قیام جامعۀ اسم اعظم را در میدان خدمت ملاحظه نمایید! تنها یک سال بعد از شروع نقشۀ جدید، گزارش‌های واصله از وسعت مجهودات و آغاز موفّقیّت‌ها حکایت می‌کند. سرعت بخشیدن به پیشرفت پنج هزار برنامۀ رشد مستلزم کوششی کاملاً بی‌سابقه است. تعداد کثیری از دوستان با درکی قاطع از اصول بنیادین نقشه بر حسب نیازهای آن عمل نموده جدّیّت و فداکاری خود را در کیفیّت اقدامات خویش نشان می‌دهند. بر طبق پیش‌بینی قبلی، بعضی از برنامه‌های فشردۀ رشد که برای مدّتی مدید تداوم داشته‌اند حال گنجینه‌ای از معلومات و ذخیره‌ای از منابع شده، نواحی اطراف خود را حمایت نموده، انتشار سریع بینش و تجربه را تسهیل می‌نمایند. مراکز فعّالیّت‌ فشرده، آن محلّه‌ها و روستا‌هایی که کار جامعه‌سازی در آن تمرکز بیشتری دارند، میادین مستعدّی را برای تقلیب جمعی فراهم می‌آورند. سپاه گسترده و پرشورِ اعضای هیئت معاونت و مساعدین‌شان مشوّق مجهودات دوستان بوده به آنان کمک می‌کنند که چگونه فرایند رشد را در موقعیّت‌های گوناگون به پیش ببرند و رویکردهایی متناسب با شرایطِ هر محدودۀ جغرافیایی بیابند. شوراهای منطقه‌ای بهائی با حمایت محافل روحانی ملّی می‌آموزند که چگونه می‌توان پیشرفت نقشه را هم‌زمان در طیفی از محدوده‌های جغرافیایی سرعت بخشید. این وظیفه در بعضی کشورهای کوچک که شورای منطقه‌ای وجود ندارد توسّط نهادهای جدیدی در سطح ملّی انجام می‌گیرد. گرچه همان طور که از هر فرایند ارگانیک انتظار می‌رود پیشرفت سریع حاصل در بعضی نقاط در دیگر مناطق هنوز ظاهر نشده است ولی تعداد کلّ برنامه‌های فشردۀ رشد در جهان هم‌اکنون در حال افزایش است. به علاوه، مشاهدۀ افزایش قابل ملاحظۀ میزان مشارکت در فعّالیّت‌ها در طیّ چهار دورۀ اوّل نقشه موجب سرور این مشتاقان است.

بدین ترتیب علایم دست‌آوردهای سال جاری به سختی می‌تواند نویدبخش‌تر از این باشد و براستی چه ارمغانی به حضور حضرت بهاءالله در دویستمین سال ولادت آن حضرت می‌تواند شایسته‌تر از جهد بلیغ عزیزانش در اتّساع حیطۀ امر مبارکش باشد؟ بنا بر این اوّلین جشن از دویستمین سنۀ میلادین که عالم بهائی برگزار می‌نماید ایّامی است بس شورانگیز و نشانه‌ای از مغتنم‌ترین فرصت جهان‌شمولی که تا به حال برای مرتبط ساختن قلوب با جمال اقدس ابهی پیش آمده است. امید چنان‌که در ماه‌های آینده همگی با توجّه به این موقعیّت گران‌بها، فرصت‌های موجود در هر فضایی را با هشیاری غنیمت شمرده عموم را با حیات و رسالت اعلای حضرت بهاءالله آشنا سازند. برای استفادۀ کامل از فرصت‌های تبلیغی موجود در عالم بهائی گفتگوهای ممکن با هر فردی از افراد باید خلّاقانه مورد تأمّل قرار گیرد. در این چنین گفتگوهای هدف‌مندی ادراک افزایش می‌یابد، قلوب منشرح می‌شود و در مواردی تقلیب بغتتاً ایجاد می‌گردد. همگی به انجام این وظیفۀ ارزشمند دعوت می‌شوند و هیچ‌ کس نباید خود را از شادمانی حاصله از این خدمت محروم نماید. از آستان مبارک حضرت محبوب عالمیان رجا می‌نماییم که امسال تماماً سرشار از سرورِ منبعث از آگاه نمودن نفوسی از طلوع یوم الله باشد، سروری که پاک‌ترین و شیرین‌ترین سرورها است.

سردرگمی، بی‌اعتمادی و ابهامات حاکم بر جهان به تعهّداتی که اجرای آن وظیفۀ جمیع مؤمنین می‌باشد فوریّت بیشتری می‌بخشد. دوستان باید براستی از هر فرصتی استفاده کنند تا نوری برافروزند که بتواند راه را روشنی، مضطرب را اطمینان و ناامید را امیدواری بخشد. اندرز حضرت ولیّ‌امرالله به زبان انگلیسی خطاب به یک جامعۀ بهائی را که گویی برای زمان ما بیان شده به خاطر می‌آوریم که می‌فرمایند "هر چه تار و پود اجتماع کنونی تحت تأثیر فشار مصائب و بلایای مستولیّه دچار سستی و از هم گسیختگی بیشتری گردد و هر چه بروز شکاف‌ها به گسستگی‌ها سرعت بخشد و جدایی ملّت از ملّت، طبقه از طبقه، نژاد از نژاد، و کیش از کیش مضاعف گردد، مجریان نقشۀ الهی باید با انسجام بیشتری در حیات روحانی و اقدامات اداری خویش معیار والاتری از مجهودات منظّم، از تعاون و تعاضد و از پیشرفت هماهنگ در مشروعات ‌جمعی خود نشان دهند." حضرت شوقی افندی که همواره بر اهمّیّت روحانی امور امری و عزم جزمی که احبّا باید با آن وظایف مقدّسۀ خویش را انجام ‌دهند تأکید می‌فرمودند هم‌چنین در مورد مداخله در مشاجرات سیاسی بحث‌انگیز، درگیری‌ها، و جرّ و بحث‌ها انذار فرموده و در مقامی دیگر احبّا را در بیانی به زبان انگلیسی هشدار می‌دهند تا "بر هر گونه خاصّ‌گرایی و تحزّب‌، مجادلات بیهوده، محاسبات واهی و تمایلات زودگذر که چهرۀ جهانی در حال تحوّل را آشفته و توجّه آن را به خود مشغول می‌دارد، فایق آیند." این مشاجرات چون ترشّحات و کف‌های لاینفکّ امواجی است که پی در پی اجتماعی عاصی و غیر متّحد را مغشوش می‌سازد. دل‌مشغولی به عواملی که متشتّت‌کنندۀ افکارند زیان‌های فراوانی به دنبال دارد. همان طور که پیروان حضرت بهاءالله به خوبی واقفند، رفاه نهایی عالم انسانی مستلزم آن است که نوع بشر از تفاوت‌های موجود فراتر رفته وحدت خود را به نحوی استوار تثبیت نماید. هدف بهائیان از هر کمکی به حیات اجتماع خود، ترویج وحدت و یگانگی است و هر یک از مجهودات جامعه‌سازی نیز به همین منظور صورت می‌گیرد. برای کسانی که از نفاق و اختلاف خسته شده‌اند، جوامعی که در سایۀ اسم اعظم نضج می‌گیرند مثالی است قدرت‌مند از آنچه که از طریق اتّحاد می‌توان به آن توفیق یافت.

این جمع به درگاه حضرت ربّ الارباب شاکر است که الحمد لله خیل عظیمی از عزیزانش با نثار تمامی آنچه دارند به طرق متعدّد می‌کوشند تا پرچم وحدت عالم انسانی به اهتزاز آید. ای دوستان گرامی و محبوب آیا سزاوار نیست که در شروع سالی بس فرخنده و مبارک هر یک از ما تفکّر و تأمّل نماییم که به فضل و عنایت الهی به انجام چه اعمال طیّبۀ طاهره‌ای می‌توانیم موفّق شویم؟

11 Ridván 2018 (175 BE) UHR2018

View PDF

12 Ridván 2019 (176 BE) UHR2019

با نزدیک شدن عید اعظم رضوان احساساتی عمیق از شکرانه و امید این مشتاقان را در بر گرفته، شکرانه به پاس توفیقات شگرفی که حضرت بهاءالله پیروانش را قادر به کسب آن نموده و امید برای آنچه که آیندۀ نزدیک در بر دارد.

تحرّکی که با جشن‌های دویستمین سالگرد میلاد حضرت بهاءالله در سراسر جهان ایجاد گشت همچنان رو به ازدیاد است. ترقّی سریع جامعۀ اسم اعظم، قابلیّت روزافزون آن و توانایی استفاده از نیروی تعداد بیشتری از اعضایش، در چکیده‌ای از توفیقات جهانی اخیر جامعه به وضوح مشهود است. از جمله، افزایش فعّالیّت‌های جامعه‌سازی به خصوص قابل ملاحظه است. نقشۀ پنج‌سالۀ کنونی دنبالهء بیست سال تلاش عالم بهائی جهت تلطیف و تکثیر سیستماتیک این فعّالیّت‌ها است و قابل توجّه آنکه در دو سال و نیم اوّل این نقشه، تنها تعداد فعّالیّت‌های اساسی به طور چشم‌گیری به بیش از پنجاه در صد افزایش یافت. جامعهء جهانی بهائی اکنون نشان داده که قادر است در هر مقطع از زمان بیش از یک ملیون نفر را در چنین فعّالیّت‌هایی مشارکت داده، آنان را در تفحّص در واقعیّت‌های روحانی و عمل به مقتضیاتش مدد نماید. در همین مدّت کوتاه، تعداد جلسات دعا تقریباً به بیش از دو برابر افزایش یافته که پاسخی است بسیار ضروری به بیگانگی روزافزون بشریّت از منشأ امید و منبع برکت. این پیشرفت بسیار امیدوارکننده است زیرا جلسات دعا و مناجات روح جدیدی در حیات جامعه می‌دمد. جلسات نیایش وقتی با مجهودات آموزشی برای همۀ سنین همراه می‌شود موجب تقویت هدف والای آن مجهودات که پرورش جوامعی ممتاز به عبادت خداوند و خدمت به نوع بشر است می‌گردد. این واقعیّت بیش از همه در آن دسته از محدوده‌های جغرافیایی مشهود است که مشارکت تعداد زیادی از افراد در فعّالیّت‌های بهائی تداوم داشته و احبّا از سوّمین نماد رشد در مسیر توسعۀ جامعۀ خود گذشته‌اند. موجب سرور این جمع است که از آغاز نقشه تا کنون تعداد محدوده‌های جغرافیایی که در آن فرایند رشد تا این حدّ پیشرفت نموده، مضاعف شده و اکنون به قریب پانصد بالغ گشته است.

