی حرم اللّه المقتدر المحبوب و انّ المرآت لو یغطی بکدورات النّفس و الهوی لن ینطبع فیها صور و اشکال و کذلک فی مرآت قلوبکم فاشهدون اتّقوا اللّه یا ایّها العلمآء لا یغرّنّکم العلم و لا الحکمة و لا دونهما فاستبقوا فی هذا الیوم الی رحمة اللّه و لا تقعدوا علی مقاعدکم ثمّ بین النّاس لا تتحاکمون و من سمع منادی اللّه فی یوم الّذی یقوم علی الامر بمظهر نفسه و یتأمّل او یصبر اقلّ من آن یبطل کلّما عمل فی حیوته ولو انفق ملأ الدّنیا من الذّهب و الفضّة او عبد اللّه فی ازل الآزال کذلک نعلّمکم سبل الحقّ لعلّ انتم باثمار شجرة القدس فی ایّام اللّه ترزقون ایّاکم یا ملأ البیان لا تفرحوا بعلمکم و لا بعملکم بل بعلم اللّه فافرحون لانّ العلم ما شرح لکم من عند اللّه و العمل ما یقبل منکم من فضله اتّقوا اللّه ثمّ باموالکم لا تستکبرون و انّه لو یحکم علی الجهل نفس العلم او علی الظّلم جوهر العدل لحقّ و انّا کلّ بذلک مؤمنون انّه ما من اله الّا هو یفعل ما یشآء و لا یسئل عمّا شآء و کلّ عن کلّ شیٴ فی محضر العدل یسئلون اتّقوا اللّه و لا تکونوا بمثل الّذینهم استکبروا علی اللّه بعد الّذی کلّ کانوا بلقآئه منتظرون مثل العلمآء الّذین یفتخرون بعلمهم فی ایّام اللّه کمثل الّذین عبدوا الاصنام لانّهم اعتکفوا علی اصنامهم و هؤلآء اعتکفوا علی علومهم بل هذا اکبر لو انتم فی انفسکم تتفکّرون فاعلموا بانّ کلّ ما یمنعکم عن اللّه بارئکم هو اصنامکم لو انتم تشعرون فواللّه قد نصحناکم غایة النّصح و هذا خیر لکم عن ملک الآخرة و الاولی لو انتم تحفظون و انّک انت یا ایّها السّایل فاقرأ تلک الالواح بروحک و لسان سرّک ثمّ انشر بین یدی الّذین تجد منهم روایح الایمان ثمّ استرها غایة السّتر عن الّذین تجد منهم رایحة البغضآء اتّق اللّه و لا تکن بمثل الّذینهم کانوا الیوم فی هوآء انفسهم یسلکون و لا ینظرون بالمنظر الاکبر بعد الّذی اُمروا بذلک و ارادوا ان یخمدوا نار اللّه الّتی انارت منها کلّ من فی السّموات و الارض و لا یشعرون ما فعلوا من قبل و لا بکلّ ما کانوا الیوم ان یفعلون اما سمعت کیف اجتمعوا علینا فی هذه السّنة علمآء العصر و انّا اقمنا فی معارکهم وحده و ما استنصرنا من احد الی ان فرّقهم اللّه بقدرته و اضآء النّور بالحقّ بعد الّذی کلّ ارادوا ان یطفئون فسوف یطهّر اللّه الارض من دنس هؤلآء و یعلو حجّته و یثبت برهانه و یرث الارض عباد الّذینهم انقطعوا الی اللّه المهیمن القیّوم ثمّ اعلم بانّا افتخرناک بهذه الالواح بین المشرق و المغرب و جعلناها لک قمیصاً لتجد منه رایحة السّبحان و لو تضعه علی بصر اهل السّموات و الارض یرتدّ ابصارهم بصیراً و کذلک نفعل بالحقّ رغماً لانف الّذینهم کانوا الیوم بآیات اللّه یستهزئون قل یا ملأ الارض انّ هذا لنغمات ما فاز بها سمع الّذینهم خلقوا من التّراب ان انتم توقنون و هذه من کلمات ما ادرکت افئدة احد فی الملک ان انتم الی مقاعدها فی سمآء القدس تعرجون و هذا من جمال ما وقع علیه عیون احد فی الملک ان انتم ببصر العزّ تبصرون و هذا سراج القدس ما قبل فی نفسه المشکاة و یکتفی بمشکاة اللّه المهیمن القیّوم قل تاللّه هذه لنار تدندنت فی حولها ملأ الفردوس و ما اقتبسوا منها الّا الّذینهم فی حول الشّجرة یطوفون و ما استثنی هؤلآء الّا تشوّقاً للّذینهم حضروا فی بقعة المبارکة ثمّ من هذا النّار علی قدر مراتبهم یصطلون لعلّ لا ینطقون عن هواهم و یفوّضون امورهم الی اللّه و لا یحزنهم الفقر و الاضطرار و لا یمسکهم البأسآء و الضّرّآء عن حبّ اللّه العزیز المحبوب قل هذه الکلمات لحوریّات ما طمثهنّ احد فی الملک و کنّ باکرات فی غرفات العزّ و قد اظهرناهنّ عن خلف الف الف حجاب لعلّ انتم عن جمالهنّ تستفیضون اقلّ من ان یحصی و من نغماتهنّ علی افنان سدرة تلک الکلمات تستجذبون اذاً لمّا بلغ القول الی ذلک المقام الالطف الارقّ الابهی الاعلی اذکر ربّی بلسان الخلایق کلّهم ثمّ عن قبل کلّ الاشیآء باجمعهم

فسبحانک اللّهمّ یا الهی تشهد حینئذ السن سرّنا بوحدانیّتک و شفتانا بفردانیّتک و کینوناتنا بصمدانیّتک و ذاتیّاتنا باحدانیّتک فلک الحمد فی بدایع عطآئک و جمیل احسانک بحیث ارسلت الرّسل من عندک و انزلت الکتب من لدنک و شرعت فیها شرایع قربک و اظهرت فیها مناهج وصلک و ما نزّلت فیها من الاحکام الّا و هو خیر لنا عمّا تطلع الشّمس علیها و ما قدّرت فیها من خیر و لا من فضل الّا و هو یرجع الینا و انّک انت کنت لم تزل مقدّساً من ان ترید لنفسک من شیٴ او یرجع الیک من خیر لم تزل کنت فی علوّ القدس و الفضل و الغنآء و لا تزال تکوننّ فی سموّ العزّ و النّزه و الاستغنآء کلّ الاغنیآء فقرآء لدی باب مدین فضلک و کلّ العُززآء ذُلَلآء لدی ساحة قدس رحمتک و کلّ الملوک مملوک عند ظهورات سلطنتک و کلّ الوجود منقاد لدی بروزات حکومتک الی ان انتهیت الامر الی جمال قدس الوهیّتک و هیکل عزّ قدّوسیّتک و اظهرت عن خلف حجبات القدرة ما کنزته فی ازل الآزال بقوّتک لیتمّ بذلک بدایع نعمتک علی اهل مملکتک و جواهر عنایتک علی بریّتک و بذلک وفیت کلّما وعدته علی المنقطعین من اصفیآئک و ادّیت بکلّما عهدته علی المقرّبین من امنآئک و به اتممت حجّتک و اکملت برهانک و اثبتت دلائلک و اتقنت آیاتک و دعوت الکلّ الی هذا الفضل الاکبر الاعلی و هذه الشّجرة القصوی القصوی و من النّاس الّذین هم اجابوک فی ندآئک و حدثت من کلمتک فی قلوبهم نار محبّتک بحیث احترقوا من قبل ان تمسّوا بنار سدرة ازلیّتک و منهم الّذینهم سرعوا الی شاطی قربک بقلوبهم و نفوسهم و ارجلهم حتّی دخلوا فی حصن لقآئک و وردوا فی جوار وصلک و رحمتک و منهم الّذینهم انقطعوا بکلّهم الیک حتّی سکنوا فی دیارک و توطّنوا فی بلادک و منهم اعرضوا و استکبروا علیک و بغوا علی نفسک و امسکهم عن سبیل عنایتک و مناهج مغفرتک انفسهم و هواهم و علمآء الّذینهم ما شربوا عن کأوس فضلک و ما تمسّکوا الّا بعروة هواهم و اتّخذوها الههم من دونک و منهم هؤلآء الّذین اجتمعوا فی ارضک و اووا فی ظلّ عنایتک الکبری و اسمک الاعظم الاعلی الاوفی الاحلی و فی کلّ ذلک یا الهی لم یکن الفضل الّا من عندک و لم یکن العنایة الّا من لدنک من دون استحقاق احد بذلک لانّک کشفت الغطآء عن وجوههم و احرقت الحجبات الّتی حالت بینهم و بین انوار جمالک و ظلّلت علیهم من غمام رحمتک و اجریت لهم من عیون علمک و رحمتک و رزقتهم من بدایع اثمار سدرة قدسک و جودک و موهبتک و بلّغتهم الی الفضل الی مقام عرّفتهم نفسک الابهی فی اسمک العلیّ الاعلی و نوّرت قلوبهم و عیونهم بجمالک النّورآء و شرّفتهم بلقآء وجهک الاسنی و اسمعتهم نغماتک الاحلی فلک الحمد یا الهی علی ما اختصصتهم بنعمآئک الباقیة فلک الحمد یا محبوبی علی ما اصطفیتهم لآلآئک الدّائمة اذاً یا الهی لمّا کان عادتک الجود و الاحسان و سجیّتک العنایة و الامتنان اسئلک بوله قلوب عاشقیک و جذب افئدة مخلصیک الّذینهم ما ارادوا غیرک و ما ذاقت قلوبهم الّا من بدایع ذکرک بان تهبّ حینئذ عن یمین رضوان قدس ازلیّتک نسمات الغفران لیذهب عن الامکان روایح العصیان لیرجعنّ کلّ الیک و یدخلنّ کلّ فی مداین اسمک و حدایق احسانک و انّک انت المقتدر علی ما تشآء و انّک انت العزیز الکریم الرّحیم الغنیّ المعطی الفاضل الباذل العلیم الحکیم الخبیر المعین العطوف الغفور ثمّ اسئلک اللّهمّ یا الهی باسمک الظّاهر المستور و بجمال غیبک المشهور و بانوار وجهک الّذی بها استنار کلّ من فی السّموات و الارض و ببهآء اشراق اسمآئک الّذی منها استضآء کلّ من فی البقآءات و العرش و بالّذی تظهرنّه فی ایّامک و وعدت به کلّ امنآئک و اصفیآئک فی جمیع الواحک بان تجمعنا علی شریعة غنآئک فی یوم قیامک و لا تحرم یا الهی فی هذا الیوم عیوننا عن ملاحظة انوار جمالک و لا آذاننا عن استماع نغمات عزّ فردانیّتک و لا قلوبنا عن بدایع اذکار قدس ربّانیّتک و لا افئدتنا عن اصغآء کلمات صمدانیّتک و لا السننا عن جواهر اذکار وحدانیّتک و لا ایدینا عن اخذ الواح قدس الوهیّتک و لا ارجلنا عن المشی الی ساحة قرب ازلیّتک و لا اجسادنا عن الحضور بین یدی سلطنتک و کبریآئک و انّی اسئلک حینئذ یا الهی بان لا تجعل هذا الفضل مخصوصاً ببعض دون بعض و لا تحرم فی ذلک الیوم احد من عبادک و لا تعر نفس عن جمیل ردآئک لانّی اشاهد فی هذا الآن بانّ کلّ الاشیآء قائم لدی مدینة فضلک و رحمتک و وجودهم و هیاکلهم تشهد بفقرهم و افتقارهم و ضرّهم و اضطرارهم ولو انّ اکثرهم لا یشعرون فی انفسهم و لا یفقهون فی ذواتهم فسبحانک یا الهی و محبوبی و ان کان اجسادهم ینکرون بدایع فضلک و جواهر احسانک ولکن سرّهم و باطنهم سائلون من فضلک و منقادون لامرک من یقدر یا الهی ان یفرّ من سلطنتک او یهرب من حکومتک او ینهزم من قدرتک و اقتدارک فانزل یا الهی علیهم من سحاب مرحمتک امطار قدسک و عنایتک ثمّ علی قلوبهم من غمام مکرمتک میاه فضلک و افضالک لینبت من اراضی وجودهم سنبلات علمک و حکمتک و حبّات شوقک و رحمتک و انّک المقتدر علی ما تشآء و انّک انت المتعالی المتفاضل المتقادر المتباذل العزیز الرّفیع العلیّ الحلیم المقتدر المتعزّز الکریم المحبوب

و امّا ما سئلت عن حکم الحدیث فاعلم بانّ للسّالک الی اللّه فی هذا المنهج الدّرّیّ البیضآء ینبغی بان یقدّس مرآت قلبه فی تلک الایّام عن کلّ ما سمع من قبل لانّ النّاس بعد الّذی غابت عنهم شموس العلم و الحکمة اختلفوا فی امر اللّه المهیمن القیّوم و بعضهم ضلّوا و اضلّوا النّاس و افتروا علی اللّه فی کلماته و کلمات آل اللّه و تکلّموا بما امرهم هواهم و نسبوه الی شموس العصمة و ما کانوا ان یفقهون و بعضهم اتّبعوا سلاطینهم و ایّدوهم فی کلّ ما امرتهم انفسهم و وضعوا لهم احادیثاً و نسبوها الی ائمّة العدل لیقربوا الیهم و کذلک کانوا فی هوآء انفسهم یحکمون و منهم الّذینهم خافوا عن اللّه بارئهم فی ایّامهم و سلکوا مناهج الحقّ و ما تکلّموا الّا بالحقّ الخالص و کلّ کان فی کتاب الحفظ المسطور و لمّا دارت الایّام و اللّیالی و مضی الامر و قضی الحکم ظهر الاختلاف بین العلمآء و بذلک اختلطوا اقوال الصّحیحة بالکذبة کما انتم تشهدون فی اقوالهم ثمّ فی اعمالهم تنظرون و لمّا کان الامر بمثل ما القیناک کیف تقدر ان تعرف الحقّ من الباطل بعد الّذی اختلفوا کلّ فی امر اللّه بحیث لن تجد اثنین منهم علی امر واحد و کلّ فی کلّ شیٴ کانوا ان یختلفون فینبغی لک و للّذینهم یتّبعون الحقّ فی تلک الایّام الّتی کلّ احتجبوا عن اللّه الّا عدّة انفس معدود بان تقدّسوا نفوسکم و قلوبکم عن کلّ ما یُشهد و یرُی فی الارض لانّکم بشیٴ عمّا سمعتم من قبل لا تحتاجون لانّ الّذین ینسبون النّاس تلک الکلمات و الاحادیث الیهم لیستضییٴ وجوههم کالشّمس فی سمآء قدس مرفوع و بیّنوا للنّاس کلّما اختلفوا فیه و بما حدّد فی الکتاب من اللّه العزیز المحبوب و اولئک ان صعدوا الی اللّه و احتجبوا جمالهم عن اعین الّذینهم کفروا و اشرکوا و ارتقبوا سراج الدّرّیّ الّذی یوقد و یضییٴ خلف مصابیح البلّور و یهدی النّاس الی ساحة القدس و الفضل و یبلّغهم الی جوار عزّ مخزون و مع ذلک لن یحتاج احد بشیٴ الّا بما شرع من شرایع الرّوح من لدن عزیز مشهود ولکن انّک لمّا قمت علی باب الّذی ما خیّب منه احد من الخلایق لذا القی علیک رشحاً من هذا الطّمطام المتذخّر المتموّج المکفوف لتکون الحجّة بالغة من لدی اللّه علی کلّ من فی السّموات و الارض لعلّ النّاس عن مراقد الغفلة بین یدی اللّه یقومون

