Ridván Messages

Tatlong taon na ng Five Year Plan ang nakalipas. Ang mga prosesong sinimulan sa Four Year Plan, pinalakas sa pamamagitan ng natatanging pansin sa edukasyon ng mga batang Baha'i noong Twelve Month Plan, at walang tigil na pagsubaybay nitong nakaraang taon, ay kasalukuyang tinutupad ang mataas na pag-asa nang ilunsad ang mga iyon. Sa bawat lugar ng daigdig ang tatlong kalahok sa Plano—ang indibiduwal, ang pamayann, at mga institusyon—bawat isa ay ginagampanan ang isang natatanging tungkulin, ay pinalalakas ang mga kilos ng bawat kalahok. Ang core activities na mga study circle, mga children's class, at mga devotional meeting ay naging pangunahing mga aspeto at nagpapataas sa mga nakamtan ng isa't-isa na nagbibigay ng higit na sigla at tagumpay sa lahat ng ibang mga elemento sa buhay ng pamayanang Baha'i. Ang yaman-tao ay nadadagdagan, at ang mga Local Spiritual Assembly ay tumutugon sa bagong mga pangangailangan nitong tumitinding sigla.

2. Ang kakayahang nilinang para sa Baha'i na edukasyon ng mga bata sa buong daigdig ay tanging kahanga-hanga. Ang panimulang mga pagsisikap para sa espirituwal na pagpapalakas ng junior youth ay matagumpay na naisasagawa. Ang pagsulong ng mga cluster mula sa isang antas ng mga gawain tungo sa isang higit na mataas na antas ay halos abot-kamay na at, habang ito ay sumusulong, sumasama sa buod ng nagpapakilalang mga mananampalataya ang isang papalaking pangkat ng tao, na hindi pa mga Baha'i ngunit masiglang kalahok na sa mga core activity ng Plano. Ang mga balangkas para sa pangangasiwa ng matinding paglaki ay nakikita na sa ilang mauunlad na cluster. Ang mga National Assembly, samantalang hinaharap ang mga pangangailangan ng lahat ng mga cluster sa kani-kanilang mga bansa, ay natutunan ang kahalagahan ng pagtutok ng natatanging pansin sa ilang mga pangunahing cluster na nagpapakita ng malaking kakayahan, pinalalakas at pinauunlad sila hanggang sa ang mga yaman-tao na nalikha nila sa pamamagitan ng training institute ay magawa itong maging mga sento ng mabilis at patuloy na paglaki.

3. Tulad ng nakini-kinita, napapatunayan na ang training institute ay siyang makina ng paglaki. Sa pagsusuri ng mga pagkakataon at mga pangangailangan ng kani-kanilang mga pamayanan, ang malaking bilang ng mga National Spiritual ay piniling gamitin ang mga aralin sa kurso na ginawa ng Ruhi Institute, yamang nakikita ang mga ito na pinaka-angkop sa mga kailangan ng Plano. Ito ay nagkaroon ng karagdagang kapakinabangan dahilan sa ang mga aralin ding iyon ay naisalin na sa maraming wika at, saanman maglakbay ang mga Baha'i, nakatatagpo sila ng mga kaibigang sinusundan ang gayunding landas at sanay sa gayunding mga aklat at mga pamamaraan.

4. Ang isang napakagulong pandaigdig na lipunan, winasak ng mga magkakasalungat na mga pang-unawa at interes, ay sinasalanta ng papalakas na terorismo, kawalan ng pagsunod sa batas at pagkabalakyot, at pinipinsala ng pagbagsak ng ekonomiya, karukhaan at sakit. Sa gitna nito, ang pamayanang Baha'i ay higit na nakikita, binigyan-sigla ng banal na ipinahayag na pananaw, nakatayo sa matibay na mga saligan, lalong lumalakas sa pamamagitan ng mga proseso na ngayon ay isinasagawa, at hindi natatakot sa waring mga pagkabigo. Isang halimbawa ng kakayahan ng sandaigdigang Baha'i na tumugon sa hindi inaasahang mga kalagayan ay naganap noong nakaraang taon, nang kailanganing iurong ang International Baha'i Convention dahilan sa maraming panganib; ang paghalal ng Universal House of Justice ay naganap nang nararapat at ang Plano ay nagpatuloy nang walang nagambalang kilos. Kaalinsabay nito, sa kabila ng pagkalansag at kaguluhan ng buhay sa 'Iraq, nagawang magkaroon ng pakikipag-alaman sa mga Baha'i sa lupaing iyon at nabuo muli ang mga Local Spiritual Assembly. Ngayon, buong galak na ibinabalita namin ang pagkahalal, sa Ridvan na ito, ng National Spiritual Assembly ng mga Baha'i ng 'Iraq, naibalik matapos ang mahigit na tatlumpung taon ng hindi mapigilang paniniil, upang makamtan ang nararapat na katayuan nito sa pandaigdigang pamayanang Baha'i.

5. Ang kinakailangang ngayon ng Banal na Plano sa yugtong ito ay ang magpatuloy tayo nang buong tiwala at buong sigla sa kasalukuyang mga gawain, hindi nahahandlangan ng mga bagyo na humahataw sa daigdig ng sangkatauhan. Makatitiyak na papatnubayan ng Pinagpalang Kagandahan ang inyong mga hakbang at ang mga Hukbo ng Kataas-taasang Kalipunan ay pag-iibayuhin ang lahat ng bawat pagsisikap ninyo para sa pagsulong ng Kanyang Pananampalataya.

Ang Ridván 2006 ay isang panahong tigib ng diwa ng tagumpay at pag-aasam. Maaaring ipagmalaki ng mga tagasunod ni Bahá'u'lláh sa lahat ng dako ang kalakihan ng kanilang mga tagumpay sa loob ng Five Year Plan na nagwawakas na ngayon. At tungo sa hinaharap ay maaari silang tumingin ng may lakas-loob na ipinagkakaloob lamang sa yaong mga ang pagtitika ay pinatibay na ng karanasan. Ang kabuuan ng daigdig ng Bahá'í ay naaantig sa pagninilay sa saklaw ng limang-taong gawaing hinaharap, ang kalaliman ng paghahain ng sarili na hinihingi nito, at ang mga bungang naitadhana nitong matamo. Ang aming mga dalangin ay nakikisabay sa mga dalangin ninyo sa pagbaling ninyo sa pasasalamat kay Bahá'u'lláh dahil sa biyayang makita ang pamumukadkad ng Kanyang layunin para sa sangkatauhan.

2. Sa aming mensahe ng ika-27 ng Disyembre 2005 sa mga Counsellors na nagtipon sa Banal na Lupain, na ibinahagi noong araw ding iyon sa lahat ng mga National Spiritual Assembly, binalangkas namin ang mga katangiang bagay ng Five Year Plan na sasaklaw sa 2006 hanggang 2011. Hinimok ang mga kaibigan at ang kanilang mga institusyon na pag-aralan nang lubos ang mensahe, at tiyak na ang nilalaman nito ay alam na alam na ninyo. Tinatawagan namin ang bawat isa at ang lahat sa inyo na ibuhos ang inyong mga lakas tungo sa pagtitiyak na ang layuning makapagtatag sa loob ng susunod na limang taon ng mga “intensive programme of growth” o programa ng matinding paglaki, sa hindi kukulang sa 1,500 mga cluster sa buong daigdig at matagumpay na matatamo. Sa mga buwang kasunod ng paglisan ng mga Counsellor mula sa World Centre, ang paghahanda para sa paglunsad ng Plano ay napakabilis at masistemang naisagawa sa sunod-sunod na bansa na siyang naging isang palatandaan sa kasabikan ng pamayanang Bahá'í sa pagtanggap sa hamon na ihinaharap dito. Habang hindi na naming kailangan pang ipaliwanag dito ang mga pangangailangan ng Plano, nadarama naming kailangang iharap para sa inyong pagninilay ang ilang mga komentaryo sa pandaigdigang kinauugnayan ng inyong indibidwal at pangkalahatang mga pagsisikap.

3. Mahigit na pitumpong taon na ang nakalilipas nang iakda ni Shoghi Effendi ang kanyang mga liham ng Pandaigdigang Kaayusan (World Order) na kung saan ay nagbigay siya ng napakalalim na pagsusuri sa mga puwersang umiiral sa daigdig. Nang may kahusayan ng pananalita na kanya lamang, inilarawan niya ang dalawang dakilang prosesong inilunsag ng Rebelasyon ni Bahá'u'lláh, na ang isa ay sumisira at ang isa ay bumubuo, na kapwa silang bumubunsod sa sangkatauhan patungo sa Pandaigdigang Kaayusang ginunita Niya. Binalaan tayo ng Guardian na huwag “magpaligaw sa nakasasakit na kabagalan na siyang katangian ng pamumukadkad ng kabihasnan” na napakahirap na itinatatag o na “malinlang ng naglalahong mga kahayagan ng bumabalik na kasaganahan na waring may kakayahang ihinto ang nakagugulong impluwensiya ng walang katapusang na mga karamdamang nagpapahirap sa mga institusyon ng isang nagugunaw na panahon.” Walang pagbabalik-suri ng takbo ng mga pangyayari ng kalilipas na mga dekada ang maka-iiwas sa katotohanan ng bumibilis na buwelo na mga prosesong noon ay sinuri niya nang may gayong katiyakan.

4. Kinakailangan lamang isaalang-alang ang lumalalang krisis sa moralidad na lumulunod sa sangkatauhan upang mapahalagahan ang saklaw ng pagpunit ng habi ng lipunan na ibinunga ng mga puwersa ng pagwawasak. Hindi ba't ang mga palatandaan ng kasakiman, ng pagdududa, ng takot at ng pandaraya, na napakalinaw na nakita ng Guardian, ay naging napakalaganap na, na kitang-kita na ito ng kahit sinong pangkaraniwang tagamasid? Hindi ba't ang banta ng terorismo na binanggit niya ay naaaninag na nang napakalaki sa larangang pandaigdig na pinagkakaabalahan ito ng mga isip ng kapwa mga bata at matatanda sa bawat sulok ng daigdig? Hindi ba't ang di-mapatid na pagkauhaw at ang tulirong paghahabol sa makalupang mga karangyaan, kayamanan at kasiyahan ay napakatibay na ang impluwensiya at kapangyarihan na nagkaroon na ito ng kinalaman sa gayong mga katangian ng tao tulad ng kaligayan, katapatan at pagmamahal? Hindi ba't ang paghina ng pagkakaisa ng pamilya at ang iresponsableng pagturing sa kasal ay umabot na sa gayong antas na nanganganib na ang pagpapatuloy nitong saligang bahagi ng lipunan? “Ang pagkabalakyot ng kalikasan ng tao, ang pagpababa ng kilos ng tao, ang kabulukan at pagkabuwal ng mga institusyong pantao,” na binabala ni Shoghi Effendi, sa kasawiang-palad, ay nagpapakilala ng kanilang mga sarili “sa kanilang pinakamasama at kasuklam-suklam na mga aspeto.”

5. Ipinapataw ng Guardian ang pinakamalaking bahagi ng sisi sa pagbagsak ng moralidad ng sangkatauhan sa panghihina ng relihiyon bilang isang puwersa sa lipunan. “Kapag ang ilawan ng relihiyon ay malalambungan,” tinatawag niya ang ating pansin sa mga salita ni Bahá'u'lláh, “ang kaguluhan at kalituhan ay iiral na, at ang mga liwanag ng kabutihan, ng katarungan, ng katiwasayan ang ng kapayapaan ay hihinto na ang pagsikat.” Ang mga dekadang kasunod ng pagsulat ng kanyang mga liham ay sumaksi di-lamang sa patuloy na paghina ng kakayahan ng relihiyon na pairalin nito ang kanyang impluwensiya sa moralidad, bagkus ay ang pagkanulo ng mga masa dahil sa di-karapat-dapat na pagkilos ng mga institusyong pangrelihiyon. Ang mga pagsisikap na muling pasiglahin ito ay nagbubunga lamang ng panatisismo na, kung hahayaang di-sinusupil, ay maaaring sumira sa saligan ng sibilisadong pakikipag-ugnayan ng mga tao. Ang pag-uusig sa mga Bahá'í ng Iran, na kamakailan lamang ang lumalala nanaman, ay sapat na katibayan na ng determinasyon ng mga puwersa ng kadiliman na subhan ang apoy ng pananalig saan man ito ay nagniningas ng maliwanag. Bagaman nagtitiwala sa pangwakas ng tagumpay ng Kapakanan, hindi natin maaaring kalimutan ang babala ng Guardian na ang Pananampalataya ay kinakailangang sumagupa ng mga kaaway na higit na makapangyarihan at higit na mapaglinlang kaysa alinmang nagpahirap dito noong nakaraan.

6. Hindi na kinakailangan pang magkomentaryo ng mahaba hinggil sa pagka-inutil ng estadismo, na isa pang paksang napakahusay na tinalakay ng Guardian sa kanyang mga liham ng Pandaigdigang Kaayusan. Ang lumalaking agwat sa pagitan ng mayayaman at mahihirap, ang pagpapatuloy ng napakatagal nang mga pag-aalitan sa pagitan ng mga bansa, ang lumalaking bilang ng mga napaalis sa sariling lugar at walang matunguhan, ang bukod-tanging paglaki ng organisadong krimen at ng karahasan, ang laganap na diwa na kawalan ng kaligtasan, ang paghinto ng pangunahing mga serbisyo-publiko sa napakaraming mga rehiyon, ang walang-pakundangang paggamit ng mga yaman ng kalikasan—ang mga ito ay iilan lamang sa mga palatandaan ng kawalan ng kakayahan ng mga pinuno ng daigdig na lumikha ng mga pamamaraang may bisa na magbibigay lunas sa mga karamdaman ng sangkatauhan. Hindi nito ibig sabihin na hindi nagkaroon ng taimtim na mga pagsisikap, sa katunayan ay dumarami pa sa sunod-sunod na mga dekada. Subali't ang mga pagsisikap na ito, gaanuman kahusay, ay lubhang kinakapos sa pag-alis ng “pinaka-ugat na sanhi nitong kasamaan na walang pakundangan na sinira ang maayos na pagkakatimbang ng pangkasalukuyang lipunan.” “Ni hindi,” ang pinahayag ng Guardian, “ang mismong gawain ng pagbubuo ng pamamaraan na kinakailangan para sa pampulitika at pang-ekonomiyang pagkakaisa ng daigdig ... ang makapagbibigay, sa sarili lamang nito, ng lunas laban sa lason na patuloy na nagpapahina ng sigla ng organisadong mga tao at mga bansa.” “Ano pa,” ang kanyang buong lakas-loob na pinagtibay, “”maliban sa walang-pasubaling pagtanggap sa Banal na Programa” na binigkas ni Bahá'u'lláh, “na kumakatawan sa pangunahing mga sangkap nitong banal na hinirang ng Diyos na plano para sa pagkakaisa ng sangkatauhan sa panahong ito, na kasabay ng di-matitinag na pananalig sa di-mabibigong bisa ng bawat isa at ng lahat ng mga tadhana nito, ay sa dakong huli ang may kakayahang mapaglabanan ang mga puwersa ng panloob ng pagkagunaw, na kung hahayaang di-pipigilan, ay magpapatuloy na lumamon sa kalamnan ng isang lipunang nawalan na ng pag-asa.”

7. Napakalinaw, sa katotohanan, ang paglalarawan ni Shoghi Effendi ng proseso ng pagkakawasak na patuloy na bumibilis sa daigdig. Gayundin kagila-gilalas ang katumpakan ng pagsusuri niya sa mga puwersang nauugnay sa proseso ng pagbubuo. Binanggit niya ang “unti-unting paglaganap ng diwa ng pandaigdigang kapatiran na kusang umuusbong mula sa pagkakalugmok ng isang napakagulong lipunan” bilang isang di-tuwirang paghahayag ng pananaw ni Bahá'u'lláh sa alituntunin ng kaisahan ng sangkatauhan. Itong diwa ng kapatiran ay patuloy na lumalaganap sa loob ng mga dekada, at sa ngayon ang bunga nito ay nakikita sa isang hanay ng mga mabubuting pagsulong, mula sa pagtatwa ng napakalalim na mga pagkamuhi sa ibang lahi hanggang sa namimitak na kabatiran ng pagiging mamamayan ng iisang daigdig, mula sa higit na pagsasaalang-alang sa kapaligiran hanggang sa tulong-tulong na mga pagsisikap para sa kalusugan ng madla, mula sa pagmamalasakit sa mga karapatang pantao hanggang sa masistemang pagsisikap para sa pangkalahatang edukasyon, mula sa pagtatatag ng mga gawaing interfaith hanggang sa pagyabong ng daan-libong mga kapisanang lokal, pambansa at pandaigdig na gumagawa ng iba't-ibang anyo ng kilusang panlipunan.

8. Subali't para sa mga tagasunod ni Bahá'u'lláh ang pinakamahalagang mga pagsulong sa proseso ng pagbubuo ay yaong mga tahasang nauugnay sa Pananampalataya, na ang marami sa mga ito ay inaruga ng Guardian mismo at umunlad na nang napakalaki mula sa napakaliit na mga pinagsimulan ng mga ito. Mula sa napakaliit na simula ng mga mananampalataya na pinagkalooban niya ng kanyang unang mga plano ng pagtuturo ay umusbong na ang isang pandaigdigang pamayanan na matatagpuan sa libo-libong mga lokalidad, na ang bawat isa ay sumusunod sa isang matibay na naitatag na pamamaraan ng mga gawain na kumakatawan sa mga alituntunin at mga adhikain ng Pananampalataya. Sa saligan ng Pampangasiwaang Kaayusan na napakahirap niyang itinatag sa unang mga dekada ng kanyang panunungkulan ay naitaas na ngayon ang isang malaki at malapit na magkakaugnay na mga National at mga Local Spiritual Assembly na masigasig na pinangangasiwaan ang mga gawain ng Kapakanan sa mahigit na isang daan at walumpong mga bansa. Mula sa unang mga grupo ng Auxiliary Board member para sa Pangangalaga at Pagpapalaganap ng Pananampalataya na nilikha niya ay nagsibangon na ang isang kawan ng halos isang libong matatatag na mga manggagawa sa larangan ng paglilingkod sa ilalim ng pamamatnubay ng walumpu't-isang mga Counsellor na mahusay na ginagabayan ng International Teaching Centre. Ang ebolusyon ng Pandaigdigang Pampangasiwaang Sentro ng Pananampalataya, na loob ng kinasasakupan ng Pandaigdigang Espiritwal na Sentro nito, na isang prosesong pinaglaanan ng Guardian ng napakaraming panahon, ay lumampas na sa isang napakahalagang hangganan sa pag-upo ng Universal House of Justice sa Luklukan nito sa Bundok Carmel at sa kasunod na pagtayo ng Gusali ng International Teaching Centre at ng Centre for the Study of the Texts. Ang Institusyon ng Huqúqu'lláh ay patuloy na sumusulong sa pangangalaga ng Hand of the Cause of God Dr. 'Ali Muhammad Varqa, na hinirang ni Shoghi Effendi bilang Katiwala nito noong limampung taon na ang nakalilipas, na humantong sa pagtatatag noong 2005 ng isang pandaidigang lupon na inatasang itaguyod ang patuloy na malawakang pagpapatupad ng makapangyarihang batas na ito, na isang pinagmummulan ng di-malirip na mga biyaya para sa buong sangkatauhan.Ang mga pagsisikap ng Guardian na itaas ang pagkakakilala sa Pananampalataya sa mga larangang pandaigdig ay naging isang malawakang sistema na mga gawaing panlabas, na may kakayahang kapwa ipagtanggol ang mga kapakanan ng Pananampalataya at ng pagpapahayag ng pangkalahatang mensahe nito. Ang paggalang na tinatamasa ng Pananampalataya sa pandaigdigang mga pagpupulong, kailanman pinagsasalita ang mga kinatawan nito, ay isang napakalaking kapansin-pansin na tagumpay. Ang katapatan at pamimitagan ng mga kasapi ng isang pamayanang naglalarawan sa pagkakaiba-iba ng buong sangkatauhan tungo sa Banal na Kasunduan ni Bahá'u'lláh ay bumubuo ng isang imbakan ng lakas na di-matatapatan ng anupamang organisadong grupo.