این بررسی مختصر البتّه نمی‌تواند میزان کامل تقلیبِ در حال وقوع را منعکس نماید. چشم‌انداز دو سالی که از نقشه باقی مانده درخشان است. انتشار وسیع تجربه‌های آموخته شده از برنامه‌های فشردۀ رشد در آن دسته از محدوده‌های جغرافیایی که برحسب انتظارمان گنجینه‌ای از آموخته‌ها و ذخیره‌ای از منابع شده‌اند، باعث حصول توفیقات زیادی در سال گذشته شده است. دارالتّبلیغ بین‌المللی، مشاورین قارّه‌ای و معاونین خستگی‌ناپذیرشان برای اینکه احبّا در همۀ نقاط جهان بتوانند از این تسریعِ یادگیری بهره‌مند گردند تا بینش‌های کسب شده را در رابطه با واقعیّت‌های محیط خود به کار گیرند از هیچ اقدامی فروگذار نکرده‌اند. موجب خرسندی است که در تعداد فزاینده‌ای از محدوده‌های جغرافیایی، و در محلّه‌ها و دهکده‌های آنها، یک هستۀ‌ مرکزی از دوستان شکل گرفته که با عمل و تأمّل درمی‌یابند که برای پیشرفت فرایند رشد در محیط اطراف‌شان در هر زمان چه اقدامی مورد نیاز است. این دوستان از وسیلۀ قدرتمند مؤسّسۀ آموزشی که از طریق آن قابلیّت کمک به رفاه معنوی و مادّی جامعه تقویت می‌گردد بهره می‌گیرند و در ضمنِ عمل، تعداد کسانی که به آنان می‌پیوندند افزایش می‌یابد. شرایط و خصوصیّات رشد طبیعتاً از محل تا محل بسیار متفاوت است. امّا با جدّ و جهد منظّم، همه می‌توانند مشارکت بیش از پیش مؤثّری در این فعّالیّت‌ها داشته باشند. در هر محیطی، مبادرت به گفتگویی هدفمند و متعالی با دیگر نفوس که سریعاً یا تدریجاً موجب برانگیختن استعداهای روحانی می‌شود، بسیار سرورانگیز است. هر چه شعلۀ ایمان در قلوب احبّا فروزان‌تر گردد، آنان که در معرض حرارتش قرار می‌گیرند مجذوبیّت بیشتری را احساس خواهند کرد. و برای فردی که قلبش سرشار از عشق حضرت بهاءالله است، چه عملی شایسته‌تر از یافتن نفوسی هم‌سرشت که مشوّق آنان در ورود به مسیر خدمت گردد و در کسب تجربه آنان را همراهی کند، و چه شادی عظیم‌تر از مشاهدۀ نفوسی که در ایمان خود استوار گشته و مستقلّاً قیام نموده، دیگران را در همان سیر و سلوک روحانی مساعدت می‌نمایند. اینست از جمله مغتنم‌ترین لحظات این عمر گذران.

امکانات پیشرفت این مشروع روحانی با نزدیک شدن دویستمین سالگرد میلاد حضرت ربّ اعلی شورانگیزتر شده است. این سالگرد نیز مانند دویستمین سالگرد قبلی موقعیّتی است بی‌نهایت ارزشمند که فرصت‌های شگرفی را در اختیار تمام بهائیان قرار می‌دهد، فرصت‌هایی برای آگاه ساختن اطرافیان‌شان از عظمت یوم الهی و نزول خارق‌العادۀ فیوضات آسمانی حاصله از ظهور دو مظهر الهی و طلوع پی در پی دو خورشید تابان که افق جهان را نورانی نمودند. بر اساس تجارب حاصله از دویستمین سالگرد دو سال قبل، میزان امکانات موجود در دو دور (شش‌ ماه) آیندۀ نقشه بر همه روشن است و همۀ آنچه در آن رویداد آموخته شد باید امسال در برنامه‌ریزی‌های دو عید میلاد مورد استفاده قرار گیرد. با نزدیک شدن دویستمین سالگرد، این مشتاقان مکرّراً در اعتاب مقدّسه از طرف شما عزیزان به دعا مشغول خواهیم بود تا کوشش‌های شما در جهت برگزاری بزرگداشتی شایسته برای حضرت ربّ اعلی بتواند در پیشبرد امر اعظمی که حضرتش به آن بشارت داد توفیق یابد.

تا پایان اوّلین قرن عصر تکوین فقط دو سال و نیم باقی است، پایان یک‌صد سال مجهودات در جهت تحکیم و توسعۀ شالوده‌ای که با جان‌فشانی‌های فراوان در طیّ عصر رسولی امر مبارک بنیان نهاده شد. در آن زمان جامعۀ بهائی صدمین سال صعود حضرت عبدالبهاء را نیز به یاد خواهد آورد، لحظه‌ای که مولای محبوب از قید این جهان آزاد گشت تا به اب بزرگوارش در رفرف اعلی بپیوندد. مراسم تشییع عرش مبارک که روز بعد از صعود واقع شد رویدادی بود که "فلسطین نظیر آن را هرگز مشاهده ننموده بود." (ترجمه) پس از اختتام مراسم، عرش مبارک در حجره‌ای در ضریح مقدّس حضرت باب استقرار یافت. امّا منظور نظر حضرت شوقی افندی آن بود که این محل ترتیبی موقّت باشد تا در زمان مقتضی مرقدی شایستۀ مقام بی‌مثیل حضرت عبدالبهاء بنا گردد.

آن زمان اینک فرارسیده است. از عالم بهائی دعوت می‌کنیم که به ساخت مقامی پردازد که محلّ استقرار ابدی آن رمس مطهّر گردد. این بنا در مجاورت باغ رضوان، در زمینی که به قدوم جمال مبارک متبرّک گردیده، ساخته خواهد شد و بدین ترتیب مرقد منوّر حضرت عبدالبهاء در مسیر آن هلالی که اعتاب مقدّسه در عکّا و حیفا را به هم متّصل می‌نماید قرار خواهد گرفت. تکمیل نقشه‌های معماری در حال پیشرفت است و در ماه‌های آینده اطّلاعات بیشتری را در این زمینه با شما در میان خواهیم گذاشت.

در این لحظه، چون به سالی که در پیش است و به مواهب موجود در آن می‌اندیشیم، قلوب ‌این مشتاقان از شادی و شعف لبریز است. منتظریم که یکایک شما عزیزان در هر کشور که به امر جمال قدم و به صلح عالم خدمت می‌کنید، به ادای رسالت متعالی روحانی خویش موفّق گردید.

13 Ridván 2021 (178 BE) UHR2021

ستایندگان اسم اعظم در سراسر عالم ملاحظه فرمایند

دوستان عزیز و محبوب،

آخرین کلمات یکی از خاطرهانگیزترین فصول تاریخ امر الهی اکنون رقم خورده است و فصل جدیدی آغاز میگردد. رضوان امسال اختتام سالی خارقالعاده از یک نقشۀ پنجساله و از یک سلسله نقشههایی است که از سال ۱۹۹۶ میلادی آغاز شد. سلسلۀ جدیدی از نقش هها با شروع دوازده ما ه سرنوش تساز در پیش است که خود طلیع های است برای یک مشروع ن هساله که از رضوان آینده آغاز م یشود. این مشتاقان جامعهای را م یبینیم که به سرعت کسب نیرو نموده و آمادۀ برداشتن گا مهای عظیمی به سوی آینده است. امّا هیچگونه ابهامی نباید داشت که رسیدن به این مرحله چ ه کوشش و تلاش ی را لازم بود و بینشهای کسب شده در این راه چه همّت و طاقتی را طالب : تجربیاّت آموخته شده آیندۀ جامعه را شکل خواهد داد و شرح نحوۀ کسب آن تجربیاّت ، مسیر آتیه را روشن میسازد.

دهههای قبل از سال ۱۹۹۶ با پیشرف تها و بینشهای غن ی خود شکّی باقی نگذاشته بود که جمّ غفیری از مردم در بسیاری از جوامع آمادۀ دخول در ظلّ لوای امر الهیاند. با این حال موارد تسجیل افراد در مقیاسی وسیع گرچه امیدبخش بود ولی به فرایند رشدی پایدار که بتوان آن را در محی طهای گوناگون اجرا نمود منجر نگشت. در آن زمان، جامعه با پرس شهایی عمیق مواجه بود که تجربۀ کافی برای پاسخگویی مناسب به آنها را نداشت. چگونه تلاشهایی که هدفش ترویج بود م یتواند همگام با فرایند تحکیم پیش رود و چالش درازمدّ ت و به ظاهر حلنشدنی رشد پایدار را حل نماید؟ چگونه میتوان افراد، مؤسّسات و جوامع را چنان پرورش داد که قادر باشند تعالیم حضرت بهاءالله را به مرحلۀ عمل درآورند؟ و چگونه ممکن است کسانی که مجذوب تعالیم اله ی میگردند بتوانند عاملینی فعّال در یک مشروع روحانی جهانی شوند؟

بدین ترتیب یک ربع قرن پیش، جامعۀ بهائی که هنوز از حضور سه نفر از حضرات ایادی امر الله در صفوف مقدّم خود برخوردار بود نقشهای چهارساله را آغاز نمود، نقشهای که با تمرکزش بر یک هدف واحد ، از نقشههای قبلی متمایز گشت و البتهّ آن هدف ، پیشبرد قابل ملاحظهای در فرایند دخول افواج بود. این هدف معرّف و شاخص خطّ مشی یک سلسله نقشههای بعدی شد. جامعه در آن زمان به این مطلب واقف شده بود که مفهوم این فرایند فقط دخول گروههای معتنابهی از مردم به آیین الهی نیست و به خودی خود نیز پدیدار نخواهد شد بلکه مستلزم ترویج و تحکیمی هدفمند و سیستماتیک و با سرعتی دائم الت زّاید م یباشد. توفیق در این مسی ر نیازمند مشارکت آگاهانۀ تعداد زیادی از نفوس بود و در سال ۱۹۹۶ عالم بهائی فراخوانده شد تا عزم خود را برای پذیرفتن چالش آموزش ی وسیعی که لازمۀ این هدف بود جزم نماید. از جامعۀ بهائی خواسته شد که شبک های از مؤسّسات آموزشی تأسیس نماید که تمرکزش بر آماده نمودن تعداد فزایندهای از افراد با قابلیتّ لازم برای تداوم فرایند رشد باشد.