فاعلم بانّ لکلمات اللّه و سفرآئه معانی بعد معانی و تأویلات بعد تأویلات و رموزات و اشارات و دلالات و حِکَم بما لا نهایة لها و لن یعرف احد حرفاً من معانیها الّا من شآء ربّک لانّ معانیهم کنوزهم کنزوها فی خزاین الکلمات و لا یعلم اسرارها الّا اللّه العزیز المقتدر المحمود و سیعلم تأویلها کلّ من عرج الی سموات القرب و القدس و قدّست بصراه بذکر اللّه و بلغ الی مقام الّذی شهد بلسان المودعة فی سرّه بانّه لا اله الّا هو و انّه لهو الّذی کان و لم یکن معه من شیٴ اذاً یلتفت بکلّ المعانی و العرفان المکنونة فی کلّ شیٴ من قبل ان یقول کن فیکون کذلک تلقیک الورقآء من نغمات البقآء و تعلّمک ما ینقطعک عن کلّ من فی الارض و السّمآء لتجهد فی نفسک و ترتقی من هذه الارض الادنی و تصعد الی سموات الاعلی فی مقعد قدس محبوب

فاعلم بانّ المقصود من الجمعة یوم الّذی فیه یجتمع النّاس بین یدی اللّه و فیه یقوم اللّه علی امره بمظهر نفسه و هذا لحقّ معلوم و فیه تغرّد الورقآء و تدلع دیک العرش و ترفع سموات العدل و یحشر فیه کلّ الخلایق بکلّ ما عملوا فی الحیوة الباطلة و یجزون بکلّ ما کانوا ان یفعلون و هذا من یوم الجمع قد نزل حکمه فی الفرقان کما انتم تقرئون و لذا لن یحدّ بحدّ و لن یختصّ بیوم بل کلّ یوم قام فیه اللّه یسمّی بالجمعة لو انتم تعرفون و لمّا قام محمّد فی ذلک الیوم علی الامر لذا سمّی بهذا الاسم و صار مختصّاً به کما انتم تعدّون و هذا من یوم الّذی سمّی بالتّغابن و الرّجع و القارعة و الحاقّة و الواهیة و غیرها من الاسمآء لانّ فیه ظهر کلّ ذلک و کلّ ما انتم لا تعلمون و یسمّی بالقیامة لانّ فیه قام اللّه بقائمه و ظهر بکلمة تفطّرت عنها السّموات و تزلزلت الارضین و ما بینهما الّا الّذینهم صبروا و کانوا بآیات اللّه هم موقنون و قضی القیامة بقیام اللّه و ما ادرکها الّا المخلصون اما سمعت من ایّام اللّه کیف نزل علی الّذینهم آمنوا من سمآء العزّة مائدة القدس و کلّ کانوا بها لمتنعّمون و فی کلّ جمعة یأخذهم عنایات اللّه من کلّ شطر و هم عن فواکه القرب و الوصل فی کلّ یوم یرزقون بل فی کلّ آن افتخروا بفضل من اللّه و فی کلّ حین نزلت علیهم آیات اللّه المقتدر القیّوم بایدی من سفرآئه فهنیئاً لمن فاز بایّامه فی یوم القیامة و استبق فی الفضل و کان من الّذینهم کانوا باثمار الرّوح ان یتلذّذون قضت کلّ ذلک و مضت القیامة و انّا نبکی بعیون سرّنا لفراقها و انتم یا معشر الحبّ حینئذ فابکون فوا حزناه بما طوت القیامة و غطّ الجمال و رجعت الورقآء و سدّت ابواب الفضل بعد انفتاحها و احتجبت انوار الوجه و مُنعت مائدة السّمآء فیما اکتسبت ایدی الّذین کفروا و بذلک احترقت افئدة الّذینهم کانوا فی سرادق الاسمآء ان یسکنون فافّ لکم یا ملأ الارض و بالّذین اتّبعوکم فی افعالکم و اعمالکم فانّکم اعرضتم عن جمال اللّه بعد الّذی اظهر بالحقّ و اشرق علیکم من افق قدس محبوب و لا تشعرون بما فات عنکم و انتم حینئذ لا تستشعرون و لن یدرکها احد الّا فی زمن المستغاث و هذا ما کتب اللّه بایدی القدرة علی الواح عزّ محفوظ و هذه من سنّة اللّه الّتی قضت بالحقّ و لا تبدیل لها فطوبی لمن یبعث عن مرقد فؤاده فی یوم الّذی یجتمع الکلّ فی محضر اللّه المقدّس المتعالی القدّور قل یا ملأ الارض قوموا عن مراقدکم و تدارکوا عمّا فات عنکم فارحموا علی انفسکم ثمّ عن جمال اللّه لا تحتجبون فواللّه لن ینفعکم شیئاً فی الملک الّا هذا ان انتم اقلّ من آن فی انفسکم تتفکّرون قل یا قوم فواللّه لو تلتفتون بما اکتسبت ایدیکم فی زمن اللّه لن تستریحوا علی مقاعدکم و لن تسکنوا فی البیوت و تقعدون علی الرّماد و تنوحون کبکآء الّذینهم علی ابنآئهم یبکون بل اشدّ من ذلک بحیث لن یجری حکمه و لا مقداره من القلم و سیظهر علیهم حین الّذی یخرج الرّوح عن ابدانهم و الی التّراب هم یرجعون ثمّ اعلم یا اخی بانّ للّه فضل خفیّة و احسان مستورة و عوالم مکنونة ما اطّلع علیها احد الّا الّذینهم بجناحین الرّوح فی هوآء القرب یطیرون و لو یلاقی احد من هذا العالم الی احد من عالم الاخری الّذی کان فوقه لیتحیّر و یقول سبحان اللّه الخالق البارئ المصوّر العزیز المقتدر المتعالی القیّوم و من عوالمه عالم لم یزل تهبّ فیه نسایم الجود و الفضل و لا ینقطع فی آن و لو وصل الیه احد لیجد کلّ الفضل فی کلّ حین من اللّه العزیز المحبوب بحیث لا یفقد عنه شیٴ من الفضل و الرّحمة و العنایة و الجود و الکرم الّذی کان من اوّل الّذی لا اوّل له الی آخر الّذی لا آخر له و یتنعّم فی کلّ دقیقة بکلّ نعمة و کذلک اتممنا النّعمة علیک و ابلغناک الی شاطی الّذی تتحیّر فیها العارفون فهنیئاً لمن وصل الیه و یعرف قدر ما اعطاه اللّه بفضله الّذی ما سبقه السّابقون و ما یدرکه الآخرون و الحمد للّه الّذی بدء منه کلّ الممکنات و الیه کلّ یرجعون

بسم اللّه المجلّی علی ما سواه

یا ملأ الارض و السّمآء اسمعوا شهادة اللّه من لسان ربّکم الابهی انّه شهد لنفسه بنفسه قبل ان ترتفع سمآء امره و سحاب قضآئه بانّه لا اله الّا هو و الّذی ظهر انّه هو الاسم الاعظم به ثبت برهان القدم و حجّته علی من فی السّموات و الارضین.

شهد اللّه لنفسه بنفسه فی کینونة ذاته بانّه لا اله الّا هو و الّذی اتی بالحقّ انّه مظهر اسمآئه الحسنی و مطلع صفاته العلیا. به دلع لسان الفجر عن افق البقآء و نطق الرّوح الاعظم عند سدرة المنتهی بانّه هو المقصود فی مدائن الاسمآء و المذکور فی الالواح الّتی نُزّلَتْ من سمآء مشیّة ربّکم مالک الارض و السّمآء و انّه هو السّبب الاعظم بین الامم قد ظهر لحیوة العالمین.

شهد اللّه لذاته بذاته قبل خلق الممکنات و قبل ظهور الاسمآء و الصّفات بانّه لا اله الّا هو و الّذی اتی علی سحاب القضآء انّه لودیعة اللّه بینکم و مظهر ذاته فیکم.

و انّا فی هذا الحین من افقه نشهد و نری و ندعو من فی الارض و السّمآء بهذا الجمال الّذی منه قرّت عیون اهل الفردوس و سکّان سرادق القدس الّذین ما رجعوا البصر عن المنظر الاکبر و ما منعتهم سبحات البشر عن النّظر الی وجه اللّه العزیز البدیع. انّه هو الّذی ینطق فی کلّ الاشیآء بانّی انا ربّکم الرّحمن الرّحیم. لم ازل کنت کنزاً فی المقام الّذی ما اطّلع به احد الّا نفسی العلیم الخبیر. دعوا ما عندکم ثمّ اعرجوا بجناحَی الانقطاع الی هذا الهوآء الّذی تمرّ فیه نسمات رحمة ربّکم الغفور الکریم.

ونفسی قد اتی الیوم الّذی لم یزل کان مکنوناً فی خزائن قدرة ربّکم استبشروا فی هذا الیوم المبارک العزیز المنیع. انّه لظاهری بینکم من فرّق بینه و بینی قد بعد عن صراط حقّ مستقیم و به غنّت الورقآء علی افنان سدرة البهآء تاللّه الحقّ قد اتی محبوب العالمین.

سبحانک اللّهمّ یا الهی هل یقدر احد ان یشکرک علی النّعمآء الّتی نزّلتَها من سمآء احدیّتک و هوآء ارادتک و جعلتها مخصوصة لاهل البهآء فی ملکوت الانشآء لا وعزّتک یا محبوب العالمین و مقصود العارفین. لو تجعل لکلّ واحد من خلق السّموات و الارض السناً ناطقة بعدد کلّ الذّرّات و یشکرونک بدوام ملکوتک و جبروتک بما اکرمت علی محبّیک فی هذا الیوم الّذی تجلّیت فیه بذاتک و کینونتک علی من فی الارض و السّمآء و بجمالک علی اهل مدائن البقآء و باسمآئک علی من فی لجج الکبریآء لیکون معدوماً عند ما اعطیته بفضلک و انعمته بجودک و احسانک.

لم ادر یا الهی ایّ نعمتک اذکرها فی هذا الیوم الّذی جعلته مطلع ایّامک و مشرق انوارک الّذی استنار من نور ذاتک و استضآء من بوارق انوار وجهک. ءاذکر المائدة الّتی نزّلتها فی هذا الیوم لاهل البهآء الّذین اختصصتهم بین الارض و السّمآء و جعلت کأوسها کلماتک الّتی من کلّ حرف منها اشرقت شموس الحکمة و البیان و لاحت انوار العظمة و التّبیان و کان فیها مائدة المعانی الّتی لم تزل کانت مخزونة فی خزائن عصمتک و مکنونة خلف سرادق عظمتک ام اذکر یا الهی ظهورک فی هذا الیوم عن مشرق هویّتک و استوآئک علی عرش اسمک الوهّاب من غیر الاستار و الاحجاب و تکلّمک بلسان القدرة و القوّة لمن فی الغیب و الشّهادة ونفسی الحقّ قد ظهر الغیب المکنون و السّرّ المخزون من ارادنی یرانی.

وعزّتک یا فاطر الاسمآء و خالق الارض و السّمآء قد عجزت السن بریّتک عمّا اعطیتهم فی هذا الیوم الّذی جعلته مشرق ایّامک. هذا یوم فیه دعوت المقرّبین الی مطلع قربک و المخلصین الی مشرق انوار وجهک و هذا یوم قد اخذت العهد من کلّ نبیّ بان یبشّر النّاس بالّذی ظهر فیه بملکوت قدرتک و جبروت سلطانک.

هذا یوم نادی فیه محمّد رسول اللّه من قطب جنّة الرّضوان یا اهل الاکوان تاللّه قد ظهر محبوب العالمین و مقصود العارفین. هذا هو الّذی سمعت ندآئه فی المعراج و ما رأیت جماله الی ان بلغت الایّام الی هذا الیوم الّذی به زیّنت ایّام اللّه الملک العزیز الحمید و فیه ثبت حکم الفضل و رحمته الّتی سبقت الکائنات بحیث ما اختصّه باحد دعا الکلّ الی لقآئه و تجلّی علی کلّ شئ بجماله المشرق العزیز.

و نادی الرّوح فی قطب السّمآء یا ملأ الانشآء قد ظهر سلطان العالمین. قد کمل ما فی ملکوت ربّی و اتی ما هو محبوب قلبی و مؤیّدی فی امری اتّبعوه و لا تکوننّ من المعرضین. هذا یوم فیه کشفت الاحجاب و ظهر ربّکم العزیز الوهّاب و بظهوره کمل و تمّ ما وعدتُ به اسرعوا الی هذا الجمال المشرق المنیر.

یا قسّیس مر العباد بان لا یدقّوا النّواقیس الّا باسمه العزیز المنیع. هذا یوم بلغ کلّ ظمآن الی کوثر الحیوان و کلّ مشتاق الی منظر الرّحمن و فیه عزّ کلّ ذلیل و استغنی کلّ فقیر و طاب کلّ مریض و سمع نغماته کلّ اصمّ و شهد کلّ ضریر اشکروا و لا تکوننّ من المشرکین. قد یطوف ملکوت اللّه فی حوله و بحبّه زیّن الصّلیب بهیکلی و قمت من الاموات لاتمام ذکره بین العباد.

ایّاکم یا اهل الانجیل ان تذکرونی بالسنکم بعد اذ اعرضتم عن ابی الجلیل الّذی بحبّه جعل النّار نوراً للخلیل. من ینتظر بعده انّه فی ضلال مبین اسرعوا الی فرات رحمة ربّکم الرّحمن ایّاکم ان تمنعوا انفسکم من هذا السّلسبیل. انّا ربّیناکم لهذا الیوم فاقرئوا لعلّ تجدون ما هو المقصود من ذکری فی ایّامی. انّی ما ظهرت الّا لامره و ما جئتکم الّا لاخبرکم بملکوت اللّه ربّکم و ربّ العالمین. قد ظهر ما هو المکنون و جآء ما هو المخزون. ارتقبوا هذا الیوم الّذی فتحت فیه ابواب السّمآء و امطر سحاب البقآء و غنّت ورقآء الامر علی افنان سدرة المنتهی و انقلب من الشّوق افئدة الملأ الاعلی فی الجنّة العلیا و خرجت الحوریّات من اعلی الغرفات مقبلات الی جهة عرش عظیم. دعوا ما عندکم خذوا ما امرکم به هذا الجمال القدیم.