9. Nakinita ng Guardian na, sa magkakasunod na epoch ng Panahon ng Paghuhubog (Formative Age), ang Universal House of Justice ay maglulunsad ng isang serye ng pandaigdigang mga gawain na “sasagisag sa kaisahan at mag-uugnay at magbubuklod sa mga gawain” ng mga National Spiritual Assembly. Sa loob na ngayon ng tatlong magkakasunod na epoch, ang pamayanang Bahá'í ay masigasig na gumawa sa loob ng balangkas ng pandaigdigang mga Planong ibinigay ng House of Justice at nagtagumpay na maitatag ang isang pamamaraan ng pamumuhay ng Bahá'í na nagtataguyod ng espiritwal na pag-unlad ng indibidwal at itinutuon ang pangkalahatang mga lakas ng mga kasapi nito tungo sa espiritwal na muling pagbibigay-buhay sa lipunan. Natamo nito ang kakayahang maipaabot ang kalatas sa malalaking bilang ng mga handang kaluluwa, pagtibayin ang kanilang pananalig at palalimin ang kanilang pag-unawa sa pangunahing mga bagay hinggil sa Pananampalatayang tinanggap nila. Natutunan nitong isalin sa gawa ang alituntunin ng pagsasangguniang ipinahayag ng Tagapagtatag nito na maging isang mabisang kagamitan para sa pangkalahatang pagbubuo ng pasiya at ang ituro sa mga kasapi nito ang paggamit nito. Lumikha ito ng mga programa para sa espiritwal at moral na edukasyon ng nakababatang mga kasapi nito at inialay ito hindi lamang sa sarili nitong mga anak at junior youth ngunit doon din sa yaong mga mula sa higit na malawak na pamayanan. Sa pamamagitan ng lupon ng talento sa magagamit nito, lumikha ito ng malaking bilang ng literatura na kabilang dito ang mga aklat sa dose-dosenang mga wika na tumatalakay kapwa sa sarili nitong mga pangangailangan at sa kinahihiligan ng madla. Patuloy itong higit na nakikilahok sa mga gawain ng pangkalahatang lipunan, sa pagsasagawa ng napakaraming mga proyekto ng panlipunan at pang-ekonomiyang pag-unlad. Lalo na mula noong pagbubukas ng ikalimang epoch noong 2001, ito ay nagkaroon ng mahahalagang mga tagumpay sa pagpaparami ng mga yaman-tao nito sa pamamagitan ng isang programa ng pagsasanay na umaabot sa mga masa ng pamayanan at natuklasan nito ang mga pamamaraan at mga kasangkapan para sa pagtatatag ng isang pamamaraan ng paglaki na kusang-nagpapatuloy.

10. Kinakailangang makita ang napakahalagang pangangailangan ng pagsusulong ng proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi sa loob ng larangan ng pag-uugnayan ng mga puwersang inilalarawan dito. Hinihingi ng Five Year Plan na nagsisinula ngayon na ituon ninyo ang inyong mga lakas sa prosesong ito at tiyakin na ang dalawang nagpupunuang pagkilos na kinasasalalayan nito ay lalong mapabilis. Ito ang kinakailangang maging inyong nangingibabaw na pinagkakaabalahan. Habang ang inyong mga pagsisikap ay nagbubunga at nagtutugunang mga pagkilos ng paglaki ay umaabot sa panibagong antas ng gawaing malawak, magkakaroon rin ng mga hamon at mga pagkakataon para harapin ng World Centre mismo sa darating na limang taon ang mga larangang tulad ng mga gawaing panlabas, panlipunan at pang-ekonomiyang pag-unlad, pangangasiwa at pagpapatupad ng batas ng Bahá'í. Ang paglaki ng pamayanan ay nangailangan na ng pagsasagawa ng bagong mga hakbang upang madoble ang bilang ng mga peregrino na maging apat na daan sa bawat grupo simula ng Oktubre 2007. Mayroon ring ilan pang mga proyekto na kinakailangang isagawa. Kabilang dito ang patuloy na pagpapa-unlad ng mga hardin na palibot sa Dambana ni Bahá'u'lláh, at gayundin ang Hardin ng Ridván at ang Mazra'ih; ang pag-aayos ng International Archives Building; ang pagkumpuni sa estruktura ng Dambana ng Báb, na ang kabuuang pangangailangan nito ay hindi pa malinaw; at ang pagtatayo ng House of Worship sa Chile sang-ayon sa ginunita ng Guardian, ang huling “continental” o panlupalop na Mashriqu'l-Adhkár. Habang sumusulong ang mga gawaing ito, tatawagan namin kayo sa tuwi-tuwina upang tumulong, kapwa sa pamamaraan ng pangtustos at sa tanging mga talento, habang isinasaisip na ang mga kayamanan ng Pananampalataya, sa higit na malaking antas na maaari, ay dapat ilaan sa mga pangangailangan ng Plano.

11. Minamahal na mga kaibigan: Hindi maaaring magbulag-bulagan na ang mga puwersa ng pagwawasak ay lumalakas na ang saklaw at kapangyarihan. Gayundin ay maliwanag rin na ang pamayanan ng Pinaka-Dakilang Pangalan ay ginabayan mula sa paglakas tungo sa paglakas ng Kamay ng Maykapal at sa ngayon ay kinakailangan nang lumaki ang bilang at dagdagan ang mga kayamanan. Ang landas na itinakda ng Five Year Plan ay malinaw na malinaw. Tayong mga nakababatid sa suliranin ng sangkatauhan, at nalalaman ang patutunguhan ng pamumukadkad ng kasaysayan, paano natin magagawang hindi bumangon sa sukdulan ng ating kakayahan at italaga ang ating mga sarili sa layunin nito? Hindi ba't ang mga salita ng Guardian na “ang entablado ay handa na” ay gayunding kasing-totoo para sa atin ngayon na tulad rin nang isulat niya ang mga ito noong unang Seven Year Plan? Tulutang umalingawngaw sa inyong mga tainga ang kanyang mga salita: “Wala nang panahong maaaring aksayahin.” “Wala nang puwang pa para sa pag-uurong-sulong.” “Ang gayong pagkakataon ay hindi na mapapalitan.” “Ang magsumikap, ang magpatuloy, ay ang makatiyak ng pangwakas at ganap na tagumpay.” Makatitiyak kayo sa aming patuloy na mga pananalangin sa Banal na Bungad para sa inyong pamamatnubay at pangangalaga.

Ang unang taon ng Five Year Plan ay mahusay na sumasaksi sa diwa ng pamimintuho ng mga tagasunod ni Bahá'u'lláh sa pagtanggap nila sa balangkas ng pagkilos na iniharap sa aming mensahe ng ika-27 ng Disyembre 2005 at sa kanilang pagtitika na isulong ang proseso ng pangkatpangkat na pagsapi. Kung saan ang lahat ng bahagi ng balangkas na ito ay ipinatupad nang maayos sa isang cluster, ang patuloy na pag-unlad ay natamo, kapwa sa pakikilahok ng mga mananampalataya at ng kanilang mga kaibigan sa pamumuhay ng pamayanan at sa antas ng paglaki ng bilang, na ang ilan sa mga cluster ay nag-ulat ng pagsapi ng daan-daan sa bawa't ilang buwan at sa ilan naman ay dose-dosena. Napakahalaga sa pag-unlad na ito ay ang higit na mataas na kabatiran sa espiritwal na katangian ng gawain, at lakip ang higit na pag-unawa sa mga instrumento ng paggawa ng pasiya na itinakda ng pangunahing mga katangian ng Plano.

2. Bago ilunsad ang kasalukuyang sunod-sunod ng pandaigdigang mga Plano na nakatuon sa iisang layunin ng pagsulong sa proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi, ang pamayanang Bahá'í ay dumaan na sa yugto ng mabilis at malakihang pagpapalawak sa maraming dako ng daigdig — isang pagpapalawak na sa dakong huli ay hindi nakayanang ipagpatuloy. Ang hamon, kung gayon, ay hindi lamang sa pagtutok sa pagpaparami ng mga ranggo ng Kapakanan sa pamamagitan ng mga bagong sapi, kahit na mula lamang sa mga populasyong napatunayan nang handang tumanggap, kundi ang hamon ay nasa pagsasali sa kanila sa pamumuhay ng pamayanan at ang pagbangon mula sa kanila ng sapat na bilang ng mga nakatalaga sa higit pang pagpapalawak nito. Ganoon kahalaga para sa sandaigdigang Bahá'í na harapin ang hamon na ito na ginawa namin itong pangunahing katangian ng Four Year Plan at tinawagan ang mga National Spiritual Assembly na ilaan ang higit na malaking bahagi ng kanilang mga lakas sa paglilikha ng kakayahan sa mga institusyon, sa anyo ng training institute, upang magsanay ng mga yaman-tao. Ang patuloy na lumalaking mga pangkat ng mga mananampalataya, ipinahiwatig namin, ay kinakailangang makinabang mula sa isang pormal na programa ng pagsasanay na binuo upang ipagkaloob sa kanila ang kaalaman at malalim na espiritwal na pang-unawa, ang mga kasanayan at mga kakayahan, na kinakailangan upang isagawa ang mga gawain ng paglilingkod na makatutustos sa malakihang pagpapalawak at pagpapatatag.

3. Ngayon habang pinagmamasdan namin ang mga pagkilos noong mga cluster na nasa masiglang kalagayagan ng pag-unlad, napapansin namin na sa bawa't isa sa mga ito ay ipinagpapatuloy ng mga kaibigan ang pagpapalakas sa proseso ng institute, habang natututunang pakilusin ang kanilang lumalaking pangkat ng mga aktibong tagapagtangkilik ng Pananampalataya, na magtatag ng mahusay na paraan para sa pagtutugma ng kanilang mga pagsisikap, na ihabi ang kanilang indibidwal na mga pagkukusa sa isang mabisang huwaran ng nagkakaisang pagkilos, at na gamitin ang pagsusuri sa nauugnay na impormasyon sa pagpaplano ng mga cycle ng kanilang gagawain. Na natagpuan na nila ang pamamaraan ng pagsusulong ng gawain ng pagpapalawak at pagpapatatag nang sabay-sabay — na siyang susi upang naipagpapatuloy ang pag-unlad — ay maaari nang ipakita. Ang gayong katibayan ay tiyak na magpapasigla sa bawa't tapat na mananampalataya na manatiling matatag sa landas ng sistematikong paraan na matuto na naitakda na.

4. Ang mga tagumpay nitong mga taon nang napakalaking pagsisikap ay hindi lamang matatagpuan sa yaong mga cluster na kung saan ang gawain ng malakihang pagpapalawak at pagpapatatag ay sa gayon muling pinasisigla. Ang paraan na ginamit noong Four Year Plan, na sinundan ng Twelve Month Plan at ng nakaraang Five Year Plan, ay naging instrumento sa paglilikha ng mga kalagayan upang magawa ng mga mananampalataya na ipaabot ang kanilang mga pagsisikap sa malaking grupo ng mga tao, na isinasama sila sa iba't-ibang aspeto ng pamumuhay ng pamayanan. Ang mga kapakinabangan ng isang dekadang proseso ng paglilikha ng kakayahan sa tatlong kalahok ng pandaigdigang mga Plano ay hayag na hayag na ngayon. Sa lahat ng dako ay nangailangang magtamo ng pag-unawa sa nagtutugunang mga bahagi ng pagpapaunlad ng mga yaman-tao. Sa lahat ng dako ay nangailangang matutunan ng mga kaibigan ang mga hinihingi ng patuloy na paglaki — ang itaguyod ang sistematikong pagkilos at iwasan ang pagka-abala sa dinauugnay na mga bagay, at ang ilapit sa masa ang ilang mga bahagi ng pangkalahatang paggawa ng pasiya at lumikha ng mga pamayanan na tumataglay ng kabatirang sila ay may misyon, ang himukin ang pangkalahatang pakikilahok at ang maisali ang magkakaibang bahagi ng lipunan sa kanilang mga gawain, lalo na ang mga bata at ang mga junior youth, na yaong mga susunod na mga tagapagtanggol ng Kapakanan ng Diyos at mga tagapagtatag ng Kanyang kabihasnan.

5. Yamang may ganoong katatag na saligan na ang naitatag, ang pangunahing kaisipan na dapat ay naroroon sa bawa't isa at sa lahat ng mga mananampalataya ay ang pagtuturo. Maging sa kanilang personal na mga pagsisikap ay tuturuan nila ang kanilang mga kaibigan at pagkatapos ay isasama sila sa mga core activity, kahit gamitin nila ang mga activity na ito bilang kanilang pangunahing pamamaraan ng pagtuturo, maging bilang isang pamayanan ay gawain nila ang kanilang pagtuturo sa mga bata at mga junior youth na maging panimulang tulak sa cluster o kahit pagtuonan muna nila ng pansin ang nakatatandang mga salinlahi, maging sa kanilang pangkalahatang mga pagsisikap ay dumalaw sila sa mga pamilya bilang mga team na bahagi ng isang intensive campaign o kahit na dumalaw sila sa mga nagsasaliksik sa kanilang mga bahay sa tuwi-tuwina sa loob ng isang takdang panahon — ang mga desisyon na ito ay maaari lamang ipagpasiya sang-ayon sa mga kalagayan at mga pagkakataon ng mga kaibigan at sa uri ng mga populasyon na kahalu-bilo nila. Yaong kinakailangang tanggapin ng lahat, maging anupaman ang kanilang kalagayan, ay kapwa ang mahigpit na pangangailangan ng sangkatauhan, na salat sa espiritwal na sustansiya, ay patuloy na lumulubog sa kawalan ng pag-asa at ang agad na pangangailangan ng tungkuling magturo na ipinagkatiwala sa bawa't isa sa atin bilang mga kasapi ng pamayanan ng Pinaka-Dakilang Pangalan.

6. Inutusan ni Bahá'u'lláh ang Kanyang mga tagasunod na ituro ang Kapakanan. Libo-libo na ang masiglang nagpapatupad sa mga tadhana ng Plano upang mabuksan sa kanila ang mga daan na mapatnubayan ang mga kaluluwa tungto sa Karagatan ng Kanyang Rebelasyon. Tumitingin kami nang may umaasang mga mata tungo sa araw na ang pagtuturo ay magiging ang nangingibabaw na simbuyo ng damdamin sa buhay ng bawa't mananampalataya at ang pagkakaisa ng pamayanan ay ganoon na lamang kalakas na magagawang ihayag itong kalagayan ng pag-aalab sa walang-puknat na pagkilos sa larangan ng paglilingkod. Ito, kung gayon, ang aming masidhing pag-asa para sa inyo at ang layunin ng aming pinakamaalab na mga panalangin sa Banal na Bungad.

Libo-libo, na sumasaklaw sa pagkakaiba-iba ng buong sangkatauhan, ang abala sa may sistemang pag-aaral ng Mapanlikhang Salita (Creative Word) sa isang kapaligiran na kaagad ay seryoso at nakapagpapataas ng damdamin. Habang nagsisikap silang isagawa sa pamamagitan ng isang proseso ng pagkilos, pagmumui-muni at pagsasanggunian sa mga pagkaunawa na nakamtan na, nakikita nila na ang kanilang kakayahan na makapaglingkod sa Kapakanan ay tumaas sa bagong mga antas. Tumutugon sa pinakamalalim na inaasam ng bawa’t puso na makipagniig sa kanyang Manlilikha, nagsasagawa sila ng sama-samang mga gawain ng pagsamba (acts of worship) sa magkakaibang kalagayan, nakikisama sa iba sa pananalangin, ginigising ang mga espirituwal na damdamin at humuhubog sa isang halimbawa ng buhay na natatangi dahilan sa madasaling katangian nito. Habang nagpupunta ang isa sa mga tahanan ng iba at dinadalaw ang mga pamilya, pinalalalim ang kanilang kaalaman sa Pananampalataya, ibinabahagi ang mensahe ni Bahá’u’lláh, at tinatanggap ang papalaking bilang na umanib sa kanila sa isang makapangyarihang espirituwal na gawain. Batid ang mga inaasam ng mga bata ng daigdig at ang kanilang pangangailangan ng isang espirituwal na edukasyon, ipinaaabot nila ang kanilang mga pagsisikap nang malawakan upang maisama ang patuloy na lumalagong mga kalahok sa mga klase na nagiging sentro ng paghimok para sa kabataan at pinalalakas ang mga ugat ng Pananampalataya sa lipunan. Tumutulong sila sa mga junior youth na maglayag sa isang mahalagang yugto ng kanilang mga buhay at maging malakas upang ituon ang kanilang mga lakas tungo sa pagsulong ng sibilisasyon. At nang dahilan sa isang higit na lumalaking yamangtao, isang papalaking bilang sa kanila ang nagawang ipahayag ang kanilang pananalig sa pamamagitan ng tumataas na pagkilos ng mga pagsisikap na nakatutok sa mga pangangailangan ng sangkatauhan kapwa sa kanilang espirituwal at materyal na mga panukat. Ganyan ang tanawin sa harap natin habang huminto nang sandali sa Ridván na ito upang masdan ang pagunlad ng pandaigdig na pamayanang Bahá'í.

2. Sa ilang mga pagkakataon ipinabatid namin na ang layunin ng serye ng pandaigdig na mga Plano na magdadala sa daigdig ng Bahá'í sa pagdiriwang ng ika-isang daan taon ng Formative Age ng Pananampalataya sa 2021 ay matatamo sa pamamagitan ng mahalagang pagsulong sa gawain at pagsulong ng indibiduwal na mananampalataya, ng mga institusyon, at ng pamayanan. Dito, sa kalagitnaang yugto noong magiging isang ika-apat na bahagi ng ikaisang daang taon ng hindi nagbabago, nakatutok na pagpupunyagi, ang mga katibayan ng papalaking kakayahan ay maliwanag sa lahat ng dako. Ang isang natatanging kahalagahan ay ang lumalawak na epekto ng sigla na dumadaloy mula sa mga magkakasamang pagkilos sa pagitan ng tatlong kalahok sa Plano. Ang mga institusyon, sa pambansa hanggang sa lokal na antas, ay nakikitang patuloy na higit na lumilinaw kung paano lumikha ng mga kalagayan na nakakatulong sa pagpapahayag ng mga espirituwal na lakas ng isang lumalaking bilang ng mga mananampalataya sa pagsisikap sa isang pangkalahatang layunin. Ang pamayanan ay higit at higit pang naglilingkod habang ang kapaligirang iyon na ang indibiduwal na pagsisikap at samasamang pagkilos, pinamamagitan ng institute, ay maaaring punuan ang isa’t-isa upang matamo ang pagsulong. Ang sigla na ipinakikita nito at ang kaisahan ng layunin na nagbibigay-buhay sa mga pagsisikap nito ay umaakit sa lumalaking bilang mula sa lahat ng uri ng pamumuhay ay sabik na ihain ang kanilang panahon at lakas para sa kagalingan ng sangkatauhan. Na ang mga pinto ng pamayanan ay higit na maluwang na nakabukas para sa sinumang handang tumanggap na kaluluwa upang pumasok at tumanggap ng ikabubuhay mula sa Rebelasyon ni Bahá’u’lláh ay maliwanag. Walang hihigit pang katibayan tungkol sa bisa ng mga magkakasamang pagkilos ng tatlong mga kalahok ng Plano kaysa sa madulang pagbilis sa tiyempo ng pagtuturo na nasaksihan sa nakaraang taon na ito. Tunay na ang pagsulong sa proseso ng pangkat-pangkat na pagpasok ay makahulugan.

3. Sa loob nitong mga pinalakas na mga magkakasamang pagkilos, ang pagkukusa ng indibiduwal ay higit na nagiging mabisa. Sa mga naunang mensahe tinukoy namin ang sigla na idinudulot ng institute sa pagsasagawa ng pagkukusa ng indibiduwal na mananampalataya. Ang mga kaibigan sa lahat ng kontinente ay abala sa pag-aaral ng mga Kasulatan para sa malinaw na layunin na matutunang isagawa ang mga turo para sa paglaki ng Pananampalataya. Kapansinpansin ang mga bilang na ngayon ay binabalikat ang pananagutan para sa espirituwal na sigla ng kanilang mga pamayanan; nang masigla, ginagawa nila yaong mga acts of service na nararapat sa isang mabuting huwaran ng paglaki. Dahilan sa sila ay nagtiyaga sa larangan ng paglilingkod sa Kapakanan, pinananatili ang isang mapagpakumbabang anyo ng pag-aaral, ang kanilang katapangan at kadunungan, sipag at matalas na kaalaman, kataimtiman at kahinahunan, pagtitika at pagtitiwala sa Diyos ay higit pang nagsama-sama upang palakasin ang isa’t-isa. Sa kanilang paglalahad ng mensahe ni Bahá’u’lláh at sa pagpapaliwanag ng mga katotohanan nito, isinapuso nila ang mga salita ni Shoghi Effendi na hindi dapat “mag-atubili” at “masiraan ng loob”, ni “lubhang bigyan ng diin” ni “maliitin” ang katotohanan na kanilang itinataguyod. Ni hindi sila dapat maging “panatiko” o “lubhang liberal”. Sa pamamagitan ng kanilang pagtitiyaga sa pagtuturo, pinalakas nila ang kanilang kakayahan na magpasiya kung ang pagiging handa ng kanilang tagapakinig ay nangangailan sa kanila na maging “maingat” o “matapang”, “tuwiran” o “hindi tuwiran” sa mga paraan na kanilang gagamitin.

4. Ang patuloy naming natatagpuan na nakapagpapasigla ay kung gaano kahusay na

nadisiplina ang indibiduwal sa pagkukusa nito. Ang mga pamayanan sa lahat ng dako ay unti-unting isinaloob ang mga leksyon na natutunan mula sa pagiging maparaan, at sa balangkas na niliwanag ng kasalukuang serye ng mga Plano ay nagbibigay ng hindi nagbabago at bumabagay sa mga pagpupunyagi ng mga kaibigan. Malayo mula sa paghihigpit sa kanila, ginagawa ng balangkas na ito na sunggaban nila ang mga pagkakataon, bumuo ng mga pakikipag-ugnayan, at gawaing matupad ang isang pangarap ng may sistemang paglaki. Sa isang salita, hinuhubog nito ang kanilang sama-samang lakas.