احب اّ این حرکت را با این آگاهی آغاز کردند که علیرغم توفیقات قبل یشان در میدان تبلیغ هنوز باید

میآموختند که چه قابلی تّهایی را کسب نمایند و از همه مهمتر اینکه آنها را چگونه کسب نمایند. جامعه از بسیاری جهات از طریق عمل یاد گرفت و تجربیاّت آموخته شده پس از آنکه به مرور زمان با به کارگیری در محیطهای گوناگون تلطی ف شد نهایتاً در موادّ آموزشی وارد شده و مورد استفاده قرار گرفت و معلوم شد که بعضی از فعّالیتّها پاسخی است طبیعی به نیازهای روحانی یک جمعی تّ. حلقههای مطالعه، کلا سهای کودکان، جلسات دعا، و متعاقباً گرو ههای نوجوانان حائز اهمّ ی تّی اساسی گشت و وقتی با فعّالی تّهای مربوطه ممزوج شد تحرّک حاصله توانست سبب به وجود آمدن الگویی پویا از حیات جامعه شود. با افزایش تعداد شرک تکنندگان در فعّالیتّهای اساسی، بُعد جدیدی به هدف اوّ لی ۀّ آنها اضافه شد، یعنی این فعّالی تّها به منزلۀ مدخلی شد که از طریق آن جوانان، بزرگسالان و اعضای خانوادهها از اجتماع بزرگ میتوانستند با ظهور حضرت بهاءالله آشنا شوند. همچنین درک بهتری از جوانب عملی اجرای استراتژ یهایی برای فعّالیتّهای جامع هسازی در چارچوب ”محدودۀ جغرافیایی“، یعنی یک ناحیۀ مشخّص با وسعتی قابل اداره و با ویژگیهای اجتماعی و اقتصادی متمایز، به دست آمد. لذا پرورش قابلیتّ برای تهی ۀّ نقش ههای ساده در سطح محدودۀ جغرافیایی آغاز گردید و در نتیجۀ چنین نقشههایی برنامههای رشد که بعدها به صورت ادوار س هماهۀ فعّالیتّ تنظیم گردید به وجود آمد. نکتۀ مهمّی که از ابتدا آشکار گردید این بود که گذراندن دور ههای متسلس ل مؤسّسه توسّط افراد به حرکت محدودههای جغرافیایی در پیوستار رشد تحرّک م یبخشد و خو د فرایند مؤسّسه نیز از این طریق تداوم م ییابد. این رابطۀ مکمّ ل در هم ه جا به احباّ کمک کرد که ویژگ یهای رشد را در محیط خود ارزیابی نموده مسیری به سوی توانایی بیشتر دنبال نمایند. به مرور زمان ثابت شد که اگر آنچه در محدودۀ جغرافیایی رخ میدهد هم از دیدگاه سه برنامۀ ضروری آموزشی یعنی خدمت به کودکان، نوجوانان، و جوانان و بزرگسالان، و هم از دیدگاه ادوار فعّالیتّ که برای روند رشد لازم است، مورد ملاحظه قرار گیرد چنین نگرشی مثمر ثمر خواهد بود. مدّت زیادی از آغاز این مجهودات بیست و پنجساله نگذشته بود که بسیاری از خصوصی اّت قابل تشخیص فرایند رشد که امروز مشاهده م یکنیم کاملاً شکل میگرفت.

با بیشتر شدن مساعی دوستان، اصول، مفاهیم و استراتژ یهای مختل ف مرتبط با فرایند رشد به صورت چارچوبی برای عمل شروع به تبلور نمود که میتوانست تکامل یافته، پذیرای عناصر جدید گردد. این چارچوب برای بروز تحرّ کی چشمگیر بسیار حائز اهمّیتّ بود و به احباّ کمک نمود که نیروی خود را در مسیری جهت بخشند که تجربه نشان داده به رشد جوامع سالم منتهی م یگردد. امّا چارچوب یک فرمول نیست. هنگام بررسی واقعی تّ یک محدودۀ جغرافیایی، یک نقطه، یا صرفاً یک مح لهّ، با در نظر گرفتن عناصر متعدّ د این چارچوب الگویی از فعّالیتّ م یتوانست ایجاد شود که از آنچه بقی ۀّ عالم بهائی مشغول آموختن آن بود بهره گیرد و در عین حال پاسخی به ویژگ یهای آن محلّ باشد. دوگانگی بین الزامات انعطا فناپذیر از یک طرف، و تمایلات ب یپایان شخصی از طرف دیگر، جای خود را به درکی ظریف و دقیق از راههای متعدّدی داد که افراد م یتوانستند این فرایند را حمایت نمایند، فرایندی که در اصل منسجم بوده با اندوختن تجربه مستمرّ اً تلطیف میگردد. نباید در بارۀ پیشرفتی که حاصل ظهور این چارچوب است تردید داشت ، این چارچوب برای هماهنگ کردن و متّحد ساختن مجهودات تمامی عالم بهائی و پیشبرد اقداماتش اهمّیتّی عظیم در بر داشت.

با اجرای نقش هها یکی پس از دیگری و با وسعت یافتن اشتغال به فعّالیتّ جامع هسازی، پیشرفت در سطح فرهنگ عمی قتر گردید. به عنوان مثال، اهمّ یتّ تعلیم و تربیت نسل جوا نتر و به خصوص استعداد خار قالعادۀ نوجوانان در سطح وسی عتری مورد توجّه قرار گرفت . همراهی و مساعدت نفوس نسبت به یکدیگر در طول یک مسیر مشترک و گسترش مستمرّ دایرۀ حمایت متقابل، به الگویی برای تمامی تلاشها در مسیر پرورش قابلیتّ برای خدمت تبدیل شد. با افزایش آگاهی نسبت به نیروی گفتگوهای هدفمند برای متجلیّ ساختن استعدادهای روحانی، حتیّ تعاملات دوستان با یکدیگر و با اطرافیانشان تغییر یافت. و مهم آنکه جوامع بهائی بیش از پیش نگرشی برو نگرا ات خّاذ نمودند. هر نفس مشتاق به دیدگاه آیین بهائی م یتوانست شرک تکنندهای فعّال باشد و حتیّ مروّج و تسهی لگری برای فعّالیتّهای آموزشی، جلسات دعا و سایر عناصر کار جامع هسازی شود، و از میان چنین نفوسی بسیاری نیز به حضرت بهاءالله ایمان میآوردند. بدین ترتیب مفهومی از فرایند دخول افواج نمایان شد که کمتر به تئوری و فرضی اّت و بیشتر به تجربۀ واقعی اتکّا داشت، تجربۀ اینکه چگونه تعداد زیادی از مردم م یتوانند به امر الهی پ ی برند، با آن آشنا شوند، با اهداف آن ه مسو شوند، به فعّالی تّها و مشور تهای پیروان آن بپیوندند، و در بسیاری موارد آن را از صمیم قلب بپذیرند. با تقویت فرایند مؤسّسۀ آموزشی در مناطق مختلف یکی بعد از دیگری تعداد افرادی که در فعّالی تّهای نقشه شرکت داشتند به سرعت توسعه یافت و حتیّ کسانی را در بر گرفت که اخیراً با امر مبارک آشنا شده بودند . امّا انگیزۀ این کار صرفاً افزایش تعداد نبود. بینشی از تقلیب ه مزمان فردی و جمعی

مبتنی بر مطالع ۀ کلام الهی و تشخیص قابلی تّ هر شخص برای مشارکت فعّ الانه در یک فرایند عمیق روحانی، منجر به بروز حسّ مشارکت در یک کوشش جمعی شده بود.

یکی از چشمگیرترین و الهامبخشترین ویژگیهای این دورۀ بیست و پن جساله خدمات جوانان بهائی است، جوانانی که با عمق ایمان و شهامت خویش جایگاه شایستۀ خود را در خطّ مقدّم مساعی جامعه احراز کردهاند . در مقام مبل غّین ام ر الله و مرب یّان نسل جوان، راهنمایان سیاّر حلق ههای مطالعه و مهاجرین داخلی، و نیز به عنوان هماهن گکنندگان مؤسّسۀ آموزشی در محدودۀ جغرافیایی و اعضای نهادهای امری، جوانان در پنج قارّ ۀ عالم برای خدمت به جوامع خود با خلوص و فداکاری قیام کرد هاند. بلوغی که جوانان در انجام وظ ایفی که پیشرفت نقشۀ الهی به آن بستگی دارد از خود نشان داد هاند نمایانگر شور و نشاط روحانی و تعهّدشان به تضمین آیندۀ نوع بشر است .در قبال این بلوغ آشکار روزافزون، تصمیم گرفت هایم که بلافاصله بعد از این رضوان، در حالی که سنّ فرد بهائی برای عضویتّ محفل روحانی کماکان بیست و یک سال باقی خواهد ماند ،این سنّ برای ابدای رأی در انتخابات بهائی به هیجده سال تقلیل م ییابد. جوانان بهائی در سراسر جهان که به این سنّ رسید هاند بدون شک اطمینان ما را به توانایی خود در ایفای این ”وظیفۀ مقدّس“ که هر منت خب بهائی به آن مأمور است ”وجداناً و مجدّ انه“ به اثبات خواهند رساند.