یا معشر العلمآء امسکوا اقلامکم قد نطق القلم الاعلی و ضعوا الواحکم قد ظهر اللّوح الّذی ما ترک فیه ذکر من الاذکار و یکفی من علی الارض اجمعین. اطلعوا من افق الاطمینان باسم ربّکم الرّحمن و مزّقوا الحجبات الّتی حالت بینکم و بین مالک الاکوان.

کذلک یأمرکم الرّوح الّذی فدی روحه لحیوة العالم لیظهر ما هو المقصود انّه قد ظهر بالحقّ اتّبعوه و لا تتمسّکوا بما عندکم من نبأ الاوّلین. قد نفخ فی الصّور و شقّت ارض الاوهام و نطق لسان العظمة فی سرادق الابهی المُلْکُ حینئذ للّه الملک المقتدر العلیّ العظیم. قد قامت الاموات و حشرت القلوب نراکم فی قبور الغفلة و الهوی اتّقوا یا قوم قوموا عن بین الاموات و توجّهوا الی مشرق الفضل فی هذا الافق المبین. انّی اکون منتظراً لامره اذا جآء الاذن انزل کما صعدت انّه هو المقتدر علی ما یرید.

یا ملأ الانجیل اتقصدون المسجد الاقصی بعد اذ اتی من بنی البیت بارادة من عنده ان انتم الّا فی خسران مبین. لا یقبل الیوم عمل الّا بعد اذنه و لا یرتفع ندآء احد الی اللّه الّا بحبّه کذلک قضی الامر و اتی الحکم من مقتدر علیم.

و نادی الکلیم من سینآء اسمنا العظیم یا قوم قد اتی الیوم هذا هو الّذی قد بکیت لفراقه فی فاران العشق و نُحتُ له فی برّیّة الاشتیاق. فلمّا قصدت حرم قربه و النّظر الی جماله ابعدنی بسلطانه و منعنی عمّا اردت و قال لن ترانی و ارجعنی الی التّجلّیات الّتی اشرقت من انوار عرشه العظیم. اذاً وجدت نفسی فی احتراق لا اقدر ان اذکره و لا تستطیع ان تسمعه آذان الموحّدین. انّه قد ظهر بالحقّ و کشف لکم جماله و یقول فی کلّ الاحیان یا ملأ الاکوان انظروا ترونی. تاللّه لهذه الکلمة الّتی خرجت من فم ارادة ربّکم الرّحمن ینبغی ان تفدوا انفسکم لو انتم من المنصفین. یا قوم انّی عرّفتکم من تشبّک فؤادی فی هجره و سقانی کأس الفراق اعرفوه و لا تکوننّ من الغافلین. طوبی لعیونکم و آذانکم تسمعون و تنظرون ویل للّذین حرموا من هذا المنظر المنیر.

و نادی نقطة البیان من قطب الجنان یا قوم هذا هو الّذی فدیتُ نفسی فی سبیله و بُعثتُ لذکره و بشّرتکم بلقآئه. ایّاکم ان تکفروا بالّذی لو لاه ما اشرقت شمس البیان و ما نزلت آیات ربّکم الرّحمن. تاللّه انّه هو الّذی به اضآء فجر المعانی و التّبیان و فتح باب اللّقآء علی من فی الاکوان. باسمه زیّنت مدائن الاسمآء و بذکره اشتعلت قلوب الاصفیآء. ایّاکم ان تفعلوا به ما فعلتم بنفسی. اشهد بانّی کنت مبشّراً لظهوره بین السّموات و الارض و جعلت البیان معلّقاً باذنه و ارادته. تاللّه بحبّه قمت بینکم و عاشرت معکم. لو لاه ما نزلت کلمة و ما ظهرت آیة. تمسّکوا باذیال رحمته و تشبّثوا بحبال محبّته. هذا یوم فیه ینادی کلّ الذّرّات ومالک الاسمآء و الصّفات قد اتی من یدعوه من فی السّموات.

لک الحمد یا الهی بما زیّنت دیباج کتاب الدّهر بهذا الیوم الانور و فیه تجلّیت باسمآئک الحسنی و صفاتک العلیا علی کلّ الاشیآء. هذا یوم فیه جعلت فی کلّ اسم ما فی الاسمآء کلّها. طوبی لمن اقبل الیک و فاز بلقآئک و سمع ندآئک.

اللّهمّ یا الهی اسئلک بهذا الیوم و باسمک الاتمّ الّذی به تموّج البحر الاعظم ان تحفظ اهل البهآء عن الّذین کفروا بآیاتک الکبری. ثمّ اجعلهم یا الهی مطالع نصرتک و مشارق قدرتک لیقومنّ علی ذکرک و ثنآئک بین عبادک بحیث لا تمنعهم حجبات اهل ارضک و اشارات اهل مملکتک و سطوة الّذین قاموا علی اطفآء نورک. ای ربّ لا تحرمهم من نفحات هذا الیوم الّذی به تنطق کلّ ذرّة بانّک انت اللّه لا اله الّا انت. ای ربّ زیّنهم بطراز الاستقامة و الاطمینان ثمّ اجعلهم ناصرین لامرک بین ملأ الاکوان.

یا الهی و اله العالمین و مقصودی و مقصود العارفین اسئلک بالّذی به اشرقت شمس وحیک و الهامک ان تقدّر لاهل هذا الیوم ما قدّرته لخیرة خلقک ثمّ انزل علیهم فیوضاتک الّتی ما فاز بها احد من خلقک ثمّ اجعلهم من الطّائفین حول حرم قربک و کعبة لقآئک ثمّ الهمهم فی امرک ما تشتعل به قلوب خلقک و افئدة بریّتک ثمّ اجعل کلّ واحد منهم سراج ذکرک لیستضئ به العباد الّذین احتجبوا بما اتّبعوا النّفس و الهوی عن عرفان مظهر ذاتک و مطلع آیاتک.

ای ربّ انت الّذی یشهد کلّ ذی قدرة بقدرتک و سلطانک و کلّ ذی عظمة بعظمتک و الطافک. فانزل علی احبّتک ما ینبغی لهذا الیوم الّذی جعلته لجبین الایّام الغرّة الغرّآء و اظهرته عن افق البقآء ثمّ انزل علیهم من سحاب احدیّتک و سمآء فضلک ما یجعلهم اغنیآء عمّا سواک و منقطعین عمّا دونک.

ای ربّ اشربهم بید مرحمتک السّلسبیل الّذی جری عن یمین عرشک ثمّ وفّقهم علی ما نزّلته فی محکم کتابک. انّک انت المقتدر علی ما تشآء لا الهَ الّا انت المتعالی المهیمن العزیز المقتدر المنّان.

هو العزیز

هذه روضة الفردوس ارتفعت فیها نغمة اللّه المهیمن القیّوم و فیها تغرّد عندلیب البقآء علی افنان سدرة المنتهی بالنّغمة الّتی تتحیّر منها العقول و فیها استقرّت حوریّات الخلد ما مسّهنّ احد الّا اللّه العزیز القدّوس و فیها ما یقرّب الفقرآء الی شاطی الغنآء و یهدی النّاس الی کلمة اللّه و انّ هذا لحقّ معلوم.

بسمک الهو و انّک انت الهو یا هو.

یا راهب الاحدیّة اضربْ علی النّاقوس بما ظهر یوم اللّه و استوی جمال العزّ علی عرش قدس منیر. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا هود الحکم اضرب علی النّاقور باسم اللّه العزیز الکریم بما استقرّ هیکل القدس علی کرسیّ عزّ منیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا طلعة البقآء اضرب بانامل الرّوح علی رباب قدس بدیع بما ظهر جمال الهویّة فی ردآء حریر لمیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا ملک النّور انفخ فی الصّور فی هذا الظّهور بما رُکّب حرفُ الهآء بحرف عزّ قدیم.

سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا عندلیب السّنآء غنّ علی الاغصان فی هذا الرّضوان علی اسم الحبیب بما ظهر جمال الورد عن خلف حجاب غلیظ. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا بلبل الفردوس رنّ علی الافنان فی هذا الزّمن البدیع بما تجلّی اللّه علی کلّ من فی الملک اجمعین. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا طیر البقآء طر فی هذا الهوآء بما طار طیر الوفآء فی فضآء قرب کریم. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا اهل الفردوس غنّوا و تغنّوا باحسن صوت ملیح بما ارتفعت نغمة اللّه خلف سرادق قدس رفیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا اهل الملکوت ترنّموا علی اسم المحبوب بما لاح جمال الامر عن خلف الحجبات بطراز روح منیر. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا اهل ملکوت الاسمآء زیّنوا الرّفارف الاقصی بما رکب الاسم الاعظم علی سحاب قدس عظیم. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا اهل جبروت الصّفات فی افق الابهی استعدّوا للقآء اللّه بما هبّت نسمات القدس عن مکمن الذّات و انّ هذا لفضل مبین. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا رضوان الاحدیّة تبهّج فی نفسک بما ظهر رضوان اللّه العلیّ المقتدر العلیم. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا سمآء العزّ اشکری اللّه فی ذاتک بما ارتفعت سمآء القدس فی هوآء قلب لطیف. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا شمس الملک اکسفی وجهک بما اشرقت شمس البقآء عن افق فجر لمیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا ارض المعرفة ابلعی معارفک بما انبسطت ارض المعرفة فی نفس اللّه المتعالی العزیز الکریم. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا سراج الملک اطفأ فی نفسک بما اضآء سراج اللّه فی مشکوة البقآء و استضآء منه اهل السّموات و الارضین. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا بحور الارض اسکنوا عن الامواج فی انفسکم بما تموّج البحر الاحمر بامر بدیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا طاوس الاحدیّة تشهّق فی اجمة اللّاهوت بما ظهرت نغمة اللّه من کلّ طرف قریب. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا دیک الصّمدیّة تدلّع فی اجمة الجبروت بما نادی منادی اللّه عن کلّ شطر منیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا ملأ العشّاق ابشروا بارواحکم بما تمّ الفراق و جآء المیثاق و ظهر المعشوق بجمال عزّ منیع. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

یا ملأ العرفان سرّوا بذواتکم بما ذهب الهجران و جآء الایقان و لاح جمال الغلام بطراز القدس فی فردوس اسم مکین. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

سبحانک اللّهمّ یا الهی اسئلک بیومک الّذی فیه بعثت کلّ الایّام و بآن منه احصیت زمن الاوّلین و الآخرین. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

و باسمک الّذی جعلته سلطاناً فی جبروت الاسمآء و حاکماً علی من فی السّموات و الارضین. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

ان تجعل هؤلآء اغنیآء عن دونک و مقبلین الیک و منقطعین عمّن سواک و انّک انت المقتدر العزیز الرّحیم. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

ثمّ اجعلهم یا الهی مقرّین بوحدانیّتک و مذعنین بفردانیّتک بحیث لا یشاهدون دونک و لا ینظرون غیرک و انّک انت علی ذلک لمقتدر قدیر. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

ثمّ احدث یا محبوبی فی قلوبهم حرارة حبّک علی قدر یحترق بها ذکر غیرک لیشهدوا فی انفسهم بانّک لم تزل کنت فی علوّ البقآء و لم یکن معک من شئ و تکون بمثل ما قد کنت لا الهَ الّا انت الکریم العظیم. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

لانّ عبادک الّذین یریدون ان یرتقوا الی معارج توحیدک لو تستقرّ انفسهم علی ذکر دونک لن یصدق علیهم حکم التّوحید و لن یثبت فی شأنهم سمة التّفرید. سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

فسبحانک اللّهمّ یا الهی لمّا کان الامر کذلک انزل من سحاب رحمتک ما یطهّر به افئدة محبّیک و یقدّس به قلوب عاشقیک. ثمّ ارفعهم برفعتک ثمّ غلّبهم علی من علی الارض و هذا ما وعدت به احبّآئک بقولک الحقّ نرید ان نمنّ علی الّذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمّة و نجعلهم الوارثین.

سبحانک یا هو یا من هو هو یا من لیس احد الّا هو.

الاقدس الامنع الاعظم

قد جآء عید المولود و استقرّ علی العرش جمال اللّه المقتدر العزیز الودود. طوبی لمن حضر فی هذا الیوم لدی الوجه و توجّه الیه طرف اللّه المهیمن القیّوم. قل انّا اخذنا العید فی السّجن الاعظم بعد الّذی قام علینا الملوک. لا یمنعنا سطوة کلّ ظالم و لا تضطربنا جنود الملک هذا ما شهد به الرّحمن فی هذا المقام المحمود.

قل هل تضطرب کینونة الاطمینان من ضوضآء الامکان لا وجماله المشرق علی ما کان و ما یکون. هذه سطوة اللّه قد احاطت کلّ الاشیآء و هذه قدرته المهیمنة علی کلّ شاهد و مشهود. تمسّکوا بحبل الاقتدار ثمّ اذکروا ربّکم المختار فی هذا الفجر الّذی به اضآء کلّ غیب مکنون. کذلک نطق لسان القدم فی هذا الیوم الّذی فیه فکّ الرّحیق المختوم. ایّاکم ان تضطربکم اوهام الّذین کفروا باللّه او تمنعکم الظّنون عن هذا الصّراط الممدود.

یا اهل البهآء طیروا بقوادم الانقطاع فی هوآء محبّة ربّکم الرّحمن ثمّ انصروه بما نزّل فی لوح محفوظ. ایّاکم ان تجادلوا مع احد من العباد ان اظهروا بعرف اللّه و بیانه بهما یتوجّه کلّ الوجوه. انّ الّذین غفلوا الیوم اولئک فی سکر الهوی و هم لا یفقهون. طوبی لمن توجّه الی مطلع آیات ربّه بخضوع و اناب.

انّک انت قم بین العباد ثمّ ذکّرهم بما نزل فی کتاب ربّهم العزیز المختار. قل اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا اوهام الّذین تعقّبوا کلّ فاجر مرتاب. ان اقبلوا بقلوب نورآء الی شطر عرش ربّکم مالک الاسمآء. انّه یؤیّدکم بالحقّ لا اله الّا هو العزیز المنّان.

هل تسرعون الی الغدیر و البحر الاعظم امام وجوهکم توجّهوا و لا تتّبعوا کلّ مشرک مکّار. کذلک دلع دیک البقآء علی افنان سدرتنا المنتهی تاللّه بنغمة منها استجذب الملأ الاعلی ثمّ سکّان مدائن الاسمآء ثمّ الّذین یطوفون حول العرش فی العشیّ و الاشراق.

کذلک هطلت امطار البیان من سمآء مشیّة ربّکم الرّحمن. ان اقبلوا یا قوم و لا تتّبعوا الّذین جادلوا بآیات اللّه اذ نزّلت و کفروا بربّهم الرّحمن اذ اتی بالحجّة و البرهان.