5. Habang tinitingnan natin ang mga natamo sa buong mundo, ang aming mga puso ay tigib ng natatanging paghanga para sa mga mananampalataya sa Iran, na, sa ilalim ng pinakamahirap na mga kalagayan, ay buong tapang na bumangon upang paglingkuran ang kanilang bansa at hinuhutok ang kanilang mga lakas para sa muling paglakas nito, kahima’t ang mga landas na bukas sa kanila ay kakaunti lamang. At dahilan sa mga pagtatakda na ipinataw sa administrasyon ng Pananampalataya, sila ay kumilos nang nag-iisa-isa upang ipabatid sa kanilang mga kababayan ang mga turo ni Bahá’u’lláh, tuwirang isinasama sila sa mga usapan tungkol sa nakasasagip na mensahe Niya. Hindi lamang sila tumanggap ng walang katulad na pagtataguyod mula sa mga naliwanagang kaluluwa habang nagsimula silang kumilos, subali’t nakatagpo sila ng isang pagtanggap na higit pa sa kanilang maiisip na maaaring mangyari.

6. Bawa’t tagasunod ni Bahá’u’lláh na nababatid ang mga lakas ng pagbubuo at pagwasak na nagaganap sa lipunan ngayon ay nakikita ang kaugnayan sa pag-itan ng pagtaas ng pagiging handang tanggapin ang Pananampalataya sa lahat ng bahagi ng daigdig. Na ang gayong pagiging handang tumanggap ay lalaki habang ang paghihirap ng sangkatauhan ay lalong lumalala ay tiyak. Hindi maaaring magkamali: Ang pagpapalakas ng kakayahan na sinimulang gawain upang makatugon sa papalaking pagtanggap ay nasa napakaagang yugto pa. Ang kalakihan ng mga pangangailangan ng isang daigdig na naguguluhan ay susubok sa kakayahang ito hanggang sa sukdulan nito sa darating na taon. Ang sangkatauhan ay hinuhubog ng mga lakas ng paniniil, kahiman sinimulaan mula sa kailaliman ng pangrelihiyong pagtatangi o sa mga kaitaasan ng palasak na materyalismo. Nagawang maintindan ng mga Bahá'í ang mga kadahilanan ng paghihirap na ito. “Anong ‘paniniil’ ang higit na malala”, itinatanong ni Bahá’u’lláh, “kaysa doon sa kaluluwang hinahanap ang katotohanan, at hinahangad na matamo ang kaalaman sa Diyos, ay hindi malaman kung saan hahanapin ito at kung kanino hahanapin ito?” Walang panahon ang dapat aksayahin. Ang patuloy na pagsulong ay dapat matamo sa gawain at pagunlad ng tatlong kalahok sa Plano.

7. Pinuring maigi ni ‘Abdu’l-Bahá ang “dalawang panawagan” sa “tagumpay at kasaganaan” na maaaring marinig mula sa mga “kaitaasan ng kaligayan ng sangkatauhan”. Ang isa ay ang panawagan sa “kabihasnan”, sa “pagsulong ng materyal na daigdig”. Ito ay binunuo ng mga “batas”, “mga panuntunan”, “mga sining at agham” na sa pamamagitan nito ang sangkatauhan ay umuunlad. Ang isa pa ay ang “nakatitinag sa kaluluwa na panawagan ng Diyos”, kung saan nababatay ang walang hanggang kaligayahan ng sangkatauhan. “Ang pangalawang panawagan na ito”, ipinaliwanag ng Master, “ay nababatay sa mga tagubilin at pangaral ng Panginoon at sa mga paalaala at matapat na mga damdamin na napapaloob sa larangan ng moralidad na, tulad sa isang maningning na liwanag, ay pinatitingkad at pinagliliwanag ang ilaw ng mga katotohanan ng sangkatauhan. Ang nananagos na kapangyarihan nito ay ang Salita ng Diyos”. Habang patuloy kayong nagsisikap sa inyong mga cluster, kayo ay hahatakin nang palalim nang palalim sa buhay ng lipunan sa paligid ninyo at hahamunin na paabutin ang proseso ng may sisytemang pag-aaral na kung saan abala kayo upang palibutan ang isang lumalaking saklaw ng mga pantaong pagsisikap. Sa mga hakbang na inyong gagawain, ang mga paraan na inyong isasagawa, ang mga kagamitan na inyong gagamitin, kinakailangan ninyong matamo ang katulad na antas ng pakikipag-ugnayan na nagtatangi sa halimbawa ng paglaki na ngayon ay nagaganap.

8. Ang pagpapanatili ng paglaki sa cluster at kasunod na mga cluster ay nababatay sa mga katangian na nagtatangi sa inyong paglilingkod sa mga tao ng daigdig. Dapat na lubhang malaya ang inyong mga isipan at mga kilos sa anumang bahid ng pagtatangi — sa lahi, relihiyon, ekonomiya, bansa, tribo, antas sa buhay o kultura — na kahit na ang dayuhan ay makikita kayo bilang mga mapagmahal na mga kaibigan. Lubhang mataas ang inyong pamantayan sa kahusayan at lubhang dalisay at malinis ang inyong mga buhay na ang moral na impluwensya na inyong pinagsisikapan ay manunuot sa diwa ng higit na malaking pamayanan. Sa inyong pagpapakita lamang ng katapatan sa ugali na hinihingi ng mga kasulatan ng Pananampalataya sa bawa’t kaluluwa maaari ninyong magawang labanan ang napakaraming anyo ng kabulukan (corruption), hayagan at patago, na kumakain sa mahahalagang bahagi ng lipunan. Sa inyong pagkaunawa lamang sa karangalan at kadakilaan ng bawa’t tao — malaya ito sa kayamanan o kahirapan — maaari ninyong magawang itaguyod ang layunin ng katarungan. At sa antas na ang pampangasiwaang mga proseso ng inyong mga institusyon ay napamamahalaan ng mga simulain ng Bahá'í na pagsasanggunian maaaring magawa ng malalaking masa ng sangkatauhan na humanap ng masisilungan sa pamayanang Bahá'í.

9. Habang patuloy kayong nagsisikap, magtiwala na ang Kalipunan sa kaitaasan ay isinasaayos ang mga lakas nito at nakahandang dumating upang tulungan kayo. Ang patuloy na mga panalangin namin ay nakapaligid sa inyo.

Tatlong taon pa lamang ang nakararaan nang iharap namin sa sandaigdigang Bahá'í ang hamon na samantalahin ang balangkas ng pagkilos na lumitaw nang napakalinaw sa pagwakas ng nakaraang pandaigdigang Plano. Ang tugon, tulad ng inaasahan namin, ay agaran. Nang may malaking sigla, ang mga kaibigan sa lahat ng dako ay nagsimulang isakatuparan ang layunin ng pagtatatag ng mga intensive programme of growth (IPG) sa hindi kukulang sa 1,500 mga cluster sa buong daigdig, at di-nagtagal ang bilang ng gayong mga programa ay tumaas. Subali't sa panahong iyon ay walang nakagunita kung gaano katindi ang nilayon ng Panginoon ng mga Hukbo, sa Kanyang di-malirip na karunungan, na baguhin ang Kanyang pamayanan sa gayong kaikling panahon. Anong nagtitika at lakas-loob ang pamayanan na ipinagdiwang ang mga tagumpay nito sa kalagitnaan ng kasalukuyang Plano sa dalawampu't-isang regional conference sa buong daigdig! Anong bukod-tanging pagkakaiba ang ipinakita ng pagkaka-ugnay at signa nito sa katuliruan at kaguluhan ng isang daigdig na bihag ng sunod-sunod na mga krisis! Ito, sa katunayan, ay ang pamayanan ng maliligaya na tinukoy ng Guardian. Ito ay isang pamayanang batid ang napakalaking natatagong mga kakayahan na ipinagkaloob dito at gising sa itinadhanang gagampanan nito sa muling pagbubuo ng isang nawasak na daigdig. Ito ay isang pamayanang nasa pag-angat, dumaranas ng malupit na paniniil sa isang bahagi ng daigdig, gayumpaman ay bumabangon nang hindi napipigilan at hindi nasisiraan ng loob, bilang isang nagkakaisang kabuuan at pinalalakas ang kakayahan nitong makamtan ang layunin ni Bahá'u'lláh na palayain ang sangkatauhan mula sa singkaw ng pinakamalupit na paniniil. At sa halos walumpung libong kalahok na dumalo sa mga kumperensiya ay nakita namin ang paglitaw sa makasaysayang tagpo ng indibidwal na mananampalataya na taglay ang sukdulang tiwala sa bisa ng mga pamamaraan at mga instrumento ng Plano at kapansin-pansin na mahusay sa paggamit ng mga ito. Ang bawa't isa at ang lahat ng kaluluwa nitong napakalaking karagatan ay tumayo bilang saksi sa nakapagpapabagong bisa ng Pananampalataya. Ang bawa't isa at ang lahat ay katibayan ng pangako ni Bahá'u'lláh na tutulungan ang lahat ng babangon nang nakawalay at matapat upang paglingkuran Siya. Ang bawa't isa at ang lahat ay nagbigay ng isang sulyap doon sa lahi ng mga nilalang, na nagtitika at matapang, dalisay at banal, na naitadhanang lumitaw sa loob ng mga salinlahi sa ilalim ng tuwirang impluwensiya ng Rebelasyon ni Bahá'u'lláh. Sa kanila ay nakita namin ang unang mga palatandaan ng pagsasakatuparan ng aming pag-asa na inihayag sa simula ng Plano na ang nakapagpapabuting impluwensiya ng Pananampalataya ay maipaparating sa daan-daang mga libo sa pamamagitan ng proseso ng institute. Mayroong lahat ng palatandaan na, sa pagwawakas ng panahon ng Ridván, ang bilang ng mga intensive programme of growth sa buong daigdig ay lalampas na sa bilang ng 1,000. Ano pa nga ba ang magagawa namin sa pagbukas nitong pinakamaligayang Pagdiriwang maliban sa iyukod ang aming mga ulo sa pagpapakumbaba sa harap ng Diyos at mag-alay sa Kanya ng pasasalamat para sa Kanyang walang-hanggang kabutihang-loob sa pamayanan ng Pinaka-Dakilang Pangalan.

Nang may mga puso na puspos sa paghanga sa mga tagasunod ni Bahá’u’lláh, ikinagagalak naming ipahayag na, sa pagbubukas nitong pinakamaligayang panahon ng Ridván, bawa’t kontinente ng daigdig ay mayroong panibagong pangkat ng mga intensive programme of growth na inilunsad, itinataas ang kabuuang bilang nito sa buong daigdig nang higit pa sa 1,500 at nakamtan na ang layunin ng Five Year Plan, isang taon bago pa ito magwakas. Iniyuyuko namin ang aming mga ulo sa pasasalamat sa Diyos sa kagila-gilalas na nagawang ito, sa namumukod na tagumpay na ito. Ang lahat ng mga kumilos sa larangan ng paggawa ay pahahalagahan ang biyayang ipinagkaloob Niya sa Kanyang pamayanan sa pagbibigay dito ng isang buong taon upang palakasin ang paraan ng pagpapalawak at pagpapatibay na naitatag na sa lahat ng dako, bilang paghahanda para sa mga gawain na ipatutupad sa kanila sa susunod na pandaigdig na gawain—isang plano na tatagal ng limang taon, ang panlima sa serye nang mayroong maliwanag na layunin ng pagsulong sa proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi.

2. Kami ay naantig, habang humihinto nang sandali sa napakaligayang okasyon na ito, upang gawing malinaw yaong pumupukaw sa gayong napakalalim na damdamin ng karangalan at pasasalamat sa aming mga puso ay hindi lubhang dahil sa tagumpay sa bilang na inyong natamo, bagaman kahanga-hanga nga ito, kundi dahilan sa pinagsama-samang mga pag-unlad sa higit na mahalagang antas ng kultura, na sinasaksihan ng tagumpay na ito. Nangunguna sa mga ito ay ang nakikita naming pagtaas ng kakayahan ng mga kaibigan na makipag-usap sa iba tungkol sa espirituwal na mga bagay at ang pagiging madali ng pagsasalita tungkol sa Katauhan ni Bahá’u’lláh at ng Kanyang Rebelasyon. Mahusay nilang naunawaan na ang pagtuturo ay isang pangunahing pangangailangan ng isang pamumuhay ng masaganang pagbibigay.

3. Sa nakaraang ilang mga mensahe ay ipinahayag namin ang kaligayahan na masaksihan ang patuloy na pagbilis ng tulin sa pagtuturo sa buong daigdig. Ang pagsasagawa nitong pangunahing espirituwal na tungkulin ng indibiduwal na mananampalataya ay laging naging, at patuloy na magiging, isang katangiang di-maaaring mawala sa Bahá’í na pamumuhay. Sa pagtatatag ng mga 1,500 intensive programme of growth ay ginawa nitong malinaw kung gaano katapang at nagkukusa ang karaniwang mga mananampalataya sa paghakbang palabas mula sa sariling pangkat ng kanilang mga kaanak at mga kaibigan, handang magpa-akay sa namamatnubay na Kamay ng Mahabagin sa Lahat tungo sa mga kaluluwang handang tumanggap saan mang dako sila naninirahan. Kahit pa ang pinaka-katamtaman na mga pagtantiya ay nagpapahiwatig na sa ngayon ay mayroon nang libo-libong nakikilahok sa pana-panahong mga kampanya upang bumuo ng mga bigkis ng pakikipagkaibigan batay sa magkaparehong pagkaunawa, doon sa mga dati-rati ay itinuturing na mga di kakilala.

4. Sa kanilang mga pagsisikap na ilahad ang pangunahing mga bagay tungkol sa Pananampalataya nang malinaw at matapat, ang mga mananampalataya ay nakinabang nang malaki mula sa inilalarawan sa Aklat 6 ng Ruhi Institute. Kung saan ang pangangatuwiran na pinagbabatayan ng paglalahad na iyon ay napahahalagahan, at ang simbuyo na gawain itong isang pormula ay nalalampasan, ito ay nagbubunga ng isang talakayan sa pag-itan ng dalawang kaluluwa—isang pag-uusap na natatangi sa malalim na pagka-unawa na natamo at sa uri ng ugnayang naitatag. Sa antas na ang pag-uusap ay nagpapatuloy nang lampas sa unang pagtatagpo at ang tunay na pagkakaibigan ay nabubuo, ang ganitong uri ng pagsisikap sa tuwirang pagtuturo ay maaaring maging isang pinagmumulan ng namamalaging proseso ng espirituwal na pagbabago. Kung ang unang pag-uusap sa gayong mga bagong kaibigan ay nagbubunga ng paanyaya sa kanila upang sumapi sa pamayanang Bahá’í o na makilahok sila sa isa sa mga gawain nito ay hindi lubhang mahalaga. Ang higit na mahalaga ay yaong ang bawa’t kaluluwa ay madama ang malugod na pagtanggap na maki-isa sa pamayanan sa pagtulong sa pagpapabuti ng lipunan at nagsisimulang tahakin ang landas ng paglilingkod sa sangkatauhan, na maaaring sa simula nito o kahit sa dakong huli, ay maganap ang pormal na pagsapi.

5. Ang kahalagahan ng ganitong pagsulong ay hindi dapat maliitin. Sa bawa’t cluster, kapag ang isang nagpapatuloy na paraan ng pagkilos ay nangyayari na, kinakailangang pagtuunan ng pansin na maparating ito nang higit na malawak sa pamamagitan ng magkaka-ugnay-ugnay na mga katrabaho at mga kakilala, habang ang mga sigla, kaalinsabay nito, ay nakatuon din sa mas maliliit na mga pangkat ng populasyon, na ang bawa’t isa sa mga ito ay dapat na maging sentro ng matinding pagkilos. Sa isang cluster sa lunsod, ang gayong sentro ng pagkilos ay maaaring pinakamaiging maitakda ng mga hangganan ng mga magkalapitbahay (o neighborhood); sa isang cluster na higit na kanayunan ang katangian, ang isang maliit na o purok ay maaaring maging angkop na panlipunang larangan para sa layuning ito. Yaong mga naglilingkod sa ganitong mga kapaligiran, kapwa ang mga taga-roon at mga dumadalaw na mga tagapagturo, ay tumpak na makikita ang kanilang ginagawa bilang pagtatatag ng pamayanan. Ang pangalanan ang kanilang mga pagsisikap na magturo sa pamamagitan ng gayong mga bansag na tulad ng “pagbabahay-bahay” (o door-to-door); kahit pa ang unang pakkikipagtagpo ay maaaring sa pamamagitan ng pagdalaw sa mga nakatira sa isang tahanan nang walang paunang abiso, ay hindi nagbibigay-katarungan sa isang proseso na sinisikap pataasin ang kakayahan ng isang populasyon na pamahalaan ang sarili nitong espirituwal, panlipunan at pangkaisipang pag-unlad. Ang mga gawain na nagbubunsod sa prosesong ito, at kung saan ang bagong natagpuang mga kaibigan ay inaanyayahang makilahok—sa mga pagtitipon na nagpapalakas sa madasaling katangian ng pamayanan; sa mga klase na nag-aaruga sa murang mga puso at mga isipan ng mga bata; sa mga grupo na nagtutuon sa dumadaluyong na mga sigla ng mga junior youth; sa mga grupo ng pag-aaral, na bukas sa lahat, na nagbibigay-daan upang ang mga tao mula sa magkakaibang mga pinanggalingan ay makasusulong nang patas at masasaliksik ang pagsasagawa ng mga turo sa kanilang indibiduwal at pangkalahatang mga buhay—ay maaaring kailanganing mapanatili sa pamamagitan ng tulong mula sa lakas ng lokal na populasyon sa loob ng ilang panahon. Inaasahan, gayumpaman, na ang pagpaparami nitong mga core activities hindi magtatagal ay mapananatili na ng mga yaman-tao na taga-roon mismo sa mga magkalapit-bahay o sa nayon mismo—sa pamamagitan ng mga lalake at mga babae na sabik na pagbutihin ang materyal at espirituwal na mga kalagayan sa kanilang mga kapaligiran. Ang isang ritmo ng pamumuhay ng pamayanan ay dapat na unti-unting lumitaw, kung gayon, na katumbas ng kakayahan ng isang lumalaking pangkat ng mga indibiduwal na natatalaga sa pangitain ni Bahá’u’lláh ng isang bagong Pandaigdig na Kaayusan.

6. Sa kahulugan na ito, ang pagiging handang tumanggap ay ipinakikilala ang sarili nito bilang isang bukal sa loob na pakikilahogk sa proseso ng pagtatatag ng pamayanan na ibinubunsod ng mga core activity. Sa sunod-sunod na mga cluster kung saan ang intensive programme of growth ay isinasagawa na ngayon, ang gawaing kinakaharap ng mga kaibigan sa papasok na taong ito ay ang pagtuturo sa loob ng isa o higit pang mga populasyon na handang tumanggap, ginagamit ang tuwirang paraan ng pagtuturo sa kanilang pagpapaliwanag sa simulain ng kanilang Pananampalataya, at hanapin yaong mga kaluluwang sabik umalis sa panghihina na ipinataw sa kanila ng lipunan at ang gumawa nang kaagapay ang iba sa kanilang mga kapitbahay at mga nayon upang simulaan ang proseso ng pangkalahatang pagbabago. Kung ang mga kaibigan ay magpupursige sa kanilang mga pagsisikap na matutunan ang mga pamamaraan ng pagtatatag ng pamayanan sa maliliit na kapaligiran sa ganitong paraan, kami ay nakatitiyak, na ang matagal nang minimithing hangarin ng pakikilahok ng lahat sa mga gawain ng Pananampalataya, ay lalapit ng ilang malalaking hakbang tungo sa pagiging abot-kamay.

7. Upang maharap ang hamon na ito, ang mga mananampalataya at ang mga institusyong naglilingkod sa kanila ay kailangang palakasin ang proseso ng institute sa cluster, malakihang pinaparami sa loob ng saklaw nito ang bilang ng mga may kakayahang makapaglingkod bilang mga tutor ng mga study circle; sapagka’t dapat maunawaan na ang pagkakataong ngayon ay bukas sa mga kaibigan na paunlarin ang isang masiglang pamumuhay ng pamayanan sa mga magka-kapitbahay at mga nayon, na nakikilala sa masigasig na pagpapahalaga sa layunin, ay nagawang mabuo lamang sa pamamagitan ng napakahalagang mga pag-unlad na naganap sa loob ng nakaraang dekada sa aspetong iyon ng kulturang Bahá'í na kaugnay ng pagpapalalim.

8. Noong Disyembre 1995 nang manawagan kami sa pagtatag ng mga training institute sa buong daigdig, ang paraan na lubhang laganap sa pamayanang Bahá’í upang matulungan ang indibiduwal na mga mananampalataya na palalimin ang kanilang kalaman sa Pananampalataya ay karaniwang binubuo ng paminsan-minsang mga kurso at mga klase, na magkakaiba ang tagal, tinatalakay ang sari-saring mga paksa. Ang paraan na iyon ay mahusay na nakatugon sa mga pangangailangan ng pamayanang Bahá’í na umuusbong pa lamang, na maliit pa lamang ang bilang at ang pangunahing pinagkakaabalahan ay ang pang-heograpiyang paglaganap nito sa buong daigdig. Nilinaw namin sa panahong iyon, gayumpaman, na ang ibang paraan ng pag-aaral ng mga kasulatan ay dapat mabuo, isang paraan na magbubunsod sa malalaking bilang tungo sa larangan ng pagkilos, upang ang proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi ay bumilis nang malakihan. Kaugnay nito, hiniling namin sa mga training institute sa lahat ng dako na tulungan ang lumalaking mga pangkat ng mga mananampalataya sa paglilingkod sa Kapakanan sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga kurso na magbabahagi ng kaalaman, malalim na pag-unawa at mga kasanayan na kinakailangan upang maisagawa ang napakaraming mga gawain kaugnay ng bumibilis na pagpapalawak at pagpapatatag.

