Ridván Messages

Fyrir 43 árum þegar bahá íar í Evrópu söfnuðust saman á ráðstefnunni í Stokkhólmi, sem Vörðurinn elskaði kallaði saman til að hleypa af stokkunum hinni voldugu 10 ára herferð í álfunni, voru aðeins þrjú Andleg þjóðarráð -- á Bretlandseyjum, í Þýsklandi/Austuríki og Ítalíu/Sviss -- ásamt svæðissamfélögum, sem þróuðust hægt í öðrum löndum V-Evrópu. Í austri, handan pólitískra múra, voru litlar leifar samfélaga sem höfðu verið byggð upp á fyrri árum. Í nágrannalandinu Tyrklandi var lítið þjóðarsamfélag, sem barðist í bökkum. Þegar evrópskir átrúendur þeirra tíma hugleiddu með lotningu þau voldugu verkefni sem framundan voru, heyrðu þeir orð Varðarins, sem útskýrði sögulega þýðingu álfunnar, þar sem þeir áttu að þróa fósturvísa að stofnunum heimsskipulags Bahá’u’lláh.

<Þessi álfa hefur lykilstöðu á gervallri plánetunni, saga hennar er auðug og viðburðarík, menning hennar fjölþætt; úr jarðvegi hennar spruttu bæði menning Grikklands og Rómaríkis; Bahá’u’lláh bar sjálfur lof á suma þætti í siðmenningu álfunnar; kristindómurinn stofnaði fyrstu heimkynni sín á syðstu mörkum hennar: á austurmörkum hennar laust iðulega saman máttugum fylkingum krossins og hálfmánans; á suðvesturhluta hennar bar islömsk menning í örri þróun sína fegurstu ávexti; í hjarta hennar skein ljós endurreisnarinnar og bjarmi þess náði allt til ystu svæða hnattarins... p>Þessi heimsálfa ykkar, sem Bahá’u’lláh blessaði sjálfur með fótsporum sínum, sem ‘Abdu’l- Bahá heimsótti tvisvar á æfi sinni á sögulegum ferðum eftir lausn úr fangelsi; ferðamenn og fræðimenn hennar brugðust fljótt við fyrsta árdagsljóma Bábí opinberunarinnar, tvær ríkisstjórnir hennar veittu aðstoð á hetjuöld trúarinnar og þjóðir hennar hafa á síðari árum átt sinn þátt í vörn ofsóttra bahá ía í Íran - þjóðir þessarar heimsálfu hafa fyllilega sýnt fram á hæfni sína til að hefja upp fána málstaðar Guðs, þegar hjörtu þeirra hafa eitt sinn verið snortin og hugur þeirra vaknar fyrir boðskap hans. Á þessum 43 árum hafa evrópsku bahá í samfélögin sýnt mikinn lífsþrótt. Fjöldi Andlegra þjóðarráða hefur aukist í 34. Þau eru nú hvarvetna í álfunni og hvað Rússland varðar ná þau yfir gífurleg landflæmi allt til Kyrrahafsins. Evrópskir brautryðjendur hafa unnið mikla sigra fyrir trúna í Afríku, á Kyrrahafseyjum, í Karíbahafi og á Grænlandi. Stofnanir ykkar hafa skarað fram úr í ytri samskiptum. Í samfélögum ykkar eru framúrskarandi fræðimenn í málefnum trúarinnar, hljómlistarmenn, listamenn, vísindamenn og aðrir sem vilja beita kenningum bahá í trúarinnar í hagfræði og kaupsýslu. Þið hafið sýnt sérstaka viðleitni hvað varðar eflingu og styrkingu fjölskyldulífsins. Evrópska bahá í ungmennaráðið er miðdepill og uppspretta hvatningar fyrir ungmenni í öllum hlutum Evrópu, stutt þjóðar- og svæðisungmennanefndum, sem vinna í nánu samstarfi með þjóðarráðum sínum og svæðisráðum og njóta stuðnings þeirra. Nú er tími kominn til að byggja á þessum afrekum, beina allri viðleitni að þeim miðlæga tilgangi að flytja andlega sveltandi fólki boðskap Bahá’u’lláh.

Fyrsta verkefni Andlegra þjóðarráða ykkar strax eftir Ridván er að setja fram í samráði við Ráðgjafana öll atriði fjögurra ára áætlunarinnar í hverju landi fyrir sig. Þátttaka andlegra svæðisráða og einstakra átrúenda í þróun sinna eigin svæðisáætlana og framkvæmd skýrt mótaðrar stefnu, er höfuðnauðsyn að því er varðar árangursríka framkvæmd háleitra markmiða á þessu stigi í framkvæmd hinnar guðdómlegu áætlunar ‘Abdu’l-Bahá.

Evrópa er mjög fjölbreytt meginland og sérhvert Þjóðarráð ykkar mun kanna vandlega þau ferli og þær framkvæmdir sem eru nauðsynlegar til að þoka áleiðis Málstað Guðs á ykkar svæði næstu fjögur árin. Sérhvert þjóðarráð verður að íhuga núverandi aðstæður samfélags síns, þess landsvæðis þar sem það starfar og möguleika á samstarfi við önnur bahá í samfélög. Sérstakan gaum þarf að gefa að því að fá opinbera viðurkenningu í þeim löndum þar sem stofnanir trúarinnar hafa ekki enn fengið lögskráningu, og að mynda andleg þjóðaráð á vissum sjálfsstjórnarsvæðum, t.d. Færeyjum. Það eru samt sem áður ákveðnir þættir í stöðugt víðari sýn, sem verður að íhuga þar sem þau eiga við sérstök lönd, landahópa og álfuna alla.

Til eru svæði sem hrópa á brautryðjendur og ferðakennara; við beinum huganum til dæmis að starfinu meðal Sama og annarra þjóða norðurheimskautssvæðanna allt til Svalbarða. Við íhugum þýðingu þess að kenna trúna á eyjum Miðjarðarhafsins, Atlantshafs og Norðursjávar; þýðingu sígauna um alla álfuna, sem eru byrjaðir að sýna mikinn næmleika gagnvart ákalli Bahá’u’lláh; þau tækifæri sem evrópska bahá í samfélagið hefur til að sýna fram á blessunarríkt eðli kenninganna hvað varðar verskonar minnihlutahópa; sérstök verkefni sem lýst er af Verðinum elskaða sem hlutskipti vissra samfélaga og ábyrgð þeirra í fjarlægum löndum þar sem tungumál þeirra eru töluð; áhrifin af þróun trúarinnar á Ítalíu þar sem finna má hjarta og virki fremstu, elstu og öflugustu kirkju kristindómsins ; þörfina fyrir að auka fjölda bahá´í miðstöðva á gífurlegum landflæmum Úkraínu og í Evrópuhluta Rússlands, og auk þess sérstaka ábyrgð og tækifæri bahá í samfélags Rússneska sambandsríkisins, sem að miklu leyti tilheyrir Asíu og verður að halda áfram að hagnast af samvinnu við nágrannasamfélögin í mið-, suður- og austur-Asíu sem og í Alaska, Kanada og Bandaríkjunum. Þetta eru aðeins nokkur dæmi um áeggjunina sem blasir við á þeim árum sem eru framundan.

Miðlægur tilgangur fjögurra ára áætlunarinnar, veruleg aukning fjöldayfirlýsinga, hefur sérstaka þýðingu fyrir Evrópu. Þið ættuð ekki að velkjast í neinum vafa -- þetta er ferli sem getur þróast í öllum hlutum Evrópu, bæði í austri og vestri. Allir ættu að viðurkenna að fjöldayfirlýsingar eru óhjákvæmilegur liður í þróun Málstaðarins. Eðli þessa ferlis er útskýrt í samantekt um þetta málefni, og af því er ljóst að hinu langþráða markmiði, viðvarandi fjöldayfirlýsingum, er ekki hægt að ná með óreglulegu, ósamræmdu átaki, hversu mikill áhugi sem er að baki þeim. Fullvissa, eining sýnar, kerfisbundin, raunsæ en djörf áætlanagerð, viðurkenning á þeirri staðreynd að mistök verða gerð og vilji til að læra af þeim; og umfram allt traust á leiðsögn og lífgefandi staðfestingu Bahá'u'lláh mun þoka þessu ferli áleiðis.

Áhersla er lögð á stofnun kennslustofnana á ýmsum svæðum í fjögurra ára áætluninnmi vegna þess að núverandi aðferðir, þótt mikilvægar séu, nægja ekki í sjálfu sér til að mæta áeggjan þessa nýja stigs í vexti Málstaðarins. Eðli og uppbygging kennslustofnana verður að laga að aðstæðum í hverju landi og svæði; það er ljóst að form þeirra í Evrópu verður ekki það sama og í sveitahéruðum Indlands. meginverkefni þeirra verður samt sem áður hið sama.

Þær munu fóstra stöðuga viðurkenningu á bahá´í auðkennum meðal þeirra sem taka þátt í þeim: hæfni til að sjá heiminn og aðstæður hans frá sjónarhorni kenninganna fremur en sjónarhorni þjóðernis eða bakgrunns þeirra sem ekki eru bahá’íar. Þær munu hjálpa til að skapa í sérhverjum þátttakanda djúpa ást á Bahá’u’lláh, góðan skilning á meginkenningum Hans, og vitund um mikilvægi þess að þróa andlegt líf sérhvers einstaklings með bæn, hugleiðslu og lestri heilagra ritninga. Þær munu einnig fjalla um raunhæf málefni eins og það hvernig á að kenna trúna, því það eru of margir sem vegna skorts á sjálftrausti á hæfni sinni til að gera það, eru hikandi við að útbreiða boðskapinn. Umbreytingin sem slík dýpkun í trúnni kemur til leiðar mun vissulega tendra í hjörtum vinanna löngun til að deila boðskapnum með þeim sem eru í kringum þá, og þetta er fræ alls árangurs í kennslunni. Þeir sem hafa sótt kennslustofnanir munu verða færir um að hjálpa öðrum bahá’íum, nýjum og gömlum, til að auka hæfni sína til kennslu og stórauka þannig mannauðinn í Málstaðnum, þar sem sérhver átrúandi er kennari.

Vinirnir í Evrópu verða að auka umfang kennslu trúarinnar, hún verður að vera fjölþætt, sjálfsprottin og einstaklingsbundin annarsvegar, og einbeitt, sameinuð og einkennast af gagnkvæmri aðstoð hinsvegar. Hún verður að vera bæði innblásandi og raunsæ og umfram allt upplýst af djúpri og einlægri trú á vald Bahá’u’lláh. Þið ættuð að útvíkka svið kennslustarfs ykkar og láta það ná til alls landsins, þjóðarinnar og fjöldans sem starfar í borgunum; lítt menntaðs fólks jafnt sem menntafólks í háskólabæjum. Þið ættuð meðvitað að nálgast allar stéttir þjóðfélagsins, laga aðferðir ykkar, bókmenntir og fræðslugögn að sérhverjum áheyrendahóp. Bæði hjarta og huga verður að næra; við verðum að viðurkenna að bæði andlegt afl og vitsmunalegur skýrleiki er nauðsynlegur þáttur kennslustarfsins. Þið hafið skarað fram úr í notkun lista til yfirlýsinga, útbreiðslu og treystingar trúarinnar, þetta er lykill að mörgum dyrum og þetta á að örva og þróa. Ekki getur farið hjá því að eining ykkar, áhugi, fullvissa og þolgæði, styrkt og leidd af afli bænar, verði farvegur fyrir guðlegar staðfestingar, sem munu draga að sér leitandi sálir eins og segull.

Við munum sjálfir biðja þess heitt við hina helgu fótskör að þið, sem hafið unnið svo sögulega sigra í heimalöndum ykkar og um allan heim, munuð í fjögurra ára áætluninni ná stigi jafnvel meiri afreka, sem verður forboði þeirrar óumræðilegu dýrðar, sem áformað er að afhjúpist á 21. öldinni.

1 Geislandi Ridván-hátíðin fer í hönd og bjartar horfur blasa við sjónarhring frá þeim hæðum sem samfélag Hins mesta nafns hefur náð. Mikill áfangi er að baki: nýjar vaxtaráætlanir hafa litið dagsins ljós og á meðan hundruð til viðbótar munu birtast næstu tólf mánuðina er þegar komin hreyfing á nauðsynlegt starfsmynstur í nánast öllum umdæmum sem þurfa að ná tölunni 5000 eins og fimm ára áætlunin gerir ráð fyrir. Áætlanir sem þegar eru í gangi sækja í sig veðrið og sýna margar hverjar hvaða þýðingu það hefur fyrir málstað Guðs að ná betri fótfestu í samfélagslegu umhverfi umdæmisins og innan hverfis eða byggðarlags. Skrefin sem tekin eru í átt að áframhaldandi stórfelldri útbreiðslu og treystingu verða markvissari og kjarkmikil ungmenni ákveða oft hraðann á þeirri vegferð. Þær leiðir sem máttur trúarinnar til samfélagsuppbyggingar getur farið við ýmsar aðstæður eru að koma betur í ljós og þeir skilgreinandi þættir sem verða að marka frekari þróun vaxtarferlisins í umdæminu eru smámsaman að verða sýnilegir.

2 Ákallinu um framkvæmd þessa starfs og stuðning við það er beint til sérhvers fylgjenda Bahá’u’lláh og það mun vekja viðbrögð í sérhverju hjarta sem kennir sársauka vegna þess hörmungarástands sem ríkir í heiminum, og þeirra hryggilegu kringumstæðna sem eru óumflýjanlegt hlutskipti svo margra. Því að endingu er það kerfisbundið, einbeitt og óeigingjarnt starf sem unnið er í víðu samhengi áætlunarinnar sem er uppbyggilegustu viðbrögð sérhvers átrúanda sem lætur sig varða vaxandi meinsemdir þjóðfélags í upplausn. Á síðasta ári hefur það orðið enn augljósara, að meðal ýmissa þjóða og með ýmsum hætti, er það almenna samkomulag um hugsjónir sem hefðinni samkvæmt hefur sameinað þjóðfélagið, að rofna og trosna í vaxandi mæli. Það getur ekki lengur veitt trygga vörn gegn ýmsum sérdrægum, umburðarlausum og eitruðum hugmyndakerfum sem nærast á gremju og óánægju. Í heimi deilna og átaka sem með hverjum degi virðist missa trú á sig sjálfan hafa málsvarar þessara eyðileggjandi kenninga fyllst dirfsku og blygðunarleysi. Við minnumst afdráttarlauss dóms Hins æðsta penna: „Þeir skunda í átt til vítiselds og halda að hann sé ljós.“ Velmeinandi þjóðarleiðtogar og velviljað fólk stendur eftir og reynir að berja í brestina sem blasa við í þjóðfélaginu, vanmegnugir að stöðva útbreiðslu þeirra. Áhrifin af öllu þessu má ekki aðeins greina í beinum átökum eða skipulagshruni. Í vantraustinu sem etur nágranna gegn nágranna og sundrar fjölskylduböndum, í andúðinni sem birtist svo víða í því sem gengur undir nafninu þjóðfélagsumræða, í hugsunarleysinu sem einkennir skírskotanir til lítilmótlegra mannlegra hneigða í því skyni að komast yfir völd og ríkidæmi — í öllu þessu má sjá greinileg merki þess að siðferðisþrekinu, sem ber uppi mannlegt samfélag, er mjög tekið að hraka.

3 Hughreystingu er þó að finna í þeirri vitneskju að mitt í upplausninni er ný gerð samfélagslífs að mótast sem tjáir á raunhæfan hátt allt sem er himneskt í manninum. Við höfum séð hvernig vinirnir hafa getað varið sig gegn öflum efnishyggjunnar sem hóta að sólunda dýrmætri orku þeirra, sérstaklega þar sem unnið hefur verið stöðugt og af kappi að kennslu og samfélagsuppbyggingu. Ekki aðeins það, heldur með því að hafa hemil á ýmsum öðrum kröfum sem gerðar eru til tíma þeirra, missa þeir aldrei sjónar á þeim heilögu og knýjandi verkefnum sem bíða þeirra. Í hverju samfélagi er nauðsynlegt að sýna þörfum trúarinnar og bestu hagsmunum mannkynsins slíka aðgæslu og eftirtekt. Þar sem vaxtaráætlun hefur verið hafin í áður óopnuðu umdæmi sjáum við hvernig hreyfing kemst á starfið strax í upphafi vegna ástar á Bahá’u’lláh sem býr í hjarta hins helgaða átrúanda. Þrátt fyrir margbrotnara starf sem að endingu kallar á viðbrögð þegar samfélaginu vex fiskur um hrygg, byrjar öll starfsemi með þessum einfalda þræði ástarinnar. Þetta er sá lífsnauðsynlegi þráður sem mynstur þolinmóðrar og einbeittrar viðleitni er ofið með, umferð eftir umferð: að kynna börnum, unglingum og fullorðnum andlegar hugmyndir; að rækta tilfinningu tilbeiðslu með bæna- og helgistundum; að örva samræður sem auka skilning; að fá æ fleiri til að leggja fyrir sig ævilangt nám í hinu skapandi orði og umbreytingu þess í gerðir; að þróa ásamt öðrum hæfni til þjónustu og fylgja hver öðrum eftir í þjálfun þess sem búið er að læra. Elskuðu vinir, ástvinir Abhá fegurðarinnar: Við biðjum einlæglega fyrir því í hvert sinn sem við komum að helgri fótskör hans að ást ykkar á honum megi veita ykkur styrk til að helga lífið málstað hans.

4 Sú mikla innsýn sem fengist hefur í umdæmum og frá miðstöðvum öflugrar starfsemi innan þeirra, þar sem virkt og kröftugt samfélagslíf hefur náð til stórra hópa, á skilið sérstaka umfjöllun. Það gleður okkur að sjá hvernig menning gagnkvæms stuðnings sem byggir á vináttu og auðmjúkri þjónustu hefur orðið til með eðlilegum hætti á slíkum stöðum og gert æ fleiri sálum kleift að koma með kerfisbundnum hætti inn á vettvang samfélagsstarfseminnar. Við margskonar aðstæður og í ýmiskonar umhverfi virðist hreyfingin í átt að sýn Bahá’u’lláh á nýtt samfélag manna ekki lengur aðeins heillandi horfur til framtíðar heldur vaxandi veruleiki.

5 Við viljum beina nokkrum orðum til viðbótar til þeirra sem búa við aðstæður þar sem ekki er enn hægt að greina neinar framfarir, og sem þrá breytingu. Verið hughraust. Þetta verður ekki alltaf svona. Er ekki saga trúar okkar full af frásögum um mótdræga byrjun en dásamleg málalok? Hversu oft hefur ekki fáeinum átrúendum – ungum eða gömlum – eða einni fjölskyldu eða jafnvel einni sál, sem styrkt var afli guðlegrar aðstoðar, tekist með gerðum sínum að rækta upp öflug og lifandi samfélög í jarðvegi sem virtist grýttur? Haldið ekki að ykkar tilfelli sé að einhverju leyti öðruvísi. Hvort sem breyting í umdæmi gerist hratt eða með erfiðismunum, gerist hún hvorki með formúlukenndri nálgun eða tilviljanakenndu starfi. Henni miðar áfram í taktföstum hrynjanda verka, íhugunar og samráðs, knúin áfram af áætlunum sem eru ávöxtur reynslunnar. Auk þess og óháð því hver áhrifin verða þegar í stað veitir þjónusta við Ástvininn varanlega gleði andans í sjálfri sér. Verið einnig hughraust vegna fordæmis andlegra skyldmenna ykkar í vöggu trúarinnar, hvernig uppbyggilegt viðhorf þeirra, sveigjanleiki þeirra sem samfélags og staðfesta við boðun hins guðlega orðs eru að koma til leiðar breytingum í hugsun og gerðum í samfélagi þeirra. Guð er með ykkur hverju og einu. Á þeim tólf mánuðum sem eftir eru af áætluninni ætti sérhvert samfélag að þróast og styrkjast frá núverandi stöðu sinni.

6 Hið brýna starf sem unnið er að útbreiðslu og treystingu leggur traustan grunn að þeim verkefnum sem bahá’í heimurinn er hvattur til að hefjast handa um á fjölmörgum öðrum sviðum. Við Bahá’í heimsmiðstöðina er unnið af kappi við að skrá og efnistaka þúsundir taflna sem mynda þann óendanlega dýrmæta arf, helgitexta trúar okkar, sem varðveittur er til gagns fyrir allt mannkynið. Þetta er gert til að hraða útgáfu helgiritanna bæði á upprunamálunum og í enskum þýðingum. Átaki til að stofna átta tilbeiðsluhús, heilög musteri sem reist eru til dýrðar Guði miðar vel. Ytra samskiptastarf á landsvísu hefur orðið mun áhrifaríkara og stöðugt kerfisbundnara með hvatningu sem gefin er í skjali sem sent var andlegu þjóðarráðunum fyrir sex mánuðum þar sem fjallað er um og dreginn lærdómur af þeirri drjúgu reynslu sem fengist hefur síðustu tvo áratugina og þar sem mynduð er víðari umgjörð um framtíðarþróun þessa starfs. Í millitíðinni hafa tvær nýjar skrifstofur Bahá’í alþjóðasamfélagsins, systurskrifstofur Sameinuðu þjóða skrifstofunnar í New York og Genf og skrifstofunnar í Brussel, verið opnaðar í Addis Ababa og Jakarta. Þannig hafa tækifæri gefist til að miðla betri heildarsýn málstaðarins á alþjóðlegum vettvangi í Afríku og Suðaustur Asíu. Vegna þeirra krafna sem vöxturinn gerir oft á tíðum hafa nokkur þjóðarráð byggt upp skipulagshæfni sem kemur fram í yfirvegaðri stjórnun þeirra á auðlindum og úrræðum sem þeim standa til boða, viðleitni þeirra til að kynnast náið aðstæðum samfélaga sinna og árvekni þeirra þegar um er að ræða að tryggja öfluga starfsemi þjóðarskrifstofa sinna. Þörfin fyrir að kerfisvæða mikið gagna- og þekkingarmagn sem hefur safnast upp á þessu sviði hefur leitt til þess að við Heimsmiðstöðina hefur verð stofnuð skrifstofa fyrir þróun stjórnkerfa. Frumkvæði að félagslegu starfi af ýmsu tagi heldur áfram að eflast í mörgum löndum og gerir kleift að afla mikillar þekkingar á því hvernig hægt er að beita þeim vísdómi sem kenningarnar geyma til að bæta félagslegar og efnahagslegar kringumstæður. Svo heillavænlegt er þetta svið að við höfum stofnað alþjóðlega ráðgjafanefnd skipaða sjö fulltrúum fyrir Skrifstofu félags- og efnahagsþróunar. Þar með hefur nýtt skref verið tekið í þróun þeirrar skrifstofu. Þrír meðlimir ráðsins munu einnig þjóna í samhæfingarteymi skrifstofunnar og búa í landinu helga.

7 Á þessari Ridván-hátíð sjáum við að þótt mikið verk sé óunnið eru margar hendur tilbúnar til að vinna það. Í þúsundum umdæma, hverfa og byggðarlaga opnast ferskar uppsprettulindir trúar og fullvissu og gleðja sálirnar sem lífgefandi máttur þeirra hefur snortið. Sumstaðar eru þær sem stöðugt árrennsli, annars staðar eru þær strax orðnar að fljóti. Nú gefst engri sál tími til að staldra við á bakkanum – öll verðum við að fylgja flæðinu fram á við.

Þrjú ár eru liðin frá því að núverandi tímabil hófst í framvindu hinnar guðlegu áætlunar – verkefninu sem tengir fylgjendur Bahá’u’lláh í einu samstilltu andlegu átaki. Tíminn sem vinum Guðs er ætlaður til að ljúka þessum áfanga er aðeins tvö ár. Enn sem áður knýja tvær meginhreyfingar vaxtarferlið áfram – stöðugur straumur þátttakenda í gegnum námskeiðaröðina sem þjálfunarstofnunin veitir og samfelldur vöxtur og viðgangur umdæmanna. Þessi tvíþætta hreyfing hefur margeflst vegna orkunnar sem ungmennaráðstefnurnar á síðasta ári leystu úr læðingi. Hæfnin sem bahá’í heimurinn hefur öðlast til að kalla til þjónustu mikinn fjölda ungs fólks hefur aukist og getur nú borið ríkari ávöxt. Það sem eftir lifir þessa tímabils er brýnt að huga að mikilvægum verkefnum sem miða að því að styrkja þær vaxtaráætlanir sem nú þegar eru í gangi og hefja nýjar. Áður en þessum áfanga lýkur er samfélag hins mesta nafn í góðri aðstöðu til að fjölga núverandi umdæmum um þau tvö þúsund sem eftir eru uns settu markmiði er náð.

Það gleður okkur mjög að sjá að unnið er ötullega að þessu verkefni um allan heim við hinar fjölbreytilegustu kringumstæður í umdæmum sem þegar eru um þrjú þúsund talsins. Mörg umdæmi hafa náð því stigi að kennslustarfið kemst á skrið með fáeinum einföldum aðgerðaáætlunum. Í öðrum gerist það eftir ítrekaðar aðgerðalotur að þeim einstaklingum sem taka frumkvæði innan ramma áætlunarinnar fjölgar og starfsemin stigmagnast. Þegar fengin reynsla eykur gæði andlegrar fræðslu fær hún meira aðdráttarafl og laðar sálir til þátttöku. Öðru hvoru getur orðið hlé á starfinu eða einhver hindrun komið í veg fyrir áframhald en að leita samráðs um ástæður örðugleikana með þolinmæði, hugrekki og þolgæði verður til þess að starfið kemst aftur á skrið. Í æ fleiri umdæmum vex umfang vaxtaráætlunarinnar og flækjustigið eykst í réttu hlutfalli við aukna hæfni þriggja höfuðpersóna áætlunarinnar – einstaklingsins, samfélagsins og stofnana trúarinnar – og til verður umhverfi þar sem gagnkvæmur stuðningur ríkir. Það sem gleður okkur og búast mátti við er að þeim umdæmum fjölgar þar sem hundrað eða fleiri einstaklingar vinna að því að gera leiðina greiða fyrir þátttöku þúsund eða fleiri í mótun lífsmynsturs sem er andlegt, öflugt og umskapandi. Að baki ferlinu allt frá upphafi er auðvitað sameiginleg sókn í átt til þeirrar sýnar á efnislega og andlega velferð sem hann, sem er Lífgjafi heimsins, setti fram. En þar sem svo margir koma að verki má greina hreyfingu sem nær til alls íbúafjöldans.

Þessi hreyfing sést sérlega vel í þeim umdæmum þar sem á að reisa tilbeiðsluhús. Eitt slíkt er til dæmis í Vanuatu. Vinirnir sem búa á eynni Tanna hafa unnið stórvirki í því að vekja athygli á fyrirhuguðu tilbeiðsluhúsi og hafa þegar virkjað á margvíslegan hátt að minnsta kosti þriðjung hinna 30.000 íbúa í vaxandi umræðu um mikilvægi þess. Hæfnin til að halda úti háleitri umræðu meðal svo margs fólks hefur slípast með áralangri þjálfun í að breiða út kenningar Bahá’u’lláh og nýta áhrif öflugra þjálfunarstofnana. Unglingahóparnir á eyjunni dafna sérstaklega vel. Forystumenn þorpanna styðja þá og hvetja vegna þess að þeir sjá að þátttakendurnir eflast andlega. Þetta unga fólk eflist að hugrekki vegna þeirrar einingar og ákefðar sem býr með því. Þeim hefur ekki aðeins tekist að vinna bug á eigin deyfð og sinnuleysi heldur hafa þau fundið leiðir til að bæta samfélag sitt með ýmsum hagnýtum verkefnum. Árangurinn hefur orðið sá að fólk á öllum aldri, ekki síst þeirra eigin foreldrar, hefur fengið hvatningu til uppbyggilegra verka. Sú dýrmæta gjöf sem felst í því fyrir átrúendur og ytra samfélagið að geta leitað til svæðisráðs um leiðsögn og lausn vegna erfiðra aðstæðna hefur verið viðurkennd og ákvarðanir andlegu ráðanna hafa á sama hátt einkennst af aukinni visku og næmni. Hér er margt sem gefur til kynna að þegar einstakir þættir áætlunarinnar koma saman í eina heild, þá verða áhrifin á íbúana gagnger. Og í ljósi stöðugrar útbreiðslu og styrkingar, – þrítugustu bylgju öflugrar vaxtaráætlunar er nýlega lokið – eru vinirnir að íhuga gaumgæfilega með hinum íbúum eyjunnar hvað það þýði að Mashriqu’l-Adhkár, „sameiginleg miðstöð fyrir sálir manna“, verði reist þeirra á meðal. Með virkum stuðningi hefðbundinna leiðtoga hafa íbúar Tanna boðið fram að minnsta kosti hundrað hönnunarhugmyndir fyrir musterið, sem sýnir hversu tilbeiðsluhúsið hefur fangað hugarflugið og vakið gagntakandi vonir um þau áhrif sem það mun koma til með að hafa á líf þeirra sem búa í skjóli þess.

Þessi uppörvandi frásögn á sér hliðstæðu í mörgum þróuðum umdæmum þar sem verið er að beita kenningum Bahá’u’lláh við lífsskilyrði í hverfum og bæjum. Fólkið sem verður betur meðvitað um persónu Bahá’u’lláh, hefur á sérhverjum stað lært með því að hugleiða reynslu, með samráði og námi, hvernig það getur farið eftir sannindunum sem eru varðveitt í opinberun hans. Þannig verður stækkandi hringur andlega skyldra einstaklinga æ fastar tengdur böndum sameiginlegrar tilbeiðslu og þjónustu.

Þau samfélög sem lengst eru á veg komin leggja á aðlaðandi hátt línurnar sem önnur samfélög geta fylgt eftir. Þó er það hæfileikinn til lærdóms meðal vinanna á hverjum stað innan sameiginlegra viðmiða sem hvetur þróunarferlið, sama hver staða starfseminnar er í umdæminu. Allir leggja sitt að mörkum til átaksins, framlag hvers og eins eykur virði heildarinnar. Kraftmestu umdæmin eru þar sem vinirnir gera sér grein fyrir að hlutverk þeirra er að greina hvað þurfi að gera til að framþróun verði og skiptir þá engu hver styrkur býr í samfélaginu eða hvaða fjöldi atburða fer þar fram. Þeir finna síðan skapandi leiðir til að gera mögulegt að finna nauðsynlegan tíma og auðlindir til að ná þessu markmiði – spírandi hæfileika sem þarf að hlúa að, nýja hæfni sem þarf að afla, óreynda frumkvöðla sem fylgja þarf eftir og rými til íhugunar og endurskoðunar sem þarf að skapa. Sú staðreynd að ólíkar kringumstæður hverju sinni bera með sér ólík viðfangsefni, gefur hverju samfélagi ekki aðeins möguleika á að læra af því sem gerist annars staðar í heimi bahá’ía, heldur einnig að bæta í þann þekkingarbrunn. Með því að vera vakandi fyrir þessari staðreynd losa menn sig undan árangurslausri leit að ósveigjanlegri aðferðafræði um leið og þeir leyfa sér að vera vakandi fyrir þeirri innsýn sem vinnst á ólíkum sviðum við að skýra vaxtarferlið eftir því sem hann formast í þeirra eigin umhverfi. Þetta viðhorf er algerlega gagnstætt þröngri sýn á „velgengni“ og „mistök“ sem elur af sér æsing og lamar vilja. Þörf er á sjálfsleysi. Þegar unnið er af heilum hug að málstað Guðs mun allt sem gerist tilheyra honum og sérhver sigur unninn í hans nafni er tilefni til að vegsama hann og lofa.

Í ritum trúar okkar er svo margt sem lýsir tengslunum milli þess sem við leggjum okkur fram um að gera og þeirrar himnesku hjálpar sem veitt er sem svar: „Ef aðeins þið leggið ykkur fram,“ fullvissar Meistarinn okkur um í einni af töflum sínum, „er öruggt að þessi geisladýrð mun skína, þessi ský náðar gefa regn sitt, þessir lífgefandi vindar verða til og blása, þessi ljúfi moskusilmur dreifast víða vegu“. Í tíðum heimsóknum okkar í hin helgu grafhýsi munum við fyrir ykkar hönd biðja hinn Almáttka af djúpri einlægni að hann styðji ykkur og styrki, svo að viðleitni ykkar til að ná til þeirra sem enn hafa ekki heyrt um hinar guðlegu kenningar og staðfesta þá í málstað hans, megi verða ríkulega blessuð og að traust ykkar á takmarkalausum gjöfum hans verði óbifanlegt. Þið eruð ávallt í bænum okkar og við munum aldrei hætta að minnast þess helgaða og trúfasta starfs sem þið innið af hendi í bænaákalli okkar. Þegar við íhugum aðkallandi verkefnin sem bíða fylgjenda hinnar Blessuðu fegurðar næstu tvö árin, er ótvírætt kall Meistarans til framkvæmda hvatning til andans: „Rífið í sundur blæjurnar, fjarlægið hindranirnar, bjóðið fram hið lífgefandi vatn og vísið veg hjálpræðisins.“

„Bók Guðs er opin og með orði sínu kallar hann mannkynið til sín.“ Með þessum hrífandi orðum lýsir hinn æðsti penni því hvernig dagur einingar og uppskeru nálgast. Bahá’u’lláh heldur áfram: „Hneigið eyru yðar, ó vinir Guðs, að rödd hans sem veröldin hefur leikið rangt og fylgið staðfastlega öllu sem upphefur málstað hans.“ Hann hvetur einnig fylgjendur sína: „Takið ráð saman í innilegustu vináttu og anda fullkomins bræðralags og helgið dýrmæta ævidaga yðar því að bæta heiminn og útbreiða málstað hins aldna og allsráðandi Drottins.“

Kæru samverkamenn: Þessi heillandi yfirlýsing kemur ósjálfrátt upp í hugann þegar við sjáum hvernig þið bregðist við ákalli Bahá’u’lláh með helguðu starfi og viðleitni um allan heim. Þessi framúrskarandi viðbrögð við hvatningarorðum hans má sjá hvert sem litið er. Þeir sem staldra við til að hugleiða framrás hinnar guðlegu áætlunar geta ekki horft framhjá því að aflið sem býr í orði Guðs vex óðum í hjörtum kvenna og karla, barna og unglinga, í hverju landinu á fætur öðru, í hverju umdæminu á fætur öðru.

Heimssamfélagið eykur nú hæfni sína til að meta nánustu kringumstæður sínar, greina möguleika sína og beita af skarpskyggni aðferðum og tækjum fimm ára áætlunarinnar. Eins og vænta mátti eykst reynslan og þekkingin hraðast í umdæmum þar sem verið er að færa út framlínur lærdóms með meðvituðum hætti. Þar ríkir góður skilningur á úrræðum til að gera sívaxandi fjölda fólks kleift að bæta þjónustuhæfni sína. Þróttmikil þjálfunarstofnun er máttarstoðin í viðleitni samfélagsins til að stuðla að framgangi áætlunarinnar. Hæfni og getu sem þróast með þátttöku í námshringjum er beitt eins fljótt og unnt er á vettvangi. Í sínu daglega lífi hitta sumir bahá’íar fyrir sálir sem eru opnar fyrir því að rannsaka andleg málefni og sú rannsókn fer fram við ýmiskonar aðstæður. Sumir eru í aðstöðu til að bregðast við móttækileika í sínum heimabæ eða hverfi, kannski eftir að hafa flutt á svæðið. Vaxandi fjöldi rís upp til að axla ábyrgð og fylla sístækkandi flokk þeirra sem þjóna sem leiðbeinendur, hvetjarar og barnakennarar; sinna stjórnun, skipulagningu eða öðrum verkefnum til að efla starfið. Skuldbinding vinanna við lærdóm kemur fram í staðfestunni sem þeir sýna í sínu eigin starfi og viðleitni þeirra og fúsleika til að fylgja öðrum eftir starfi þeirra. Þeir eru auk þess færir um að sjá starfsmynstrið sem þróast í umdæminu frá tveimur sjónarhornum. Annað er þriggja mánaða vaxtarbylgjan - taktfastur púls í vaxtarferlinu - hitt varðar ákveðna skýrt skilgreinda áfanga í uppfræðslu barna, unglinga og ungmenna og fullorðinna. Jafnframt því sem vinirnir hafa glöggan skilning á tengslum þessara þriggja áfanga vita þeir að hver um sig lýtur sínum eigin lögmálum, hefur sínar eigin þarfir og áskapaða verðleika. Umfram allt gera þeir sér grein fyrir að mikil andleg öfl eru að verki sem koma jafnt fram í þeim tölulegu upplýsingum sem endurspegla framfarir samfélagsins og í fjölda frásagna af því sem áorkast hefur. Það sem vekur sérstakar vonir er hversu marga af þeim skýru og áberandi þáttum sem einkenna umdæmin sem lengst eru á veg komin má einnig greina hjá samfélögum sem mun

skemmra eru komin.

Eftir því sem reynsla átrúendanna hefur dýpkað hefur hæfni þeirra aukist til að laða fram ríkt og fjölbreytilegt lífsmynstur innan umdæmis sem nær til hundruða eða jafnvel þúsunda manna. Það gleður okkur mjög að sjá þá auknu innsýn sem átrúendurnir öðlast smám saman með starfi sínu. Þeir skilja til dæmis að stigbundin þróun áætlunarinnar í umdæmum er lifandi og gagnvirkt ferli, sem er í sjálfu sér margbrotið og verður ekki einfaldað. Þeir sjá hvernig það sækir í sig veðrið við aukna getu þeirra, bæði við að þjálfa nýjan mannauð og til að skipuleggja vel störf þeirra sem rísa upp. Vinirnir gera sér grein fyrir að þegar þessi hæfni eykst verður mögulegt að taka frumkvæði á fleiri sviðum. Þeir hafa einnig gert sér grein fyrir að þegar nýr þáttur er kynntur til sögunnar þarfnast hann sérstakrar athygli í nokkurn tíma, þótt það dragi engan veginn úr þýðingu annarra þátta í starfi þeirra að samfélagsuppbyggingu. Enda skilja þeir að ef lærdómur á að vera helsta starfsaðferð þeirra verða þeir að vera vakandi fyrir þeim möguleikum sem hvert og eitt tæki áætlunarinnar kann að bjóða upp á og reynist sérstaklega sniðið að ákveðnum tíma og aðstæðum, og þeir verja meiri tíma og orku til að þróa það tæki eða þá aðferð sem þörf er fyrir hverju sinni. Af þessu leiðir þó ekki að allir eigi að vera uppteknir af sama þætti áætlunarinnar. Vinirnir hafa líka lært að enga nauðsyn ber til að beina aðalþunga útbreiðslulotunnar að sama markmiði í öllum bylgjum vaxtaráætlunarinnar. Sem dæmi má nefna að vegna aðstæðna sem skapast í ákveðinni bylgju getur reynst nauðsynlegt að beina athyglinni fyrst og fremst að því að bjóða leitandi sálum að taka við trúnni með öflugri og markvissri kennslu, sem einstaklingar eða hópar taka þátt í. Í annari bylgju gæti áherslan beinst að því að fjölga verkefnum í ákveðnum grunnþætti.

Auk þess gera vinirnir sér grein fyrir að vinnu málstaðarins miðar misvel á ólíkum stöðum og fyrir því eru góðar og gildar ástæður. Þegar öllu er á botninn hvolft er um að ræða lífrænt fyrirbæri – og allur árangur gleður og hvetur vinina. Þeir skilja vissulega að framlag hvers og eins til árangurs heildarinnar eykur gæði starfsins og því geta allir glaðst yfir þeirri þjónustu sem hver og einn veitir í samræmi við möguleika sína og aðstæður. Á umdæmissamkomur er í vaxandi mæli litið sem tækifæri til að taka heildarstarf samfélagsins til skoðunar í andrúmslofti einlægni og hvatningar. Augu þátttakenda opnast fyrir því sem tekist hefur í heildina, þeir sjá sitt eigið starf í því ljósi og skilningur þeirra á vaxtarferlinu eykst þegar þeir taka til sín ráðleggingar stofnananna og læra af reynslu trúsystkina sinna. Slíkri reynslu er einnig deilt við fjölmörg önnur tækifæri sem eru að verða til fyrir samráð vinanna sem helga sig sérstakri starfsemi, hvort sem þeir eru þátttakendur í hinu almenna starfi eða þjóna sérstöku hlutverki í umdæminu. Öll þessi innsýn byggir á þeim víða skilningi að best og auðveldast er að ná árangri í andrúmslofti ástar, þar sem litið er framhjá annmörkum af umburðarlyndi, hindrunum er mætt með þolinmæði og þar sem margreyndum leiðum og aðferðum er tekið með lifandi áhuga. Þannig gerist það undir viturlegri stjórn stofnana og aðila á þeirra vegum á öllum stigum málstaðarins að viðleitni vinanna, hversu lítil sem hún er hjá hverjum einstökum, sameinast í einum farvegi sem tryggir að fljótt sé brugðist við næmleika við ákalli hinnar Blessuðu fegurðar og hann ræktaður og nærður. Í slíku umdæmi hafa greinilega þróast heilbrigð tengsl milli einstakra átrúenda, stofnana og samfélags, þessara þriggja aðalgerenda áætlunarinnar.

Í þessu landslagi blómlegrar starfsemi er rétt að nefna eitt atriði sérstaklega. Í boðskap sem beint var til ykkar fyrir þremur árum létum við í ljósi þá von að í umdæmum þar sem öflugar vaxtaráætlanir væru í gangi myndu vinirnir reyna að læra meira um aðferðir til samfélagsuppbyggingar með því að koma upp öflugum starfsstöðvum í byggðum og borgarhverfum. Þetta hefur tekist vonum framar því jafnvel í umdæmum þar sem vaxtarferlið er ekki enn orðið öflugt hefur viðleitni fáeinna til að hefja starf að grunnþáttum meðal íbúa á

litlum svæðum margsinnis borið árangur. Í meginatriðum tekur þessi nálgun mið af viðbrögðum við kenningum Bahá’u’lláh meðal íbúanna sem eru tilbúnir fyrir þá andlegu umbreytingu sem opinberun hans kemur til leiðar. Þátttaka í námsferlinu sem þjálfunarstofnunin stuðlar að vekur með þeim löngun til að hafna samfélagsmeinum eins og sinnuleysi og tómlæti og taka í staðinn þátt í starfi sem umbreytir lífinu og gefur því innihald. Þegar vinirnir hafa nálgast verkefnið með þessum hætti í nokkur ár í byggð eða borgarhverfi og haldið áherslum sínum til streitu er merkilegur árangur hægt en örugglega að koma í ljós. Ungmennum eykst styrkur og áræði og þau taka að sér ábyrgð á framförum sér yngri krakka . Eldri kynslóðir fagna framlögum ungmenna til innihaldsríkra umræðna sem varða málefni alls samfélagsins. Aginn sem er ræktaður með námsferli samfélagsins byggir upp samráðshæfni ungra og aldinna og ný tækifæri skapast fyrir markvissa samræðu. Breytingin er þó ekki aðeins bundin við bahá’ía og þá sem tengjast grunnþáttum áætlunarinnar og ætla mætti að temdu sér nýjan hugsunarhátt með tímanum. Hún hefur áhrif á sjálfan anda staðarins. Viðhorf tilbeiðslu helgunar byrjar að mótast meðal mikils hluta íbúanna. Vitundin um jafnrétti karla og kvenna verður sterkari. Menntun og uppfræðslu barna, bæði drengja og stúlkna, er veitt meiri athygli. Greinileg eðlisbreyting verður á tengslum innan fjölskyldunnar - tengslum sem hafa mótast af aldagömlum venjum og hefðum. Ræktarsemi gagnvart nánasta samfélagi og umhverfi verður ríkjandi. Jafnvel meinsemd fordóma, sem varpar skaðvænum skugga yfir allar þjóðir, byrjar að víkja fyrir knýjandi mætti einingar. Í stuttu máli hefur starf vinanna að samfélagsuppbyggingu áhrif á ýmsar hliðar menningar.

Útbreiðsla og treysting hafa tekið stöðugum framförum á síðasta ári og önnur mikilvæg starfsvið hafa einnig þróast, oft á tíðum samhliða. Sem gott dæmi um þetta má nefna að framfarir í menningu sem greina má í sumum byggðum og borgarhverfum eru að töluverðu leyti afrakstur þess lærdóms sem fæst með þátttöku bahá’ía í samfélagsstarfi. Skrifstofa samfélags- og hagþróunar vann nýlega skýrslu þar sem dregin er saman þrjátíu ára reynsla sem fengist hefur á þessu sviði síðan skrifstofan var stofnuð við bahá’í heimsmiðstöðina. Meðal atriða sem þar koma fram er að þjálfunarstofnunin gegnir mikilvægu hlutverki hvað varðar þátttöku í samfélagsstarfi. Þetta stafar ekki aðeins af þeim aukna mannauði sem hún skapar. Sú andlega innsýn, eiginleikarnir og hæfnin sem þjálfunarferlið ræktar reynast jafn nauðsynleg fyrir þátttöku í samfélagsstarfi og þeir eru fyrir vaxtarferlið. Auk þess kemur fram í skýrslunni hvernig sérstök starfssvið bahá’í samfélagsins lúta sameiginlegum hugmyndaramma sem er byggður upp af þáttum sem styðja hver við annan, þótt þeir taki á sig ýmsar myndir á ýmsum starfssviðum. Skýrslan sem við höfum lýst var nýlega send andlegum þjóðarráðum og við bjóðum þeim að íhuga í samráði við ráðgjafana hvernig þær hugmyndir sem þar eru reifaðar geta aukið gildi samfélagsstarfsins sem unnið er undir þeirra umsjá og eflt vitund um þessa þýðingarmiklu vídd í bahá’í starfi. Þetta ætti ekki að túlka sem almennt ákall um aukna viðleitni á þessu sviði - samfélagsstarf er eðlileg afleiðing af vaxandi styrk bahá’í samfélagsins - en tími er til þess kominn að vinirnir gefi meiri gaum að því hverju viðleitni þeirra getur komið til leiðar fyrir umbreytingu þjóðfélagsins. Aukin þekking á þessi sviði gerir meiri kröfur til Skrifstofu samfélags- og hagþróunar og unnið er að því að gera henni fært að svara þeim kröfum.

Á síðustu tólf mánuðum hefur það verið áberandi hversu oft, og í margs konar samhengi, hefur verið eftir því tekið að bahá’í samfélagið stuðli að samfélagsumbótum í samstarfi við fólk sem er sama sinnis. Á alþjóðlegum vettvangi og allt til grasrótar smærri byggða hafa forystumenn á sviði hugsunar lýst þeirri skoðun við ýmsar aðstæður að bahá’íar láti sér ekki aðeins annt um velferð mannkynsins heldur hafi þeir einnig trúverðugar hugmyndir um hvaða leiðir séu færar til að gera hugsjónir sínar að veruleika. Þessi viðurkenning og stuðningur hefur einnig borist úr óvæntri átt. Þrátt fyrir ógnvekjandi hindranir sem kúgarinn leggur í veg

bahá’ía í vöggu trúarinnar hefur orðstír þeirra stöðugt aukist vegna þeirrar úrslitaþýðingar sem boðskapur þeirra hefur fyrir þjóðina og þeir njóta virðingar fyrir þann óhaggandi ásetning sinn að stuðla að framförum í heimalandi sínu.

Þjáningarnir sem hinir trúföstu hafa þolað í Íran, sérstaklega á þeim áratugum sem liðnir eru síðan síðasta bylgja ofsókna hófst, hafa hvatt bræður þeirra og systur í öðrum löndum til að koma þeim til varnar. Vegna þolgæðis þeirra hefur bahá’í heimssamfélagið öðlast ómetanlega reynslu og við viljum nefna eitt atriði í því sambandi: öflugt og áhrifamikið kerfi sérhæfðra stofnana í mörgum löndum á þjóðarsviði sem hafa reynst færar um að að þróa samskipti við ríkisstjórnir og félagasamtök borgaralegs samfélags á kerfisbundinn hátt. Samhliða þessu hefur reynsla og lærdómur af undanförnum áætlunum gert samfélagið hæfara til að taka þátt í almennri þjóðfélagsumræðu hvar sem hún fer fram—allt frá samtölum manna á milli til hins alþjóðlega vettvangs. Í grasrótinni byggist þátttaka á þessum sviði upp með sama eðlilega og lifandi hætti og þeim sem einkennir síaukna þátttöku vinanna í samfélagsstarfi og ekki þarf að grípa til sérstakra aðgerða til að örva það. Á stigi þjóðríkjanna nýtur þessi þátttaka samt æ meiri athygli þessara sömu helguðu stofnana sem nú þegar starfa í fjölda þjóðarsamfélaga með sömu kunnuglegu og árangursríku aðferðum, átaki, íhugun, samráði og námi. Til að auka áhrif slíkrar viðleitni, auðvelda lærdóm á þessu sviði og tryggja að skrefin sem tekin eru séu í samræmi við aðra viðleitni bahá’í samfélagsins, höfum við nýlega stofnað Skrifstofu fyrir opinbera umræðu við bahá’í heimsmiðstöðina. Við munum hvetja hana til að aðstoða þjóðarráðin á þessu sviði með því smám saman að stuðla að og samræma starfsemi og kerfisbinda fengna reynslu.