هو الملک القدّوس

فسبحانک اللّهمّ یا الهی هذا یوم من ایّامک و ساعة من ساعات قدسک و اختصصته بنفسک و نسبته الی حضرتک و ارفعته لابقآء اسمک و اظهار سلطنتک و جعلته مطلع کلّ الایّام فیما رشحت علیه من ظهورات عرش عظمتک و آثار عزّ مکرمتک و حشرته حینئذ علی احسن التّقویم فی هذا الهیکل القدیم لیحشر فیه و به کلّ من فی السّموات و الارض لیقوم الکلّ علی الحساب فی نفسک من دون ان یطّلع احد او یحصیه نفس او یدرکه شئ لیتمّ کلّ النّعمآء فیه من نعمآء قدس احدیّتک و آلآء عزّ ربوبیّتک لیحکی عن خلق کلّ شئ فی یوم لقآئک و ظهور ایّامک و طلوع شمس جمالک.

و عند ذکر ذلک الشّرف الکبری و الموهبة العظمی و جذبات شوقک و غلبات حبّک و شغفات ذوقک سمعت ندآء احد من عبادک الّذی آمن بک و بآیاتک و اعرض عنکلّ الموجودات و اقبل الی طلعة جمالک و سرع عنکلّ الجهات الی مکمن استقرارک حتّی وقف علی بابک و قام لدی اشراق انوار قدس ازلیّتک من افق سمآء احدیّتک و مشرق فجر صمدیّتک و یرید ان یسترقی الی رفرف وصلک و لقآئک و یستبقی فی مقاعد قربک و جوارک. اذاً یا الهی طیّر فی قلبه حمامة شوقک ثمّ اجر من فؤاده ابحر حبّک و عن لسانه بدایع ذکرک و عن روحه جواهر وصفک ثمّ اقبله یا الهی لیستطیع ان یحفظ فی خفیّات سرّه هذا النّور البیضآء و هذا الکنز الاخفی لیکون مع عبدک فی الافق الاعلی و الرّفیق الابهی.

و انّک انت حینئذ فی مکمن البقآء و تشهد هذا الرّوح الحمرآء و تسمع هذا اللّحن الاحلی فی قطب الهویّة مرکز العمآء و انّک المقتدر علی ما تشآء و انّک انت المتعالی المقتدر العزیز القیّوم.

هو الاقدس الاعظم

هذا شهر فیه وُلد الاسم الاعظم الّذی به ارتعدت فرائص العالم و استبرک بقدومه الملأ الاعلی و اهل مدائن الاسمآء هلّلوا و کبّروا و سبّحوا بالرّوح و الرّیحان. تاللّه هذا شهر به استضآئت الشّهور و فیه ظهر الکنز المخزون و الغیب المکنون و نادی باعلی النّدآء بین الوری الملک لهذا المولود الّذی به ابتسم ثغر الامکان و تمایلت الاشجار و ماجت البحار و طارت الجبال و نطق الفردوس و صاحت الصّخرة و نادت الاشیآء یا ملأ الانشآء ان اسرعوا الی مشرق وجه ربّکم الرّحمن الرّحیم.

هذا شهر فیه تزیّنت الجنان بانوار وجه ربّها الرّحمن و هدرت الورقآء علی السّدرة المنتهی و انجذبت افئدة المقرّبین ولکنّ النّاس اکثرهم من الغافلین. طوبی لمن ادرکه و عرف الّذی کان موعوداً فی کتب اللّه العزیز الحمید و ویل لمن اعرض عن الّذی توجّهت الیه وجوه الملأ الاعلی و انصعق کلّ مشرک رجیم.

اذا فزت بهذا اللّوح ان اقرئه بابدع الالحان و قل لک الحمد یا ربّی الرّحمن بما ذکرتنی بهذا اللّوح الّذی به تضوّع عرف قمیص عرفانک و تموّجت بحار فضلک. اشهد انّک انت المقتدر علی ما تشآء لا اله الّا انت المقتدر العلیم الحکیم.

هو الاقدس الابهی

سبحانک یا ربّنا الرّحمن هذا یوم من ایّام عیدک الّذی سمّیته بالرّضوان و اظهرت فیه سلطانک علی من فی ارضک و سمآئک بعد الّذی کلّ قاموا علی ضرّک و اطفآء نورک و فیه اشرقت شمس احدیّتک من افق البیت علی من فی الغیب و الشّهود.

اسئلک یا الهی به و بالّذی جعلته مشرق وحیک و مطلع الهامک بان تقدّر لاحبّآئک خیر الدّنیا و الآخرة و تجعلهم من الّذین لا یشغلهم ما سواک عن ذکرک و ثنآئک ثمّ قوّ قلوبهم علی شأن لا یخوّفهم اقتدار الّذین کفروا بک و بآیاتک.

ای ربّ اَنِرْ ابصارهم بنور معرفتک و قلوبهم ببهآء وجهک ثمّ اتّحد افئدتهم و انفسهم لیتّحد باتّحادهم اهل مملکتک.

انّک انت المقتدر علی من فی ملکوت امرک و خلقک. انّک انت العزیز الکریم و الحمد لک یا اله العالمین.

باسمی المحزون

ای سلمان از شهر جان بنسایم قدس رحمن بر اهل اکوان و امکان مرور نما و بقدم استقامت و جناحین انقطاع و قلب مشتعل بنار محبّة اللّه سایر شو تا برد شتا در تو اثر نکند و تو را از سیر در وادی احدیّه منع ننماید ای سلمان این ایّام مظهر کلمۀ محکمۀ ثابتۀ لا اله الّا هو است چه که حرف نفی باسم اثبات بر جوهر اثبات و مظهر آن مقدّم شده و سبقت گرفته و احدی از اهل ابداع تا حال باین لطیفۀ ربّانیّه ملتفت نشده و آنچه مشاهده نموده که لم ‌یزل حروفات نفی علی الظّاهر بر احرف اثبات غلبه نموده‌اند از تأثیر این کلمه بوده که منزل آن نظر بحکمتهای مستورۀ در این کلمۀ جامعه نفی را مقدّم داشته و اگر ذکر حکمتهای مقنّعۀ مغطّئه نمایم البتّه ناس را منصعق بل میّت مشاهده خواهی نمود آنچه در ارض مشاهده مینمائی ولو در ظاهر مخالف ارادۀ ظاهریّۀ هیاکل امریّه واقع شود ولکن در باطن کلّ بارادۀ الهیّه بوده و خواهد بود اگر نفسی بعد از ملاحظۀ این لوح در کلمۀ مذکوره تفکّر نماید بحکمی مطّلع شود که از قبل نشده چه که صورت کلمات مخزن حقّند و معانی مودعۀ در آن لئالی علمیّۀ سلطان احدیّه و ید عصمت الهیّه ناس را از اطّلاع بآن منع میفرماید و چون ارادة اللّه تعلّق گرفت و ید قدرت ختم آن را گشود بعد ناس بآن ملتفت میشوند مثلاً در کلمات فرقان ملاحظه نما که جمیع خزائن علمیّۀ جمال قدم جلّ و عزّ بوده و جمیع علما در کلّ لیالی و ایّام قرائت مینمودند و تفاسیر مینوشتند مع ‌ذلک قادر بر اینکه حرفی از لئالی مستورۀ در کنوز کلماتیّه ظاهر نمایند نبوده‌اند و اذا جآء الوعد دست قدرت ظهور قبلم ختم خزائن او را علی شأن النّاس و استعدادهم حرکت داد لذا اطفال عصر که حرفی از علوم ظاهره ادراک ننموده بر اسرار مکنونه علی قدرهم اطّلاع یافتند بشأنی که طفلی علمای عصر را در بیان ملزم مینمود اینست قدرت ید الهیّه و احاطۀ ارادۀ سلطان احدیّه اگر نفسی در این بیان مذکوره تفکّر نماید مشاهده مینماید که ذرّه‌ئی از ذرّات حرکت نمیکند مگر بارادۀ حقّ و احدی بحرفی عارف نشده مگر بمشیّت او تعالی شأنه و تعالی قدرته و تعالی سلطنته و تعالی عظمته و تعالی امره و تعالی فضله علی من فی ملکوت السّموات و الارض

ای سلمان قلم رحمن میفرماید در این ظهور حرف نفی را از اوّل اثبات برداشتم و حکم آن لو شآء اللّه از سماء مشیّت نازل خواهد شد و بعد ارسال خواهیم داشت ای سلمان احزان بشأنی احاطه نموده که لسان رحمن از ذکر مطالب عالیه ممنوع شده قسم بمربّی امکان که ابواب رضوان معانی از ظلم مشرکین مسدود گشته و نسایم علمیّه از یمن عزّ احدیّه مقطوع شده ای سلمان بلایایم علی الظّاهر از قبل و بعد بوده منحصر باین ایّام مدان نفسی را که در شهور و سنین بید رحمت تربیت فرمودم بر قتلم قیام نمود اگر از اسرار قبل ذکر نمایم مطّلع میشوی که لم‌ یزل بعضی از عباد که بکلمۀ امریّه خلق شده‌اند با حقّ بمعارضه برخوستند و از بدایع امرش تخلّف نمودند ملاحظه در هاروت و ماروت نما که دو عبد مقرّب الهی بودند از غایت تقدیس بملک موسوم گشتند بارادۀ محیطه از عدم بوجود آمدند و در ملکوت سموات و ارض ذکرشان مذکور و آثارشان مشهور و بشأنی عند اللّه مقرّب بودند که لسان عظمت بذکرشان ناطق بود تا بمقامی رسیدند که خود را اتقی و اعلی و ازهد از کلّ عباد مشاهده نمودند بعد نسیمی از شطر امتحان وزید و باسفل نیران راجع شدند و تفصیل این دو ملک آنچه ما بین ناس مذکور است اکثری کذب و از شاطی صدق بعید است و عندنا علم کلّ شیئ فی الواح عزّ محفوظ و مع ‌ذلک احدی بر حقّ اعتراض ننمود از امم آن عصر که حقّ جلّ کبریآئه بعد از بلوغ این دو ملک بمقامات قدس قرب چرا اینمقام را اخذ فرمود ای سلمان بگو باهل بیان که سلسال باقیۀ الهیّه و کوثر دائمۀ ربّانیّه را بماء ملحیّه تبدیل مکنید و نغمات عندلیب بقا را از سمع محو منمائید در ظلّ سحاب رحمت منبسطه مشی کنید و در سایۀ سدرۀ فضل ساکن شوید ای سلمان لم‌ یزل حقّ بظاهر بین ناس حکم فرموده و جمیع نبیّین و مرسلین مأمور بوده که ما بین بریّه بظاهر حکم نمایند و جز این جایز نه مثلاً ملاحظه نما نفسی حال مؤمن و موحّد است و شمس توحید در او تجلّی فرموده بشأنی که مقرّ و معترف است بجمیع اسما و صفات الهی و شهادت میدهد بآنچه جمال قدم شهادت داده لنفسه بنفسه و در این مقام کلّ اوصاف در حقّ او جاری و صادق است بلکه احدی قادر بر وصف او علی ما هو علیه الّا اللّه نبوده و کلّ این اوصاف راجع میشود بآن تجلّی که از سلطان مجلّی بر او اشراق فرموده در اینمقام اگر نفسی از او اعراض نماید از حقّ اعراض نموده چه که در او دیده نمیشود مگر تجلّیات الهی مادامی که در اینمقام باقی است اگر کلمه‌ئی دون خیر در بارۀ او گفته شود قائل کاذب بوده و خواهد بود و بعد از اعراض آن تجلّی که موصوف بود و جمیع این اوصاف راجع باو بمقرّ خود برگشت دیگر آن نفس نفس سابق نیست تا آن اوصاف در او باقی ماند و اگر ببصر حدید ملاحظه شود آن لباسی را هم که پوشیده آن لباس قبل نبوده و نخواهد بود چه که مؤمن در حین ایمان او باللّه و اقرار باو لباسش اگر از قطن خلقه باشد عند اللّه از حریر جنّت محسوب و بعد از اعراض از قطران نار و جحیم در اینصورت اگر کسی وصف چنین نفسی را نماید کاذب بوده و عند اللّه از اهل نار مذکور ای سلمان دلایل این بیان را در کلّ اشیا بنفسه لنفسه ودیعه گذاشته‌ام مع ذلک بسیار عجب است که ناس بآن ملتفت نشده‌اند و در ظهور اینگونه امور لغزیده‌اند ملاحظه در سراج کن تا وقتیکه روشن و منیر و مشتعل است اگر نفسی انکار نور آن نماید البتّه کاذب است ولکن بعد از آنکه نسیمی بوزد و او را منطفی نماید اگر بگوید مضیئ است کاذب بوده و خواهد بود مع آنکه مشکوة و شمع در حین ضیا و دون آن یکی بوده و خواهد بود ای سلمان الیوم کلّ اشیا را مرایا مشاهده نما چه که خلق بیک کلمه خلق شده‌اند و در صقع واحد بین یدی اللّه قائمند و اگر جمیع باین شمس عزّ باقی که از افق قدس ابهی اشراق فرموده توجّه نمایند در جمیع تجلّی شمس بهیئته مرتسم و منطبع در اینصورت جمیع اوصاف و صفات شمس بر آن مرایا صادق چه که دیده نمیشود در آن مرایا مگر شمس و ضیاء آن و بر عارف بصیر مبرهن است که این اوصاف مرایا لنفسه بنفسه نبوده بلکه کلّ اوصاف راجع است بآن تجلّی که از مشرق عنایت شمس در آن مرایا ظاهر و مشرق شده و مادامی که این تجلّی باقی اوصاف باقی و بعد از محو آن تجلّی از صور مرایا وصف واصفین آن مرایا را کذب صرف و افک محض بوده و خواهد بود لانّ الاسمآء و الصّفات یطوفنّ حول تجلّی الّذی اشرق من الشّمس لا حول المرایا بنفسهنّ لنفسهنّ ای سلمان عزّت کلّ اسما و رفعت آن و عظمت و اشتهار آن بنسبتها الی اللّه بوده مثلاً ملاحظه نما در بیوتی که بین ملل مختلفه مرتفع شده و جمیع آن بیوت را طائفند و از اماکن بعیده بزیارت آن بیوت میروند و این واضح است که احترام این بیوت بعلّت آن بوده که جمال قدم جلّ اجلاله بخود نسبت داده با آنکه کلّ عارفند که جمال قدم محتاج به بیتی نبوده و نخواهد بود و نسبت کلّ اماکن بذات مقدّسش علی حدّ سوآء بوده بلکه این بیوت و امثال آن را سبب فوز و فلاح عباد خود قرار فرموده تا جمیع ناس را از بدایع فضل خود محروم نفرماید فطوبی لمن اتّبع امر اللّه و عمل بما اُمر من لدنه و کان من الفائزین و این بیوت و طائفین آن عند اللّه معزّزند مادامیکه این نسبت منقطع نشده و بعد از انقطاع نسبت اگر نفسی طائف شود طائف نفس خود بوده و از اهل نار عند اللّه محسوب و هم‌چنین در بیوت انفسیّه ملاحظه نما که بعد از اعراض حکم صنم بر او جاری و عاکفانش عند اللّه از عبدۀ اصنام بوده و خواهند بود حال تفکّر نما که این بیوت در حین نسبتها الی اللّه و بعد از انقطاع نسبت بیک صورت بوده و خواهند بود و صورت ظاهرۀ این بیوت در دو حالت بیک نحو مشاهده میشود بشأنیکه در ظاهر این بیوت چه در حین نسبت و چه در دون آن ابداً تغییر ملحوظ نه ولکن در حین قطع نسبت روح خفیّۀ مستوره از آن بیوت اخذ میشود و لا یدرکه الّا العارفون و هم‌چنین در کلّ مظاهر اسما که بیوت انفسیّه‌اند ملاحظه کن ای سلمان در کلمات رحمن بقلب طاهر و بصر مقدّس مشاهده نما و تفکّر کن که لعلّ بمراد اللّه فایز شوی