9. Ang basahin ang mga kasulatan ng Pananampalata at sikaping makamtan ang higit na nakasasapat na pagka-unawa sa kahalagan ng kagila-gilalas na Rebelasyon ni Bahá’u’lláh ay mga tungkuling ipinataw sa bawa’t isa sa Kanyang mga tagasunod. Ang lahat ay inatasang saliksikin ang karagatan ng Kanyang Rebelasyon at makibahagi, sang-ayon sa kanilang mga kakayahan at mga kagustuhan, sa mga perlas ng kadunungan na matatagpuan doon. Kaugnay nito, ang mga lokal na klase ng deepening, mga winter at summer school , at ang tanging isinaayos na mga pagtitipon kung saan ang indibiduwal na mga mananampalataya na may kaalaman sa mga kasulatan ay nagawang maibahagi sa iba ang malalalim na pang-unawa sa tiyak na mga paksa ay likas na lumitaw bilang mahahalagang katangian ng Bahá’í na pamumuhay. Tulad rin ng pananatili ng kaugaliang araw-araw na pagbabasa ay mananatiling isang mahalagang bahagi ng pagkakakilanlan ng Bahá’í, gayundin itong mga anyo ng pag-aaral ay patuloy na magkakaroon ng bahagi sa pangkalahatang pamumuhay ng pamayanan. Subali’t ang pag-unawa sa mga ipinahihiwatig ng Rebelasyon, kapwa para sa indibiduwal na paglaki at para sa pag-unlad ng lipunan, ay napakatindi ang inilalaki kapag ang pag-aaral at ang paglilingkod ay pinagsasama at pinagsasabay. Doon, sa larangan ng paglilingkod, ang kaalaman ay nasusubok, ang mga katanungan ay lumilitaw mula sa pagsasagawa, ang bagong mga antas ng pagka-unawa ay natatamo. Sa paraan ng distance education (edukasyon sa malayong mga lugar) na naitatag na ngayon sa sunod-sunod na mga bansa—na ang pangunahing mga elemento nito ay binubuo ng study circle, ng tutor at ng kurikulum ng Ruhi Institute—ang pandaigdig na pamayanang Bahá’í ay nakapagtamo na ng kakayahang mabigyan ng pagkakataon ang libo-libo, hindi lamang iyon, ng milyun-milyon na makapag-aral ng mga kasulatan sa maliliit na mga grupo na ang maliwanag na layunin nito ay ang pagsasalin ng mga turo ng Bahá’í sa tunay na buhay, sa pagpapatuloy ng gawain ng Pananampalataya na sumulong sa kasunod na yugto nito: ang napananatiling malakihang pagpapalawak at pagpapatatag.

10. Huwag tulutang mabigo ang sinuman na pahalagahan ang mga maaaring magawa na sa gayon ay nalikha. Ang hindi pagkilos ay sinasanay ng mga lakas ng kasalukuyang lipunan. Ang hangarin na maaliw ay pinalalaki mula sa pagkabata, nang may patuloy na kahusayan, pinagyayaman ang mga salinlahi na handang maging sunod-sunuran sa kanino mang napatunayang mahusay gumising sa mabababaw na mga damdamin. Kahit nga sa maraming mga sistema ng edukasyon, ang mga mag-aaral ay itinuturing na para silang mga sisidlan na binuo upang tumanggap ng impormasyon. Na ang sandaigdigang Bahá’í ay nagtagumpay sa paglikha ng isang kultura na nagtataguyod sa isang paraan ng pag-iisip, pag-aaral, at pagkilos, na kung saan ang lahat ay itinuturing ang kanilang mga sarili na lumalakad sa iisang landas ng paglilingkod—tinutulungan ang isa’t-isa at sama-samang sumusulong, iginagalang ang kaalaman na taglay ng bawa’t isa sa alinmang panahon at iniiwasan ang gawi na paghatiin ang mga mananampalataya sa mga kategorya tulad ng deepened (malalim na) at walang nalalaman—ito ay isang napakalaking tagumpay. At doon ay matatagpuan ang nagtutugunang mga bahagi ng isang di-mapipigilang kilusan.

11. Ang mahigpit na pangangailangan ay yaong kalidad ng proseso ng edukasyon na pinalalaganap sa antas ng study circle ay dapat tumaas nang malaki sa susunod na taon upang sa ganoon ang natatagong kakayahan ng lokal na mga populasyon na lumikha ng gayong pagtutugunang ng iba’t-ibang bahagi ay matupad. Malaki ang tungkulin ng mga naglilingkod bilang mga tutor kaugnay nito. Sa kanila ay ang hamon na lumikha ng kapaligiran na nakini-kinita sa mga kurso ng institute, isang kapaligiran na nakatutulong sa espirituwal na pagbibigay-lakas sa mga indibiduwal, na sa dakong huli ay makikita ang kanilang mga sarili bilang masiglang mga kinatawan ng kanilang sariling pagsisikap na matuto, bilang pangunahing mga tagapagtaguyod ng isang patuloy na pagsisikap na isagawa ang kaalaman upang magkabisa sa indibiduwal at pangkalahatang pagbabago. Kung mabigo dito, gaanuman karami ang mga study circle na nabuo sa isang cluster, ang lakas na kinakailangan upang isulong ang pagbabago ay hindi malilikha.

12. Kung ang gawain ng tutor ay dapat umabot sa pataas nang pataas na mga antas ng kahusayan, kailangang tandaan na ang may pangunahing pananagutan para sa pagpaparami ng mga yaman-tao sa isang rehiyon o bansa ay nasasalalay sa training institute. Habang sinisikap na paramihin ang bilang ng mga kalahok nito, ang institute bilang isang balangkas (structure)— mula sa board, tungo sa mga coordinator sa iba’t-ibang mga antas, hanggang sa mga tutor sa antas ng masa—ang lahat ay dapat magbigay ng magkakapantay na pagbibigay-diin sa pagkamabisa ng sistema sa kabuuan nito, sapagka’t, sa huling pagsusuri, ang patuloy na tinatamong dami sa bilang ay mababatay sa humuhusay na kalidad. Sa antas ng cluster, ang coordinator ay dapat gamitin ang kapwa praktikal na karanasan at sigla sa kanyang mga pagsisikap na samahan yaong mga naglilingkod bilang mga tutor. Sa tuwi-tuwina, siya ay dapat magsaayos ng mga pagtitipon upang mapagnilayan ang kanilang mga pagsisikap. Ang mga pagtitipon na isinaayos upang muling ulitin ang pag-aaral ng ilang mga bahagi mula sa mga aralin ng institute sa tuwi-tuwina ay maaaring makatulong, hangga’t hindi ito lumilikha ng pangangailangan sa walang-katupusang pagsasanay. Ang mga kakayahan ng isang tutor ay patuloy na umuunlad habang ang indibiduwal ay pumapasok sa larangan ng paggawa at tumutulong sa iba upang makatulong sa pagtatamo ng layunin ng kasalukuyang serye ng pandaigdig na mg Plano, sa pamamagitan ng pag-aaral ng serye ng mga kurso at sa pagsasagawa ng praktikal na mga bahagi nito. Habang ang mga lalake at mga babae ng magkakaibang mga edad ay sumusulong sa serye at natatapos ng pag-aaral ng bawa’t kurso sa tulong ng mga tutor, ang iba ay dapat maging handa na samahan sila sa pagsasagawa ng mga acts of service sang-ayon sa kanilang mga lakas at mga interes—lalo na ang mga coordinator para sa mga children’s class, ng mga junior youth group, at ng mga study circle, mga gawain ng paglilingkod na lubhang kinakailangan para sa pagpapatuloy ng sistema mismo. Upang matiyak na ang wastong antas ng kasiglahan ay pumipintig sa sistemang ito ay ang dapat na maging patuloy na layunin ng matitinding pagsisikap na matuto sa bawa’t bansa sa loob ng papasok na labindalawang buwan.

13. Ang pagmamalasakit sa espirituwal na edukasyon ng mga bata ay matagal nang bahagi ng kultura ng pamayanang Bahá’í, isang pagmamalasakit na nagbunga ng dalawang magkasabay na umiiral na mga katotohanan. Ang isa, tinutularan ang mga tagumpay ng mga Bahá’í ng Iran, ay natatangi sa kakayahang magbigay ng may sistemang mga klase, mula sa isang grado patungo sa kasunod, para sa mga anak ng mga pamilyang Bahá’í, na sa kadalasan ang layunin ay ang ibahagi ang pangunahing kaalaman tungkol sa kasaysayan at mga turo ng Pananampalataya sa sumusunod na mga salinlahi. Sa maraming mga bahagi ng daigdig, ang bilang ng mga nakikinabang sa gayong mga klase ay maliit-liit pa lamang. Ang isa pang katotohanan ay lumilitaw sa mga lugar kung saan ang malakihang pagsapi ay naganap, kapwa sa mga kanayunan at sa mga lunsod. Ang isang saloobin na higit na tanggapin ang lahat ay nangibabaw sa gayong karanasan. Subali’t, habang ang mga bata mula sa lahat ng uri ng pamilya ay kapwa sabik na dumalo at malugod na tinatanggap sa gayong mga klase ng Bahá’í, iba’t-ibang mga kadahilanan ang pumigil sa pagsasagawa ng gayong mga pag-aaral nang may kinakailangang antas ng pagiging regular, sa sunod-sunod na taon. Lubos naming ikinagagalak makita na itong dalawang anyo ng katotohanan, na bunga ng pangangailangan ng kasaysayan, ay nagsisimula nang mawala habang ang mga kaibigan na sinasanay ng institute sa lahat ng dako ay nagsusumikap na magbigay ng mga klase na regular na bukas sa lahat, sa isang

masistemang paraan.

14. Ang gayong nagbibigay pag-asang mga simula ay dapat na ngayong ipagpatuloy. Sa bawa’t cluster na may isinasagawang intensive program of growth, ay kinakailangang magkaroon ng mga pagsisikap upang gawaing higit pang masistema ang pagbibigay ng espirituwal na edukasyon sa dumaraming bilang ng mga bata, mula sa mga pamilya na maraming mga uri ng pinanggalingan—na isang pangangailangan sa proseso ng pagtatatag ng lipunan na nagsisimulang bumilis ang buwelo sa mga magkakapit-bahay at mga nayon. Ito ay magiging lubhang mapanghamon na gawain, yaong humihingi ng tiyaga at pagtutulungan kapwa mula sa mga magulang at sa mga institusyon. Hinihiling sa Ruhi Institute na pabilisin ang mga plano na tapusin ang mga kurso nito para sa pagsasanay ng mga guro ng mga children’s class sa iba’t ibang grado kasama ang kaukulang mga aralin, simula sa mga musmos na may edad ng 5 o 6 at nagpapatuloy hanggang doon mga nasa edad na 10 o 11, upang masarhan ang kasalukuyang puwang sa umiiral na mga aralin at ang mga aralin nito para sa mga junior youth, tulad ng Spirit of Faith at ang malapit nang ilabas na Power of the Holy Spirit , na nagbibigay ng maliwanag na bahagi sa Bahá’í na programa para sa magkaka-edad na grupong iyon. Habang ang karagdagang mga kurso at mga aralin ay mailalabas na, ang mga institute sa bawa’t bansa ay magagawang ihanda ang mga guro na ito at ang mga coordinator na kinakailangang mailagay sa puwesto, sa sunod-sunod na grado, ang pinaka-buod ng isang programa para sa espirituwal na edukasyon ng mga bata, na sa palibot nito ang pantulong na mga elemento ay maaaring maisaayos. Samantala, ang mga institutes ay dapat gawain ang kanilang lubos na makakaya upang ibigay sa mga guro ang angkop na mga materyal, mula sa mga kasalukuyang matatagpuan na, upang magamit sa kanilang mga klase sa mga bata na

magkakaiba ang edad, sang-ayon sa pangangailangan.

15. Nakamtan ng International Teaching Centre ang aming namamalaging pasasalamat dahil sa napakahalagang sigla na ibinigay nito sa mga pagsisikap na makamtan nang maaga ang layunin ng Five Year Plan. Ang makita ang antas ng sigla na ibinuhos nito sa pandaigdig na gawaing ito, sa mahigpit na pagsubaybay sa pagsulong sa bawa’t kontinente at sa malapit na pakikipagtulungan sa mga Continental Counsellor, ay ang makasulyap sa kamangha-manghang kapangyarihan na likas sa Pampangasiwaang Kaayusan. Sa pagbabaling ng pansin ngayon ng Teaching Centre nang may gayunding sigla sa mga suliraning nauugnay sa bisa ng mga gawain sa antas ng cluster, walang alinlangan na bibigyan nito ng bukod-tanging pagsasaalang-alang ang pagsasagawa ng mga Bahá’í children’s class. Kami ay nagtitiwala na ang pagsusuri nito sa karanasang nakamtan mula sa ilang piniling mga cluster sa papasok na taon, na kumakatawan sa magkakaibang mga tunay na buhay ng lipunan, ay magbibigay-liwanag sa praktikal na mga katanungan na magbibigay-daan upang makapagtatag ng regular na mga klase, para sa mga bata ng bawa’t edad, sa mga magkakapit-bahay at sa mga nayon.

16. Ang mabilis na paglaganap ng programa ng espirituwal na pagbibigay-lakas sa mga junior youth ay isa pang paghahayag ng pagsulong ng kultura ng pamayanang Bahá’í. Habang ang pandaigdig na mga kalakaran ay naglalarawan sa grupo ng edad na ito bilang punong-puno ng problema, naliligaw sa mga silakbo ng magugulong pagbabago ng katawan at ng mga damdamin, hindi madaling talaban ng mga damdamin at abala lamang sa sarili, ang pamayanang Bahá’í—sa pananalitang ginagamit nito at sa mga paraang ginagawa nito—ay walang alinlangang nagtutungo sa kasalungat na direksiyon, na sa halip ay nakikita sa mga junior youth ang walang-bahid ng pagka-makasariling pagtatalaga sa kabutihan ng iba, ng matalas na diwa ng pagka-makatarungan, ng kasabikang matuto tungkol sa sanlibutan at ng hangaring makatulong sa paglikha ng higit na mabuting daigdig. Ang sunod-sunod na salaysay, kung saan ang mga junior youth mula sa iba’t-ibang mga bansa sa buong daigdig ay ipinahahayag ang kanilang mga kaisipan bilang mga kalahok ng programa, ay sumasaksi sa katumpakan ng pangitaing ito. Lahat ng palatandaan ang programa ay nakahahalina sa kanilang lumalawak na kabatiran sa isang pagsasaliksik sa tunay na buhay ay nakatutulong sa kanila upang suriin ang nakabubuo at ang nakasisira na mga lakas na umiiral sa lipunan at upang makilala ang impluwensiya ng mga lakas na ito sa kanilang mga kaisipan at mga kilos, hinahasa ang kanilang espirituwal na pang-unawa, pinahuhusay ang kanilang mga kakayahang makapagpahayag at pinatitibay ang moral na mga balangkas na magagamit nila sa kanilang buong buhay. Sa isang edad na kung kailan ang namumukadkad na pangkaisipan, espirituwal at pisikal na mga kapangyarihan ay nagagamit na nila, sila ay binibigyan ng mga kagamitang kinakailangan upang mapaglabanan ang mga lakas na nagtatangkang nakawin sa kanila ang kanilang tunay na pagkatao bilang marangal na nilikha at upang gumawa para sa ikabubuti ng lahat.

17. Na ang pangunahing bahagi ng programa ay sinasaliksik ang mga tema mula sa Bahá'í na pananaw, subali’t hindi sa anyo ng pagtuturo ng relihiyon, ay nagbukas ng daan upang maipaabot ito sa mga junior youth sa magkakaibang mga kapaligiran at mga kalagayan. Karamihan sa gayong mga pagkakataon, kung gayon, ay yaong mga nagpapatupad ng programa na buong tiwala na pumapasok sa larangan ng pagkilos sa lipunan, nakatatagpo ng isang hanay ng mga katanungan at mga maaaring magawa, na sinusundan at isinasaayos sa isang pandaigdig na proseso ng pagsisikap ng pagkatuto sa pamamagitan ng Office of Social and Economic Development sa Banal na Lupain. Ang natitipong kabuuan ng kaalaman at karanasan ay nagbunga na ng kakayahan sa ilang mga cluster sa buong daigdig na ang bawa’t isa ay nagbibigay-lakas sa mahigit na isang libong junior youth sa programa. Upang matulungan ang iba na mabilis na makasulong sa direksiyong ito, ang Office ay nagtatatag ng magkaka-ugnay na mga site sa lahat ng kontinente, sa tulong ng isang pangkat ng mga mananampalataya, na maaaring magamit para sa pagsasanay ng mga coordinator mula sa napakaraming (scores upon scores) mga cluster. Ang mga resource person na ito ay patuloy na tutulong sa mga coordinator sa pagbabalik nila sa kani-kanilang mga cluster, tutulungan silang makalikha ng isang kapaligirang puspos ng espiritu na kung saan ang programa sa junior youth ay maaaring makapag-ugat.

18. Ang kaalaman ay tiyak na madadagdagan pa sa larangan ng pagsisikap na ito, bagaman ang paraan ng pagkilos ay maliwanag na. Ang kakahayan lamang ng pamayanang Bahá’í ang pumipigil sa antas ng pagtugon nito sa hinihingi ng programa ng mga paaralan at ng mga grupong pangsibiko. Sa loob ng mga cluster na sa ngayon ay pinagtutuunan ng intensive programme of growth, mayroong malawak na hanay ng mga kalagayan, mula doon sa iilan lamang na kalat-kalat na mga junior youth group hanggang doon sa ang bilang ay sapat na upang mangailangan ng paglilingkod ng isang nakatalagang coordinator, na maaaring tumanggap ng patuloy na tulong mula sa isang site para sa pagpapalaganap ng mga natutunan. Upang makatiyak na ang kakayahang ito ay madadagdagan pa sa kabuuang saklaw ng mga cluster na ito, kami ay nananawagan sa pagtatag ng 32 learning site, na ang bawa’t isa ay paglilingkuran ang humigit-kumulang sa 20 cluster na may full-time coordinator , na magsisimula nang kumilos bago magtapos ng kasalukuyang Plano. Sa lahat ng ibang gayong mga cluster, ang dapat unahin ay ang paglikha ng kakayahan sa loob ng papasok na taon na maibigay ang programa, na masistemang pinadadami ang bilang ng mga grupo.

*

19. Ang mga pag-unlad na nabanggit na namin hanggang dito—ang pagtaas ng kakayahan na ituro ang Pananampalataya nang tuwiran at ang pumasok sa makabuluhang talakayan sa mga tema na may espirituwal na kahalagahan sa mga tao mula sa lahat ng antas ng buhay, ang pagyabong ng isang paraan ng pag-aaral ng mga kasulatan na kaakibat ang pagkilos, ang panunumbalik ng pagtitika na magbigay ng regular na espirituwal na edukasyon sa mga bata sa mga magkakapitbahay, at ang paglaganap ng impluwensiya ng programa na nagtatamin sa mga junior youth ng dalawang layuning moral, na paunlarin ang kanilang angking mga kakayahan at ang tumulong sa pagbabago ng lipunan—ang lahat ng ito ay pinalalakas, sa hindi maliit na sukat, ng isa pang pagsulong sa antas ng kultura, na tunay na napakalawak ang mga ipinahihiwatig nito. Ang ebolusyon na ito sa pangkalahatang kamalayan ay makikita sa dumaraming pagkakataon na lumilitaw ang salitang “accompany” o “samahan” sa mga pag-uusap ng mga kaibigan, isang salita na pinagkakalooban ng panibagong kahulugan habang ito ay naisasama sa pangkaraniwang bokabularyo ng pamayanang Bahá’í. Naghuhudyat ito ng malakihang pagpapalakas sa isang kultura na kung saan ang pagsisikap matuto ay ang paraan ng pagkilos, isang paraan na pinagyayaman ang nakababatid na pakikilahok ng parami nang paraming mga tao sa isang nagkakaisang pagsisikap na gamitin ang mga turo ni Bahá’u’lláh sa pagtatatag ng isang banal na kabihasnan, na sang-ayon sa Guardian ay ang pangunahing misyon ng Pananampalataya. Ang gayong pamamaraan ay nag-aalay ng kagila-gilalas na pagkakaiba sa espirituwal na kasalatan at malapit nang mamatay na mga paraan ng isang lumang panlipunang kaayusan na lubhang madalas na sikaping gamitin ang lakas ng tao sa pamamagitan ng paghahari, sa pamamagitan ng kasakiman, sa pamamagitan ng pagpapadama na nagkakasala o sa pamamagitan ng panglilinlang.