بر این امر واقفیم که طبیعتاً واقعی تّ جوامع مختلف تفاو تهای بسیار زیادی با یکدیگر دارند. جوامع ملیّ مختلف و مکا نهای مختلف در آن جوامع، زمانی که این سلسله نقش هها را آغاز کردند در مراحل مختلفی از توسعه بودند و از آن زمان به بعد نیز با سرع تهای مختلف توسعه یافتهاند و به سطوح متفاوتی از پیشرفت نائل گشتهاند.

این موضوع به خودی خود تازگی ندارد. همیشه شرایط و میزان استعداد روحانی در مکا نهای مختلف متفاوت بوده است. با وجود این شاهد بسط شرایطی هستیم که در آن قابلیتّ، اعتماد به نفس، و تجارب اندوخته شدۀ اکثر جوامع با نیرو گرفتن از مو فّق یتّ سایر جوامع بهائی چه دور و چه نزدی ک در حال افزایش است. به عنوان مثال ،نفوسی که در سال ۱۹۹۶ به منظور مهاجرت به محلّ جدیدی قیام م ینمودند از شهامت، ایمان و خلوص کامل برخوردار بودن د، امّا امروزه همتاهای آنان در همه جا همان صفات را با آموختهها، بین شها، و مهار تهایی توأم مینمایند که نتیجۀ بیست و پنج سال کوشش تمامی عالم بهائی در راه سیستماتیک نمودن و تلطیف فعّالیتّهای ترویج و تحکیم است.

یک جامعه صرف نظر از نقطۀ شروع ،وقتی فرایند رشد را به پیش برده است که صفات ایمان، استقامت، و تعهّ د را با آمادگی برای یادگیری ادغام کرده است. یک میراث گرا نمایۀ این سلسله نقش هها در حقیقت وقوف به این نکته در سطحی گسترده است که هر کوششی برای پیشرفت با توجّه به یادگیری شروع میشود. سادگی این نکته نباید اهمّ ی تّ آن را پنهان کند. شک و تردیدی نداریم که هر محدودۀ جغرافیایی به مرور زمان در پیوستار توسعه پیشرفت خواهد کرد امّا جوامعی که نسبت به جوامع دیگر با داشتن شرایط و امکانات مشابهی سری عتر پیشرفت نمودهاند، آناناند که توانایی ترویج وحدت نظر و توانایی یادگیری در بارۀ عمل مؤث رّ را نشان داد هاند. اینها جوامعی بودند که ب یدرنگ وارد میدان عمل شدند.

تعهّ د به یادگیری همچنین به معنای آمادگی برای قبول اشتباهات نیز بود و البتهّ برخی از اوقات، اشتباهات ایجاد ناراحتی میکرد. جای تعجّب نیست که در ابتدا به علتّ عدم تجربه، روشها و رویکردهای جدید به نحوی ناشیانه به کار برده م یشد و در بعضی مواقع یک قابلیتّ کسب شدۀ جدید به خاطر مشغولیتّ جامعه برای دست یافتن به قابلی تّی دیگر به فراموشی سپرده م یگشت. وجود حسن نی تّ تضمینی برای عدم پیش آمدن اشتباهات نیست و پشت سر گذاشتن آنه ا مستلزم تواضع و انقطاع است. وقتی در مقابل اشتباهاتی که طبیعتاً رخ میدهد جامع های مصمّم باشد تا از خود بردباری نشان داده از آن درس بیاموزد، پیشرفت هیچگاه دور از دسترس نبوده است.

در اواسط این سلسله نقش هها اشتغال جامعه در حیات اجتماع مورد توجّه مستقیم بیشتری قرار گرفت. در این مورد احباّ تشویق شدند که دو مجهو د به هم مرتبط یعنی اقدام اجتماعی و مشارکت در گفتمانهای رایج در اجتماع را مدّ نظر قرار دهند. این دو البتهّ جایگزینی برای کار ترویج و تحکیم نبودند تا چه رسد به انحراف از آن، در واقع این دو در ترویج و تحکیم مندمج م یباشند. با افزایش منابع انسانی در یک جامعه ،قابلیتّ جامعه برای عرضه کردن تعالیم حضرت بهاءالله در رابطه با چالشهای روز، یعنی به منصّۀ ظهور رساندن آن تعالیم مبارکه، بیشتر میشود. امور نابسامان عالم در این دوره به خوبی نشان داد که نیاز نوع بشر به تجویز درمان پزشک الهی تا چه حدّ شدید و فوری است. در بطن همۀ این نکا ت، مفهومی از دین بود که با مفهوم رایج در سراسر جهان بسیار متفاوت میباشد، مفهومی که دین را به عنوان نیرویی پرقدرت و مح رّ ک پیشبرد مدنیتّی پیشرفته م یداند. جامعه درک نمود که چنین مدنی تّی نیز خود به خود ظاهر نخواهد شد بلکه رسالت پیروان حضرت بهاءالله است که برای ظهور آن تلاش نمایند. یک چنین رسالتی مستلزم به کارگیری همان فرایند یادگیری سیستماتیک در زمینۀ اقدام اجتماعی و مشارکت در گفتمان عمومی است.

قابلیتّ مبادرت به اقدام اجتماعی از دیدگاه بیست و پنج سال اخیر به طور چشمگیری افزایش یافته و موجب شکوفا یی فو قالعادۀ فعّالیتّها گردیده است. در مقایسه با سال ۱۹۹۶ که هر ساله حدود دویست و پنجاه )۲5۰( پروژۀ توسعۀ اجتماعی و اقتصادی در حال انجام بود این رقم اکنون به هزار و پانصد) 5۰۰,۱( رسیده و تعداد سازما نهای ملهم از تعالیم بهائی به چهار برابر یعنی به متجاوز از صد و شصت) ۱۶۰( افزایش یافته است.

هر سال بیش از هفتاد هزار) ۰۰۰,۷۰( ابتکار کوتاهمدّ ت اقدام اجتماعی در سطح تودۀ مردم انجام میشود که

افزایشی پنجاه برابر است. این جمع مشتاقانه امیدوار است که با حمایت و تشویق مجدّ انۀ سازمان توسعۀ بینالمللی بهائی افزایشی مستمرّ در همۀ این مجهودات حاصل گردد. در این ضمن، مشارکت جامع ۀ بهائی در گفتمانهای رایج در اجتماع نیز به مراتب افزایش یافته است. علاوه بر فرص تهای متعدّدی که احباّ میتوانند یک دیدگاه بهائی را در گفتگوهای شخصی خود یا در محیط کاری ارائه دهند، مشارکت منظّ متر در گفتمانها پیشرفت قابل ملاحظ های نموده است. منظور نظر ما نه تنها کوش شهای بسیار گسترده و مجهودات پیچیده و فزایندۀ جامعۀ جهانی بهائی است که در این مدّ ت دفاتر جدیدی در افریقا، آسیا، و اروپا تأسیس نمود، بلکه فعّالیتّ شبکهای توسع ه یافته و مستحکم از دفاتر مل یّ امور روابط خارجی است که توجّه عمدهشان متمرکز بر مشارکت در گفتمانها گشت. ورای این توفیقات ،مشارکت خردمندانه و قابل ملاحظۀ آحاد احباّ در زمین ههای خاصّ است. نکات فوق مراتب احترام، تقدیر و تحسین متفکّ ران و شخصی تّهای برجسته در تمام سطوح اجتماع ر ا که به کرّات از آیین بهائی، پیروان آن و اقداما تشان ابراز داشت هاند تا حدّی توجیه م ینماید.

پیشرف تهای متنوّ ع دیگری که عالم بهائی در این دورۀ بیست و پنجساله به آن نائل گشته موجب تحسین عمیق این مشتاقان است. حیات فکری جام عۀ بهائی نه تنها با پیشرف تهایش در همۀ زمینههای مجهودات فوقالذّ کر، بلکه با حجم تألیفات پرکیفیتّی که توسّط نویسندگان بهائی به چاپ رسیده، با توسعۀ فضاهای ی که برای بررسی رشت ههایی خاصّ در پرتو آثار بهائی به وجود آمده، و با تأثیرات سمینارهایی که برای دانشجویان و

فارغالتحّصیلا ن دانشگاه توسّط مؤسّسۀ مطالعات رفاه جهانی با همکاری مؤسّسات امری به طور سیستماتیک ارائه شده و اکنون جوانان را در بیش از صد کشور در بر گرفته است نیز شکوفا گشت. مجهودات برای بنای مشارق اذکار به نحو بارزی سرعت یافته است. آخرین ا مّالمعابد در سانتیاگو) Santiago(، شیلی) Chile( بنا گردید و پروژههای ساختمان دو مشرقالاذکار ملیّ و پنج مشر قالاذکار محل یّ نیز شروع شد و تا کنون مشر قالاذکار باتامبانگ )Battambang( در کامبوج) Cambodia( و نورت دل کائوکا) Norte del Cauca( در کشور کلمبیا) Colombia( افتتاح شد هاند. مشارق اذکار بهائی چه جدید الافتتاح و چه آنهایی که سابقاً بنا گردید هاند به نحو فزایند های جای خود را در کانون حیات جامعه مییابند. حمایت مالی آحاد مؤمنین برای هزاران مجهو د در دست اجرا ی یاران الهی بیوقفه بوده است. اینکه سخاو تمندی و فداکاری در تقدیم تبرّ عات که در دورانی از بحران عمدۀ اقتصادی نه تنها حفظ شد بلکه افزایش یافت معیاری بسیار گویا از شور و نشاط روحان ی جمع ی جامعه است. در عرصۀ نظم اداری بهائی قابلیتّ محافل روحانی مل یّ برای ادارۀ امور جوامع خود با همۀ پیچیدگ یهای فزایند هاش به میزان قابل ملاحظ های افزایش یافته است. این محافل عل یالخصوص از همکاری مضاعف با مشاورین قارّ های بهره بردهاند، مؤسّسهای که در سیستماتیک نمودن جمعآوری بینشهایی از سطح مردمی در سراسر جهان و تضمین گسترش وسیع آن بسیار مؤث رّ است. همچنین در این دوره بود که شورای منطقهای بهائی به عنوان یکی از مؤسّسات امر الله به وجود آمد و در حال حاضر این شوراها و مؤسّسات آموزش ی تحت نظر آنها در دویست و سی )۲3۰( منطقه