ای سلمان در حین خروج از عراق لسان اللّه جمیع را اخبار فرمود که سامری ظاهر خواهد شد و عجل بندا آید و طیور لیل بعد از غیبت شمس البتّه بحرکت آیند آن دو که ظاهر شدند ولکن عنقریب طیور لیل بدعوی ربوبیّت و الوهیّت برخیزند ولکن نسئل اللّه بان یعرّف النّاس انفسهم لئلّا یتجاوزوا عن حدّهم و شأنهم و یذکرون اللّه بهذا الذّکر الاعظم و ینصرون اللّه بکلّ جوارحهم و ارکانهم و یکوننّ کالاعلام بین السّموات و الارضین ان اسکنوا یا قوم فی ظلّ اللّه ثمّ استقرّوا علی مقاعدکم بسکینة اللّه و وقار عظیم و تمسّکوا بحبل العبودیّة للّه الحقّ انّها لشأن لا یعادله ما خلق بین السّموات و الارضین و بها یظهر امر اللّه بین عباده و بریّته و من تمسّک بها فی تلک الایّام لنصر اللّه حقّ النّصر و من تخلّف عنها فقد استکبر علی اللّه و لن یستکبر الّا کلّ معتد اثیم انشآء اللّه جمیع در ظلّ جمال قدم ساکن و مستریح باشند و بشطر او ناظر و انّ هذا لفضل عظیم

و اینکه از معنی شعر سؤال نمودی اگرچه قلم امر اقبال بر اینکه بر معانی شعر حرکت نماید نداشته چه که الیوم بحور معانی بکینونتها و اصلها ظاهر شده دیگر احتیاج بکلمات قبل نبوده و نیست بلکه کلّ ذی علم و حکمت و عرفان از قبل و بعد محتاج باین بحور متموّجۀ بدیعه بوده و خواهند بود ولکن نظر بخواهش تو مختصری ذکر میشود و از قلم قدم علی ما اراد اللّه جاری میگردد سؤال

چونکه بی‌رنگی اسیر رنگ شد

موسیی با موسیی در جنگ شد

ای سلمان عرفا را در امثال اینمقالات بیانات بسیار است بعضی حقّ را بحر و خلق را امواج فرض گرفته و اختلاف امواج را میگویند از صور است و صور حادث است و بعد از خلع صور جمیع ببحر راجع یعنی حقیقت بحرند و در صور هم بعضی بیانات دیگر نموده‌اند که ذکر آن در اینمقام جایز نه و هم‌چنین حقّ را مداد و سایر اشیا را بمنزلۀ حروفات ذکر نموده‌اند و گفته‌اند همان حقیقت مداد است که بصور مختلفۀ حروفات ظاهر شده و این صور در حقیقت مداد واحد بوده و اوّل را مقام وحدت و ثانی را مقام کثرت گفته‌اند و هم‌چنین حقّ را واحد و اشیا را بمنزلۀ اعداد و حقّ را آب و اشیا را بمنزلۀ ثلج چنانچه گفته‌اند

و ما الخلق فی التّمثال الّا کثلجة

و انت لها المآء الّذی هو نابع

ولکن یذوب الثّلج یرفع حکمه

و یوضع حکم المآء و الامر واقع

و در مقامی دیگر گفته‌اند

و البحر بحر علی ما کان فی قدم

انّ الحوادث امواج و اشباح

باری جمیع اشیا را مظاهر تجلّی ذاتی حقّ میدانند و تجلّی را هم سه قسم ذکر نموده‌اند ذاتی و صفاتی و فعلی و قیام اشیا را بحقّ قیام ظهوری دانسته‌اند و اگر این مطالب بتمامها ذکر شود سامعین را بشأنی کسالت اخذ نماید که از عرفان جوهر علم محروم مانند و هم‌چنین بکون اعیان ثابته در ذات قائل شده‌اند چنانچه یکی از حکمای عارف گفته حقایق الاشیآء کائن فی ذاته تعالی بنحو الاشرف ثمّ افاضها چه که معطی شیئ را فاقد شیئ ندانسته‌اند و میگویند محال است چنانچه ابن عرب در اینمطلب شرحی مبسوط نوشته و حکمای عارفین و متأخّرین بمثل صدرِ شیرازی و فیض و امثالهما در رضراض ساقیۀ ابن عرب مشی نموده‌اند فطوبی لمن یمشی علی کثیب الاحمر فی شاطی هذا البحر الّذی بموج من امواجه محت الصّور و الاشباح عمّا توهّموه القوم فیا حبّذا لمن عرّ نفسه عن کلّ الاشارات و الدّلالات و سبح فی هذا البحر و غمراته و وصل بحیتان المعانی و لئالی حکمة الّتی خلقت فیه فنعیماً للفائزین و هر نفسیکه معتقد بر بیانات عرفا بوده و در آن مسلک سالک شده موسی و فرعون هر دو را از مظاهر حقّ دانسته منتهی آن است که اوّل را مظهر اسم هادی و عزیز و امثال آن و ثانی را مظهر اسم مضلّ و مذلّ و امثال آن و لذا حکم جدال ما بین این دو محقّق و بعد از خلع تعیّنات بشریّه هر دو را واحد دانسته‌اند چنانچه در اصل جمیع اشیا را واحد میدانند و مجمل آن از قبل ذکر شد این مطالب قوم که بعضی از آن مجملاً بیان شد ولکن ای سلمان قلم رحمن میفرماید الیوم مثبت و محقّق این بیانات و مبطل آن در یکدرجه واقف چه که شمس حقیقت بنفسها مشرق و از افق سما لا یزال لایح است و هر نفسیکه بذکر این بیانات مشغول شود البتّه از عرفان جمال رحمن محروم ماند ربیع تحقیق اوهام زمان غیبت است و الیوم ربیع مکاشفه و لقا قل ان ارتعوا یا قوم فی تلک الایّام فی ریاض المکاشفة و الشّهود ثمّ دعوا الاوهام کذلک امرکم قلم اللّه المهیمن القیّوم

ذکر جمیع علوم برای عرفان معلوم بوده و بیان ادلّه مخصوص اثبات مدلول حال الحمد للّه که شمس معلوم از افق سماء قیّوم مشرق و قمر مدلول در سماء امر ظاهر و لایح قلب را از کلّ اشارات مقدّس کن و شمس معانی را در سماء قدس روحانی بچشم ظاهر مشاهده نما و تجلّیات اسمائیّه و صفاتیّه‌اش را در ما سواه ملاحظه کن تا بجمیع علوم و مبدء و منبع و معدن آن فایز شوی ای سلمان قسم بجمال قدم که این ایّام در هر حین از سماء عرفان ربّ العالمین معارف جدید نازل فطوبی لمن وصل الی هذا المعین و انقطع عمّا عنده ای اهل جذب و شوق انصاف دهید در این بیانات که از قول عرفا مختصر ذکر شده کتب لا یحصی حال ما بین ناس موجود اگر انسان اراده نماید جمیع را ادراک کند دو عمر کفایت ننماید ای سلمان قل اللّه ظاهر فوق کلّ شیئ و الملک یومئذ للّه ثمّ ذر النّاس بما عندهم باری معارف قبل را بقبل بگذار موسی که از انبیای اعظم است بعد از ثلٰثین یوم که بقول عرفا در عشرۀ اوّل افعال خود را در افعال حقّ فانی نمود و در عشرۀ ثانی صفات خود را در صفات حقّ و در عشرۀ ثالث ذات خود را در ذات حقّ و گفته‌اند چون بقیّۀ هستی در او باقی بود لذا خطاب لن ترانی شنید و حال لسان اللّه ناطق و میفرماید یکبار ارنی گو و صد هزار بار بزیارت ذو الجلال فایز شو کجا است فضل این ایّام و ایّام قبل باری ای سلمان آنچه عرفا ذکر نموده‌اند جمیع در رتبۀ خلق بوده و خواهد بود چه که نفوس عالیه و افئدۀ مجرّده هر قدر در سماء علم و عرفان طیران نمایند از رتبۀ ممکن و ما خلق فی انفسهم بانفسهم تجاوز نتوانند نمود کلّ العرفان من کلّ عارف و کلّ الاذکار من کلّ ذاکر و کلّ الاوصاف من کلّ واصف ینتهی الی ما خلق فی نفسه من تجلّی ربّه و هر نفسی فی ‌الجمله تفکّر نماید خود تصدیق مینماید باینکه از برای خلق تجاوز از حدّ خود ممکن نه و کلّ امثله و عرفان از اوّل لا اوّل بخلق او که از مشیّت امکانیّه بنفسه لنفسه لا من شیئ خلق شده راجع فسبحان اللّه من ان یعرف بعرفان احد او ان یرجع الیه امثال نفس لم یکن بینه و بین خلقه لا من نسبة و لا من ربط و لا من جهة و اشارة و دلالة و قد خلق الممکنات بمشیّته الّتی احاطت العالمین حقّ لم ‌یزل در علوّ سلطان ارتفاع وحدت خود مقدّس از عرفان ممکنات بوده و لا یزال بسموّ امتناع ملیک رفعت خود منزّه از ادراک موجودات خواهد بود جمیع من فی الارض و السّمآء بکلمۀ او خلق شده‌اند و از عدم بحت بعرصۀ وجود آمده‌اند چگونه میشود مخلوقی که از کلمه خلق شده بذات قدم ارتقا نماید ای سلمان سبیل کلّ بذات قدم مسدود بوده و طریق کلّ مقطوع خواهد بود و محض فضل و عنایت شموس مشرقه از افق احدیّه را بین ناس ظاهر فرموده و عرفان این انفس مقدّسه را عرفان خود قرار فرموده من عرفهم فقد عرف اللّه و من سمع کلماتهم فقد سمع کلمات اللّه و من اقرّ بهم فقد اقرّ باللّه و من اعرض عنهم فقد اعرض عن اللّه و من کفر بهم فقد کفر باللّه و هم صراط اللّه بین السّموات و الارض و میزان اللّه فی ملکوت الامر و الخلق و هم ظهور اللّه و حججه بین عباده و دلائله بین بریّته ای سلمان منقطع شو از کلّ آنچه ما بین عباد مشهور است و بجناحین انقطاع بسماء قدس ابهی طائر شو تاللّه لو تطیر الیها و تصل الی قطب المعانی فیها لن تری فی الوجود الّا طلعة حضرة المحبوب و لن تری المعرضین الّا کیوم لم یکن احد منهم مذکوراً ذکر اینمقام را لسانی دیگر باید تا ذکر نماید و سمعی دیگر شاید تا استماع کند

ای سلمان حال خوشتر آنکه اسرار جان و بدایع اذکار جانان را در سماء مشیّت رحمن ودیعه گذاریم و در معنی شعر شروع نمائیم بدان مقصود صاحب مثنوی از ذکر موسی و فرعون ذکر مثل بوده نه آنکه این دو در ذات یکی بوده‌اند نعوذ باللّه عن ذلک چه که فرعون و امثال او بکلمۀ موسی خلق شده‌اند لو انتم تعرفون و همان اختلاف ظاهره که ما بین بوده دلیل بر این است که در کلّ عوالم با یکدیگر مخالف بوده‌اند و این بیانی است خفیّ لا یعرفه الّا کلّ عارف بصیر و صاحب مثنوی جمیع عباد را در ملکوت اسما موسی فرض نموده چه که کلّ از تراب خلق شده و بتراب راجع خواهند شد و هم‌چنین کلّ بحروف موسومند و در عالم ارواح که عالم یکرنگی است ابداً جنگ و جدال نبوده و نیست چه که اسباب جدال مشهود نه ولکن بعد از دخول ارواح در اجساد و ظهور آن در این عالم اسباب نزاع بمیان میآید چه حقّ و چه باطل و این نزاع و جدال اگر لاثبات امر ذو الجلال واقع شود حقّ بوده و خواهد بود و من ‌دون آن باطل و این نزاع و جدال و حبّ و نفاق و اقبال و اعراض جمیع طائف حول اسبابند مثلاً ملاحظه نما یک سبب از مسبّب ظاهر میشود و این سبب واحد بوده ولکن در هر نفسی بما هو علیه منقلب میشود و آثار آن ظاهر میگردد ولکن در هر مقام بظهوری ظاهر مثلاً در اسم مغنی الهی ملاحظه نما که این اسم در ملکوت خود واحد بوده ولکن بعد از تجلّی در مرایای وجود انسانی در هر نفسی باقتضای او اثر آن تجلّی ظاهر میشود مثلاً در کریم کرم و در بخیل بخل و در شقیّ شقاوت و در سعید سعادت ظاهر میشود چه که در حالت فقر نفوس و آنچه در او است مستور است مثلاً نفسیکه فلسی نزد او موجود نه کرم و بخل او مستور است و هم‌چنین سعادت و شقاوت در اینمقام غیر مشهود و بعد از غنا در هر نفسی آنچه در او است ظاهر و مشهود میگردد مثلاً نفسی آنچه را مالک شد فی سبیل اللّه انفاق مینماید و نفسی اسباب محاربه ترتیب میدهد و با حقّ بمعارضه و مجادله قیام مینماید و نفسی جمیع را حفظ مینماید بشأنیکه خود و دون او از مال او محرومند حال ملاحظه کن از یک تجلّی چه مقدار امور مختلفۀ متغایره ظاهر میشود ولکن قبل از تجلّی جمیع این نفوس در اماکن خود مخمود و مستور و افسرده بوده و بیک تجلّی شمس اسم مغنی این نفوس را چگونه محشور نمود و آنچه در باطن مستور بود ظاهر و مشهود فرمود و اگر بچشم بصیرت در این بیان ملاحظه نمائی بر اسرار مستوره مطّلع شوی ملاحظه در فرعون زمان کن که اگر غنا و قدرت ظاهره نبود ابداً بمحاربه با جمال احدیّه قیام نمینمود چه که در فقدان اسباب عاجز بوده و خواهد بود و کفر در او مستور پس خوشا حال نفوسیکه اسیر رنگ دنیا و ما خلق فیها نشده‌اند و بصبغ اللّه فایز گشته‌اند یعنی برنگ حقّ در این ظهور بدیع درآمده‌اند و آن تقدیس از جمیع رنگهای مختلفۀ دنیا است و جز منقطعین بر این رنگ عارف نه چنانچه الیوم اهل بها که بر سفینۀ بقا راکبند و بر قلزم کبریا سایر یکدیگر را میشناسند و دون این اصحاب احدی مطّلع نه و اگر هم عارف شوند همان مقدار که اعمی از شمس ادراک مینماید ای سلمان بگو بعباد که در شاطی بحر قدم وارد شوید تا از جمیع رنگها مقدّس گردید و بمقرّ اقدس اطهر و منظر اکبر وارد شوید ای سلمان جمیع عباد را رنگهای مختلفۀ دنیا از شاطی قدس ابهی منع نموده مثلاً در نفس معروف که بمحاربه برخواسته ملاحظه نما قسم بآفتاب افق معانی که لیلاً و نهاراً طائف حولم بوده و در اسحار که در فراش بودم تلقاء رأس قائم بوده و آیات اللّه بر او القا میشد و در تمام لیل و نهار بخدمت قائم و چون امر مرتفع شد و ملاحظه نمود اسمش مشهور لون اسم و حبّ ریاست چنان اخذش نمود که از شاطی قدس احدیّه محروم ماند فوالّذی نفسی بیده که در ابداع شبه این نفس در حبّ ریاست و جاه دیده نشده فوالّذی انطق کلّ شیئ بثنآء نفسه که اگر جمیع اهل ابداع اراده نمایند که حسد و بغضای نفسش را احصا کنند جمیع خود را عاجز مشاهده نمایند نسئل اللّه بان یطهّر صدره و یرجعه الی نفسه و یؤیّده علی الاقرار باللّه المقتدر العلیّ العظیم