20. Sa mga ugnayan ng mga kaibigan, kung gayon, ang ganitong pag-unlad ng kultura ay naihahayag sa pamamagitan ng katangian ng kanilang pakikipag-ugnayan sa isa’t-isa. Ang pagsisikap na matuto bilang isang gawi ng pagkilos ay nangangailangan na ang lahat ay mag-angkin ng saloobin ng pagpapakumbaba, isang kalagayan na kung saan ang tao ay nililimot ang sarili, inilalagay ang ganap na pagtitiwala sa Diyos, umaasa sa Kanyang kapangyarihang nakatutustos sa lahat at nakatitiyak sa Kanyang walang-maliw na tulong, batid na Siya, at Siya lamang, ang maaaring makapagbago ng isang niknik na maging lawin, isang patak na maging walang-hanggang karagatan. At sa gayong kalagayan, ang mga kaluluwa ay walang-puknat na gumagawa nang sama-sama, nagagalak hindi sa kanilang sariling mga tagumpay kundi sa pagsulong at paglilingkod ng iba. Sa gayon ang kanilang mga kaisipan ay nakatuon sa buong panahon sa pagtutulungan ng isa’t-isa upang maabot ang mga rurok ng paglilingkod sa Kanyang Kapakanan at pumailanlang sa kalangitan ng Kanyang kaalaman. Ito ang aming nakikita sa kasalukuyang paraan ng paggawa na namumukadkad sa buong daigdig, pinalalaganap ng mga bata at ng matatanda, ng mga beterano at ng bagong sapi, na magkaka-akibat na gumagawa.

21. Ang pagsulong na ito sa kultura ay hindi lamang nagkakabisa sa mga ugnayan ng mga indibiduwal, subali’t ang mga bisa nito ay nadarama rin sa pagsasagawa ng pampangasiwaang mga gawain ng Pananampalataya. Habang ang pagkatuto ay nagiging katangian ng paraan ng pagkilos ng pamayanan, ang ilang mga aspeto ng paggawa ng desisyon kaugnay ng pagpapalawak at pagpapatatag ay ipinaubaya na sa lupon ng mga mananampalataya, na nagbibigay-daan upang ang pagpaplano at pagsasagawa ay maging higit na nakatutugon sa mga kalagayan sa kinaroroonan. Nang tiyakan, ang isang puwang ay nilikha, sa pamamagitan ng reflection meeting, upang yaong mga nakikilahok sa mga gawain sa antas ng cluster ay makapagtipon sa tuwi-tuwina upang mapagkasunduan ang kasalukuyang kalagayan ng kanilang sitwasyon, batay sa liwanag na ibinibigay ng karanasan at ng patnubay mula sa mga institusyon, at upang tiyakin ang kanilang kagyat na mga hakbang na gagawain sa pagsulong. Ang kahalintulad na puwang ay binuksan rin ng institute, na nagbibigay-daan upang yaong mga naglilingkod bilang mga tutor, mga children’s class teacher, at mga animator ng mga junior youth group sa isang cluster ay maaaring magkaroon ng kanya-kanyang pagtitipon at pagsanggunian ang kanilang karanasan. Malapit na nauugnay sa prosesong ito ng sanggunian sa antas ng masa ay ang mga agency ng training institute at ng Area Teaching Committee, kasama ang mga Auxiliary Board member, na ang kanilang mga pag-uugnayan ay lumilikha ng isa pang puwang upang kung saan ang mga pasiya tungkol sa paglaki ay ginagawa, sa pagkakataong ito nang higit na pormal. Ang mga pagkilos ng sistemang ito sa antas ng cluster, na bunga ng pangangailangan, ay nagtuturo ng isang mahalagang katangian ng pangasiwaang Bahá’í: Tulad rin ng nabubuhay na organismo, nakapaloob dito ang kakayahang tumanggap ng pataas nang pataas na mga antas ng pagkaka-hugnay (complexity) ng mga estruktura at mga proseso, ng mga ugnayan at mga gawain, habang ito ay nagbabago sa ilalim ng pamamatnubay ng Universal House of Justice.

22. Na ang mga institusyon ng Pananampalataya sa lahat ng mga antas—mula sa lokal at pangrehiyon, hanggang sa pambansa at pandaigdig—ay nagagawang pamahalaan ang gayong lumalaking pagkaka-hugnay nang may patuloy na lumalaking kahusayan ay kapwa isang palatandaan at pangangailangan ng kanilang patuloy na pagtungo sa kaganapan. Ang nagbabagong mga ugnayan sa pag-itan ng pampangasiwaang mga estruktura ay naghatid sa Local Assembly sa bungad ng isang panibagong yugto sa pagpapatupad ng mga tungkulin nito sa pagpapalaganap ng Salita ng Diyos, sa pagpapakilos ng mga sigla ng mga mananampalataya, at sa paglikha ng isang kapaligiran na nagpapakita ng espirituwal na halimbawa. Noong nakaraang mga pagkakataon ay ipinaliwanag namin na ang kaganapan ng isang Spiritual Assembly ay hindi masusukat sa pagiging regular ng mga pagtitipon nito at ng kahusayan ng pagkilos lamang. Sa halip ang lakas nito ay dapat sukatin, sa malaking antas, sa sigla ng espirituwal at panlipunang pamumuhay ng pamayanang pinaglilingkuran nito—isang lumalaking pamayanan na malugod na tumatanggap sa nakabubuting mga tulong ng kapwa mga pormal na sumapi at ng mga hindi pa. Nakalulugod makita na ang kasalukuyang mga, kaparaanan, mga pamamaraan at mga instrumento ay nagbibigay-daan upang ang mga Local Spiritual Assembly, kahit yaong mga kabubuo pa lamang, na tuparin ang mga tungkuling ito habang tinitiyak nila na ang mga pangangailangan ng Five Year Plan ay sapat na natutugunan sa kanilang mga lokalidad. Sa katunayan, ang wastong pakikilahok ng Assembly sa Plano ay napakahalaga sa bawa’t pagsisikap na sumaklaw ng malakihang mga bilang—na ito mismo ay isang pangangailangan upang maihayag ang ganap na saklaw ng mga kapangyarihan at mga kakayahan nito.

23. Ang pag-unlad na tiyak na masasaksihan natin sa mga Local Spiritual Assembly sa susunod na ilang mga taon ay ginawang mangyari ng lumalaking lakas ng mga National Spiritual Assembly, na ang kakayahang mag-isip at maparaang kumilos ay kapansin-pansing tumaas, lalo na dahilan sa natutunan nilang suriin ang proseso ng pagtatag ng pamayanan sa antas ng masa nang may higit na katalinuhan at bisa at ang ipasok dito, sang-ayon sa pangangailangan, ang tulong, mga yaman, ang pagbibigay ng lakas ng loob at mapagmahal na patnubay. Sa mga bansa na nangangailangan nito, ipinagagawa na nila ang ilan sa kanilang mga tungkulin kaugnay nito sa mga Regional Council, pinaghahatian sa gayon ang ilang mga gawaing pampangasiwaan, pinahuhusay ang kakayan ng mga institusyon sa mga lugar na kanilang sakop, at pinagyayaman ang kaalaman sa mga nakatakdang ugnayan. Hindi kalabisang sabihin na ang ganap na pakikilahok ng mga National Assembly ay nakatulong sa paglikha ng huling pagbubunsod na kinailangan upang matamo ang layunin ng kasalukuyang Plano, at inaasahan naming makita ang karagdagan pang mga pag-unlad sa direksiyong ito habang, sa pakikipagtulungan nila sa mga Counsellors, sila sa paglakad nitong napakahalaga at mabilis na lumalakad na mga buwang hinaharap, sila ay magbibigay ng sukdulang pagpupunyagi upang ihanda ang kanilang mga pamayanan na mailunsad ang kasunod na limang-taon na gawain.

24. Hindi mapag-aalinlangan, ang ebolusyon ng institusyon ng mga Counsellor ay bumubuo sa isa sa pinaka-mahalagang pagsulong sa Pampangasiwaang Kaayusan ng Bahá’í sa loob ng nakaraang dekada. Ang institusyong iyon ay nagkaroon na ng bukod-tanging malalaking hakbang sa pag-unlad nito nang, noong Enero 2001, ang mga Counsellor at mga Auxiliary Board member ay nagtipon sa Banal na Lupain para sa kumperensiya na nagtanda sa paglipat ng International Teaching Centre sa permanenteng luklukan nito sa Mount Carmel. Walang aalinlangan na ang mga lakas na pinakawalan ng kaganapang iyon ay nagbunsod sa institusyon upang mabilis na sumulong. Ang antas ng impluwensiya ng mga Counsellor at ng kanilang mga auxiliary na kanilang ginamit nila upang isulong ang Plano ay nagpapakilala na pinangatawanan na nila ang kanilang natural na katayuan bilang nangunguna sa larangan ng pagtuturo. Nakatitiyak kami na ang papasok na panahon ay higit pang paglalapitin ang mga institusyon ng Pampangasiwaang Kaayusan sa pagtutulungan, habang ang lahat ay nagsusumikap na palakasin, sang-ayon sa nagbabagong mga tungkulin at mga pananagutan ng bawa’t isa, ang paraan ng pagsisikap na matuto na naging napakahalagang katangian ng pagkilos ng pamayanan—ito, higit na mahigpit ang pangangailangan sa mga cluster na iyon na nagsasagawa ng intensive program of growth.

*

25. Ang Rebelasyon ni Bahá’u’lláh ay napakalawak. Nananawagan ito sa napakalalim na pagbabago hindi lamang sa antas ng indibiduwal kundi sa balangkas rin ng lipunan. “Hindi ba ang layunin ng bawa’t Rebelesyon,” ipinahayag Niya Mismo, “ay upang ipatupad ang pagbabago sa buong katangian ng sangkatauhan, isang pagbabago na ihahayag ng sarili nito, kapwa sa panlabas at panloob, na magkakabisa sa kapwa panloob na pamumuhay nito at panlabas na mga kalagayan?” Ang gawaing isinusulong ngayon sa bawa’t sulok ng daigdig ay kumakatawan sa pinakahuling yugto ng patuloy na pagsisikap na Bahá'í na likhain ang pinakabuod ng maluwalhating kabihasnan na nakadambana sa Kanyang mga turo, ang pagtatatag nito ay isang gawaing walang-hanggan ang pagkakahugnay at napakalaki, isang gawain na humihingi ng mga daang-taon ng pagsisikap ng sangkatauhan upang makamtan ang pamumunga. Walang madaliang mga paraan, walang mga pormula. Sa pamamagitan lamang ng pagsisikap na makakukuha ng mga pagka-unawa mula sa Kanyang Rebelasyon, sa paggamit ng dumaraming kaalaman ng sangkatauhan, sa matalinong pagpapatupad ng Kanyang mga turo sa pamumuhay ng sangkatauhan, at sa pagsasanggunian sa mga katanungang lilitaw ay doon lamang matatamo ang kinakailangang matutunan at ang kakayahan ay mapauunlad.

26. Sa napakahabang prosesong ito ng pagpapalakas ng kakayahan, ang pamayanang Bahá’í ay naglaan na ng halos isa’t kalahing dekada sa pagsasa-ayos ng may sistemang karanasan nito sa larangan ng pagtuturo, natutong magbukas ng ilang mga gawain sa paparaming mga tao at mapanatili ang pagpapalawak at pagpapatatag nito. Ang lahat ay malugod na tinatanggap sa maalab na yakap ng pamayanan at tumanggap ng panustos mula sa nagbibigay-buhay na mensahe ni Bahá’u’lláh. Tiyak na wala nang hihigit na kaligayahan pa para sa isang kaluluwa, na nangungulila sa Katotohanan, na matagpuan ang kanlungan sa kuta ng Kapakanan at kumuha ng lakas mula sa nagbibigkis na kapangyarihan ng Banal na Kasunduan. Gayumpaman ang bawa’t tao at bawa’t pangkat ng mga indibiduwal, hindi isinasa-alang-alang kung sila ay nabibilang sa Kanyang mga tagasunod, ay maaaring kumuha ng inspirasyon mula sa Kanyang mga turo, nakikinabang sa anumang mga hiyas ng dunong at kaalaman na makatutulong sa kanila sa paglutas ng mga hamon na hinaharap nila. Sa katunayan, ang kabihasnan na tumatawag sa sangkatauhan ay hindi matatamo sa pamamagitan ng mga pagsisikap ng pamayanang Bahá’í lamang. Ang napakaraming mga grupo at mga organisasyon, na pinakikilos ng diwa ng pakiki-isa ng daigdig na isang di-tuwirang paghahayag ng kaalaman ni Bahá’u’lláh sa simulain ng kaisahan ng sangkatauhan, ay makatutulong sa kabihasnan na natataddhanang lumitaw mula sa pagkabalisa at kaguluhan ng kasalukuyang lipunan. Dapat maging maliwanag sa lahat na ang kakayahang nilikha sa pamayanang Bahá’í sa loob ng sunod-sunod na pandaigdig na mga Plano ay ginagawa itong higit na may kakayahang magbigay ng tulong sa napakarami at magkakaibang mga saklaw ng pagtatatag ng kabihasnan, na nagbubukas dito ng panibagong mga hangganan ng pagsisikap matuto.

27. Sa aming mensahe ng Ridvan 2008 sinabi namin na habang ang mga kaibigan ay nagpapatuloy na gumawa sa antas ng cluster, matatagpuan nila ang kanilang mga sarili na hinihila nang palalim nang palalim sa pamumuhay ng lipunan at hahamunin silang ipaabot ang proseso ng masistemang pagkatuto kung saan sila ay abala na paabutin ito sa isang lumalawak na hanay ng mga pagsisikap ng tao. Ang isang mayamang dibuho ng tapestriya ng pamumuhay ng pamayanan ay nagsisimulang lumitaw sa bawa’t cluster habang ang mga gawain ng sama-samang pagsamba, na sa pag-itan nito ay may mga talakayan na isinasagawa sa matalik na kapaligiran ng tahanan, ay hinahabi sa mga gawain na nagbibigay ng espirituwal na edukasyon sa lahat ng mga bahagi ng populasyon—mga nasa hustong gulang, mga kabataan at mga bata. Ang panlipunang kamalayan ay likas na tumataas habang, halimbawa, ang masiglang pag-uusap ay kumakalat sa mga magulang tungkol sa mga hangarin ng kanilang mga anak at ang mga proyekto ng paglilingkod ay lumilitaw sa pagkukusa ng mga junior youth. Kapag ang mga yaman-tao sa cluster ay sapat na ang dami, at ang paraan ng paglaki ay matibay nang naitatag, ang pakikipag-ugnayan ng pamayanan sa lipunan ay maaari na, at dapat lamang, na lumaki. Sa napakahalagang yugto na ito sa pamumukadkad ng Plano, kung kailan ang napakaraming mga cluster ay lumalapit na sa gayong yugto, waring nararapat lamang na pagnilay-nilayin ng mga kaibigan sa lahat ng dako ang likas na katangian ng mga tulong na ibibigay ng kanilang lumalaki at masiglang mga pamayanan para sa materyal at espirituwal na pagsulong ng lipunan. Kaugnay nito, magiging mabunga na pag-isipan ito bilang dalawang magkaka-ugnay at nagtutulungang larangan ng gawain: ang pakikilahok sa panglipunang pagkilos (social action) at ang pakikilahok sa umiiral na mga talakayan sa lipunan.

28. Sa nakaraang mga dekada, ang pamayanang Bahá’í ay nakalikom ng maraming karanasan sa dalawang larangan na ito ng pagsisikap. Mangyari pa, mayroong maraming mga Bahá’í na nakikilahok bilang mga indibiduwal sa panlipunang pagkilos at sa talakayan ng madla sa pamamagitan ng kani-kanilang mga trabaho. Ang ilang bilang ng mga non-governmental organization, na binigyang-sigla ng mga turo ng Pananampalataya at gumagawa sa antas ng rehiyon at pambansa, ay kumikilos sa larangan ng panlipunan at pangkabuhayang pag-unlad (social and economic development) para sa ikabubuti ng kanilang mga mamamayan. Ang mga tanggapan ng mga National Spiritual Assembly ay tumutulong sa iba’t-ibang paraan upang itaguyod ang mga ideya na makabubuti sa kalagayan ng madla. Sa pandaigdig na antas, ang mga tanggapan na tulad ng United Nations Office ng Bahá’í International Community ay gumagawa ng katulad na tungkulin. Sa abot ng pangangailangan at kanais-nais, ang mga kaibigang gumagawa sa antas ng cluster ay gagamitin ang karanasan at kakayahang ito habang sinisikap nilang harapin ang mga pinagkaka-abalahan ng lipunan na nasa palibot nila.

29. Higit na angkop na isipin bilang isang hanay ng magkakaibang bagay, ang panlipunang pagkilos ay maaaring magmula sa di-gaanong pormal na mga pagsisikap na limitado ang panahong itatagal na isinasagawa ng mga indibiduwal o ng maliliit na mga grupo ng mga kaibigan hanggang sa mga programa ng panlipunan at pangkabuhayang pag-unlad na mataas na ang antas ng pagkakahugnay at kaalaman na isinasagawa ng Bahá’í-inspired na mga organisasyon. Anuman ang saklaw at laki nito, ang lahat ng pagkilos sa lipunan ay sinisikap gamitin ang mga turo at mga simulain ng Pananampalataya upang mapabuti ang ilang aspeto ng panlipunan o pangkabuhayang pamumuhay ng isang populasyon, gaanuman katamtaman ito. Ang gayong mga pagsisikap ay natatangi, kung gayon, sa pamamagitan ng kanilang hayag na layunin na itaguyod ang materyal na kagalingan ng populasyon, na karagdagan sa espirituwal na kalagayan nito. Na ang pandaigdig na kabihasnan na nasa guhit-tagpuan ngayon ng sangkatauhan ay kailangang matamo ang isang masiglang pagtutugunan ng pag-uugnayan sa pag-itan ng materyal at espirituwal na mga pangangailangan ng buhay ay ang pinaka-buod ng mga turo ng Bahá’í. Maliwanag na ang huwarang ito ay mayroong napakalalim na mga ipinahihiwatig para sa likas na katangian ng anumang pagkilos sa lipunan na isinasagawa ng mga Bahá’í, maging anuman ang lawak at saklaw ng impluwensiya nito. Bagaman ang mga kalagayan ay magkakaiba mula sa isang bansa at sa ibang bansa, at maaaring mula sa isang cluster at sa ibang cluster, na nagtatamo mula sa mga kaibigan ng magkakaibang mga pagsisikap, mayroong ilang pangunahing konsepto na dapat isaisip ng lahat. Ang isa ay pagtitipon ng kaalaman sa buhay ng lipunan. Ang pamamalagi ng kamangmangan ay isa sa pinakamalupit na paniniil; pinatitibay nito ang maraming mga pader ng mali at walang batayang paniniwala na tumatayo bilang mga hadlang sa pagsasakatuparan ng kaisahan ng sangkatauhan, na ito ang kapwa layunin at pangunahing simulain na pinaiiral sa Rebelasyon ni Bahá’u’lláh. Ang pagkakataong makamtan ang kaalaman ay karapatan ng bawa’t tao, at ang pakikilahok sa paglikha, paggamit at pagpalaganap nito ay isang tungkulin na dapat isabalikat ng bawa’t isa sa dakilang gawain ng pagtatatag ng isang masaganang pandaigdig na kabihasnan—bawa’t isang indibiduwal sang-ayon sa kanyang mga talino at mga kakayahan. Hinihingi ng katarungan na magkaroon ng pangkalahatang pakikilahok. Sa gayon, habang ang panlipunang pagkilos ay maaaring kapalooban ng pagbibigay ng mga kapakinabangan at mga serbisyo sa ilang anyo, ang pangunahing isinasaalang-alang nito ay dapat na maging ang paglikha ng kakayahan sa isang tanging populasyon upang makilahok sa paglikha ng isang higit na mabuting daigdig. Ang pagbabago sa lipunan ay hindi isang proyekto na isinasagawa ng isang grupo ng mga tao para sa kapakinabangan ng iba. Ang saklaw at pagkakahugnay ng panlipunang pagkilos ay dapat na may katumbas na mga yaman-tao na naroroon na sa isang nayon o magkakapit-bahay upang mapasulong ito. Ang mga pagsisikap, kung gayon, ay pinakamahusay na magsimula sa maliliit na antas at lumaki nang kusa habang umuunlad ang kakayahan sa loob ng populasyon. Mangyari pa, ang kakayahan ay lumalaki patungo sa bagong mga antas habang ang mga nagtataguyod ng panlipunang pagbabago ay natututong gamitin nang may papalaking mabisa ang mga elemento ng Rebelasyon ni Bahá’u’lláh, kasama ng mga nilalaman at mga pamamaraan ng agham, sa kanilang panlipunang tunay na buhay. Ang katotohanang ito ay kailangan nilang sikaping mabasa sa paraan na tumutugma sa Kanyang mga turo—nakikita ang kanilang mga kapwa tao bilang mga hiyas na hindi matasahan ang halaga at nakikilala ang mga epekto ng dalawang proseso ng pagbubuo at pagwawasak kapwa sa mga puso at mga isipan, at gayundin sa mga balangkas ng lipunan.