ضرور ت حضور خود را برای پیشبرد فرایند رشد به اثبات رساندهاند. به منظور تداوم اجرا و گسترش وظایف امینبرگزیدۀ حقوق الله ایادی عزیز امر الله جناب علیمحمّ د ورقا، هیئت بی نالمللی امنای حقو ق الله در سال ۲۰۰5 تأسیس گردید که امروز مجهو دات بیش از سی و سه )33( هیئت ملیّ و ناحیهای امنای حقوق الله را در سراسر عالم هماهنگی م ینماید و این هیئتها نیز به نوبۀ خود خدمات بیش از یک هزار )۰۰۰,۱( نمایندۀ حقوق الله را هدایت م یکنند. پیشرف تهایی که در طیّ همین دوره در مرکز جهانی بهائی به وقوع پیوست بسیار اس ت، از جمله اتمام بنای طبقات حول مقام مقدّس اعلی و دو ساختمان قوس کرمل و اعلام شروع بنای مقام حضرت عبدالبهاء، به غیر از پروژ ههای متعدّدی که برای استحکام و حفاظت اماکن مقدّسۀ امر الله انجام شده است. روضۀ مبارکه و مقام مقدّس اعلی به عنوان میراث جهانی )UNESCO( و اماکنی ب ینهایت ارزشمند برای بشریتّ شناخته و ثبت شد. صدها هزار و در بعضی ا ز سالها یک میلیون و نیم بازدیدکنندۀ عموم ی به این اماکن مقدّسه رو آوردن د. مرکز جهانی به طور مرتبّ از صدها زائر که تعدادشان برخی اوقات به پنج هزار )۰۰۰,5( نفر در سال م یرسید به اضافۀ تعداد مشابهی از مسافرین بهائی استقبال نمود. افزایش تعداد و فراتر از آن کثرت تنوّ ع مل یّتّهای گوناگون که به موهبت زیارت فائز م یگردند موجب سرور این جمع است. ترجمه، طبع و انتشار آثار مبارکه نیز بسیار سرعت یافته و به موازات آن، ”کتابخانۀ آثار بهائی“ که یکی از مه مترین قسمتهای مجموعۀ در حال رش د و بسایتهای مربوط به Bahai.org میباشد توسعه یافته و اکنون در ده زبان در دسترس عموم است. دفاتر و نهادهای مختلفی در مرکز جهانی و در نقاط دیگر تأسیس شد هاند تا فرایند یادگیر ی را که در عالم بهائی در زمین ههای مختل ف اقدامات در جریان است تقویت کنند. برادران و خواهران عزیز روحانی، این تفاصیل بخشی است از آنچه ایمان شما به نفس مبارکی که مظلوم عالم بود به ثمر رسانده است. طنین کلمات مهیمن مولای محبوب را به یاد م یآوریم وقتی که از شدّت شور و شوق فریاد برآور د ”ای بهآءالله چه کرد هئی“.

اکنون توجّه خود را از چش مانداز ربع قرنی سرنوش تساز به آخرین نقشۀ پن جساله معطوف م یداریم، نقش های که از بسیاری جهات با نقش ههای گذشته کام لاً متفاوت بوده است. در این نقشه به بهائیان جهان توصیه نمودیم که از تمامی آموختههای بیست سال گذشته بهره گرفته آن را کاملاً به کار برند. موجب مسرّت این مشتاقان است که امید ما در این مورد بیش از حدّ انتظار برآورده گردید و گرچ ه این جمع طبیعتاً از پیروان جمال قدم انتظار انجام اقدامات مهم را داریم ولی ماهی تّ توفیقات حاصله از مجهودا ت شایان و تلاشهای فراوان آن عزیزان حقیقتاً هیجانانگیز بود و موفّقی تّهای این نقشه ،اوج توفیقات بیست و پنج سال بود.

این نقشه به خاطر دو سالگرد مبارک دویستمین سال میلاد که هر یک محرّک جوامع محلیّ در سراسر جهان بود و نقشه را به سه قسمت تقسیم کرده بود علیالخصوص به یادماندنی است. جمع مؤمنین در مقیاسی بیسابقه و نسبتاً با سهولت، قابلیتّی از خود نشان دادند که مشارکت مردمان از تمامی اقشار اجتماع را در بزرگداشت حیات ۸

مظهر ظهور الهی فراهم آورد. این قابلیتّ نشانهای بارز از امری وسی عتر بود یعنی توانایی جه ت بخشیدن به قوایعظیم روحانی برای پیشرفت امر الهی. نتایج مشارکت مدعوین چنان شکوهمند بود که در بسیاری از مناطق، امر الله را در سطح م لیّ از مرحلۀ مجهول یتّ بیرون آورد. آمادگی روحان ی چشمگیری برای پذیرش امر مبارک در

محی طهایی غیر منتظره و غیر قابل پیشبینی آشکار گردید. هزاران هزار نفر مفتون رویارویی با روح نیایشی شدند که امروزه خصیص ۀ جوامع بهائی در همه جا م یباشد. بینش امکاناتی که از بزرگداشت ایاّم متبرّ کۀ بهائی میسّر میگردد گسترشی بسیار وسیع یافت.

دس تآوردهای این نقشه صرفاً از نظر کمّی، دس تآوردهای تمام نقش ههای قبل از سال ۱۹۹۶ را سریعاً تحت الشّ عاع قرار داد. در آغا ز این نقشه قابلیتّ ادارۀ اندکی بیش از صد هزار )۰۰۰,۱۰۰( فعّالیتّ اساسی در هر مقطع زمانی وجود داشت ،قابلیتّی که ثمرۀ بیست سال تشریک مساعی بود. اکنون سیصد هزار) ۰۰۰,3۰۰( فعّالیتّ اساسی همزمان در حال انجام است و تعداد شرک تکنندگان در آنها به بیش از دو میلیون افزایش یافته که رشدی نزدیک به سه برابر است. سیصد و بیست و نه) ٣٢٩( مؤسّ سۀ آموزشی مل یّ و منطقهای در حال فعّالیتّاند و قابلیتّشان در این واقعی تّ نمایان است که هفتصد و پنجاه هزار) ۰۰۰,۷5۰( نفر قادر بود هاند حدّ اقل یک کتاب از کتابهای دورههای متسلسل را تکمیل نمایند. در مجموع تعداد دور ههای تکمیل شده توسّط افراد نیز هماکنون دو میلیون است که افزایشی بیش از یک سوّم در مدّ ت پنج سال م یباشد.

شدّت فزایندۀ پیگیری برنام ههای رشد در سراسر جهان، خود گویای حکایتی شگف تانگیز است. امید این جمع چنین بو د که سرعت رش د آغاز شده در هر یک از پنج هزار )۰۰۰,5( محدودۀ جغرافیایی در این پنج سال افزایش یابد. این ضرورت، مشوّق و محرّک سعی و کوششی بلیغ در سراسر جهان شد. در نتیجه تعداد برنام ههای فشردۀ رشد بیش از دو برابر شد و ه ماکنون تقریباً به چهار هزار )۰۰۰,4( بالغ شده است. مشکلات شروع فعّالیتّ در روستاها و محل هّهای جدید در بحبوحۀ یک بحران بهداشتی عال مگیر و دشوار یهای افزایش فعّالی تّهایی که در زمان شروع بیماری جها نگیر هنوز نوپا بود مانع از حصول ارقام بالاتری در آخرین سال نقشه گردید. ولی گفتنیها بیش از این است. در آغاز نقشه ابراز امیدواری نمودیم که تعداد محدود ههای جغرافیایی که در آن دوستان در نتیجۀ یاد گرفتن نحوۀ پذیرش تعداد کثیری در فعّالی تّهایشان از نماد سوّ م در مسیر یک پیوستار رشد گذشته بودند ،به بیش از صدها افزایش یابد. در آن زمان شمار چنین محدودههایی تقریباً دویست) ٢٠٠( مورد و در حدود چهل )4۰( مملک ت گسترده بود. حال بعد از گذشت پنج سال این رقم به نحو شگف تانگیزی به یک هزار )۰۰۰,۱( عدد در قریب به صد) ١٠٠( کشور افزایش یافته، یعنی یک چهارم تمام برنامههای فشر دۀ رشد در سراسر جهان که دس تآوردی است به مراتب فراتر از انتظار این مشتاقان. ولی حت یّ این ارقام هم گویای اوج پیشرفتی که جامعه بدان دست یافته است نم یباشد. در بیش از سی) ٣٠( محدودۀ جغرافیایی تعداد فعّالی تّهای اساس ی پایدار از یک هزار )۰۰۰,۱( فراتر رفته است. در بعضی نقاط شمار این فعّالی تّها به چندین هزار با بیش از بیست هزار

)۰۰۰,۲۰( شرکتکننده در یک محدودۀ جغرافیایی رسیده است. تعداد فزایندهای از محافل روحانی محل یّ درحال حاضر بر بسط برنام ههای آموزشی به خصوص برای کل یّ ۀّ کودکان و نوجوانان یک روستا نظارت م یکنند، و همین واقعی تّ در چند محل ۀّ شهری هم در حال شک لگیری است. در مواردی قابل توجّه، اشتغال به تأمّ ل در آثار حضرت بهاءالله فراتر از افراد، خانوادهها، و خویشان رفته و آنچه مشاهده میشود حرکت جمعی تّها به سوی مرکزی مشترک م یباشد. در مواردی عداوتهای دیرینه میان گرو ههای معاند پشت سر گذاشته شده و بعضی از ویژگیها و ساختارهای اجتماعی در پرتو تعالیم الهی تقلیب م یشود.