Uppörvandi framþróun á sér einnig stað á öðrum sviðum. Í Santiago í Chile, þar sem verið er að reisa móðurmusteri Suður-Ameríku, miðar byggingarframkvæmdum vel. Steinsteyptar undirstöður, kjallari og þjónustugangur eru tilbúin auk súlnanna sem bera uppi yfirbygginguna. Eftirvæntingin sem tengist þessu verkefni vex og svipaðar væntingar vakna í þeim sjö löndum þar sem reisa á þjóðar- eða svæðismusteri. Í öllum þessum löndum er undirbúningur hafinn og byrjað er að nota framlög frá átrúendunum til musterasjóðsins. En praktísk mál svo sem staðsetning, hönnun og aðföng eru aðeins ein hliðin á verkinu sem vinirnir eru að vinna. Í grundvallaratriðum er starfið sem þeir vinna andlegs eðlis og allt bahá’í samfélagið tekur þátt í því. Meistarinn vísar til Mashriqu’1-Adhkár sem „seguls guðlegra staðfestinga“, „voldugrar undirstöðu Drottins“, og „máttarstoðar trúar Guðs“. Hvar sem musteri er reist verður það óaðskiljanlegur þáttur í uppbyggingu samfélagsins á sínu svæði. Þar sem musterin eiga að rísa hefur vitundin um þennan veruleika aukist nú þegar í röðum átrúendanna og þeir skilja að líf þeirra verður í æ ríkari mæli að endurspegla þá einingu tilbeiðslu og þjónustu sem Mashriqu’l-Adhkár er táknmynd fyrir.

11 Á öllum vígstöðvum sjáum við bahá’í samfélagið sækja fram af staðfestu. Skilningur þess eykst, það er staðráðið í að læra af reynslunni, tilbúið til að takast á hendur ný verkefni þegar efni og aðstæður leyfa, bregst snöggt við nýjum aðkallandi málefnum, meðvitað um þörfina á að tryggja samræmi hinna ýmsu sviða sem það starfar á og algjörlega helgað fullum efndum á ætlunarverki sínu. Áhugi þess og hollusta komu greinilega í ljós í öflugum viðbrögðum við tilkynningunni sem gefin var út fyrir tveimur mánuðum um 95 ungmennaráðstefnur sem haldnar verða víða um heim. Við erum ekki aðeins þakklátir fyrir viðbrögð ungmennanna sjálfra heldur einnig fyrir stuðningsyfirlýsingar annarra átrúenda sem kunna vel að meta hvernig yngri fylgjendur Bahá’u’lláh eru lífsnauðsynlegur aflvaki fyrir málstaðinn allan.

Við fyllumst von vegna endurtekinna vitnisburða um útbreiðslu boðskapar Bahá’u’lláh, umfangsmikil áhrif hans og vaxandi vitund um hugsjónirnar sem hann varðveitir. Á þessum

árstíma minningarafmæla leiðum við hugann að „degi æðstrar hamingju“ á riḍvánhátíðinni fyrir einni og hálfri öld þegar Abhá fegurðin lýsti fyrst yfir köllun sinni í áheyrn félaga sinna í Najíbíyyih garðinum. Frá þeim helgaða stað hefur orð Guðs verið flutt til allra borga og stranda og kallar mannkynið til fundar við Drottinn sinn. Og af upphaflegu föruneyti hinna ölvuðu af ást Drottins hefur fjölbreytilegt marksækið samfélag sprottið, marglit blóm í garðinum sem hann hefur ræktað. Með hverjum degi sem líður snýr vaxandi fjöldi nývaknaðra sálna sér í bæn til grafhýsis hans, staðar þar sem við í minningu þess blessaða dags og þakklátir fyrir alla hylli sem veitt er samfélagi hins mesta nafns, lútum höfði í bæn við hina helgu fótskör.

Fyrir eitt hundrað árum, síðdegis á ellefta degi riḍván-hátíðarinnar stóð ‘Abdu’l-Bahá

frammi fyrir áhorfendaskara sem taldi nokkur hundruð manns. Hann hóf upp exi og hjó með

henni í grassvörðinn sem þakti musterislandið við Grosse Pointe, norður af Chicago. Þeir sem

boðið var að vera viðstaddir þennan vordag þegar ‘Abdu’l-Bahá tók þessa táknrænu

skóflustungu, voru af ýmsum bakgrunni — norskir, indverskir, franskir, japanskir, persneskir,

amerískir frumbyggjar, svo fáeinir séu nefndir. Það var því líkast að hið óbyggða musteri

væri að uppfylla óskir Meistarans fyrir allar slíkar byggingar í framtíðinni en kvöldið fyrir

athöfnina lét hann þær óskir í ljós „að mannkynið megi finna sér fundarstað“ og „að

yfirlýsing um einingu mannkyns megi berast frá opnum forgörðum heilagleika

[Musterisins].“

Þeir sem á hann hlustuðu við þetta tækifæri og allir sem á hann hlýddu á ferðum hans til

Egyptalands og Vesturlanda gátu ekki gert sér neina raunverulega grein fyrir þeim

yfirgripsmiklu vísbendingum sem orð hans fólu í sér fyrir samfélög þjóðanna, gildismat

þeirra og annir. Getur nokkur haldið því fram, jafnvel á þessari stundu, að hann hafi eitthvað

annað en fjarlæga og óljósa sýn á það heimssamfélag framtíðarinnar sem opinberun

Bahá’u’lláh er ætlað skapa? Enginn skyldi halda að siðmenningin sem hinar guðdómlegu

kenningar knýja mannkynið til að móta verði að veruleika með einni saman aðlögun að því

skipulagi sem nú er við lýði. Því fer fjarri. Í ávarpi sem ‘Abdu’l-Bahá hélt nokkrum dögum

eftir að hann lagði hornsteininn að móðurmusteri Vesturlanda sagði hann: „...meðal þess sem

opinberun andlegra afla mun leiða af sér er að heimur mannsins lagar sig að nýju skipulagi,“

og að „réttlæti Guðs mun opinberast í öllum mannlegum málefnum.“ Þessi og fjölmörg önnur

ummæli Meistarans sem bahá’í samfélagið beinir sjónum sínum aftur og aftur að á þessu

aldarafmæli auka vitund okkar um hversu langt heimurinn á í land, eins og honum er nú

háttað, til að sú feiknlega sýn sem faðir hans gaf honum verði að veruleika.

Því er verr, að þrátt fyrir lofsverða viðleitni velmeinandi einstaklinga í öllum löndum sem

vinna að þjóðfélagsumbótum, virðist mörgum sem hindranirnar á þeirri leið séu

óyfirstíganlegar. Vonir þeirra stranda á röngum ályktunum um mannlegt eðli – ályktunum

sem gegnsýra svo hefðir og lífshætti mikils hluta nútímasamfélags að á þær er litið sem góðar

og gildar staðreyndir. Þessar ályktanir taka ekki mið af því mikla forðabúri andlegra

möguleika sem er aðgengilegt sérhverri upplýstri sál sem vill nýta sér það; í staðinn er treyst

á réttlætingu mannlegra bresta og veikleika en dæmin um slíkt auka daglega almenna

örvæntingu. Lagskiptur hjúpur af fölskum forsendum hylur þannig þau grundvallarsannindi

að ástand heimsins endurspeglar skrumskælingu mannsandans, ekki innra eðli hans. Markmið

sérhvers opinberanda Guðs er að koma til leiðar umbreytingu á innri og ytri aðstæðum

mannkynsins. Og þessi umbreyting gerist með eðlilegum hætti þegar vaxandi hópur fólks,

sameinaður af guðlegum lífsreglum, reynir sameiginlega að þróa andlega hæfni sína til að

stuðla að samfélagslegum breytingum. Það var grýttur jarðvegur sem Meistarinn hjó öxinni í

fyrir einni öld og á sama hátt geta ríkjandi kenningar nútímans í fyrstu virst ómóttækilegar

fyrir breytingum, en þær munu án efa dofna og hverfa smám saman, og „blóm sanns

skilnings“ vökvuð „vorskúrum hylli Guðs“ spretta fersk úr þeim jarðvegi.

Við færum Guði þakkir fyrir að í krafti orða hans eruð þið — samfélag hins mesta nafns —

að rækta umhverfi þar sem sannur skilningur getur blómgast. Jafnvel þau sem þola fangelsun

fyrir trúna eru með ómældum fórnum sínum og staðfestu að gera „liljum þekkingar og visku“

kleift að vaxa og blómgast í samúðarfullum hjörtum. Um allan heim eru sálir fullar eldmóðs

uppteknar af starfi sínu við að byggja upp nýjan heim með því að beita fyrirmælum fimm ára

áætlunarinnar á kerfisbundinn hátt. Svo djúpur skilningur hefur fengist á sérhverjum þætti

hennar að við teljum enga þörf á því að gera þeim meiri skil hér. Við biðjum við fótskör

algjöfullar forsjónar fyrir því að herskararnir á hæðum aðstoði sérhvert ykkar í starfinu við

framþróun áætlunarinnar. Það er einlæg ósk okkar, sem verður enn innilegri eftir að hafa séð

vitnisburðinn um helgaða starfsemi ykkar á liðnu ári, að þið munið stöðugt eflast þegar þið

beitið af öryggi þeirri þekkingu sem reynslan færir ykkur. Nú er ekki tími til að staldra við; of

margir gera sér ekki grein fyrir að nýr dagur er runninn. Hver önnur en þið getið flutt hinn

guðlega boðskap? „Ég sver við Guð,“ segir Bahá’u’lláh með vísan til málstaðar síns, „þetta er

vettvangur innsæis og aðskilnaðar, sýnar og uppörvunar, þar sem engir geta hleypt fákum

sínum nema hugrakkir riddarar hins miskunnsama, sem hafa slitið af sér öll bönd við heim

verundar.“

Að sjá bahá’í heiminn að verki jafngildir í sannleika því að skyggnast yfir bjart sjónarsvið. Í

lífi hins einstaka átrúanda sem þráir framar öllu að bjóða öðrum til samneytis við skaparann

og veita mannkyni þjónustu má finna tákn andlegrar umbreytingar sem Drottinn allsherjar

ætlar sérhverri sál. Þann anda þjónustu við almannaheill sem einkennir starfsemi sérhvers

bahá’í samfélags sem helgar sig aukinni hæfni allra meðlima sinna, ungra og aldinna, auk

vina sinna og samstarfsmanna, má skoða sem vísbendingu um hvernig mannlegt samfélag

sem byggt er upp á grundvelli guðlegra kenninga getur þróast. Og í umdæmum sem lengra

eru komin þar sem starfsemin innan ramma áætlunarinnar er mikil og kröfurnar um að tryggja

samhengi milli hinna ýmsu sviða starfsins eru mest knýjandi, má sjá bjarma fyrir mynstri í

þróun stjórnarfars, hversu dauft sem það kann að virðast, sem sýnir hvernig stofnanir

trúarinnar munu stig af stigi takast á herðar þá ábyrgð sína að stuðla að mannlegri velferð og

framþróun. Það er því ljóst að þróun einstaklingsins, samfélagsins og stofnananna felur í sér

mikil og máttug fyrirheit. En auk þess fyllumst við sérstakri gleði þegar við sjáum hvernig

tengslin milli þessara þriggja aðila einkennast af blíðri ástúð og gagnkvæmum stuðningi.

Mótsögnina við þetta má sjá í sundrungunni sem einkennir tengslin milli samsvarandi

þriggja aðila í heiminum almennt — borgaranna, þjóðfélagsins og stofnana þess — og

endurspeglar ólguna á þessu breytingaskeiði mannkynsins. Mennirnir eru ófúsir til þess að

starfa saman sem ein lífræn heild og eru fastir í valdabaráttu sem að endingu reynist fánýt og

kemur engu til leiðar. Hversu frábrugðið þessu er ekki þjóðfélagið sem ‘Abdu’l-Bahá lýsir í

fjölmörgum töflum og ávörpum — þar sem dagleg samskipti einstaklinganna og tengslin

milli þjóðríkjanna mótast af vitundinni um einingu mannkyns. Tengsl sem mótast af þessari

vitund eru ræktuð af bahá’íum og vinum þeirra í byggðum og hverfum borga um allan heim;

frá þeim berst hreinn og ómengaður ilmur gagnkvæmni og samvinnu, samstillingar og ástar. Í

þessari látlausu umgjörð birtist nú sýnilegur valkostur við hin kunnuglegu deiluefni

þjóðfélagsins. Þannig verður það ljóst að einstaklingur sem vill tjá sig á ábyrgan hátt tekur

með íhygli og alvöru þátt í samráði sem er helgað almannaheill og stenst þá freistingu að

hamra á persónulegri skoðun sinni; bahá’í stofnun, sem metur að verðleikum þörfina fyrir

samræmdar aðgerðir sem beinast að árangursríkum markmiðum, hefur ekki þann tilgang að

stjórna heldur að næra og uppörva; samfélag sem á að stjórna sinni eigin þróun sér

ómetanlega kosti í einingu sem skapast með heilshugar þátttöku í áætlunum stofnananna.

Með áhrifum frá opinberun Bahá’u’lláh myndast ný hlýja og innileiki, nýtt líf, í samskiptum

þessara þriggja aðila; þeir eru sameiginlega sú deigla þar sem andleg heimssiðmenning, sem

ber merki guðlegs innblásturs, mótast smám saman.

Ljósi opinberunarinnar er fyrirhugað að lýsa upp öll verksvið; á þeim öllum verður að

endurmóta tengslin sem viðhalda mannlegu samfélagi; á þeim öllum leitar heimurinn að

dæmum um hvernig mennirnir eiga að haga sér hver gagnvart öðrum. Ykkur til umhugsunar

nefnum við efnahagslíf heimsins vegna þess hve augljósan þátt það á í illdeilunum sem svo

margir hafa flækst í að undanförnu, þar sem óréttlæti er látið viðgangast með tómlæti og

afskiptaleysi og litið er á rangláta skiptingu hagnaðar sem tákn um árangur. Svo rótgróin eru

þessi háskalegu viðhorf að erfitt er að ímynda sér hvernig einstaklingur gæti einn síns liðs

breytt ríkjandi viðhorfum sem móta samskiptin á þessu sviði. Engu að síður munu bahá’íar

forðast ákveðið framferði, eins og óheiðarleika í viðskiptum eða fjárhagslega misnotkun

annarra. Tryggð og fastheldni við guðlegar áminningar krefjast þess að engin mótsögn sé í

efnahagslegu framferði bahá’ía og trú þeirra. Með því að beita í lífi sínu þeim meginreglum

trúarinnar sem lúta að sanngirni og jöfnuði getur ein sál haldið á lofti mælikvarða sem er

langt ofar þeim lága þröskuldi sem heimurinn miðar við. Mannkynið mæðist vegna skorts á

lífsmynstri sem keppa skal að; við bindum vonir við að þið munið fóstra samfélög sem færi

veröldinni von með breytni sinni.

Í riḍván boðum okkar 2001 gáfum við til kynna að í löndum þar sem hópinngönguferlið er

nógu vel á veg komið og aðstæður þjóðarsamfélaganna hagstæðar, myndum við samþykkja

stofnun þjóðarmustera. Við sögðum jafnframt að tilkoma þeirra yrði þáttur í fimmta

tímaskeiði mótunaraldar trúarinnar. Það er okkur mikið gleðiefni að tilkynna að

þjóðarmusteri verða reist í tveimur löndum: Kongó lýðveldinu og Papúa Nýju Gíneu. Í

þessum löndum hafa þau skilyrði sem við settum verið sannanlega uppfyllt og viðbrögð

þessara þjóða við möguleikunum sem núverandi áætlanir hafa skapað eru verulega

eftirtektarverð. Bygging síðasta álfumusterisins í Santiago er vel á veg komin og bygging

þjóðarmustera eru enn eitt þakkarvert dæmi um hvernig trú Guðs hefur náð að festa rætur í

jarðvegi mannlegs samfélags.

Eitt skref til viðbótar er mögulegt. Musterið, Mashriqu’1-Adhkár, sem ‘Abdu’l-Bahá lýsir

sem „einni af mikilvægustu stofnunum heimsins“ tengir saman tvo nauðsynlega og

óaðskiljanlega þætti bahá’í lífs; tilbeiðslu og þjónustu. Sameining þeirra endurspeglast einnig

í samhenginu milli þeirra þátta áætlunarinnar sem miða að samfélagslegri uppbyggingu,

sérstaklega eflingu þess tilbeiðsluanda sem finnur sér farveg á bænafundum og í menntaferli

sem byggir upp hæfni til að þjóna mannkyni. Gagnkvæmt samband tilbeiðslu og þjónustu er

sérstaklega áberandi í umdæmum vítt um heiminn þar sem bahá’í samfélög hafa náð að vaxa

mjög og eflast og þar sem þátttaka í félagslegu starfi er augljós. Sum þessara umdæma hafa

verið útnefnd sem lærdómssetur til að rækta hæfni vinanna til að þróa unglingaverkefni á

tengdum svæðum. Eins og við höfum nýlega bent á styrkir hæfnin til að viðhalda þessum

verkefnum einnig þróun námshringja og barnakennslu. Auk þess að gegna meginhlutverki

sínu styrkir lærdómssetrið öll áform um útbreiðslu og treystingu. Það er í þessum umdæmum

sem hægt verður á komandi árum að huga að byggingu svæðismustera. Hjörtu okkar fyllast

þakklæti við hina öldnu fegurð þegar við með fögnuði tilkynnum ykkur að við höfum hafið

samráð við viðkomandi andleg þjóðarráð varðandi byggingu fyrstu svæðismusteranna í

eftirfarandi umdæmum: Battambang í Kambódíu; Bihar Sharif á Indlandi; Matunda Soy í

Kenya; Norte del Cauca í Kólumbíu og Tanna í Vanuatu.

Til að styrkja byggingu tveggja þjóða- og fimm svæðismustera höfum við ákveðið að setja

á fót musterasjóð við bahá’í heimsmiðstöðina til gagns fyrir öll slík verkefni. Vinunum

hvarvetna er boðið að gefa í þann sjóð í fórnaranda eins og aðstæður þeirra leyfa.

Elskuðu samstarfsmenn og konur: Sverðinum sem hendur ‘Abdu’l-Bahá sundraði fyrir

hundrað árum verður nú aftur sundrað í sjö löndum öðrum og það er aðeins undanfari þess

dags þegar í sérhverri borg og byggð verður reist bygging þar sem Guð er tilbeðinn í

samræmi við fyrirmæli Bahá’u’lláh. Frá þessum dögunarstöðum minningar um Guð munu

geislar frá ljósi hans berast og söngvar lofgjörðar hans hljóma.

Það birtir fyrir sjónum nú þegar þessi dýrlega árstíð fer í hönd, er við lítum nýlega afhjúpaðan ljómann frá gullna hvolfþakinu sem krýnir göfugt grafhýsi Bábsins. Þessi tignarlega bygging hefur verið endurgerð í þeim guðdómlega bjarma sem Shoghi Effendi ætlaði henni og skín á ný, dag og nótt, yfir land, haf og himin sem vitnisburður um hátign og heilagleika hans hvers helgar jarðneskar leifar hún geymir.

Þessi fagnaðarríka stund fer saman við lok heillaríks kafla í þróun hinnar guðlegu áætlunar.

Aðeins áratugur er eftir af fyrstu öld mótunartímans, fyrstu hundrað árunum sem líða í gæskuríku skjólinu af erfðaskrá ‘Abdu’l-Bahá. Ný fimm ára áætlun tekur við af þeirri sem nú lýkur en meginþættir hennar hafa þegar orðið tilefni stöðugs og einbeitts náms í bahá’í heiminum. Að sönnu gætu viðbrögðin við boðskap okkar til ráðstefnu álfuráðgjafanna og riḍvánboðum okkar fyrir 12 mánuðum ekki glatt okkur meira. Vinirnir gera sér ekki að góðu brotakenndan skilning á innihaldi þeirra heldur hverfa á vit þessara boða aftur og aftur sem einstaklingar eða í hópum á formlegum fundum og sjálfsprottnum samkomum. Skilningur þeirra glæðist af virkri og upplýstri þátttöku í vaxtaráætlunum sem hlúð er að í umdæmum þeirra. Bahá’í samfélagið um heim allan hefur því vitandi vits drukkið í sig á fáeinum mánuðum það sem þarf til að gefa því kraft til að byrja komandi áratug af öryggi og fullvissu.

Á sama tíma hafa vaxandi pólitísk umbrot og efnahagslegt öngþveiti á ýmsum meginlöndum skekið ríkisstjórnir og þjóðir. Þjóðfélög ramba á barmi byltingar og í eftirtektarverðum tilvikum eru þau farin fram af brúninni. Leiðtogar eru að komast að raun um að hvorki vopn né auðæfi geta tryggt öryggi. Vanþóknun og reiði hafa safnast upp þar sem óskum og þrám fólksins hefur ekki verið svarað. Við minnumst beinskeyttra orða Bahá’u’lláh þegar hann áminnti stjórnendur jarðar: „Þjóð yðar og þegnar eru fjársjóðir yðar. Varist að stjórnarhættir yðar brjóti gegn boðum Guðs og þér seljið þá sem yður hefur verið trúað fyrir í hendur ræningjans.“ Varnaðarorð: Hversu grípandi og áhrifamikill sem tilfinningahitinn er meðal fólksins sem þráir breytingar, verður að minnast þess að atburðarásinni er stýrt af hagsmunaöflum. Og meðan því læknisráði sem hinn guðlegi græðari hefur mælt fyrir um er ekki fylgt mun þrengingum tímanna ekki linna heldur munu þær magnast. Athugull skoðandi aldarfarsins sér strax merki um hraðari upplausn hörmulega gallaðs heimskipulags, upplausn sem er slitrótt en óstöðvandi og vægðarlaus.

Þó má einnig greina mótvægi hennar, uppbyggingarferlið sem Vörðurinn tengdi „trú Bahá’u’lláh í mótun“ og lýsti sem „undanfara hins nýja heimsskipulags sem trúin hlýtur að stofna áður en langt um líður.“ Óbein áhrif þess má sjá í miklum tilfinningaþunga, einkum meðal hinna ungu, sem sprettur af löngun til að leggja af mörkum til samfélagslegrar þróunar. Það er sérstök hylli sem veitist fylgjendum hinnar öldnu fegurðar að þessari þrá sem sprettur ómótstæðilega upp af anda mannsins í sérhverju landi sé gert mögulegt að finna sér öflugan farveg í því starfi sem bahá’í samfélagið vinnur við að byggja upp hæfni til áhrifaríkra aðgerða í fjölbreytileika þeirra þjóða sem byggja jörðina. Geta nokkur forréttindi jafnast á við þessi? Til að fá innsýn í þetta starf ætti sérhver átrúandi að horfa til ‘Abdu’l-Bahá. Aldarafmælis „tímamótaferða“ hans er minnst nú um stundir. Óþreytandi útskýrði hann kenningarnar við hverskyns þjóðfélagslegar aðstæður: á heimilum og í trúboðsstöðvum, í kirkjum og synagógum, á torgum og í almenningsgörðum, í járnbrautarvögnum og um borð í hafskipum, í klúbbum og samtökum, á menntasetrum og í háskólum. Hann gerði engar málamiðlanir í vörn sannleikans, sýndi þó takmarkalausa blíðu í viðmóti og studdi aðkallandi þarfir samtímans rökum guðlegra meginreglna. Embættismönnum, vísindamönnum, verkafólki, börnum, foreldrum, útlögum, aðgerðasinnum, klerkum og efasemdarmönnum — öllum miðlaði hann án aðgreiningar af ást sinni, visku og hughreystingu, hver sem þörfin var á hverjum tíma. Hann hóf sálir þeirra í æðra veldi og um leið ögraði hann hugmyndum þeirra, beindi sjónum þeirra í nýjar áttir, útvíkkaði vitund þeirra og gaf orku þeirra aukna skerpu. Í orði sínu og verki sýndi hann slíka samúð og veglyndi að hjörtun umbreyttust gjörsamlega. Engum var snúið á brott. Einlæg von okkar er sú að á þessu aldarafmæli muni það innblása og styrkja einlæga aðdáendur Meistarans að minnast tíðum óviðjafnanlegrar afrekaskrár hans. Setjið ykkur fordæmi hans fyrir sjónir og festið auglit ykkar á því; látið það verða eðlislæga leiðsögn ykkar þegar þið vinnið að markmiðum áætlunarinnar.

Við upphaf fyrstu hnattrænu áætlunar bahá’í samfélagsins lýsti Shoghi Effendi því í áhrifamiklu máli hvernig hið guðlega ljós kviknaði í áföngum, fyrst í Síyáh-Chál, síðan í lampa opinberunar í Baghdád, hvernig það breiddist út og náði til landa í Asíu og Afríku á sama tíma og það blikaði með auknum ljóma í Adríanópel og síðar í Akká, hvernig því var varpað yfir hafið til annarra meginlanda þaðan sem það breiddist stig af stigi yfir þjóðríki og hjálendur heimsins.

Lokastigi þessa ferlis lýsti hann sem „þessu ljósi sem rýfur sér leið ... til allra annarra svæða á hnettinum“, og vísaði til þess sem „áfangans þegar ljós sigursællar trúar Guðs, skínandi í öllum sínum mætti og dýrð, hefur flætt um alla jörðina og umlukið hana.“ Þótt þessu takmarki hafi langt í frá verið náð logar ljósið þó skært á mörgum svæðum. Í sumum löndum skín það í sérhverju umdæmi. Í landinu þar sem ódeyjandi ljós þess fyrst var kveikt, logar það skært þrátt fyrir þá sem myndu vilja slökkva það. Meðal ýmissa þjóða lýsir það stöðugt í heilum hverfum og bæjum þegar hönd forsjónarinnar kveikir á hverju kertinu af öðru; það upplýsir íhugula umræðu á sérhverju stigi mannlegra samskipta; það varpar geislum sínum yfir fjölda frumkvæða sem tekin eru til að stuðla að velferð fólks. Og í öllum tilvikum geislar það frá hinum trúfasta átrúanda, frá lifandi og fjörmiklu samfélagi, ástríku andlegu ráði – allt eru þetta ljós sem skína í myrkinu.

Við biðjum þess einlæglega við hina helgu fótskör að sérhverju ykkar, sem berið hinn ódeyjandi loga, megi hvaðanæva hlotnast öflugar staðfestingar Bahá’u’lláh þegar þið miðlið öðrum neista trúarinnar.

Með hjörtun full aðdáunar á fylgjendum Bahá'u'lláh er það okkur gleðiefni nú þegar

fagnaðarrík riḍván hátíðin gengur í garð að geta skýrt frá því, að á öllum meginlöndum er

tilskilinn fjöldi öflugra vaxtaráætlana í gangi sem þýðir að heimssamfélagið er komið yfir 1500

markið og markmið fimm ára áætlunarinnar eru þar með tryggð einu ári áður en henni lýkur. Við

lútum höfði í þakklæti til Guðs fyrir þetta undraverða afrek, þennan frækna sigur. Allir sem hafa

starfað á þessum vettvangi kunna að meta þá hylli sem Hann hefur veitt samfélagi sínu með því

að gefa því heilt ár til að styrkja mynstur útbreiðslu og treystingar sem nú er hvarvetna vel á veg

komið til að undirbúa þau verkefni sem bíða þess í næsta hnattræna átaksverkefni — áætlun sem

mun standa í fimm ár, hin fimmta í röðinni sem hefur það skýra markmið að efla

hópinngönguferlið.

Nú þegar við stöldrum við vegna þessa gleðilega tilefnis viljum við að það komi skýrt fram, að

það sem vekur stolt og þakklæti í hjörtum okkar er ekki svo mjög sá tölulegi árangur sem þið

hafið náð, jafn markverður sem hann þó er, heldur samspil þátta í þróun á dýpra menningarstigi

sem þessi afrek eru til vitnis um. Helst ber þar að nefna aukna hæfni sem við höfum séð hjá

vinunum þegar þeir ræða við aðra um andleg málefni og hve auðvelt þeim reynist að tala um

Bahá'u'lláh sjálfan og opinberun hans. Þeir hafa skilið vel þá staðreynd að kennsla er

grundvallarnauðsyn í lífi sem einkennist af gjafmildi.

Í nýlegum skilaboðum höfum við lýst gleði okkar yfir því að verða vitni að stöðugt hraðari takti

í kennslunni um allan heim. Þessi grunnskylda hins einstaka átrúanda hefur alltaf verið og verður

ávallt ómissandi þáttur í bahá’í líferni. Fimmtán hundruð öflugar vaxtaráætlanir hafa sýnt hve

hugrakkur og ákveðinn allur þorri átrúandanna er orðinn þegar þeir stíga út fyrir nánasta hring

fjölskyldu og vina, reiðubúnir til að láta hönd hins almiskunnsama leiða sig til næmra sálna hvar

sem þær er að finna. Jafnvel hógværasta mat gefur til kynna að nú taki tugir þúsunda þátt í

reglubundnum átaksverkefnum með það fyrir augum að stofna til vinskapar á grundvelli

sameiginlegs skilnings við þá sem áður var litið á sem ókunnugt fólk.

4 Í viðleitni sinni til að kynna meginatriði trúarinnar á einfaldan og ótvíræðan hátt hafa

átrúendurnir notið góðs af sýnidæmi í bók 6 Ruhi stofnunarinnar. Þar sem röksemdafærslan að

baki kynningunni er metin að verðleikum og menn sigrast á hvötinni til að breyta henni í formúlu

verður hún tilefni samræðna milli tveggja sálna—samræðna sem mótast af dýpt þess skilnings

sem hefur náðst og eðli tengslanna sem hafa myndast. Að því marki sem samræður þróast frá því

þær fyrst áttu sér stað og raunveruleg vinátta myndast getur bein kennsluviðleitni af þessu tagi

orðið hvati til varanlegrar andlegrar umbreytingar. Hvort fyrstu samskiptin við þessa nýju vini

leiða til þess að þeim sé boðið að skrá sig í bahá’í samfélagið eða taka þátt í einhverri starfsemi

þess skiptir ekki meginmáli. Mikilvægara er að sérhverri sál finnist hún vera velkomin til að

ganga til liðs við samfélagið, leggja fram sinn skerf til betra þjóðfélags og taka þannig fyrstu

skrefin á vegi þjónustu við mannkynið, sem strax í upphafi eða síðar meir getur leitt til

formlegrar skráningar.

Ekki ætti að vanmeta þýðingu þessarar þróunar. Þegar samfellt framkvæmdamynstur er fyrir

hendi í hverju umdæmi fyrir sig þarf að beina athyglinni að víðari útfærslu þess í samvinnu við

samverkamenn og kunningja, en á sama tíma þarf orkan að beinast að minni íbúahópum sem

hver um sig ætti að verða miðpunktur mikillar starfsemi. Í borgarumdæmi gæti slík

starfsemismiðja afmarkast af hverfinu eða næsta nágrenni; í strjálbýlu umdæmi gæti lítið þorp

verið góður félagslegur vettvangur í þessu skyni. Þeir sem þjóna í þessu umhverfi, bæði íbúarnir

sjálfir og kennarar í heimsókn, munu með réttu líta á starf sitt sem samfélagslega uppbyggingu.

Að setja merkimiða eins og „hús úr húsi“ (door to door) á kennsluviðleitni þeirra væri ekki

réttnefni á ferli sem leitast við að auka hæfni íbúanna til að taka stjórn á sínum andlega,

félagslega og vitsmunalega þroska, jafnvel þótt fyrstu samskiptin gætu falist í að koma á heimili

fólks án þess að gera boð á undan sér. Starfsemin sem knýr þetta ferli og sem nýir vinir eru

hvattir til að taka þátt í – fundir sem styrkja tilbeiðslu innan samfélagsins; kennsla sem nærir

viðkvæm hjörtu og hugi barnanna; hópar sem verða farvegir fyrir svellandi orku unglinganna;

námshringir sem eru öllum opnir og gera fólki af ýmsum bakgrunni kleift að þróast á

jafnréttisgrundvelli og kanna áhrif kenninganna á sitt eigið líf og líf samfélagsins—slíkri

starfsemi gæti vel þurft að halda uppi með aðstoð utan frá um tíma. Þess má hinsvegar vænta að

þátttakendum í þessari kjarnastarfsemi muni brátt fjölga fyrir tilstilli mannauðs úr sjálfu hverfinu

eða þorpinu—manna og kvenna sem væru þess óðfús að bæta efnislegar og andlegar aðstæður í

umhverfi sínu. Hrynjandi samfélagslífs ætti smám saman að koma í ljós í samræmi við hæfni

vaxandi kjarna einstaklinga sem eru helgaðir sýn Bahá'u'lláh á nýtt heimsskipulag.

Í þessu samhengi birtist móttækileikinn í vilja til að taka þátt í ferli þeirrar samfélagslegu

uppbyggingar sem kjarnastarfsemin kemur af stað. Í hverju umdæminu á fætur öðru þar sem

öflug vaxtaráætlun er nú í gangi bíður vinanna á árinu sem fer í hönd það verkefni að kenna í

einum eða fleiri móttækilegum samfélagshópum. Þeir nota beinu aðferðina við að útskýra

grundvallaratriði trúarinnar og finna þær sálir sem sem þrá að hrista af sér þá fjötra deyfðar og

sinnuleysis sem þjóðfélagið leggur á þær og vinna saman í hverfum og þorpum með ferli

sameiginlegrar umbreytingar að markmiði. Ef vinirnir halda þannig ótrauðir áfram í viðleitni

sinni til að læra um leiðir og aðferðir til samfélagslegrar uppbyggingar í litlum hópum erum við

vissir um að stór skref verða stigin áleiðis að markmiðum allsherjarþátttöku.

7 Til að mæta þessari áskorun verða átrúendurnir og stofnanirnar sem þjóna þeim að styrkja

þjálfunarferlið í umdæminu og fjölga umtalsvert innan marka þess þeim sem geta þjónað sem

leiðbeinendur í námshringjum. Viðurkenna ætti að tækifærið sem nú stendur vinunum opið til að

efla samfélagslíf í hverfum og þorpum, tækifæri sem einkennist af skýrum tilgangi, varð aðeins

mögulegt með þróun sem á síðasta áratug skipti sköpum á því sviði bahá'í menningar sem snýr

að fræðslu.

Þegar við í desember 1995 mæltumst til stofnunar þjálfunarstofnana um allan heim var sú

aðferðafræði ríkjandi innan bahá'í samfélagsins að aðstoða einstaka átrúendur við að dýpa

þekkingu sína á trúnni með því að halda öðru hvoru námskeið og kennslustundir sem stóðu

mismunandi lengi og fjölluðu um ýmis efni. Þessi aðferðafræði hafði fullnægt vel þörfum

vaxandi bahá’í heimssamfélags sem enn var lítið og snerist aðallega um landfræðilega útbreiðslu.

Við gerðum það samt ljóst þá að nálgast þyrfti nám á ritningunum á annan hátt og stefna bæri að

námi sem myndi senda mikinn fjölda inn á vettvang framkvæmda ef hópinngönguferlinu ætti að

miða marktækt áfram. Í þessu sambandi báðum við um að þjálfunarstofnanir veittu sívaxandi

liðsafla átrúenda stöðuga aðstoð í þjónustu þeirra við málstaðinn með því að gangast fyrir

námskeiðum sem myndu miðla þeirri þekkingu, innsæi og hæfni sem þörf er á til að framkvæma

þau mörgu verkefni sem tengjast hraðari úrbreiðslu og treystingu.

Að lesa rit trúarinnar og reyna að fá betri skilning á þýðingu hinnar stórfenglegu opinberunar

Bahá’u’lláh er skylda sem sérhver fylgjandi hans verður að rækja. Allir eru hvattir til að sökkva

sér í úthaf opinberunar hans og fá hlutdeild í þeim perlum viskunnar sem þar er að finna í

samræmi við hæfni sína og hneigðir. Í þessu ljósi var sú þróun eðlileg að svæðisbundin

fræðslunámskeið, vetrar- og sumarskólar og þó einkum skipulagðir atburðir þar sem einstakir

átrúendur sem höfðu þekkingu á ritunum gátu deilt með öðrum skilningi sínum á ákveðnum

málefnum, hafi orðið þýðingarmiklir þættir í bahá'í lífinu. Líkt og sú venja að lesa daglega er

ómissandi hluti bahá'í auðkenna, þannig munu þessar námsaðferðir lifa áfram í samfélaginu. En

skilningur á því hvað felst í opinberuninni, bæði hvað varðar einstaklingsvöxt og félagslegar

framfarir, eykst margfalt þegar nám og þjónusta fer saman. Á vettvangi þjónustunnar reynir á

þekkinguna, spurningar vakna þegar hafist er handa, og skilningur eykst stig af stigi. Í því

fræðslukerfi sem nú hefur verið efnt til í hverju landinu á fætur öðru—en meginþættir þess fela í

sér námshringinn, leiðbeinandann og námsefni Ruhi stofnunarinnar—hefur bahá’í

heimssamfélagið öðlast hæfni til að gera þúsundum, nei miljónum, kleift að lesa og nema

ritningar í litlum hópum í þeim skýra tilgangi að gera bahá’í kenningarnar að veruleika og hefja

starf trúarinnar upp á næsta stig sem er áframhaldandi útbreiðsla og treysting í stórum stíl.

Enginn skyldi vanmeta möguleikana sem þannig skapast. Öfl þjóðfélagsins í dag stuðla að

óvirkni og aðgerðarleysi. Löngun til að láta hafa ofan af fyrir sér er ræktuð frá barnæsku af sífellt

meiri atorku; upp vaxa kynslóðir sem eru fúsar að láta hvern þann leiða sig sem er nógu slyngur í

að höfða til yfirborðskenndra tilfinninga. Jafnvel í mörgum menntakerfum er farið með

nemendur eins og þeir séu hirslur hannaðar til að taka á móti upplýsingum. Það er gríðarlega

þýðingarmikið afrek að bahá’í heiminum hafi tekist að þróa menningu sem hvetur til hugarfars,

náms og verka þar sem allir telja sig ganga sameiginlega braut þjónustu—styðja hvern annan og

sækja fram í sameiningu, með virðingu fyrir þekkingunni sem hver og einn hefur fram að færa á

sérhverju gefnu andartaki og forðast þá tilhneigingu að skipta átrúendunum í hópa eins og

óupplýsta og dýpkaða . Og í þessu felst ómótstæðilegur aflvaki.

Nauðsynlegt er að gæði fræðsluferlisins sem ræktuð eru á sviði námshringsins aukist

merkjanlega á árinu sem fer í hönd svo að möguleikar íbúanna á svæðinu til að skapa slíkan

aflvaka verði að veruleika. Mikil ábyrgð fellur þeim í hlut sem hér eru í hlutverki leiðbeinenda.

Þeirra bíður sú áskorun að skapa umhverfið sem menn sjá fyrir sér í námshringjunum - umhverfi

sem stuðlar að andlegri eflingu einstaklinga sem munu líta á sig sem virka þátttakendur í sínu

eigin námi og forgöngumenn sem leggja sig stöðugt fram við að beita þekkingu til að umbreyta

einstaklingum og samfélagi. Ef þetta tekst ekki mun aflið sem nauðsynlegt er til að knýja

umbreytinguna ekki skapast, hversu margir námshringir sem stofnaðir eru í umdæminu.

Ef starf leiðbeinandans beinist að því að ná sífellt betri árangri verður að minnast þess að

frumábyrgðin fyrir þróun mannauðs á tilteknu svæði eða landi liggur hjá þjálfunarstofnuninni.

Meðan stofnunin reynir að auka fjölda þátttakenda, verður stofnunin sem heild – allt frá

stjórninni til umsjónarmanna á mismunandi sviðum og til leiðbeinenda í grasrótinni—að leggja

jafn ríka áherslu á heildarvirkni kerfisins því þegar allt kemur til alls er stöðug aukning í magni

háð aukningu í gæðum. Á umdæmissviði verður umsjónarmaðurinn að hafa bæði til að bera

framtakssemi og praktíska reynslu í viðleitni sinni til að fylgja þeim eftir sem þjóna sem

leiðbeinendur. Hann eða hún ætti að skipuleggja reglulega fundi fyrir þá til að hugleiða stöðu

sína og stefnu. Viðburðir sem eru skipulagðir til að endurtaka nám í þáttum sem eru valdir úr efni

frá stofnuninni geta stöku sinnum reynst hjálplegir ef þeir ala ekki á þörf fyrir stöðuga þjálfun.

Hæfni leiðbeinanda þróast stig af stigi þegar einstaklingurinn gengur inn á vettvang þjónustu og

aðstoðar aðra við að leggja sitt af mörkum í yfirstandandi röð hnattvíðra áætlana með því að fara

í gegnum námskeiðaröðina og framkvæma praktíska þætti hennar. Þegar menn og konur á

ýmsum aldri halda áfram í námskeiðaröðinni og ljúka hverju námskeiði fyrir sig með aðstoð

leiðbeinanda verða aðrir að vera tilbúnir til að fylgja þeim eftir í þjónustustarfi sem er í samræmi

við styrkleika þeirra og áhugasvið— þetta á sérstaklega við um umsjónarmenn sem bera ábyrgð á

barnakennslu, unglingahópum og námshringjum. Þessi þjónusta er meginforsenda þess að kerfið

dafni og blómgist. Það ætti að vera áframhaldandi markmið kröftugs lærdóms í sérhverju landi

næstu tólf mánuðina að tryggja að eðlilegur lífskraftur flæði í gegnum þetta kerfi.

Umhyggja fyrir andlegri menntun barna hefur lengi verið þáttur í menningu bahá’í

samfélagsins og leitt til tvennskonar samhliða veruleika. Annarsvegar var byggt á árangri bahá’ía

í Íran sem einkenndist aðallega af hæfni til að bjóða uppá kerfisbundna kennslu af einu stigi á

annað fyrir börn frá bahá'í fjölskyldum, yfirleitt í þeim tilgangi að veita uppvaxandi kynslóðum

grundvallarþekkingu á sögu og kenningum trúarinnar. Í flestum heimshlutum hefur fjöldi þeirra

sem hafa notið gagns af slíkri kennslu verið tiltölulega lítill. Hinsvegar var reynsla sem kom í

ljós á svæðum þar sem skráningar í stórum stíl áttu sér stað, bæði í þéttbýli og strjálbýli. Sú

reynsla einkennist af víðtækara viðhorfi og náði til fleiri. En þótt börn frá allskonar heimilum

væri full áhuga á bahá’í kennslu og velkomin í hana kom ýmislegt í veg fyrir að kennslustundir

væru haldnar með tilskilinni reglu ár frá ári. Það gleður okkur mjög að sjá hvernig þessi

tvískipting, afleiðing sögulegra kringumstæðna, er byrjuð að hverfa þegar vinirnir sem fengið

hafa þjálfun á vegum þjálfunarstofnana hvarvetna bjóða upp á kerfisbundna kennslu sem er

öllum opin.

Byrjun sem lofar svo góðu þarf nú að stórefla. Í öllum umdæmum þar sem öflug vaxtaráætlun

er í gangi þarf að reyna að kerfisbinda enn frekar markmið andlegrar menntunar fyrir aukinn

fjölda barna frá fjölskyldum af ýmsum bakgrunni— en þetta er forsenda samfélagslegrar

uppbyggingar sem eflist og sækir í sig veðrið í hverfum og þorpum. Þetta er verkefni sem gerir

kröfur og útheimtir þolinmæði og samvinnu foreldra og stofnana. Ruhi stofnunin hefur þegar

verið beðin um að greiða fyrir áætlunum um að ljúka við námskeið fyrir þjálfun barnakennara á

ýmsum stigum, og tilsvarandi námsefni, sem mun hefjast með 5 eða 6 ára gömlum börnum og

halda áfram til 10 eða 11 ára aldurs til þess að brúa það bil sem nú er milli þess námsefnis sem er

fyrir hendi og námsbóka fyrir unglinga, eins og Andi trúar og væntanlegrar bókar sem ber nafnið

Afl heilags anda. Þessar bækur verða skýr bahá’í þáttur í kennslunni fyrir þennan aldurshóp.

Þegar þessi viðbótarnámskeið og námsefni eru tilbúin munu þjálfunarstofnanir í hverju landi geta

undirbúið þá kennara og umsjónarmenn sem þörf er á til að fara af stað með námskeiðskjarna

fyrir andlega menntun barna af einu stigi á annað. Í kringum þennan kjarna má skipuleggja aðra

þætti. Á meðan ættu þjálfunarstofnanirnar að gera sitt besta til að leggja kennurum til hæfilegt

efni til kennslu fyrir börn á ýmsum aldri úr því námsefni sem fyrir hendi er eins og þörf krefur.

Alþjóða kennslumiðstöðin hefur áunnið sér ævarandi þakkir okkar fyrir þann nauðsynlega

drifkraft sem hún lét í té til að tryggja að markmið fimm ára áætlunarinnar náðust svo fljótt. Í

kraftinum sem hún léði þessu heimsvíða verkefni, hve vel hún fylgdist með framförum á hverju

meginlandi og í nánu samstarfi hennar við álfuráðgjafana, sáum við bregða fyrir glampa af því

gífurlega afli sem býr í stjórnskipulaginu. Nú þegar kennslumiðstöðin beinir athygli sinni af

sama krafti að málum sem varða skilvirkni starfseminnar á umdæmissviði, mun hún án efa taka

framkvæmd bahá'í barnakennslu til sérstakrar íhugunar. Við erum þess fullvissir að greining

hennar á þeirri reynslu sem fengist hefur í fáeinum völdum umdæmum sem búa við margskonar

félagslegan veruleika, muni á árinu sem fer í hönd, varpa ljósi á praktísk málefni sem gerir það

kleift að koma á fót reglulegri kennslu fyrir börn á öllum aldri í hverfum og þorpum.

Hröð útbreiðsla kennsluverkefna til andlegrar eflingar unglinga er enn eitt merkið um

menningarlegar framfarir bahá’í samfélagsins. Meðan nútímastraumar og stefnur bregða upp

mynd af þessum aldurshópi sem vandamáli, týndum í ólgusjó líkamlegra og tilfinningalegra

umbreytinga, óvirka og sjálfhverfa, þá gengur bahá'í samfélagið—í nálgun sinni og málfari —í

þveröfuga átt. Í staðinn sér það fórnfýsi í unglingunum, næma réttlætiskennd, mikla löngun til að

fræðast um alheiminn og þrá til að stuðla að byggingu betri heims. Fjöldi frásagna þar sem

unglingar í löndum um allan heim lýsa því sem á hugann leitar þegar þeir taka þátt í kennslunni

bera vitni um gildi þessarar sýnar. Allt bendir til þess að kennslan höfði til vaxandi vitundar

þegar þeir rannsaka veruleika sem hjálpar þeim að greina muninn á uppbyggilegum og

eyðileggjandi öflum sem eru að verki í þjóðfélaginu, skilja áhrif þessara afla á hugsanir þeirra og

gerðir, skerpa andlegan skilning , örva og bæta tjáningarhæfni þeirra og styrkja siðferðilega

innviði sem munu koma þeim að gagni í lífinu. Á þessum aldri þegar brumandi vitsmunaleg,

andleg og líkamleg öfl verða þeim tiltæk fá þau í hendurnar verkfærin sem þau þurfa á að halda

til að berjast gegn öflunum sem vilja ræna þau sönnum einkennum sínum sem göfugar

mannverur sem starfa til góðs fyrir alla.

Í meiri hluta kennsluverkefnisins eru málefni rannsökuð frá bahá’í sjónarhorni en ekki

trúarlegrar uppfræðslu. Þetta hefur opnað leiðir til að færa kennsluna út til unglinga við ýmsar

ólíkar aðstæður. Í mörgum slíkum tilvikum fara þeir sem sjá um kennsluna fullir sjálfstrausts inn

á vettvang samfélagslegrar starfsemi og þar bíða þeirra ýmsar spurningar og möguleikar sem

skrifstofa efnahags- og félagslegrar þróunar í landinu helga fylgir eftir og raðar inn í

lærdómsferli sem er í gangi um allan heim. Nú þegar hefur sú þekking og reynsla sem fengist

hefur orðið til þess að nokkur umdæmi víða um heim hafa hvert um sig öðlast hæfni til að vera

með og viðhalda kennslu fyrir meira en eitt þúsund unglinga. Til að hjálpa öðrum að þróast hratt

í þessa átt er skrifstofan að setja upp kerfi lærdómssetra á öllum meginlöndum með aðstoð

sérþjálfaðs hóps átrúenda (handleiðara) en þetta kerfi verður hægt er að nota til að sjá

umsjónarmönnum frá mörgum tugum umdæma fyrir þjálfun. Þessir handleiðarar halda áfram að

styðja umsjónarmenn eftir að þeir snúa aftur til umdæma sinna og gera þeim kleift að skapa

andlegt umhverfi þar sem unglingakennslan getur fest sig í sessi.

Þótt framkvæmdamynstrið sé þegar ljóst mun frekari þekking áreiðanlega eflast á þessu sviði.

Aðeins hæfni bahá'í samfélagsins getur takmarkað viðbrögðin við eftirspurn eftir

unglingakennslu í skólum og meðal borgaralegra hópa. Umdæmin sem í dag eru miðpunktur

öflugra vaxtaráætlana búa við margskonar kringumstæður, allt frá nokkrum dreifðum

unglingahópum til hópa þar sem fjöldinn er nógu mikill til að kalla eftir þjónustu dyggs

umsjónarmanns, sem gæti notið áframhaldandi stuðnings frá lærdómssetri. Til að tryggja að þessi

hæfni aukist allsstaðar í þessum fjölbreyttu umdæmum köllum við eftir því að stofnuð verði 32

lærdómssetur, sem taka skulu til starfa í lok núverandi áætlunar og hvert þeirra þjóni um 20

umdæmum með umsjónarmönnum í fullu starfi. Í öllum öðrum slíkum umdæmum ætti það að

vera forgangsmál á árinu sem fer í hönd að skapa hæfni til að bjóða upp á unglingakennslu og

Þróunin sem við höfum nefnt fram til þessa –aukin hæfni til að kenna trúna beint og hefja

markvissa umræðu um andleg málefni við fólk úr öllum þjóðfélagsstéttum, ný og árangursrík

nálgun sem tengir nám á ritningunum við framkvæmd, endurnýjun skuldbindingar til að veita

börnum í hverfum og þorpum andlega menntun með reglubundnum hætti og aukin áhrif

kennsluefnis sem innprentar unglingum tvennskonar siðferðislegan tilgang: að þróa meðfædda

getu sína og leggja sitt af mörkum til að breyta samfélaginu— allt þetta styrkist mjög af enn

annarri menningarþróun sem hefur víðtækar skírskotanir. Þessi þróun sameiginlegrar vitundar er

merkjanleg í vaxandi notkun orðsins „að fylgja” í samræðum vinanna. Þetta orð fær nýja

merkingu þegar það er tekið inn í sameiginlegan orðaforða bahá’í samfélagsins. Það merkir

mikilvæga styrkingu menningar þar sem lærdómur er aðferðafræðin, sem stuðlar að upplýstri

þátttöku æ fleira fólks í sameiginlegri viðleitni til að beita kenningum Bahá'u'lláh á uppbyggingu

guðlegrar siðmenningar sem Vörðurinn segir að sé meginhlutverk trúarinnar. Slík nálgun er í

mikilli mótsögn við andlega gjaldþrota og dauðvona aðferðir gamallar þjóðfélagsskipunar sem

svo oft reynir að virkja mannlega orku með yfirdrottnun, græðgi, sektarkennd eða

baktjaldamakki.