ای سلمان ملاحظه در امر اللّه نما که یک کلمه از لسان مظهر احدیّه ظاهر میشود و آن کلمه در نفس خود واحد بوده و از منبع واحد ظاهر شده ولکن بعد از اشراق شمس کلمه از افق فم اللّه بر عباد در هر نفسی علی ما هو علیه ظاهر میشود مثلاً در یکی اعراض و در یکی اقبال و همچنین حبّ و بغض و امثال آن و بعد این محبّ و مبغض بمحاربه و معارضه قیام مینمایند و هر دو را رنگ اخذ نموده چه قبل از ظهور کلمه با یکدیگر دوست و متّحد بوده‌اند و بعد از اشراق شمس کلمه مقبل بلون اللّه مزیّن شده و معرض بلون نفس و هوی و اشراق همین کلمۀ الهیّه در نفس مقبل بلون اقبال ظاهر شده و در نفس معرض بلون اعراض مع آنکه اصل اشراق مقدّس از الوان بوده در شمس ملاحظه نما که بیک تجلّی در مرایا و زجاجات تجلّی مینماید ولکن در هر زجاج بلون او در او جلوه مینماید چنانچه مشهود است و جمیع دیده‌اید باری سبب جدال معرض و مقبل لون و رنگ شده ولکن ما بین این دو رنگ فرقی است لا یحصی این بصبغ اللّه ظاهر شده وآن بصبغ هوی و صبغ مؤمن مقبل مجاهد صبغ رحمن بوده و صبغ معرض منافق صبغ شیطان آن رنگ سبب و علّت تطهیر نفوس است از رنگ ما سوی اللّه و این علّت آلایش نفوس است برنگهای مختلفۀ نفس و هوی آن حیوة باقیه عنایت فرماید و این موت دائمه آن منقطعین را بکوثر بقا هدایت فرماید و این محتجبین را زقّوم فنا چشاند از آن رایحۀ رحمن در مرور و از این روایح شیطان و مقصود صاحب مثنوی در این کلمات آن نبوده که موسی و فرعون در یکدرجه بوده‌اند فنعوذ باللّه عن ذلک چنانچه بعضی از جهّال چنین فهمیده‌اند فعل موسی بر دین او گواهی است صادق چه که جدال او للّه بوده و مقصود آنکه فرعون را از الوان فانیه نجات بخشد و بلون اللّه فایز نماید و خود در سبیل دوست شربت شهادت چشد ولکن جدال فرعون برای آنکه جان خود و سلطنت خود را حفظ نماید مقصود موسی اشتعال سراج اللّه بین ما سواه و مقصود فرعون اخماد آن افمن ینفق روحه فی سبیل اللّه کمن یحفظ خلف سبعین الف نقاب فما لهؤلآء لا یکادون یفقهون بیاناً من اللّه العالم الحکیم بلکه مقصود صاحب مثنوی آنکه سبب جنگ موسی و فرعون رنگ شده ولکن رنگ موسی رنگی بوده که اهل ملأ اعلی خود را فدای آن رنگ نموده‌اند و رنگ فرعون رنگی که اهل جحیم سفلی از آن احتراز نموده خود صاحب مثنوی در مواضع عدیده ذکر فرعون نموده اگر ملاحظه کنید ادراک مینمائید که مقصود او این نبوده که بعضی نسبت میدهند و چه مقدار اظهار اشتیاق نموده که با احبّای الهی مأنوس شود و خدمت دوستان حقّ فایز گردد اینست که در مقامی ذکر مینماید

بی عنایات حقّ و خاصّان حقّ

گر ملک باشد سیاهستش ورق

باری ای سلمان بر احبّای حقّ القا کن که در کلمات احدی بدیدۀ اعتراض ملاحظه منمائید بلکه بدیدۀ شفقت و مرحمت مشاهده کنید مگر آن نفوسی که الیوم در ردّ اللّه الواح ناریّه نوشته بر جمیع نفوس حتم است که بر ردّ من ردّ علی اللّه آنچه قادر باشند بنویسند کذلک قدّر من لدن مقتدر قدیر چه که الیوم نصرت حقّ بذکر و بیان است نه بسیف و امثال آن کذلک نزّلنا من قبل و حینئذ ان انتم تعرفون فوالّذی ینطق حینئذ فی کلّ شیئ بانّه لا اله الّا هو که اگر نفسی در ردّ من ردّ علی اللّه کلمه‌ئی مرقوم دارد مقامی باو عنایت شود که جمیع اهل ملأ اعلی حسرت آن مقام برند و جمیع اقلام ممکنات از ذکر آن مقام عاجز و السن کائنات از وصفش قاصر چه که هر نفسی الیوم بر این امر اقدس ارفع امنع مستقیم شود مقابل است با کلّ من فی السّموات و الارض و کان اللّه علی ذلک لشهید و علیم

ان یا احبّآء اللّه لا تستقرّوا علی فراش الرّاحة و اذا عرفتم بارئکم و سمعتم ما ورد علیه قوموا علی النّصر ثمّ انطقوا و لا تصمتوا اقلّ من آن و انّ هذا خیر لکم عن کنوز ما کان و ما یکون لو انتم من العارفین اینست نصح قلم اعلی عباد اللّه را باری ای سلمان بدانکه هرگز احدی از عباد که فی ‌الجمله شعور داشته قائل باین نشده که مقبل و معرض و موحّد و مشرک در یکمقام و درجه باشند و اینکه شنیده‌اید و یا در بعضی از کتب قبل دیده‌اید مقصود در ساحت قدس حقّ است و اینکه ذکر شد اسما در ملکوت اسما واحدند ملکوت را موهوم مدان ملکوت و جبروت و لاهوت الیوم طائف عرشند و از افاضۀ اینمراتب و عوالم که در اینمقام مشهود است عوالم لاهوت و جبروت و ملکوت و فوق آن در مواقع خود موجود و برقرارند تفصیل اینمقامات حال جایز نه و در سماء مشیّت معلّق الی ان ینزله اللّه بالفضل و انّه علی کلّ شیئ قدیر باری در ساحت حقّ کلّ اسما واحد بوده و خواهند بود و این قبل از ظهور کلمۀ فصلیّه است مثلاً ملاحظه کن که الیوم جمیع مظاهر اسما در ملکوت خود بین یدی اللّه مشهود و هم‌چنین مطالع صفات و کلّ ما کان و بمقتضای استوای هیکل قدم بر عرش عدل عنایتش نسبت بجمیع علی حدّ سوآء بوده ولکن بعد از القای کلمه تفریق و تفصیل ما بین عباد موجود و مشهود چنانچه هر نفسیکه بکلمۀ بلی موفّق شد بکلّ خیر فایز قسم بحزن جمال ذو الجلال که از برای مقبل مقامی مقدّر شده که اگر اقلّ من سمّ ابره از آنمقام بر اهل ارض ظاهر شود جمیع از شوق هلاک شوند اینست که در حیوة ظاهره مقامات مؤمنین از خود مؤمنین مستور شده و هر نفسیکه موقن نشد بذکر بلی عند اللّه غیر مذکور فنعوذ باللّه عمّا قدّر له من عذاب الّذی لا عدل له ای سلمان بر عباد کلمات رحمن را القا کن و بگو خود را از ذیاب ارض حفظ نمائید و بسخنهای مزخرف که بعضی بآن ناطقند گوش مدهید سمع را برای اصغای کلماتم مطهّر دارید و قلب را برای عرفان جمالم منزّه کنید از کلّ آنچه خلق شده

ای سلمان القا کن که بسا از اسحار که تجلّی جمال مختار بر قلوب شما مرور نمود و شما را بدون خود مشغول یافت و بمقرّ قرار خود راجع شد ای سلمان بگو ای عباد بر اثر حقّ مشی نمائید و در افعال مظهر قدم تفکّر کنید و در کلماتش تدبّر که شاید بمعین کوثر بیزوال ذو الجلال فایز شوید و اگر مقبل و معرض در یکمقام باشند و عوالم الهی منحصر باین عالم بود هرگز ظهور قبلم خود را بدست اعدا نمیگذاشت و جان فدا نمینمود قسم بآفتاب فجر امر که اگر ناس برشحی از شوق و اشتیاق جمال مختار در حینی که آن هیکل صمدانی را در هوا آویختند مطّلع شوند جمیع از شوق جان در سبیل این ظهور عزّ ربّانی دهند باری شکر بطوطی داده‌اند و زبل بجعل زاغ از نغمۀ بلبل بی‌نصیب و خفّاش از شعاع شمس در گریز

ای سلمان ابتلایم در بین ملل و دول دلیلی است قویّ و حجّتی است محکم در مدّت بیست سنه شربت آبی براحت ننوشیدم و شبی نیاسودم گاهی در غل و زنجیر و گاهی گرفتار و اسیر و اگر ناظر بدنیا و ما علیها بودیم هرگز باین بلایا گرفتار نمیشدیم طوبی از برای نفسیکه از اثمار اینمقام مرزوق شود و از حلاوت آن بچشد از خدا بصر بخواهید و ذائقۀ سالم طلب کنید چه که نزد بی‌بصر نقش یوسف و ذئب یکسان است و در ذائقۀ مریض حنظل و شکر در یکمقام ولکن امیدوارم که از نفحات مقدّس این ایّام نفوسی ظاهر شوند که عالم و ما فیها را بفلسی نخرند و عری از کلّ ما سواه بشطر اللّه ناظر شوند و جان دادن در سبیل رحمن را اسهل شیئ شمرند و از اعراض معرضین از صراط نلغزند و در ظلّ دوست مقرّ گزینند فیا طوبی لهؤلآء فیا بشری لهؤلآء و یا عزّا لهؤلآء و یا شرفا لهؤلآء تاللّه حوریّات غرفات اعلی از شوق لقای این نفوس نیارامند و اهل ملأ بقا از اشتیاق نیاسایند کذلک اختصّ اللّه هؤلآء لنفسه و جعلهم منقطعاً عن العالمین

ای سلمان احزان وارده قلم رحمن را از ذکر مقامات احدیّه منع نموده ضرّ بمقامی رسیده مقرّ عزّی را که اگر جمیع ما کان بر خوان نعمتش حاضر شوند و الی آخر لا آخر له از آنچه موجود است متنعّم گردند ابداً کسی را حرفی نه نسبت بخل داده‌اند و باطراف نوشته که شهریّۀ ما را قطع کرده‌اند رزالت و پست‌فطرتی را ملاحظه کن که برای جلب زخارف از ناس و افترای بجمال قدم اینگونه مفتریات باطراف نوشته و فرستاده‌اند با اینکه تو در اینجا بوده و دیده‌ئی که ابداً این عبد شهریّۀ این قوم را بچشم خود ندیده و آنچه هست در بیرون قسمت شده بهر نفسی داده میشود مع ذلک محض تضییع امر اللّه و اخذ دینار این قسم معمول داشته‌اند که شنیده‌ئی قسم بجمال قدم که اوّل ضرّی که بر این غلام وارد شد این بود که قبول شهریّه از دولت نمود و اگر این نفوس همراه نبودند البتّه قبول نمیکردم و تو مطّلع شده‌ئی که چه مقدار امر بر مهاجرین صعب شده و مع ذلک جمیع شاکریم و در قضای الهی راضی و صابر لن یصیبنا الّا ما کتب اللّه لنا علیه توکّلنا فی کلّ الامور و این قوم که باطراف شکایت شهریّه مینمایند و تکدّی میکنند ادّعای ربوبیّت مینمایند و از حقّ معرض دیگر در شأن آن نفوس که متابعت این گروه نموده‌اند ملاحظه کن افّ لهم و لمن اتّبعهم فسوف یأخذهم زبانیة القهر من لدن عزیز مقتدر قیّوم و لن یجدنّ لانفسهم من معین و لا ناصر کذلک نزل بالحقّ من جبروت اللّه المهیمن العزیز المحبوب و البهآء علیک یا سلمان و علی الّذین ما باعوا کلمات اللّه بتوهّمات مردود

هو المحزون فی حزنی

ای مریم مظلومیّتم مظلومیّت اسم اوّلم را از لوح امکان محو نموده و از سحاب قضا امطار بلا فی کلّ حین بر این جمال مبین باریده اخراج از وطنم سببی جز محبوب نبوده و دوری از دیارم علّتی جز رضای مقصود نه در موارد قضایای الهی چون شمع روشن و منیر بودم و در مواقع بلایای ربّانی چون جبل ثابت در ظهورات فضلیّه ابر بارنده بودم و در اخذ اعدای سلطان احدیّه شعلۀ فروزنده شئونات قدرتم سبب حسد اعدا شد و بروزات حکمتم علّت غلّ اولی البغضا هیچ شامی در مقعد امن نیاسودم و هیچ صبحی براحت از فراش سر برنداشتم قسم بجمال حق که حسین بر مظلومیّتم گریست و خلیل از دردم خود را بنار افکند اگر درست مشاهده نمائی عیون عظمت خلف سرادق عصمت گریانست و انفس عزّت در مکمن رفعت نالان و یشهد بذلک لسان صدق منیع