مشاهدۀ چنین پیشرف تهای برجست های موجب سرور موفور این مشتاقان است. نیروی اجتماعسازی امر حضرت بهاءالله با وضوحی هر چه بیشتر در حال بروز است و این پایۀ متینی است که نقش ۀ نهساله بر روی آن بنا خواهد شد. همانطور که امید میرفت محدودههای جغرافیا ی ی توانمند نشان داد هاند که گنجینهای از یادگیریها و ذخیرهای از منابع برای محدودههای جغرافیایی همسایۀ خو د میباشند. مناطقی که دارای بیش از یکی از این محدود هها بودهاند آسانتر توانستهاند امکانات سرعت بخشیدن به رشد را در هر محدوده ، یکی بعد از دیگری، فراهم سازند. لازم م یدانیم مجدّ داً تأکید نماییم که این پیشرفت تقریباً عمومی بوده و تفاو ت پیشرفت از یک نقطه تا نقطۀ دیگر فقط در میزان آن است. درک جمع ی جامعه از فرایند دخول افواج و اطمینانش به اینکه توانایی تحرّ ک بخشیدن به این فرایند را تحت هر شرایطی دارا م یباشد به حدّ ی افزایش یافته که در ده ههای پیشین قابل تصوّ ر نبود. عالم بهائی به سؤالات عمیقی که مدّ تها مطرح بود و در سال ۱۹۹۶ مورد توجّه دقیق قرار گرفت به نحو قان عکنندهای پاسخ داده است. اکنون نسلی از مؤمنین موجودند که اثرات پیشرفت جامعه در تمام ی طول حیاتشان مشهود است. امّ ا حدّ بسیار بالا ی ترقّیات حاصله در محدود ههای جغرافیایی که در آنها مرزهای یادگیری در حال گسترشاند ،پیشرفت قابل ملاحظۀ فرایند دخول افواج را به واقعهای عظیم با ابعادی تاریخی مبدّل نموده است.

بسیاری از احباّی الهی با روش حضرت ولیّ امرالله که چگونه اعصار امر الله را به عه دهای متوالی تقسیمبندی نمودند آشنایی دارند. پنجمین عهد عصر تکوین در سال ٢٠٠١ آغاز شد. آنچه کمتر شناخته شده است اشارۀ خاصّ هیکل مبارک به عهدهایی مرتبط با نق شۀ ملکوتی و مراحل مندمج در آنها است. نق شۀ ملکوتی حضرت عبدالبهاء که برای دو دهه، دورانی که نهادهای محل یّ و مل یّ نظم اداری تأسیس و تقویت م یگشت، در بوتۀ تعویق مان ده بود، در سال ۱۹3۷ با آغاز اوّ لین مرحله از اوّ لین عهدش یعنی نقشۀ هف تساله که توسّط حضرت ولیّ امرالله به جامعۀ بهائی امریکای شمالی محوّ ل شد، رسماً افتتاح گردید. این عهد اوّ ل بعد از اختتام جهاد کبیر اکبر در سال ۱۹۶3 که منتج به افراشتن رایت امر الله در سراسر جهان شده بود به پایان رسید. عهد دوم با شروع اوّ لین نقشۀ ن هساله آغاز شد و ده نقشۀ دیگر را به دنبال داشت، نقشههایی که طولشان از دوازده ماه تا هفت سال بود. در ابتدای این عهد دوم، عالم بهائی بدایت دخول افواج را که توسّط بانی نقشۀ ملکوتی پی شبینی شده بود ۱۰

مشاهده م ینمود. در ده ههای بعدی نس لهایی از مؤمنین باوفای جامع ۀ اسم اعظم در تاکستان الهی سعی بلیغنمودند تا شرایط مورد نیاز را برای رشدی پایدار در مقیاسی وسیع فراهم آورند. و چه فراوان است ثمرات آن مساعی در این خجسته ایاّم رضوان. پدیدۀ شرکت تعدادی کثیر در فعّالی تّهای رو به فزون جامعه که قل بشان را بارقۀ ایمان روشن کرده و سریعاً قیام به خدمت در صفّ مقدّ م نقشه م ینمایند از یک پی شبینی مبتنی بر ایمان به واقعیتّی مکرّر تبدیل شده اس ت. چنین پیشرفت بارز و مشهودی شایستۀ ثبت در تاریخ امر الهی م یباشد. با قلوبی سرشار از شع ف، این مشتاقان شروع سوّ مین عهد نقشۀ ملکوتی حضرت عبدالبهاء را اعلام میداریم. نق شۀ ملکوتی آن حضرت مرحله به مرحله و عهد به عهد بسط و توسعه خواهد یافت تا آنکه انوار ملکو ت، قلوب را منوّ ر سازد.

یاران محبوب، بررسی مشروع روحانی پنجسال های که عهد دوم نقشۀ ملکوتی را به پایان رساند بدون اشارهای خا صّ به تلاطمات آخرین سال آن که هنوز هم ادامه دارد کامل نخواهد بود. محدودی تّهای تعاملات فردی که در بیشتر کشورها در این دوره با شدّت و ضعف اعمال گردیده میتوانست ضربهای محکم بر کوش شهای جمع ی جامعه وارد آورد، ضرب های که جبران آن شاید سا لها به طول م یانجامید. به دو دلیل چنین نشد، اوّ ل آگاهی گسترده در سطح جامعه نسبت به وظایف بهائیان برای خدمت به نوع بشر به خصوص در مواقع بحرانی و پرمشقّت و دوم افزایش فو قالعادۀ قابلیتّ عالم بهائی در جلو هگر ساختن آن آگاهی. دوستان که طیّ سالیان متمادی به تطبیق الگوهای سیستماتیک فعّالیتّ مأنوس شده بودند خلّا قی تّ و حسّ هدفمندی خود را برای مقابله با بحرانی غیر قابل پیشبینی به منصّ ۀ ظهور رساندند به نحوی که رویکردهای نوینشان منسجم با چارچوبی بود که برای اکمالش متح مّل زحمات بسیار در ط یّ نقشههای متوالی شده بودند. این به معنای نادیده انگاشتن سختیهای جانفرسایی نیست که بهائیان مانند هموطنا نشان در هر سرزمینی متحمّ ل شد هاند ولی احب اّ با وجود مشکلات شدید تمرکز خود را حفظ نمود هاند. منابع موجود صر ف جوام ع نیازمند گشته است ،انتخابات ح تیّ الامکان انجام شده است، و مؤسّسات امر الله در جمیع شرایط به ایفای وظایف خود ادامه داد هاند. حت یّ گامهای دلاورانهای نیز برداشته شده است. محفل روحانی مل یّ سائوتومه و پرنسیپ) São Tomé and Príncipe( در این رضوان دوباره تأسیس خواهد شد و دو رکن جدید بیت العدل اعظم مرتفع خواهد گشت: محفل روحانی مل یّ کرواسی )(Croatia که مقرّش در شهر زاگرب )Zagreb( است و محفل روحانی مل یّ تیمور شرق ی Timor-Leste)( با مقرّ خود د ر شهر دیلی Dili)(.

بدین ترتیب نقشۀ ی کساله آغاز میشود. هدف و ملزومات این نقشه قبلاً در پیام یوم عهد و میثاق این جمع مشخّ ص شده است . این نقشه هرچند کوتاه ولی برای آماد هسازی عالم بهائی برای نقشۀ نهسال های که در پیش است کافی خواهد بود. دورانی مشحون از قوای روحانی که صد سال بعد از نزول الواح نقشۀ ملکوتی آغاز شد به زودی با ی کصدمین سال صعود حضرت عبدالبهاء که نقطۀ اختتام قرن اوّ ل عصر تکوین است و شروع قرن دوم آن ۱۱

عصر را رقم م یزند به پایان م یرسد. مؤمنین باوفای جمال قدم این نقشۀ جدید را در زمانی شروع م یکنند که نوع بشر با آشکار شدن آسی بپذیریش متنب هّ گشته و از احتیاج به مساعدت و همکاری برای مواجهه با مشکلات جهانی آگاهتر به نظر میرسد. البتهّ علیرغم افزایش تعداد افرادی در اجتماع که قولاً و عملاً اشتیاق بیشتری برای قبول وحدت اصلی ۀّ نوع بشر نشان میدهند، عادات دیرینۀ رقابت، منفع تطلبی، تعصّ ب و کوتهنظری همچنان حرکت به سوی وحدت را مانع م یشود. دعای این جمع آنست که ملل عالم به خاطر خیر عموم مو فّق به چش مپوشی از اختلافا تشان گردند. از حضرت بهاءالله مزید تأییدات مستم رّی را که به پیروانش طیّ سالیان متمادی مبذول داشته سائلیم تا بتوانید علیرغم ابهامات موجود نسبت به آنچه در ماههای آینده در پیش است رسالت خود را با وقار و آرامش ادامه داده از اغتشاشات عالم بشری که بیش از همیشه محتاج پیام شفابخش آن حضرت م یباشد مضطرب نگردید.

نقشۀ ملکوتی اکنون وارد عهدی نوین و مرحلهای جدید م یشود و فصل جدیدی آغاز گشته است.

]امضا: بیت العدل اعظم [

14 Ridván 2023 (180 BE) UHR2023

ستایندگان اسم اعظم در سراسر عالم ملاحظه فرماین د

دوستان عزیز و محبوب،

صدور این پیام خطاب به جامعهای که بلندی ه م ت و عزم والایش درخور رسالت متعال یاش میباشد، موجب نهایت سرور این جمع است. مح بت این مشتاقان نسبت به شما عزیزان بس عظیم است و روحمان از مشاهدۀ تلاش صادقانه و خالصانۀ شما در اجرای تعالیم حضرت بهاءالله و در ار ائۀ چشمۀ حیا تبخش آثار مبارک هاش به عالمی تشنه، در اهتزاز است. عزم راسخ شما به وضوح نمایان است . ترویج و تحکیم، اقدام اجتماعی، و مشارکت در گفتمانهای اجتماع با سرعت به پیش میرود و انسجام طبیعی این اقدامات در سطح محدودۀ جغرافیای ی بیش از پیش قابل رؤیت است. این کیف ی ت در نقاطی واض حتر است که در آن تعداد

فزایندهای از مردم به مجهوداتی م یپردازند که هر یک وسیل های برای به ظهور رساندن نیروی اجتما عسازی امر الهی است.