Í tengslum vinanna kemur þessi menningarþróun fram í gæðum samskiptanna þeirra á milli.

Lærdómur sem aðferðafræði krefst þess að allir sýni auðmýkt. Þá gleymir maðurinn sjálfum sér,

setur allt sitt traust á Guð, treystir á allsráðandi vald hans og er fullviss um óbrigðula aðstoð hans

vitandi að Hann og aðeins Hann getur breytt smáflugunni í örn, dropanum í takmarkalaust haf.

Og í slíku ástandi starfa sálirnar stöðugt saman og fyllast frekar gleði yfir framförum og þjónustu

annarra en sínum eigin verkum. Þannig beinast hugsanir þeirra ævinlega að því að aðstoða hverja

aðra við ná sífellt hærri hæðum þjónustu við málstað hans og svífa í heiði þekkingar hans. Þetta

er það sem við sjáum í núverandi starfsmynstri sem er að ljúkast upp um allan heim, undir umsjá

ungra sem aldinna, nýgræðinganna og hinna gamalreyndu sem starfa hlið við hlið.

Þessi þróun menningar hefur ekki aðeins áhrif á tengsl milli einstaklinga – áhrifanna verður

einnig vart í stjórnun málefna trúarinnar. Þar sem lærdómshugarfar er farið að einkenna

starfshætti samfélagsins, hafa vissar hliðar ákvarðanatöku sem tengjast útbreiðslu og styrkingu

verið færðar í hendur almennra átrúenda, sem gerir það að verkum að skipulagning og

framkvæmd tekur meira mið af raunverulegum aðstæðum. Umdæmissamkomur hafa verið

skapaðar sem sérstakur vettvangur fyrir þá sem taka þátt í verkefnum á umdæmissviði til að

koma saman öðru hvoru og taka ráð saman um stöðu mála í ljósi reynslu og leiðsagnar

stofnananna og til að ákveða næstu skref. Þjálfunarstofnunin hefur opnað svipaðan vettvang í því

skyni að þeir sem þjóna sem leiðbeinendur, barnakennarar og hvetjarar í unglingahópum í

umdæmi geti komið saman og haft samráð um reynslu sína. Nátengt þessu grasrótarsamráðsferli

er þjálfunarstofnunin og umdæmisnefndin ásamt aðstoðarráðgjöfunum sem í samskiptum sínum

skapa annað vettvang þar sem ákvarðanir varðandi vöxt eru teknar - í þessu tilviki á formlegri

hátt. Starf þessa kerfis á umdæmissviði er sprottið af aðkallandi málefnum og sýnir mikilvæg

einkenni bahá'í stjórnskipunar: Líkt og lífvera hefur hún innbyggða hæfni til að finna lausn á

stöðugt flóknari starfsemi sem varða inniviði og ferli, tengsl og verksvið þegar hún þróast undir

leiðsögn Allsherjarhúss réttvísinnar.

Að stofnanir trúarinnar á öllum stigum – frá hinum svæðisbundnu til þjóðar- og álfuráða – ráði

við þennan stöðugt flóknari veruleika af sífellt meiri skarpskyggni er nauðsyn og jafnframt tákn

um stöðugan þroska þeirra. Tengsl sem þróast innan stjórnskipulagsins hafa gert það að verkum

að andlegu svæðisráðin eru að nálgast nýtt stig hvað varðar ábyrgð þeirra á því að útbreiða orð

Guðs, virkja krafta átrúendanna og móta umhverfi sem er andlega uppbyggilegt. Við höfum áður

útskýrt að þroska andlegra ráða er ekki hægt að meta á grundvelli reglulegra funda þeirra eða

skilvirkni starfseminnar einnar saman. Frekar ber að meta styrk þeirra að miklu leyti á lífsorku

hins andlega og félagslega lífs samfélagsins sem það þjónar—vaxandi samfélags sem býður

velkomið uppbyggilegt framlag þeirra sem eru formlega skráð í samfélagið jafnt sem þeirra sem

ekki eru það. Það er ánægjulegt að sjá að núverandi nálgun, aðferðir og tæki eru að opna

svæðisráðunum, jafnvel hinum nýmynduðu, leiðir til að uppfylla þessa ábyrgð þegar þau hefjast

handa um að tryggja að þörfum fimm ára áætlunarinnar sé mætt á fullnægjandi hátt á svæðum

þeirra. Rétt og eðlileg þátttaka ráðsins í áætluninni er að sönnu nauðsynleg öllum tilraunum til að

ná til stærri hópa – en það er í sjálfu sér forsendan fyrir að allir kraftar þess og hæfni geti komið í

ljós.

Það er vaxandi styrkur andlegu þjóðarráðanna sem gerir þá þróun mögulega sem við munum

örugglega sjá hjá andlegu svæðisráðunum á næstu árum. Hæfni þjóðarráðanna til að hugsa og

framkvæma á stefnumótandi hátt hefur greinilega aukist, sérstaklega þegar þau hafa lært að

greina samfélags- uppbyggingarferlið í grasrótinni á gleggri og skilvirkari hátt og veita því

aðstoð, fjármagn, uppörfun og ástríka leiðsögn eins og þörf er á. Í löndum þar sem aðstæður

krefjast þess hafa þau flutt nokkuð af ábyrgð sinni yfir til landshlutaráða,dreift þannig ábyrgðinni

af vissum stjórnsýslustörfum, aukið hæfni stofnana í lögsögu þeirra og stuðlað að þróaðri

samskiptum og víxlverkun. Það eru engar ýkjur að full þátttaka þjóðarráðanna hafði úrslitaáhrif á

lokaátakið til að ná markmiðum yfirstandandi áætlunar og við vonumst til að sjá frekari þróun í

þessa átt þegar þau í samráði við álfuráðgjafana gera stórátak á þeim mikilvægu og hraðfleygu

mánuðum sem fara í hönd til að undirbúa samfélög sín fyrir verkefni næstu fimm ára.

Það er engin spurning að þróun stofnunar álfuráðgjafanna er eitt af þýðingarmestu

framfaraskrefum sem voru stigin í bahá’í stjórnskipulaginu á síðasta áratug. Sú stofnun hafði

þegar náð framúrskarandi árangri þegar álfuráðgjafarnir og aðstoðarráðgjafarnir komu saman í

janúar 2001 í landinu helga á ráðstefnu í tilefni þess að alþjóðlega kennslumiðstöðin fékk aðsetur

til frambúðar á Karmelfjalli. Enginn efi er á því að orkan sem leystist úr læðingi við það tilefni

hefur knúið stofnunina hratt áfram. Þau áhrif sem álfuráðgjafarnir og aðstoðarráðgjafar þeirra

hafa haft á þróun áætlunarinnar sýnir að þeir hafa tekið sér sína réttu stöðu í framvarðarsveitinni

á vettvangi kennslunnar. Við erum vissir um að á næstu árum munu stofnanir stjórnskipulagsins

tengjast nánari samstarfsböndum þegar þær reyna, hver og ein í samræmi við vaxandi starfsemi

sína og ábyrgð, að efla lærdómsferlið sem er orðinn áberandi þáttur í starfsemi samfélagsins—

en slík efling er mest áríðandi í þeim umdæmum þar sem öflugar vaxtaráætlanir eru í gangi.

*

Opinberun Bahá'u'lláh er mikilfengleg. Hún kallar á djúptækar breytingar ekki aðeins á sviði

einstaklingsins heldur einnig í uppbyggingu þjóðfélagsins. „Er það ekki tilgangur sérhverrar

opinberunar“, segir Hann sjálfur, „að koma til leiðar umbreytingu á allri eðlisgerð mannkynsins,

umbreytingu sem birtast mun bæði hið ytra og hið innra og hafa áhrif á innra líf þess og ytri

aðstæður?“ Það starf sem heldur áfram í öllum heimshornum í dag er síðasta stigið í

áframhaldandi viðleitni bahá'ía til að skapa kjarna þeirrar dýrlegu siðmenningar sem er fólginn í

kenningum hans, en uppbygging slíkrar menningar er óendanlega flókið og risavaxið verkefni og

það mun taka mannkynið átakamiklar aldir að gera hana að veruleika. Það er ekki hægt að stytta

sér leið, engar forskriftir eru til. Aðeins þegar reynt er að fara eftir innsæi opinberunar hans, að

virkja vaxandi þekkingu mannkynsins, beita kenningum hans á vitrænan hátt á líf mannkynsins

og taka ráð saman um þær spurningar sem kunna að vakna mun nauðsynlegur lærdómur fást og

hæfni þróast.

Í þessu langtímaferli hæfnisbyggingar hefur bahá'í samfélagið helgað nær einn og hálfan

áratug því verkefni að kerfisbinda reynslu sína á kennsluvettvanginum. Það hefur lært að opna

ákveðna starfsemi sífellt fleira fólki og halda útbreiðslu og treystingu gangandi. Allir eru

velkomnir í hlýjan faðm samfélagsins og fá endurnærandi skerf af lífgefandi boðskap

Bahá'u'lláh. Ekkert getur veitt meiri gleði en að sál sem þráir sannleikann finni athvarf í virki

mástaðarins og fái styrk frá sameinandi afli sáttmálans. Samt getur sérhver mannvera og allir

hópar einstaklinga hvort sem þeir tilheyra fylgjendum hans eða ekki, fengið innblástur úr

kenningum hans og notið gagns af hverjum þeim gimsteini visku og þekkingar sem hjálpar þeim

að takast á við áskoranir sem við blasa. Vissulega mun siðmenningin sem bíður mannkynsins

ekki nást með viðleitni bahá’í samfélagsins eins saman. Margir hópar og samtök, innblásin þeim

anda heimssamstöðu sem er óbein birting kenningar Bahá'u'lláh um meginreglu einingar

mannkyns, munu leggja sitt af mörkum til þeirrar siðmenningar sem mun spretta úr ólgu og

umróti nútíma þjóðfélags. Það ætti að vera öllum ljóst að hæfnin sem skapast í bahá‘í

samfélaginu í röð heimsvíðra áætlana gerir það sífellt betur í stakk búið til að ljá aðstoð sína við

margvíslegar og ólíkar víddir í uppbyggingu siðmenningar og opnar því ný svið lærdóms.

Í riḍván skilaboðunum 2008 gáfum við í skyn að þegar vinirnir halda áfram að starfa á

umdæmissviði muni þeir sogast æ lengra inn í líf þjóðfélagsins og standa andspænis þeirri

áskorun að færa ferli kerfisbundins lærdóms sem þeir eru uppteknir af inn á víðari svið

mannlegrar reynslu. Fjölþættur vefur samfélagslífs byrjar að myndast í sérhverju umdæmi þegar

sameiginleg tilbeiðsla ásamt umræðum í nánu heimilisumhverfi samtvinnast starfsemi sem veitir

öllum íbúunum andlega menntun—fullorðnum, ungu fólki og börnum. Samfélagsvitund eykst á

eðilegan hátt til dæmis þegar líflegar samræður verða milli foreldra um væntingar barna sinna og

unglingar taka frumkvæði að þjónustuverkefnum. Þegar mannauður í umdæmi er eitt sinn orðinn

nægur og vaxtarmynstrið vel á veg komið geta, og verða, samskipti samfélagsins við þjóðfélagið

að aukast. Á þessum þýðingarmiklu tímamótum í þróun áætlunarinnar þegar svo mörg umdæmi

nálgast slíkt stig virðist rétt og eðlilegt að vinirnir hvarvetna fari að hugleiða eðli þess framlags

sem vaxandi og þróttmikil samfélög þeirra munu leggja fram til efnislegra og andlegra framfara

þjóðfélagsins. Í þessu samhengi reynist vel að beina huganum að tveimur tengdum og

gagnkvæmum sviðum starfseminnar: þátttöku í félagslegum athöfnum og ríkjandi

þjóðfélagsumræðu.

Á síðustu áratugum hefur bahá'í samfélagið öðlast mikla reynslu á þessum tveimur sviðum.

Það eru auðvitað margir bahá’íar sem taka persónulega þátt í félagslegum athöfnum og almennri

umræðu starfa sinna vegna. Fjöldi grasrótarhreyfinga sem eru innblásnar af kenningum

trúarinnar og starfa á svæðis- og þjóðarsviði vinna að þjóðfélags- og efnahagslegri þróun til

gagns fyrir þjóðir sínar. Undirstofnanir andlegra þjóðarráða leggja sitt af mörkum á ýmsan hátt

til að útbreiða hugmyndir sem stuðla að almennri velferð. Á alþjóðasviði vinna stofnanir eins og

Skrifstofa alþjóðlega bahá’í samfélagsins á vettvangi Sameinuðu þjóðanna svipað starf. Að því

marki sem nauðsynlegt er og æskilegt munu vinirnir sem starfa í grasrótinni notfæra sér þessa

reynslu og hæfni þegar þeir bregðast við áhyggjuefnum þjóðfélagsins í kringum þá.

Réttast er að skoða félagslegar athafnir eins og litróf sem spannar allt frá tiltölulega óformlegri

viðleitni einstaklinga eða lítilla hópa vina í takmarkaðan tíma til flókinna og háþróaðra áætlana

um efnahags- og félagslega þróun sem samtök, innblásin af bahá’í trúnni, takast á hendur. Hvað

sem umfangi þeirra líður leitast allar félagslegar athafnir við að beita kenningum og

meginreglum trúarinnar til úrbóta á einhverju sviði í félagslegu eða efnahagslegu lífi manna,

hversu hógvær sem sú viðleitni kann að vera. Slík viðleitni einkennist því af yfirlýstu áformi

þeirra að stuðla að efnislegri hagsæld og andlegri velferð íbúanna. Það er megináhersla bahá’í

kenninga að sú heimsmenning sem blasir við á sjóndeildarhring mannkynsins verði að mótast af

öflugu samhengi milli efnislegra og andlegra þarfa lífsins. Ljóst er að þessi hugsjón felur í sér

sterkar vísbendingar um eðli sérhverrar félagslegrar athafnar sem bahá’íar takast á hendur, hvert

sem umfang hennar eða áhrif eru. Þótt aðstæður breytist frá einu landi til annars og hugsanlega

frá einu umdæmi til annars, og kalli fram ýmiskonar viðleitni af hálfu vinanna, ættu allir að gera

sér grein fyrir ákveðnum grundvallarhugmyndum. Ein þeirra er að þekking er kjarni félagslegrar

tilvistar. Fáfræði sem ekki er reynt að vinna bug á er hörmulegasta mynd kúgunar; hún styrkir

marga múra fordóma sem standa í vegi fyrir þeirri einingu mannkynsins sem í senn er markmið

og starfsregla opinberunar Bahá'u'lláh. Aðgengi að þekkingu er réttur hvers manns og þátttaka í

sköpun hennar, beitingu og útbreiðslu er ábyrgð sem allir verða að axla í því volduga verkefni að

byggja upp farsæla heimssiðmenningu – hver og einn í samræmi við hæfileika sína og getu.

Réttlæti krefst allsherjarþátttöku. Þótt félagslegar athafnir geti falist í að útvega vörur og

þjónustu í einhverri mynd, ætti tilgangur þeirra fyrst og fremst að vera sá að skapa hæfni innan

ákveðins íbúahóps til að taka þátt í að byggja betri heim. Breyting á þjóðfélagsgerðinni er ekki

verkefni sem einn hópur framkvæmir til gagns fyrir einhvern annan. Umfang og flækjustig

félagslegra athafna verður að vera í samræmi við mannauðinn sem er tiltækur í þorpinu eða

hverfinu til að þær nái árangri. Best er því að viðleitnin hefjist með hógværum hætti og vaxi

eðlilega eftir því sem hæfni íbúanna eykst. Hæfni rís auðvitað til nýrra hæða þegar

forgöngumenn félagslegra breytinga læra að beita þáttum í opinberun Bahá'u'lláh og aðferðum

vísinda með áhrifaríkari hætti á sinn eigin félagslega veruleika. Þennan veruleika verða þeir að

reyna að skilja og skynja í samræmi við kenningar hans, sjá í náunga sínum ómetanlega

gimsteina og viðurkenna áhrif hins tvíþætta ferlis sameiningar og upplausnar á hjörtu og huga

jafnt sem þjóðfélagsgerðir.

Virk félagsleg athöfn verður til þess að efla þátttöku í umræðum þjóðfélagsins á sama hátt og

skilningur sem fæst með þátttöku í ákveðnum umræðum getur hjálpað til að skýra hugmyndir

sem móta félagslegar athafnir. Á umdæmissviði getur þátttaka í almennri umræðu jafnt falist í

einfaldri athöfn eins og að kynna bahá’í hugmyndir í hversdagslegu samtali og formlegra starfi

eins og að skrifa greinar og sækja fundi helgaða samfélagslegum málefnum—loftlagsbreytingum

og umhverfi, stjórnsýslu og mannréttindum svo fátt eitt sé nefnt. Það felur einnig í sér

merkingarbær samskipti við borgaralega hópa og svæðissamtök í þorpum og hverfum.

Í þessu sambandi teljum við nauðsynlegt að mæla varnaðarorð: Það er mikilvægt að allir

viðurkenni að gildi þátttöku í félagslegum athöfnum og almennri umræðu má ekki meta á

grundvelli getu til að fjölga skráningum og koma með nýja bahá’ía inn í samfélagið. Þótt

viðleitni á þessum tveimur sviðum, umræðu og athafna, geti vel orðið til þess að það fjölgi í

bahá’í samfélaginu er það ekki markmiðið. Einlægni í þessum efnum er knýjandi nauðsyn. Auk

þess ætti að gæta þess að ýkja ekki bahá’í reynsluna eða draga ótilhlýðilega athygli að átaki sem

er á byrjunarstigi, eins og kennsluverkefni til andlegar eflingar unglinga sem eðlilegast er að

þróist með sínum eigin hraða. Lykilorðið í öllum tilvikum er auðmýkt. Þegar vinirnir láta í ljósi

eldmóð og hrifningu á trúnni ættu þeir að varast að sýna yfirburðatilhneigingu sem vart er

sæmandi í þeirra eigin hópi, hvað þá undir öðrum kringumstæðum.

Þegar við lýsum fyrir ykkur þessum nýju tækifærum sem nú opnast á umdæmissviði erum við

ekki að biðja ykkur að breyta neinu varðandi núverandi stefnu ykkar. Né heldur ætti að ímynda

sér að þessi tækifæri séu nýir valkostir á vettvangi þjónustu sem keppi við útbreiðslu og

treystingarstarfið um takmörkuð fjárráð og orku samfélagsins. Á árinu sem fer í hönd ætti að

halda áfram að styrkja þjálfunarferlið og það mynstur í starfseminni sem það skapar. Kennslan

ætti að vera efst í huga sérhvers átrúanda. Ekki ætti að sækjast eftir frekari þátttöku í lífi

þjóðfélagsins of snemma. Það mun koma eðlilega eftir því sem vinirnir í sérhverju umdæmi

halda áfram að vinna samkvæmt áætluninni í ferli sem felur í sér framkvæmd, íhugun, samráð,

öflun þekkingar og lærdóminum sem af því er dreginn. Þátttaka í lífi þjóðfélagsins mun eflast

þegar hæfni samfélagsins til að hlúa að eigin vexti og viðhalda lífsorku hans eykst smámsaman.

Þessi þátttaka mun fara saman við viðleitnina til að efla og stækka samfélagið í þeim mæli sem

hún nýtir þætti hugmyndarammans sem stýrir yfirstandandi röð heimsáætlana. Og hún mun

stuðla að því að íbúarnir færast nær sýn Bahá'u'lláh á friðsælli og farsælli heimssiðmenningu í

þeim mæli sem þessir þættir eru notaðir á skapandi hátt á nýjum lærdómssviðum.

Kæru vinir: Hversu oft lýsti ekki meistarinn elskaði þeirri von sinni að hjörtu átrúendanna

myndu flóa yfir af ást hver til annars, að þeir myndu ekki virða nein mörk aðskilnaðar heldur líta

á allt mannkynið sem eina fjölskyldu. „Lítið ekki á neina sem framandi,“ er hvatning hans; „lítið

heldur á alla menn sem vini, því að erfitt er að finna ást og einingu ef þér festið sjónir á

framandleika.“ Öll sú þróun sem rakin er hér að ofan er, þegar öll kurl koma til grafar, ekki

annað en allsherjarást sem fæst með valdi heilags anda. Er það ekki ást Guðs sem brennir allar

blæjur framandleika og aðskilnaðar og bindur saman hjörtun í fullkominni einingu? Er það ekki

ást hans sem hvetur ykkur áfram á vettvangi þjónustu og gerir ykkur kleift að sjá í hverri sál

hæfileikann til að þekkja hann og tilbiðja? Eru þið ekki stálsett af þeirri vitneskju að hann þoldi

glaður þjáningafullt líf vegna ástar sinnar á mannkyninu? Lítið innan ykkar eigin raða, á kæra

bahá’í bræður ykkar og systur í Íran. Eru þau ekki dæmi um hugrekki sprottið af ást á Guði og

þrá til að þjóna honum? Ber ekki hæfileiki þeirra til að hefja sig yfir grimmilegustu og bitrustu

ofsóknir vitni um hæfileika milljóna og aftur milljóna af kúguðu fólki í heiminum til að rísa upp

og taka afgerandi þátt til að byggja ríki Guðs á jörðu? Haldið áfram, óbuguð af sundrandi

félagslegum öflum, og færið boðskap Bahá'u'lláh sálum sem bíða í sérhverju borgarhverfi, hverju

sveitaþorpi, í öllum heimshornum, laðið þær að samfélagi hans, samfélagi hins mesta nafns. Þið

hverfið aldrei úr hugum okkur og bænum og við munum halda áfram að biðja hinn almáttuga um

að styrkja ykkur með undursamlegri náð sinni.

Fyrir aðeins þremur árum lögðum við þá áskorun fyrir bahá‘í heimssamfélagið að fullnýta aðgerðarammann sem var orðinn svo skýrt mótaður undir lok síðustu heimsáætlunar. Eins og við höfðum vonað voru viðbrögðin tafarlaus. Hvarvetna byrjuðu vinirnir af miklum krafti að vinna að því markmiði að hefja markvissar vaxtaáætlanir í minnst 1500 umdæmum um allan heim og fjöldi slíkra áætlana fór fljótt vaxandi. Þá gat engan rennt grun í þá djúptæku umbreytingu sem Drottinn allsherjar hafði í órannsakanlegri visku sinni fyrirhugað samfélagi sínu á svo skömmum tíma. Hve stefnufast og fullvissað var ekki það samfélag sem fagnaði þeim árangri sem það hafði náð við miðbik núverandi áætlunar á fjörutíu og einni ráðstefnu um gervallan heim! Þvílíkur reginmunur var ekki á samheldni þess og krafti í samanburði við ráðleysi og glundroða heims sem sogaðist inn í hringiðu kreppu! Þetta var sannarlega samfélag hinna glöðu og fagnandi sem Vörðurinn hafði talað um. Þetta var samfélag sem vissi af þeim volduga mætti sem því var gefinn til að vinna úr möguleikunum og gerði sér grein fyrir hlutverkinu sem því er ætlað í endurreisn hrynjandi heims. Þetta var samfélag á uppleið sem þrátt fyrir grimmilega kúgun í einum heimshluta reis óhikað og óttalaust upp sem sameinuð heild og jók getu sína til að ná markmiði Bahá‘u‘lláh um frelsun mannkyns undan oki hörmulegustu kúgunar. Í þeim hátt í áttatíu þúsund þátttakendum sem sóttu ráðstefnurnar sáum við hinn einstaka átrúenda ganga fram á svið sögunnar, algjörlega fullvissaðan um virkni aðferðanna sem áætlunin styðst við og ótrúlega leikinn í að beita þeim. Hver einasta sál þessa mikla mannhafs bar vitni umbreytandi afli trúarinnar. Hver og einn var vitnisburður um fyrirheit Bahá‘u‘lláh þess efnis að hann myndi aðstoða alla sem risu upp af sjálfleysi og einlægni til að þjóna honum. Í hverjum og einum mátti sjá votta fyrir þeim kynstofni manna, staðföstum og hugrökkum, hreinum og helguðum, sem fyrirhugað er að þróast kynslóð fram af kynslóð undir beinum áhrifum opinberunar Bahá‘u‘lláh. Í þeim sáum við fyrstu ummerki um uppfyllingu þeirrar vonar sem við létum í ljós í upphafi áætlunarinnar að uppbyggjandi áhrif trúarinnar myndu ná til hundruð þúsunda með tilstyrk þjálfunarferlisins. Allt bendir til þess að fjöldi markvissra vaxtaáætlana um heim allan verði kominn yfir 1000 í lok ridván tímans. Hvað getum við annað gert við upphaf þessarar mestu fagnaðarhátíðar en að lúta höfði í auðmýkt frammi fyrir Guði og færa honum þakkir fyrir óendanlega gjafmildi hans til handa samfélagi hins mesta nafns. Allsherjarhús réttvísinnar

Margar þúsundir karla og kvenna - öll hin fjölbreytta fjölskylda mannkynsins í hnotskurn - stunda skipulegt nám á hinu skapandi orði, í andrúmslofti sem er hvort tveggja í senn alvörugefið og upplyftandi. Er þau reyna að beita í verki, með íhugun og samráði, því innsæi og þeim skilningi sem námið veitir skynja þau hvernig hæfni þeirra til að þjóna málstaðnum rís til nýrra hæða. Þau ástunda sameiginlega tilbeiðslu í margskonar umhverfi og svara þannig innstu þrá hvers hjarta til að samneyta skapara sínum, sameinast öðrum í bæn, vekja andlega næmni og móta lífsmynstur sem einkennist af trúarhollustu. Þegar þau heimsækja hvert annað, fjölskyldur, vini og kunningja, ræða þau á markvissan hátt um andleg málefni, dýpka þekkingu sína á trúnni, deila boðskap Bahá’u’lláh með öðrum og bjóða sífellt fleirum að taka þátt í voldugum andlegum verkefnum. Þau eru sér meðvituð um vonir og væntingar barna um allan heim og þörf þeirra fyrir andlega uppfræðslu og færa út verksvið sitt með það fyrir augum að ná til sífellt stærri hópa þátttakenda í kennslu sem nýtur óskiptrar athygli unga fólksins og styrkir rætur trúarinnar í þjóðfélaginu. Þau styðja unga fólkið á mikilvægum tíma unglingsáranna og hvetja það til að beita kröftum sínum að framþróun siðmenningar. Og með þeim tækifærum sem fylgja vaxandi mannafla verða sífellt fleiri þeirra fær um að tjá trú sína með rísandi bylgju framtaks sem beinist að andlegum og veraldlegum þörfum mannkynsins. Þetta er sýnin sem við okkur blasir þegar við stöldrum við nú á ridván til að virða fyrir okkur framfarir bahá’í samfélagsins um allan heim.

Við höfum við ýmis tækifæri gefið til kynna að markmið hinna hnattvíðu áætlana, sem bahá’í heimurinn mun starfa að allt fram til hátíðarinnar sem haldin verður árið 2021 í tilefni þess að öld er liðin frá því mótunarskeið trúarinnar hófst, náist með greinanlegum framförum hvað varðar starfsemi og þroska einstakra átrúenda, stofnana og samfélagsins alls. Nú þegar helmingurinn er liðinn af aldarfjórðungi samfellds og einbeitts átaks má hvarvetna greina vitnisburði um aukna hæfni. Sérstaka þýðingu hafa aukin áhrif þess krafts sem flæðir frá gagnvirku starfi hinna þriggja þátttakenda áætlunarinnar. Stofnanir, bæði á landsvísu og svæðisbundnar, sjá æ skýrar hvernig skapa má aðstæður til þess að andleg orka sífellt stækkandi hóps átrúenda með sameiginleg markmið fái notið sín. Samfélagið þjónar í æ meiri mæli sem umhverfi þar sem einstaklingsviðleitni og sameiginlegar aðgerðir, með þjálfunarstofnunina sem millilið, uppfylla hver aðra í þágu framfara. Þrótturinn sem birtist í vaxandi samfélagi og hið sameiginlega áform að baki verkum þess laðar að sér fólk af öllum stéttum sem hefur ákafa löngun til að helga velferð mannkynsins tíma sinn og krafta. Ljóst er að dyr samfélagsins standa opnari sérhverri móttækilegri sál til að ganga inn og endurnærast af opinberun Bahá'u'lláh. Ekkert ber betur vitni þeim áhrifum sem samstarf hinna þriggja þátttakenda áætlunarinnar hefur haft en hinar miklu framfarir sem orðið hafa í kennsluhraðanum á liðnu ári. Framfarirnar í hópinngönguferlinu voru að sönnu þýðingarmiklar.

Frumkvæði einstaklingsins verður æ áhrifaríkara á sviði þessa bætta samstarfs. Í fyrri skilaboðum höfum við vísað til þess hvernig þjálfunarferlið ýtir undir frumkvæði hins einstaka átrúanda. Vinirnir í öllum heimsálfum stunda nám í ritningunum í þeim augljósa tilgangi að læra hvernig beita má kenningunum til að efla vöxt trúarinnar. Mikill fjöldi átrúenda axlar nú ábyrgð á andlegum lífsþrótti samfélaga sinna; þeir vinna þesskonar þjónustustörf sem stuðla að heilbrigðu vaxtarmynstri. Þeir hafa sýnt þrautseigju á vettvangi þjónustu við málstaðinn og tileinkað sér auðmjúkt lærdómshugarfar, og þannig hefur hugrekki þeirra og viska, brennandi áhugi og skarpskyggni, kappsemi og aðgætni, einbeitni og traust á Guði sameinast í gagnkvæmri styrkingu. Í framsetningu sinni á boðskap Bahá’u’lláh og útskýringum á sannindum hans hafa þeir lagt á minni orð Shoghi Effendi þess efnis að þeir megi hvorki „hika“ né „vera á báðum áttum“, hvorki „leggja of ríka áherslu á“ né „útvatna“ sannindin sem þeir halda á lofti. Þeir sýna hvorki „ofstæki“ né „öfgakennt frjálslyndi“. Með staðfestu sinni í kennslustarfinu hafa þeir aukið hæfni sína til að ákvarða hvort móttækileiki hlustandans krefjist þess að þeir sýni „aðgát“ eða „djörfung“, „bregðist skjótt við“ eða „bíði átekta“, noti hina „beinu“ eða „óbeinu“ aðferð í kennslunni.

Sá agi sem einkennir þetta einstaklingsframtak er okkur stöðug hvatning og uppörvun. Samfélög eru hvarvetna smám saman að tileinka sér þær lexíur sem felast í kerfisbundnu starfi og ramminn sem skilgreindur er af núverandi áætlunum ljær viðleitni vinanna samkvæmni og sveigjanleika. Ramminn virkar á engan hátt hamlandi heldur gerir þeim kleift að grípa tækifæri, byggja upp tengsl og gera sýnina á kerfisbundinn vöxt að veruleika. Í hnotskurn, þá mótar hann sameiginlega krafta þeirra.

Þegar við lítum yfir árangurinn á heimsvísu fyllast hjörtu okkar sérstakri aðdáun á átrúendunum í Íran sem þrátt fyrir erfiðustu aðstæður hafa risið djarflega upp til að þjóna landi sínu og beina kröftum sínum að endurlífgun þess þótt leiðirnar sem þeim standa opnar séu takmarkaðar. Vegna þeirra takmarkana sem settar hafa verið á stjórnskipulag trúarinnar hafa þeir farið sem einstaklingar til að kynna samborgurum sínum boðskap Bahá'u'lláh með beinum samræðum um endurleysandi boðskap hans. Þeir hafa ekki aðeins fengið fordæmislausan stuðning upplýstra sálna í þessu starfi heldur einnig mætt miklu meiri næmni og móttækileika en þeir höfðu getað ímyndað sér.

Allir fylgjendur Bahá'u'lláh sem eru meðvitaðir um þau öfl sameiningar og sundrungar sem eru að verki í þjóðfélaginu í dag, skilja sambandið milli aukins móttækileika gagnvart trúnni í öllum heimshlutum og ágallanna á kerfum heimsins. Enginn vafi leikur á því að þessi móttækileiki mun aukast þegar þjáningar heimsins dýpka. Við skulum gera okkur þetta ljóst: Sú uppbygging á hæfni sem farin er á stað til að svara auknum móttækileika er ennþá á frumstigi. Á komandi árum munu gríðarlegar kröfur og þarfir veraldar, sem þjökuð er af glundroða, reyna til hins ítrasta á þessa hæfni. Mannkynið er sárt leikið af kúgunaröflunum, hvort heldur þau koma úr djúpum trúarfordóma eða frá hátindum hömlulausrar efnishyggju. Bahá’íar geta greint ástæðurnar að baki þessum þjáningum. „Hvaða ‘kúgun’er þungbærari“, spyr Bahá’u’lláh, „en sú, að sál sem leitar sannleikans og óskar að öðlast þekkingu á Guði viti ekki hvert hún á að fara né hvar hún eigi að leita hennar?“ Við megum engan tíma missa. Áframhaldandi árangur verður að nást í starfi og þróun hinna þriggja þátttakenda áætlunarinnar.

‘Abdu’l-Bahá hefur borið lof á „tvennskonar kall“ til „árangurs og velmegunar“ sem hljómar frá „hæstu hæðum mannlegrar hamingju“. Annað er kall „siðmenningarinnar“ um „framþróun efnisheimsins“. Það felur í sér „lögmálin“, „reglurnar“, „listirnar og vísindin“ sem stuðla að þróun mannkynsins. Hitt er „sálarvekjandi kall Guðs“ sem eilíf hamingja mannkynsins byggist á. „Þetta seinna kall“, byggist, samkvæmt útskýringu meistarans, á leiðbeiningum og hvatningarorðum Drottins og þeim viðvörunum og mannúðlegu kenndum sem tilheyra ríki siðgæðis, sem eins og skínandi ljós bregða birtu og ljóma á veruleika mannkynsins. Gagntakandi máttur þess er orð Guðs.“ Þegar þið haldið áfram að starfa í umdæmum ykkar munu þið sogast lengra og lengra inn í líf hins ytra samfélags og þið þurfið að takast á við þá áskorun að útvíkka hið kerfisbundna námsferli sem þið eruð upptekin af og ganga inn á vaxandi svið mannlegrar viðleitni. Í þeirri nálgun sem þið beitið, aðferðunum sem þið takið upp og tækjunum sem þið notið verðið þið að ná sama stigi samhengis og það sem einkennir núverandi vaxtarmynstur.

Viðhald vaxtarins í hverju umdæminu á fætur öðru er háð þeim gæðum sem einkenna þjónustu ykkar við þjóðir heimsins. Hugsanir ykkar og verk verða að vera svo fullkomlega laus við hverskyns fordóma — á grundvelli kynþáttar, trúar, efnahags, þjóðernis, ættflokka, stéttar og menningar — að jafnvel hinn ókunnugi sjái í ykkur ástkæra vini. Svo hár verður gæðamælikvarði ykkar að vera, svo hreint og flekklaust líf ykkar, að siðferðileg áhrifin sem þið hafið nái að brjóta sé leið inn í vitund hins stærra samfélags. Aðeins með því að sýna þess konar ráðvendni sem ritningar trúarinnar ætla sérhverri sál getið þið barist gegn fjölmörgum birtingarmyndum spillingar, leyndum og augljósum, sem grafa undan innviðum þjóðfélagsins. Aðeins með því að skynja heiður og göfgi í sérhverjum manni – óháð ríkidæmi eða fátækt – getið þið barist fyrir málstað réttlætis. Og að því marki sem stjórnferli stofnana ykkar lýtur meginreglum bahá’í samráðs getur mannkynið leitað athvarfs í bahá’í samfélaginu. Verið þess fullviss að þegar þið gangið þessa braut fylkja herskararnir á hæðum liði og eru reiðubúnir að koma ykkur til hjálpar. Bænir okkur mun áfram umlykja ykkur á alla vegu.

Fyrsta ár fimm ára áætlunarinnar er hrífandi vitnisburður um þann anda helgunar

sem leitt hefur til þess að fylgjendur Bahá’u’lláh hafa tekið opnum örmum þeim

aðgerðaramma sem settur var fram í skilaboðum okkar frá 27. desember 2005 og

staðfestu þeirra við að örva hópinngönguferlið. Í umdæmum þar sem þessum ramma

hefur verið beitt í fullu samhengi allra þátta eru stöðugar framfarir, bæði með tilliti til

þátttöku átrúendanna og vina þeirra í samfélagslífi og fjölgunar átrúenda þannig að sum

umdæmi tilkynna fjölgun svo hundruðum skiptir á nokkurra mánaða fresti og önnur svo

tugum skiptir. Það sem hefur ráðið úrslitum um þessa þróun er aukin vitund um andlegt

eðli þess sem við erum að gera samfara auknum skilningi á þeim tækjum til

ákvarðanatöku sem markast af megineinkennum áætlunarinnar.

Áður en við settum af stað yfirstandandi röð heimsáætlana með það eina markmið

að örva hópinngönguferlið hafði bahá´í samfélagið gengið í gegnum öran og

umfangsmikinn vöxt víða um heim – vöxt sem ekki reyndist unnt að viðhalda. Vandinn

reyndist ekki sá að fjölga nýjum fylgismönnum í röðum málstaðarins, í það minnsta ekki

meðal þjóðfélagshópa sem reynst hafa móttækilegir, heldur sá að samþætta þá inn í

samfélagslífið og að finna meðal þeirra nægjanlega marga sem vildu helga sig frekari

útbreiðslu. Það var þvílíkt grundvallar-atriði að bahá’í heimurinn tæki þessa áskorun

föstum tökum að við gerðum hana að aðalatriði fjögurra ára áætlunarinnar og hvöttum

andleg þjóðarráð til þess að beina bróðurparti krafta sinna að því að byggja upp getu

stofnana á þessu sviði, með því að koma upp þjálfunar-stofnunum í því augnamiði að efla

mannauðinn. Við bentum á að stöðugt vaxandi hópur átrúenda þyrfti að njóta góðs af

formlegri þjálfunarstarfsemi sem þróuð hefði verið til að miðla þeirri þekkingu og

andlega innsæi, þeirri getu og hæfni, sem þarf til þess að inna af hendi þá þjónustu sem

staðið gæti undir víðtækri útbreiðslu og treystingu.

Þegar við í dag virðum fyrir okkur vinnuaðferðir þeirra umdæma sem komist hafa

á þróttmikið vaxtarstig er ljóst að í öllum þeirra hafa vinirnir haldið áfram að efla

þjálfunar-ferlið samfara því að læra að leysa úr læðingi ört vaxandi kjarna virkra

fylgjenda trúarinnar, að koma á skilvirkri samhæfingu viðleitni þeirra, að samþætta

einstaklingsfrumkvæði og sameiginlegt framtak í árangursríkt mynstur samstilltra

aðgerða, og að byggja undirbúning á lotunum í starfseminni á greiningu á viðeigandi

upplýsingum. Það er hægt að sýna fram á að þau hafa fundið lykilinn að sjálfbærum

vexti, hvað til þarf svo að útbreiðsla og treysting fari hönd í hönd. Slíkur vitnisburður

mun vissulega verða hverjum helguðum átrúanda hvatning til þess að feta áfram

einbeittur þá stigu kerfisbundins náms sem mörkuð hefur verið.

Afrakstur þessa gríðarlega átaks undanfarinna ára hefur ekki einskorðast við þau

umdæmi þar sem nýju lífi hefur á þennan hátt verið hleypt í umfangsmikið útbreiðslu- og

treystingarstarf. Sú leið sem farin var í fjögurra ára áætluninni og síðan í tólf mánaða

áætluninni og fyrri fimm ára áætluninni reyndist gegna lykilhlutverki í því að skapa

aðstæður til þess að viðleitni átrúendanna næði til breiðari hóps fólks, og fá það með í

ýmsa þætti samfélagslífsins. Áhrif þeirrar uppbyggingar sem staðið hefur yfir í áratug á

hæfni hinna þriggja þátttakenda hnattrænu áætlunarinnar er nú víða að koma í ljós.

Hvarvetna var nauðsynlegt að efla skilning á því hvaða öfl knýja eflingu mannauðsins.

Hvarvetna þurftu vinirnir að læra að skilja forsendur varanlegs vaxtar – að örva

kerfisbundið starf og að forðast að láta afvegaleiða sig, að færa tiltekna þætti

ákvarðanatöku til grasrótarinnar og að skapa samfélög sem vita hvert þau stefna, að

hvetja til almennrar þátttöku og að koma til móts við mismunandi þjóðfélagshópa í

starfseminni, einkum börn og ungmenni, framtíðarmálsvara málstaðar Guðs,

uppbyggjendur siðmenningar hans.

Með svo styrka undirstöðu til staðar ætti fyrsta hugsun hvers og eins átrúanda að

beinast að kennslu. Hvort sem þeir sem einstaklingar kenna vinum sínum með því að

bjóða þeim á opin hús og í kjölfarið að taka þátt í grunnþáttunum eða nota grunnþættina

sem megin kennslutæki; hvort sem þeir sem samfélagsheild setja starf með börnum og

táningum á oddinn í upphafi eða beina athyglinni fyrst að eldri kynslóðinni; hvort sem

sameiginlegt framtak þeirra í átakslotum felst í því að fara saman í heimsóknir til

fjölskyldna eða líta reglulega við á heimilum leitenda yfir lengri tíma – eru þetta

ákvarðanir sem einungis verða teknar út frá aðstæðum og möguleikum vinanna og út frá

eðli þeirra þjóðfélagshópa sem þeir eiga samskipti við. Það sem allir verða að gera sér

ljóst, óháð ytri aðstæðum, er annars vegar hrópandi þörf mannkyns sem, svipt andlegri

næringu, sekkur dýpra í örvæntingu og hins vegar hversu knýjandi ábyrgðin að kenna er,

ábyrgð sem hverju og einu okkar hefur verið falin sem meðlimum samfélags hins æðsta

nafns.

Bahá’u’lláh hefur fyrirskipað fylgjendum sínum að kenna málstaðinn. Nú þegar

eru fleiri þúsundir farnar að beita ákvæðum áætlunarinnar af krafti í þeim tilgangi að

leiðbeina sálum að úthafi opinberunar hans. Við horfum fullir eftirvæntingar til þess dags

þegar kennsla verður ríkjandi ástríða í lífi sérhvers átrúanda og eining samfélagsins svo

öflug að þetta ástand upptendrunar fær útrás í óstöðvandi framtaki á vettvangi þjónustu.

Þetta er því einlæg ósk okkar ykkur til handa og bænarefni heitustu bæna okkar við hina

helgu fótskör.

Við fögnum með þakklátu hjarta miklum og jákvæðum viðbrögðum á öllum meginlöndum við fjögurra ára áætluninni, sem hleypt var af stokkunum á síðasta Ridván.

Samráð álfuráðgjafa og andlegra þjóðarráða var upphafið á viðamiklu skipulagsferli, sem bæði aðstoðarráðgjafar og svæðisráð tóku þátt í. Í þessu ferli mótuðust séreinkenni áætlana fyrir einstakar þjóðir og landssvæði. En þessi hnattræna aðgerð gerði annað og meira en fæða af sér áform, sem eru auðkennandi fyrir hin ýmsu lönd; hún varð líka til þess að efla samstarf og tengsl beggja arma stjórnskipulagsins, jákvæðasti forboði þess sem koma skal.

Tákn um skjót áhrif þessrar áætlunar var hve hratt var hafist handa um að stofna næstum tvö hundruð þjálfunarstofnanir á síðustu tólf mánuðum. Margar hafa löngu lokið skipulagsstarfi, eru í raun byrjaðar að starfa og hafa haldið fyrstu námskeiðin. Áhrifin má einnig greina í hreyfingu brautryðjenda heima fyrir og á alþjóðavettvangi; í auknum framlögum til staðgengilssjóðsins; í undirbúningi til að tryggja að svæðisráð verði aðeins stofnuð á fyrsta degi Ridván; í auknum áhuga á að halda reglulega bænafundi; í meiri viðleitni til að nýta listir í kennslu- og samfélagssstarfi. Allir þessir málaflokkar bera því vitni að vinirnir gera sér fulla grein fyrir mikilvægi þess að beina allri athyglinni að kröfum meginmarkmiðs áætlunarinnar, sem er að hraða til muna ferlinu sem leiðir til fjöldayfirlýsinga.

Við getum heldur ekki látið hjá líða að nefna þá þróun síðasta árs sem staðfestir mikla verðleika þeirrar margvíslegu viðleitni sem heimssamfélag okkur hefur sýnt og þess árangurs sem náðst hefur. Meðal þeirra eru, svo nokkur séu nefnd, kaup á íbúðinni að 4 Avenue de Camoens í París, þar sem Meistarinn ástkæri ‘Abdu'l-Bahá, bjó í sögulegri heimsókn sinni til borgarinnar; sérstakur fundur 14. ágúst síðastliðinn í alríkisdeild fulltrúaþings Braslíu til að minnast þess að 75 ár voru liðin frá því að Bahá’í trúin var fyrst kynnt þar í landi - einstæð opinber athöfn þar sem Amatu'l-Bahá Ruhíyyih Khánum var heiðursgestur. Auk þess má nefna nýjan miðlara Alþjóðlega Bahá’í samfélagsins á Veraldarvefnum, sem var settur upp í júlí á síðasta ári, ber nafnið “Bahá’í heimurinn” og hefur til þessa dags fengið meira en 50.000 heimsóknir frá rúmlega 90 löndum og landssvæðum, að meðaltali um 200 heimsóknir á dag. Byggingarframkvæmdirnir á Karmel-fjalli standa ekki að baki þessum afrekum. Þeim hefur verið haldið áfram af fullum þunga og hápunktur þeirra eru lok framkvæmda við marmarasúlnagöngin við Miðstöð fyrir rannsókn hinna helgu texta, ennfremur eru framkvæmdir hafnar við sjöundu hæð Alþjóðlegu kennslumiðstöðvarinnar og framkvæmdum er haldið áfram við stallana við grafhýsi Bábsins. Í þessu sambandi getum við ekki látið hjá líða að nefna lækkun að hluta til á vegarkaflanum sem stallarnir eiga að ná yfir. Auk þess kaup og niðurrif byggingar við rætur fjallsins sem var síðasti þrándur í götu þess að hægt væri að ljúka framkvæmdum við lægri stallana, sem hin dýrlega gönguslóð á að liggja yfir til hinnar helgu byggingar og þaðan áfram upp til kambsins á fjalli Guðs.

Nátengd þeirri framþróun sem lýst hefur verið eru stöðug framlög til Bogasjóðsins, sem uppfylltu markmið síðasta árs. Ljóst er að fjárþörf hefur að þessu leyti verið mætt með þeim stöðuga hetjuskap sem bæði ríkir og fátækir hafa sýnt og henni verður einnig að mæta á þeim árum sem eftir eru. En samtímis verða ráðin og vinirnir um allan heim að sýna hliðstæða viðleitni, jafn stöðuga og kappsfulla, til að mæta brýnum þörfum Alþjóðaþjóðs bahá’ía.

Svo heillavænleg byrjun á fjögurra ára áætluninni getur ekki annað en fært hjörtum allra sem tilheyra hnattrænu samfélagi okkar þá vissu að þeir séu fullfærir um að uppfylla þarfir skilaboðanna, sem mörkuðu upphaf áætlunarinnar, og eru útskýrðar í áætlunum viðkomandi ráða. Önnur og sérstaklega velkomin uppörfun, þegar við hefjum þetta annað ár, eru þær kringumstæður sem hafa gert kleift að endurstofna Andlega þjóðarráðið í Rúanda nú á Ridván. Með þessum sigri fjölgar þeim Andlegu þjóðarráðum í 175, sem geta tekið þátt í áttunda alþjóðlega heimsþingi Bahá’ía, sem verður haldið á næsta Ridván í Bahá’í heimsmiðstöðinni. Hversu heitt óskum við þess ekki að á þeim tíma, við miðbik áætlunarinnar, muni Baháí heimurinn hafa tekið stórt skref fram á við hvað varðar eflingu mannauða, þroskun andlegu ráðanna og þróun svæðissamfélaganna!

Tækifærin sem gefast á þeim skamma tíma sem er til loka þessarar aldar eru ólýsanlega dýrmæt. Aðeins sameinaðar og þrotlausar tilraunir vinanna allstaðar til að stuðla að fjöldayfirlýsingum sæma þeirri sögulegu stund. Mikil og óumflýjanleg ábyrgð hvílir þungt á hverri stofnun, sérhverjum meðlim samfélagsins sem sækir fram á við til þess hlutskiptis sem Guð hefur heitið. Þar sem aðeins gefst lítill tími til að vinna mikil afrek, megum við engan tíma missa og engu tækifæri glata. Verið þess fullviss, kæru vinir, að herskarar Abhá ríkisins eru reiðubúnir að skunda til hjálpar hverjum þeim sem vill rísa upp og bjóða fram þjónustu sína við framvindu þeirra áhrifamiklu andlegu atburða sem eru að gerast á þessum einstæðu dögum.