30. Ang mabisang panglipunang pagkilos ay nagsisilbi upang pagyamanin ang pakikilahok sa mga talakayan sa lipunan, tulad rin ng malalalim na mga pagkaunawa na natatamo mula sa pakikilahok sa ilang mga talakayan ay nakatutulong upang linawin ang mga konsepto na nagbibigay-hugis sa panlipunang pagkilos. Sa antas ng cluster, ang pakikilahok sa talakayan ng madla ay maaaring sumaklaw mula sa isang gawaing kasing simple ng pagpapakilala ng mga ideyang Bahá’í sa pang-araw-araw na usapan hanggang sa higit na pormal na mga gawain tulad ng paghahanda ng mga lathalain at pagdalo sa mga pagtitipon na nakatalaga sa mga paksa na pinahahalagahan sa lipunan—ang pagbabago ng klima, ang pamamahala at ang mga karapatang pantao, sa pagbanggit lamang ng ilan. Kasama rin dito, gayundin, ang makabuluhang mga pakikipag-ugnayan sa mga grupong pansibiko at lokal na mga kapisanan sa mga nayon at mga magkakapit-bahay.

31. Kaugnay nito, nadarama naming dapat kaming magbigay ng babala. Mahalaga parfa sa lahat na maunawaan ang kahalagahan ng pakikilahok sa panlipunang pagkilos at talakayan ng madla ay hindi sinusukat ng kakayahang magpasapi. Bagaman ang mga pagsisikap sa dalawang larangan na ito ay maaari ngang magbunga ng paglaki ng pamayanang Bahá’í, ang mga ito ay hindi dapat gawain dahil sa kadahilanang ito. Ang pagiging matapat kaugnay nito ay isang kautusan. Higit dito, kailangang gawain ang pag-iingat upang iwasan ang pagmamalabis sa paghahayag ng karanasan ng Bahá’í o ng pagtawag ng di-nararapat na pansin tungkol sa mga nagsisimula pa lamang na mga pagsisikap, tulad ng junior youth spiritual empowerment program, na pinakamabuting hayaan lamang muna na umabot sa kaganapan sa sarili nitong tulin. Ang salawikain sa lahat ng pagkakataon ay ang pagpapakumbaba. Habang ibinabahagi ang kasiglahan sa kanilang mga paniniwala, ang mga kaibigan ay dapat mag-ingat na paglabanan nila ang gawi ng pagmamataas sa tagumpay, na hindi na naaangkop sa kanilang mga sarili mismo, at lalo nang hindi sa iba pang mga pagkakataon.

32. Sa paglalarawan sa inyo ng ganitong mga pagkakataong nagbubukas na ngayon sa antas ng cluster, hindi namin hinihiling sa inyo na baguhin ang anumang anyo ng inyong kasalukuyang tinatahak na landas. Ni hindi rin dapat akalain na ang gayong mga pagkakataon ay kumakatawan sa isang mapagpipiliang larangan ng paglilingkod, na nakikipagpaligsahan sa gawain ng pagpapalawak at pagpapatatag para sa limitadong mga yaman at lakas ng pamayanan. Sa loob ng papasok na taon, ang proseso ng institute at ang paraan ng pagkilos na pinauunlad nito ay kailangang patuloy na palakasin, at ang pagtuturo ay dapat manatiling unang pinagkakaabalahan ng kaisipan ng bawa’t mananampalataya. Ang higit pang pakikilahok sa buhay ng lipunan ay hindi dapat sikaping maganap nang masyadong maaga. Ito ay natural na lilitaw habang ang mga kaibigan sa bawa’t cluster ay nagsusumikap na isagawa ang mga itinadhana ng Plano sa pamamagitan ng isang proseso ng pagkilos, pagninilay, pagsasanggunian at pag-aaral, at bunga nito ay natututo. Ang pakikilahok sa buhay ng lipunan ay yayabong habang ang kakayahan ng pamayanan na itaguyod ang sarili nitong paglaki at panatilihin ang sigla nito ay unti-unting tumataas. Ito ay makapagtatamo ng pagkaka-ugnay-ugnay sa mga pagsisikap ng pagpapalawak at pagpapatatag ng pamayanan sa antas na ginagamit nito ang mga elemento ng balangkas ng pag-iisip na namamahala sa kasalukuyang serye ng pandaigdig na mga Plano. At ito ay makatutulong sa pagsulong ng mga populasyon tungo sa pangitain ni Bahá’u’lláh ng isang masagana at mapayapang pandaigdig na kabihasnan sa gayunding antas na ginagamit ang mga elementong ito sa paglikha ng bagong mga larangan ng pagkatuto.

*

33. Minamahal na mga kaibigan: Gaano kadalas sinambit ng minamahal na Master ang pag-asa na ang mga puso ng mga mananampalataya ay mag-uumapaw sa pag-ibig sa isa’t-isa, na hindi nila tatanggapin ang anumang paghahati sa kanila bagkus ay ituturing ang buong sangkatauhan bilang isang pamilya. “Huwag kayong makakita ng mga di-kilala” ay ang Kanyang paalala; “sa halip ay tingnan ninyo ang lahat ng tao bilang mga kaibigan, sapagka’t ang pag-ibig at pagkakaisa ay mahirap marating kapag ang inyong paningin ay nakatuon sa pagkakaiba.” Ang lahat ng mga pag-unlad na sinuri sa nakaraang mga pahina, sa pinakamalalim na antas, ay pawang mga paghahayag lamang ng pangkalahatang pag-ibig na natatamo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu. Sapagka’t hindi ba ang pag-ibig sa Diyos ang tumutupok sa lahat ng mga lambong ng kalayuan ng loob at paghihiwalay at pinagbibigkis ang mga puso sa ganap na pagkakaisa? Hindi ba ang Kanyang pag-ibig ang nagtutulak sa inyo sa larangan ng paglilingkod at ginagawang makita ninyo sa bawa’t kaluluwa ang kakayahang makilala Siya at sambahin Siya? Hindi ba kayo pinakikilos ng kaalaman na ang Kanyang Kahayagan ay maligayang dumanas ng isang buhay ng paghihirap alang-alang sa Kanyang pag-ibig sa sangkatauhan? Tumingin sa loob ng sarili ninyong mga hanay, sa inyong minamahal na mga kapatid sa Iran. Hindi ba binigyang- halimbawa nila ang katatagan na bunga ng pag-ibig sa Diyos at ng hangaring makapaglingkod sa Kanya? Hindi ba ang kanilang kakayahang malampasan ang pinakamalupit at pinakamapait na pag-uusig ay nagpapakilala sa kakayahan ng milyun-milyong inaaping mga tao ng daigdig upang bumangon at gumawa ng natatalagang pakikilahok sa pagtatatag ng Kaharian ng Diyos sa lupa? Nang hindi napipigilan ng naghihiwalay na mga gawain ng lipunan, magpatuloy at dalahin ang mensahe ni Bahá’u’lláh sa naghihintay na mga kaluluwa sa bawa’t magkakapitbahay sa lunsod, sa bawa’t nayon, sa lahat ng sulok ng daigdig, inaakit sila sa Kanyang pamayanan, ang pamayanan ng Pinaka-Dakilang Pangalan. Kailanman ay hindi kayo nawawala sa aming mga isipan at mga panalangin, at kami ay magpapatuloy na sumamo sa Makapangyarihan sa Lahat na palakasin kayo sa pamamagitan ng Kanyang kamangha-manghang biyaya.

Sa pagsisimula nitong maluwalhating panahon ang aming mga mata ay nagliliwanag habang nasisilayan namin ang kaningningan ng bago pa lamang inalisan ng takip na ginintuang bobida na nakaputong sa dakilang Dambana ng Báb. Naibalik na sa makalangit na kinang na sinadya para dito ni Shoghi Effendi, yaong kapita-pitagang gusali ay muling kumikinang sa lupa, sa dagat, at sa langit, sa araw at gabi, sumasaksi sa kamaharlikaan at kabanalan Niya Na ang banal na mga labi ay nakadambana sa loob nito.

2. Ang panahong ito ng kaligayahan ay sumasabay sa pagwawakas ng isang pinagpalang yugto sa pamumukadkad ng Banal na Plano. Iisang dekada na lamang ang natitira sa unang siglo ng Panahon ng Paghuhubog (Formative Age), ang unang isang daang taon na lumipas sa ilalim ng butihing lilim ng Habilin at Testamento ni ‘Abdu’l-Bahá. Ang Five Year Plan na nagwawakas ngayon ay sinusundan ng isa pa, na ang mga katangian nito ay naging pakay na ng matinding pag-aaral sa kabuuan ng sandaigdigang Bahá’í. Sa katunayan, hindi kami maaaring labis pang magalak sa pagtugon sa aming mensahe sa Kumperensiya ng mga Continental Boards of Counsellors at sa Ridván message noong nakaraang labindalawang buwan. Hindi nasiyahan sa baha-bahagyang pagkaunawa sa nilalaman ng mga ito, ang mga kaibigan ay muli't-muling binabalikan ang mga mensaheng ito, nang isa-isa at sa mga grupo, sa pormal na mga pagpupulong at sa biglaang mga pagtitipon. Ang kanilang pag-unawa ay pinagyayaman ng masigla at nakababatid na pakikilahok sa mga programa ng paglaki na nililinang sa kanilang mga cluster. Sa gayon, ang pamayanang Bahá’í sa buong daigdig ay buong-kamalayang inunawa sa loob ng ilang buwan ang kinakailangan nito upang pasulungin ito sa isang matiwalang pagsisimula sa papasok na dekada.

3. Sa panahon ding iyon, ang naipon na mga pangyayari na gulo sa pulitika at kaguluhan sa ekonomiya sa ilang mga kontinente ay yumanig sa mga pamahalaan at mga sambayanan. Ang mga lipunan ay naihatid sa bingit ng rebolusyon, at sa ilang kapansin-pansing mga kalagayan ay nahulog na sa bangin. Natutuklasan ng mga namumuno na kapwa armas at kayamanan ay hindi tumitiyak sa kaligtasan. Kung saan ang mga pangarap ng mga tao ay nanatiling bigo, ang imbak ng paghihimagsik ay natipon. Aming naaalala kung gaano matinding binalaan ni Bahá‘u’lláh ang mga namumuno sa daigdig: “Ang inyong mga tao ay ang inyong mga kayamanan. Mag-ingat na ang inyong pamumuno ay hindi lumabag sa mga utos ng Diyos, at inyong ihatid ang inyong mga alaga sa mga kamay ng magnanakaw.” Isang salita ng pag-iingat: Gaano man nakabibighani ang tanawin ng pagnanasa ng mga tao para sa pagbabago, kailangang tandaan na mayroong mga interes na nag-iimpluwensiya sa paglakad ng mga pangyayari. At, habang ang lunas na ibinigay ng Banal na Manggagamot ay hindi ginagamit, ang mga pagdurusa ng panahon na ito ay mananatili at lalong lulubha. Ang maingat na tagamasid ng mga panahon ay agad na makikilala ang bumibilis na pagkawasak, pagbugso-bugso subalit walang tigil, ng isang pandaigdig na kaayusan na nakalulumbay ang pagkapinsala.

4. Subalit, nakikita rin ang katapat nito, ang proseso ng pagbubuo na iniugnay ng Guardian sa “bagong-silang na Pananampalataya ni Bahá’u’lláh” at inilarawan bilang “ang tagapauna ng Bagong Pandaigdig na Kaayusan na di-magtatagal ay kailangang itatag ng Pananampalataya na iyon.” Ang di-tuwirang mga epekto nito ay makikita sa pagbuhos ng damdamin, lalo na mula sa mga kabataan, na nagbubuhat sa pananabik na makatulong sa pag-unlad ng lipunan. Ito ay isang biyaya na ipinagkaloob sa mga tagasunod ng Napakatandang Kagandahan na ang pananabik na ito, na di-mapigilang bumulwak mula sa espiritu ng tao sa bawat lupain, ay nakatatagpo ng napakahusay na paghahayag sa gawain na isinasagawa ng pamayanang Bahá’í sa paglilinang ng kakayahan para sa mabisang pagkilos sa magkakaibang mga populasyon ng planeta. Mayroon pa bang pribilehiyo na makakahalintulad nito?

5. Para sa malalim na pag-unawa sa gawaing ito, tulutan ang bawat mananampalataya ay tumingin kay ‘Abdu’l-Bahá, na ang ika isang daang taong anibesaryo ng Kanyang “makahulugan sa panahon na mga paglalakbay” sa Ehipto at sa Kanluran na ipinagdiriwang sa panahon na ito. Walang kapagurang ipinaliwanag Niya ang mga turo sa bawat bahagi ng lipunan: sa mga tahanan at sa mga bulwagan ng mga misyon, sa mga simbahan at sa mga synagogue, sa mga park at sa mga plaza, sa mga karwahe ng tren at sa mga barko, sa mga kapisanan at sa mga samahan, sa mga paaralan at sa mga unibersidad. Matatag sa pagtanggol sa katotohanan, subalit walang hanggan ang pagka-magiliw sa gawi, ibinigay Niya ang pangkalahatang banal na mga prinsipyo sa mga pangangailangan ng panahon. Sa lahat nang walang pinipili—sa mga opisyal, mga siyentipiko, mga manggagawa, mga bata, mga magulang, mga ipinatapon, mga aktibista, mga pari, mga hindi naniniwala—Siya ay nagbigay ng pag-ibig, kadunungan, aliw, anuman ang partikular na pangangailangan. Habang itinataas ang kanilang mga kaluluwa, hinamon Niya ang kanilang mga pagpapalagay, muling isinaayos ang kanilang mga pananaw, pinalawak ang kanilang kabatiran, at itinutok ang kanilang mga lakas. Ipinakita Niya sa pamamagitan ng salita at gawa ang gayong pagmamalasakit at pagiging bukas-palad na ang mga puso ay ganap na nagbago. Walang tao ang tinanggihan. Ang aming malaking pag-asa ay ang madalas na paggunita, sa panahon na ito ng ika isang daang taong pagdiriwang, ng walang-kahalintulad na mga gawain ng Master ay magbibigay ng inspirasyon at patatatagin ang matatapat na mga tagahanga Niya. Ilagay ang halimbawa Niya sa harap ng inyong mga mata at ipako ang inyong paningin doon; tulutang ito ang inyong maging likas na patnubay sa inyong pagsisikap na matupad ang layunin ng Plano.

6. Sa simula ng unang pandaigdig na Plano ng pamayanang Bahá’í, inilarawan ni Shoghi Effendi sa nakapupukaw na pananalita ang sunod-sunod na mga yugto kung paano ang banal na liwanag ay pinagningas sa Síyáh-Chál, dinamitan sa lampara ng rebelasyon sa Baghdád, kumalat sa mga bansa sa Asia at Africa habang kumislap ito nang may karagdagang ningning sa Adrianople at sa dakong huli sa ‘Akká, pinagtawid-dagat sa nalalabing mga kontinente, at sa pamamagitan nito ay sunod-sunod na pinalaganap sa mga estado at mga nasasakupang lugar ng daigdig. Ang huling bahagi ng prosesong ito ay inilarawan niya bilang ang “panunuot ng liwanag na iyon … sa lahat ng natitirang mga teritoryo ng daigdig”, tinukoy ito bilang “ang yugto na kung saan ang liwanag ng matagumpay na Pananampalataya ng Diyos na nagniningning sa sukdulang kapangyarihan at karingalan nito ay nanuot at bumalot na sa buong planeta.” Bagaman ang layunin na iyon ay malayo pa sa katupara, ang liwanag ay matinding sumisikat na sa maraming rehiyon. Sa ilang mga bansa ay sumisikat na ito sa bawat cluster. Sa lupain na kung saan ang di-masusubhang liwanag na iyon ay unang pinagningas, ito ay nag-aapoy nang maliwanag sa kabila noong mga nagnanais na patayin ito. Sa magkakaibang mga bansa, nagtatamo ito ng patuloy na pagniningas sa buong mga neighborhood at mga baryo, habang ang sunod-sunod na kandila sa sunod-sunod na puso ay sinisindihan ng Kamay ng Maykapal; tinatanglawan nito ang mapagliming pag-uusap sa lahat ng antas ng ugnayan ng tao; pinasisikat nito ang mga sinag nito sa napakaraming mga pagkukusa na isinasagawa upang itaguyod ang mabuting kalagayan ng mga tao. At sa bawat pagkakataon ito ay nagbubuhat mula sa isang matapat na mananampalataya, sa isang masiglang pamayanan, sa isang mapagmahal na Spiritual Asssembly—ang bawat isa ay isang tanda ng liwanag laban sa karimlan.

7. Taimtim kaming nananalangin sa Banal na Bungad na ang bawat isa sa inyo, mga tagapagdala ng di-nagmamaliw na liwanag, ay mapalibutan ng mabisang mga pagpapatibay ni Bahá‘u’lláh habang ihinahatid ninyo sa iba ang ningas ng pananalig.

Sa kalagitnaan ng hapon ng ika-labing-isang araw ng pista ng Ridván, isang daang taon na ang nakararaan, si 'Abdu'l-Bahá, na nakatayo sa harap ng ilang daang tagapanood, ay itinaas ang palakol ng isang manggagawa at ibinaon ito sa damong tumutubo sa ibabaw ng Temple site sa Grosse Pointe, na dakong hilaga ng Chicago. Ang mga inanyayahang tumulong sa Kanya sa pagbungkal ng lupa sa araw ng tagsibol na iyon ay mula sa magkakaibang pinanggalingan—mga Norwegian, Indiano, Pranses, Hapon, Persiyano, katutubong Amerikano, mabanggit lamang ang iba. Wari bagang ang House of Worship, na hindi pa naitatayo, ay tumutupad na sa mga hangarin ng Master, na sinabi noong bisperas ng pagdiriwang, para sa bawat gayong gusali: “na harinawang ang sangkatauhan ay makatagpo ng lugar na pagtitipunan” at “na ang pagtatalastas sa kaisahan ng sangkatauhan ay humayo mula dito sa bukas na mga bulwagan ng kabanalan”.

2. Ang Kanyang mga tagapakinig sa pagkakataong iyon, at ang lahat ng nakarinig sa Kanya sa Kanyang mga paglalakbay sa Ehipto at sa Kanluran, ay tiyak na bahagya lamang ang naunawaan sa napakalaking mga ipinahihiwatig ng Kanyang mga salita para sa lipunan, para sa mga pinahahalagahan at mga pinagkakaabalahan nito. Hanggang sa ngayon, mayroon bang makasasabi na nasulyapan na niya ang anuman maliban sa isang pahiwatig, na malayo at malabo, ng isang lipunan ng hinaharap na itinadhanang umusbong mula sa Rebelasyon ni Bahá'u'lláh? Huwag akalain ng sinuman na ang kabihasnan na kung saan itinutulak ang sangkatauhan ng mga banal na turo ay susunod na matapos ng kaunting pagtatama lama ng kasalukuyang kaayusan. Napakalayo doon. Sa isang talumpati na ibinigay pagkaraan ng ilang araw matapos Niyang itanim ang batong-panulok ng Mother Temple ng Kanluran, sinabi ni 'Abdu'l-Bahá na “kabilang sa mga bunga ng paghahayag ng espiritwal na mga puwersa ay ang sangkatauhan ay iaakma ang sarili nito sa isang panibagong anyo ng lipunan,” na “ang katarungan ng Diyos ay magiging hayag sa lahat ng mga gawain ng tao”. Ang mga ito, at ang di-mabilang na iba pang mga salita ng Master kung saan muli't-muling bumabaling ang pamayanang Bahá'í sa panahong ito ng sentenaryo, ay nagtataas sa kamalayan ng napakalayong agwat na naghihiwalay sa lipunan sa kasalukuyang kaayusan nito mula sa kagila-gilalas na pangitain na inihandog ng Kanyang Ama sa daigdig.

3. Sayang, sa kabila ng kapuri-puring mga pagsisikap, sa bawat lupain, ng mga indibidwal na maganda ang hangarin na gumagawa upang pabutihin ang mga kalagayan ng lipunan, ang mga balakid na humahadlang sa pagsasakatuparan ng gayong pangitain, para sa marami ay waring di-malalampasan. Ang kanilang mga pag-asa ay natutupok ng maling mga akala tungkol sa likas na katangian ng tao na napakalaganap sa mga estruktura at mga kaugalian ng malaking bahagi ng kasalukuyang pamumuhay na nakamtan na ng mga ito ang estado ng matibay na katotohanan. Ang ganitong mga akala ay hindi nag-iiwan ng puwang para sa bukod-tanging imbakan ng natatagong kakayahang espiritwal na maaaring magamit ng sinumang natatanglawan na kaluluwa na kumukuha mula rito; sa halip, umaasa sila sa pagbibigyan-katuwiran sa mga pagkukulang ng sangkatauhan, na ang mga halimbawa nito sa araw-araw ay pinalalakas ang kawalan ng pag-asa ng lahat. Ang patong-patong ng lambong ng maling mga akala sa gayon ay nagtatago sa isang saligang katotohanan: Ang kalagayan ng daigdig ay naglalarawan sa isang pagbabaluktot ng espiritu ng tao, hindi ang pangunahing likas na katangian nito. Ang layunin ng bawat Kahayagan ng Diyos ay ang lumikha ng pagbabago sa kapwa panloob na buhay at panlabas na mga kalagayan ng sangkatauhan. At ang pagbabagong ito ay likas na nagaganap habang ang isang lumalaking kawan ng mga tao, na pinagkaisa ng mga banal na turo, ay sama-samang sinisikap linangin ang espiritwal na mga kakayahan na nakatutulong sa isang proseso ng pagbabago ng lipunan. Tulad ng matigas na lupa na pinalakol ng Master isang siglo na noong nakaraan, ang umiiral na mga teoriya ng panahon, sa simula, ay maaaring magmistulang hindi na magbabago, subalit tiyak na ang mga ito ay lilipas rin, at sa pamamagitan ng “mga ulan ng tagsibol ng biyaya ng Diyos”, ang “mga bulaklak ng tunay na pag-unawa” ay sisibol nang sariwa at maganda.