ای مریم از ارض طا بعد از ابتلای لا یحصی بعراق عرب بامر ظالم عجم وارد شدیم و از غُلِّ اعدا بِغِلِّ احبّا مبتلی گشتیم و بعد اللّه یعلم ما ورد علیّ تا آنکه از بیت و آنچه در او بود و از جان و آنچه متعلّق باو گذشته فرداً واحداً هجرت اختیار نمودم و سر بصحراهای تسلیم نهادم بقسمی سفر نمودم که جمیع در غربتم گریستند و جمیع اشیا بر کُربَتم خون دل بباریدند با طیور صحرا موانس شدم و با وحوش عرا مجالس گشتم و چون برق روحانی از دنیای فانی گذشتم و دو سنه او اقل از ما سوی اللّه احتراز جستم و از غیر او چشم برداشتم که شاید نار بغضا ساکن شود و حرارت حسد بیفسرد

ای مریم اسرار الهی را اظهار نشاید و رموزات ربّانی را اجهار محبوب نه و مقصود از اسرار کنوز مستورۀ در نفسم مقصود است لا غیر باری تاللّه حملت ما لا یحمله الابحار و لا الامواج و لا الاثمار و لا ما کان و لا ما یکون و در اینمدّت مهاجرت احدی از اخوان و غیره استفساری از این امر ننموده بلکه خیال ادراک هم نداشته مع آنکه اعظم بود این امر از خلق سموات و ارض فواللّه نَفَسی فی سَفَری لیکون خیراً من عبادة الثّقلین با اینکه آن هجرت حجّتی بود اعظم و برهانی بود اتم و اقوم بلی صاحب بصر باید تا بمنظر اکبر ملاحظه نماید و بی‌بصر از حسن جمال خود محروم است تا چه رسد بجمال قدس معنوی ظل از مظل چه ادراک نماید و مشتی گل از لطیفۀ دل چه فهم کند تا آنکه قضای الهی بعضی از عباد روحانی را بفکر غلام کنعانی انداخت با دسته‌ئی مکاتیب از همه جا و همه کس در جستجو افتادند و در کهف جبلی نشانی از این بی‌نشان یافتند و انّه لهادی کلّشیٴ الی صراط مستقیم قسم بآفتاب حقیقت صمدانی که از حضور واردین این مهجور مسکین مبهوت و متحیّر شد بقسمیکه از ذکر آن این قلم عاجز و قاصر است شاید که قلم حدیدی از خلف عالم قِدم بیرون خرامد و خرق استار نماید و جمیع اسرار را بصدق مبین و حقّ یقین اظهار نماید و یا یک لسانی به بیان آید و لئالی رحمانی را از صدف صمت بیرون آورد و لیس هذا علی اللّه بعزیز باری ختم اسرار را یَدِ مختار گشود ولکن لا یعقّل الّا العاقلون بل المنقطعون تا آنکه نیّر آفاق بعراق راجع شد نفْسی چند مشاهده شد بی‌روح و پژمرده بلکه مفقود و مرده حرفی از امر اللّه مذکور نبود و قلبی مشهود نه لهذا این بندۀ فانی در مراقبت امر اللّه و ارتفاع او بقسمی قیام نمود که گویا قیامت مجدّداً قائم شد چنانچه ارتفاع امر در هر شهری ظاهر و در هر بلدی مشهود بارتفاعیکه جمیع ملوک بمدارا و سلوک عمل نمودند

ای مریم قیام این عبد در مقابل اعدا از جمیع فرق و قبایل سبب ازدیاد حسد اعدا شد بشأنیکه ذکر آن ممکن و متصوّر نه کذلک قدّر من لدن عزیز قدیر

ای مریم قلم قدم میفرماید که از اعظم امور تطهیر قلبست از کلّ ما سوی اللّه پس قلبت را از غیر دوست مقدّس کن تا قابل بساط انس شوی

ای مریم از تقیید تقلید بفضای خوش تجرید وارد شو دلرا از دنیا و آنچه در او است بردار تا بسلطان دین فائز شوی و از حرم رحمانی محروم نگردی و بقوّت انقطاع حجاب وهم را خرق کن و در مکمن قدس یقین درآ

ای مریم یک شجر را صد هزار ورق و صد هزار ثمر مشهود ولکن جمیع این اوراق و اثمار بحرکتی از اریاح خریف و شتا معدوم و مفقود شوند پس نظر را از اصل شجرۀ ربّانیّه و غصن سدرۀ عزّ وحدانیّه منصرف منما ملاحظه در بحر نما که در محلّ خود بسلطان وقار و سکون ساکن و مستریحست ولکن از هبوب نسیم ارادۀ محبوب بی‌زوال امثال و اشکال لا یحصی بر وجه بحر ظاهر و جمیع این امواج مغایر و مخالف مشاهده میشوند و حال جمیع ناس بامواج مشغول و از اقتدار بحر البحار که از هر حرکت او آیات مختار ظاهر محجوب گشته‌اند

ای مریم با نَفَس رحمان موانس شو و از مجالست و مجانست شیطان در حفظ عصمت منّان مقر گیر که شاید یَدِ الطاف الهی ترا از مسالک نفسانی بفضای عزّ ابهائی کشاند

ای مریم از اظلال فانیه بشمس عزّ باقیه راجع شو وجودِ جمیع اظلال بوجود شمس باقی و متحرّک بقسمیکه اگر در آنی اخذ عنایت فرماید جمیع بخیمۀ عدم راجع شوند زهی حسرت و ندامت که نفسی بمظاهر فانیه مشغول شود و از مطلع قدس باقی ممنوع ماند

ای مریم قدر این ایّام را دانسته که عنقریب غلام روحانی را در سرادق امکانی نه‌بینی و در جمیع اشیا آثار حزن ملاحظه نمائی فسوف تضعنّ انامل الحسرة بین انیابکم و لن تجدوا الغلام ولو تحسّسوا فی اقطار السّموات و الارض و کذلک نزّل الامر من ملکوت عزّ علیّا بلی زود است که انامل وجود را از حسرت غلام در دهان بینی و در تمام آسمانها و زمینها تفحّص نماید و بلقای غلام فائز نشود باری امر بمقامی منتهی شد که این عبد ارادۀ خروج از ما بین یأجوج نموده متفرّد از کلّ جز نسوانی که لا بد باید با عبد باشند حتّی خدمۀ حرم را هم همراه نمیبرم تا بعد خدا چه خواهد غلام حرکت مینماید در حالتیکه معینم قطرات دموع منست و مصاحبم زفرات قلب و انیسم قلمم و مونسم جمالم و جندم توکّلم و حزبم اعتمادم کذلک القینا علیک من اسرار الامر لتکوننّ من العارفین

ای مریم جمیع میاه عالم و انهار جاریۀ آن از چشم غلامست که بهیئة غمام ظاهر شده و بر مظلومیّت خود گریسته باری این جان و سَر را فی ازل الآزال در راه دوست دادیم و هر چه واقع شود بآن راضی و شاکریم وقتی این سر بر سر سنان بود و وقتی در دست شمر وقتی در نارم انداختند و وقتی در هوایم معلّق آویختند و کذلک فعلوا بنا المشرکون

باری ای مریم این لوح را بنالۀ بدیعه و گریۀ ربیعیّه نام نهادیم و نزد تو ارسال داشتیم تا براحت نوحه نمائی و در حزن با جمال قدم شریک باشی

و دیگر آنکه چون جناب بابا در سنۀ اوّلیّه در حضور بودند بر بعضی از امور مطّلعند انشآء اللّه روح القدس صدق و یقین بر لسان او نطق مینماید و برشحی از قضیّۀ غلام عالم میشوید

حُسنی خانم و صغری خانم را ذاکریم

هو

خدیجه خانم را متذکّر باذکار حق که مقدّس از تحدید بشر است نمائید و مدّتیست که ارادۀ مکتوب مخصوص برای او در نظر بوده ولکن در حمل پوسته آیات عزّ صمدانیّه خالی از عسرت نیست لهذا معوّق ماند آقا را ذاکریم بنات و بنین حوّا خانم جمیع را بقمیص ذکر منیع مذکور دارید

و هر نفسیکه خمر حبّ الهی را از کأس مقدّس ربّانی نوشیده جمیع را ذکر نموده متذکّر دارید و بگوئید هنیئاً لکم بما شربتم عن کأس الّتی ما فاز به احد من العالمین ولکن این خمر ربّانیّه و بادۀ صمدانیّه را هر که مرزوق شد باید در خزانۀ دل مستور نماید تا اغیار مطّلع نشوند فهنیئاً للشّاربین

انا الّذی قد کنت محزوناً فی قباب الدّنیا

ان یا رسول اگر از شمس سماء معنی پرسی در کسوف حسد مکسوف و مغطوء و اگر از قمر بقای قدسی خبر خواهی در خسوف بغضا مخسوف و مقنوع و اگر از نجم فلک عمائی اطّلاع طالبی در افول غل مأفول و محجوب. یک حسین و صد هزار شمر بر او قائم و یک خلیل و هزاران نمرود بر او محیط یک روح پاک و صد هزار قابض و یک حنجر و هزار هزار خنجر.

در تمام عمر شبی نیاسودم و در جمیع ایّام دمی نیارمیدم. گاهی سرمرا دیار بدیار بهدیه فرستادند و گاهی در هوایم بیاویختند. وقتی مصاحبم سنان بود و وقتی مؤانسم خولی. هر صباح که سر از فراش برداشتم بلای جدیدی استقبال نمود و هر شام که در محفل وحدت جالس شدم عقوبتی رخ گشود. نه در بلایم تأخیری و نه در عقوبتم تعویقی.

و مع ‌ذالک قیامم در مقابل اعدا چون شمس واضح بود و ظهورم در بین ملکوت و اهل آن چون قمر لایح. و در آنی بحفظ جانم نپرداختم و اقلّ من حین بآسایش روانم دل نبستم. جانم را انفاق سبیل محبوب نمودم و روانم را فدای مقصود. حصنم توکّلم بود و حرزم توسّل بدوست و درع من اعتماد من و جندم رجای باوست.

تا آنکه ظهورم سبب حسد اعدا شد و قیامم علّت غلّ اولی البغضا. ای رسولمن اگر ببصر حدید و نظر جدید ملاحظه نمائی کلّ اشیا بل اهل منظر اعلی را از حزنم محزون بینی و از اضطرابم مضطرب مشاهده نمائی. ای رسول صبح منیر روحانی در ظلمت حسد شیطانی مستور مانده و انوار شمس قدس صمدانی در حجاب غلّ ظلمانی محجوب گشته.

حال سلطان قدم ارادۀ خروج از بین یأجوج نموده ولکن بعد از خروجهم معلوم نیست که از لدغ ثعبان این جوهر رحمن محفوظ ماند چنانچه در هجرت اوّل این مطلب بوضوح آمد.

ای رسول چه ‌گونه بینی حال مظلوم غریبی را که ما بین حزبین مبتلی شود. نه اعدا را باو رحمی و نه احبّا را باو شفقتی. قسم بجمالم که ظلم اعدا صد هزار مرتبه اهون و اسهل است. حمد کن خدا را که از سلطان بقا و ضرّ او آگاه نیستی. باری این ایّام ایّامیست که چشم ابداع و بصر اختراع شبه آن ندیده.

جهد نما تا از سبیل وهم و تقلید خارج شوی و بجبروت مشاهده و ملکوت مکاشفه وارد شوی چه که این ایّام کل در سکر غفلت مدهوشند الّا من شآء ربّک. برخی سراب بقیعه را بحر اغمر دانند و ظلمت دیجور را صبح انور شمرند و بعضی بقطرۀ فانی از کوثر باقی قانع و قناعت نموده‌اند. اینست حال عباد و اطوارشان کذالک خلقنا النّفوس اطواراً.

و تو ای رسول اگر طیران در هوایم را خواهی از ملکوت سموات و ارض و آنچه در این دو موجود است طیران نما تا در رضوان رضای سبحان وارد شوی فهنیئاً للواردین.