Nú þegar fjögurra ára áætlunin er hálfnuð, getum við staðfest með fagnandi hjörtum að bahá'í heimssamfélagið er að ryðja nýjar brautir á öflugu stigi í þróun sinni. Fjöldayfirlýsingaferlið, sem það beinir að kröftum sínum, er augsýnilega í réttum farvegi.

Þrennskonar þróun eykur okkur von og bjartsýni. Í fyrsta lagi má nefna þann trausta árangur sem næst hvarvetna þar sem þjálfunarstofnanir eru starfandi. Tugþúsundir einstaklinga hafa á síðustu tveimur árum lokið að minnsta kosti einu námskeiði á slíkum stofnunum. Þau hafa þegar orðið til þess að styrkja mjög trú þeirra, veita þeim meðvitaðri andleg auðkenni og aukið skuldbindingu þeirra gagnvart bahá'í þjónustu. Í öðru lagi hafa eftirtektarverðar breytingar til batnaðar orðið á málum sem lúta að stofnun og endurnýjun andlegra svæðisráða. Ákvörðunin um að þessar stofnanir ætti einungis að mynda á fyrsta degi Ridván og þá fyrst og fremst að frumkvæði samfélaganna, sem þau tilheyra, tók gildi árið 1997. Það kom ekki á óvart að svæðisráðum fækkaði strax um allan heim en sú fækkun var ekki ýkja mikil; raunar fjölgaði svæðisráðum í nokkrum löndum. Þessi árangur er vísbending um að þroski þessara guðlega ákvörðuðu stofnana er í réttum farvegi. Í þriðja lagi eru vinirnir að öðlast nýja fullvissu í kennslunni og það ber umtalsverðan árangur á ýmsum svæðum. Möguleikarnir á stöðugri og sívaxandi inngöngu nýrra átrúenda hafa ætíð verið miklir og við getum sagt með vissu að sú hæfni, sem við verðum að öðlast til að slík fjölgun geti orðið að veruleika, hefur verið þróuð betur og með kerfisbundnari hætti en nokkru sinni fyrr með framkvæmd þessarar áætlunar.

Auk þessara vísbendinga um framfarir gleðjumst við yfir þeim undraverða hraða sem verið hefur á byggingarframkvæmdum á Karmelfjalli og uppfyllingu þeirrar áætlunar sem gerð var fyrir árið sem nú er að ljúka. Strax nú í maí blasir við stofnun þriggja nýrra þjóðarráða - í Sabah, Sarawak og Slóvakíu - og endurstofnun andlegs þjóðarráðs Líberíu. Þar með eru stoðir Allsherjarhúss réttvísinnar orðnar 179 talsins. Er við íhugum hina himnesku hylli sem veitist samfélagi okkar viðurkennum við með djúpu þakklæti staðfestu þeirrar þjónustu sem einstakar hendur málstaðarins, alþjóðlega kennslumiðstöðin, ráðgjafarnir og aðstoðarráðin á öllum meginlöndum hafa innt af hendi. Aukinn styrkur andlegu þjóðarráðanna eykur einnig fullvissu okkar um að miklir sigrar eru í nánd.

Er við virðum fyrir okkur þessa heillavænlegu mynd af framtíðarhorfum samfélagsins greinum við í baksýn glundroða plánetu sem er sjálfri sér sundurþykk. Og er við sjáum þá útbreiddu örvæntingu sem gripið hefur anda mannsins, verður okkur ljóst að á einhverju vitundarstigi er að finna vaxandi skilning meðal þjóða heims á ómótstæðilegri framrás í átt til hnattrænnar einingar og friðar. Þessi vitund vaknar þegar hrífandi framfarir í vísindum og tækni eru í þann veginn að brjóta niður múra milli þjóða. Samt sem áður standa mennirnir í senn ráðvilltir og höggdofa andspænis þessum óreiðukennda veruleika heimsumbyltandi þjáninga og heimsmótandi þróunar. Stormarnir sem næða um þjóðfélagið og streitan sem sem herjar á innviði þess er óskiljanleg öllum nema þeim tiltölulega fáu íbúum plánetunnar sem viðurkenna áform Guðs fyrir þennan dag.

"Ris og fall, samruni og upplausn, skipulag og öngþveiti," þessi tvö ferli sem eru að verki samtímis í heiminum vekja blendnar og mótsagnakenndar tilfinningar í hugum meðbræðra okkar hvarvetna, án þess að þeir geri sér grein fyrir orsökinni. Shoghi Effendi skilgreindi þetta ferli sem tvær hliðar hinnar meiri áætlunar og minni áætlunar Guðs, hina tvo þekktu farvegi fyrir áform hans fyrir mannkynið. Hin meiri áætlun er tengd umbrotum og ógæfu og framkvæmd hennar virðist okkur tilviljunarkennd og óskipuleg, en í rauninni knýr hún mannkynið óhjákvæmilega áfram í átt til einingar og þroska. Verkfæri hennar er að mestu leyti mennirnir sjálfir sem ekki þekkja stefnu hennar og eru jafnvel andsnúnir áformum hennar. Eins og Shoghi Effendi hefur bent á notar hin stærri áætlun Guðs "bæði hina voldugu og vanmáttugu sem peð í heimsmyndunarleik sínum til að uppfylla brýnt áform sitt og koma til leiðar endanlegri stofnun ríkis síns á jörðu." Hröðun þeirra ferla sem hún skapar, knýr áfram þróun sem í augum okkar bahá'ía er tákn um stofnun hins minni friðar með öllum þeim sársauka og þjáningu sem honum er samfara í upphafi. Andstætt því sem gerist um hina meiri áætlun hans, sem starfar með órannsakanlegum hætti, er hin minni áætlun Guðs skýrt afmörkuð, starfar samkvæmt skipulögðum og velþekktum ferlum og það hefur fallið í okkar hlut að hrinda henni í framkvæmd. Endanlegt markmið hennar er hinn mesti friður. Fjögurra ára herferðin, sem nú er hálfnuð, er það stig sem við stöndum á núna í hinni minni áætlun. Það er að uppfyllingu hennar sem við verðum að beina allri athygli okkar og orku.

Stundum getur virst sem atburðarás hinnar meiri áætlunar valdi röskun á hinni minni, en vinirnir hafa fulla ástæðu til að halda stillingu sinni. Því þeir þekkja uppsprettu þeirra síendurteknu umbrota sem eru að verki í heiminum og eins og Vörður okkar orðaði það: "viðurkenna nauðsyn hennar, horfa fullvissaðir á leyndardómsfullt starf hennar, biðja heitt fyrir að lina megi þrautirnar sem hún veldur, vinna á vitrænan hátt að því að draga úr ofsa hennar og sjá með skýrri sýn fram á fyllingu þeirra ógna og vona sem hún hlýtur að vekja."

Jafnvel lausleg skoðun á vettvangi heimsviðburða síðustu ára getur ekki annað en leitt til niðurstaðna sem hafa sérstaka þýðingu fyrir bahá'í áhorfanda. Í háreysti samfélags í upplausn er hægt að greina óyggjandi tilhneigingu til hins minni friðar. Áhugaverð vísbending um þetta eru aukin afskipti Sameinuðu þjóðanna af brýnum og þrálátum heimsvandamálum, með stuðningi voldugra stjórna; þetta má einnig sjá í þeirri staðreynd að heimsleiðtogar hafa, með áhrifamiklum hætti, aðeins á síðustu mánuðum viðurkennt hvað gagnkvæm tengsl allra þjóða á sviði viðskipta og efnahagsmála fela raunverulega í sér. Þetta er ástand sem Shoghi Effendi sá fyrir sem nauðsynlegan þátt í heimi sem sameinast eins og ein lífheild. Sú þróun, sem þó hefur enn meiri þýðingu fyrir bahá'í samfélagið, er að mikill fjöldi fólks er að leita að andlegum sannindum. Allmargar kannanir, sem birtar hafa verið nýlega, hafa verið helgaðar þessu fyrirbrigði. Hugmyndastefnur sem ríktu meiri hluta þessarar aldar hafa gengið sér til húðar; er þær hverfa úr sögunni á lokaárum þessarar aldar eykst hungrið, þrá sálarinnar, eftir merkingu.

Þetta andlega hungur einkennist af eirðarleysi og vaxandi óánægju með siðferðilegt ástand heimsins. Það er einnig augljóst í vaxandi öfgahyggju meðal ýmissa sértrúarhópa og fjölgun nýrra hreyfinga sem koma fram í dulargervi trúarbragða eða reyna að koma í stað þeirra. Hér eru athuganir sem gera okkur kleift að meta víxlverkun þeirra tveggja ferla, sem eru að verki á plánetunni og knúin eru áfram af guðdómlegu afli. Fjölbreytt tækifæri sem forsjónin veitir okkur þannig til að kynna leitandi sálum boðskap Bahá'u'lláh, skapa öflugan vettvang fyrir bahá'í kennarann. Vísbendingarnar um verkefnið sem er framundan eru feikilega uppörvandi.

Vonir okkar, markmið og möguleikar til að sækja fram á við geta orðið að veruleika ef við beinum öllum kröftum okkar að meginmarkmiði hinnar guðlegu áætlunar á núverandi stigi hennar - þ.e.a.s. að koma til leiðar þýðingarmiklum framförum á sviði fjöldayfirlýsinga. Þessari áskorun er hægt að mæta með stöðugri viðleitni sem við höldum til þrautar með þolinmæði. Fjöldayfirlýsingar eru vel innan seilingar samfélags okkar. Óbrigðul trú, bæn, hvatning sálarinnar, guðleg aðstoð - þetta eru meðal höfuðatriðanna í þróun sérhvers bahá'í verkefnis. En raunsæ aðkoma að slíku verkefni, kerfisbundið starf hefur einnig höfuðþýðingu til þess að fjöldayfirlýsingar verði að veruleika. Það er ekki hægt að stytta sér leið í þessu verkefni. Kerfisbundið starf tryggir samfelldni í verkefnavinnslu sem byggir á þaulhugsuðum áætlunum. Almennt séð felur það í sér skipulagningu á öllu sem lýtur að bahá'í þjónustu, hvort sem það er á vettvangi kennslu eða stjórnskipunar, í viðleitni einstaklinga eða hópa. Jafnframt því sem það gefur svigrúm fyrir einstaklingsfrumkvæði og sjálfkrafa viðleitni, felur það í sér nauðsyn þess að vera skýr í hugsun, skipulegur, skilvirkur, stöðugur, yfirvegaður og í jafnvægi. Kerfisbundið starf er nauðsynleg vinnuaðferð sem sprettur af knýjandi þörf til að framkvæma hlutina.

Til að tryggja skipulega þróun samfélagsins, hafa bahá'í stofnanir það verkefni að skipuleggja og viðhalda því verki að þróa mannauðinn og gefa þannig bahá'íum, ungum jafnt sem öldnum, tækifæri til að öðlast þekkingu og hæfni til að stuðla að samfelldum vexti og treystingu samfélagsins. Þjálfunarstofnanir gegna lykilhlutverki í slíkri viðleitni því að þær eru miðstöðvar þar sem mikill fjöldi einstaklinga getur öðlast færni og bætt hæfileika sína til að kenna og stjórna málefnum trúarinnar. Tilvist þeirra undirstrikar mikilvægi þekkingar á trúnni sem uppsprettu afls til að örva líf bahá'í samfélagsins og einstaklinganna sem mynda það.

Staðreyndirnar sem fyrir liggja sýna að fjögurra ára áætlunin virkar þar sem skilningur á kerfisbundnum starfsháttum við nálgun viðfangsefna er fyrir hendi. Þessar sömu staðreyndir sýna að stofnanir trúarinnar hafa í samstarfsviðleitni sinni á þjóðar, héraðs- og svæðisvettvangi gert sér fulla grein fyrir þessu. En meðal einstaklinganna, sem endanlegur árangur áætlunarinnar hvílir á, er þessi skilningur ekki eins skýr. Af þessari ástæðu verðum við að brýna fyrir trúsystkinum okkar, mikilvægi viðleitni þeirra sem einstaklinga á þessari forsendu árangurs í kennslu og öðrum verkefnum.

Þegar þjóðar- og svæðisstofnanir umbreyta áætluninni í skipulögð verkefni, gefa þær meðal annars stefnu, skilgreina markmið, örva viðleitni og veita aðgang að ýmsum nauðsynlegum tækjum og efni sem komið getur kennurum og stjórnendum að gagni. Þetta er auðvitað nauðsynlegt fyrir eðlilega starfsemi samfélagsins en það ber engan árangur nema einstakir meðlimir þess taki virkan þátt í starfinu. Þegar sérhver einstaklingur bregst þannig við, verður hann líka að taka meðvitaða ákvörðun um hvað hann eða hún vill gera til að þjóna áætluninni og hvernig, hvar og hvenær hann eða hún ætlar að gera það. Þessi einbeitni gerir einstaklingnum kleift að fylgjast með því hvort verk hans bera árangur og, ef nauðsyn krefur, að breyta um stefnu. Þegar hann venst þessum framgangsmáta kerfisbundinnar viðleitni, gefur það lífi hans merkingu og fyllingu.

Jafnframt þeirri nauðsyn að bregðast við ákalli stofnananna, leggur Bahá'u'lláh einstaklingnum þá heilögu skyldu á herðar að kenna málstað hans og hann lýsir því sem "hinni þakkarverðustu allra gerða." Meðan til eru sálir sem þurfa á upplýsingu að halda, hlýtur þessi skylda vissulega að krefjast stöðugrar vinnu af sérhverjum átrúanda. Þegar einstaklingurinn uppfyllir þessa skyldu ber hann beina ábyrgð gagnvart Bahá'u'lláh. "Hann ætti ekki bíða eftir neinum fyrirmælum," brýnir Shoghi Effendi fyrir okkur, "eða búast við neinni sérstakri uppörvun frá kjörnum fulltrúum samfélagsins, né láta deigan síga gagnvart nokkrum þeim hindrunum sem ættingjar hans eða samborgarar kunna að leggja í veg hans, né heldur skeyta um aðfinnslur gagnrýnenda sinna eða óvina." Ritningar höfunda trúarinnar og Varðarins okkar eru fullar af ráðleggingum og hvatningum sem lúta að hlutverki einstaklingsins í framþróun málstaðarins. Ekkert getur komið í stað þess. Það er því óhjákvæmilegt að við teljum okkur til þess knúna, á þessum sérstöku tímamótum í lífi mannkynsins sem heildar, að beina þeirri hiklausu hvatningu til sérhvers meðlims samfélags okkar að hugleiða þær brýnu þarfir sem blasa við okkur öllum sem hjálparmönnum Abhá fegurðarinnar.

Okkar hlutverk, kæru bræður og systur, er að vera meðvitaðir þátttakendur í miklu sögulegu ferli, sem er einstætt og án samjöfnuðar í sögu þjóðanna. Sem heimssamfélag höfum við fram til þessa náð þeim einstæða og mikilfenglega árangri að vera fulltrúar fyrir allt litróf mannkynsins - þakkað sé ómetanlegum tilkostnaði lífs, viðleitni og fjármuna sem andlegir forfeður okkar lögðu fúslega af mörkum. Ekkert annað samfélag manna getur fullyrt að hafa byggt upp kerfi, sem sannanlega getur sameinað öll Guðs börn í einu hnattrænu skipulagi. Þessi árangur veitir okkur ekki aðeins óviðjafnanlegan styrk heldur setur okkur öllu fremur í óhjákvæmilega ábyrgðarstöðu. Höfum við ekki, hvert og eitt, guðdómlega skyldu að uppfylla, heilaga skyldu að rækja gagnvart öllum sem ekki hafa enn fengið vitneskju um kall nýjasta opinberanda Guðs? Tíminn stansar ekki, hann dokar ekki við. Með hverri stund sem líður gengur ný þjáningaraun yfir örvilnað mannkyn. Getum við leyft okkur að tefja? Eftir aðeins tvö ár lýkur fjögurra ára áætluninni, aðeins nokkrum mánuðum fyrir lok ógleymanlegrar aldar. Þannig blasir við okkur tvöfalt stefnumót við forlögin. Er Meistarinn elskaði bar lof á einstæða möguleika tuttugustu aldarinnar, fullyrti hann að þessi öld myndi skilja eftir sig ummerki sem myndu vara að eilífu. Er árvökull fylgjandi hinnar blessuðu fegurðar stendur andspænis slíkri sýn, hljóta að vakna brennandi spurningar í huga hans um hvaða þátt hann eða hún getur átt á þessum fáu svipulu árum og hvort hún eða hann muni, við lok þessa frjóa tímabils, skilja eftir sig einhvern vott þeirra varanlegu ummerkja sem hugur Meistarans skynjaði. Til að tryggja svar sem fullnægir sálinni er eitt nauðsynlegt framar öllu öðru: að starfa, að starfa núna og að halda áfram að starfa. Hjartans bæn okkar allra við hina helgu fótskör er að okkur megi hlotnast guðleg aðstoð og ríkuleg staðfesting í öllu sem við tökum okkur fyrir hendur, til að uppfylla brýn markmið hinnar guðlegu áætlunar á svo örlagaríkri stund í sögu mannkynsins.

Von kviknar í hjörtum okkar, þegar við virðum fyrir okkur þann árangur sem náðst hefur á liðnu ári, hinu næstsíðasta í örlagaríkum lokaáfanga fjögurra ára áætlunarinnar. Frá því árið hófst á afdrifaríkan hátt með áttunda alþjóðaþingi bahá'ía, hefur bahá'í heimurinn haldið uppi stöðugt vaxandi starfsemi og veruleg þróun orðið í átt til hópinngöngu. Samfélag okkar hefur greinilega vaxið og mannauður þess aukist ríkulega. Framfarir má merkja hvarvetna án tillits til þess frá hvaða sjónarhorni við sjáum samfélagið - allt frá sviði útbreiðslu til treystingar, í félags- og efnahagslegri þróun og ytri samskiptum, í þjónustu ungmenna og listrænni tjáningu, við heimsmiðstöð trúarinnar og í fjarlægum þorpum og bæjum. Horfurnar hvað varðar áætlunina eru hvetjandi.

Orkan sem skapaðist á alþjóðaþinginu gegnsýrði ráðstefnuna sem ráðgjafarnir héldu í kjölfar þess og styrkti enn frekar óþreytandi þátttakendur hennar. Hún einkenndi framvindu mála á landsþingunum sem haldin voru í maí, þar á meðal í Sabah, Sarawak og Slóvakíu, sem héldu landsþing sín í fyrsta sinn til að mynda andleg þjóðarráð. Þessi sama orka fyllti alþjóðlegu kennslumiðstöðina, sem hefur sýnt eftirtektarverða getu á þeim skamma tíma sem liðinn er síðan sjötta kjörtímabil hennar hófst á yfirlýsingarhátíð Bábsins.

Ráðgjafarnir einbeittu sér að því að bæta og styrkja skipulag sitt og fóru því ekki í venjubundnar ferðir sínar þetta fyrsta ár, en búast má við að þeir byrji aftur að heimsækja ýmsa heimshluta og beita örvandi áhrifum sínum að farsælum lokum fjögurra ára áætluninarinnar. Samfara þessum atburðum í Landinu helga, verður byggingarframkvæmdum á Karmelfjalli, sem fulltrúar á alþjóðaþinginu sáu sér til mikillar hrifningar og furðu, haldið áfram uns þeim lýkur á tilsettum tíma í lok aldarinnar.

Eftir að framkvæmdir hófust á öllum byggingarsvæðum sem eftir eru á síðustu Ridván-hátíð, hefur framkvæmdahraðinn nú náð nýju hástigi. Miðstöð textarannsókna og viðbygging safnahússins verða tekin í notkun innan fáeinna vikna; útveggir alþjóðlegu kennslumiðstöðvarinnar hafa að fullu verið klæddir marmara og unnið er að lokaáföngum á öllum stigum inni í byggingunni. Lækkun Hatzionut-strætis sem var gerð til að koma fyrir brúnni, sem nú tengir saman stallana við grafhýsi Bábsins, hefur verið lokið og eðlileg umferð er aftur komin á.

Glæsileiki stallanna, sem nú afhjúpast augum manna, hefur vakið svo almenna athygli að nítjándi stallurinn hefur þegar verið opnaður daglega fyrir gesti og vakið hrifningu þakkláts almennings. Einn liðurinn í herferð borgarstjórnarinnar í Haifa til að vekja alþjóðlega athygli á borginni er prentun myndskreytts bæklings af grafhýsi Bábsins og stöllunum á fimm tungumálum auk hebresku.

Við komumst ekki hjá því að nefna að minnsta kosti tvö óskyld framfaraskref sem hafa verið tekin við heimsmiðstöðina: Fyrst þá ákvörðun að fjölga í pílagrímshópum úr 100 í 150 -- þessi ákvörðun tekur gildi, þegar sú endurnýjun, sem nú fer fram á nýkeyptri byggingu, andspænis grafreiti hins Helgasta laufs, hefur verið lokið og hægt er að nota hana sem pílagrímahús og stjórnstöð umfangsmeiri pílagrímaferða. Önnur eftirtektarverð framþróun, sem óhjákvæmilega fer hægt, er áætlun um þýðingu texta úr ritum Bahá'u'lláh með nýja enska útgáfu verka hans að markmiði. Unnið er að þýðingum á meiriháttar töflum eins og Súriy-i-Mulúk og Súriy-i-Haykal, sem og öllum textum þeirra taflna, sem beint er til einstakra konunga og stjórnenda. Meðal þeirra eru einnig Súriy-i-Ra'is, Lawh-i-Ra'is og Lawh-i-Fu'ád.

Málstaður Bahá'u'lláh sækir ómótstæðilega fram og aukin rækt er lögð á að örva, þróa og nýta mannauð með kerfisbundnum hætti. Frekari myndun þjóðlegra og svæðisbundinna þjálfunarstofnana, sem nú eru alls 344 talsins, hefur stuðlað að þesssari þróun með þeim árangri að um 70.000 einstaklingar hafa þegar lokið að minnsta kosti einu námskeiði, að undanskildri Norður-Ameríku og Íran þar sem mörg námskeið hafa verið haldin. Allt þetta stuðlar að vaxandi fjölda virkra og staðfastra stuðningsmanna málstaðarins. Þeir miklu möguleikar sem eru fólgnir í þessari hreyfingu fram á við kemur meðal annars fram í skýrslu sem hefur borist frá Chad. Á svæði í því landi sem naut þjónustu þjálfunarstofnunar, tóku 1000 manns trúna fyrir tilstilli þeirra einstaklinga sem fengu þjálfunina. Skilningur á nauðsyn þess að vinna kerfisbundið að þróun mannauðs er allstaðar að festa rætur.

Samhliða gagnsemi þjálfunarstofnana, sem þegar hefur komið í ljós, fer hagnýt myndun bahá'í umdæmisráða í völdum löndum þar sem aðstæður hafa gert myndun þessara stofnana raunhæfa og nauðsynlega. Þar sem náin samvinna er milli umdæmisráða og þjálfunarstofnunar skapast öflugur vettvangur fyrir samhengi þeirra ferla, sem stuðla að útbreiðslu og treystingu á svæðunum, og fyrir hagnýta tengingu þjálfunarstofnana við þróunarþarfir svæðisamfélaganna. Auk þess stuðla starfsreglur, sem gera álfuráðgjöfum og umdæmisráðum kleift að hafa bein samskipti sín á milli, að frekari tengslum stofnana sem ásamt sambandi svæðisnefndanna við þjóðar- og svæðisráð, skapa grundvöll fyrir öfluga samhæfingu í svæðisbundnu starfi. Síaukið starf að félagslegri og efnahagslegri þróun nýtur einnig góðs af starfsemi þessara þjálfunarstofnana sem sinna málefnum eins og læsi, lágmarksheilsugæslu og þróun kvenna. Aukin viðleitni Skrifstofu fyrir félagslega og efnahagslega þróun við að stuðla að hnattrænu ferli fræðslu um viðeigandi bahá'í meginreglur eflist af starfi þessara stofnana og einnig af stofnun samtaka, innblásnum bahá'í anda, sem dreifð eru vítt um heimsbyggðina. Ljóst er því að hæfni og styrkur stofnana til að stjórna þróunarverkefnum hefur aukist. Þetta kemur skýrt fram í verkefnum sem fara fram á vegum Bahá'í stofnana eða einstaklingar hafa frumkvæði að með innblæstri trúarinnar. Framúrskarandi dæmi um þetta er Einingarskólinn sem fjölskylda í Eþíópíu stofnaði með rúmlega 5000 nemendur á síðasta ári. Þetta var fyrsti einkaskólinn í landinu, og síðla árs 1998 sá eini. Annað dæmi, minna í sniðum en engu að síður þýðingamikið, er frumkvæði fjölskyldu í Buffalo í New York. Á heimili sínu hafa þau aðstoðað tugi barna og unglinga úr miðborginni við að komast í kynni við andlegar og siðferðilegar kenningar Bahá'í trúarinnar og þroska með sér hegðunarmynstur sem mun gera þeim kleift að sigrast á sjálfseyðileggjandi viðhorfum sem skapast af fátækt og kynþáttafordómum.

Á sviði ytri samskipta eiga tilkomumestu afrekin rætur sínar í tveimur hörmulegum atburðum í Íran. Fyrirvaralaus aftaka Rúhu'lláh Rawháni í Mashhad síðasta júlí, fyrsti opinberi atburðurinn af þessu tagi í sex ár, var áfall sem vakti fordæmislaus mótmæli stofnana Sameinuðu þjóðanna og ríkisstjórna víða um heim. Í septemberlok gerði leyniþjónusta stjórnarinnar skipulagða árás á Bahá'í Stofnun fyrir æðri menntun, handtók 36 kennara skólans og réðist inn á meira en 500 heimili um allt landið. Þetta atvik varð tilefni mótmælaherferðar sem enn stendur yfir víða um heim. Akademískar stofnanir og samtök, skólamenn og stúdentahópar hafa tekið þátt í þeim og fjölmiðlar hafa fengið sérstakan áhuga á eins og fram kemur í efnismiklum greinum í Le Monde, New York Times and öðrum heimsblöðum. Samþykkt enn annarrar ályktunar Allsherjarþings Sameinuðu þjóðanna í desember síðastliðnum þar sem bahá'íarnir eru sérstaklega nefndir, má án efa rekja til þessara linnulausu trúarofsókna.

En þótt miklar kröfur séu gerðar eru til vinanna í öllum heimshornum um að verja aðþrengda bræður okkar, var verulegri athygli einnig beint að fjölbreyttri viðleitni á sviði ytri samskipta. Meðal þessara verkefna má nefna fjögurra mánaða langa ferð, sem sendimaður Húss réttvísinnar, Giovanni Ballerio, fór til eyja í Kyrrahafi þar sem hann hitti 22 þjóðarleiðtoga, 5 forystumenn stjórna og meira en 40 aðra háttsetta embættismenn; tilraunir, sem fjöldi Andlegra þjóðarráða gerði, að tilhlutan Alþjóðaskrifstofu bahá'í samfélagsins hjá Sameinuðu þjóðanna, til að auka uppfræðslu um mannréttindi; þáttöku fulltrúa bahá'í samfélagsins í S-Afríku í starfi Sannleika og sáttanefndarinnar að boði hennar, en á þeim vettvangi gátu þeir sýnt fram á hiklausan stuðning við kynþáttaeiningu á öllum apartheid-tímanum; velheppnað starf samfélaganna í Ástralíu, Brasilíu, Finnnlandi og Portúgal við að fá yfirvöld menntamála að taka námsskeið um bahá'í trúna inn í námskrá grunn- og framhaldsskóla. Þessi verkefni, svo ekki sé minnst á almenn upplýsingaverkefni sem sköpuðu umtal í öllum fjölmiðlum, eru dæmi um víðtæk verkefni á sviði ytri samskipta, sem tóku orku samfélagsins.

Samskonar verkefnahrina fól í sér beitingu listrænnar tjáninar og eru tónarlistarviðburðir og aðrir listrænir viðburðir sem tengjast hátíðahöldum í París á aldarafmæli stofnunar trúarinnar í Evrópu framúrskarandi dæmi þar um. Raddir Bahá kórsins, sem skipaður er 68 meðlimum frá Evrópu og Ameríku glöddu áheyrendur í átta borgum Evrópu og komu mörgum í kynni við trúna. "Ljós og eldur", fullgerðum hluta óperu/balletts, sem bahá'í tónskáldið Lasse Thoresen í Noregi er að skrifa, var sýndur við góðar undirtektir í september á virtri tónlistarhátíð í Póllandi sem nefnist "Haust í Varsjá" og sem Svíadrottning opnaði. Verkið er byggt á nýlegum hetjudáðum píslarvottanna í Íran og færði áheyrendum þekkingu á trúnni. Forysta Evrópu á þessum sérstöku sviðum kom einnig fram á Kammermúsíkhátíðinni í Austurríki þar sem forseti lýðveldisins veitti Bijan Khadem-Missagh, Bahá'í fiðluleikara og stjórnanda, Austurríkiskrossinn fyrir vísindi og listir, æðstu viðurkenningu sinnar tegundar í landinu. Á dagskránni á sömu hátíð var upplestur á völdum köflum úr bahá'í ritningunum og öðrum helgum ritum. En einnig verður að segja viðurkenningarorð um það mikilvæga hlutverk sem ungmenni um allan heim hafa gegnt með því að beita listiðkun í kennslustarfi; og þá sérstaklega túlkanir danshópa, sem hafa vakið athygli innan og utan bahá'í samfélagsins.

Við hefjum því þessa Ridván hátíð sem samfélag í lífrænni umbreytingu, njótum samhengi sýnar og verkefna sem samræmast því áformi að stuðla að hópinngöngu. Og við hefjum lokaár áætlunarinnar með auknum stjórnarfarslegum styrk, þegar þrjú lönd í Evrópu, - Lettland, Litháen og Makedónía - halda fyrstu landsþing sín til að mynda andleg þjóðarráð og fjölga þannig stoðum Allsherjarhúss réttvísinnar í 182. En handan þessarar gleðistundar bíður tímasetning væntinga, þar sem lok fjögurra ára áætlunarinnar á Ridván árið 2000 eru efst á lista . Þessu næst hefst á degi sáttmálans sama ár nýtt kjörtímabil álfuráðsins, en meðlimir þess verða brátt þar á eftir kvaddir til bahá'í heimsmiðstöðvarinnar til ráðstefnu þar sem meðal annars verður rætt um þætti í nýrri heimskennslu- og treystingaráætlun. Samkoma ráðgjafanna verður upphaf þess að alþjóðlega kennslumiðstöðin fái til umráða varanlegt aðsetur sitt, en aðstoðarráðgjöfum um allan heim verður boðið að taka þátt í þeirri athöfn ásamt ráðgjöfunum í landinu helga. Verkefnum á Karmelfjalli verður lokið á þeim tíma og undirbúningur að helgunarathöfnum sem eiga að fara fram 22. og 23. maí 2001 verður þá langt á veg kominn. Fjölda fulltrúa frá sérhverju baháí samfélagi verður boðað að vera viðstaddur þessa athöfn. Nánari atriði varðandi þessa viðburði verða kynntir þegar þar að kemur.

Þessir mikilvægu atburðir gerast á því tímaskeiði, sem aðskilur tuttugustu öldina og nýtt árþúsund, samkvæmt almennu tímatali. Þeir undirstrika andstæðurnar milli fullvissaðrar sýnar, sem knýr áfram uppbyggilegar tilraunir upplýsts samfélags og glundroðakennds ótta, sem grípur milljónir á milljónir ofan, sem enn eru sér ómeðvitaðir um tímana sem þeir lifa. Þeir hafa verið sviptir raunverulegri leiðsögn og festa hugann við hryllingsaburði aldarinnar, örvænta um merkingu þeirra fyrir framtíðina og skilja vart að þessi öld sjálf býr yfir ljósi, sem mun lýsa upp komandi aldir. Þeir eru illa í stakk búnir til að túlka þjóðfélagslegan glundroða sem ríkir á jörðunni, hlusta á spekinga villunnar og sökkva dýpra í fen örvílnunar. Þeir láta truflast af dómadagsspádómum og berjast við vofur fjarstæðukenndra ímyndana. Þeir vita ekkert um þá umbreytandi sýn, sem gefin er af Drottni aldarinnar og reika áfram, slegnir blindu á þennan nýja og óviðjafnanlega dag Guðs.

Þær aumkunarverðu aðstæður, sem slíkt ástand huga og hjarta gefa til kynna, getur ekki annað en knúið okkur til framkvæmda, þrotlausra framkvæmda, við að uppfylla áform áætlunar, sem hefur það að meginmarkmiði sínu að hraða þeirri þróun, sem getur gert vaxandi fjölda fólks í heiminum kleift að finna markmið leitar sinnar og byggja þannig upp sameinað, friðsælt og farsælt líf.

Kæru vinir: þessir dagar líða ótt og títt sem stjörnublik. Skiljið eftir ykkur spor á þessum örlagaríku óviðjafnnalegu tímamótum, sem aldrei munu snúa aftur. Skiljið eftir ykkur ummerki í gerðum, sem geta tryggt ykkur himneskar blessanir og fært ykkur og öllum kynstofninum framtíð, sem ekkert jarðneskt fær komist í samjöfnuð við.

Við lútum höfði í þökk til Drottins herskaranna, með hjörtun full af gleði, er við berum vitni þeim

frábæru framförum sem orðið hafa á þeim fjórum árum síðan að þessari hnattvíðu áætlun, sem

lýkur á þessari hátíð ljómans, var hrundið úr vör. Svo greinileg eru framfarasporin sem stigin hafa

verið á þessum tíma, að heimssamfélag okkar hefur náð hæðum þaðan sem glöggt sést bjarma fyrir

nýjum sjónarhringjum framtíðarþrekvirkja.

Hin mælanlegu framfaraspor áttu fyrst og fremst rót að rekja til framfara á gæðasviðinu. Menning

bahá’í samfélagsins breyttist. Breytinguna má greina í aukinni hæfni, kerfisbundnu starfsmynstri og

dýpra sjálfstrausti sem af því hlaust á meðal hinna þriggja þátttakenda áætlunarinnar -

einstaklinganna, stofnananna og svæðissamfélaganna. Þetta hefur gerst vegna þess að vinirnir gerðu

sér meira far um að dýpka þekkingu sína á hinum guðlegu kenningum; þeir lærðu mikið, með

skipulagðari hætti en fyrr, hvernig þeir eiga að beita sér þegar þeir vinna að útbreiðslu málstaðarins,

skipuleggja einstaklings- og hópverkefni og starfa með meðbræðrum sínum. Þetta var í einu orði

sagt lærdómsferli sem ól af sér markvissa framkvæmd. Aðalhreyfiafl þessara breytinga var kerfi

þjálfunarstofnana, sem settar voru á fót með miklum hraða víða um heim. Hér er um að ræða afrek

á sviði útbreiðslu og treystingar sem líta verður á sem veigamestu einstöku arfleifð fjögurra ára

áætlunarinnar.

Kerfi þjálfunarstofnana sýndi í öllu tilliti hve ómissandi það er sem hreyfiafl í hópinngönguferlinu.

Þetta birtist í aukinni getu einstaklinga til að kenna trúna eins og kraftur frumkvæðis af hálfu

einstaklinga hefur sannað, í meiri getu andlegra ráða og nefnda til að taka forystu í viðleitni

vinanna og með tilkomu nýs mynsturs í hugsun og starfsemi sem hafði áhrif á sameiginlega hegðun

svæðissamfélagsins. Með því að færa út starfsemi sína og efna til svæðisbundinna námshringja juku

margar þjálfunarstofnanir hæfni sína til að ná til stærri svæða með námskerfum sínum. Í Mongólíu

var t.d. komið á fót 106 námshringjum og þetta hafði þau áhrif að fjöldi nýrra átrúenda jókst

verulega. Samtímis beindu meðlimir heimsvíðs samfélags okkar athygli sinni í meira mæli að því

að sækja sér styrk til bænaraflsins, hugleiðslu hins heilaga orðs og að því að öðlast þá andlegu

blessun sem fylgir þátttöku í tilbeiðslusamkomum. Það er fyrir tilstuðlan þessara þátta í aukinni

umbreytingu einstaklinga og samfélags sem samfélagið stækkar. Þótt fjöldi nýrra átrúenda hafi enn

sem komið er aðeins að litlu leyti farið fram úr því sem gerst hefur á síðustu árum, er einstaklega

ánægjulegt að sjá að þessi fjölgun er núna landfræðilega dreifð, nær til sífellt stærri hluta

samfélagsins og virkjar nýja átrúendur í lífi málstaðarins með góðum árangri.

Svo heillavænlegum aðstæðum og björtum horfum fyrir trúna er að miklu leyti einnig að þakka

ómetanlegri ráðgjöf, samvinnu og hagnýtu starfi álfuráðgjafanna. Starfsvið þeirra var rýmkað hvað

varðar myndun og starfsemi þjálfunarstofnanna, en sú rýmkun endurspeglaði tímabæra örvun sem

lifandi og árvökul alþjóðakennslumiðstöð veitti.

Grunnstef fjögurra ára áætlunarinnar - þróun hópinngönguferlisins – leiddi til mikillar samhæfingar

hugsunnar og starfsemi. Hún beindi athyglinni að meiriháttar áfanga í þróun bahá’í samfélagsins

sem verður að ná á mótunaröldinni; því réttar aðstæður fyrir fjöldayfirlýsingar, þeim tímamótum

sem Shoghi Effendi heitir í ritum sínum, skapast ekki fyrr en tekist hefur að viðhalda hópinngöngu.

Þematískt áhersluatriði áætlunarinnar hafði þýðingu fyrir öll svið bahá’í starfsemi; það kallaði á

skýran skilning sem gerði mögulega kerfisbundna og þaulskipulagða áætlanagerð sem forsendu

starfsemi einstaklinga og hópa. Meðlimir samfélagsins lærðu smám saman að meta hvernig

skipulagning gæti auðveldað ferli vaxtar og þroska. Þessi aukna vitund var gríðarlegt skref sem

leiddi til bættrar kennslustarfsemi og breytingar á menningu samfélagsins.

Þeir þættir áhersluatriðisins sem snúa að samhæfingu komu skýrt fram í viðleitni til skipulagningar,

uppbyggingar á hæfni stofnananna og þróunnar mannauðsins. Þráðinn sem tengdi allt þetta má

rekja frá upphafi áætlunarinnar til loka hennar. Ráðstefna álfuráðanna í landinu helga í desember

1995 markaði byrjunina. Þar var ráðgjöfunum gerð grein fyrir ýmsum þáttum áætlunarinnar og í

kjölfar hennar áttu þeir samráð með andlegum þjóðarráðum þar sem gerðar voru áætlanir á

þjóðlegu sviði en þær voru síðan yfirfærðar á svæðissviðið með þátttöku aðstoðarráðgjafa, andlegra

svæðisráða og nefnda. Þannig samtvinnuðust allir þættir bahá’í stjórnskipulagsins í gerð áætlana

uns þær komust á framkvæmdastig. Að því búnu varð að skapa hæfni á meðal stofnananna til að

takast á við inngöngu í hópum. Tvö stór skref voru stigin í þessu tilliti: eitt var myndun

þjálfunarstofnana, hitt var formleg stofnun bahá’í umdæmisráða og útbreidd kynning á þeim en þau

eru þáttur í stjórnskipulaginu á milli svæðis- og þjóðarstigsins og þjóna þeim tilgangi að styrkja

stjórnskipulagshæfni vissra samfélaga þar sem margslungin málefni sem lúta að andlegu

þjóðarráðunum útheimta slíka þróun. Gerð skilgreindra framkvæmdaáætlana vegna starfsemi á

sviði félagslegrar og efnahagslegrar þróunnar, sem er úrslitaráðandi atriði í treystingu, og á sviði

ytri samskipta, sem er mikilvægur þáttur í að gera trúnni kleyft að hafa stjórn á afleiðingum aukins

sýnileika, hafði jafnmikið vægi fyrir samþættingu aðalatriða hópinngönguferlisins. Að öllu

meðtöldu var starfið árangursríkt og er ógjörlegt að telja upp alla þætti þess á þessum síðum. Okkur

langar þó til að segja frá vissum hápunktum sem sýna fram á umfang þess árangurs sem náðist í

áætluninni.

Í landinu helga var uppbyggingu stallanna og framkvæmdum við byggingarnar á Boganum haldið

áfram með fullri vissu um að staðið yrði við yfirlýstan lokafrágangseindaga þeirra í enda þessa

gregoríska árs. Auk þess verður byggingin í Haifa, sem við nefndum í síðasta Ridvánboðskap okkar

í tengslum við fjölgun í pílagrímahópunum, tilbúin til notkunar frá og með Ridván á þessu ári.

Samtímis voru áætlanir arkitekta um nauðsynlega aðstöðu, sem koma þarf upp í Bahjí til að hýsa

pílagríma og aðra bahá’í og ei-bahá’í gesti, samþykktar. Þýðingu textanna fyrir nýtt bindi af

ritningum Bahá’u’lláh er lokið og er undirbúningur að útgáfu þess hafinn.

Sýnilegur skriður komst á útbreyðslu og treystingu á öðrum sviðum en þeim sem þegar hafa verið

nefnd. Má þar nefna brautruðning, kynningu, útgáfu bókmennta, beitingu listrænnar tjáningar,

myndun andlegra ráða og framfarir á meðal samtaka um bahá’í fræði. Um 3300 átrúendur fóru í

skammtíma- eða langtímabrautruðning. Það er enn til marks um aukinn þroska þjóðarsamfélaganna

að mörg lönd sem venjulega hafa þurft á brautryðjendum að halda eru sjálf að senda frá sér

brautryðjendur. Meðlimir kanadíska og bandaríska samfélagsins, trúir þeim fyrirmælum sem til

þeirra var beint, hafa skarað fram úr hvað varðar fjölda brautryðjenda og langtum meiri fjölgun

ferðakennara, en á meðal þeirra var dágóður fjöldi ungmenna. Sérstaklega eftirtektarverð voru

einnig hlý viðbrögð átrúenda af afrískum uppruna í Bandaríkjunum við því kalli sem útgekk um að

bahá’í kennarar ferðuðust til Afríku.

Kynning málstaðarins fól í sér ýmsa starfsemi þar sem staðið var fyrir fjölbreyttum viðburðum, s.s.

hátíðahöldum, minningarathöfnum, hópumræðum, sýningum og öðru slíku, sem gerðu fjölda fólks

kleift að kynnast kenningum trúarinnar. Musterin drógu að sér gesti í vaxandi mæli, einkum á

Indlandi þar sem tekið var á móti fimm milljón gestum á síðasta ári. Til viðbótar þessu voru

fjölmiðlar notaðir með margvíslegum hætti til að koma bahá’í boðskapnum á framfæri. Í

Bandaríkjunum brugðust um 60.000 manns við fjölmiðlaherferð sem Landskennslunefndin

skipulagði. Um allan heim breiddist þekking á trúnni út með auknum fjölda jákvæðri greina sem

birtust í dagblöðum og tímaritum að frumkvæði þeirra sjálfra. Svipuð þróun í átt til breiðari

kynningar varð hjá útvarps- og sjónvarpsstöðvum, sem sýndu áhuga á að hafa reglulegt bahá’í efni í

dagskrá sinni; þetta gerðist í löndum eins og Kongó-lýðveldingu og Líberíu. Þessi heillavænlega

þróun náði hámarki þegar alþjóðlegar fjölmiðlastofnanir ákváðu, að eigin frumkvæði, að nota

grafhýsi Bábsins og stallana sem bakgrunn fyrir sjónvarpsútsendingar þegar Landið helga fagnaði

komu ársins 2000.

Listræn tjáning varð mikilvægur þáttur í starfsemi heimssamfélagsins á sviði kynningar, kennslu,

dýpkunar og tilbeiðslu. Listgreinar löðuðu að sér ungt fólk sem beitti þeim í kennslu- og

dýpkunarstarfi sínu aðallega með fjölda leikhópa og listasmiðja sem störfuðu víða um heim. En

hreyfiafl listarinnar náði síður en svo aðeins til söngs og dans. Það fól einnig í sér hugmyndaríka

starfsemi sem grundvallaði fólk í trúnni. Þar sem alþýðulist var notuð, þá sérstaklega í Afríku,

styrktist kennslustarfið mjög. Ghana og Líbería gengust t.d. fyrir verkefninu „Ljós einingar“ sem

miðar að því efla listræna tjáningu í kennslu. Á Indlandi vann „Communal Harmony Group“ að

svipuðu markmiði.

Þýðing og útgáfa bahá’í bókmennta var örvuð, sérstaklega í Afríku og á Indlandi, að mestu vegna

hvatningar ráðgjafanna og með stuðningi álfusjóðsins. Auk þess var Kitáb-i-Aqdas gefin út í

heildstæðri arabískri útgáfu og á öðrum tungumálum.

Takmarkanir á myndun andlegra svæðisráða á fyrsta degi Ridván tóku gildi árið 1997 og leiddu til

fyrirsjáanlegrar fækkunnar þessara stofnana, en samdrátturinn var ekki verulegur. Fjöldinn hefur

síðan haldið sér og traust styrkingarferli er í gangi. Sjö nýjar stoðir Allsherjarhúss réttvísinnar voru

reistar og fjöldi andlegra þjóðarráða er nú 181.

Á þessum fjórum árum hefur verið sérstaklega ánægjulegt að sjá aukna áhersla lagða á bahá’í

fræðimennsku, sem hefur rutt sér til rúms til gagns fyrir það bráðnauðsynlega verkefni að styrkja

vitsmunalegar stoðir í starfi trúarinnar. Tvennskonar ómetanlegur árangur hefur náðst: áhrifamikið

framlag til bahá’í bókmennta og útgáfa ritgerða um ýmis samtímavandamál í ljósi bahá’í

kenninganna. Bahá’í fræðasamtakakeðjan sem heldur í ár upp á aldarfjórðungsafmæli sitt fagnaði

stofnun fimm nýrra deilda meðan á áætluninni stóð. Sem dæmi um fjölbreytileika og sköpunargleði

sem finnur farveg á þessum starfsvettvangi var fyrsta ráðstefnan í bahá’í fræðum á Papúa Nýju

Gíneu og einnig má nefna brautryðjendastarf japönsku samtakanna varðandi rannsóknir á andlegum

uppruna hefðbundinnar japanskarar fræðimennsku.

Framfarir á sviði félagslegrar og efnahagslegrar þróunar voru vissulega til marks um aukin gæði

þótt tölurnar sem sýna fjölgun verkefna séu einnig tilkomumiklar. Árlegum verkefnum fjölgaði úr

um 1600 í byrjun áætlunarinnar í meira en 1900 þegar dró að lokum hennar. Þróun í átt til

kerfisbundnari nálgunar var ríkjandi einkenni starfseminnar á þessum tíma. Til að stuðla að samráði

um kenningarnar um félagslega og efnahagslega þróun og framkvæmd þeirra, gekkst skrifstofa

félagslegrar og efnahagslegrar þróunar við bahá’í heimsmiðstöðina fyrir 13

landssvæðanámskeiðum sem u.þ.b. 700 fulltrúar frá 60 löndum tóku þátt í. Þessi skrifstofa sá einnig

um gerð tilraunaverkefna og námsefnis sem hæfði skipulögðum herferðum til að stuðla að læsi,

eflingu ungmenna, þjálfun sjálfboðaliða á sviði heilbrigðismála, framsókn kvenna og siðferðilegu

uppeldi. Dæmi um þetta var áætlun í Guyana þar sem meira en 1500 leiðbeinendur á sviði læsis

fengu þjálfun. Annað dæmi má nefna frá Malasíu, en þar var lokið verkefni í átta þrepum til að

stuðla að framsókn kvenna, sem varð grundvöllur þjálfunarbúða í Afríku, Asíu og rómönsku

Ameríku. Áætlun um að láta bahá’í útvarpsstöðvar taka þátt í starfsemi þjálfunarstofnana var hafin

í Guaymi héraði Panama. Þar sem þjálfunarstofnanir geta einnig séð um þjálfun á sviði félagslegrar

og efnahagslegrar þróunar, eru tólf þeirra að gera tilraunir með verkefni á sviði læsis, þjálfunnar

sjálfboðaliða á heilbrigðissviði og verknámsþjálfunnar. Mörg samtök sem styrkt eru af bahá’í

stofnunum eða sem hafa hlotið innblástur frá bahá’í kenningunum, hafa helgað orku sína

verkefnum eins og því sem felur í sér samstarf við Alþjóða heilbrigðisstofnunina (WHO) um

baráttu gegn fljótablindu í Kamerún. Meira en 30.000 einstaklingar hafa fengið nauðsynleg lyf fyrir

atbeina þessa bahá’í verkefnis. Annað dæmi er Einingarháskólinn (Unity College), sem er

einkaháskóli í Eþíópíu, en nemendur hans eru nú um 8000 talsins. Enn annað dæmi er Landegg

menntastofnunin í Sviss sem veitti mjög vel þegna hjálp í tilraunum til að ráða bót á skelfilegum

þjóðfélagslegum afleiðingum átakanna á Balkanskaga um leið og hún stóð fyrir útvíkkun og

treystingu akademískrar námsskrár sinnar. Enn annað dæmi er Núr háskólinn í Bólivíu sem í

samvinnu við Ekvador, bauð meira en 1000 skólakennurum upp á þjálfun samkvæmt námskrá sinni

í siðferðisforrystu. Á þessum vettvangi félagslegrar og efnahagslegrar þróunar eru slíkir

vitnisburðir um hæfnisuppbyggingu til mikils gagns fyrir markmið áætlunarinnar.