در این دوازده ماه که از آغاز نقشۀ نهساله گذشته با مس رت و شادی شاهد آن بود هایم که چگونه این مشروع روحانی جهانی به اح با الهام و شور و شوق بخشیده و مح رک و انگیزۀ خطوط عمل مع ی نی گشته است . آنچه که فوراً مرکز تو جه قرار گرفته است اجرای اقداماتی بوده که گذشتن ح د اق ل یک م حدودۀ جغرافیایی از س ومین نماد رشد را در هر کشور تضمین کن د، محدود های که در آن تعداد زیادی از مردم با یکدیگر ه مکاری نموده ت ا به حیات یک جامعۀ ف عال و پویا کمک نمایند. ا ما با آگاهی از اینکه هدف این دورۀ بیست و پن جساله تأسیس یک برنامۀ فشردۀ رشد در جمیع محدود ههای جغرافی ایی جهان است، اح با شروع به گشودن محدود ههای جغرافیا یی جدید نمود هاند و در عین حال به تلاشهای خود در نقاطی که دارای برنامۀ رشد م یباشد نیز ش دت بخشید هاند. وقوف بیشتری برای فرصت قیام به مهاجرت در همۀ نقاط جهان به وجود آمده و بسیاری از نفوس فداکار در حال بررسی امکانات خود در قبال این فرصت مغتن مان د و بسیاری دیگر نیز اکنون در نقاط مهاجرتی، بیشتر در داخل کشور خود ۲

و به نحو فزایند های در میادین بی نالمللی، مستق ر شدهاند. ای ن از جمله طرق متع ددی است که تو سط آن، همانطور که انتظار داشتیم، اح با در همه جا روح ی ۀ حمایت متقابل از یکدیگر را نشان م یدهند. جوامعی که از ق و ۀ بیشتری بهرهمندند متع هد شد هاند که به تقویت پیشرفت در نقط های دیگر، در محدودۀ جغرافی ایی دیگر ،ناحی های دیگر،

مملک تی دیگر، و یا ح تی قا ر های دیگر ه مت گمارند. در این راستا شیو ههای خ لاقی برای تشویق و ترغیب از راه دور و به اشتراک گذاشتن مستقیم تجارب یافت شده است. در عین حال، رویکرد سادۀ کسب و نگارش یادگیریها در یک محدودۀ جغرافیا یی که بتواند برای اقدامات همان محل و نقاط دیگر از آن استفاده شود به نحوی گسترده رایج شده است. مشاهدۀ بذل تو جه خا ص به چگونگی افزایش کیف یت آن تجربۀ آموزش ی که مؤ سسۀ آموزشی ارائه مینما ید موجب خشنودی این جمع است. هنگامی که فرایند مؤ س سۀ آموزشی در جامعهای استقرار یابد تأثیراتش شگف تانگیز است. به عنوان مثال به آن مراکز ف عال یت فشرد های تو جه فرمایید که ساکنانش مؤ س سۀ آموزشی را وسیل های قدرتمند م یبینند که متع لق به آنها است: وسیلهای که مسئول یت اصلی تر قی و پیشرفت آن را خود به عهده گرفت هاند. با وقوف کامل به اینکه ابواب امر الهی همواره به روی همگان باز است، اح با میآموزند که چگونه کسانی را که آمادۀ ورود هستند تشویق نمایند. همراهی چنین نفوسی و کمک به آنان برای گذا ر از آستانۀ ابواب امر مبارک ، موهبت و سروری خا ص در بر دارد. در بارۀ مقتضیات این لحظۀ مه م و پرطنینِ شناسای ی و تع ل ق به امر الهی در شرایط مختلف و متفاوت فرهنگی نیاز زیادی به یادگیری است. و فراتر از همۀ اینها ،در حا لی که در بسیاری از محدود ههای جغرافیایی تلاش برای کمک به تقلیب اجتماعی مراحل ا ول یۀ خود را میگذراند، محافل روحانی م لی با برخورداری از حمایت مؤ ثر و دائمی مشاورین، مج دانه در پی یادگیری بیشتر در بارۀ این نکته هستند که این تلاشها چگونه از فرایند جامعهسازی سرچشمه م یگیرد. گفتگوها در بارۀ رفاه اجتماعی و ما دی یک جمع یت در بین گرو ههای خانوا دگ ی و در جوامع در حال شک لگیر ی است و در عین حال اح با به دنبال طرقی نیز م یباشند که در گفتما نهای مفیدی که در محیط اطرا فشان در حال شکوف ایی است شرکت نمایند.

در میان تمامی آنچه توصیف کردهایم اقدامات جوانان به نحو چشمگیری م یدرخشد . این عزیزان نه تنها افرادی منفعل نیستند که صرفاً تحت تأثیر نفوذ مطلوب یا غیر مطلوب قرار گیرند، بلکه ثابت کردهاند شرک تکنندگان دلیر و هوشمند در اجرای نقشۀ ملکوت یاند. در نقاطی که جامعه به آنان با این دید نگریسته و شرایط پیشرف تشان را فراهم نموده، جوانان به خوبی ثابت کرد هاند که به راستی شایستۀ اعتماد و اطمینان جامعه م یباشند. این عزیزان به تبلیغ امر الهی در بین دوستا نشان م یپردازند و خدمت را پایۀ هدفمندتری برای دوست یها قرار میدهند. چنین خدماتی مک ر راً شکل تعلیم و تربیت کسانی را به خود م یگیرد که از خودشان جوا نترند و به آنان نه تنها آموزش اخلاقی و روحانی ارائه م یدهند بلکه اغلب به دروس مدرسۀ آنان نیز کمک م یکنند. جوانان بهائی که مسئول ی تی مق دس برای تقویت فرایند مؤ سسۀ آموزشی به عهده دارند، امید و آمال این مشتاقان را تح ق ق میبخشند.

زمینه و محیط همۀ این مجهودات، عصر و زما نی است بسیار ب یثبات. اذعان عمومی بر آن است که ساختارهای امروز اجتماع فاقد توان و آمادگی برای پاس خگو یی به نیازهای نوع بشر در رویارویی با مش ق ات کنون یاش میباشد. بسیاری از آنچه همیشه قطعی و خل لناپذیر تص ور م یشد امروز زیر سؤال برده شده است و اضطرابات ناشی از آن، اشتیاق برای دستیابی به بینشی وحد تبخش را موجب م یشود. بانگ بلند ه مصدا ی یها در حمایت از وحدت ،تساوی و عدالت نشان م یدهد که چه تعداد ب یشماری خواهان این آرما نها برای اجتماع خود هستند.

الب ت ه برای پیروان جمال مبارک جای تع جب نیست که قلوب انسا نها در آرزوی همان آرما نهای روحان ی با شد که آن حضرت مق رر فرمودهاند. ا ما در هر حال شایان تو جه فراوان است که در یکی از سالهایی که چش مانداز پیشرفت جمعی نوع بشر بسیار تاریک به نظر میرسید ، نور امر الهی ب ه نحوی حیرتانگیز در بیش از دههزار کنفرانس با مشارکت قریب به یک و نیم میلیون نفر و با تمرکز بر طرق ترویج همان آرمانها، تابان و درخشان بود.

بینش حضرت بهاءالله و نصایح مشفقانۀ آن حضرت به بشر ی ت مبنی بر کوشش م ت حدانه برای اصلاح عالم، محوری بود که عناصر مختلف اجتماع حول آن با اشتیاق گرد هم آمدند، و الب ته این شگف تآور نیست چرا که به فرمودۀ حضرت عبدالبهاء جمیع عالم انسانی نهایت آمال خویش را در این تعالیم آسمانی موجود و مشهود م یبیند.

بعضی از خیرخواهان عالم انسانی ممکن است در ابتدای جذ بشان به جامعۀ بهائی آن را ملجأ و پناهی از یک جهان مفلوج و مجروح از تفرقه تل ق ی نمایند. ولی فراتر از یک ملجأ و پناه ،نفوسِ ه مافقی را مییابند که با کمک هم برای ساختن جهانی نو در تلاشند.

توصیف گسترۀ وسیع جغرافیایی کنفران سها ،تح رک فو قالعادهای که به نقشۀ جدید بخشید، و یا شور و شوقی که در حاضرین برانگیخت ،مقولهای است طولانی. ا ما در این چند سطر مایلیم تو جه شما را به آنچه که این کنفران سها در بارۀ توسعۀ امر الله نمایان نمود جلب نماییم. این کنفران سها بازتابی از یک جامعۀ بهائی بود که ناظر و متمرکز به پیون ده ا و ه مبستگ یها است نه به تفاو تها و اختلافات. این دیدگاه موجب شد که برر سی نقشۀ نهساله در گردهمای یها که پذیرای همگان بود، امری طبیعی باشد. دوستان، مقتضیات نقشه برای اجتما عشان را نه فقط در حضور افراد و خانواد هها بلکه در کنار رهبران و مسئولین مح لی نیز مورد بررسی قرار دادند. گرد هم آوردن افراد زیادی در یک مکان، شرایط را برای گفتگویی تقلی بکننده در بارۀ پیشرفت روحانی و اجتماعی به وجود آورد، پیشرفتی که در سراسر عالم در حال شکوفایی است. کمک ویژهای که گردهما ی یهایی این چنین باز، رو حافزا و هدفمند، م یتواند به تر قی و توسعۀ جامعه در یک محد ودۀ جغرافیایی بنماید، یادگیری ارزشمندی برای مؤ س سات بهائی است که در آینده آن را م د نظر داشته باشند.