4. Nagpapasalamat kami sa Diyos na, sa pamamagitan ng bisa ng Kanyang Salita, kayo—ang pamayanan ng Kanyang Pinakadakilang Pangalan—ay linilinang ang mga kapaligiran kung saan ang tunay na pag-unawa ay maaaring mamulaklak. Kahit ang mga dumaranas ng pagkakulong dahil sa Pananampalataya, sa pamamagitan ng kanilang di-maubos maisip na mga pagpapakasakit at katatagan, ay ginagawang mamulaklak ang “mga hasinta ng kaalaman at kadunungan” sa mga pusong mahabagin. Sa buong daigdig, ang sabik na mga kaluluwa ay isinasama sa gawain ng pagtatatag ng panibagong daigdig sa pamamagitan ng masistemang pagpapatupad ng mga tadhana ng Five Year Plan. Napakahusay nang naunawaan ang mga katangian nito na hindi na namin pang kailangang magsalita pa dito tungkol sa mga ito. Ang aming mga panalangin, na inaalay sa Bungad ng Maykapal na Mapagbigay-Biyaya sa Lahat, ay para sa tulong ng Kataas-taasang Kalipunan na harinawang ipagkaloob sa bawat isa sa inyo sa pagtulong sa pagsulong ng Plano. Ang aming maalab na hangarin, na pinalakas ng pagkasaksi sa inyong konsagradong mga pagsisikap sa loob ng nakaraang taon, ay palalakasin pa ninyo ang inyong nakatitiyak na paglalapat ng kaalaman na inyong natatamo sa pamamagitan ng karanasan. Ngayon ay hindi panahon ng pag-aatubili; napakarami pa ang nananatiling di-nababatid ang bagong bukang-liwayway. Sino pa maliban sa inyo ang makapaghahatid ng banal na mensahe? “Saksi ang Diyos,” pinagtibay ni Bahá'u'lláh, habang tinutukoy ang Kapakanan, “ito ang larangan ng malalim na pag-unawa at pagkawala, ng pangitain at pagtaas, kung saan ay walang makapagpapatakbo ng kanilang mga kabayo maliban sa magiting na mga kabalyero ng Mahabagin, sila na nakawalay sa lahat ng pangangapit sa daigdig ng nilalang.”

5. Ang pagmasdan ang sangdaigdigang Bahá'í habang gumagawa ito ay ang masilayan ang isang tanawing napaka-aliwalas. Sa buhay ng indibidwal na mananampalataya na naghahangad, higit sa lahat, na anyayahan ang mga iba sa pakikipagniig sa Manlilikha at mag-alay ng paglilingkod sa sangkatauhan ay makikita ang mga tanda ng espiritwal na pagbabago na nilalayon ng Panginoon ng Panahon para sa bawat kaluluwa. Sa diwa na nagbibigay-buhay sa mga gawain ng alinmang pamayanang Baha'i na nakatalaga sa pagpapaunlad ng kakayahan ng mga miyembro nito na kapwa bata at matanda, at gayundin ng mga kaibigan at mga katuwang nito, upang makapaglingkod sa mabuting kapakanan ng lahat ay nasisilayan ang isang palatandaan kung paano maaaring tumubo ang isang lipunang itinatag sa mga banal na turo. At sa maunlad na mga cluster kung saan ang gawain na pinatutupad sang-ayon sa balangkas ng Plano ay napakarami at ang mga pangangailangan na matiyak ang pagkaka-ugnay-ugnay (o coherence) ng mga tiyak na mga hakbang (o lines of action) ay higit na mahigpit, ang umuusbong na mga estruktura ng pangangasiwa ay naghahain ng mga kutitap, na gaanuman kaliit, ng kung paano magagawa ng mga institusyon ng Pananampalataya na unti-unting isabalikat ang higit na malawak na saklw ng kanilang mga pananagutan na itaguyod ang mabuting kalagayan at pagsulong ng sangkatauhan. Maliwanag kung gayon, na ang pag-unlad ng indibidwal, ng pamayanan at ng mga institusyon ay tumataglay ng napakalaking pangako. Subalit higit pa rito, nakikita namin nang may tanging kaligayahan kung paano ang mga ugnayan na nagbubuklod sa tatlong mga ito ay natatangi ng gayong masintahing pagmamahal at pagtatangkilik sa isa't-isa.

6. Kaibang-kaiba, ang mga ugnayan sa tatlong kaukulang tagapag-ganap sa malawak na daigdig—ang mamamayan, ang lupon ng pulitika, at ang mga institusyon ng lipunan—ay naglalarawan sa di-pagkakasundo na tumatangi sa magulong yugto ng pagbabagong-kalagayan ng sangkatauhan. Ayaw kumilos bilang mga nag-aasahan na mga bahagi ng iisang organikong kabuuan, sila ay hindi bumibitiw sa labanan para sa kapangyarihan na, sa dakong huli ay walang saysay. Lubos na naiiba ang lipunan na inilarawan ni 'Abdu'l-Bahá sa di-mabilang na mga Tableta at mga panayan—kung saan ang pang-araw-araw na mga ugnayan, gayundin ng ugnayan ng mga bansa, ay hinuhubog ng kamalayan sa kaisahan ng sangkatauhan. Ang mga ugnayang tumataglay ng ganitong kamalayan ay linilinang ng mga Bahá'í at ng kanilang mga kaibigan sa mga baryo at mga magkakapit-bahay sa buong daigdig; mula sa mga iyon ay malalanghap ang dalisay na mga halimuyak ng pagtutugunan at pagtutulungan, ng pagkakasundo at pagmamahalan. Sa loob ng gayong walang-yabang na mga tagpo, ang isang nakikitang kapalit sa dati nang pag-aaway ng lipunan ay lumilitaw na. Sa gayon ay nagiging maliwanag na ang indibidwal na nagnanasang gumamit ng paghahayag ng sarili sa responsableng paraan ay nakikilahok nang mapag-isip sa pagsasanggunian na nakatalaga sa kabutihan ng lahat at tinatalikuran ang tukso na ipagpilitan ang personal ang kuro-kuro; ang institusyong Bahá'í, na pinapahalagahan ang pangangailangan sa nagkaka-ugnay-ugnay na pagkilos na itinutuon sa mabungang mga layunin, ay nagsisikap na hindi manduhan subalit ay kalingahin at himukin; ang pamayanan na kailangang mamahala sa sarili nitong pag-unlad ay nakikilala ang isang napakahalagang yaman sa pagkakaisa na idinudulot ng buong-pusong pakikilahok sa mga plano na binuo ng mga institusyon. Sa ilalim ng impluwensiya ng Rebelasyon ni Bahá'u'lláh, ang mga ugnayan sa pagitan ng tatlong ito ay pinagkakalooban ng bagong alab, bagong buhay; sa kabuuan, ang mga ito ay bumubuo ng isang sinapupunan kung saan ang pandaigdig na espiritwal na kabihasnan, na tumataglay ng tatak ng banal na inspirasyon, ay unti-unting tumutungo sa kaganapan.

7. Ang liwanag ng Rebelasyong naitadhanang tanglawan ang bawat larangan ng pagsisikap, sa bawat isa, ang mga ugnayan na tumutustos sa lipunan ay kailangang muling hubugin; sa bawat isa, hinahanap ng daigdig ang mga halimbawa kung paano ba dapat maging ang mga tao tungo sa isa't-isa. Hinahango nami para sa inyong pagsusuri, yamang napakalaki ng bahagi nito sa paglikha ng gulo na kinasasangkutan ng napakaraming tao kamakailan, ang pang-ekonomiyang buhay ng sangkatauhan, kung saan ang kawalan ng katarungan ay hinahayaan lamang sa pagwawalang-bahala at ang labis-labis na ganansiya ay itinuturing na sagisag ng tagumpay. Ganoon na lamang kalalim ang pagkakatanim ng gayong nakasasamang mga saloobin na mahirap gunitain kung paano mababago ng iisang indibidwal lamang ang umiiral na mga pamantayan na namamahala sa mga ugnayan sa larangang ito. Gayumpaman, mayroong ilang mga gawi na iiwasan ng isang Bahá'í, tulad ng pandaraya sa kanyang mga transaction o ang pang-ekonomiyang pagsasamantala sa iba. Ang matapat na pagsunod sa mga banal na paalala ay humihingi ng walang pagsasalungatan sa pagitan ng sariling pang-ekonomiyang pagkilos at sa sariling paniniwala bilang isang Bahá'í. Sa pamamagitan ng paggamit sa sariling buhay ng mga tuntunin na iyon ng Pananampalataya na nauugnay sa katarungan at walang-pagkiling, ang nag-iisang kaluluwa ay maaaring itaguyod ang isang pamantayan na lubhang mataas sa mababang sukatan na ginagamit ng daigdig sa pagsukat sa sarili nito. Ang sangkatauhan ay pagod na dahil sa kakulangan ng paraan ng pamumuhay na maaari nitong hangarin; tumitingin kami sa inyo upang paunlarin ang mga pamayanan na kung saan ang mga gawi ay magbibigay ng pag-asa sa daigdig.

8. Sa aming mensahe ng Ridvan 2001, sinabi namin na sa mga bansa kung saan ang proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi ay sapat na maunlad at ang mga kalagayan sa pambansang mga pamayanan ay umaayon, pagtitibayin namin ang pagtatag ng mga House of Worship sa pambansang antas, na ang paglitaw nito ay magiging isang katangian ng Ikalimang Yugto ng Panahon ng Paghuhubog (o Fifth Epoch of the Formative Age) ng Pananampalataya. Nang may labis na kaligayahan ipinapahayag namin ngayon na ang mga pambansang Mashriqu'l-Adhkar ay itatayo sa dalawang bansa: sa Democratic Republic of the Congo at sa Papua New Guinea. Sa mga ito, ang mga pamantayan na aming itinakda ay malinaw na natupad, at ang pagtugon ng kanilang mga tao sa mga posibilidad na nilikha ng kasalukuyang serye ng mga Plano ay hindi nagkukulang sa pagiging kamangha-mangha. Yamang ang pagtatayo ng huli sa mga pang-kontinente na templo sa Santiago ay nagaganap na, ang pagsimula ng mga proyekto para sa pagtayo ng pambansang mga House of Worship ay naghahain ng isa pang nakalulugod na katibayan ng panunuot ng Pananampalataya ng Diyos sa lupa ng lipunan.

9. Ang isa pang hakbang ay posible. Ang Mashriqu'l-Adhkar, na inilarawan ni 'Abdu'l-Baha bilang “isa sa pinakamahalagang institusyon sa daigdig”, ay pinagsasanib ang dalawang napakahalaga at di-maipaghihiwalay na bahagi ng pamumuhay ng Bahá'í: pagsamba at paglingkod. Ang pagbuklod ng dalawang ito ay nailalarawan din sa pagkaka-ugnay-ugnay na umiiral sa pantatag ng lipunan na mga katangian ng Plano, lalo na ang pagyabong ng espiritu ng pamimintuho na nakatatagpo ng paghahayag nito sa mga pagtitipon upang manalangin at ang isang proseso ng edukasyon na lumilikha ng kakayahang maglingkod sa sangkatauhan. Ang ugnayan ng pagsamba at paglingkod ay higit na nakikita sa mga cluster na iyon sa buong daigdig kung saan ang mga pamayanang Bahá'í ay matindi ang inilaki sa bilang at sigla, at kung saan ang pakikilahok sa pagtulong sa lipunan (o social action) ay hayag na. Ang ilan sa mga ito ay itinakda bilang pook na pinanggagalingan ng mga natutunan (o learning site) upang makalinga ang kakayahan ng mga kaibigan para isulong ang programa ng junior youth sa nauugnay na mga rehiyon. Ang kakayahang panatilihin ang programang ito, tulad nang aming binanggit kamakailan, ay gumagatong rin sa pag-unlad ng mga study circle at mga children's class. Sa gayon, bukod pa sa pangunahing layunin nito, ang learning site ay nagpapalakas sa buong balangkas ng pagpapalawak at pagpapatatag. Sa loob ng mga cluster na ito, sa darating na mga taon, ay maaaring gunitain ang paglitaw ng isang lokal na Mashriqu'l-Adhkar. Habang nag-uumapaw ang aming mga puso sa pasasalamat sa Napakatandang Kagandahan, nagdiriwang kaming ipaalam sa inyo na pumapasok na kami sa pakikipagsanggunian sa nauukol na mga National Spiritual Assembly tungkol sa pagtatag ng unang mga lokal na House of Worship sa bawat isa sa sumusunod na mga cluster: Battambang, Cambodia; Bihar Sharif, India; Matunda Soy, Kenya; Norte del Cauca, Colombia; at Tanna, Vanuatu.

10. Upang matustusan ang pagtatayo ng dalawang pambansa at limang lokal na mga Mashriqu'l-Adhkar, ipinasiya naming bumuo ng Temples Fund sa Bahá'í World Centre para sa lahat ng gayong mga proyekto. Ang mga kaibigan sa lahat ng dako ay inaanyayahang mapagpakasakit na mag-ambag dito, sang-ayon sa antas ng kanilang kakayahan.

11. Minamahal na mga kapwa-manggagawa: Ang lupang binungkal ng kamay ni 'Abdu'l-Baha isang daang taon noong nakaraan ay muling bubungkalin sa pito pang mga bansa, ito bilang isang pauna lamang sa araw kung kailan sa loob ng bawat lunsod at baryo, bilang pagsunod sa utos ni Bahá'u'lláh, ang isang gusali ay itatayo para sa pagsamba sa Panginoon. Mula dito sa mga Pook-Silangan ng Paggunita sa Diyos ay sisikat ang mga sinag ng Kanyang liwanag at aalingawngaw ang mga himig ng papuri sa Kanya.

“Ang Aklat ng Diyos ay maluwang na nakabukas, at tinatawagan ng Kanyang Salita ang sangkatauhan tungo sa Kanya.” Sa gayong nakapagpapagalak na mga salita ay inilalarawan ng Kataas-taasang Panulat ang pagsapit ng araw ng pag-iisa at pagtitipon. Ipinagpatuloy ni Bahá’u’lláh: “Ibaling ang inyong mga tainga, O mga kaibigan ng Diyos, tungo sa tinig Niya Na pinagkasalahan ng daigdig, at mangapit nang mahigpit sa anumang magpapadakila sa Kanyang Kapakanan.” Ipinapayo pa Niya sa mga sumusunod sa Kanya na: “Nang may sukdulang pakikipag-kaibigan at sa espiritu ng sukdulang mabuting samahan ay sama-sama kayong magsanggunian, at italaga ang mahahalagang araw ng inyong mga buhay para sa ikabubuti ng daigdig at sa pagtataguyod ng Kapakanan Niya Na Napakatanda at Makapangyarihang Panginoon ng lahat.”

2. Minamahal na mga kapwa-manggagawa: Ang makaantig-damdaming pahayag na ito ay kusang lumilitaw sa isipan kapag aming nakikita ang inyong nakatalagang mga pagsisikap sa buong daigdig sa pagtugon sa panawagan ni Bahá’u’lláh. Ang kahanga-hangang pagtugon sa Kanyang panawagan ay masasaksihan sa lahat ng dako. Sa mga humihinto nang sandali upang nilay-nilayin ang pamumukadkad ng Banal na Plano, nagiging imposible na hindi mapansin kung paanong ang kapangyarihan na taglay ng Salita ng Diyos ay nangingibabaw sa mga puso ng mga babae at mga lalake, ng mg bata at mga kabataan, sa sunod-sunod na mga bansa, sa sunod-sunod na mga cluster.

3. Ang isang pandaigdig na pamayanan ay pinabubuti ang kakayahan nito na basahin ang kagyat na katotohanan nito, sa pagsusuri ng mga maaaring magawa nito, at sa wastong paglalapat ng mga pamamaraan ng Five Year Plan. Tulad ng inaasahan, ang karanasan ay napakabilis na natitipon sa mga cluster kung saan ang mga hangganan ng pagkatuto ay may kamalayang isinusulong. Sa gayong mga lugar, ang mga pamamaraan upang magawa ng isang patuloy na lumalaking bilang ng mga indibiduwal na palakasin ang kanilang kakayahan sa paglilingkod ay mahusay na nauunawaan. Ang isang masiglang training institute ay kumikilos bilang pangunahing sandigan ng mga pagsisikap ng pamayanan upang isulong ang Plano, at sa pinakamaagang panahon hangga’t maaari, ang mga kasanayan at mga kakayahan na pinaunlad sa pamamagitan ng pakikilahok sa mga kurso ng institute ay pinalalabas sa larangan ng paggawa. Ang ilan, sa pamamagitan ng kanilang pang-araw-araw na pakikihalu-bilo sa ibang tao, ay nakatatagpo ng mga kaluluwa na bukas ang isipan sa pagsasaliksik sa espirituwal na mga bagay na isinasagawa sa iba’t-ibang mga kalagayan; ang ilan ay nasa isang kalagayang tumugon sa pagiging handang tumanggap ng isang baryo o neighborhood, maaaring sa pamamagitan ng paglipat sa lugar na iyon. Ang lumalaking mga bilang ay nagsisibangon upang isabalikat ang tungkulin, pinalalaki ang mga hanay noong mga naglilingkod bilang mga tutor, mga animator, at mga guro ng mga bata; ng mga nangangasiwa at nagko-coordinate; o sa ibang mga paraan ay gumagawa upang itaguyod ang gawain. Ang pagtitika ng mga kaibigan matuto ay naipapahayag sa pamamagitan ng pagtitiyaga sa sarili nilang mga pagsisikap at ang pagiging handa na samahan ang iba sa kanilang mga gawain. Bukod dito, nagagawa nilang panatilihin sa harap ng kanilang mga mata ang dalawang nagpupunuang pananaw sa paraan ng pagkilos na umuunlad sa cluster: ang isa ay ang tatlong-buwang mga cycle ng gawain — ang ritmo ng pintig ng programa ng paglaki — at ang isa pa, ay ang maliwanag na mga yugto ng isang proseso ng edukasyon para sa mga bata, para sa mga junior youth, at para sa mga kabataan at mga nasa hustong gulang. Samantalatang malinaw na nauunawaan ang ugnayan na nagbubuklod sa tatlong yugto na ito, batid ng mga kaibigan na ang bawat isa ay may sarili nitong mga nagtutugunang mga bahagi, may sarili nitong mga pangangailangan at may sarili nitong likas na mga kabutihan. Higit sa lahat, nababatid nila ang pagkilos ng malalakas na espirituwal na mga puwersa, na ang mga pagkilos nito ay nakikita kapwa sa mga bilang na naglalarawan sa pagsulong ng pamayanan at gayundin sa maayos na mga kuwento na nagsasalaysay sa mga tagumpay nito. Yaong lalong inaasahang mga pangako ay napakarami sa mga natatangi at mahalagang mga katangian na naglalarawan sa pinakamaunlad na mga cluster ay nakikita rin sa mga pamayanan na nasa mas maagang mga yugto ng kanilang pag-unlad.

4. Dahilan sa lumalalim ang karanasan ng mga kaibigan, ang kanilang kakayahan sa paglilinang sa loob ng cluster ng isang mayaman at masalimuot na paraan ng pamumuhay, na sumasaklaw sa daan-daan o kahit sa libo-libong mga tao, ay tumaas na. Labis kaming nagagalak na mapansin ang maraming malalalim na pagkaunawa na natatamo ng mga mananampalataya mula sa kanilang mga pagsisikap. Pinahahalagahan nila, halimbawa, na ang unti-unting pamumukadkad ng Plano sa antas ng cluster ay isang masiglang proseso, na kinakailangang maging lalong mahirap at hindi maaaring madaling gawaing payak. Nakikita nila kung paano ito sumusulong habang pinalalakas nila ang kanilang kakayahan kapwa upang magkaroon ng mga yamang-tao at mapagtugma-tugma at mahusay na maisaayos ang mga kilos noong mga nagsisibangon. Nababatid ng mga kaibigan na habang ang mga kasanayang ito ay pinagyayaman, nagiging posible na pagsama-samahin ang higit na malawak na hanay ng mga pagkukusa. Gayundin ay nababatid nila na kapag may bagong gawain na ipinakikilala ito ay nangangailangan ng natatanging pansin sa loob ng ilang panahon, subalit hindi nito binabawasan sa anumang paraan ang kahalagahan ng iba pang mga aspeto ng kanilang mga pagsisikap sa pagtatatag ng pamayanan. Sapagka’t nauunawaan nila na kung ang pagsisikap matuto ay ang kanilang gawi ng pagkilos, kailangan nilang maging maliksi sa natatagong kakayahan na inihahain ng anumang kaparaanan ng Plano na napatutunayang lalong angkop sa isang tanging yugto ng panahon, at kapag kinakailangan, ay magbuhos ng higit na sigasig sa pag-unlad nito; subalit hindi ito nangangahulugan na ang bawat tao ay dapat maging abala sa parehong aspeto ng Plano. Natutunan na rin ng mga kaibigan na hindi kinakailangan na ang pangunahing tinututukan ng pansin sa yugto ng pagpapalawak (o expansion phase) ng bawat cycle ng isang program of growth ay laging nakatuon sa parehong layunin. Maaaring hingiin ng mga kalagayan na sa isang tanging cycle, halimbawa, na ang pagbibigay-pansin ay unang idako sa pag-anyaya sa mga kaluluwa na tanggapin ang Pananampalataya sa pamamagitan ng matinding mga pagsisikap sa pagtuturo, na isinasagawa ng indibiduwal o nang sama-sama; sa isa pang cycle, maaaring ang pagbibigay-pansin ay itutok sa pagpaparami ng isang tanging core activity.