Með stefnumörkunina um ytri samskipti að leiðarljósi, sem andlegu þjóðarráðunum var send árið

1994, hefur hæfni samfélagsins á sviði erindreksturs og almannatengsla einnig vaxið á undraverðan

hátt og komið bahá’í samfélaginu í virka snertingu við Sameinuðu þjóðirnar, ríkisstjórnir,

grasrótarsamtök (NGO’s) og fjölmiðla. Stefnumörkunin beindi starfseminni á alþjóðlegu og

þjóðlegu sviði að tveimur lykilmarkmiðum: að hafa áhrif á heimsfriðarferlið og verja trúna. Með

aðferðum sem teknar voru upp til varnar ástkærum trúsystkinum í Íran, ávann alþjóðlega bahá’í

samfélagið sér aukna virðingu og stuðning sem skapaði tækifæri til að framfylgja öðrum

markmiðum áætlunarinnar. Til að mæta ógnum hins erfiða ástands í Íran fundu stofnanir okkar og

skrifstofur á sviði ytri samskipta nýjar leiðir til að að virkja stjórntæki ríkisstjórna og Sameinuðu

þjóðanna. Ofsóknirnar í Íran vöktu athygli æðstu yfirvalda á plánetunni. Fréttirnir um að íranskur

dómstóll hefði staðfest dauðadóma yfir tveimur vinanna og kveðið upp svipaðan dóm yfir þeim

þriðja vakti hörð viðbrögð forseta Bandaríkjanna sem gaf út skýra viðvörun til Írans. Afleiðingin af

íhlutun heimsleiðtoga og Sameinuðu þjóðanna var sú að aftökum á írönskum bahá’íum var nánast

hætt og jafnframt minnkaði verulega fjöldi þeirra sem dæmdur var til langrar fangelsisvistar.

Á sama tíma og við fögnum þessari íhlutun, lofum við sjálfsfórnaranda, hugprýði og óhagganlega

trú bræðra okkar og systra í Íran sem hafa gætt slíka viðleitni getumagni. Þessir augljósu eiginleikar

sálarinnar vekja furðu samlanda þeirra, sem undrast það úthald sem þeir sýna andspænis þeim

árásum sem svo grimmilega og vægðarlaust er beint gegn þeim. Hvernig er öðruvísi hægt að

útskýra hversu lengi svo fáum hafi verið megnugt að bjóða svo mörgum birginn. Hvernig gætu þeir

annars hafa vakið raunverulegar áhyggjur heimsins, jafnvel þegar aðeins einum þeirra var hótað

lífláti? Harmleikur Írans er sá að árásarmönnunum hefur fram að þessu láðst að skilja að þær

himnesku kenningar sem þetta ofsótta fólk hefur fórnað fyrir eigum sínum og jafnvel lífi fela í sér

lausnina sem myndi fullnægja þrá þjóðar á óánægjutímum. En alls enginn vafi getur leikið á því að

sú kerfisbunda harðstjórn sem íranskir vinir okkar hafa verið beittir svo grimmilega mun að lokum

láta undan því almáttuga valdi sem stjórnar hinni leyndardómsfullu ferð þeirra í átt að sínum

fyrirheitnu örlögum í allri sinni dýrð.

Hvað varðar fyrra markmið stefnumörkunarinnar á sviði ytri samskipta byggðist starfsáætlunin á

fjórum þáttum - mannréttindum, stöðu kvenna, hnattrænni hagsæld og siðferðilegri þróun. Skýrslur

okkar sýna stór skref fram á við varðandi mannréttindi og stöðu kvenna. Hvað hið fyrra áhrærir,

fylgdi skrifstofan hjá SÞ hugvitssamri áætlun um uppfræðslu í mannréttindamálum sem fram til

þessa hefur aukið hæfni ekki færri en 99 andlegra þjóðarráða til erindreksturs. Varðandi seinna

atriðið má sjá af tilvist 52 þjóðarskrifstofa fyrir framsókn kvenna, framlögum fjölmargra bahá’í

kvenna og karla á ráðstefnum og starfshópum á öllum stigum, vali á bahá’í fulltrúum í lykilstöður í

mikilvægum nefndum grasrótarsamtaka, þar með talinni þeirri sem þjónar þróunarsjóði SÞ fyrir

konur, hve fylgjendur Bahá’u’lláh hafa verið iðnir við að útbreiða kenningu hans um jafnrétti karla

og kvenna.

Samtímis er í gangi margs konar framtak sem stuðlar að því að dreifa upplýsingum um bahá’í trúna

til ýmissa þjóðfélagshópa. Má þar nefna nýstárlegt verkefni á borð við „The Bahá’í World“

netsíðuna sem fær um 25.000 heimsóknir á mánuði, útgáfu yfirlýsingar sem ber heitið: „Hver

semur framtíðina?“ (Who is Writing the Future) sem hjálpar vinunum hvarvetna til að ræða

samtímamálefni; útvarpið „Payam-e-Doost“ sem hefur starfað síðan í nóvember á alnetinu og

útvarpar dagskrá á pernesku í eina klst á viku á stórborgarsvæðinu í Washington D.C. og ætíð er

hægt að ná útsendingum hennar um allan heim á alnetinu. Einnig má nefna gerð mjög frumlegs

sjónvarpsþáttar þar sem siðferðilegum kenningum er beitt við lausn á hversdagslegum vandamálum

en þeir hafa fengið hlýjar móttökur yfirvalda í Albaníu, Bosníu-Herzegóvínu, Búlgaríu, Króatíu,

Ungverjalandi, Rúmeníu, Slóveníu, og fyrrverandi júgóslavíulýðveldinu Makedóníu.

Fyrirbæri nokkuð hefur eflst og styrkst eftir því nær dregur aldamótunum en það er að íbúar jarðar

hafa risið upp til að að tjá vonir sínar á vettvangi sem þekktur er undir nafninu „frjáls

félagasamtök“ (organizations of civil society). Það hlýtur að vera mikið ánægjuefni fyrir bahá’ía

allstaðar að Alþjóðlega bahá’í samfélagið, sem grasrótarsamtök sem stendur fyrir þverskurð

mannkyns, hefur áunnið sér slíkt traust sem sameinandi afl í stórmikilvægum umræðum sem móta

framtíð mannkynsins. Aðalfulltrúi okkar við SÞ var skipaður formaður nefndar ópólitískra samtaka,

sem útnefnd var af Efnahags- og félagsmálaráði samtakanna (Economic and Social Counsil), en

þessi staða veitir Alþjóðlega bahá’í samfélaginu leiðandi hlutverk í skipulagningu

árþúsundaráðstefnunnar. Þessi ráðstefna, sem framkvæmdastjóri SÞ, Kofi Annan, hefur boðað til

og haldin verður í maí mun gefa frjálsum félagasamtökum tækifæri til að koma á framfæri

skoðunum og tillögum um hnattræn málefni sem síðan verða tekin upp á leiðtogafundinum sem

verður haldinn í september nk. í tilefni árþúsundamótanna og sóttur verður af leiðtogum ríkja og

ríkisstjórna.

Það að mannkynið er að vakna til meðvitundar um andlegar víddir breytinganna sem eru að verða í

heiminum hefur sérstaka þýðingu fyrir bahá’ía. Samskipti trúarbragðanna hafa aukist. Í fjögurra ára

áætluninni varð trúin í auknum mæli viðurkenndur þáttakandi. Á heimstrúarbragðaþinginu sem

haldið var í Höfðaborg í desember sl. komu um 6000 fundargestir saman og meðal þeirra var öflug

sendinefnd bahá’ía. Bahá’íar þjónuðu bæði á suður-afrísku og alþjóðlegu framkvæmdanefndinni

sem skipulagði viðburðinn. Fyrir bahá’ía var áhuginn á honum fyrst og fremst bundinn við þá

staðreynd að nafn Bahá’u’lláh var fyrst nefnt á almennri ráðstefnu á Vesturlöndum á

heimstrúarbragðaþinginu í Chicago árið 1893. Bahá’íar tóku þátt sem boðsgestir í tveimur

samtrúarlegum viðburðum sem voru haldnir í Jórdaníu í nóvember; ráðstefnu um átök og

trúarbrögð í Miðausturlöndum og árlegum fundi heimsráðstefnunnar um trú og frið. Bahá’í fulltrúar

sóttu viðburði í Páfagarði og Nýju Delhi sem rómversk-kaþólska kirkjan gekkst fyrir; á seinni

viðburðinum, þar sem Jóhannes Páll II páfi var viðstaddur, ávarpaði Zena Sorabjee álfuráðgjafi

fundinn sem einn af fulltrúum trúarbragðanna. Í Bretlandi kom trúin fyrir almenningssjónir þegar

bahá’í fulltrúar tóku höndum saman við átta önnur heimstrúarbrögð í hátíðarhöldum í tilefni

árþúsundamóta í Royal Gallery í Westminster höll. Þar var í áheyrn konungborins fólks,

forsætisráðherra, erkibiskupsins af Kantaraborg og annarra virtra gesta vísað til samfundar "níu

heimstrúarbragða í Bretaveldi." Í Þýskalandi tóku bahá’íar í fyrsta sinn þátt í samtrúarlegum

viðræðum. Þetta breytti langvarandi viðhorfi kristinna söfnuða sem forðuðst samband við trúna

vegna bókar sem sáttmálsbrjótur skrifaði og lútersk útgáfustofnun gaf út árið 1981. Bót var ráðin á

þessu í 600 blaðsíðna andsvari sem þrír bahá’íar rituðu og gefið var út árið 1995 af leiðandi

útgáfufyrirtæki sem ekki er í eigu bahá’ía. Þetta var merkur sigur fyrir þýska bahá’í samfélagið.

Ensk þýðing var gefin út á síðasta ári áætluninarinnar. Samtrúarviðræður tóku á sig óvenjulega

mynd þegar fulltrúar Alþjóðabankans og níu heimstrúarbragða héldu fund í Lambeth höll árið 1998

sem leiddi til myndunar „Þróunarmálþings heimstrúarbragðanna“ (World Faiths’ Development

Dialogue). Yfirlýst markmið þessa málþings er að reyna að brúa bilið milli trúarsamfélaga og

heimsbankans til að gera þeim kleift að vinna betur saman til að sigrast á fátækt í heiminum. Tíðni

og umfang trúarbragðafunda er nýtt fyrirbæri í tengslum trúarbragðanna. Það er augljóst að ýmis

trúarsamfélög eru að reyna að ná þeim anda bræðralags og vináttu sín á milli sem Bahá’u’lláh

hvatti fylgjendur sína til að sýna fylgjendum annarra trúarbragða.

Einbeitt viðleitni bahá’í samfélagsins á þessum fjórum árum kom á tíma þegar hið ytra samfélag

barðist gegn flaumi andstæðra hagsmunamála. Á þessu stutta en gríðarlega frjóa tímabili hafa öflin

sem eru að verki innan bahá’í samfélagsins og um allan heim magnast stig af stigi. Í kjölfar þeirra

birtust greinilegar en nokkru sinni fyrr þau þjóðfélagslegu fyrirbrigði sem Shoghi Effendi sagði til

um. Fyrir meira en sex áratugum vakti hann athygli á „ferli riss og falls, uppbyggingar og

niðurbrots, skipulags og óreiðu, samtímis og með samfelldri og gagnkvæmri virkun beggja þátta“.

Þessu tvíþætta ferli miðaði ekki áfram úr tengslum við sérstök málefni bahá’í samfélagsins heldur

með þeim hætti að boðið var upp á beina íhlutun trúarinnar eins og þegar hefur verið sýnt fram á.

Þau virtust vindast fram eftir sömu tímarás en eftir gagnstæðum hliðum hennar. Annarsvegar kyntu

trúar-, stjórnmála-, kynþátta- og ættflokkaátök undir stríð sem geysuðu á um 40 svæðum, nokkur

lönd lömuðust í kjölfar skyndilegs og algjörs hruns á borgaralegu skipulagi, hermdarverk sem

pólitískt vopn urðu að faraldri og flóðbylgja alþjóðlegra glæpasamtaka vakti ógn. En hinsvegar

voru heiðarlegar tilraunir gerðar til að framkvæma og útfæra leiðir til að stuðla að sameiginlegu

öryggi sem hlýtur að leiða hugann að einu af læknisráðum Bahá’u’lláh til að viðhalda friði. Kall

gekk út um að stofna alþjóðalegan glæpadómstól, enn eitt atriði sem er í samræmi við bahá’í

væntingar. Til að beina athyglinni að hinni knýjandi þörf fyrir fullnægjandi kerfi til að fjalla um

heimsmálefnin ætla leiðtogar heimsins að koma saman á árþúsundaráðstefnu. Nýjar samskiptaleiðir

hafa gert öllum mögulegt hafa samskipti við hvern sem er á plánetunni. Efnahagsleg upplausn í

Asíu ógnaði efnahagslífi heimsins en ól af sér viðleitni til að ráða bót á aðsteðjandi ástandi og finna

leiðir til að koma á sanngirni í alþjóðlegri verslun og fjármálum. Þetta eru aðeins fáein dæmi um

tvær andstæðar en gagnvirkar tilhneigingar sem eru að verki á okkar tímum og staðfesta innblásna

niðurstöðu Shoghi Effendi um öflin sem eru að verki í hinni meiri áætlun Guðs, „sem hefur það

endanlega markmið að sameina mannkynið og koma á friði meðal allra manna“.

Í lok þessara fjögurra viðburðaríku ára erum við komin að stórbrotnum tímamótum sem fela í sér

upphaf og endi í margs konar skilningi er hinn gregoríski tími og bahá’í tímaskeiðið mætast. Í

einum skilningi felur þessi miðpunktur í sér að tuttugustu öldinni er vafið saman og í öðrum að nýtt

svið opnast í framþróun mótunaraldarinnar. Yfirsýnin frá þessum tveimur tímarömmum fær okkur

til að íhuga sjónarspil heimsmótandi strauma sem hafa tengst saman og hugleiða það í tengslum við

innblásna sýn Shoghi Effendis við upphaf framkvæmdanna við Bogann sem hann hannaði. Í

áætluninni tók þessi sýn á sig kristaltæra mynd um leið og byggingarframkvæmdunum á Karmelfjalli

vatt fram, um leið og heimsleiðtogar tóku djörf skref til að leggja grunninn að hnattrænum

pólitískum friði og þegar svæðisbundnar og þjóðlegar bahá’í stofnanir komust á nýtt stig í þróun

sinni. Við berum með okkur helga og varanlega minningu tuttugustu aldarinnar sem færir okkur

aukinn styrk um leið og hún markar okkur stefnu: minninguna um það frjóa andartak í sögu

mannkynsins þegar Miðja sáttmála Bahá’u’lláh, á ferli sem á sér enga hliðstæðu, hannaði

burðargrind nýs heimsskipulags og þegar Vörður trúarinnar, á ógnvænlegum eyðingartímum,

helgaði ítrustu krafta sína því verkefni að reisa innviði stjórnskipulags sem í lok aldarinnar stendur í

augsýn heimsins í heildstæðri meginmynd sinni. Við komum þannig að brú milli tímaskeiða.

Hæfninni sem þróaðist á öld baráttu og fórna af örfáum hugföngnum ástvinum Bahá’u’lláh verður

nú að beita við úrlausn þeirra óumflýjanlegu verkefna sem eru eftir á mótunaröldinni, en hin mörgu

tímabil þrotlauss erfiðis þeirrar aldar munu leiða okkur inn í gullöld trúar okkar þegar hinn mesti

friður mun ríkja á jörðinni.

Á þessari Ridvánhátíð byrjum við nú á tólf mánaða áætlun. Þótt hún sé stutt, verður hún að koma í

framkvæmd vissum bráðnauðsynlegum verkefnum og leggja grundvöllinn að næstu tuttugu ára

framsókn hinnar guðdómlegu áætlunar Meistarans. Það sem hófst svo vandvirknislega fyrir fjórum

árum - kerfisbundin öflun þekkingar, eiginleika og þjónustuhæfni - verður að aukast. Allstaðar þar

þjóðar og héraðsþjálfunarstofnanir eru starfandi verða þær að koma þeim áætlunum og námskerfum

sem þær hafa tekið upp í fullan gang. Nýjar þjálfunarstofnanir verður að stofna þar sem slíkar þarfir

hafa verið skilgreindar. Stærri skref verður að taka til að kerfisbinda kennslustarf bæði á vegum

einstaklinga og í umsjá stofnana. Það er aðallega í þessum tilgangi sem ráðgjafarnir og þjóðarráðin

hafa á allmörgum svæðum á hverju meginlandi komið á laggirnar „áætlunum um svæðisbundinn

vöxt“. Árangur þeirra mun færa okkur reynslu til gagns fyrir áætlanir í framtíðinni.

Einstaklingarnir, stofnanirnar og svæðissamfélögin eru hvött til að beina athygli sinni að þessum

meginverkefnum til þess að vera fyllilega reiðubúin fyrir fimm ára verkefnið sem á að hefjast á

Ridvánhátíðinni árið 2001 - verkefni sem mun færa bahá’í heiminn á næsta stig í þróuninni áleiðis

til hópinngöngu.

En auk þess sem athyglin beinist að þessum verkefnum, þarf að mæta knýjandi ögrun: Börn okkar

þarf að næra andlega og þau þurfa að taka þátt í lífi málstaðarins. Þau má ekki láta reka á reiðanum

í veröld sem er svo full af siðferðilegum háska. Við núverandi aðstæður þjóðfélagsins horfast

börnin í augu við grimmileg örlög. Margar milljónir í mörgum löndum hafa misst félagslegar rætur

sínar. Börnin skynja firringu foreldra sinna og annarra fullorðinna hvort sem þau lifa í fátækt eða

velmegun. Þessi firring á sér upptök í eigingirni sem stafar af efnishyggjunni sem er við rætur þess

guðleysis sem grípur hjörtu fólks allstaðar. Félagsleg röskun á högum barna á okkar tíma er öruggt

merki um hnignandi þjóðfélag. Þetta ástand er samt sem áður ekki bundið við neinn sérstakan

kynstofn, stétt, þjóð eða efnahagslegar aðstæður - hún nær þvert yfir öll slík mörk. Það hryggir

hjörtu okkar að sjá að í svo mörgum heimshlutum eru börnin notuð í hernaði, misnotuð í

erfiðisvinnu, seld í ánauð, neydd til vændis, gerð að fórnarlömbum kláms, yfirgefin af foreldrum

sem eru uppteknir af sínum eigin ástríðum og misnotuð á svo marga vegu að of langt yrði upp að

telja. Mörg slík hryllingsverk vinna foreldrarnir sjálfir á sínum eigin börnum. Það er óhugsandi að

vega eða meta andlega og sálfræðilega tjónið sem af þessu hlýst. Heimssamfélagið okkar getur ekki

sloppið undan afleiðingunum af þessum aðstæðum. Þessi skilningur ætti að hvetja okkur öll til

brýnnar og stöðugrar viðleitni til hagsbóta fyrir börnin og framtíðina.

Jafnvel þótt barnastarf hafi verið hluti fyrri áætlana, hefur það ekki fullnægt þörfinni. Andleg

uppfræðsla barna og unglinga er gríðarlega mikilvæg fyrir frekari framfarir samfélagsins.

Þessvegna er höfuðnauðsyn að bætt sé úr þessari vöntun. Þjálfunarstofnanir verða að tryggja að

áætlanir þeirra geri ráð fyrir þjálfun barnakennara sem geta boðið svæðissamfélögunum þjónustu

sína. En þótt það sé höfuðatriði að útvega börnunum andlega og akademíska uppfræðslu, þá er þetta

aðeins hluti þess sem verður að gera til að þjálfa lunderni og móta persónuleika þeirra. Það er

einnig nauðsynlegt fyrir einstaklinga og stofnanir á öllum stigum, það er að segja samfélagið í

heild, að tileinka sér rétt viðhorf til barnanna og sýna almennan áhuga á velferð þeirra. Slíkt viðhorf

ætti að vera fjarri öllu sem viðgengst í ört hnignandi skipulagi.

Börnin eru dýrmætasti fjársjóðurinn sem samfélagið getur átt því þau eru fyrirheit og trygging

framtíðar. Þau bera með sér fræ framtíðar þjóðfélags sem mótast að miklu leyti af því sem hinir

fullorðnu í samfélaginu gera eða láta undir höfuð leggjast að gera varðandi börnin. Þau eru vörslufé

sem ekkert samfélag getur vanrækt sér að meinalausu. Alltumlykjandi ást á börnunum, hvernig

komið er fram við þau, sú athygli sem þeim er sýnd, andinn í hegðun hinna fullorðnu gagnvart

þeim - allt eru þetta lífsnauðsynlegir þættir í réttu viðhorfi til barna. Ást krefst aga, hugrekkis til að

venja börnin við erfiðleika, þess að ekki sé látið eftir duttlungum þeirra né að þau fái að leika

algjörlega lausum hala. Viðhalda þarf andrúmslofti þar sem börnunum finnst að þau tilheyri

samfélaginu og eigi aðild að áformum þess. Þeim verður að leiðbeina með ástúðlegum en þó

ákveðnum hætti til að lifa samkvæmt bahá’í viðmiðum, að læra um málstaðinn og kenna hann með

þeim hætti sem hentar kringumstæðum þeirra.

Meðal hinna ungu í samfélaginu er táningar, sem eru t.a.m. á aldrinum 12-15 ára. Þeir eru sérstakur

hópur sem hefur sérstakar þarfir þar sem þeir eru að nokkru leyti milli barnæsku og unglingsára þar

sem margskyns breytingar eiga sér stað innra með þeim. Með hugvitsömum hætti verður að gefa

gaum að því verkefni að fá þau til að taka þátt í skipulögðum verkefnum sem geta vakið áhuga

þeirra, mótað hæfni þeirra til kennslu og þjónustu og dregið þau inn í félagsleg samskipti við eldri

ungmenni. Beiting listrænnar tjáningar í ýmsum myndum getur verið mjög dýrmæt í slíkri

starfsemi.

Og nú viljum við beina nokkrum orðum til foreldra sem bera höfuðábyrgð á uppeldi barna sinna.

Við heitum á þau að veita andlegri uppfræðslu barna sinna stöðuga athygli. Sumir foreldrar virðast

halda að þetta sé á ábyrgð samfélagsins. Aðrir halda að til þess að varðveita sjálfstæði barnanna til

að rannsaka sannleikann eigi ekki að kenna þeim trúna. Ekkert af þessu er rétt. Meistarinn ástkæri

hefur sagt: „Feðrum og mæðrum er gert að skyldu að reyna af öllum mætti að þjálfa dætur sínar og

syni“, og hann bætir því við að „skyldu þau vanrækja þetta málefni verða þau gerð ábyrg og eru

verðug ávítana í návist hins stranga Drottins“. Foreldrar, án tillits til hvaða menntun þau hafa, eru í

lykilaðstöðu til að móta andlegan þroska barna sinna. Þeir ættu aldrei nokkrusinni að vanmeta

hæfni sína til að móta siðferðisskaphöfn barna sinna, því þau hafa óhjákvæmileg áhrif með

heimilisumhverfinu sem þau skapa meðvitað með ást sinni á Guði, viðleitni sinni til að fylgja

lögum hans, viðhorfi sínu til þjónustu við málstað hans, skorti sínum á ofstæki og frelsi sínu frá

tærandi áhrifum baktals. Sérhvert foreldri sem trúir á hina Blessuðu fegurð hefur ábyrgð að hegða

sér þannig að þau hljóti þá sjálfviljugu hlýðni barnanna við foreldrana sem kenningarnar meta svo

mikils. Til viðbótar við viðleitnina sem sýnd er heima fyrir ættu foreldrarnir að styðja við bahá’í

barnakennslu sem samfélagið stendur fyrir. Það verður einnig að hafa í huga, að börnin lifa í heimi

sem upplýsir þau um hrjúfan raunveruleikann með beinni snertingu við hryllinginn, sem lýst var

hér á undan, eða með óumflýjanlegum og stöðugum áhrifum fjölmiðla. Mörg þeirra verða því

neydd til að þroskast fyrir tímann og meðal þeirra eru þau sem leita eftir gildum og aga til að haga

lífi sínu eftir. Andspænis þessu dapurlega sviði úrkynjaðs þjóðfélags, ættu bahá’í börn að skína sem

tákn um betri framtíð.

Væntingar okkar lifna við þá tilhugsun að álfuráðgjafarnir munu koma saman í landinu helga í

janúar 2001 og verða viðstaddir þann hátíðlega viðburð er Alþjóðlega kennslumiðstöðin flytur í

varanlega aðstöðu á Hæð Guðs. Aðstoðarráðgjafar hvaðanæva að úr heiminum munu taka þátt í

atburðinum með þeim sem án efa verður einn af sögulegum viðburðum mótunaraldarinnar.

Samkoma slíks hóps bahá’í embættismanna hlýtur eðli málsins samkvæmt að verða til gífurlegs

gagns fyrir samfélag sem þá verður nærri komið að lokum einnar áætlunar og að upphafi annarar.

Er við íhugum það sem þetta felur í sér snúum við hjörtum okkar í þakklæti til hinna ástkæru handa

málstaðarins ‘Alí-Akbar Furútan og ‘Alí Muhammad Varqá, sem með búsetu sinni í Landinu helga

halda á lofti kyndli þjónustunnar sem Vörðurinn ástkæri kveikti í hjörtum þeirra.

Með þessari tólf mánaða áætlun göngum við yfir brú sem aldrei verður farið yfir aftur. Við hrindum

þessari áætlun úr vör í jarðneskri fjarvist Amatu’l-Bahá Rúhíyyih Khánum. Hún var með okkur

nánast til loka tuttugustu aldarinnar sem ljósgeisli þess ljóss sem hafði skinið á því óviðjafnanlega

tímaskeiði í sögu mannkynsins. Í töflu hinnar guðlegu áætlunar harmaði meistarinn að hann gæti

ekki ferðast um allan heim til að hefja upp hið himneska kall og í ákefð vonbrigða sinna skrifaði

hann þessa von: „Guð gefi að ykkur takist það!“ Amatu’l-Bahá svaraði með takmarkalausri orku og

ferðaðist til fjarlægra staða á jörðinni í þeim 185 löndum sem nutu þeirra forréttinda að fá

óeftirlíkjanlegar gjafir hennar. Fordæmi hennar, sem mun ávallt halda ljóma sínum, upplýsir hjörtu

þúsunda um allan heim. Þegar allt annað látbragð nægir ekki, gætum við ekki tileinkað auðmjúkri

viðleitni okkar, meðan á þessari áætlun stendur, minningu þeirrar sem leit á kennsluna sem

frumtilgang og fullkominn lífsfögnuð?

Með gleði í hjarta og miklum væntingum horfum við upp á breytta tíma í upphafi

þessarar Ridván hátíðar þegar nýtt hugarástand er augljóslega ríkjandi á meðal okkar allra.

Hvarvetna í heimssamfélagi okkar hefur meðvitund um gildi þróunarferlis, nauðsyn

áætlanagerðar og kosti kerfisbundinna aðgerða við að hlúa að vexti og við að þróa þann

mannauð sem getur stuðlað að viðvarandi útbreiðslu og öruggri treystingu aukist. Samræmdur

skilningur á þessum forsendum framfara verður ekki ofmetinn né getur mikilvægi þess að

varðveita þær fyrir tilstilli vel skipulagðrar þjálfunar verið ofætlað. Það er því

merkisviðburður fyrir okkur þegar samfélag okkar nær slíku vitundarstigi. Við erum innilega

þakklátir Hinni blessuðu fegurð fyrir að gera okkur kleift að bera kennsl á það og fagna því

við sjálft upphaf hins hnattræna átaks sem hleypt verður af stokkunum á þessum

hátíðardögum sem nú fara í hönd.

Sá viljastyrkur sem þessi vitund leiddi af sér einkenndi ráðstefnu álfuráðgjafanna og

meðlima aðstoðarráða þeirra sem komu saman í janúar síðastliðnum í Landinu helga. Svo

ljómandi reynsla hlaust af þessum atburði að hún markaði upphaf nýs tímaskeiðs í trúnni, hins

fimmta innan mótunaraldar hennar. Það varð ljóst að sá ferski lífskraftur sem birtist í þessari

sögulegu samkomu bar vitni um vaxandi gæði starfseminnar í öllu samfélaginu. Viðleitnin á

liðnu ári við að standast frumskilyrðin fyrir framþróun í hópinngönguferlinu staðfesti þessa

skoðun. Brautin var þannig rudd fyrir Fimm ára áætlunina, fyrsta ögrandi verkefnið sem tekist

er á við á Fimmta tímaskeiðinu.

Tólf mánaða áætlunin náði tilgangi sínum og jók við meginátak undanfarandi

Fjögurra ára áætlunar, en sú áætlun hafði fætt af sér meira en 300 þjálfunarstofnanir.

Mikilvægi hennar kom fram í eftirtektarverðum viðbrögðum af hálfu stofnana og einstaklinga

við ákalli eftir að meiri gaumur yrði gefinn að andlegu uppeldi barna og þátttöku yngri

ungmenna í bahá’í samfélagslífi. Þjálfun kennara til barnakennslu og að fela yngri

ungmennum þátttöku í þjálfunarferlinu hefur orðið að reglulegum hluta bahá’í starfsemi í

ýmsum löndum. Þrátt fyrir hve stutt hún stóð yfir gegndi Tólf mánaða áætlunin mikilvægu

hlutverki umfram þau markmið sem henni voru sérstaklega sett. Áætlunin var virk tenging á

milli afar viðburðaríks tímaskeiðs í bahá’í sögu og hinna gríðarlega heillavænlegu möguleika

hins nýja skeiðs sem hún hefur búið samfélagið svo vel undir með afrekum sínum. Hún hefur

sömuleiðis verið greypt í annála okkar vegna hinna varanlegu áhrifa sem starfsemi trúarinnar

hefur haft við lok tuttugustu aldarinnar – aldar sem verðskuldar að vera skoðuð af sérhverjum

bahá’ía sem langar að skilja hina róstusömu krafta sem höfðu áhrif á líf plánetunnar og

þróunarferla Málstaðarins sjálfs á örlagaríkum tíma í félagslegri- og andlegri þróun

mannkynsins. Sem aðstoð við svo verðuga viðleitni var Century of Light [Öldin bjarta], yfirlit

um tuttugustu öldina, gefið út að okkar beiðni og undir okkar umsjón.

Í þessu eins árs verkefni hefur starfsemi tengd ytri samskiptum trúarinnar orðið mjög

sýnileg við mörg tækifæri. Íhugið til dæmis áberandi þátttöku fulltrúa bahá’ía í

þúsaldaviðburðunum sem áttu sér stað í maí, ágúst og september að tilmælum aðalritara

Sameinuðu þjóðanna. Þýðing svo náinnar og eftirtektarverðrar aðildar Alþjóðlega bahá’í

samfélagsins að þróunarferlum hins Minni friðar mun krefjast þess að nokkur tími líði áður en

hægt verður að skilja hana til fulls. Meðal annars sem bar hæst var álfuráðstefna á Indlandi

sem skipulögð var af Fræðistofnun um hnattræna farsæld, nýrri stofnun sem starfar undir

verndarvæng Alþjóðlega bahá’í samfélagsins. Á ráðstefnunni, sem hafði að umræðuefni

„vísindi, trúarbrögð og þróun“, voru þátttakendur frá leiðandi ópólitískum samtökum á

Indlandi og einnig víðkunnum stofnunum á borð við UNESCO, UNICEF, WHO og

Alþjóðabankann. Í október var svo Bahá’í heimsfréttaþjónustunni (BWNS) [Bahá’í World

News Service] ýtt úr vör á alnetinu með það að augnamiði að ná til bæði bahá’ía og annarra

með fréttafrásögnum um þróun mála um gervallann bahá’í heiminn.

Hin kröftuga starfsemi sem fór fram við Bahá’í heimsmiðstöðina á síðastliðnu ári var

að mestu leyti kynnt vinunum í fyrri tilkynningum. Þar var getið þrekvirkja á borð við

flutning Alþjóðlegu kennslumiðstöðvarinnar til varanlegs aðseturs síns á Karmelfjalli;

ráðstefnu álfuráðgjafa og meðlima aðstoðarráða þeirra sem haldin var í Landinu helga í janúar

síðastliðnum; og lok byggingarframkvæmdanna á Karmelfjalli sem nú er verið að leggja

síðustu hönd á í undirbúningi fyrir hátíðarhöldin í maí. Í október síðastliðinum var tekið í

fyrsta skipti á móti pílagrímum og gestum í nýju móttökumiðstöðinni í Haifa, en hún er nú

orðin að fullu starfhæf. Í Bahjí hefur fegrun helgistaðarins haldið stöðugt áfram með þróun

garðanna. Nýtt verkefni hefur nú eflt þá viðleitni, en á síðasta ári var hafist handa við að

byggja gestamiðstöð við norðurenda landareignarinnar handan við Collins hliðið. Áætlað er

að verkinu ljúki á næstu mánuðum. Byggingin er komin á sinn stað og er vinna við alla hluta

hennar í fullum gangi, þar með talið við innréttingu og fegrun umhverfis. Hin nýju húsakynni

munu gera Heimsmiðstöðinni auðveldara um vik að taka á móti auknum fjölda pílagríma,

bahá’í skammtímagesta og sérgesta.

Sem lokaorð þessa ársyfirlits er það okkur mikið fagnaðarefni að segja ykkur frá því

að Andlegt þjóðarráð bahá’ía í Indónesíu hefur verið endurstofnað á Landsþinginu í Jakarta á

síðustu Ridvánhátíð eftir að hafa verið óstarfhæft í næstum þrjá áratugi. Bann sem var sett á

bahá’í starfsemi í ágúst 1962 hefur reist verulegar skorður við starfsemi bahá’íanna í

Indónesíu allan þennan tíma en þeir hafa auðsýnt staðfestu og visku í langvarandi þrengingum

sínum uns aðstæður í því landi breyttust sem leiddi til þess að banninu var aflétt. Mættum við

þá ekki þora að vona að ámóta gleðifregn varðandi þjakaða trúbræður okkar í Íran,

Egyptalandi og öðrum löndum sé ekki of langt undan?

Kæru vinir: Nú, að tveimur áratugum liðnum, mun bahá’í heimurinn halda upp á

hundrað ára ártíð upphafs Mótunaraldarinnar. Við lítum til baka til dögunar þessa tímabils frá

sjónarhóli afreka sem varla var hægt að gera sér í hugarlund að ynnust við upphaf hennar.

Framundan er sjóndeildarhringur sem knýr samfélagið til enn meiri þrekvirkja á þeim stutta

tíma sem eftir er uns sú ártíð gengur í garð. Það er hægt að klífa þessar hæðir og það verðum

við að gera. Fimm ára áætluninni, sem við biðjum vinina um allan heim að beina viðvarandi

og brýnni athygli sinni að, er ætlað að mæta þessari áskorun. Hún er fyrst í röð herferða sem

verða farnar á þessum tuttugu árum. Þessi áætlun er næsta stig að því takmarki að ná fram

umtalsverðum framförum í hópinngönguferlinu. Hún útheimtir að þessu lífsnauðsynlega ferli

sé hraðað og krefst samfelldni í kerfisbundinni viðleitni af hálfu hinna þriggja þátttakenda í

áætluninni: Einstaklinga, stofnana og samfélags.

Ekki er þörf á að gera ítarlega grein fyrir kröfum áætlunarinnar því þær voru settar

fram í skilaboðum okkar til saman kominna álfuráðgjafa í Landinu helga sem var síðan deilt

með öllum andlegum þjóðarráðum. Fljótlega eftir ráðstefnuna hófu álfuráðgjafarnir samráð

við þjóðarráðin um framkvæmd áætlunarinnar innan lögsögu þeirra. Stefna áætlunarinnar er

því vinunum hvarvetna kunn þar sem undirbúningur fyrir vinnu að meginmarkmiði hennar er

hafinn á umdæmis- og svæðisstiginu. Almenn meðvitund er nú ríkjandi um að átak verður

gert til að trúin hefji innreið sína inn á fleiri og fleiri landssvæði innan landa. Svo dæmi sé

tekið verða svæðissamfélög sem eru í mikilli nálægð hvert við annað og þar sem

kringumstæður leyfa látin taka þátt í kröftugum vaxtaráætlunum. Önnur nálgun mun kalla á

kerfisbundna opnun nýrra svæða þangað sem senda verður innanlandsbrautryðjendur í sama

anda helgunar og knúði þá sem dreifðu sér til annarra landa á fyrri tímum yfir meginlönd og

höf til að opna ósnortin svæði. Í stuttu máli sagt mun það þróunarferli sem veitir þessu

guðlega knúna framtaki innblástur verða útvíkkað um leið og tengd atriði verða smám saman

kynnt til sögunnar og samþætt starfsemi þess með kerfisbundnum hætti.

Það sem mun einkenna fimmta tímaskeiðið er auðgun tilbeiðslulífs samfélagsins með

því að reisa þjóðleg tilbeiðsluhús eftir því sem aðstæður í þjóðarsamfélögum leyfa.

Tímasetningar þessara framkvæmda munu verða ákvarðaðar af Allsherjarhúsi réttvísinnar í

samræmi við framgang hópinngönguferlisins í löndunum. Þessi þróun mun koma í ljós eftir

því sem líður á röð þróunarstiga hinnar Guðlegu áætlunar ‘Abdu’l-Bahá. Þegar byggingu

móðurmusteris Vesturlanda hafði verið lokið hóf Vörðurinn að gera áætlun um byggingu

mustera fyrir hverja heimsálfu. Fyrst meðal þeirra voru Mashriqu’l-Adhkárin í Kampala,

Sydney og Frankfurt sem voru byggð í tengslum við markmið tíu ára áætlunarinnar.

Allsherjarhús réttvísinnar hélt áfram á þessari braut með byggingu musteranna í Panamaborg,

Apia og Nýju-Delhi. En þessu meginlandsstigi er enn ólokið: Enn eina byggingu á eftir að

reisa. Það er með djúpu þakklæti og gleði sem við kunngerum á þessari heillastundu þá

ákvörðun að hefjast skuli handa við þetta síðasta verkefni. Í Fimm ára áætluninni mun

bygging móðurmusteris Suður-Ameríku, í Santiago í Chile, hefjast og uppfylla þannig ósk

sem Shoghi Effendi tjáði skýrt.

Á sama tíma er viðeigandi að taka frekari skref við Heimsmiðstöðina við að þróa

áfram starfssvið þeirra stofnana sem nú eiga sér aðsetur í hinum nýju byggingum á boganum.

Þar sem Alþjóðlega kennslumiðstöðin hefur tekið miklum framförum í starfsemi sinni verður

sérstök áhersla lögð á að skipuleggja starfið í Textarannsóknamiðstöðinni. Sérstakur gaumur

verður gefinn að því að auðga þýðingar úr hinum helgu ritum á ensku. Tilgangur

stofnunarinnar er að aðstoða Allsherjarhús réttvísinnar við að leita leiðsagnar hinna helgu rita

og að þýða áreiðanleg rit trúarinnar og semja skýringar við þau. Í Landinu helga mun

ennfremur verða áfram leitast við að gera ráðstafanir til að hægt verði að auka enn frekar

fjölda pílagríma og gesta sem koma til Bahá’í heimsmiðstöðvarinnar

Í Ridvánboðskap okkar fyrir fimm árum kunngerðum við að fram mundi fara

mikilsháttar athöfn við Heimsmiðstöðina í tilefni af lokum byggingarframkvæmdanna á

Karmelfjalli og opnun stallanna við Grafhýsi Bábsins fyrir almenningi. Sú stund er á næsta

leiti og við fögnum í eftirvæntingu okkar við að bjóða velkomna vini frá nánast öllum löndum

til þátttöku í dagskrá sem mun standa yfir í fimm daga, frá 21. - 25. maí. Ennfremur er það

okkur gleðiefni að geta þess að verið er að gera ráðstafanir til að tengja bahá’í heiminn við

atburðarásina með beinni útsendingu á veraldarvefnum og í gegnum gervihnött og eru

upplýsingar þar að lútandi væntanlegar. Á meðan Heimsmiðstöðin helgar sig undirbúningnum

er farið að gæta eftirvæntingar meðal almennings í Haifa og hafa yfirvöld þar í borg tekist á

hendur við útgáfu bókar í tilefni þessa viðburðar er ber titilinn Bahá’í Shrine and Gardens on

Mount Carmel, Haifa, Israel: A Visual Journey [Bahá´í grafhýsi og garðar á Karmelfjalli í

Haifa, Ísrael: Sjónrænt ferðalag]. Ennfremur eru póstyfirvöld í Ísrael að fylgja eftir ákvörðun

sinni um að gefa um leið út frímerki með mynd af stöllunum af þessu tilefni. Viðburðurinn er

einkum þýðingarmikill vegna þess að hann mun verða tækifæri til þess að staldra við og líta

hversu merkilega langt málstaðurinn hefur náð í þróun sinni á tuttugustu öldinni. Þetta verður

einnig tími til að íhuga vísbendingarnar til framtíðarinnar sem felast í þýðingu hinna einstæðu

afreka sem bygging hinna mikilvægu mannvirkja á hinu helga fjalli Guðs eru tákn um –

bygging sem opnar hinar andlegu og stjórnarfarslegu miðstöðvar trúar okkar fyrir sjónum

heimsins.

Um leið og samfélag okkar fyllist fögnuði yfir þessari spennandi tilhugsun, skyldi

sérhver einstaklingur hafa hugfast að enginn tími er til að láta sér nægja unnin afrek.

Núverandi hörmungarástand mannkynsins er of vonlaust til að leyfa sér að hika jafnvel eitt

einasta augnablik við að útdeila Brauði lífsins sem hefur komið af himnum ofan á okkar

tímum. Lát því ekki verða neina töf á því að flýta þróunarferlinu sem gefur öll fyrirheit um

árangur við að vísa sálum allra þeirra sem hungrar eftir sannleikanum til gnægtaborðs

Drottins herskaranna.

Megi hann, sem stendur vörð um örlög síns guðlega kerfis, leiðbeina og vísa ykkur

veginn og staðfesta sérhverja viðleitni sem þið auðsýnið við að takast á við hin aðkallandi

verkefni sem framundan eru.

Mikill fjöldi viðburða innan og utan trúarinnar í upphafi fimmta skeiðs mótunaraldarinnar birtir sýn sem vekur lotningu okkar. Innan trúarinnar stafaði ljóma af sögulegu gildi þess þegar stallarnir á Karmelfjalli voru opnaðir í maí, þar sem áhrifanna gætti strax í sjónvarpssendingum um gervitungl um allan heim. Þetta er sá bahá’í viðburður sem hefur fengið mestu umfjöllun fjölmiðla frá upphafi. Þegar síðustu sannanirnar í hinni augljósu opinberun á töflu Karmels voru lagðar fram í hrífandi glæsileika, fram fyrir augsýn heimsins, reis málstaður Bahá’u’lláh til nýrra hæða í áframhaldandi birtingu sinni. Þar með voru óafmáanleg áhrif skráð í annála opinberunarinnar.

Þessi staðfesting út á við sem sýndi kraftinn sem knýr okkar óbugandi trú hefur átt mótvægi í innri kröftum sem fóru í gang á síðasta Ridván, þegar fimm ára áætluninni var hleypt af stokkunum. Þess vegna bjóðum við fulltrúum á landsþingum og öllum öðrum átrúendum Bahá’u’lláh um allan heim að sameinast okkur í að íhuga nokkra áhrifamikla hápunkta í framkvæmd á fyrsta ári áætlunarinnar, hápunkta sem geta ekki annað en glatt hjörtu okkar og vakið traust okkar á hinum ómældu möguleikum þeirrar stefnu sem áætluninni er sett.

Andleg þjóðarráð brugðust af krafti við kröfum hennar og héldu skipulagsfundi með álfuráðgjöfunum bæði fyrir og strax eftir Ridván. Þau gáfu taktinn fyrir kraftmikið upphaf sem einkennist af aðgerðum til að virkja nýja þætti í hópinngönguferlinu. Í hverju landi byrjuðu bahá’í stofnanirnar kerfisbundið að kortleggja landið með það að markmiði að skipta því upp í svæði, þannig að stærð og samsetning hvers svæðis hæfði vaxtar- og þróunarverkefnum sem væru viðráðanleg. Slík kortlagning, sem hefur nú þegar verið unnin í 150 löndum, gerir það kleift að sjá mynstur vel skipulagðrar útbreiðslu og treystingar. Þannig skapast líka sjónarhorn eða sýn á kerfisbundinn vöxt, frá einu svæði til annars um landið þvert og endilangt. Með þessari sýn, munu óopnuð svæði verða markmið fyrir brautryðjendur á heimaslóðum, eins og landsvæði voru í fyrri áætlunum, en opin svæði einbeita sér að eigin framþróun sem borin er af samtvinnuðu starfi þeirra þriggja aðila sem áætlunin stendur á, einstaklingunum, stofnununum og samfélaginu. Það er afar hvetjandi að sjá að framþróun þessa verks fær kraft frá starfi þjálfunarstofnana, sem hefur styrkst mjög á liðnu ári, vegna herferða í mörgum löndum til að fjölga leiðbeinendum. Þar sem að þjálfunarstofnun er orðin föst í sessi og stöðugt starfandi hefur þrenns konar meginstarfsemi - námshringjum, helgistundum og barnakennslu - vaxið fiskur um hrygg á tiltölulega auðveldan hátt. Reyndar hefur aukin þátttaka leitenda í þessari starfsemi, í boði bahá’í vina þeirra, aukið tilgang hennar og hefur þar af leiðandi áhrif á skráningar. Hér er vissulega leið sem lofar góðu fyrir kennslu trúarinnar. Þessi megin starfsemi sem í fyrstu var komið á fót til hagsbóta fyrir átrúendurna sjálfa, er að verða eðlilegar gáttir fyrir inngöngu í hópum. Með því að samlaga námshringi, helgistundir og barnakennslu annarri starfsemi á hverju svæði er fyrirmynd stöðugrar starfsemi komið á laggirnar og er nú þegar farið að sína kærkominn árangur. Við erum sannfærðir um að ómældir möguleikar fyrir framþróun málstaðarins felast í að þessi fyrirmynd verði tekin í notkun um allan heim.

Þessar spennandi framtíðarhorfur voru gerðar aðgengilegri vegna þeirrar gríðarlegu orku sem Alþjóða kennslumiðstöðin setti í að auka skilning heimssamfélagsins á kerfisbundnum vexti. Kennslumiðstöðin greip tækifærið þegar nýtt þjónustutímabil aðstoðarráðgjafanna hófst og kallaði til sextán svæðiskynningarfunda sem haldnir voru síðustu mánuði ársins. Kennslumiðstöðin sendi tvo meðlimi sína á hvern þessara funda. Þar voru ,,þjálfunarstofnunin og kerfisbundinn vöxtur” í brennidepli og fram komu kynstur af upplýsingum. Með það veganesti munu aðstoðarráðgjafarnir sem nánast allir sóttu þessa fundi hafa djúp áhrif á allt samfélagið með þrotlausri vinnu sinni. Samfélag sem er svo ríkulega búið, með svo mikla reynslu, svo sameinað um guðlega innblásna áætlun, horfir á heiminn í kringum sig og sér að íbúarnir hafa sokkið enn dýpra í fen margvíslegrar ógæfu eftir viðburðurinn í Landinu helga í maí 2001. Og samt er það einmitt við þessi að því er virðast óblíðu skilyrði sem málstaðnum er ætlað að vaxa og hann mun dafna. The Summons of the Lord of the Hosts, hin nýútgefna enska þýðing á öllum töflum Bahá’u’lláh til konunga og stjórnenda heimsins, kemur sem vinsamleg áminning um skelfilegar afleiðingar þess að leiða hjá sér varnaðarorð hans gegn óréttlæti, ógnarstjórn og spillingu. Heiftarleg áföllin sem samviska fólks hefur mátt þola hvarvetna, undirstrika hversu aðkallandi sú bót er sem hann mælti fyrir um.

Við, hinar dreifðu sveitir trúrra þjóna hans, erum þannig aftur að lifa tíma ómótstæðilegra tækifæra—tækifæra til að kenna málstað hans, byggja upp undursamlegt kerfi hans og veita með fórnalund þau efnislegu meðul sem þróun og framkvæmd hins andlega starfs byggir á.

Okkar óumflýjanlega verkefni er að notfæra okkur núverandi upplausn, án hiks eða ótta, til að breiða út og sýna hina umbreytandi dyggð eina boðskaparins sem getur tryggt frið í heiminum. Hefur hin blessaða fegurð ekki umlukið okkur og staðfest með máttugum orðum sínum? ,,Látið ekki atburði heimsins hryggja ykkur”, er elskandi ráðlegging hans. ,,Ég sver við Guð” heldur hann áfram, ,,haf gleðinnar þráir návist ykkar, því allt gott hefur verið skapað ykkur til handa og verður birt ykkur samkvæmt þörfum hvers tíma”. Óheft af nokkrum efa, óhindruð af nokkurri fyrirstöðu, haldið því áfram með áætlunina í hönd.

Nú þegar tvö ár eru liðin af fimm ára áætluninni, sækjum við fram á við af auknum krafti. Á nýliðnu ári náðist mun meiri árangur en á árinu þar á undan. Þetta má bæði þakka meira samhengi einstakra efnisþátta áætlunarinnar og djúptækum áhrifum þeirrar miklu ólgu sem lætur engan á jörðunni ósnortinn.