بدین ترتیب جمع مؤمنین با چش ماندازی جدید و بینشی عمیق نسبت به اه م یت آنچه در صدد نیل به آن هستند د و مین سال نقشه را آغاز میکنند. اقدامات وقتی در پرتو نیروی اجتما عسازی حاصله از آن مشاهده شود چقدر متفاوت به نظر م یآید! چنین چش ماندازی گسترده و وسیع امکان آن را به وجود م یآورد که یک ف ع ال یت 4

پایدار به مراتب بیشتر از یک خدمت منفرد و مجزا و یا فقط یک نکتۀ آمار ملاحظه شود. ابتکاراتی که در نقاط مختلف جهان یکی پس از دی گری دنبال م یشود نشان م یدهد که چگونه یک جمع یت م یآموزد که مسئول یت ط ی کردن مسیر پیشرفت خویش را خود به نحو فزایند های به عهده گیرد. تقلیب روحانی و اجتماعی حاصله در حیات یک جمع یت به طرق گوناگون جلو هگر میشود. این تقلیب در سلسله نقشههای قبلی، بیشتر در ترویج تعلیم و تربیت روحانی و عبادت جمعی مشاهده میش د. در این سلسله نقش ههای جدید، تو ج ه فزایندهای م یبایست به فراین دهای دیگری معطوف گردد که حیات یک جامعه را ارتقا م یبخشد مانند بهبود بهداشت عمومی، حفاظت از محیط زیست، و یا استفادۀ مؤ ث رتر از قوای هنری. آنچه برای پیشرفت همۀ این جنب ههای مک مل رفاه یک جامعه لازم است ،قابل یت اشتغال به یادگیری من ظم در همۀ این زمین هها م یباشد، قابل یتی که مبتنی بر بینشهای حاصله از تعالیم الهی و ذخیرۀ دانش بشری است که از راه تحقیق علمی به دست آمده است. با افزایش این قابل یت، توفیقات زیادی ط ی ده ههای آینده حاصل خواهد شد.

این بینش گستردۀ اجتما عسازی، پیامدهای وسیع و پردامنهای در بر دارد و هر جامعۀ بهائ ی در مسیر خود برای تح قق آن حرکت م ینماید. ا ما پیشرفت در هر نقط های، از خصوص ی ات مشترکی با پیشرفت در سایر نقاط نیز برخوردار است. یکی از این خصوص یات آن است که با افزایش قابل یت و ازدیاد قوای یک جامعۀ مح لی یا م لی، در میقات مع ی ن شرایط مورد نیاز برای تأسیس مشر قالاذکار که در پیام رضوان ۲۰1۲ این جمع بیان شد ،نهایتاً تح قق خواهد یافت. همانطور که در پیام رضوان سال گذشتۀ خود اشاره نمودیم نقاطی را که در آنجا مشر قالاذکار بنا خواهد شد گاه به گاه اعلان خواهیم نمود. موجب مس رت این جمع است که اکنون تأسیس مشارق اذکار مح لی کانچانپور در کشور نپال Kanchanpur, Nepal)( و مین یلونگا در کشور زامبی ا(Mwinilunga, Zambia) را اعلام نماییم. به علاوه، بنای یک مشر قالاذکار م لی در کشور کانادا، در مجاورت حظیر ةالقدس م لی قدیم ال ت أسیس در شهر تورونتو را اعلام م یداریم. این پروژهها و پروژههای دیگری که در آینده شروع خواهد شد، با حمایت اح با در هر سرزمین از صندوق مخصوص مشار قالاذکار انجام خواهد شد.

مواهبی که ر ب ف ضال به حبیبانش عنایت فرموده نامتناهی است . ندا بس عظیم است و چش مانداز بس باشکوه. ا ی امی که در آن همگی به خدمت فراخوانده شد هایم به سرعت گذرا است. پس پراشتیاق و شورانگیز است ادعیۀ ما در آستان مق دس حضرت بهاءالله به نیابت از شما عزیزان و به جهت مساعی خستگیناپذیرتان.

15 Ridván 2024 (181 BE) UHR2024

پیام رضوان ٢٠٢۴

[A Persian translation of the Riḍván message 2024 of the Universal House of Justice

to the Bahá’ís of the world]

ترجمه‌ای از

پیام بیت ‌العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان

رضوان ۲۰۲۴ میلادی (۱۸۱ بدیع)

(هیئت بین‌المللی ترجمه به زبان فارسی)

ستایندگان اسم اعظم در سراسر عالم ملاحظه فرمایند

دوستان عزیز و محبوب،

دو سال از مشروعی عظیم و نه‌ساله به سرعت سپری شده است. اهداف آن را یاران الهی قلباً و قویّاً دنبال می‌کنند. در سراسر عالم بهائی درک عمیق‌تری از آنچه لازمۀ گسترش بيشتر فرایند جامعه‌سازی و ایجاد تقلیب عمیق اجتماعی است به چشم می‌خورد. در عین حال مشاهده می‌نماییم که وضع جهان روز به روز وخیم‌تر و اختلافات شدید‌تر می‌شود. افزایش تنش‌ها در درون جوامع و در بین ملل، از طرق بی‌شمار بر مردم و بر مناطق مختلف تأثیر می‌گذارد.

این وضع از هر وجدان بیدار پاسخ می‌طلبد. کاملاً آگاهیم که جامعۀ اسم اعظم از مشقّات اجتماع بر کنار نیست. امّا اگرچه در معرض این مشقّات است ولی در قبال آن پریشان و سردرگم نیست، از درد و رنج عالم انسانی متأثّر است ولی در مقابل آن فلج نیست. نگرانی و دل‌سوزی صمیمانه باید موجب تلاشی مستمرّ برای ایجاد جوامعی گردد که به جای یأس، امید و به جای اختلاف، اتّحاد ارائه دهد.

حضرت شوقی افندی صریحاً تشریح فرموده‌اند که چگونه به موازات فرایند ”انحطاط روزافزون در امور بشری“، فرایند سازندگی نیز پیشرفت می‌نماید که از طریق آن، ”سفينۀ نجات عالم انسانی“ که ”مأمن و پناه نهایی“ جامعۀ بشری است در حال بنا شدن است. (ترجمه) این مشتاقان از مشاهدۀ اینکه در سراسر عالم، عاملان راستین صلح به بنای این مأمن و پناه مشغولند بس مسروریم. شواهدش را به وضوح در هر حکایت از قلبی که به عشق الهی مشتعل می‌گردد، در هر خانواده‌ای که منزل خود را به روی دوستان جدید می‌گشاید، در هم‌کارانی که برای حلّ مشاکل اجتماعی از تعالیم حضرت بهاءالله بهره می‌گیرند، در هر جامعه‌ای که فرهنگ حمایت متقابل را ترویج می‌دهد، در هر محلّه یا دهکده‌ای که به یادگیری نحوۀ شروع و تداوم اقدامات لازم برای پیشرفت روحانی و مادّی مشغول است، و در هر محلّی که به موهبت تأسیس محفل روحانی جدید نائل می‌گردد مشاهده می‌نماییم.

روش‌ها و ابزارهای نقشۀ الهی به هر نفسی این امکان را می‌دهد تا در فراهم آوردن آنچه اکنون مورد نیاز نوع بشر است نقشی ایفا نماید. اجرای نقشه به هیچ وجه ارائۀ مرهم موقّت برای آلام گذرا نیست، بلکه وسیله‌ای است که از طریق آن، در هر اجتماع فرایندهایی بلند‌مدّت و سازنده‌ که طیّ نسل‌ها بسط و توسعه خواهد یافت به حرکت درمی‌آید. همۀ این نکات به یک نتیجه‌گیری مبرم و غیر قابل اجتناب اشاره دارد: تعداد کسانی که وقت و نیرو و تمرکز خود را به موفّقیّت این کار معطوف می‌دارند می‌بایست افزایشی سریع و پایدار یابد.

کدام آموزه‌ای به جز اصل یگانگی نوع بشر، نازله از قلم حضرت بهاءالله، می‌تواند بینشی آنچنان وسیع و جهان‌شمول به عالم انسانی ارائه دهد که تمامی عناصر گوناگونش را متّحد سازد؟ از چه راهی به جز عملی نمودن آن بینش در قالب نظمی مبتنی بر وحدت در کثرت، می‌توان شکاف‌ها و نفاق‌های اجتماعی را برطرف نمود؟ چه کسان دیگری می‌توانند مایه و جوهری باشند که توسّط آن، مردم جهان بتوانند شیوۀ جدیدی برای زیستن و مسیری به سوی صلح پایدار بیابند؟ پس به همگان برای تشریک مساعی و خدمتِ مشترک و یادگیریِ جمعی، دست دوستی ارائه نمایید و متّفقاً به پیش روید.

به خوبی واقفیم که با آگاهی جوانان از بینش حضرت بهاءالله و مشارکت فعّال آنان در اجرای نقشه چه شوق و شور و قوّتی در هر جامعه ایجاد می‌گردد. جوانان بهائی باید با دوستی و محبّت فراوان، و شجاعت و توکّل کامل بپا خیزند و همسالان خود را از شرکت در این خدمت بهره‌مند سازند. جمیع باید به جوش آیند ولی جوانان باید به پرواز آیند.

ضرورت و فوریّت زمان حاضر نباید سرور خاصّی که از خدمت حاصل می‌گردد را تحت الشّعاع قرار دهد. دعوت به خدمت فراخوانی است روح‌افزا و فراگیر که هر نفس باوفایی را به خود جذب می‌کند، حتّی کسانی که به مسئولیّت‌ها و تعهّدات‌ مختلف مشغولند. زیرا در جمیع مشغولیّت‌های آن نفس باوفا، خلوص عمیق و توجّه دائم به رفاه و آسایش دیگران مشهود است. چنین خصایلی به یک حیات پرمشغله انسجام می‌بخشد. شیرین‌ترین لحظات برای هر قلب مشتعل لحظاتی است که در همراهی با خواهران و برادران روحانی خویش صرف خدمت به اجتماعی گردد که نیازمند مائدۀ روحانی است.

در اعتاب مقدّسۀ علیا با قلوبی سرشار از محبّت آن عزیزان، دست شکرانه به درگاه حضرت بهاءالله بلند می‌نماییم که شما را در سبیل خود مبعوث فرموده و تعلیم داده است. نزول برکات آن حضرت را سائلیم.