• لوح ليلة البعث

الأَقْدَمُ الأَكْبَرُ الأَعْلَى

قَدْ نَطَقَ اللِّسَانُ بِأَعْلَى البَيَانِ وَ نَادَتِ الكَلِمَةُ بِأَعْلَى النِّدَاءِ المُلْكُ للهِ خَالِقِ السَّمَاءِ ومَالِكِ الأَسْمَاءِ وَلكِنَّ العِبَادَ أَكثَرَهُمْ مِنَ الغَافِلِينَ قَدْ أَخَذَتْ تَرَنُّمَاتُ الرَّحْمنِ مَنْ فِي الإِمْكَانِ وَأَحَاطَ عَرْفُ القَمِيصِ مَمَالِكَ التَّقْدِيسِ وَتَجَلَّى اسْمُ الأَعْظَمُ عَلَى مَنْ فِي العَالَمِ وَلَكنَّ النَّاسَ فِي حِجَابٍ مُبِينٍ. أَنْ يَا قَلَمَ الأَعْلَى غَنِّ عَلَى لَحْنِ الكِبْرِياءِ لأَنَّا نَجِدُ عَرْفَ الوِصَالِ بِمَا تَقَرَّبَ يَوْمُ الَّذِي فِيهِ زُيِّنَ مَلَكُوتُ الأَسْمَاءِ بِطِرَازِ اسْمِنَا العَلِيِّ الأَعْلَى الَّذِي إِذَا ذُكِرَ لَدَى العَرْشِ غَنَّتِ الحُورِيَّاتُ بِبَدَائِعِ النَّغَمَاتِ وَهَدَرَتِ الوَرْقَاءُ بِبَدَائِعِ الأَلْحَانِ وَنَطَقَ لِسَانُ الرَّحْمنِ بِمَا انْجَذَبَ مِنْهُ أَرْوَاحُ المُرْسَلِينَ ثُمَّ أَرْوَاحُ المُخْلِصِينَ ثُمَّ أَرْوَاحُ المُقَرَّبِينَ. هَذِهِ لَيْلَةٌ طَلَعَ صُبْحُ القِدَمِ مِنْ أُفُقِ يَوْمِهَا وَاسْتَضَاءَ العَالَمُ مِنْ أَنوَارِهِ الَّتِي أَشْرَقَتْ مِنْ ذَاكَ الأُفُقِ المُنِيرِ. قُلْ إِنَّهُ لَيَوْمٌ فِيهِ أَخَذَ اللهُ عَهْدَ مَنْ يَنْطِقُ بِالحَقِّ إِذْ بَعَثَ مَنْ بَشَّرَ العِبَادَ بِهَذَا النَّبَإِ العَظِيمِ وَفِيهِ ظَهَرَتْ آيَةُ الأَعْظَمُ نَاطِقًا بهَذَا الاسْمِ العَظِيمِ وَانْجَذَبَ فِيهِ المُمْكنَاتُ مِنْ نَفَحَاتِ الآيَاتِ طُوبَى لِمَنْ عَرَفَ مَوْلاهُ وَكانَ مِنَ الفَائِزيِنَ. قُلْ إِنَّهُ لَقِسْطَاسُ الأَعْظَمُ بَيْنَ الأُمَمِ وَبِهِ ظَهَرَتِ المَقَاديِرُ مِنْ لَدُنْ عَلِيمٍ حَكِيمٍ. قَدْ أَسْكَرَ أُولِي الأَلْبَابِ مِنْ رَحيِقِ بَيانِهِ وخَرَقَ الأَحْجَابَ بِسُلْطَانِ اسْمِي المُهَيْمِنِ عَلَى العَالَمِينَ. قَدْ جَعَلَ البَيَانَ وَرَقَةً لِهَذَا الرِّضوَانِ وَ طَرَّزَهَا بِذِكْرِ هَذَا الذِّكْرِ الجَمِيلِ قَدْ وَصَّى العِبَادَ أَنْ لا يَمْنَعُوا أَنْفُسَهُم عَنْ مَشْرِقِ القِدَمِ وَلا يَتَمَسَّكُوا عِنْدَ ظُهُورِهِ بِمَا عِنْدَهُم مِنَ القَصَصِ وَالأَمْثَالِ كذَلِك قُضِيَ الأَمْرُ فِيمَا ظَهَرَ مِنْ عِنْدِهِ يَشْهَدُ بِذَلِك مَنْ يَنْطِقُ بِالحَقِّ إِنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا العَزِيزُ الكَرِيمُ إِنَّ الَّذِينَ أَعْرَضُوا عَنِ الآخِرِ مَا آمَنُوا بِالأَوَّلِ هَذَا مَا حَكَمَ بِهِ مَالِكُ العِلَلِ فِي هَذَا الطِّرَازِ القَويِمِ. قُلْ إِنَّهُ بَشَّرَكُمْ بهَذَا الأَصْلِ وَالَّذِينَ مُنِعُوا بِالفَرْعِ إِنَّهُمْ مِنَ المَيِّتِين. إِنَّ الفَرْعَ هُوَ مَا تَمَسَّكُوا بِهِ القَوْمُ وَأَعْرَضُوا عَنِ اللهِ المَلِكِ العَزِيزِ الحَمِيدِ. قَدْ عُلِّقَ كُلُّ مَا نُزِّلَ بِقَبُولِي وَكُلُّ أَمْرٍ بِهَذَا الأَمْرِ المُبْرَمِ المُبِينِ. لَولا نَفْسِي مَا تَكلَّمَ بِحَرْفٍ وَ مَا أَظْهَرَ نَفْسَهُ بَيْنَ السَّموَاتِ وَالأَرَضِينَ. قَدْ نَاحَ فِي أَكثَرِ الأَحْيانِ لِغُرْبَتِي وَسِجْنِي وَبَلائِي يَشْهَدُ بِذَلِكَ مَا نُزِّلَ فِي البَيَانِ إِنْ أَنْتُم مِنَ العَارِفِينَ. إِنَّ القَوِيَّ مَنِ انْقَطَعَ بِقُوَّةِ اللهِ عَمَّا سِوَاهُ وَالضَّعِيفَ مَنْ أَعْرَضَ عَنِ الوَجْهِ إِذْ ظَهَرَ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ. يَا مَلأَ الأَرْضِ اذْكُرُوا اللهَ فِي هَذَا اليَوْمِ الَّذِي فِيهِ نَطَقَ الرُّوحُ وَاسْتَعْرَجَتْ حَقَائِقُ الَّذِينَ خُلِقُوا مِنْ كلِمَةِ للهِ العَزِيزِ المَنِيعِ. قَدْ قُدِّرَ لِكُلِّ نَفْسٍ أَنْ يَسْتَبشِرَ فِي هَذَا اليَوْمِ وَيَلْبَسَ أَحْسَنَ ثِيَابِهِ وَيُهَلِّلَ رَبَّهُ وَيَشْكُرَهُ بِهَذَا الفَضْلِ العَظِيمِ. طُوبَى لِمَنْ فَازَ بِمُرَادِ اللهِ وَوَيْلٌ لِلْغَافِلِينَ. لَمَّا نُزِّلَ هَذَا اللَّوْحُ فِي هَذَا اللَّيلِ أَحْبَبْنَا أَنْ نُرْسِلَهُ إِلَيْكَ فَضْلاً مِنْ لَدُنَّا عَلَيْكَ لِتَكُونَ مِنَ الشَّاكِرِينَ. إِذَا فُزْتَ بِهِ أَنِ اقْرَأْهُ بَيْنَ الأَحْبَابِ لِيَسمَعُنَّ الكُلُّ مَا تَكَلَّمَ بِهِ لِسَانُ العَظَمَةِ ويَكُونُنَّ مِنَ العَامِلِينَ. كذَلِكَ اخْتَصَصْنَاكَ وَزَيَّنَّاكَ بِمَا زُيِّنَتْ بِهِ هَيَاكِلُ المُخْلِصِينَ. الحَمْدُ للهِ رَ بِّ العَالَمِينَ.

الأَقْدَسُ الأَعْلَى

كِتَابٌ مِنْ لَدنّا إِلى الَّتِي إِذْ سَمِعَتِ النِّدَاءَ عَنْ جِهَةِ العَرْشِ أَقبَلَتْ وَقَالَتْ ثُمَّ نَادَتْ بَلَى يا مَحْبُوبَ العَارِفِينَ. يا أَمَتِي لَوْ تَسْمَعِينَ النِّدَاءَ الَّذِي ارْتَفَعَ فِي هذِهِ الأَيَّامِ مِنْ حَوْلِ عَرْشِي لَيَجْعَلَكِ طَائِرَةً فِي هَوَاءِ قُرْبِي، ويُدْخِلَكِ فِي مَلَكُوتِي ويُنْطِقُكِ بِثَنَاءِ نَفْسِي بَيْنِ إِمَائِي. كَذلِكَ نَزَّلْنَا لَكِ ما يَفرَحُ بِهِ قَلْبُكِ إِنَّ رَبَّكِ لَهُوَ الفَضَّالُ القَدِيمُ. اطْمَئِنِّي بِفَضْلِ مَولاكِ ثُمَّ اذْكِرِيهِ في اللَّيالِي وَالأَيَّامِ إِنَّهُ هُو خَيْرُ الذَّاكِرِينَ. يا إِلهي ومَحْبُوبِي أَسْمَعُ نِدَاءَكَ مِنْ شَطْرِ السِّجْنِ, المَقَرِّ الّذي فِيهِ اسْتَقَرَّ عَرْشُ عَظَمَتِكَ وَاقْتِدَارِكَ. أَيْ رَبِّ وَفِّقْنِي عَلَى ذِكْرِكَ في أَيَّامِكَ وَثَنَائِكَ بَيْنِ إِمَائِكَ أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِي بِهِ نُصِبَتْ رَاياتُ أَمْرِكَ بَيْنَ عِبَادِكَ ورُفِعَتْ أَعْلامُ سَلْطَنَتِكَ بَيْنَ خَلْقِكَ بِأَنْ لا تَطْرُدَنِي عَنْ بَابِ فَضْلِكَ ولا تَمْنَعَنِي عَمَّا قَدَّرْتَهُ لإِمَائِكَ اللائِي أَقْبَلْنَ إِلى شَطْرِ فَضْلِكَ ومَطْلِعِ وَحْيكَ إِنَّكَ أَنْتَ المُعْطِي البَاذِلُ العَزِيزُ الحَكِيمُ.

هو الاقدس الاعظم الاعلی

سبحانک اللّهمّ یا اله العالم و مالک الامم اشهد انّک لم تزل کنت مقدّساً عن ذکر الکائنات و منزّهاً عن اعلی وصف الممکنات. کلّما اراد المخلصون الصّعود الی عرفانک اطردهم جنود علمک و کلّما اراد المقرّبون الورود الی سمآء قربک منعتهم سطوة بیانک. نشهد انّ اعلی مراتب الاسمآء کان خادماً لبابک و ابهی مطالعها ساجداً لطلعتک و خاضعاً لحضرتک. انّک انت الّذی لا توصف بما ترکّب من الحروف و تفوّه بالالفاظ و لا بالمعانی المکنونة فیها لانّ کلّ ذلک محدود بحدودات الذّکر و البیان و ینطق به اهل الامکان.

تعالی تعالی من ان یصل الیک ذکر احد او یدرکک ادراک نفس. تعالی تعالی من ان توصف بوصف دونک او تنعت بنعت خلقک. انّ مظاهر الالوهیّة لو یطیرنّ باجنحة الغیب و الشّهود لن یصلنّ الی اوّل تجلّی ظهر و اشرق عن افق وجهک الاعلی و مطلع ظهورک الاسنی و انّ مطالع الرّبوبیّة لو یصعدنّ بدوام الملک و الملکوت لن یستطیعنّ ان یتقرّبنّ الی شمس جمالک.

طوبی لمن عرف بقآئک و فنآء ما دونک و اعترف بسلطانک و عجز ما سواک. فلمّا ثبت فنآء الاشیآء عند تموّجات بحر ذکرک یا مالک الاسمآء یثبت بانّ اوصافهم و اذکارهم لا یلیق لعظمتک و کبریآئک و لا ینبغی لعلوّک و اقتدارک ولکن انّک انت یا الهی من بدایع جودک و الطافک و ظهورات کرمک و عطآئک امرت الکلّ بذکرک و ثنآئک و قبلت منهم من فضلک و مواهبک. اذاً یدعو نفسک نفسک و ذاتک ذاتک من قبل محبّیک الّذین حملوا الشّدائد فی سبیلک و البلایا فی حبّک و رضآئک فی هذا الیوم المبارک الّذی جعلته عیداً لاهل مملکتک و للّذین صاموا بامرک المبرم و اطاعوا حکمک المحکم.

تعالی هذا الیوم المبارک المحمود الّذی اختصصته بالاسم المکنون المشهود المحبوب الّذی اذا اشرق من افق البقآء نطقت السّدرة المنتهی تاللّه قد اتی مولی الوری الّذی لا یوصف بالاسمآء ثمّ اهتزّت الجنان و نطقت بالاشتیاق یا ملأ الآفاق قد اتی من طاف فی حوله مطالع الرّحمن و مظاهر السّبحان و مشارق الالهام و نادت الاشیآء باعلی النّدآء هذا لوح فیه تزیّن ملکوت الانشآء و فتح باب اللّقآء لمن فی الارض و السّمآء. نعیماً لمن نبذ الهوی و اقبل الی من لا یُعرف بالذّکر و البیان.

تاللّه هذا یوم یسمع من خریر المآء انّه لا اله الّا هو المهیمن القیّوم و من هزیز الاریاح انّه لا اله الّا هو العزیز المحبوب و من حفیف الاشجار انّه لا اله الّا هو المقتدر المعطی العزیز الودود و لسان العظمة عن ورآئها هذا یوم فیه ظهر المشهود المکنون و الظّاهر المخزون. ان اسرعوا الیه یا مطالع الاسمآء و تقرّبوا الیه یا من فی ملکوت الانشآء بقلوب کانت مطهّرة عن الظّنون و الاوهام و مقدّسة عمّا یذکر بین الانام.

تعالی تعالی وصف محبّیک الّذین تمسّکوا بحبل امرک و تشبّثوا بذیل احکامک و تکلّموا بما اذنت لهم فی الواحک و ما تجاوزوا عمّا حدّد فی کتابک و نطقوا فی مملکتک بالحکمة الّتی امرتهم بها فی صحائف جودک و زبر فضلک. ای ربّ ایّدهم علی نصرة امرک بما بیّنت لهم من قلمک الاعلی و علّمتهم فی الواح شتّی. ای ربّ لا تدعهم بانفسهم فاحفظهم بقدرتک و سلطانک ثمّ انصرهم بجودک و اقتدارک.

ای ربّ هم عبادک و ارقّآئک قد آمنوا بک و اقبلوا الی سمآء فضلک. لا تحرمهم عن ظهورات عواطفک فی ایّامک فلا تمنعهم عن عرف اوراد حکمتک. فاهدهم یا الهی الی بحر رضآئک لیتغمّسوا فیه باسمک لئلّا یحزنهم افکارهم و لا یکدّرهم ما یرون فی سبیلک. انّک انت المقتدر الّذی اعترف کلّ ذی قدرة باقتدارک و اقرّ کلّ ذی شوکة بسلطانک و استجهل کلّ ذی علم عند تموّجات بحر علمک و استضعف کلّ قویّ عند شئونات قوّتک.

انت الّذی یا الهی تستحی الاسمآء من ان تنسب الیک و الاشیآء من ان تذکر لدیک. لم تزل کنت فی علوّ لا یُعرف بالاذکار و فی سموّ لا یُوصف بالاوصاف. ما اعظم سلطانک و ما اعظم اقتدارک و ما اکبر استعلآئک مع علم الکلّ بتقدیسک عمّا دونک و تنزیهک عمّا سواک. قد سخّرت العالم بالکلمة الّتی تنسب الی ملکوت بیانک و یتضوّع منها عرف قمیص امرک.

یا اله الوجود و مربّی الغیب و الشّهود فاخلق آذاناً طاهرة و قلوباً صافیة و اعیناً ناظرة لیجدنّ حلاوة بیانک الاحلی و یتوجّهنّ الی الافق الاعلی و یعرفنّ ما انزلته بجودک یا سلطان الاسمآء. ثمّ اضرم نار محبّتک فی مملکتک لتشتعل بها قلوب بریّتک و یتوجّهنّ الیک و یعترفنّ بفردانیّتک و یقرّنّ بوحدانیّتک. یا اله الاسمآء فاکشف عنهم سبحات الجلال ثمّ عرّفهم فضل هذا الیوم الّذی تزیّن باسمک و تنوّر من انوار وجهک. انت الّذی لن ترفعک حسنات العالم و لا تمنعک سیّئات الامم و لا تخذلک سطوة الامرآء و لا تعجزک قدرة الاقویآء. تفعل بسلطانک ما تشآء لا اله الّا انت المقتدر المتعالی العلیم الحکیم.

فانزل یا الهی من سمآء جودک علی احبّتک ما یجعلهم ناظرین الیک و العاملین باذنک و ارادتک ثمّ قدّر لهم ما ینفعهم و یحفظهم و یقرّبهم و یخلّصهم. انّک انت مولىٰهم و خالقهم و معینهم لا اله الّا انت الغفور الکریم.

ثمّ اسئلک یا الهی بان تؤلّف بین قلوب احبّآئک و توفّقهم علی الاتّفاق و الاتّحاد فی امرک لئلّا یظهر منهم ما لا یلیق لهم فی ایّامک. انّک انت المقتدر المتعالی العلیّ العظیم الحمد للّه ربّ العالمین.