Aðstæðurnar við upphaf þessa nýja árs eru í senn tvísýnar, ögrandi og sérstæðar. Allt síðasta ár einkenndist af hverri kreppunni á fætur annarri sem náðu hámarki í styrjöldinni í Miðausturlöndum. Merking þessara atburða er ekki síður mikilvæg fyrir framþróun samfélags hins mesta nafns en þess ytra samfélags sem hnattvæðist óðfluga mitt í fæðingarhríðum ofsafenginna umbreytinga. Af eðlilegum ástæðum er ekki hægt að segja fyrir um tíma, umfang eða stefnu þessara umbreytinga. Hversu ofurskjótt breytist ekki heimurinn á okkar tímum! Átökin sem koma í kjölfar þessara breytinga og ná með svo eftirtektarverðum hætti til landanna, þar sem saga málstaðarins mótaðist, minna enn á ný á þau varnaðarorð Bahá’u’lláh að “veröldin hefur gengið úr skorðum vegna gagngerra áhrifa þessa mesta, þessa nýja heimsskipulags.". Það er einkar athyglisvert að þessi kreppa skuli hafa bein áhrif á landssvæði sem býr að jafn ríkum bahá’í arfi og Írak.

Uppnámið, sem þessar jafnt sem aðrar aðstæður í heiminum hafa valdið, opnar nýjan kafla í sögu hins mikilsvirta en skelfilega kúgaða bahá’í samfélags í landi þar sem opinberandi Guðs fyrir okkar tíma dvaldi í heilan áratug. Hinsvegar hafa þau gert að engu undirbúning fyrir níunda heimsþingið í heimsmiðstöð trúar okkar. Þótt vonbrigðin séu mikil ættu þessir atburður ekki að valda okkur neinum ótta. Engum ætti að blandast hugur um að þegar hin meiri áætlun Guðs fer á skjön við hina minni mun forsjón hans á tilsettum tíma opna nýja leið mikilla möguleika til hagsbóta fyrir dýrlegan málstað hans.

Sorgin, óttinn og ráðleysið sem þessi síðustu átök hafa valdið á braut hins minni friðar auka reiði og umkvörtunarefni þegar hver kreppan af annarri veldur umróti á jörðinni. Áhyggjur fólks um allan heim birtast opinberlega í heiftugum mótmælaaðgerðum sem eru of yfirþyrmandi til að hægt sé að virða þær að vettugi. Málefnunum sem verið er að mótmæla og tilfinningarnar sem þau vekja auka oft þann glundroða og öngþveiti sem menn vonast til að leysa með almennum aðgerðum af þessu tagi. Vinir Guðs hafa fengið óræka skýringu á því sem er að gerast; þeir þurfa aðeins að minnast þeirrar sýnar og þeirra meginreglna sem trúin hefur sett fram til að svara með áhrifamiklum hætti þeim ögrunum sem vaxandi ótti og áhyggjur hafa í för með sér. Þeir geta öðlast aukinn skilning á viðkomandi kenningum með því að lesa bréf Shoghi Effendi sem hafa verið birt í „The World Order of Bahá'u'lláh“ (Heimsskipan Bahá’u’lláh), sérstaklega þau sem nefnast “The Goal of a New World Order” (Takmark nýs heimskipulags), „America and the Most Great Peace“ (Ameríka og hinn mesti friður) og „The Unfoldment of World Civilization“ (Þróun nýrrar heimsmenningar).

Meðan heimurinn heldur áfram á róstusamri braut, hefur fimm ára áætlunin öðlast hæfni til að gera samfélagi okkar kleift að taka stór skref áleiðis að því meginmarkmiði að flýta fyrir hópinngöngu. Nánari skýringar á uppörfandi stöðu þeirra mála fyrir trúna í öllum fimm heimsálfum hafa þegar verið gefnar í bréfi okkar dagsettu 17. janúar og við hvetjum ykkur til að lesa það nánar. Aðeins þarf að leggja áherslu á nokkur lykilatriði: Skiptingu landa í umdæmi er lokið í 179 löndum; þessir sáðreitir útbreiðslunnar eru nú um 17,000 talsins. Umdæmissamkomur eru nú þegar orðnar að öflugu tæki til að sameina hugsanir og gerðir meðal stofnana og svæða; þau hafa verið stofnunum og einstaklingum öflug hvatning í gagnkvæmum anda stuðnings. Námshringirnir hafa sannað betur en fyrr endurskapandi mátt sinn til útbreiðslu og treystingar. Grunnþættir áætlunarinnar hafa náð umfangi sem skarar langt fram úr því sem gerðist á síðasta ári. Árangurinn er sá að vaxandi fjöldi átrúenda er nú orðinn virkur í kennslu og stjórnunarstarfi um allan heim og sýnir anda fullvissu sem smitar út frá sér og eykur eldmóð þeirra. Unglingar og börn hafa á kerfisbundnari hátt en fyrr tekið þátt í áætlunum samfélagsins, og þeir sem standa utan trúarinnar hafa í auknum mæli tekið þátt í námshringjum, bænafundum og barnakennslu. Sú staðreynd hlýjar okkur um hjartarætur að á þeim skamma tíma sem liðinn er frá upphafi áætlunarinnar, hafa þessir þrír grunnþættir verið ræktaðir á kerfisbundinn hátt og þeim hefur fjölgað í samfélögum þar sem þeim var áður aðeins sinnt endrum og eins. Hér er því komin stöðumynd af heimssamfélagi sem er einbeitt og á hreyfingu sem aldrei fyrr.

Jafnframt því sem þetta vaxtarmynstur skaut rótum í starfsemi áætlunarinnar á síðasta ári hefur önnur mikilvæg þróun átt sér stað á ýmsum sviðum. Í ytra starfi hafa stofnanir alþjóðlega bahá’í samfélagsins tekið þátt í starfsemi sem er of fjölþætt og margbreytileg til að hægt sé að gera henni skil hér. Uppsöfnuðu áhrifin eru þó svo áhrifamikil að þau verður að nefna. Hápunkturinn í þeirri starfsemi voru boðin sem við beindum sl. apríl til trúarleiðtoga heimsins. Þau hafa orðið ný hvatning í þeirri viðleitni bahá’í samfélagsins að vekja athygli áhrifamestu aðila þjóðfélagsins á málefnum sem hafa úrslitaþýðingu til að tryggja heimsfrið. Með samræmingarstarfi upplýsingamiðstöðvar bahá’í samfélagsins og virkum viðbrögðum andlegra þjóðarráða var boðunum dreift á skömmum tíma til æðstu manna og stétta í trúarsamfélögum um allan heim. Tilgangurinn með þessu átaki var að vekja athygli allra sem málið varðaði á brýnni þörf fyrir trúarlega forystu í umfjöllun um trúarfordóma, sem verða stöðugt meiri ógn við mannlega velferð. Tafarlaus viðbrögð margra viðtakenda benda til þess að boðin séu tekin alvarlega og á sumum stöðum hafa þau jafnvel skapað ný viðhorf til samtrúarstarfsemi.

Vel hefur miðað áfram á sviði félags- og efnahagsþróunar og enn dýpri spor verið mörkuð, bæði af einstaklingum og stofnunum, í innra starfi og samstarfi við aðrar stofnanir. Skrifstofa félags- og efnahagsþróunar skýrir frá því að á öðru ári áætlunarinnar hafi átta nýjum þróunarstofnunum verið komið á fót undir bahá’í áhrifum og þær starfa á fjölbreyttum sviðum svo sem í kvenréttinda- og heilbrigðismálum, landbúnaði, menntun barna og eflingu ungmenna.

Í landinu helga var ensk þýðing á arabískum pistli Bahá'u'lláh sem þekktur er undir nafninu Javahiru'l-Asrar gefinn út undir heitinu „Gems of Divine Mysteries“ (Gimsteinar guðlegrar visku). Enduruppbyggingu fangaklefa Bahá'u'lláh í fangelsinu í 'Akká er lokið og vinna hafin við það sem eftir er af efri hæð fangelsisins. Frá og með næsta pílagrímatímabili sem hefst í október 2003 verður pílagrímum í hverjum hópi fjölgað úr 150 í 200.

Auk þess hefur viðleitni í þá átt að að þróa stofnanir við heimsmiðstöðuna komið sérstaklega vel í ljós í viðgangi stofnunar Huqúqu'lláh undir virtri forystu trúnaðarmannsins, handar málstaðar Guðs 'Alí-Muhammad Varqá. Með stöðugri viðleitni hefur Dr. Varqá haft forgöngu um uppfræðslu vinananna hvarvetna varðandi lögin um Huqáqu'lláh. Á áratugnum sem liðinn er síðan þessi lög tóku gildi um allan heim hefur kerfi þjóðlegra og svæðisbundinna ráða trúnaðarmanna orðið til sem sér um samræmingu og mótar stefnu í þjónustu við aukinn fjölda fulltrúa Réttar Guðs. Þekking á þessum máttugu lögum hefur breiðst út víða og vinir í öllum heimsálfum hafa brugðist við í anda helgunar, sem trúnaðarmennirnir vona að muni snerta þá sem ekki hafa nú þegar fært sér í nyt þá fyrirheitnu blessun sem streymir yfir þá sem hlýða þessum lögum.

Á þeim tæplega tveimur árum sem liðin eru síðan við kynntum sérstaka nauðsyn á fjárhagsaðstoð til viðeigandi viðhalds á byggingum og görðum við heimsmiðstöðina, hefur eignasjóður heimsmiðstöðvarinnar verið stofnaður. Enn sem komið er nægja framlög ekki fyrir árlegum þörfum. Við höfum samt sem áður talið okkur skylt að leggja til hliðar fimm milljónir dollara, sem okkur hafa borist, sem sérmerkt framlag til að byggja upp stofn sem tekjulind, helgaða upphaflega áforminu. Við höfum gert þetta með því að flytja fé frá bahá’í alþjóðasjóðnum til að mæta nauðsynlegum útgjöldum og jafnframt frestað starfsemi á öðrum sviðum sem eðlilegt hefði verið að sinna.

Það gleður okkur að geta tilkynnt að andlegu þjóðarráði Chile hafa borist 185 tillögur frá arkitektum og hönnuðum um allan heiminn að móðurmusteri Suður-Ameríku, sem rísa á í Santiago. Lokahugmyndin verður kynnt á tilsettum tíma.

Kæru vinir: Við erum þakklátir fyrir traustan vitnisburð um framfarir sem orðið hafa vítt og breitt um heiminn og treystum á áframhaldandi staðfestingu hins æðsta Drottins okkar yfir helgaðri viðleitni ykkar innan ramma fimm ára áætlunarinnar – áætlunar sem er gerð til að mætum þörfum þessara tíma. Megi þolgæði ykkar við framkvæmd hennar leysa úr læðingi þau öfl sem með náð og hylli Abhá fegurðarinnar geta hraðað hópinngönguferlinu í öllum löndum.

Nú eru þrjú ár liðin af fimm ára áætluninni. Ferlið sem fór af stað í fjögurra ára áætluninni og styrktist og efldist með barnakennslu í tólf mánaða áætluninni, hefur notið hiklauss stuðnings undanfarin þrjú ár og er nú að uppfylla þær miklu væntingar sem gerðar voru í upphafi. Um allan heim styrkja þrjár stoðir áætlunarinnar – einstaklingarnir, samfélögin og stofnanirnar – starf hver annarar. Grunnþættir áætlunarinnar, námshringir, barnakennsla og helgistundir, hafa samtvinnast og stuðla að gagnkvæmri hvatningu, auknum þrótti og árangri á öllum öðrum sviðum bahá’í samfélagslífs. Unnið er að því að efla atgervissjóð samfélagsins og svæðisráð hafa brugðist við nýjum kröfum sem þessi aukni lífsþróttur gerði til þeirra.

Hæfileikarnir sem bahá’í samfélagið um heim allan hefur þroskað með sér í bahá’í barnakennslu eru sérlega hrífandi. Fyrstu skrefin í andlegri þjálfun stálpaðra krakka hafa verið farsæl. Vel gengur að flytja umdæmi af einu stigi á annað og á sama tíma bætist við í kjarnahóp yfirlýstra bahá’ía fjöldi fólks, sem ekki er enn bahá’íar en starfar af áhuga að grunnþáttum fimm ára áætlunarinnar. Nú þegar má greina í sumum þróuðum umdæmum skipulag sem á eftir að gera öran vöxt mögulegan. Meðan þjóðarráðin huga að þörfum allra umdæmanna hafa þau áttað sig á kostum þess að veita efnilegum forgangsumdæmum sérstaka athygli, hvatningu og þjálfun, uns sá mannauður sem skapaður hefur verið með atbeina þjálfunarstofnanna gerir þau að uppsprettu kerfisbundins vaxtar.

Eins og séð var fyrir hafa þjálfunarstofnanirnar orðið að gríðarlegum hvata til vaxtar. Þegar möguleikar og þarfir samfélagsins voru metin valdi meirihluti þjóðarráða að styðjast við námsefni sem Ruhí stofnunin þróaði og taldi það best svara þörfum áætlunarinnar. Þessu fylgir sá kostur að sama efni hefur verið þýtt á fjölmörg tungumál. Hvert sem bahá’íar ferðast eru trúsystkin þeirra að feta sama stíg og eru kunnug sömu bókum og aðferðum.

Hið sundraða alþjóðlega samfélag sem er margklofið vegna ólíkra viðhorfa og hagsmuna hefur orðið fyrir atlögu hryðjuverkahópa, lögleysu og spillingar og tærist upp af efnahagslegum mistökum, fátækt og sjúkdómum. Í miðri ringulreiðinni er bahá’í samfélagið stöðugt að verða sýnilegra, fyllt anda guðlegrar sýnar, grundvallað á traustum grunni, styrkt af þeim ferlum sem nú eru í gangi og lætur ekki bugast af lítilfjörlegum bakslögum. Fyrir ári sáum við dæmi um hæfni bahá´í samfélagsins um allan heim til að bregðast við óvæntum atburðum. Þegar aflýsa varð alþjóðlega bahá´í heimsþinginu vegna margþættrar hættu sem við blasti, fór kosning Allsherjarhúss réttvísinnar engu að síður fram og áætluninni var óhikað fram haldið. Þrátt fyrir þá upplausn og sundrung sem ríkir í Írak var engu að síður mögulegt að ná tali af bahá’íunum þar og endurreisa svæðisráðin. Það er okkur mikil ánægja að tilkynna að nú á ridván verður þjóðarráðið í Írak endurreist eftir meira en þrjátíu ár harðrétti og kúgun og mun því fá sinn réttmæta sess í alþjóðlega bahá’í samfélaginu.

Það sem hin guðlega áætlun þarfnast nú er að við höldum áfram á sömu braut með krafti og trúartrausti, óbuguð í þeim stormum sem dynja á mannkyninu. Verið þess fullviss að hin blessaða fegurð mun leiða ykkur á þeirri braut og heilagir herskarar munu efla hverja þá viðleitni sem þið sýnið til að ryðja veginn fyrir málstað Bahá’u’lláh.

Sú bylting sem átt hefur sér stað í bahá’í heiminum frá upphafi fimmta tímaskeiðs mótunaraldarinnar hefur fært okkur ómælda gleði. Síðustu tólf mánuðir eru þar engin undantekning. Kerfisbundin framrás bahá’í samfélagsins hefur haldið áfram og nú þegar lokaár fimm ára áætlunarinnar er að hefjast býr samfélagið yfir ótrúlegum styrk – styrk sem náðst hefur með þrotlausu erfiði og því að vinirnir hafa af einurð beitt sér við að örva hópinngönguferlið.

Þrátt fyrir að tölulegar upplýsingar túlki ekki svo fullnægjandi sé raunverulegt mikilvægi þeirrar þróunar sem nú á sér stað, gefa þær nokkra hugmynd um umfang þess árangurs sem er að nást. Mannauður samfélagsins hefur margfaldast jafnt og þétt. Alls hafa rúmlega 200.000 manns um heim allan lokið við fyrstu bók Ruhi stofnunarinnar og þúsundir hafa náð því stigi að geta með góðum árangri gegnt hlutverki leiðbeinenda, en námshringjum fjölgar ört um allan heim og eru fleiri en 10.000 talsins samkvæmt nýjustu tölum. Fjöldi leitenda sem taka þátt í grunnþáttunum hefur haldið áfram að aukast og fór yfir 100.000 markið fyrir nokkrum mánuðum. Á sama tíma hafa um 150 umdæmi náð því þróunarstigi að hraðvaxtaráætlanir hafa verið gangsettar eða eru í startholunum. Öll teikn benda til þess að við lok áætlunarinnar muni fjöldinn hafa farið verulega fram úr þessu marki. Þegar við fögnum þessum afrekum, ættum við að líta sérstaklega til þeirra framfara í námi sem stuðlað hafa að þeim. Þróttmikið átak þjálfunarstofnana, sem tekið hafa mið af mikilvægi nauðsynlegra æfinga í náminu, eru sem fyrr það tæki sem örvar vöxt umdæmanna. Eftir að nauðsynleg skilyrði hafa þannig verið sköpuð, hefur í framhaldinu verið komið á kerfisbundnum áætlunum um útbreiðslu og treystingu trúarinnar. Aflað hefur verið dýrmætrar þekkingar á eðli hraðvaxtaráætlana og góður skilningur hefur skapast á ákveðnum einkennum þessara aðgerða. Þessar áætlanir fela almennt í sér röð nokkurra mánaða tímabila sem eru helguð skipulagningu, útbreiðslu og treystingu. Þróun mannauðsins heldur áfram óhindrað frá einu tímabili til annars, sem tryggir að útbreiðsluferlið - ekki aðeins viðhelst heldur eykst skriðþungi þess jafnt og þétt. Vafalaust má draga meiri lærdóm af þessu, en sú reynsla sem þegar hefur fengist gerir okkur kleift að heimfæra nálgunina yfir á sífellt fleiri umdæmi um allan heim.

Það er einkar ánægjulegt að þeir sigrar sem unnist hafa, snúast í senn um magn og gæði. Þungamiðja þess árangurs sem náðst hefur er hvarvetna stöðug efling andlegs lífs í bahá’í samfélögunum. Þessi nýi andlegi lífskraftur skýrir aukna þátttöku fólks af fjölþættum uppruna í helgistundum, barnakennslu og námshringjum, sem í mörgum tilfellum hefur leitt til þess að það viðurkennir Bahá’u’lláh sem birtanda Guðs fyrir okkar tíma og lýsir yfir trú sinni. Ný þróun hefur einnig átt sér stað við Heimsmiðstöðina. Við höfum ákveðið að nú sé rétti tíminn til þess að stofna Alþjóðlegt trúnaðarráð Huqúqu’lláh til þess að leiðbeina og hafa umsjón með trúnaðarráðum Huqúqu’lláh í heimshlutum og löndum um allan heim. Það mun starfa í nánu samstarfi við yfirtrúnaðarmanninn, hönd málstaðar Guðs Dr. ‘Alí-Muhammad Varqá og njóta þekkingar hans og leiðsagnar við störf sín. Þau þrjú sem skipuð hafa verið sem meðlimir alþjóðlega trúnaðarráðins eru Sally Foo, Ramin Khadem og Grant Kvalheim. Lengd skipunartíma þeirra verður ákveðin síðar. Meðlimir ráðsins munu ekki flytja búferlum til Landsins helga en munu nýta þjónustu skrifstofu Huqúqu’lláh við Heimsmiðstöðina í starfi sínu.

Á öllum stigum og hvert sem litið er á greinileg þróun málstaðarins sér stað – frá ávinningi í útbreiðslu og treystingu í grasrótinni til stofnana á heimsvísu. Slík uppörvandi teikn um vaxandi samstöðu samfélagsins birtast um leið og vísbendingar um hnignun þjóðfélagsins verða því miður öllum ljósar. Þess gerist ekki þörf hér að rekja einkenni þess niðurrifs sem ráðþrota heimur er flæktur í. Samt skyldi það ekki gleymast að það eru eimitt þessar kringumstæður sem auka móttækileikann fyrir boðskapnum og skapa ný tækifæri fyrir útbreiðslu hans.

Í skilaboðum okkar 26. nóvember 1999 vísuðum við til keðju hnattrænna aðgerða sem væru sniðnar til þess að fleyta bahá’í samfélaginu í gegnum síðustu árin á fyrstu öld mótunartímans. Við gáfum til kynna að sérhver áætlun myndi beinast að hinu miðlæga markmiði að örva hópinngönguferlið. Hinni fyrstu í röðinni, Fimm ára áætluninni sem nú stendur yfir, lýkur innan tólf mánuða og þá munum við beina því ákalli til fylgjenda Bahá’u’lláh að þeir hefjist handa við aðra áætlun sem standa mun í önnur fimm ár. Það sem við biðjum vinina að gera þangað til er að beina öllum kröftum sínum að því að hrinda einarðlega í framkvæmd því kerfisbundna námi sem Alþjóðlega kennslumiðstöðin hefur svo eindregið mælt með. Enginn bahá’íi ætti að láta ganga sér úr greipum það ómetanlega tækifæri að styrkja með þessum hætti forsendur þess að hefja á ridván að ári enn metnaðarfyllra átak. Okkar hlýjustu bænir í hinum helgu grafhýsum fylgja ykkur.

Ridvánhátíðin árið 2006 er stund mettuð af anda sigurs og væntinga. Fylgjendur Bahá’u’lláh

allstaðar geta með réttu verið stoltir yfir því hve miklu þeir hafa komið til leiðar í fimm ára

áætluninni sem nú er að enda. Þeir geta horft til framtíðarinnar með fullvissu sem einungis þeir

geta búið yfir sem hafa til að bera einbeitni sem reynslan hefur hert. Allur bahá’í heimurinn er

hrærður þegar umfang fimm ára verkefnisins framundan er íhugað, dýpt helgunarinnar sem það

mun krefjast og árangrinum sem því er ætlað að ná. Bænir okkar sameinast bænum ykkar er þið

snúið ykkur í þakklæti til Bahá’u’lláh fyrir þau forréttindi að fá að bera vitni framvindu ætlunar

Guðs fyrir mannkynið.

Í skilaboðum okkar þann 27. desember 2005 til álfuráðgjafanna sem voru samankomnir í Landinu

helga og send voru samdægurs til allra þjóðarráðanna, gerðum við grein fyrir þáttum fimm ára

áætlunarinnar sem vara mun frá 2006 til 2011. Vinirnir og stofnanirnar voru hvött til að nema

skilaboðin gaumgæfilega og þið eruð án efa vel kunnug innihaldi þeirra. Við beinum nú þeirri ósk

til ykkar hvers og eins að þið snúið kröftum ykkar að því að tryggja að markmiðið um að koma á

markvissum vaxtaráætlunum í minnst 1.500 umdæmum um allan heim nái fram að ganga. Það

gefur vísbendingu um ákefðina sem bahá’í samfélagið ber í brjósti er það tekur áskoruninni sem

það stendur frammi fyrir, að í hverju landinu á fætur öðru var grunnurinn að því að hleypa

áætluninni af stokkunum lagður fljótt og kerfisbundið á mánuðunum eftir að ráðgjafarnir fóru frá

heimsmiðstöðinni. Þótt engin þörf sé á að útlista frekar þarfir áætlunarinnar hér, finnum við okkur

knúna til að fara nokkrum hugvekjuorðum um hið hnattræna samhengi sem viðleitni ykkar hvers

og eins og sameiginlega mun eiga sér stað í.

Fyrir meira en sjötíu árum ritaði Shoghi Effendi bréf sín um Heimsskipan Bahá’u’lláh, þar sem

hann setti fram skarpskyggna greiningu sína á þeim kröftum sem eru að verki í heiminum. Með

þeirri mælsku sem hann einn bjó yfir lýsti hann hinum tveimur miklu ferlum sem opinberun

Baha’u’lláh hefur hrundið af stað. Annar þeirra eyðileggjandi, hinn uppbyggjandi, báðir knýja

mannkynið í átt að heimsskipulaginu sem hann gat af sér. Við vorum vöruð við því af Verðinum

að verða ekki „afvegaleidd af því kvalræðislega hæggengi sem einkennir uppbyggingu

siðmenningarinnar“ sem fram fer af miklu erfiði, eða að „láta ekki ginnast af hverfulli tálsýn um

endurkomu velmegunar sem virðist stundum geta stöðvað upplausnaráhrif krónískra

sjúkdómanna sem herja á stofnanir hnignandi aldar.“ Engin skoðun á framvindu síðustu áratuga

getur litið framhjá síauknum skiðþunga þeirra ferla sem hann greindi af slíkri nákvæmni.

Við þurfum aðeins að íhuga þá dýpkandi siðferðiskreppu sem umkringir mannkynið til að meta til

fulls að hve miklu leyti kraftar niðurrifs hafa slitið í sundur samfélagsgerðina. Hafa ekki dæmin

um eigingirni, tortryggni, ótta og svik sem Vörðurinn sá svo skýrt fyrir, orðið svo útbreidd að þau

eru jafnvel augljós kærulausum áhorfanda? Er hryðjuverkaógnin, sem hann talaði um, ekki svo

áberandi á hinu alþjóðlega leiksviði að hún hvíli þungt á hugum ungra sem aldinna í öllum

heimshornum? Hefur ekki óslökkvandi þorsti í, og sjúklegur eltingaleikur við jarðneskan hégóma,

auðlegð og nautnir styrkt þau svo í sessi hvað völd og áhrif varðar að þau þykjast ráða

mannlegum gildum á borð við hamingju, tryggð og ást? Hafa ekki undirstöður

fjölskyldusamstöðu veikst svo mikið og óábyrgt viðhorf til hjónabandsins náð slíkum hæðum að

tilvera þessarar grunneiningar þjóðfélagsins er í hættu? „Öfughneigð mannlegs eðlis, úrættun

mannlegrar hegðunar, spilling og eyðing mannlegra stofnana,“ sem Shoghi Effendi varaði við eru

því miður að sýna sig „í sinni verstu og viðbjóðslegustu mynd.“

Vörðurinn kennir að stærstum hluta hnignun trúarbragða sem félagslegu afli um siðferðishnignun

mannkyns. „Ef lampi trúar verður hulinn“ vísar hann í orð Bahá’u’lláh, „munu glundroði og

ringulreið ríkja og ljós sanngirni, réttlætis, rósemdar og friðar hætta að skína.“ Á áratugunum sem

fylgdu í kjölfar þessara skrifa höfum við ekki aðeins horft á áframhaldandi hnignun í getu

trúarbragða til að hafa siðferðisleg áhrif, heldur einnig svik við mannfjöldann vegna ósæmilegs

framferðis af hálfu trúarlegra stofnana. Viðleitni til að endurvekja hana hafa aðeins aukið

trúarofsa sem, ef honum verður ekki haldið í skefjum, gæti eyðilagt grundvöll siðmenntaðra

samskipta á milli fólks. Ofsóknirnar á hendur bahá’íunum í Íran, sem nýlega hafa aukist, bera

skýrt vitni í sjálfu sér um einbeitni myrkraaflanna í að kæfa ljós trúar hvar sem það skín skært.

Þótt við séum fullviss um endanlegan sigur málstaðarins dirfumst við ekki að gleyma viðvörun

Varðarins um að trúin muni þurfa að kljást við áhrifameiri og lævísari óvini en hafa áður hrjáð

hana.

Engin ástæða er til að ræða mikið um getuleysi núverandi stjórnarhátta, sem er annað málefni sem

Vörðurinn tók fyrir með meistaralegum hætti í Heimsskipulagsbréfum sínum. Aukið efnahagslegt

bil á milli hinna ríku og fátæku, áframhald aldagamallar óvináttu milli þjóða, síaukinn fjöldi

uppflosnaðs fólks, ótrúleg aukning skipulagðrar glæpastarfsemi og ofbeldis, útbreidd tilfinning

um óöryggi, niðurbrot grunnþjónustu á svo mörgum svæðum, ógagnrýnin nýting náttúruauðlinda

– þetta eru aðeins nokkur dæmi um vangetu ráðamanna heims til að létta á vandamálum

mannkyns. Þetta þýðir ekki að einlæg viðleini hafi ekki verið sýnd eða hún hafi ekki aukist áratug

eftir áratug. Samt sem áður hefur þessari viðleitni, hversu snilldarlega sem hún hefur verið úr

garði gerð, algjörlega mistekist að rífa á brott „rót þeirrar illsku sem hefur með svo ruddalegum

hætti komið róti á jafnvægi nútímaþjóðfélagsins.“ „Ekki einu sinni“ sagði Vörðurinn, „myndi sú

gjörð að koma á fót því gangverki sem þarf til að koma á stjórnmálalegri og efnahagslegri

sameiningu heimsins ... reynast mótefnið gegn því eitri sem stöðugt grefur undan þrótti

skipulagðra þjóða og ríkja.“ „Hvað annað“ staðhæfði hann fullviss, „en afdráttarlaus

viðurkenning á hinu Guðlega kerfi“ sem Bahá’u’lláh kom fram með og sem „í meginatriðum

sínum felur í sér áætlun Guðs um sameiningu mannkyns á þessari öld, ásamt óbugandi

sannfæringu um óbilandi áhrif hvers einasta ákvæðis hennar getur að lokum staðist krafta innri

hnignunnar sem, sé þeim ekki haldið í skefjum, hljóta að halda áfram að éta sig inn í iður

örvilnaðs þjóðfélags.“

Lýsing Shoghi Effendi á síauknum hraða niðurrifsferlisins sem er í gangi í heiminum er svo

sannarlega skörp. Jafn sláandi er nákvæmni hans er hann greindi þá krafta sem fylgja

uppbyggingarferlinu. Hann talaði um „hægfara útbreiðslu á anda heimssamstöðu sem sprettur af

sjálfu sér úr suðupotti óskipulagðra þjóðfélaga“ sem væri óbeint birtingarform meginreglunnar

um einingu mannkyns sem Bahá’u’lláh setti fram. Þessi andi samstöðu hefur haldið áfram að

breiðast út í gegn um árin og nú er hægt að sjá áhrif hans í röð framfara, allt frá afneitun á

djúpum og innrættum kynþáttafordómum til síaukinnar vitundar um heimsborgararétt, frá aukinni

vitund um umhverfismál til samstarfsviðleitni við að efla almenna heilsugæslu, frá áhyggjum um

mannréttindi til kerfisbundinnar ræktar við menntun fyrir alla, frá þvertrúarlegu samstarfi til

stofnunar hundruða þúsunda samtaka á svæðisbundnum, þjóðlegum og alþjóðlegum vettvangi

sem stunda félagslegt starf af einhverju tagi.

Fyrir fylgjendur Bahá’u’lláh eru þær framfarir í uppbyggingarferlinu þó mikilvægastar sem

beinlínis tengjast trúnni. Margar þeirra nærði Vörðurinn sjálfur og hafa þær síðan þróast mjög frá

hæversku upphafi sínu. Út frá smáum kjarna átrúenda sem hann birti fyrstu kennsluáætlanir sínar

hefur vaxið heimsumlykjandi samfélag sem spannar þúsundir svæðissamfélaga, sem hvert og eitt

fylgir vel grundvölluðu mynstri starfsemi sem endurspeglar meginreglur og vonir trúarinnar. Ofan

á grunn stjórnskipulagsins sem hann lagði með slíku erfiði á fyrstu áratugum stjórnartíðar sinnar

hefur risið stórt og þéttofið net þjóðar- og svæðisráða sem sinna málefnum málstaðarins af

kostgæfni í yfir eitthundrað og áttatíu löndum. Út frá fyrsta liðsafla aðstoðarráðgjafa fyrir

útbreiðslu og treystingu trúarinnar sem hann kom á fót hefur risið fylking nærri eittþúsund

einbeittra vinnumanna sem þjóna úti á vettvangi undir stjórn áttatíu og eins álfuráðgjafa sem

hljóta faglega leiðsögn Alþjóðlegu kennslumiðstöðvarinnar. Þróun stjórnfarslegrar

heimsmiðstöðvar trúarinnar í grennd við andlega heimsmiðstöð hennar, sem Vörðurinn helgaði

svo mikla krafta, hefur stigið yfir þýðingarmikinn þröskuld er Allsherjarhús réttvísinnar flutti í

aðsetur sitt á Karmelfjalli og síðan er byggingu á húsnæði Alþjóðlegu kennslumiðstöðvarinnar og

Textarannsóknamiðstöðvarinnar lauk. Stofnun Huqúqu’lláh hefur tekið framförum undir

ráðsmennsku Handar málstaðar Guðs Dr. ‘Alí Muhammad Varqá sem Shoghi Effendi gerði að

trúnaðarmanni Réttar Guðs fyrir fimmtíu árum og náði hámarki með stofnun alþjóðlegrar stjórnar

sem ætlað er að stuðla að áframhaldandi beitingu þessara miklu laga um allan heim, laga sem eru

uppspretta ómældrar blessunar fyrir allt mannkynið. Viðleitni Varðarins til að efla orðstí

trúarinnar á alþjóðlegum vettvangi hefur þróast yfir í yfirgripsmikið kerfi ytri samskipta sem

getur hvort tveggja í senn varið hagsmuni trúarinnar og boðað altækan boðskap hennar. Virðingin

sem trúin nýtur á alþjóðlegum umræðuvettvangi, hvenær sem fulltrúar hennar tala, er mjög

eftirtektarverður árangur. Hollustan og helgunin sem meðlimir samfélags, sem endurspeglar

fjölbreytileika alls mannkynsins, auðsýna sáttmála Bahá’u’lláh, er forðabúr styrks sem enginn

annar skipulagður hópur getur gert tilkall til.

Vörðurinn sá fyrir að Allsherjarhús réttvísinnar myndi hleypa af stokkunum röð alþjóðlegra

áætlana á næstu tímaskeiðum mótunaraldarinnar sem myndu „bera vitni um einingu“ andlegra

þjóðarráða og „samhæfa og leiða starfsemi“ þeirra. Nú á síðustu þremur tímaskeiðum hefur

bahá’í samfélagið unnið af eljusemi innan ramma hnattrænna áætlana sem Hús réttvísinnar hefur

birt og hefur tekist að byggja upp mynstur bahá’í lífernis sem eflir andlegan þroska

einstaklingsins og veitir sameiginlegum kröftum meðlima sinna farveg í átt að andlegri

endurlífgun þjóðfélagsins. Það hefur öðlast getuna til að ná til mikils fjölda móttækilegra sálna

með boðskapinn, staðfesta þær og dýpka skilning þeirra á grundvallaratriðum trúarinnar sem þær

hafa gengið á hönd. Það hefur lært að beita meginreglu samráðs sem stofnandi þess setti fram og

nota það sem árangursríkt tæki til sameiginlegrar ákvarðanatöku og fræða meðlima sína um

notkun þess. Það hefur komið á fót kerfi til andlegrar og siðferðilegrar menntunar yngri meðlima

sinna og hefur ekki aðeins látið það ná til eigin barna og unglinga heldur einnig til ytra

samfélagsins. Með þann hæfileikaauð sem það hefur yfir að ráða hefur það skapað ríkulegt safn

bókmennta sem inniheldur bækur á tugum tungumála sem uppfylla bæði eigin þarfir og mætir

áhuga almennings. Það hefur tekið síaukinn þátt í málefnum ytra samfélagsins og tekist þannig á

við fjölda verkefna á sviði félags- og efnahagslegrar þróunnar. Sérstaklega hefur það stigið

þýðingarmikil skref frá upphafi fimmta tímaskeiðsins árið 2001 í að auka mannauð sinn með

þjálfunarkerfi sem nær til grasrótar samfélagsins og hefur uppgötvað aðferðir og tæki til að koma

á sjálfbæru vaxtarmynstri.

Fyrirmælin um að stuðla að framþróun þess ferlis sem leiðir til hópinngöngu verður að skoða í

samhengi við samspil kraftanna sem hér er lýst. Fimm ára áætlunin sem nú er að hefjast krefst

þess að þið beinið kröftum ykkar að þessu ferli og tryggið að meginhreyfingunum tveimur, sem

uppfylla hvor aðra og eru þungamiðja hennar, verði hraðað. Þetta ætti að vera aðalviðfangsefni

ykkar. Eftir því sem viðleitni ykkar ber ávöxt og vaxtargangverkið verður flóknara mun

Heimsmiðstöðin sjálf, á næstu fimm árum, standa frammi fyrir ögrunum og tækifærum á sviðum

á borð við ytri samskipti, félags- og efnahagslega þróun, stjórnsýslu og beitingu bahá’í laga.

Vöxtur samfélagsins hefur þegar krafist þess að nýju fyrirkomulagi verði komið á til að tvöfalda

fjölda pílagríma þannig að fjögurhundruð verði í hverjum hópi, en sú breyting mun eiga sér stað í

október 2007. Það eru nokkur önnur verkefni sem einnig verður að vinna að. Á meðal þeirra er

frekari þróun garðanna í kring um helgidóm Bahá’u’lláh auk Ridván garðsins og Mazra’ih;

viðgerðir á Alþjóðlega minjasafninu; viðgerðir á grunni grafhýsis Bábsins, en umfang þeirra er

enn ekki ljóst; og bygging tilbeiðsluhússins í Chile eins og Vörðurinn sá fyrir en það verður hið

síðasta Mashriq’l-Adhkár sem þjónar heimsálfu. Eftir því sem þessum verkefnum vindur fram

munum við kalla eftir aðstoð við og við, bæði í formi fjárhagslegs stuðnings sem og sérhæfðrar

kunnáttu um leið og við minnumst þess að tilföng trúarinnar ætti að nýta eins mikið og mögulegt

er til að mæta þörfum áætlunarinnar.

Kæru vinir: Ekki er hægt að líta framhjá að niðurrifsöflin aukast að umfangi og kröfum. Það er

jafnljóst að samfélagi Hins mesta nafns hefur verið leiðbeint af Hönd guðlegrar forsjónar í átt að

auknum styrk. Það verður nú að stækka og fjölga úrræðum sínum. Leiðin sem fimm ára áætlunin

markar er ljós. Hvernig getum við, sem gerum okkur grein fyrir ástandi mannkynsins og vitum

um þá stefnu sem framrás mannkynssögunnar er að taka, látið vera að virkja hæfni okkar til hins

ítrasta og helga okkur markmiði hennar? Eru orð Varðarins um að „sviðið sé tilbúið“ ekki jafn

sönn í dag eins og þau voru þegar hann skrifaði þau í fyrstu sjö ára áætluninni? Látið þessi orð

hljóma í eyrum ykkar: „Það má engan tíma missa.“ „Það er enginn tími fyrir hálfvelgju.“ „Slíkt

tækifæri er ómetanlegt.“ „Að reyna og að þrauka er það sama og tryggja endanlegan og

fullkominn sigur.“ Verið fullviss um stöðugar bænir okkar við hinn helga þrepskjöld fyrir

leiðsögn ykkar og varðveislu.

Nú þegar helgasta hátíð bahá’í trúarinnar gengur í garð er undirbúningi næstu heimsáætlunar lokið. Á þessari stundu hvetjum við vini Guðs til að helga sig nýrri fimm ára áætlun af hugrekki, einbeitni og úrræðasemi.

Liðsafli trúfastra fylgjenda Bahá’u’lláh er í viðbragðsstöðu. Frá stofnanafundum sem haldnir hafa verið víða um heim á undanförnum mánuðum hafa ítrekað borist merki um það kapp sem lagt er á að hefja þetta volduga verkefni. Með ákveðnum aðgerðaáætlunum er nú þegar verið að útfæra þá brýnu hvatningu sem boðin til ráðstefnu álfuráðgjafanna hafa að geyma. Áratugum saman hefur hetjuleg viðleitni mótað samfélagið og sannað í ákveðnum mæli getu þess til að stuðla að vexti og jafnframt stálsett það fyrir stundina sem upp er runnin. Einkum og sér í lagi hefur þróun undanfarinna tveggja áratuga orðið til að hraða þessari langþráðu eflingu þekkingar og hæfni.

Á þessum tíma var tekinn upp aðgerðarammi sem fól í sér þróun og gerði vinunum kleift að styrkja og fínslípa nauðsynlega hæfni stig af stigi. Í fyrstu var um að ræða einföld þjónustuverkefni sem leiddu til flóknara aðgerðamynsturs sem að sínu leyti krafðist þróunar ennþá flóknari hæfni. Þannig hefur kerfisbundið ferli mannauðsþróunar og samfélagsuppbyggingar hafist í þúsundum umdæma – og er langt á veg komið í mörgum þeirra. Áherslan hefur ekki aðeins verið á hinn einstaka átrúanda eða samfélagið eða stofnanir trúarinnar. Þessir þrír aðilar eru óaðskiljanlegir þátttakendur í mótun nýs heimsskipulags, örvaðir andlegum kröftum sem leysast úr læðingi með framgangi Hinnar guðlegu áætlunar. Táknin um framfarir þeirra verða æ skýrari: Í sjálfsörygginu sem ótölulegur fjöldi átrúenda hefur öðlast til að segja frá lífi Bahá’u’lláh og tala um þýðinguna sem opinberun Hans og óviðjafnanlegur sáttmáli hafa; í vaxandi fjölda sálna sem af þeim sökum hafa laðast að málstað Hans og eru að leggja sitt af mörkum til að gera sameinandi sýn Hans að veruleika; í hæfni bahá’ía og vina þeirra í sjálfri grasrót samfélagsins til að lýsa á mælskan hátt reynslu sinni af ferli sem getur umbreytt einstaklingnum og mótað þjóðfélagslega tilveru; í verulegri fjölgun heimamanna og innfæddra sem eru meðlimir bahá’í stofnana og nefnda og eru nú í leiðandi hlutverki í málefnum samfélaga sinna; í traustum, örlátum og fórnfúsum gjöfum til sjóðsins sem eru þróun trúarinnar svo mikilvægar; í því hvernig einstaklingsfrumkvæði og sameiginlegur stuðningur við samfélagsuppbyggingu blómstra meira en áður hefur sést; í atorku og ákafa svo margra sjálflausra sálna í blóma lífsins sem ljá þessu starfi gríðarlegan kraft, sérstaklega með því að sinna andlegri uppfræðslu yngri kynslóða; í sterkari tilbeiðsluanda í samfélaginu með tilstyrk reglulegra helgistunda; í meiri hæfni á öllum sviðum bahá’í stjórnskipunar; í vilja stofnana, nefnda og einstaklinga til að hugsa í skipulegum ferlum, að lesa í nánasta veruleika sinn og meta úrræðin sem þeim standa þar til boða og gera áætlanir á þeim grunni; í þeim vel þekktu öflum náms, samráðs, aðgerða og íhugunar sem hafa skapað innra lærdómshugarfar; í vaxandi skilningi á þýðingu þess að beita kenningunum í verki í þjóðfélaginu; í stöðugt fleiri tækifærum sem leitað er og gripið er til í því skyni að bjóða upp á bahá’í viðhorf í ríkjandi samfélagsumræðu; í þeirri vitund heimssamfélags að það er í öllum verkum sínum að flýta komu guðlegrar siðmenningar með því að birta þau öfl samfélagsuppbyggingar sem eru málstaðnum eiginleg; og að sönnu í vaxandi vitund vinanna um að viðleitni þeirra til að stuðla að innri umbreytingu, víkka hring einingar, vinna með öðrum á vettvangi þjónustu, að hjálpa hópum fólks að taka stjórnina á sínum eigin andlega, félagslega og efnahagslega þroska – og með allri þessari viðleitni að stuðla að betri heimi, tjá innsta tilgang trúarbragðanna sjálfra.

Þótt engan einn mælikvarða sé hægt að leggja á heildarframfarir bahá’í samfélagsins er hægt að draga ýmsar ályktanir af fjölda umdæma á heimsvísu þar sem stofnað hefur verið til vaxtarferlis og sem við getum staðfest, þakklátir fyrir gjafir Abhá fegurðarinnar, að eru orðin fleiri en 5.000. Svo breiður grundvöllur var forsenda þess að takast á við verkefni sem nú blasa við bahá’í heiminum – að styrkja vaxtarferlið í sérhverju umdæmi þar sem það er hafið og færa enn frekar út auðugt og gefandi mynstur samfélagslífs. Þetta krefst þrotlausrar viðleitni og erfiðis. En niðurstaðan getur haft gríðarlega mikla þýðingu, jafnvel valdið straumhvörfum. Með smáum skrefum er hægt að leggja að baki miklar vegalengdir séu þau stigin hratt og taktfast. Með því að leggja áherslu á framfarirnar sem verða að eiga sér stað í umdæmi strax í byrjun – til dæmis í þeim sex vaxtarbylgjum sem koma fyrir fyrri tvö hundruð ára minningarhátíðina – munu vinirnir koma miklu í verk til þess að markmið þeirra í fimm ára áætluninni verði innan seilingar. Í sérhverri bylgju felast skammvinn tækifæri til að taka framförum, dýrmætir möguleikar sem ekki koma aftur.

Í þjóðfélaginu í heild fer ummerkjum stöðugt dýpri og versnandi meinsemda sálarinnar því miður fjölgandi. Hversu eftirtektarverð er ekki sú staðreynd að þegar þjóðir heims þjást vegna skorts á sannri græðingu og snúa sér í krampakenndri óþreyju frá einni falsvon til annarrar, eruð þið í sameiningu að fága tæki sem tengir hjartað eilífu orði Guðs. Hversu eftirtektarvert er það ekki að mitt í háreysti og væringum einstrengingslegra skoðana og andstæðra hagsmuna sem verða sífellt heiftugri allt um kring, einbeitið þið ykkur að því að safna fólki saman til að byggja upp samfélög sem eru athvarf einingar. Fjarri því að telja úr ykkur kjarkinn ættu fordómar og fjandskapur heimsins að minna á hversu brýna þörf sálir allt í kringum ykkur hafa fyrir græðismyrslið sem þið ein getið fært þeim.

Þetta er síðasta áætlunin í samfelldri röð fimm ára áætlana. Við lok hennar hefst nýr áfangi í þróun Hinnar guðlegu áætlunar og hann mun knýja samfélag Bahá’u’lláh áleiðis að þriðju öld bahá’í tímatalsins. Megi vinir Guðs í sérhverju landi meta að verðleikum fyrirheit þeirra fáu ára sem framundan eru og verða öflugur undirbúningur undir enn voldugri verkefni sem bíða síns tíma. Breitt umfang áætlunarinnar sem nú er að hefjast gerir sérhverjum einstaklingi kleift að styðja við þetta starf, hversu fábrotið sem framlag hans kann að vera. Við biðjum ykkur, kæru samverkamenn, tilbiðjendur Hans sem er ástvinur veraldanna, að gera það sem í ykkar valdi stendur til að beita öllu sem þið hafið lært og allri þeirri hæfni og getu sem þið búið yfir og Guð hefur gefið ykkur til að stuðla að framgangi Hinnar guðlegu áætlunar, að næsta lífsnauðsynlega áfanga hennar. Auk innilegra bæna ykkar um himneska aðstoð koma bænir okkar í hinum helgu grafhýsum fyrir öllum sem starfa og strita í þágu þessa alltumlykjandi málstaðar.

Sjáið hve samfélag Hins mesta nafns vex og dafnar! Þótt aðeins sé eitt ár liðið frá upphafi hinnar nýju áætlunar bera skýrslur vitni um umfang þess sem reynt hefur verið og byrjað er að bera árangur. Það krefst áður óreyndra krafta að stuðla að örari framgangi fimm þúsund vaxtaráætlana. Mikill fjöldi vina, sem hafa djúpan skilning á grunngildum áætlunarinnar, hafa svarað kallinu varðandi þarfir hennar og sýnt harðfylgi og fórnfýsi með gæðum verka sinna. Líkt og séð var fyrir eru nokkrar öflugar vaxtaráætlanir, sem lengi hafa verið í gangi, að verða forðabúr þekkingar og mannafla sem styðja svæðin umhverfis sig og greiða fyrir hraðri útbreiðslu reynslu og innsæis. Miðstöðvar þar sem öflugt starf fer fram – borgarhverfi og byggðarlög þar sem vinna við samfélagsuppbyggingu er einbeittust - hafa reynst frjór jarðvegur fyrir sameiginlega umbreytingu. Aukinn og endurnærður fjöldi aðstoðarráðgjafa og aðstoðarmanna þeirra er að örva viðleitni átrúendanna og hjálpa þeim að öðlast sýn á hvernig megi styrkja vaxtarferlið við mismunandi aðstæður og læra að þekkja þær aðferðir sem hæfa aðstæðum í hverju umdæmi. Með stuðningi viðkomandi andlegra þjóðarráða eru bahá’í landshlutaráð að læra hvernig stuðla má að framgangi áætluninnar í nokkrum umdæmum samtímis, en í minni löndum þar sem slík ráð eru ekki starfandi, eru nýir aðilar á landsvísu byrjaðir að gera hið sama. Heildarfjöldi öflugra vaxtaráætlana í heiminum er þegar farinn að aukast, en eins og vænta má með allt lífrænt ferli á sá hraði framgangur sem við verðum vitni að á sumum stöðum eftir að koma í ljós annars staðar. Ennfremur fögnum við því að sjá að þátttaka í verkefnum áætlunarinnar hefur stóraukist í fyrstu fjórum lotunum.

Vísbendingarnar um hvað komandi ár beri í skauti sér gætu tæpast verið vænlegri. Og hvað gæti verið betur við hæfi að færa Hinni blessuðu fegurð á tvö hundruð ára afmælishátíð Hans en að ástvinir Hans leggi sig fram af fyllstu alvöru við að útbreiða trú Hans? Horfurnar fyrir hina fyrri af tveggja alda minningarhátíðum sem bahá’í heimurinn heldur upp á eru því einstaklega spennandi. Þetta ár býður með réttu upp á stærsta einstaka tækifærið sem nokkurn tíma hefur gefist um allan heim til að tengja hjörtu við Bahá’u’lláh. Þetta dýrmæta tækifæri ættu allir að hafa hugfast næstu mánuði og vera sívakandi fyrir möguleikunum sem hvarvetna eru til staðar, til að kynna örðum líf Hans og háleita köllun. Til þess að grípa kennslutækifærið sem bahá’í heimurinn stendur nú frammi fyrir og nýta það til fullnustu, þarf að beita skapandi hugsun við samræður sem kunna að þróast við fólk af öllu tagi. Í slíkum innihaldsríkum samræðum eykst skilningur og hjörtu opnast – stundum á augabragði. Í þessu verðuga viðfangsefni finna allir köllun og enginn ætti að svifta sig gleðinni sem fylgir því að taka þátt í þessari vinnu. Við biðjum Hinn elskaða þess innilega, að allt árið sem helgað er tveggja alda minningunni, verði þrungið þeirri hreinustu og sætustu gleði, sem felst í að segja annarri sál frá því að dagur Guðs sé runninn upp.

Skyldurnar sem samfélag hinna trúföstu verður að takast á hendur verða enn brýnni með hliðsjón af glundroðanum, vantraustinu og dimmviðrinu í heiminum. Vinirnir ættu sannarlega að nota sérhvert tækifæri til að bregða á loft ljósi sem getur lýst upp veginn, veitt fullvissu hinum kvíðafullu og von þeim sem örvænta. Við erum minnt á ráð sem Verndarinn veitti einu bahá’í samfélagi og virðist ætlað okkar eigin tímum: „Þegar innviðir nútíma þjóðfélags nötra og bresta undan álagi ógnvænlegra atburða og hörmunga, þegar sundurlyndi og ágreiningsmál magnast sem aðskilja þjóðir, stéttir, kynþætti og trúarbrögð, verða þeir sem koma að framkvæmd áætlunarinnar að sýna enn meiri samheldni í andlegu lífi sínu og stjórnunarstörfum og færa sönnur á hærri viðmið með samstilltu átaki, gagnkvæmri aðstoð og samhljóma þróun sameiginlegra verkefna sinna.“ Shoghi Effendi lagði ávallt áherslu á andlega þýðingu starfsins sem er unnið í þágu trúarinnar og þann afdráttarlausa einhug sem átrúendurnir verða að sýna þegar þeir sinna heilagri skyldu sinni. Hann varaði einnig við hverskonar þátttöku í pólitískum deilumálum, flækjum og argaþrasi. „Þeir skyldu hefja sig yfir alla flokkadrætti og sérhagsmuni,“ var hvatning hans við annað tækifæri, „yfir hégómlegar deilur, lítilmótlegt ráðabrugg og hverfular ástríður, sem ýfa ásýnd og draga að sér athygli veraldar á breytingaskeiði.“ Þetta er froðan sem óhjákvæmilega skolast á land þegar hver aldan á fætur annarri ríður yfir friðlaust og sundrað þjóðfélag. Of mikið er í húfi til að uppnám af þessu tagi megi taka huga okkar allan. Eins og allir fylgjendur Bahá’u’lláh vita vel er endanleg velferð mannkyns undir því komin að það sigrist á ágreiningsefnum sínum og traustur grunnur verði lagður að einingu þess. Allt sem bahá’íar leggja af mörkum til þjóðfélaga sinna miðar að því að efla einingu; öll viðleitni í þágu samfélagsuppbyggingar beinist að þessu sama marki. Fyrir þá sem eru þreyttir á deilum eru samfélögin sem vaxa í skugga Hins mesta nafns áhrifaríkt dæmi um hverju eining getur komið til leiðar.

Við færum Drottni Drottna lof þegar við sjáum svo marga ástvini Hans gera með svo margvíslegum hætti allt sem í þeirra valdi stendur til að hefja megi á loft fána einingar mannkyns. Ástkæru vinir: Nú þegar afar hagfellt ár fer í hönd gætum við ekki hvert og eitt leitt hugann að því hvaða himneskar dáðir miskunn Hans gæti hjálpað okkur til að vinna?

1) Við heilsum ykkur í varanlegu endurskini þeirra minnisstæðu atburða sem gerðust á 200 ára afmæli Hinnar blessuðu fegurðar. Þegar við leiðum hugann að því sem gerðist bæði þá og síðar sjáum við breytinguna sem orðið hefur á baháʼí heimssamfélaginu frá því það hratt af stokkum fyrstu sex vaxtarbylgjunum í yfirstandandi áætlun. Það er meðvitaðra en nokkru sinni fyrr um ætlunarverk sitt. Það hefur upplifað fordæmalausar framfarir hvað varðar hæfni til að koma vinum og kunningjum í tengsl við samfélagslífið, hvetja nánasta umhverfi sitt og byggðarlög til sameinaðs átaks, sýna fram á hvernig umbreyta má andlegum sannindum í raunhæfar og varanlegar aðgerðir – og umfram allt að eiga samtal, ekki aðeins um kenningarnar sem munu byggja heiminn upp að nýju heldur einnig um Hann sem setti þær fram: Bahá’u’lláh. Frásagnir um líf Hans og þjáningar sem fullorðnir, ungmenni og börn segja á öllum tungumálum hafa snortið óteljandi hjörtu. Sumir reyndust strax reiðubúnir til að kanna málstað Hans betur. Aðrir gáfu fyrirheit um samvinnu. Og margar næmar og móttækilegar sálir fundu sig knúnar til þess að játast trúnni.

2) Áhrifarík vísbending um framfarir var fjöldi þeirra staða þar sem í ljós kom að lítt þekkt trú var orðin sýnileg á landsvísu. Forystufólk í stjórnmálum og hugsun sagði opinberlega – og lagði stundum áherslu á það í einkaviðræðum – að heimurinn þurfi á sýn Bahá’u’lláh að halda og að starfsemi bahá’ía njóti aðdáunar og þyrfti að aukast. Það gladdi okkur að sjá að það voru ekki einungis bahá’íar sem vildu heiðra Bahá’u’lláh og fagna lífi Hans – nokkrir utan baháʼí samfélagsins efndu til sérstakra samkoma af þessu tilefni. Á svæðum þar sem fjandskapur ríkir í garð trúarinnar voru vinirnir ósmeykir, þeir sýndu frábæra seiglu og hvöttu samlanda sína til að leita sannleikans sjálfir og margir tóku fagnandi þátt í hátíðahöldunum. Tveggja alda afmælið varð einnig uppspretta listrænnar tjáningar sem blómgaðist nánast takmarkalaust og er mikilfenglegur vitnisburður um þá lind ástarinnar sem hún spratt úr. Það hvernig bahá’í samfélagið nálgaðist í hvívetna þennan viðburð staðfesti hve mikið það hefur lært á rúmum tveimur áratugum, eða allt frá því að yfirstandandi röð heimsvíðra áætlana hófst. Hinn einstaki átrúandi tók frumkvæðið, samfélagið reis upp til sameiginlegs átaks og vinirnir fundu skapandi orku sinni farveg í áætlunum sem stofnanirnar höfðu undirbúið. Þýðingarmikil afmælishátíð sem markaði tveggja alda tímaskeið varð öflugur hvati þess starfs sem vinna þarf að samfélagsuppbyggingu á komandi öld. Megi sérhvert fræ sem sáð var af slíkri ást og alúð njóta þolinmóðrar aðhlynningar uns það ber ávöxt á tímanum sem eftir er til næstu tveggja alda afmælishátíðar.

3) Nú þegar tvö ár eru liðin af yfirstandandi áætlun, og þótt sömu framfarir hafi af eðlilegum ástæðum ekki orðið í öllum löndum, er fjöldi öflugra vaxtaráætlana í heiminum að nálgast helming þeirra fimm þúsunda sem áformaðar voru í núverandi hnattvíðum aðgerðum. Þessi tala hækkar óðum. Nánari athugun sýnir að heillavænleg teikn eru á lofti um hvernig kraftur og hæfni einstaklinga, samfélaga og stofnana eru að koma í ljós. Reynslan af tveggja alda hátíðahöldunum sýndi átrúendum um allan heim að glæða má anda kennslunnar í daglegum samskiptum þeirra við fólkið í kringum þá. Og þegar starfinu í þúsundum byggða og borgarhverfa vex ásmegin skýtur þróttmikið samfélagsstarf þar hvarvetna rótum. Verulega hefur fjölgað þeim umdæmum þar sem aðferðir við að færa starfsmynstrið út til æ fleiri staða hafa náð góðri fótfestu sem gerir vinunum kleift að ná þriðja áfanganum á þróunarbrautinni. Og það er hér við vaxtarjaðar lærdóms í bahá’í heiminum, sérstaklega í sókn íbúanna áleiðis að opinberun Bahá’u’lláh, sem stórir skarar eru ekki aðeins að ganga inn í víkkandi faðm bahá’í starfsins heldur eru vinirnir núna að læra með hvaða hætti allstórir hópar geta byrjað að samkenna sig samfélagi Hins mesta nafns. Við erum farin að sjá menntaviðleitni trúarinnar taka á sig formlegri mynd á slíkum stöðum þegar börnin fara frá ári til árs með samfelldum hætti í gegnum kennslustigin og andleg efling unglinga fer einnig með öruggum hætti af einu þrepi yfir á annað. Á þessum stöðum er þjálfunarstofnunin að læra að tryggja að nægilegur mannafli sé fyrir hendi til að annast andlega og siðferðilega uppbyggingu sívaxandi fjölda barna og unglinga. Þátttakan í þessu grundvallarstarfi er að verða svo samgróin menningu íbúanna að litið er á hana sem ómissandi hluta samfélagslífsins. Fólkið sem tekur stjórnina á eigin þroska fær nýjan lífskraft og byggir upp ónæmi gegn þjóðfélagsöflum sem ala á sinnuleysi. Möguleikar á efnislegum og andlegum framförum koma í ljós. Þjóðfélagslegur veruleiki fer að breytast.

4) Elskuðu vinir, á þessar stundu er sannarlega við hæfi að þakka Ástvininum. Fjölmargt gefur tilefni til bjartsýni. Þó er okkur deginum ljósara umfang þess verkefnis sem framundan er. Það er grundvallaratriði, eins og við höfum áður bent á, að fram komi vaxandi hópur átrúenda í mörg hundruð umdæmum sem geta, ásamt öðrum, viðhaldið stöðugri og einbeittri sýn á nauðsyn þess að hlú að vexti og byggja upp hæfni, og sem sjálfir þekkjast af hæfni sinni og aga til að hugleiða aðgerðir og læra af reynslunni. Að reisa upp og fylgja eftir stækkandi kjarna einstaklinga á hverjum stað – ekki aðeins í umdæmum heldur einnig í byggðum og borgarhverfum – er í senn afar mikil áskorun og knýjandi nauðsyn. En þar sem þetta gerist er árangurinn auðsær.

5) Það vekur okkur traust að sjá að stofnanir trúarinnar hafa þessa frumþörf fyrst og fremst í huga, og hugsa upp áhrifamiklar leiðir sem gera það mögulegt að nýta hvar sem hægt er þann skilning sem fæst af framþróuninni. Á sama tíma gefur aukin reynsla stofnunum á öllum stigum víðari sýn. Þær verða virkar í öllum þáttum þróunar samfélagsins og láta sig skipta velferð fólks utan formlegra raða bahá’í samfélagsins. Þær hafa í fullri vitund um djúpstæð áhrif þjálfunarferlisins fyrir framþróun þjóðanna, lagt sig sérstaklega eftir því hvernig styrkja megi þjálfunarstofnanirnar. Þær gera sér grein fyrir að samfélagið þurfi að einbeita sér að kröfum áætlunarinnar og kalla sístækkandi hóp vina til stighækkandi einingar. Þær standa af trúmennsku undir skyldum sínum að fága stjórnunar- og fjármálakerfi sín svo að vinnan við útbreiðslu og styrkingu fái þann stuðning sem hún þarf á að halda. Allt þetta mun að lokum verða til þess að þær rækta í samfélaginu aðstæður sem leiða til þess að öflugir andlegir kraftar losna úr læðingi.

6) Eftir því sem samfélagsuppbygging eflist munu vinirnir nota þá nýju hæfni sem þeir hafa þróað til að bæta aðstæður í samfélaginu í kringum sig og lærdómur hinna guðlegu kenninga glæðir eldmóð þeirra. Skammtíma verkefnum hefur stórlega fjölgað, formleg verkefni hafa aukist að umfangi, og nú eru mörg þróunarfélög, sem sækja innblástur í bahá’í kenningar, sem starfa við menntun, heilsugæslu, landbúnað og á öðrum sviðum. Hægt er að greina ómótmælanleg áhrif af afli samfélagsbyggingar málstaðar Bahá’u’lláh í þeirri umbreytingu sem sýnilega hefur átt sér stað í lífi einstaklinga og samfélaga. Því er ekki að undra að í krafti slíkra dæma um félagslegt starf, hvort sem það er einfalt eða flókið, unnið til ákveðins tíma eða er langvarandi, hafa skrifstofur Bahá’í alþjóðasamfélagsins í auknum mæli fundið dæmi um viðleitni þeirra til þátttöku í ríkjandi samfélagsumræðu. Þetta er enn eitt þeirra mikilvægu sviða fyrir trúna sem mjög hefur vaxið ásmegin. Á landsvettvangi hefur framlag til umræðna, sem eru mikilvægar því samfélagi, verið lagt fram með vaxandi sjálfstrausti, færni og innsæi. Þar má nefna jafnrétti karla og kvenna, fólksflutninga og aðlögun, þátt ungdómsins í félagslegum umbreytingum og samneyti ólíkra trúarbragða. Og hvar sem þeir búa, vinna eða nema hafa átrúendur á öllum aldri og uppruna lagt mikilsmetinn skerf af mörkum til ákveðinna umræðna, og vakið með því athygli þeirra sem þeir umgangast á grunngildum sem víðfeðm opinberun Bahá’u’lláh hefur mótað.

7) Orðstír trúarinnar á ýmsum umræðuvettvangi hefur vaxið mjög vegna sýnileika stofnana hennar á veraldarvefnum, sýnileika sem hefur aukist verulega með stofnun fjölmargra bahá’í vefsetra þjóðarsamfélaganna og vegna frekari þróunar setra sem tengjast bahai.org. Þetta er ákaflega dýrmætt bæði fyrir útbreiðslu og vernd málstaðarins. Á örfáum dögum löðuðust hópar fólks um heim allan að vönduðu efni um trúna sem kynnt var á vefsetri tveggja alda minningarhátíðarinnar og uppfært samtímis á níu tungumálum. Við þetta bætast vefsíður einstakra landa og lýsir það vel fjölbreytni þeirra hátíða sem haldnar hafa verið. Áætlanir eru þegar vel á veg komnar við að kynna nýjung á vefsetri Bahá’í Reference Library (baháʼí tilvísanabókasafns) sem gerir mögulegt að leggja með tímanum út á netið áður óþýddar og óútgefnar tilvitnanir eða töflur úr helgiritunum. Auk þessa er gert ráð fyrir að ný verk með ritum Bahá’u’lláh og ‘Abduʼl-Bahá í enskri þýðingu verði gefin út á næstu árum.

8) Í Santíagó í Síle og Battambang í Kambódíu hafa nýjustu tilbeiðsluhúsin sem vígð hafa verið orðið fastar miðstöðvar aðlöðunar, lýsandi tákn í samfélaginu um allt sem trúin stendur fyrir. Og þeim mun bráðlega fjölga. Það er okkur ánægja að tilkynna að vígsluathöfn vegna musterisins í Norte del Cauca í Kólumbíu mun fara fram í júlí. Ennfremur er bygging fleiri tilbeiðsluhúsa rétt handan við hornið. Í Vanúatú hefur fengist leyfi til að byrja að byggja. Á Indlandi og í Lýðstjórnarlýðveldinu Kongó hefur mjög flókið og nákvæmt ferli loks leitt til þess að land hefur verið keypt. Gleðin sem fylgdi því að sjá teikningar af fyrsta Mashriqu’lAdhkár á landsvísu í Papúa Nýju-Gíneu afhjúpaðar á naw-rúz hafði vart rénað þegar teikningar af svæðistilbeiðsluhúsi í Kenýa voru einnig birtar. Við vonumst til að á sama tíma muni nýlega birt yfirlýsing og samantekt um stofnun Mashriqu’l-Adhkár, sem rannsóknardeild okkar hefur tekið saman, hvetja vinina enn frekar til að meta mikilvægi tilbeiðslu í lífi sínu. Því að með þjónustu sinni, sérstaklega með því að taka þátt í reglulegum helgistundum, munu bahá’íar hvarvetna leggja andlegan grunn að tilbeiðsluhúsum framtíðarinnar.

9) Aðeins þrjú ár eru eftir af aldarfjórðungs átaki sem byrjaði 1996 og beinist að einu markmiði: Umtalsverðri framför í hópinngönguferlinu. Á Riḍván 2021 munu fylgjendur Bahá’u’lláh hefja áætlun sem mun standa í eitt ár. Stutt, en fullt fyrirboða, mun þetta eins árs átak hefja nýja bylgju áætlana sem færir örk málstaðarins inn í þriðju öld bahá’í tímatalsins. Á þessum heillavænlega tólf mánaða tíma þegar bahá’í heimurinn minnist þess að öld er liðin frá uppstigningu ‘Abdu’l-Bahá verður sérstök samkoma við Bahá’í heimsmiðstöðina þangað sem fulltrúum allra þjóðarráða og sérhvers landshlutaráðs er boðið. Þetta verður þó aðeins byrjunin í samfelldri röð viðburða sem munu undirbúa átrúendur fyrir kröfur næstu áratuga. Í janúar þar á eftir verða eitt hundrað ár liðin frá því að erfðaskrá Meistarans var lesin opinberlega í fyrsta sinn og verður það tilefni til ráðstefnuhalds í Landinu helga sem færir saman álfuráðgjafana og alla aðstoðarráðgjafa fyrir vernd og útbreiðslu. Sá andlegi kraftur, sem leysist úr læðingi á þessum tveimur sögulegu samkomum, þarf síðan að berast til allra vina Guðs í sérhverju landi sem þeir búa í. Í mánuðunum þar á eftir verður því boðið til fjölda ráðstefna um allan heim, sem verða hvati fyrir margra ára átak sem taka á við af eins árs áætluninni.

10) Þannig er nýtt stig í guðlegri áætlun Meistarans að koma í ljós. En framundan eru spennandi horfur sem eru nær okkur í tíma. Aðeins eitt og hálft ár er í tvö hundruð ára fæðingarhátíð Bábsins. Það er tími þar sem við minnumst einstæðra hetjudáða píslarvotts og fyrirrennara trúar okkar. Stórbrotið ætlunarverk Hans varð dramatískt upphaf nýs tímabils í mannkynssögunni. Þótt samfélagið sem Bábinn birtist í fyrir tveimur öldum sé aðskilið okkur í tíma, svipar því til heimsins í dag hvað varðar þrengingar og áþján og löngun svo margra til að finna svörin sem sálina þyrstir í. Þegar skoðað er hvernig minnast megi tveggja alda afmælisins með viðeigandi hætti, gerum við okkur grein fyrir að þessi hátíðahöld muni hafa sín eigin einkenni. Eigi að síður eigum við von á blómstrandi starfsemi, engu minni og ekki síður víðtækari en þeirri sem fylgdi nýliðinni tveggja alda afmælishátíð. Þetta er tækifæri sem sérhvert samfélag, hvert heimili og sérhvert hjarta munu vafalaust hlakka til með mikilli eftirvæntingu.

11) Mánuðirnir framundan verða einnig tími til að minnast lífs ótrauðra fylgjenda Bábsins – hetja af báðum kynjum sem sýndu trú sína með óviðjafnanlegum fórnum sem munu að eilífu prýða annála trúarinnar. Eiginleikar þeirra, hugrekki, helgun og lausn frá öllu nema Guði, hafa áhrif á hvern þann sem heyrir um dirfsku þeirra. Hversu eftirtektarverður er líka ungur aldur þessara ofurhuga þegar þeir settu varanlegt mark sitt á söguna. Megi fordæmi þeirra verða öllu samfélagi hinna trúföstu uppspretta hugrekkis á komandi tímabili – ekki síst ungmennum sem enn á ný eru kölluð til forystu í hreyfingu sem stefnir á ekkert minna en umbreytingu heimsins.

12) Þetta er okkar bjarta og skærasta von. Látum þessa sömu gagntakandi og einstöku ást sem hvatti lærisveina Bábsins til að dreifa hinu guðlega ljósi, hvetja ykkur til mikilla dáða í bylgjunum sex sem koma á milli Riḍván og næsta tvö hundruð ára afmælis – í raun yfir árin þrjú sem eftir eru af núverandi áætlun. Að þið megið verða viðtakendur himneskrar hjálpar er okkar auðmjúka bæn við hina helgu fótskör.

Nú þegar nær dregur hinni mestu hátíð fyllumst við þakklæti og eftirvæntingu – þakklæti fyrir þau undraverðu verk sem Bahá’u’lláh hefur gert fylgjendum sínum kleift að inna af hendi og eftirvæntingu þess sem nánasta framtíð hefur að geyma.

Skriðþunginn sem hátíðahöldin vegna tvö hundruð ára fæðingarhátíðar Bahá’u’lláh sköpuðu um allan heim hefur einungis vaxið. Aukin þróun bahá’í samfélagsins, vaxandi geta þess og færni til að nýta orku fleiri meðlima sinna kemur skýrt í ljós í samantekt yfir nýlegan árangur á hnattræna vísu. Einkum hefur greinileg aukning orðið í starfi að samfélagsuppbyggingu. Núverandi fimm ára áætlun fylgir tuttugu ára átaki bahá’í heimsins til að bæta og stórefla þessa starfsemi á kerfisbundinn hátt – en það markverða gerðist að fjöldi grunnþáttaverkefna einn og sér óx um meira en helming á fyrstu tveimur og hálfu ári áætlunarinnar. Á heimsvísu hefur samfélagið sýnt getu sína til að fá yfir milljón manns til að taka þátt í slíkri starfsemi á hverjum tíma og til að hjálpa þeim að kanna og bregðast við andlegum veruleika. Á þessu sama stutta tímabili nær tvöfaldaðist fjöldi helgistunda. Mikil þörf er á slíkum viðbrögðum við vaxandi firringu mannkyns frá Uppsprettu vonar og örlætis. Þessi þróun gefur sérstök fyrirheit því helgistundir veita nýjum anda inn í líf samfélagsins. Samofnar menntaátaki fyrir alla aldurshópa styrkja þær háleitan tilgang þessarar viðleitni, að ala upp og efla samfélög sem sækja einkenni sín í tilbeiðslu á Guði og þjónustu við mannkynið. Hvergi er þetta augljósara en í þeim umdæmum þar sem þátttöku í miklum fjölda bahá’í verkefna hefur verið haldið við og vinirnir hafa náð þriðja áfanganum í samfélagsþróun sinni. Það er okkur fagnaðarefni að sjá að fjöldi umdæma þar sem vaxtarferlið hefur náð þetta langt hefur þegar meira en tvöfaldast síðan í byrjun áætlunarinnar og er fjöldi þeirra nú um fimm hundruð.

Þetta stutta yfirlit getur ekki gert umfangi umbreytinganna sem komnar eru af stað réttmæt skil. Horfurnar á þeim tveimur árum sem eftir eru af áætluninni eru bjartar. Margt hefur áunnist á liðnu ári með því að miðla víða þeim lærdómi sem orðið hefur til í hinum öflugri

vaxtaráætlunum í umdæmum sem hafa, eins og við vonuðumst til, orðið uppspretta þekkingar og mannauðs. Alþjóðlega kennslumiðstöðin, ráðgjafarnir og óþreytandi aðstoðarráðgjafar þeirra hafa ekki látið neitt stöðva sig þegar þeir vinna að því að tryggja að vinirnir hvar sem er í heiminum geti notið gagns af þessari hröðun lærdómsferlisins og beitt þeirri innsýn á eigin veruleika. Við gleðjumst yfir að sjá, að í vaxandi fjölda umdæma, og innan þeirra í byggðum og borgarhverfum, hefur komið fram kjarni vina sem með aðgerðum og íhugun eru að uppgötva hvers er þörf einmitt þar og þá til þess að vaxtarferlið taki framförum í umhverfi þeirra. Þeir nýta sér öflugt verkfæri þjálfunarstofnunarinnar og þannig eykst getan til að leggja af mörkum við andlega og efnislega velferð samfélagsins. Um leið og þeir aðhafast fjölgar þeim sem ganga til liðs við þá. Eðlilega er munur á aðstæðum frá einum stað til annars og hið sama gildir um einkenni vaxtarins.

En með kerfisbundinni viðleitni getur hver og einn lagt fram æ áhrifaríkari skerf til verksins sem fyrir liggur. Hvarvetna vekur það tæra gleði að fá aðrar sálir til að taka þátt í innihaldsríkum og upplyftandi samræðum sem verða til þess að snerta við andlegum tilfinningum, hvort sem það gerist snöggt eða smám saman. Því bjartari sem loginn er sem kveiktur er í hjarta átrúandans, þeim mun meira laðar hann að sér þá sem finna yl hans. Og hjarta sem er fullt af ást til

Baháʼuʼlláh getur ekki fundið sér betra verkefni en að leita uppi skyldar sálir og hvetja þær þegar þær leggja á braut þjónustu, fylgja þeim eftir þegar þær eflast að reynslu og ef til vill er það gleðin mesta, að sjá sálir verða staðfastar í trú sinni, rísa upp að eigin frumkvæði og aðstoða aðra á sömu braut. Það eru meðal dýrmætustu augnablika sem þetta hverfula líf gefur.

Horfurnar á því að efla þetta andlega framtak verða enn meira spennandi þegar nú nálgast tveggja alda fæðingarhátíð Bábsins. Líkt og tveggja alda hátíðin sem á undan fór er þetta minningarár ómetanlega dýrmætt. Það gefur öllum baháʼíum stórkostlega möguleika til að vekja þá sem þeir umgangast til vitundar um hinn mikla dag Guðs, um hina einstæðu úthellingu himneskrar náðar með birtingu tveggja opinberenda Guðs, sem hvor á fætur annarri lýstu upp sjónhring heimsins. Mælikvarðann á það sem mögulegt er í næstu tveimur vaxtarbylgjum þekkja allir af reynslunni sem fékkst á fæðingarhátíðinni fyrir tveim árum síðan. Allan lærdóm sem af henni var dreginn verður að nýta við skipulagningu tvenndarhátíðarinnar á þessu ári. Þegar tveggja alda fæðingarhátíðin færist nær munum við oft krjúpa í bæn fyrir ykkur í hinum helgu grafhýsum og biðja fyrir því að viðleitni ykkar til að heiðra Bábinn á verðugan hátt muni efla málstaðinn sem Hann sagði fyrir um.

Fyrstu öld mótunaraldarinnar lýkur eftir aðeins tvö og hálft ár. Það mun innsigla eitt hundrað ár helgaðrar viðleitni við styrkingu og útfærslu þess grunns sem lagður var af fórnfýsi á hetjuöld trúarinnar. Á sama tíma mun baháʼí samfélagið einnig minnast þess að hundrað ár eru liðin frá andláti ‘Abdu’l-Bahá, stundarinnar þegar Meistarinn ástkæri var leystur frá takmörkunum þessa heims og fór til endurfunda við Föður sinn í athvarfi himneskrar dýrðar. Útför hans sem fór fram daginn eftir var atburður „ólíkur öllum sem Palestína hafði áður séð“. Að henni lokinni voru jarðneskar leifar hans lagðar til hvílu í hvelfingu í grafhýsi Bábsins. Shoghi Effendi hafði þó séð fyrir sér að þetta væri tímabundið fyrirkomulag. Í fyllingu tímans yrði reist grafhýsi af þeirri gerð sem hæfði einstæðri stöðu ‘Abdu’l-Bahá. Sú stund er runnin upp. Baháʼí heimurinn er nú kallaður til að reisa þá mikilfenglegu byggingu sem mun um aldur og ævi varðveita þessar helgu jarðnesku leifar. Hana á að reisa í grennd við Riḍván garðinn, á landi sem fótspor Hinnar blessuðu fegurðar helgaði. Grafhýsi ‘Abdu’l-Bahá mun því rísa á boganum sem er á milli hinna helgu grafhýsa í ‘Akká og Haifa. Vinna með áætlanir arkitekta gengur vel og frekari upplýsingar verða látnar í té á næstu mánuðum.

Gleðin sem nú bylgjast innra með okkur er meiri en orð fá lýst þegar við leiðum hugann að árinu sem framundan er og öllu sem það ber í skauti sér. Við heitum á hvert og eitt ykkar sem eruð önnum kafin í þjónustu við Baháʼuʼlláh, að uppfylla háleita köllun ykkar.

Ástæða þess að við beinum til ykkar þessum orðum er að við blasir tvenns konar veruleiki. Hinn fyrri er vaxandi vitund um heim allan um yfirvofandi og geigvæna hættu kórónaveirufaraldursins. Þrátt fyrir vaska, einbeitta og sameiginlega viðleitni til að afstýra hörmungum er ástandið þegar orðið alvarlegt í mörgum löndum. Það veldur harmleikjum innan fjölskyldna og meðal einstaklinga og steypir heilum þjóðfélögum í kreppu. Holskeflur þjáningar og sorgar ríða yfir hvern staðinn á fætur öðrum og munu draga þrótt úr hinum ýmsu þjóðum á ólíkum tíma og á ólíkan hátt.

Hitt sem er jafn raunverulegt, og verður ljósara með hverjum degi sem líður, er sveigjanleiki og óskertur lífsþróttur bahá’í heimsins andspænis áskorun sem á sér engan líka í minni núlifandi manna. Viðbrögð ykkar hafa verið framúrskarandi. Þegar við skrifuðum ykkur á naw-rúz fyrir einum mánuði vildum við leggja áherslu á þá hrífandi eiginleika sem samfélögin sýndu þar sem eðlilegt athafnamynstur hafði raskast. Allt sem gerst hefur á þeim vikum sem síðan eru liðnar, og leitt hefur til þess að margir vinanna hafa þurft að sæta sífellt strangari takmörkunum, hefur aðeins orðið til að auka aðdáun okkar.

Sum samfélög hafa horft til reynslu frá öðrum heimshlutum og fundið tryggar og skapandi leiðir til að auka vitund um þarfir vegna lýðheilsu íbúanna. Sérstök athygli beinist að þeim sem eru í bráðastri hættu af veirunni og efnahagserfiðleikunum sem stafa af útbreiðslu hennar. Frásagnir Bahá’í heimsfréttaþjónustunnar af frumkvæði í þessu sambandi eru aðeins brot af þeim fjölmörgu verkefnum sem eru í bígerð. Við þau bætist viðleitni til að kanna, efla og rækta þá andlegu eiginleika sem brýnust þörf er fyrir á þessum tíma. Margskonar viðleitni af þessu tagi þarf eðlilega að eiga sér stað innan fjölskyldna eða í einveru, en þar sem aðstæður leyfa eða samskiptatækni gerir það mögulegt er á virkan hátt verið að efla kenndir framúrskarandi samheldni meðal sálna sem búa við svipaðar aðstæður. Öfl samfélagslífs, sem eru svo mikilvæg fyrir sameiginlega framþróun, verða ekki kveðin niður.

Það hefur verið sálum okkar og anda mikil uppörvun að sjá á hve snjallan hátt þjóðarráðin, óþreytandi foringjar í her ljóssins, hafa leitt samfélög sín og mótað viðbrögð þeirra gagnvart kreppunni. Þau hafa notið styrks og stuðnings ráðgjafanna og aðstoðarmanna þeirra sem hafa, eins og ávallt, hafið á loft fána ástríkrar þjónustu af hetjulund. Ráðin hafa verið vel upplýst um ástandið í löndum sínum, sem oft breytist hratt, og gert nauðsynlegar ráðstafanir til að stjórna málefnum málstaðarins, sérstaklega hvað varðar kosningahald þar sem það reynist framkvæmanlegt. Með reglulegum samskiptum hafa stofnanir og nefndir veitt viturlegar ráðleggingar, hughreystingu og stöðuga uppörvun. Í mörgum tilvikum hafa þær einnig byrjað að greina uppbyggileg viðfangsefni sem koma upp í þeim samfélagsumræðum sem eru að hefjast. Vonirnar, sem við létum í ljós í naw-rúz skilaboðum okkar um að þessi þolraun mannkynsins myndi veita því meiri innsýn, eru strax farnar að rætast. Leiðtogar, kunnir hugsuðir og fréttaskýrendur eru byrjaðir að fjalla um grundvallarhugtök og djarfar hugsjónir sem að undanförnu hafa að miklu leyti legið í þagnargildi í almennri umræðu. Sem stendur eru þetta aðeins fyrstu vonarljósin en opna þó á þann möguleika að stund sameiginlegrar vitundar kunni að vera í augsýn.

Það er okkur hughreysting að sjá þanþol bahá’í heimsins birtast í verki en á þá huggun bregður skugga hryggðar yfir afleiðingum þessa faraldurs fyrir mannkynið. Við vitum að því miður eru þessar þjáningar einnig hlutskipti átrúendanna og félaga þeirra. Fjarlægðin frá vinum og ættingjum sem almannaöryggi krefst og svo margir í heiminum upplifa mun verða að varanlegum aðskilnaði fyrir suma. Í hverri dögun virðist öruggt að meiri þjáningar séu í vændum áður en sólin sest. Megi fyrirheit um endurfundi í ríkjum eilífðar verða huggun þeim sem missa ástvini sína. Við biðjum þess að hjartasorg þeirra linni og að miskunn Guðs umlyki þá sem stefnt er í tvísýnu hvað varðar menntun, atvinnu, heimili eða jafnvel lífsviðurværi. Fyrir ykkur, ástvini ykkar og alla samlanda sárbænum við Bahá’u’lláh um blessun Hans og hylli.

Hversu löng og erfið sem leiðin er framundan höfum við fullkomið traust á hugprýði ykkar og óbifanlegri ákvörðun um að ljúka þeirri vegferð. Þið sækið styrk í forðabúr vonar, trúar og veglyndis, takið þarfir annarra fram yfir ykkar eigin, gerið þeim sem líða skort kleift að fá andlega næringu, slökkvið þorsta þeirra sem þyrstir í svör og fáið þeim tækifæri í hendur sem þrá að vinna að betri heimi. Hvernig gætum við vænst einhvers minna af trúföstum fylgjendum Hinnar blessuðu fullkomnunar?

Lokaorðin í afar eftirminnilegum kafla í sögu málstaðarins hafa verið skrifuð og nú opnast ný blaðsíða. Þessi Riḍvánhátíð markar lok óvenjulegs árs, endapunktinn á fimm ára áætluninni og röð þeirra áætlana sem hófst árið 1996. Ný röð áætlana blasir við með fyrirheitum um gríðarmikilvæga tólf mánuði sem verða undanfari níu ára átaks sem hefst á næstu Riḍvánhátíð. Við horfum á samfélag sem hefur vaxið hratt að styrk og er undir það búið að stíga stór skref fram á við. En enginn þarf að velkjast í vafa um hversu mikils var krafist til að þessi áfangi næðist og hvers konar átak liggur að baki innsýninni sem fékkst á þeirri vegferð. Sá lærdómur á eftir að móta framtíð samfélagsins og sagan af því hvernig hans var aflað varpar ljósi á það sem koma skal.

Áratugirnir fyrir 1996, sem skiluðu ríkulegum árangri og innsýn, tóku af allan vafa um að fjöldi fólks í mörgum samfélögum væri tilbúinn að fylkja sér undir merki trúarinnar. Jafn hvetjandi og dæmin um umfangsmiklar nýskráningar voru, jafngiltu þau ekki sjálfbæru vaxtarferli sem hægt væri að efla við fjölbreyttar aðstæður. Áleitnar spurningar blöstu við samfélaginu sem á þeim tíma hafði ekki næga reynslu til að bregðast við á fullnægjandi hátt. Hvernig gæti viðleitni sem miðaði að stækkun samfélagsins haldist í hendur við treystingarferlið og tekist á við stöðuga – og að því er virtist illviðráðanlega – áskorun um að viðhalda vextinum? Hvernig væri hægt að reisa upp einstaklinga, stofnanir og samfélög sem gætu sýnt kenningar Bahá’u’lláh í verki? Og hvernig gætu þeir sem hrifust af kenningunum orðið forvígismenn í hnattvíðu andlegu framtaki?

Síðan gerðist það fyrir aldarfjórðungi að bahá’í samfélag, sem enn átti þrjár hendur málstaðar Guðs í forystusveit sinni, hóf fjögurra ára áætlun, aðgreinda þeim sem á undan komu með áherslu á eitt markmið: umtalsverða framför í hópinngönguferlinu. Þetta markmið átti eftir að skilgreina röð áætlana sem komu í kjölfarið. Samfélagið var þegar farið að skilja að þetta ferli snerist ekki aðeins um inngöngu mikils fjölda í trúna, né myndi slíkt gerast sjálfkrafa. Það fól í sér markvissa, kerfisbundna og öra útbreiðslu og treystingu. Þessi vinna krafðist upplýstrar þátttöku fjölda sálna og árið 1996 var bahá’í heimurinn kvaddur til að takast á við þá yfirgripsmiklu menntunarlegu áskorun sem þetta hafði í för með sér. Honum var sett fyrir koma á fót kerfi þjálfunarstofnana sem einbeittu sér að því að skapa aukið flæði einstaklinga sem væru búnir nauðsynlegri hæfni til að viðhalda vaxtarferlinu.

Vinirnir gengu að þessu verki meðvitaðir um að þrátt fyrir fyrri sigra á kennslusviðinu hefðu þeir augljóslega margt að læra um hvers konar hæfni þeir ættu að þróa, og það sem var mikilvægast af öllu, hvernig þeir ættu að afla sér hennar. Að mörgu leyti lærði samfélagið með því að gera hlutina, og þegar sá lærdómur síaðist inn og festi rætur er honum var beitt

við fjölbreyttar aðstæður yfir nokkurn tíma, var hann loks felldur inn í námsefnið. Viðurkennt var að tilteknar aðgerðir væru eðlileg viðbrögð við andlegum þörfum íbúanna. Námshringir, barnakennsla, helgistundir og síðar unglingahópar gegndu miðlægu hlutverki í þessu sambandi og þegar allt þetta var samofið tengdum aðgerðum gat krafturinn sem myndaðist skapað öflugt mynstur í lífi samfélagsins. Þegar þátttakendum í þessum grunnþáttum fjölgaði bættist ný vídd við upphaflegan tilgang þeirra. Þeir byrjuðu að þjóna sem gáttir þar sem ungmenni, fullorðnir og heilar fjölskyldur úr hinu víðara samfélagi gátu komist í tengsl við opinberun Bahá’u’lláh. Einnig kom í ljós hve hagkvæmt það var að huga að áætlunum um samfélagsuppbyggingu innan „umdæmis“, þ.e. landsvæðis af viðráðanlegri stærð með sérstök félags- og efnahagsleg einkenni. Byrjað var að byggja upp hæfni til að undirbúa einfaldar áætlanir á umdæmisstigi og af slíkum áætlunum spruttu áætlanir um vöxt trúarinnar, skipulagðar sem þriggja mánaða vaxtarbylgjur. Skýr og mikilvægur þáttur kom snemma fram: hreyfing einstaklinga í gegnum röð námskeiða gefur drifkraft fyrir, og henni er jafnframt viðhaldið af, hreyfingu umdæma á þróunarbraut. Þessi gagnkvæma tenging hjálpaði vinunum alls staðar að meta virkni vaxtar í sínu eigin umhverfi og kortleggja leið í átt til aukins styrkleika. Þegar fram liðu stundir reyndist árangursríkt að skoða hvað var að gerast í umdæmi bæði frá sjónarhóli þriggja menntunarkrafna – þjónustu við börn, unglinga, og ungmenni og fullorðna – en einnig með hliðsjón af starfsbylgjunum sem eru nauðsynlegar fyrir taktinn í vextinum. Nokkru eftir upphaf þessa aldarfjórðungs starfs höfðu mörg þekktustu einkenni vaxtarferlisins sem við sjáum í dag fest sig í sessi.

Þegar viðleitni vinanna jókst fóru ýmsar meginreglur, hugtök og aðferðir sem hafa alhliða þýðingu fyrir vaxtarferlið að kristallast í aðgerðaramma sem gat þróast og rúmað nýja þætti. Þessi rammi hafði grundvallarþýðingu og leysti úr læðingi gríðarlega orku. Hann hjálpaði vinunum að beina kröftum sínum í þá átt sem reynslan sýndi að stuðlaði að vexti heilbrigðra samfélaga. En rammi er ekki formúla. Með því að hafa hliðsjón af ýmsum þáttum rammans við mat á veruleika í umdæmi, byggðarlagi eða einfaldlega hverfi, reyndist mögulegt að þróa starfsmynstur sem byggði á því sem aðrir í bahá’í heiminum voru að læra en fól um leið í sér viðbrögð við sérstökum þörfum byggðarinnar. Tvískipting, milli stífra krafna annars vegar og takmarkalausra persónulegra valkosta hins vegar, vék fyrir blæbrigðaríkari skilningi á fjölbreytni þeirra leiða sem einstaklingar gátu farið til að styðja ferli sem í sjálfu sér var heildstætt og var stöðugt fágað með aukinni reynslu. Enginn skyldi velkjast í vafa um framfarirnar sem urðu með tilkomu þessa ramma. Árangurinn af samræmingu og sameiningu starfseminnar í öllum bahá’í heiminum og áframhaldandi framsókn hans hafði verulega þýðingu.

Þegar ein áætlun tók við af annarri og þátttaka í starfi að uppbyggingu samfélagsins varð víðtækari, urðu framfarir á sviði menningar meira áberandi. Til dæmis hlaut þýðing þess að mennta yngri kynslóðirnar meiri og víðtækari undirtektir, og hið sama gilti um þá einstöku hæfni sem unglingarnir sýndu. Sálir sem veittu aðstoð og fylgdust að á sameiginlegri braut, og breikkuðu þannig stöðugt vettvang gagnkvæms stuðnings, urðu það mynstur sem öll viðleitni til aukinnar þjónustugetu beindist að. Jafnvel varð breyting á samskiptum vinanna sín á milli og við þá sem í kringum þá voru eftir því sem vitund jókst um þann kraft sem innihaldsríkar samræður hafa til að tendra og blása glæðum í andlega næmni. Og miklu skipti að bahá’í samfélögin beindu sjónum sínum í sífellt meira mæli út á við. Sérhver sál sem bregst við framtíðarsýn trúarinnar gat orðið virkur þátttakandi – jafnvel hvatamaður og leiðbeinandi – í menntastarfi, tilbeiðslusamkomum og öðrum þáttum í uppbyggingu samfélagsins. Úr hópi slíkra sálna voru einnig margir sem lýstu yfir trú sinni á Bahá’u’lláh. Þannig varð til skilningur á ferli hópinngöngu sem treysti minna á kenningar og fyrir fram gefnar forsendur en meira á raunverulega reynslu af því hvernig fjöldi fólks getur fundið trúna, kynnt sér hana, samsamað sig markmiðum hennar, tekið þátt í starfsemi hennar og umræðum og í mörgum tilvikum játast henni. Þegar þjálfunarferlið efldist á einu landsvæði á fætur öðru fjölgaði mjög ört einstaklingum sem tóku þátt í starfi áætlunarinnar og það átti jafnvel við um þá sem nýlega höfðu kynnst trúnni. En þetta tengdist ekki einskærum áhyggjum af tölum. Það sem vakti tilfinningu fyrir sameiginlegri viðleitni var sýn á samhliða umbreytingu einstaklingsins og heildarinnar sem byggir á rannsókn á orði Guðs og viðurkenningu á getu hvers og eins til að gerast aðalpersóna í miklu andlegu sviðsverki.

Eitt áhrifamesta einkenni þessa tuttugu og fimm ára tímabils hefur verið þjónustan sem bahá’í ungmenni inntu af hendi. Af trú og djörfung tóku þau sér sína verðskulduðu stöðu í fremstu röð í starfi samfélagsins. Sem kennarar málstaðarins og fræðarar unga fólksins, leiðbeinendur á ferð og flugi og innanlandsbrautryðjendur, sem umsjónarmenn í umdæmum og meðlimir bahá’í nefnda, starfshópa og stofnana, hafa ungmenni í fimm heimsálfum hafist handa um að þjóna samfélögum sínum af alúð og fórnfýsi. Þroskinn sem þau hafa sýnt í skyldustörfum sínum, sem hafa úrslitaáhrif á framgang Hinnar guðlegu áætlunar, tjáir andlegan lífskraft þeirra og skuldbindingu gagnvart framtíð mannkynsins og vernd þess. Sem viðurkenningu fyrir þennan þroska, sem verður sífellt augljósari, höfum við ákveðið að strax eftir þessa Riḍvánhátíð lækki kosningaaldur bahá’ía í átján ár en kjörgengi til andlegra ráða miðast áfram við tuttugu og eins árs aldur. Við erum ekki í nokkrum vafa um að bahá’í ungmenni á þessum aldri muni sanna réttmæti trausts okkar á getu þeirra til að uppfylla „samviskusamlega og af kostgæfni“ þá „heilögu skyldu“ sem allir bahá’í kjósendur eru hvattir til að sinna.

*

Við vitum auðvitað að veruleikinn sem samfélögin búa við er mjög mismunandi. Ýmis þjóðarsamfélög og ólík svæði innan þeirra hófu þessa röð áætlana á misjöfnu þróunarstigi en síðan þá hafa þau einnig þróast á mismunandi hraða og náð mismiklum framförum. Þetta er í sjálfu sér ekkert nýtt. Það hefur alltaf verið þannig að aðstæður eru mismunandi á milli staða og sama gildir um móttækileikann. En við skynjum líka að ný bylgja er að rísa, og hæfni, sjálfstraust og uppsöfnuð reynsla flestra samfélaga fer vaxandi, örvuð af velgengni systursamfélaga sinna nær og fjær. Sem dæmi má nefna að sálir sem opnuðu ný svæði árið 1996 skorti ekki hugrekki, trú og hollustu en í dag sameina trúsystkini þeirra hvarvetna þá sömu eiginleika þekkingu, innsýn og færni sem er uppsöfnuð tuttugu og fimm ára reynsla alls bahá’í heimsins af því að kerfisbinda og bæta starf að útbreiðslu og treystingu.

Án tillits til á hvaða stað samfélag byrjar þokar það vaxtarferlinu áfram þegar það sameinar eiginleika trúar, þrautseigju og skuldbindingar gagnvart menntun. Hugnæm arfleifð þessarar raðar áætlana er reyndar sú víðtæka viðurkenning að öll framfaraviðleitni hefst með lærdómshugarfari. Einfaldleiki þessarar reglu er í engu samræmi við þýðinguna sem hún hefur. Við efumst ekki um að sérhvert umdæmi muni með tímanum ná samfellu í þróun. Þau samfélög sem hraðast hafa þróast, miðað við þau sem bjuggu við svipaðar aðstæður og möguleika, hafa sýnt hæfni til að styrkja einingu í hugsun og afla sér lærdóms um aðgerðir sem bera árangur. Og það gerðu þau án þess að hika.

Skuldbinding gagnvart lærdómi merkir líka að vera reiðubúinn að gera mistök – og stundum ollu mistökin auðvitað óþægindum. Það kemur ekki á óvart að í fyrstu var viðvaningsbragur á því hvernig staðið var að nýjum aðferðum vegna reynsluleysis. Stöku sinnum glataðist nýfengin geta þegar samfélagið varð upptekið af því að þróa aðra. Góður vilji er engin trygging gegn mistökum og að komast yfir mistökin útheimtir bæði auðmýkt og andlega lausn. Þegar samfélag hefur verið staðráðið í að sýna umburðarlyndi og læra af mistökum sem eðlilega eiga sér stað, hafa framfarir aldrei verið utan seilingar.

Í miðri röð áætlananna fór athygli samfélagsins að beinast meira að lífi hins víðara samfélags. Átrúendur voru hvattir til að hugleiða þetta út frá tveimur tengdum sviðum í starfi sínu – samfélagsaðgerðum og þátttöku í ríkjandi samfélagsumræðu. Þetta voru auðvitað ekki valkostir andspænis starfinu að stækkun og treystingu, og enn síður truflun á því starfi, heldur eðlislægur hluti þess. Því meiri mannauður sem samfélag gat kallað eftir, þeim mun meiri varð geta þess til að beita viskunni í opinberun Bahá’u’lláh sem lýtur að áskorunum dagsins: að gera kenningar Hans að veruleika. Og glundroði í málefnum mannkyns á þessum tíma virtist undirstrika hversu brýna þörf það hafði fyrir læknislyfið sem Græðarinn guðdómlegi mælti fyrir um. Í þessu öllu fólst hugmynd um trúarbrögð sem var mjög frábrugðin þeim sem voru við lýði í heiminum almennt: hugmynd sem viðurkenndi trúarbrögðin sem hinn öfluga aflvaka síframsækinnar siðmenningar. Menn skildu að slík siðmenning myndi ekki heldur koma af sjálfu sér – það væri verkefni fylgjenda Bahá’u’lláh að vinna að henni. Slíkt verkefni krafðist þess að beitt yrði sams konar ferli með kerfisbundnu námi í samfélagsaðgerðum og þátttöku í almennri umræðu.

Frá sjónarhorni síðustu tveggja og hálfs áratugar hefur geta til að ráðast í samfélagsaðgerðir aukist verulega og leitt til óvenju árangursríkra aðgerða. Árið 1996 var 250 samfélags- og hagþróunarverkefnum haldið úti frá ári til árs, en nú eru þau orðin 1500 og fjöldi samtaka sem sækja innblástur í bahá’í trúna hefur fjórfaldast. Þau eru nú rúmlega 160. Ráðist er í meira en 70.000 grasrótarverkefni samfélagslegra skammtímaaðgerða á hverju ári sem er fimmtíuföld aukning. Við hlökkum til áframhaldandi aukningar á öllu þessu starfi sem er afrakstur af dyggum stuðningi og örvun Alþjóðlegu bahá’í þróunarstofnunarinnar. Jafnframt hefur bahá’í þátttaka í ríkjandi samfélagsumræðu einnig vaxið til muna. Fyrir utan margs konar tækifæri þegar vinirnir finna að þeir geta sett fram bahá’í sjónarmið í samræðum sem eiga sér stað í starfi eða í persónulegu samhengi hefur formleg þátttaka í umræðum aukist verulega. Við höfum ekki aðeins í huga stóraukna viðleitni og sífellt flóknara framlag Alþjóðlega bahá’í samfélagsins – sem á þessum tíma bætti við skrifstofum í Afríku, Asíu og Evrópu – heldur einnig stóraukið starf og mjög öflugt kerfi þjóðarskrifstofa fyrir ytri málefni en Alþjóðlega bahá’í samfélagið leggur nú aðaláherslu á það starfssvið. Að auki má nefna skýr og athyglisverð framlög einstakra átrúenda á ákveðnum sviðum. Allt þetta skýrir að einhverju leyti þá virðingu, þakklæti og aðdáun sem leiðtogar hugsunar og aðrir framámenn á öllum sviðum þjóðfélagsins hafa aftur og aftur lýst á trúnni, fylgjendum hennar og starfsemi þeirra.

Þegar litið er yfir allt tuttugu og fimm ára tímabilið, fyllumst við lotningu yfir þeim fjölþætta árangri sem bahá’í heimurinn hefur náð í sameiningu. Árangur á sviði mannsandans má sjá á öllum þeim viðfangsefnum sem þegar hafa verið rædd en einnig á umfangi hágæða ritverka sem bahá’í höfundar hafa gefið út; að þróast hefur ýmiss konar vettvangur fyrir rannsóknir á ákveðnum fræðasviðum í ljósi kenninganna; og á áhrifum námskeiða fyrir háskólanema á grunn- og framhaldsstigi sem Rannsóknarstofnun um hagsæld mannkyns býður bahá’í ungmennum í vel yfir 100 löndum í samstarfi við stofnanir málstaðarins. Við blasir að aukinn hraði hefur færst í byggingu tilbeiðsluhúsa. Síðasta móðurmusterið var reist í

Santiago í Síle en hleypt hefur verið af stokkunum vinnu við að byggja tvö Mashriqu’l-

Adhkár sem þjóna munu á landsvísu og önnur fimm í heimabyggð. Tilbeiðsluhúsin í Battambang í Kambódíu og Norte del Cauca í Kólumbíu hafa þegar opnað dyr sínar. Bahá’í musteri, hvort sem þau eru nývígð eða hafa lengi verið til staðar gegna síauknu hlutverki í hjarta samfélagslífs. Efnislegur stuðningur almennra átrúenda við ótöluleg verkefni vina Guðs hefur verið rausnarlegur. Sem mælikvarði á sameiginlega andlega orku, segir það mikið hvernig örlæti og fórnfýsi á tímum verulegra sviptinga í efnahagslífinu hafa haldið áfram að þróast – nei, endurnærast. Á sviði bahá’í stjórnskipunar hefur geta andlegra þjóðarráða til að stjórna málefnum samfélaga sinna, sem sífellt verða margbrotnari, aukist verulega. Þau hafa einkum notið góðs af afburða góðu samstarfi við álfuráðgjafana, sem hafa átt stóran þátt í því að skipuleggja söfnun upplýsinga frá grasrótinni um allan heim og tryggja að þeim sé dreift víða. Þetta var líka sá tími þegar bahá’í landshlutaráðið kom fram sem fullgild stofnun málstaðarins og þar sem þau starfa nú á 230 stöðum hafa þau, og þær þjálfunarstofnanir sem þau hafa umsjón með, reynst ómissandi í eflingu vaxtarferlisins. Til að framlengja störf aðaltrúnaðarmanns Ḥuqúqu’lláh, handar málstaðar Guðs ‘Alí-Muḥammad Varqá, var Alþjóðlegt trúnaðarmannaráð Ḥuqúqu’lláh stofnað árið 2005. Í dag samhæfir það störf hvorki meira né minna en 33 trúnaðarmannaráða fyrir lönd og heimshluta sem nú ná um heim allan

og leiða að sínu leyti starf rúmlega 1000 fulltrúa. Þróunin sem varð við Bahá’í heimsmiðstöðina á þessum sama tíma er margþætt: við sjáum að verki við stallana við helgidóm Bábsins og tveggja bygginga á Boganum er lokið auk þess sem byrjað er að reisa helgidóm ‘Abdu’l‑Bahá, að ekki sé minnst á fjölda verkefna til að styrkja og varðveita dýrmæta helgistaði trúarinnar. Helgidómur Bahá’u’lláh og helgidómur Bábsins voru teknir á heimsminjaskrá, en þar eru staðir sem hafa ómetanlega þýðingu fyrir mannkynið. Almenningur streymdi að þessum helgu stöðum í hundrað þúsunda tali. Nálgaðist fjöldi þeirra eina og hálfa milljón sum árin og Heimsmiðstöðin tók reglulega á móti hundruðum pílagríma í senn, stundum fleiri en 5000 á ári, ásamt svipuðum fjölda bahá’í gesta. Þessi fjöldi gleður okkur jafnmikið og aukinn fjöldi þeirra ólíku þjóða og lýða sem njóta náðar pílagrímsferðar. Þýðing, birting og miðlun á hinum heilögu textum hafa einnig aukist mjög samhliða þróun bahá’í tilvísunarbókasafnsins, eins af eftirtektarverðum meðlimum vaxandi fjölskyldu vefsíðna sem tengjast bahai.org og er nú aðgengilegt á tíu tungumálum. Margvíslegar skrifstofur og undirstofnanir hafa verið settar á fót við Heimsmiðstöðina og víðar og hafa það hlutverk með höndum að styðja við lærdómsferlið sem þróast á mörgum starfssviðum um bahá’í heiminn. Allt þetta, systur okkar og bræður í trúnni, er aðeins brot af sögunni sem við gætum sagt um það sem hollusta ykkar við Hann sem var Hinn rangtleikni hefur komið til leiðar. Við getum ekki annað en endurómað hrífandi orð sem Meistarinn ástkæri hrópaði gagntekinn: „Ó Bahá’u’lláh! Hvað hefur Þú gert?“

*

Frá svo víðri sýn á þennan mikilvæga aldarfjórðung beinum við athygli okkar að síðastliðinni fimm ára áætlun – áætlun sem var næsta ólík þeim undangengnu á ýmsan hátt. Í þessari áætlun hvöttum við bahá’ía um heim allan til að byggja á öllu því sem þeir höfðu lært á síðustu tuttugu árum og virkja það til fulls. Það gleður okkur að vonir okkar í þeim efnum hafa meira en ræst, en þótt við búumst eðlilega við miklu frá fylgjendum Hinnar blessuðu fegurðar var hugarfarið að baki árangrinum sem náðist með kappsfullri viðleitni virkilega hrífandi. Það var smiðshöggið á afreksverk tuttugu og fimm ára þróunar.

Áætlunin var sérstaklega eftirminnileg vegna þess að henni var skipt í þrjá hluta með tveimur 200 ára afmælishátíðum sem hvor um sig stálsetti samfélög um allan heim. Samfélag hinna trúföstu sýndi tiltölulega auðveldlega og með áður óþekktum krafti hæfni til að fá fólk úr öllum þjóðfélagshópum til að heiðra líf opinberanda Guðs. Þetta var öflug vísbending um eitthvað víðtækara: hæfni til að beina í farveg gríðarlegri andlegri orku til framdráttar málstaðnum. Svo stórbrotin voru viðbrögðin að víða var hulunni svipt af trúnni á landsvísu. Í umhverfi þar sem engar væntingar voru gerðar, og þeirra ef til vill ekki leitað, kom fram greinilegur móttækileiki fyrir trúna. Þúsundir á þúsundir ofan hrifust eftir að hafa kynnst helgunarandanum sem er í dag einkennandi fyrir bahá’í samfélög hvarvetna. Sýnin á hvað mögulegt er að gera með bahá’í helgidagahaldi hefur víkkað ómælanlega.

Árangur áætlunarinnar, frá sjónarmiði einfaldrar tölfræði, skyggði fljótt á árangur allra undangenginna áætlana frá 1996. Í upphafi þessarar áætlunar var hægt að halda uppi rétt rúmlega 100.000 grunnþáttaverkefnum hverju sinni, en sú geta var ávöxtur tuttugu ára sameiginlegrar viðleitni. Nú er haldið uppi 300.000 grunnþáttaverkefnum í senn. Fjöldi þátttakenda í þessu starfi er kominn yfir tvær milljónir sem einnig nálgast þrefalda aukningu. Starfandi eru 329 þjálfunarstofnanir, ýmist fyrir lönd eða landshluta, og til marks um getu þeirra er sú staðreynd að um 750 þúsund manns hefur verið gert kleift að ljúka að minnsta kosti einni bók í röðinni. Þegar á heildina er litið nemur fjöldi námskeiða sem einstaklingar hafa lokið nú einnig tveimur milljónum – ríflega þriðjungs fjölgun á fimm árum.

Sá aukni kraftur sem lagður er í vaxtaráætlanir um allan heim segir sína merku sögu. Á þessu fimm ára tímabili höfðum við hvatt til þess að flýtt yrði fyrir vexti í öllum þeim 5000 umdæmum þar sem hann var hafinn. Þau fyrirmæli urðu hvati að einbeittri viðleitni um allan heim. Fyrir vikið rúmlega tvöfaldaðist fjöldi öflugra vaxtaráætlana og þær eru nú um það bil 4000. Erfiðleikar sem fylgja því að opna ný byggðarlög og hverfi fyrir trúnni í heimsfaraldri eða auka umsvif sem voru á frumstigi þegar faraldurinn hófst komu í veg fyrir að enn meiri fjölgun yrði á síðasta ári áætlunarinnar. Þó má raunar segja frá öðru og markverðara en þessu. Við upphaf áætlunarinnar höfðum við lýst von okkar um að fjöldi umdæma þar sem vinirnir hefðu náð þriðja áfanganum á vaxtarbrautinni, sem er afleiðing af því að læra að taka fjölda manns í faðm starfseminnar, myndi aukast um nokkur hundruð í viðbót. Þau umdæmi voru þá í kringum 200 og dreifðust á 40 lönd. Eftir fimm ár hefur þeim fjölgað ótrúlega – eru nú 1000 í næstum 100 löndum – sem er fjórðungur allra öflugra vaxtaráætlana í heiminum og árangur sem er langt umfram væntingar okkar. Og jafnvel þessar tölur leiða ekki í ljós þær himinhæðir sem samfélagið hefur náð. Til eru yfir 30 umdæmi þar sem fjöldi þeirra grunnþáttaverkefna sem haldið er uppi fer yfir 1000. Á sumum stöðum er talan nokkur þúsund og felur í sér þátttöku ríflega 20.000 manns í einu umdæmi. Vaxandi fjöldi andlegra svæðisráða hefur nú umsjón með framkvæmd menntaáætlana sem koma til móts við nánast öll börn og unglinga í viðkomandi byggð. Sami veruleiki er að koma í ljós innan nokkurra þéttbýlishverfa. Þátttaka í opinberun Bahá’u’lláh hefur í athyglisverðum tilfellum ekki takmarkast við einstaklinga, fjölskyldur og ættmenni – við verðum vitni að hreyfingu íbúa í átt að sameiginlegri miðju. Stundum er verið að segja skilið við gamalgróinn fjandskap andstæðra hópa og ákveðin formgerð og öfl samfélagsins umbreytast í ljósi guðlegra kenninga.

Við getum ekki annað en verið himinlifandi yfir svo stórkostlegum framförum. Máttur trúar Bahá’u’lláh til samfélagsuppbyggingar birtist með æ skýrari hætti og þetta er sá trausti grunnur sem komandi níu ára áætlun mun byggja á. Eins og vonast hafði verið til, hafa umdæmi sem búa yfir áberandi styrk reynst forðabúr þekkingar og mannauðs fyrir nágranna sína. Og landsvæði með fleiri en einu slíku umdæmi hafa átt auðveldara með að þróa leiðir til að flýta fyrir vexti í hverju umdæminu á fætur öðru. Okkur er mikið í mun að leggja áherslu á það aftur að framfarir hafa orðið nær alls staðar þótt stigsmunur sé á framvindunni frá einum stað til annars. Sameiginlegur skilningur samfélagsins á ferli hópinngöngu og traust þess á að geta örvað þetta ferli undir öllum kringumstæðum hefur aukist svo mjög að ekki var hægt að gera sér það í hugarlund á undanförnum áratugum. Bahá’í heimurinn hefur á sannfærandi hátt svarað áleitnum spurningum sem vofðu svo lengi yfir og voru í brennidepil árið 1996. Framfarir samfélagsins hafa sett mark sitt á allt líf heillar kynslóðar. En þótt aðeins sé litið til umfangs þess sem hefur átt sér stað í þessum fjölmörgu umdæmum þar sem framlína lærdóms er að víkka hefur það breytt framgangi í hópinngöngu á afdrifaríkan og sögulegan hátt.

Margir munu kannast við hvernig Verndarinn skipti öldum trúarinnar í samfelld tímaskeið. Fimmta tímaskeið mótunaraldarinnar hófst árið 2001. Minna þekkt er að Verndarinn vísaði einnig sérstaklega til tímaskeiða innan Hinnar guðlegu áætlunar og áfanga innan þeirra tímaskeiða. Hin guðlega áætlun sem ‘Abdu’l‑Bahá setti fram beið síns tíma í tvo áratugi meðan unnið var að uppbyggingu og styrkingu svæðis- og þjóðarstofnana stjórnskipunarinnar. Henni var hrundið af stað með viðhöfn árið 1937 með fyrsta áfanga fyrsta tímaskeiðsins – sjö ára áætluninni sem Verndarinn fól bahá’í samfélagi NorðurAmeríku. Þessu fyrsta tímaskeiði lauk eftir tíu ára herferðina 1963, sem hafði leitt til þess að fáni trúarinnar var hafinn á loft um allan heim. Upphafsáfangi annars tímaskeiðsins var fyrsta níu ára áætlunin og hvorki meira né minna en tíu áætlanir hafa komið í kjölfar hennar, allt frá tólf mánuðum til sjö ára. Í byrjun þessa annars tímaskeiðs varð bahá’í heimurinn þegar vitni að fyrsta upphafi þeirrar hópinngöngu í trúna sem höfundur Hinnar guðlegu áætlunar hafði séð fyrir. Áratugina sem fylgdu hafa kynslóðir dyggra átrúenda innan samfélags Hins mesta nafns unnið í víngarði Guðs við að rækta þær aðstæður sem þarf til viðvarandi og stórfellds vaxtar. Og hve ríkulegur er ekki ávöxturinn af þessu starfi á þessum dásamlega Riḍvántíma! Allur sá fjöldi sem stóreflir starfsemi samfélagsins, höndlar neista trúarinnar og hefst fljótt handa um að þjóna í framlínu áætlunarinnar, er ekki lengur forsögn sem byggist á trú heldur sífelldur veruleiki. Svo áberandi og raunverulegar framfarir verðskulda að vera skráðar á annála málstaðarins. Fagnandi í hjarta tilkynnum við að þriðja tímaskeið guðlegrar áætlunar Meistarans er hafið. Áfanga eftir áfanga, tímaskeið eftir tímaskeið, mun áætlun hans springa út uns ljós Guðsríkis lýsir upp sérhvert hjarta.

*

Kæru vinir, ekkert yfirlit um fimm ára framtakið sem markaði lok annars tímaskeiðs Hinnar guðlegu áætlunar væri fullkomið án þess að vísað væri sérstaklega til þeirra sviptinga sem urðu á liðnu ári og enn eru viðvarandi. Takmarkanir á persónulegum samskiptum sem jukust og dvínuðu í flestum löndum á þessu tímabili hefðu getað orðið til þess að greiða sameiginlegri viðleitni samfélagsins þungt högg og batinn gæti tekið mörg ár, en það eru tvær ástæður fyrir að það gerðist ekki. Önnur var útbreidd vitund um skyldu bahá’ía að þjóna mannkyninu, og aldrei fremur en á tímum háska og mótlætis. Hin var óvenjulega aukin geta í bahá’í heiminum til að tjá þá vitund í verki. Vinirnir, sem í mörg ár höfðu tamið sér að taka upp kerfisbundnar aðgerðir, beittu sköpunargáfu sinni og tilfinningu fyrir tilgangi á ófyrirséða kreppu um leið og þeir tryggðu að sú nýja nálgun sem þeir þróuðu samræmdist þeim ramma sem þeir höfðu unnið við að fullkomna í röð áætlana. Að þessu sögðu er ekki hægt að líta fram hjá þeim alvarlegu erfiðleikum sem bahá’íar eins og samlandar þeirra hvarvetna hafa þurft að þola. En í þessum miklu erfiðleikum hafa átrúendurnir sýnt einbeitni. Auðlindum hefur verið beint til samfélaga í neyð, kosningar fóru fram þar sem það var hægt og undir öllum kringumstæðum hafa stofnanir málstaðarins haldið áfram að sinna skyldum sínum. Það hafa jafnvel verið stigin djörf skref fram á við. Andlegt þjóðarráð São Tomé og Príncipe verður stofnað á ný nú á Riḍván og tvær nýjar stoðir Allsherjarhús réttvísinnar verða reistar: Andlegt þjóðarráð Króatíu með aðsetur í Zagreb og Andlegt þjóðarráð Tímor-Leste með aðsetur í Dili.

Og nú hefst eins árs áætlunin. Tilgangur hennar og kröfur hafa þegar verið settar fram í skilaboðum okkar sem send voru á degi sáttmálans. Þessi áætlun, þótt stutt sé, dugar til að búa bahá’í heiminn undir níu ára áætlunina sem kemur í kjölfarið. Tímabili sérstakrar hæfni, sem opnaðist hundrað árum eftir að Töflur Hinnar guðlegu áætlunar voru opinberaðar, lýkur brátt með ártíð ‘Abdu’l‑Bahá sem markar lok fyrsta árhundraðs mótunaraldarinnar og upphaf þess næsta. Samfélag hinna trúföstu gengur inn í þessa nýju áætlun á tíma þegar mannkynið, agað af afhjúpun á varnarleysi sínu, virðist gera sér betur grein fyrir þörfinni fyrir samstarf til að takast á við alþjóðlegar áskoranir. Engu að síður halda langvarandi samkeppnisvenjur, eiginhagsmunir, fordómar og lokaður hugur áfram að hindra hreyfingu í átt að einingu, þrátt fyrir vaxandi fjölda í samfélaginu sem sýnir í orði og verki hversu mjög hann þráir líka aukna viðurkenningu á eðlislægri einingu mannkyns. Við biðjum þess að fjölskyldu þjóðanna takist að leggja ágreining sinn til hliðar í þágu almannahagsmuna. Þrátt fyrir óvissuna sem sveipar mánuðina fram undan, biðjum við Bahá’u’lláh þess að þær staðfestingar sem hafa haldið fylgjendum Hans uppi svo lengi verði enn ríkulegri til þess að þið getið haldið áfram starfi ykkar, æðrulaus og ótrufluð af glundroða heimsins sem hefur sífellt brýnni þörf fyrir græðandi boðskap Hans.

Hin guðlega áætlun gengur móts við nýja tíma og nýjan áfanga. Ný blaðsíða opnast.

Ári undirbúnings og íhugunar, samhliða kappsömu starfi, er lokið. Það einkenndist af viðleitni vinanna um allan heim til að minnast aldarártíðar ‘Abdu’l‑Bahá, meðal annars með því að senda fulltrúa til að taka þátt í sérstökum viðburði honum til heiðurs í landinu helga. Þessi viðleitni varð til þess að innblásturinn sem ‘Abdu’l‑Bahá veitti með lífi sínu hefur snortið ótölulegan fjölda sálna og ekki aðeins bahá’ía. Umhyggja hans fyrir sérhverjum meðlimi í fjölskyldu mannsins, kennslustarf hans, tilstuðlan hans að viðfangsefnum í þágu menntunar og félagslegrar velferðar, yfirgripsmikið framlag hans til umræðu bæði í austri og vestri, hjartanleg hvatning hans og stuðningur við byggingu tilbeiðsluhúsa, starfið sem hann vann að mótun fyrstu stiga bahá’í stjórnskipunar, starf hans að ræktun margvíslegra þátta samfélagslífsins – allar þessar víxlverkandi hliðar í lífi hans endurspegluðu stöðuga og fullkomna helgun hans í þjónustunni við Guð og mannkynið allt. Auk þess sem ‘Abdu’l‑Bahá var svipmikil og tignarleg persóna í krafti siðferðilegs valds og framúrskarandi andlegs innsæis, var hann hreinn farvegur þeirra krafta sem opinberun Bahá’u’lláh leysti úr læðingi og orkuðu á heiminn fyrir atbeina hans. Til að skilja þann þjóðfélagsuppbyggjandi kraft sem trúin býr yfir, þarf ekki að skyggnast lengra en til þeirra afreka sem ‘Abdu’l‑Bahá vann með þjónustu sinni og til umbreytandi áhrifa leiðsagnarinnar sem streymdi án afláts úr penna hans. Svo margar þeirra stórkostlegu framfara sem bahá’í samfélagið hefur tekið á okkar tímum – og lýst var í síðustu Riḍvánboðum okkar – má rekja til aðgerða, ákvarðana og leiðsagnar ‘Abdu’l‑Bahá.

Því er vel við hæfi að sá heiður og sú hollusta sem allt bahá’í samfélagið hefur vottað fullkominni Fyrirmynd sinni skuli vera undanfari voldugs verkefnis sem miðar að því að leysa úr læðingi þjóðfélagsuppbyggjandi kraft trúarinnar í sífellt ríkari mæli. Verkefnasviðin sem falla undir níu ára áætlunina, og núverandi röð áætlana, beinast að því að uppfylla þetta yfirmarkmið, og það er líka í brennidepli á meira en 10.000 ráðstefnum sem haldnar eru um allan heim til að marka upphaf þessa mikla andlega framtaks. Búast má við að fordæmalaus fjöldi þátttakenda sæki þessar ráðstefnur og þá ekki aðeins bahá’íar heldur margir aðrir velunnarar mannkyns sem eiga með þeim sameiginlega löngun til að styrkja einingu og bæta heiminn. Einbeitni þeirra og sterk tilgangsvitund endurspeglast í andanum sem skapaðist á samfundunum sem þegar hafa verið haldnir, þar sem þátttakendur hafa verið jafn stálsettir af kraftmikla samráðinu sem þeir tóku þátt í og þeirri sameiginlegu sýn sem skoðuð var ofan í kjölinn á þessum fagnaðarríku viðburðum. Við bíðum þess með mikilli eftirvæntingu hvað næstu mánuðir og ár muni bera í skauti sér.

Frá því að við sendum skilaboð okkar til ráðstefnu ráðgjafanna þann 30. desember 2021 hafa andleg þjóðarráð og bahá’í landshlutaráð verið að meta af alvöru möguleikana á að efla vaxtarferlið í lögsagnarumdæmum sínum í níu ára áætluninni. Við teljum að þegar mat er lagt á þær framfarir sem orðið hafa með tímanum sé gagnlegt að líta á framvindu áætlunarinnar í tveimur fjögurra og fimm ára áföngum. Þjóðarráðum var boðið að íhuga þá framþróun sem þau búast við að eigi sér stað í samfélögum sínum á Riḍván 2026 og síðan aftur á Riḍván 2031. Þetta verk fól einnig í sér endurmat á mörkum umdæma og niðurstaðan er sú að umdæmum í heiminum hefur í heild fjölgað um fjórðung og þau eru nú rúmlega 22.000 talsins. Miðað við þær spár sem bárust má gera ráð fyrir að í lok áætlunarinnar verði vaxtaráætlun á einhverju þróunarstigi fyrir hendi í um 14.000 þessara umdæma. Af þeim er ráðgert að vaxtaráætlunum sem geta talist öflugar fjölgi í 11.000 á sama tímabili. Og af þeim má búast við að umdæmum sem náð hafa þriðja áfanga muni fjölga í ríflega 5.000 árið 2031. Slíkur viðgangur felur án efa í sér gríðarlegt átak á öllum stigum áætlunarinnar. Við teljum engu að síður að þetta séu verðugar væntingar sem keppa skuli að, því þær fela í sér metnaðarfullt en vel íhugað mat á því sem er innan seilingar.

Þetta er þýðingarmikið. Slík markmið gætu ekki talist raunhæf ef stjórnstofnanir og starfsaðilar hefðu ekki þróast til mikilla muna og öðlast stóraukna getu til að stjórna málefnum samfélags sem tekst á við hraðfjölgandi verkefni og sem tekur opnum örmum miklum og vaxandi fjölda skyldra sálna. Ógerlegt væri að stefna að slíkum vexti ef löngun til þess að læra – að framkvæma, íhuga, öðlast innsýn og tileinka sér innsýn sem sprettur upp annars staðar – hefði ekki verið ræktuð á öllum stigum, allt niður í grasrót samfélagsins. Og verkefnið sem slíkar fyrirætlanir fela í sér væri vart framkvæmanlegt ef kerfisbundin nálgun við kennslustarfið og þróun mannauðs hefði ekki orðið æ sýnilegri innan bahá’í heimsins. Allt þetta hefur leitt til viðgangs hvað varðar sjálfsvitund og stefnu bahá’í samfélagsins. Sú ákvörðun að horfa út á við í ferli samfélagsuppbyggingar var strax orðin fastur þáttur í menningu á fjölmörgum stöðum og hefur nú í vaxandi fjölda samfélaga þróast í vitund um raunverulega ábyrgð á andlegum og efnislegum framförum sífellt stærri þjóðfélagshópa langt umfram aðild að bahá’í samfélaginu sjálfu. Viðleitni vinanna til að byggja upp samfélög, taka þátt í samfélagsaðgerðum og leggja sitt af mörkum til ríkjandi þjóðfélagsumræðna hefur runnið saman í eitt hnattrænt verkefni innan sameiginlegs aðgerðaramma og beinist að því að hjálpa mannkyni að móta málefni sín á grundvelli andlegra meginreglna. Ekki er hægt að horfa fram hjá þýðingu þeirrar þróunar sem við höfum lýst og komin er á þetta stig hundrað árum eftir að stjórnskipulagið var sett á stofn. Í þeirri ótrúlegu aukningu á hæfni sem orðið hefur á síðustu tveimur áratugum – og gert hefur bahá’í heiminum kleift að líta á starfsemi sína sem viðleitni til að leysa úr læðingi þjóðfélagsuppbyggjandi kraft trúarinnar – sjáum við óvéfengjanlega sönnun þess að málstaður Guðs er kominn á sjötta tímaskeið mótunaraldar sinnar. Við tilkynntum á Riḍván í fyrra að víðtæk þátttaka í bahá’í starfsemi af hálfu mikils fjölda sem öðlast hefur sterka trú og tileinkað sér færni og hæfileika til að þjóna samfélögum sínum tákni að þriðja tímaskeið guðlegrar áætlunar Meistarans sé hafið. Þannig hefur eins árs áætlunin frá því hún hófst og nú þegar henni lýkur markað sögulegar framfarir í samfélagi hinna trúföstu. Og þessi sameinaða fylking átrúenda stendur nú á þröskuldi nýs og voldugs verkefnis reiðubúin að nýta þau tækifæri sem við henni blasa á alla vegu.

Áberandi einkenni þess tímaskeiðs sem nú lýkur var bygging síðustu tilbeiðsluhúsanna sem þjóna heimsálfum og að vinna hófst við að koma á fót tilbeiðsluhúsum fyrir lönd eða svæðissamfélög. Bahá’íum um allan heim hefur lærst mikið um hugmyndafræðina að baki Mashriqu’l-Adhkár og þann samruna tilbeiðslu og þjónustu sem sú stofnun stendur fyrir. Á sjötta tímaskeiði mótunaraldarinnar mun eiga sér stað mun meiri lærdómur um vegferðina frá þróun samfélaga þar sem helgihald dafnar – og þjónustuna sem það elur af sér – þar til Mashriqu’l-Adhkár verður til. Samráð er að hefjast við ýmis andleg þjóðarráð og eftir því sem þeim samræðum vindur fram, munum við stig af stigi tilkynna um þá staði þar sem bahá’í tilbeiðsluhús verða stofnsett á næstu árum.

Við gleðjumst við að sjá samfélag Hins mesta nafns þróa með sér styrk á styrk ofan en á gleðina ber skugga þeirrar djúpu hryggðar sem það veldur að sjá viðvarandi ástand og átök í heiminum sem valda hörmungum og vitstola þjáningu – alveg sérstaklega að horfa æ ofan í æ upp á niðurrifsöfl sem hafa komið alþjóðamálum í upplausn og skapað almenningi hryllilegar aðstæður. Við þekkjum vel og það er okkur hughreysting, eins og bahá’í samfélög hafa margsinnis sýnt við ólíkar aðstæður, að fylgjendur Bahá’u’lláh eru einarðir í því að styðja og aðstoða fólk í kringum sig, hversu erfiðar sem þeirra eigin aðstæður kunna að vera. En þar til mannkynið í heild ræðst í að formfesta málefni sín á undirstöðum réttlætis og sannleika, munu örlög þess því miður verða þau að ramba frá einni kreppu til annarrar. Við biðjum þess, að ef nýtilkomið stríð í Evrópu á að skila einhverjum lærdómi til framtíðar, verði það knýjandi áminning um þá leið sem heimurinn verður að fara, eigi hann að ná raunverulegum og varanlegum friði. Þau meginlögmál sem Bahá’u’lláh setti fram með skýrum hætti við einvalda og forseta síns tíma, og þær þungvægu skyldur sem hann lagði á stjórnendur þá og nú, eiga að líkindum enn frekar við núna en þegar þau voru fyrst skráð af penna Hans. Ófrávíkjanleg þróun hinnar meiri áætlunar Guðs, sem færir með sér eldraunir og umbrot en knýr mannkynið þó að lokum í átt að réttlæti, friði og einingu, er fyrir bahá’íum stóra samhengið þar sem hinni minni áætlun Guðs vindur fram en þar eru megin viðfangsefni átrúendanna. Óstarfshæft ástand nútímasamfélags gerir þörfina á að leysa úr læðingi þjóðfélagsuppbyggjandi kraft trúarinnar augljósa og knýjandi. Um sinn getum við ekki reiknað með öðru en að hamfarir og óeirðir haldi áfram að þjaka heiminn. Vafalaust munuð þið því skilja hvers vegna sérhverju einlægu bænarákalli okkar um að létta megi fári og nístandi erfiðleikum af börnum Guðs, fylgi jafn innileg bæn fyrir árangri þeirrar áríðandi þjónustu sem þið innið af hendi fyrir málstað Friðarhöfðingjans.

Í hverju umdæmi þar sem skriðþungi eykst í starfi áætlunarinnar, sjáum við þróun samfélaga með þeim göfugu einkennum sem við lýstum í skilaboðunum 30. desember 2021. Þegar þjóðfélög verða fyrir álagi af ólíkum toga, verða fylgjendur Abhá fegurðarinnar að skera sig æ meira úr fyrir seiglu og dómgreind, fyrir gott framferði og að fylgja lífsreglum – og fyrir samúð, hleypidómaleysi og umburðarlyndi við að ná fram einingu. Trekk í trekk hafa auðkennandi eiginleikar og viðhorf sem átrúendur hafa sýnt á tímum bráðavanda valdið því að fólk leitar til bahá’ía um skýringar, ráð og stuðning, ekki síst þegar líf þjóðfélagsins hefur farið úr skorðum í óvæntu ógnar- og upplausnarástandi. Er við deilum þessu sem við höfum orðið áskynja, höfum við hugfast að bahá’í samfélagið finnur einnig sjálft fyrir áhrifum sundrunaraflanna sem eru að verki í heiminum. Enn fremur gerum við okkur grein fyrir, að því meir sem vinirnir leggja á sig við að vinna orði Guðs brautargengi, þeim mun sterkari andstöðuöflum munu þeir mæta, fyrr eða síðar, úr ýmsum áttum. Þeir verða að styrkja hug sinn og anda gegn þeim prófraunum sem örugglega verða, svo að heilindi verka þeirra beri ekki skaða af. En átrúendurnir vita vel að hver sem stórviðrin verða fram undan er örk málstaðarins hverjum vanda vaxin. Á siglingu sinni hefur hún á hverjum áfanganum á fætur öðrum staðið af sér náttúruöflin og riðið öldufaldi. Nú stefnir hún á nýja sjónarrönd. Staðfestingar Hins almáttuga eru vindhviður sem fylla segl hennar og knýja hana í átt að ákvörðunarstaðnum. Og sáttmálinn er leiðarstjarnan sem heldur hinu helga fleyi á sinni öruggu og vissu stefnu. Megi herskarar himnanna veita blessanir sínar öllum um borð í þeirri siglingu.

Það er okkur mikil og óblandin ánægja að ávarpa samfélag sem sýnir göfuglyndið og einarða viljastyrkinn sem sæma hárri köllun þess. Sú ást sem við berum til ykkar er heit og innileg og við verðum himinlifandi þegar við sjáum dygga og einlæga viðleitni ykkar til að lifa samkvæmt kenningum Bahá’u’lláh og færa sárþyrstum heimi lífgefandi vatn opinberunar Hans. Sterk tilfinning ykkar fyrir markinu sem stefnt er að er augljós. Útbreiðsla og treysting, samfélagsaðgerðir og þátttaka í þjóðfélagsumræðum, öllu þessu fleygir fram og eðlilegt samhengi þessara viðfangsefna á umdæmisstigi verður sífellt ljósara. Hvergi kemur þetta betur fram en á stöðum þar sem vaxandi fjöldi fólks er farinn að taka þátt í röð verkefna sem hvert um sig miðar að því að leysa úr læðingi þjóðfélagsuppbyggjandi kraft trúarinnar.

Það hefur glatt okkur á þeim tólf mánuðum sem liðnir eru frá upphafi níu ára áætlunarinnar að sjá hvernig þetta hnattræna og andlega framtak hefur veitt vinunum innblástur, stálsett þá og komið skriði á ákveðnar aðgerðalínur. Athyglin hefur strax beinst að því að hrinda í framkvæmd áætlunum sem tryggja að í hverju landi og á svæði hvers landshlutaráðs verði að minnsta kosti eitt umdæmi sem hefur náð þriðja áfanganum, þar sem mikill fjöldi fólks vinnur saman og leggur sitt af mörkum til lifandi og þróttmikils samfélags. Átrúendurnir vita að markmiðið á þessu tuttugu og fimm ára tímabili er að koma á fót öflugum vaxtaráætlunum í öllum umdæmum í heiminum og þeir hefjast því einnig handa um að opna ný umdæmi fyrir trúna jafnframt því að stórefla viðleitni sína á stöðum þar sem vaxtaráætlun er þegar í gangi. Aukin vitund er um tækifæri til brautruðnings í öllum heimshlutum - margar dyggar sálir eru að íhuga hvernig þær geti brugðist við þessu tækifæri, og margar aðrar hafa nú þegar brautrutt, einkanlega innan heimalanda sinna en einnig í auknum mæli á alþjóðavettvangi. Þetta er, eins og við vonuðumst til, ein þeirra leiða sem sýna anda gagnkvæms stuðnings meðal vinanna hvarvetna. Samfélög, þar sem styrkur hefur byggst upp, hafa skuldbundið sig til að styðja framfarir sem verða á öðru svæði – í öðru umdæmi, landshluta, landi eða jafnvel annarri heimsálfu - og skapandi leiðir hafa fundist til að hvetja og uppörva úr fjarlægð og gera það kleift að miðla reynslu með beinum hætti. Á sama tíma er sú grunnaðferð víða notuð að fanga það sem verið er að læra í umdæmi til þess að það geti komið að gagni í áætlunum einstakra svæða, sem og annarsstaðar. Það hefur glatt okkur að sjá að athygli beinist sérstaklega að því að læra hvernig auka megi gæði þeirrar menntareynslu sem þjálfunarstofnunin býður upp á. Áhrifin af því þegar þjálfunarferlið festir rætur í samfélagi eru stórbrotin. Sjáið til dæmis þær miðstöðvar öflugrar starfsemi þar sem íbúarnir eru farnir að líta á þjálfunarstofnunina sem öflugt tæki sem þeir eiga sjálfir, og taka höfuðábyrgð á heilbrigðri þróun hennar. Átrúendurnir vita mætavel að dyr trúarinnar standa alltaf opnar á gátt og þeir eru að læra hvernig megi hvetja þá sem eru tilbúnir að ganga inn um þær dyr. Það eru forréttindi og einstakt fagnaðarefni að eiga samfylgd með slíkum sálum og geta hjálpað þeim yfir þröskuldinn. Í öllu menningarlegu samhengi er margt sem þarf að læra um áhrifamátt þessa afgerandi andartaks, þess að viðurkenna og tilheyra. Og þó er ekki öll sagan sögð. Þótt starfið sem miðar að umbreytingu þjóðfélagsins sé á frumstigi í mörgum umdæmum leitast andlegu þjóðarráðin á virkan hátt, og með dyggum stuðningi ráðgjafanna, við að læra meira um hvernig þetta starf sprettur af ferli samfélagsuppbyggingar. Umræður um samfélagslega og efnislega velferð þjóðar eru að þroskast í fjölskylduhópum og samfélögum og samtímis leita vinirnir einnig leiða til að taka þátt í innihaldsríkum umræðum sem þróast í þeirra nánasta umhverfi.

Gerðir ungmenna skína skært í öllu sem við höfum verið að lýsa. Því fer fjarri að þau séu aðeins óvirk og áhrifagjörn – hvort sem áhrifin eru til góðs eða ekki – þau hafa reynst djarfar og glöggar höfuðpersónur áætlunarinnar. Þar sem samfélagið sér ungmennin í þessu ljósi og skapar skilyrði fyrir viðgangi þeirra sýna þau og sanna að þau eru fullkomlega verð traustsins sem þeim er sýnt. Þau kenna vinum sínum trúna og gera þjónustu að grundvelli vináttubanda sem hafa dýpri þýðingu. Slík þjónusta felst oft í menntun þeirra sem yngri eru – þau bjóða þeim ekki aðeins siðferðilega og andlega uppfræðslu heldur iðulega líka hjálp við skólanámið. Baháʼí ungmenni, sem er falin sú heilaga ábyrgð að styrkja þjálfunarferlið, uppfylla okkar bestu væntingar.

Allt þetta starf fer fram á tímum gríðarlegs þjóðfélagsumróts. Víðast hvar er viðurkennt að núverandi þjóðfélagsskipan sé illa í stakk búin til að mæta þörfum mannkyns í þeim þrengingum sem nú eiga sér stað. Margt sem almennt var talið standa á traustum og öruggum grunni er nú dregið í efa og ólgan sem af því stafar kveikir þrá eftir sýn sem sameinar. Allar raddirnar sem hljóma hvarvetna til stuðnings einingu, jafnrétti og réttlæti sýna hve margir binda slíkar vonir við samfélög sín. Að sjálfsögðu kemur það fylgjendum Hinnar blessuðu fegurðar ekki á óvart að hjörtu mannanna skuli þrá þær andlegu hugsjónir sem Hann setti fram. Engu að síður þykir okkur mjög eftirtektarvert, að á ári þegar horfur á sameiginlegum framförum mannkyns höfðu sjaldan virst dekkri, skein ljós trúarinnar með undraverðum ljóma á meira en tíu þúsund ráðstefnum, sem nær ein og hálf milljón manns sótti, og allar snerust um leiðir til að gera þessar sömu hugsjónir að veruleika. Sýn Baháʼuʼlláh og áeggjan Hans til mannkyns um að starfa í einingu að bættum heimi var sá miðpunktur sem margs konar þjóðfélagshópar söfnuðust um fullir ákafa – og það er engin furða enda útskýrir ‘Abdu’l-Bahá: „Í þessum guðdómlegu kenningum finnur sérhvert samfélag í heiminum sjálfan veruleikann í æðstu vonum sínum og væntingum.“ Sumir velunnarar mannkyns kunna að laðast fyrst að baháʼí samfélaginu í leit sinni að athvarfi, griðastað í heimi sem er klofinn og lamaður. En auk þessa athvarfs finna þeir skyldar sálir sem starfa saman að því að byggja upp heiminn að nýju.

Margt væri hægt að skrifa um landfræðilega útbreiðslu ráðstefnanna, þann ótrúlega drifkraft sem þær léðu nýju áætluninni og þá hjartans gleði og eldmóðinn sem þær vöktu hjá þátttakendum. En með þessum fáu orðum viljum við beina athyglinni að þýðingu þeirra fyrir framþróun málstaðarins. Þær voru spegilmynd af bahá’í samfélagi sem sér tengsl og skyldleika í stað þess sem aðskilur. Þessi viðhorf gerðu að verkum að eðlilegt varð að rýna í níu ára áætlunina á mannfundum þar sem allir voru boðnir velkomnir. Vinirnir veltu fyrir sér áhrifum áætlunarinnar á þjóðfélög sín, ekki aðeins í félagskap einstaklinga og fjölskyldna, heldur einnig svæðisleiðtoga og valdamanna. Þegar svo margir söfnuðust saman á einum stað sköpuðust forsendur fyrir umbreytandi umræðum um andlegar og þjóðfélagslegar framfarir sem eru að þróast um allan heim. Það sérstaka framlag sem slíkar samkomur – í senn opnar, upplífgandi og markvissar – geta lagt til vaxandi mynsturs samfélagsþróunar í umdæmi er dýrmæt lexía sem bahá’í stofnanir geta haft í huga til frambúðar.

Og nú heldur samfélag átrúendanna inn í annað ár áætlunarinnar með ný sjónarmið og djúpstæða innsýn í þýðingu þess sem þeir leitast við að koma í framkvæmd. Hversu mikill munur virðist ekki vera á aðgerðum þegar þær eru skoðaðar í ljósi þess þjóðfélagsupp-byggjandi krafts sem þær leysa úr læðingi! Þessi víðtæka yfirsýn gerir okkur kleift að líta á áframhaldandi og viðvarandi starfsemi sem miklu meira en einangrað þjónustuverkefni eða aðeins sem gagnapunkt. Á hverju svæðinu á fætur öðru sýna frumkvöðlaverkefnin sem eru í gangi að íbúarnir læra að fást við aukna ábyrgð á sinni eigin þróun og þroska. Sú andlega og samfélagslega umbreyting sem af þessu leiðir birtist á margskonar hátt í þjóðlífinu. Í fyrri röð áætlana kom þetta skýrast í ljós í eflingu andlegrar menntunar og sameiginlegrar tilbeiðslu. Í þessari nýju röð áætlana þarf að gefa meiri gaum öðrum ferlum sem miða að styrkingu samfélagslífsins með skilvirkari hætti – til dæmis bættri lýðheilsu, verndun umhverfis og að nýta kraftinn sem býr í listrænni tjáningu. Það sem þarf til að allir þessir gagnkvæmu þættir í velferð samfélagsins nái að styrkjast er auðvitað hæfni til að taka þátt í kerfisbundnu námi á öllum þessum sviðum – hæfni sem byggir á þeirri innsýn sem kenningarnar veita og á uppsöfnuðum þekkingarforða sem skapast með vísindalegum rannsóknum. Þegar þessi hæfni vex verða mikil afrek unnin á næstu áratugum.

Þessi aukna sýn á þjóðfélagsuppbyggingu hefur mjög víðtæk áhrif. Sérhvert samfélag er á sinni eigin leið til að gera hana að veruleika. En framfarir á einum stað eiga oft margt sameiginlegt með framförum á öðrum stað. Einn þáttur felst í því að þegar hæfni eykst og kraftar svæðis- eða þjóðarsamfélagsins margfaldast, verður þeim skilyrðum loks fullnægt sem eru sett fyrir byggingu tilbeiðsluhúsa í fyllingu tímans eins og kom fram í Riḍván boðum okkar árið 2012. Eins og við komum inn á í síðustu Riḍván boðum okkar, munum við öðru hvoru tilgreina þá staði þar sem reisa skal baháʼí musteri. Það gleður okkur mjög að kalla nú eftir stofnun svæðisbundinna tilbeiðsluhúsa í Kanchanpur í Nepal og Mwinilunga í Sambíu. Auk þess förum við fram á að þjóðartilbeiðsluhús verði reist í Kanada í nágrenni við gamalgróið Ḥasíratuʼl-Quds kanadíska samfélagsins í Toronto. Þessi verkefni og önnur sem hefjast í framtíðinni munu njóta góðs af þeim stuðningi sem vinirnir í öllum löndum veita musterissjóðnum.

Ríkulegar eru þær blessanir sem gæskuríkur Drottinn hefur kosið að veita ástvinum sínum. Köllunin er háleit, horfurnar stórkostlegar. Knýjandi eru þarfir þeirra tíma sem við öll höfum verið kölluð til að þjóna. Heitar og innilegar eru því bænirnar sem við biðjum fyrir ykkur og þrotlausu starfi ykkar við fótskör Bahá’u’lláh.

Tvö ár hafa liðið hratt í gríðarlega krefjandi níu ára starfi. Vinir Guðs hafa tekið stefnumið þess föstum tökum. Um allan bahá’í heiminn ríkir dýpri skilningur á því sem þarf til þess að víkka enn frekar ferli samfélagsuppbyggingar og koma til vegar djúpstæðri samfélagslegri umbreytingu. En með hverjum deginum sem líður sjáum við einnig að ástand heimsins mótast af sífellt meiri örvæntingu og sundurþykkju. Stigvaxandi spenna innan þjóða og á milli þeirra hefur áhrif á fólk og svæði á ótal vegu.

Þetta krefst viðbragða af hálfu sérhverrar ráðvandrar sálar. Við vitum allt of vel að samfélag Hins mesta nafns getur ekki vænst þess að erfiðleikar þjóðfélagsins láti það ósnert. En þótt þessir erfiðleikar komi við það, stendur það ekki ráðþrota gagnvart þeim. Þjáningar mannkyns valda því hryggð en draga ekki úr því allan þrótt. Hjartanleg umhyggja verður að hvetja til stöðugrar viðleitni til þess að byggja upp samfélög sem bjóða upp á von í stað örvæntingar, einingu í stað átaka.

Shoghi Effendi lýsti því með skýrum hætti hvernig ferli „stigvaxandi hnignunar í mannlegum málefnum“ fer saman við annað ferli, sameiningarferlið, þar sem unnið er að smíði „arkar mannlegs hjálpræðis“ og uppbyggingu „endanlegs griðastaðar“ þjóðfélagsins. Við fögnum því að sjá sanna friðariðkendur í hverju landi og á hverju landsvæði, önnum kafna við að byggja upp þennan griðastað. Við sjáum þetta í sérhverri frásögn um hjarta sem upptendrast af ást Guðs, um fjölskyldu sem opnar heimili sitt nýjum vinum, samverkamenn sem hagnýta sér kenningar Bahá’u’lláh í lausn samfélagslegra vandamála, samfélag sem eflir menningu gagnkvæms stuðnings, grenndarhverfi sem lærir að hrinda af stað og viðhalda aðgerðum sem eru nauðsynlegar þeirra eigin andlegu og efnislegu framförum og byggðarlag sem nýtur blessunar nýs andlegs svæðisráðs.

Aðferðir og tæki áætlunarinnar gera sérhverri sál kleift að leggja sitt af mörkum til að mæta brýnum þörfum mannkynsins á þessum degi. Því fer fjarri að framkvæmd áætlunarinnar sé aðeins skammtímalækning við meinsemdum líðandi stundar. Hún er starfsreglan sem kemur af stað uppbyggjandi langtímaferlum í hverju samfélagi og þróast með kynslóðunum. Allt bendir þetta á brýna og óumflýjanlega niðurstöðu: Þeim verður að fjölga hratt og stöðugt sem leggja tíma sinn, orku og einbeitta athygli í þetta starf svo að það beri ávöxt.

Hvar annars staðar en í meginreglu Bahá’u’lláh um einingu mannkyns getur heimurinn fundið sýn sem er nógu víðfeðm til að sameina alla ólíka þætti hans? Hvernig getur heimurinn brúað þær þjóðfélagslegu gjár sem í honum hafa myndast með öðru móti en að þessi sýn verði að skipulagi sem byggir á einingu í fjölbreytileika? Hvar annars staðar er að finna hvatann sem beinir þjóðum heims inn á braut nýrra lífshátta og varanlegs friðar? Réttum því öllum höndina í vináttu, sameiginlegri viðleitni, þjónustu og lærdómi, og sækjum fram í einingu.

Við vitum hversu mikinn kraft og lífsþrótt ungmenni skapa í öllum samfélögum þegar sýn Bahá’u’lláh örvar þau og þau verða höfuðgerendur áætlunarinnar. Og af þeim sökum verða bahá’í ungmenni að einsetja sér að snúa sér til jafnaldra sinna og fá þá til liðs við sig í þessu starfi með mikilli góðvild, hugrekki og fullkomnu trausti á Guð! Allir verða að hafa hraðann á, en ungmennin verða að fara með himinskautum.

Brýnar þarfir þessarar stundar mega ekki skyggja á þá sérstöku gleði sem þjónustan vekur. Ákall um þjónustu er gleðirík og alltumlykjandi kvaðning til starfa. Það laðar að sér hverja trúfasta sál, jafnvel þær sem bogna undan áhyggjum og skyldum. Því að í öllu sem sú trúfasta sál þarf að sinna má finna rótgróna tryggð og ævarandi umhyggju fyrir velferð annarra. Slíkir eiginleikar eru samhengið í lífi sem mótast af margs konar kröfum. Og ljúfasta stund hvers upptendraðs hjarta er samveran með andlegum systrum og bræðrum sem láta sér annt um samfélag sem þarfnast andlegrar næringar.

Í hinum helgu grafhýsum þökkum við Bahá’u’lláh af öllu hjarta fyrir að hafa reist ykkur upp og þjálfað ykkur á vegi sínum og við biðjum Hann að leggja yfir ykkur blessun sína.