5. Higit pa rito, batid ng mga kaibigan na ang gawain ng Kapakanan ay sumusulong sa magkakaibang tulin sa magkakaibang lugar at sa magandang dahilan — ito, mangyari pa, ay isang may buhay na di pangkaraniwang bagay — at sila ay umaani ng kaligayahan at lakas-loob mula sa bawat pagkakataon ng pagsulong na kanilang nakikita. Sa katunayan, nakikilala nila ang kapakinabangan na naiipon mula sa tulong ng bawat indibiduwal para sa pagsulong ng kabuuan, at sa gayon ang paglilingkod na inialay ng bawat isa, sang-ayon sa mga pagkakataong nililikha ng mga kalagayan ng buhay ng tao, ay malugod na tinatanggap ng lahat. Ang mga pagtitipon upang magnilay-nilay ay higit na nakikita bilang mga pagkakataon kung saan ang mga pagsisikap ng pamayanan, sa kabuuan nito, ay nagiging paksa ng taimtim at nagpapataas na talakayan. Natututunan ng mga kalahok kung ano ang nagawa na sa kabuuan nito, nauunawaan ang kanilang sariling mga pagsisikap kaugnay nito, at pinalalawak ang kanilang kaalaman tungkol sa proseso ng paglaki sa pamamagitan ng pagtanggap sa mga payo ng mga institusyon at nagaganyak ng karanasan ng kanilang mga kapwa-mananampalataya. Ang gayong karanasan ay ibinabahagi rin sa napakaraming iba pang mga pagkakataon para sa pagsasanggunian na lumilitaw sa pagitan ng mga kaibigan na lubhang abalang-abala sa natatanging mga pagsisikap, maging sa pagtatalunton nila sa isang paraan ng pagkilos o sa paglilingkod sa isang tanging bahagi ng cluster. Ang lahat ng malalalim na pagkaunawa na ito ay matatagpuan sa higit na malawak na pagpapahalaga na ang pagsulong ay lalong madaling matamo sa isang kapaligiran na puspos ng pagmamahal — isang kapaligiran kung saan ang mga pagkukulang ay piinlalampas nang buong pagtitimpi, ang mga balakid na nalalampasan nang nagpapasensiya, at ang subok nang mga paraan ay masiglang yinayakap. At sa gayon, sa pamamagitan ng madunong na pamamatnubay ng mga institusyon at mga sangay ng Pananampalataya na kumikilos sa bawat antas, ang mga pagsisikap ng mga kaibigan, gaanuman kaliit mula sa bawat indibiduwal, ay nabubuo sa isang sama-samang pagsisikap upang matiyak na ang pagiging handang tumugon sa panawagan ng Pinagpalang Kagandahan ay mabilis na nakikilala at mabisang naaaruga. Ang cluster sa ganitong kalagayan ay malinaw na yaong ang mga ugnayan sa pagitan ng indibiduwal, ng mga institusyon, at ng pamayanan—ang tatlong kalahok ng Plano—ay mahusay na umuunlad.

6. Mula sa tanawin na ito ng malakas na pagkilos, ang isang bahagi ay nararapat bigyan ng tanging pagbanggit. Sa mensahe na isinulat para sa inyo tatlong taon na ang nakararaan, ipinahayag namin ang pag-asa na, sa mga cluster kung saan mayroon nang intensive program of growth, ay sisikapin ng mga kaibigan na matuto nang higit pa tungkol sa mga paraan ng pagtatatag ng pamayanan sa pamamagitan ng pagpapaunlad ng mga sentro ng matinding pagkilos sa mga neighborhood at mga baryo. Ang aming mga inaasahan ay nahigitan pa, sapagka’t kahit na sa mga cluster kung saan ang programa ng paglaki ay hindi pa umaabot sa matinding antas, ang mga pagsisikap ng ilang mga tao upang magsimula ng mga core activity sa mga naninirahan sa maliliit na lugar ay muli’t-muling ipinakikita ang pagiging mabisa nito. Sa pinakadiwa nito, tinutumbok ng ganitong paraan ang pagtugon sa mga turo ni Bahá’u’lláh sa bahagi ng mga populasyon na handa na para sa espirituwal na pagbabago na nililinang ng Kanyang Rebelasyon. Sa pamamagitan ng pakikilahok sa proseso ng edukasyon na itinataguyod ng training institute, sila ay nagkakaroon ng pagnanasang talikuran ang katamaran at kalamigan ng loob na ikinikintal ng mga puwersa ng lipunan, at sa halip ay isinasagawa ang mga paraan ng pagkilos na napapatunayang nakapagpapabago ng buhay. Kung saan ang ganitong paraan ay sumulong na sa loob ng ilang mga taon sa isang neighborhood o baryo at nagawa ng mga kaibigang panatilihing nakatutok ang kanilang pansin, ang kahanga-hangang mga bunga ay unti-unti, subalit di-mapagkakamalian, na lumilitaw na. Ang mga kabataan ay nagtatamo ng lakas upang isabalikat ang tungkulin para sa pag-unlad ng mga nasa palibot nila na mas bata sa kanila. Malugod na tinatanggap ng nakatatandang mga salinlahi ang ibinabahagi ng mga kabataan sa makabuluhang mga talakayan tungkol sa mga gawain ng buong pamayanan. Para sa kapwa bata at matanda, ang disiplina na nililinang sa pamamagitan ng proseso ng edukasyon ng pamayanan ay lumilikha ng kakayahan para sa pagsasanggunian, at ang bagong mga pagkakataon ay lumilitaw para sa usapang may layunin. Subalit ang pagbabago ay hindi natatakdaan para sa mga Bahá’í lamang at sa mga nakikilahok sa mga core activity na hinihingi ng Plano, na makatuwiran lamang na asahang magkakaroon ng panibagong paraan ng pag-iisip sa paglipas ng panahon. Ang mismong espiritu ng lugar ay apektado rin. Ang isang madasalin na saloobin ay nahuhubog sa loob ng malawak na bahagi ng populasyon. Ang mga paghahayag ng pagiging pantay ng lalake at babae ay nagiging higit na malinaw. Ang edukasyon ng mga bata, ng kapwa lalake at babae, ay binibigyan ng higit na pansin. Ang katangian ng mga ugnayan sa pagitan ng mga pamilya — na hinubog ng mga sapantaha na daang-taon na ang kalumaan — ay nagkakaroon ng nakikitang pagbabago. Ang isang damdamin ng pananagutan sa sariling pinakamalapit na pamayanan at sa pisikal na kapaligiran ay nagiging laganap. Kahit ang pahirap ng mali at walang-batayang paniniwala, na nililiman ng masamang na anino nito ang bawat lipunan, ay nagsisimulang mapawi ng nananaig na lakas ng pagkakaisa. Sa madaling salita, ang gawain ng pagtatatag ng lipunan na pinagkaka-abalahan ng mga kaibigan ay nagkakabisa sa mga aspeto ng kultura.

7. Samantalang ang pagpapalawak at pagpapatatag ay patuloy na sumulong sa loob ng nakaraang taon, ang iba pang mahalagang mga larangan ng gawain ay sumulong rin, na kadalasan ay malapit na magkahanay. Bilang isang pangunahing halimbawa, ang mga pagsulong sa larangan ng kultura na nasasaksihan na sa ilang mga baryo at mga neighborhood ay bunga, sa hindi maliit na antas, mula sa mga natututunan ng Bahá’í na pakikilahok sa social action. Ang aming Office of Social and Economic Development kamakailan ay naghanda ng isang dokumento na pina-ikli ang tatlumpung taong karanasan na natipon sa larangan na ito mula nang ang Office na iyon ay naitatag sa Bahá’í World Centre. Kabilang sa mga puna na ibinabahagi nito ay yaong ang mga pagsisikap na gumawa ng social action ay binigyan ng napakahalagang lakas ng training institute. Ito ay hindi lamang dahilan sa pagtaas ng mga yamang-tao na pinagyayaman nito. Ang malalalim na espirituwal na pagkaunawa, mga katangian, at mga kakayahan na nililinang ng proseso ng institute ay napatunayang kasing halaga ng pakikilahok sa social action na tumutulong gayundin sa proseso ng paglaki. Higit pa rito, ipinaliwanag kung paanong ang magkakaibang mga larangan ng pagsisikap ng pamayanang Bahá’í ay pinamamahalaan ng isang para sa lahat at patuloy na umuunlad na pagkaunawa sa balangkas na binubuo ng nagtutulungang mga elemento, bagaman ang mga ito ay nagkakaroon ng iba’t-ibang mga paghahayag sa magkakaibang mga larangan ng pagkilos. Ang dokumento na aming inilarawan ay ibinahagi kamakailan sa mga National Spiritual Assembly, at inaanyayahan namin sila, nang nakikipagsanggunian sa mga Counsellor, na pag-aralan kung paanong ang mga konseptong sinasaliksik nito ay makatutulong upang pahusayin pa ang umiiral na mga pagsisikap sa social action na isinasagawa sa ilalim ng kanilang tangkilik at maitaas ang kamalayan sa mahalagang bahagi na ito ng Bahá’í na pagsisikap. Ito ay hindi dapat bigyan-kahulugan na isang pangkalahatang panawagan para sa malawakang pagkilos sa larangan na ito — ang paglitaw ng social action ay natural na nagaganap, habang ang isang lumalaking pamayanan ay nagtitipon ng lakas — subalit napapanahon na para sa mga kaibigan ang nilay-nilayin nang higit na malalim ang mga kahalagahan ng kanilang mga pagsisikap para sa pagbabago ng lipunan. Ang bugso ng pagkatuto na nagaganap sa larangang ito ay nagpapataw ng higit na malaking mga hinihingi mula sa Office of Social and Economic Development, at isinasagawa na ang mga hakbang upang matiyak na ang pagkilos nito ay umunlad nang kasukat nito.

8. Ang isang lalong kapansin-pansing katangian ng nakaraang labindalawang buwan ay ang napakadalas na pagkilala sa pamayanang Bahá’í, kaugnay ng maraming magkakaibang mga pagkakataon, doon sa mga pagsisikap na isakatuparan ang pagpapabuti ng lipunan sa pakikipagtulungan ng mga tao na may katulad kaisipan. Mula sa pandaigdig na larangan hanggang sa pang-masang pamumuhay ng baryo, ang mga nangunguna sa kaisipan sa lahat ng uri ng kalagayan ay nagpapahayag ng kanilang kamalayan na ang mga Bahá’í ay hindi lamang taos-pusong nagmamalasakit sa kalagayan ng sangkatauhan, subalit taglay rin nila ang isang malinaw na pagkaunawa sa kung ano ang kailangang isagawa at ang mabisang paraan upang matamo ang kanilang mga hangarin. Ang mga pahayag na ito ng pagpapahalaga at pagtangkilik ay nanggaling rin sa mga dati ay hindi inaasahang mga panig. Halimbawa, kahit sa Sinilangan ng Pananampalataya, sa kabila ng nakasisindak na mga balakid na inilalagay ng maniniil sa kanilang landas, ang mga Bahá’í ay higit na nakikilala dahil sa napakalalim na mga kahulugan ng kanilang mensahe para sa kalagayan ng kanilang bansa at iginagalang dahil sa kanilang hindi mababagong pagtitika na makatulong sa pag-unlad ng kanilang inang-bayan.

9. Ang pagdurusa na dinaranas ng matatapat sa Iran, lalo na sa mga dekada mula nang magsimula ang pinakabagong daluyong ng mga pag-uusig, ay nagbunsod sa kanilang mga kapatid sa ibang mga bansa na ipagtanggol sila. Mula sa walang kasing-halagang mga kaloob na natamo ng pandaigdigang pamayanang Bahá’í bunga ng katatagan na iyon, babanggitin namin ang isa kaugnay nito: ang isang kahanga-hangang kapisanan ng mga espesyalistang mga tanggapan sa pambansang antas na pinatunayan na may kakayahan sila sa masistemang pagpapa-unlad ng mga ugnayan sa mga pamahalaan at mga organisasyon ng sibil na lipunan. Kaalinsabay nito, ang mga proseso ng sunod-sunod na Plano ay pinahusay ang kakayahan ng pamayanan upang makilahok sa umiiral na mga talakayan sa anumang pagkakataon ito nagaganap—mula sa personal na mga usapan hanggang sa mga international forum. Sa antas ng masa, ang pakikilahok sa ganitong uri ng pagsisikap ay natural na nabubuo, sa pamamagitan ng gayunding may-buhay na paraan na nagtatangi sa patuloy na paglaki ng pakikilahok ng mga kaibigan sa social action, at walang namumukod-tanging pagsisikap na pasiglahin ito ang kinakailangan. Sa pambansang antas, gayumpaman, ito ay higit na madalas na nagiging tampulan ng pansin nitong nakatalagang mga tanggapan na kumikilos na sa dose-dosenang pambansang mga pamayanan, at ito ay nagpapatuloy sang-ayon sa kilala na at mabungang paraan ng pagkilos, pagninilay-nilay, pagsasanggunian, at pag-aaral. Upang pahusayin pa ang gayong mga pagsisikap, upang mapadali ang pagkatuto sa larangang ito, at upang matiyak na isinasagawa ang mga hakbang na tumutugma sa ibang mga pagsisikap ng pamayanang Bahá’í, kamakailan ay itinatag namin sa Bahá’í World Centre ang Office of Public Discourse. Tatawagan namin ito na tumulong sa mga National Spiritual Assembly sa larangang ito sa pamamagitan ng unti-unting pagtataguyod at pagtutugma-tugma ng mga gawain at ng pagsasa-ayos ng karanasan sa masistemang paraan.

10. Ang nakapagpapalakas ng loob na pagsulong ay nagaganap rin sa ibang mga larangan. Sa Santiago, Chile, kung saan ang Mother Temple ng South America ay itinatayo, ang gawain ng pagtatayo nito ay mabilis na sumusulong. Ang pagtatayo ng konkretong mga pundasyon, basement, at service tunnel ay tapos na, at gayundin ang mga haligi na papatungan ng bobida. Ang pananabik kaugnay ng proyektong ito ay lumalaki, at ang katulad na damdamin ng pag-asam ay nagigising na sa pitong bansa kung saan ang pambansa o lokal na mga Mashriqu’l-Adhkár ay itatayo. Sa bawat isa, ang mga paghahanda ay nagsimula na, at ang mga ambag na ibinibigay ng mga mananampalataya sa Temples Fund ay nagsisimula nang gamitin; gayumpaman, ang praktikal na mga isinasa-alang-alang, tulad ng lugar na pagtatayuan, ang disenyo, at ang mga yaman, ay bumubuo sa isang bahagi lamang ng gawaing isinasagawa ng mga kaibigan. Ang pangunahin, sa kanila ay isang espirituwal na gawain, kung saan ang buong pamayanan ay nakikilahok. Tinukoy ng Master ang Mashriqu’l-Adhkár bilang “ang batubalani ng banal na mga pagpapatibay”, “ang matibay na saligan ng Panginoon”, at “ang matatag na haligi ng Pananampalataya ng Diyos”. Saanman ito maitatag, natural na ito ay magiging isang pangunahing bahagi ng proseso ng pagtatatag ng pamayanan na nasa palibot nito. Ngayon pa lamang, sa mga lugar na iyon kung saan ang isang House of Worship ay lilitaw, ang kamalayan sa kaganapan na ito ay lumalalim na sa karaniwang mga mananampalataya, na nakikilala na sa kanilang sama-samang pamumuhay ay kailangang higit at higit pang inilalarawan yaong pagbubuklod ng pagsamba at paglingkod na kinakatawan ng Mashriqu’l-Adhkár.

11. Sa bawat larangan, kung gayon, ay nakikita namin ang pamayanang Bahá’í na patuloy na sumusulong, lumalalim ang pang-unawa, sabik na matamo ang malalalim na pagkaunawa mula sa karanasan, handang isagawa ang bagong mga gawain kapag may mga yaman na nagbibigay-daan upang maisagawa ito, maliksi sa pagtugon sa bagong mga pangangailangan, batid ang pangangailangang panatilihin ang pagkakatugma-tugma sa pagitan ng magkakaibang mga larangan ng gawain na pinagkakaabalahan nito, ganap na nakatalaga sa pagsasakatuparan ng misyon nito. Ang kasiglahan at pagtatalaga nito ay malinaw na nakikita sa napakatinding alab na nilikha ng pagpapahayag mga dalawang buwan na ang nakaraan na idaraos ang 95 youth conference sa buong daigdig. Naliligayahan kami hindi lamang sa pagtugon ng mga kabataan mismo kundi ay gayundin ng mga paghayag ng pagtangkilik na inusal ng kanilang mga kapwa mananampalataya, na pinahahalagahan kung paano ang nakababatang mga sumusunod kay Bahá’u’lláh ay ginagampanan ang isang napakahalagang pampasigla sa buong lupon ng Kapakanan.

12. Kami ay napupuspos ng pag-asa dahil sa sunod-sunod na mga katibayan na aming nakikita sa paglaganap ng mensahe ni Bahá’u’lláh, sa saklaw ng impluwensiya nito, at sa lumalaking kamalayan sa mga huwaran na idinadambana nito. Sa panahong ito ng mga kaarawan, ginugunita naming yaong “Araw ng sukdulang kaligayahan”, na nahihiwalay sa Ridván na ito ng isa’t-kalahating siglo, kung kailan unang ipinahayag ng Kagandahan ng Abhá ang Kanyang Misyon sa Kanyang mga kasamahan sa Hardin ng Najíbíyyih. Mula sa banal na pook na iyon, ang Salita ng Diyos ay lumaganap patungo sa bawat lunsod at bawat dalampasigan, tinatawagan ang sangkatauhan tungo sa pagkikipagtagpo sa Panginoon nito. At mula sa panimulang pangkat ng mga mangingibig na lango sa Diyos, ang isang magkakaibang pamayanan na may layunin ay namulaklak, ng magkakaibang mga bulaklak sa hardin na Kanyang inalagaan. Sa paglipas ng bawat araw, ang lumalaking bilang ng bagong-gising na mga kaluluwa ay bumabaling sa pagsamo tungo sa Kanyang Dambana, ang pook na kung saan tayo, sa pagpaparangal sa pinagpalang Araw na iyon at sa pagpapasalamat sa bawat biyaya na ipinagkaloob sa pamayanan ng Pinakadakilang Pangalan, ay iniyuyuko ang ating mga ulo sa pagdarasal sa Banal na Pintuan.

Tatlong taong singkad ang nakalipas mula nang simulaan ang kasalukuyang yugto sa pamumukad kad ng Banal na Plano, isang gawaing nagbibigkis sa mga sumu sunod kay Bahá'u'lláh sa isang nagkakaisang espirituwal na pagsisikap. Dalawang taon na lamang ang naghi hiwalay sa mga kaibigan ng Diyos mula sa nakatakdang pagwawakas nito.Ang dalawang pangunahing pagkilos na patuloy na nagbubunsod sa proseso ng paglaki—ang patuloy na pagdaloy ng mga kalahok sa serye ng mga kurso ng training institute at ang pagsulong ng mga cluster sa isang nagpapatuloy na pag-unlad—ang dalawa ay kapwa matinding pinalakas ng pagbuhos ng lakas na pinakawalan sa mga youth conference na idinaos nang nakaraang taon.Ang lumaking kakayahan na natamo ng sandaigdigang Bahá'í sa pagpapakilos ng malalaking bilang ng mga kabataan sa larangan ng paglilingkod ay maaari na ngayong magbigay ng higit pang mga bunga. Sapagka't sa nalalabing panahon, ang napakahalagang mga gawain ng pagpapalakas sa umiiral na mga programa ng paglaki at ang pagsisimula ng mga panibago ay mahigpit na kinakailangan.Ang pamayanan ng Pinakadakilang Pangalan ay nasa isang mahusay na kalagayan, bago matapos ang panahong ito, na madagdagan ang mga cluster kung saan ang gayong mga programa ay lumitaw na ang natiti rang dalawang libo mula sa layunin.

2. Labis naming ikinatutuwang makita na ang ganitong pagsisikap ay masiglang isinusulong sa lahat ng malalayong dako ng daigdig, at sa magkakaibang mga kalagayan at tagpo, sa mga cluster na mabibilang na sa tatlong libo.Maraming cluster ang nasa yugto na kung saan ang buwelo ay pinabibilis sa pamamagitan ng pagsasagawa ng ilang simpleng mga pangkat ng pagkilos (o lines of action).Sa iba pa, pagkaraan ng sunod-sunod na mga cycle ng gawain, ang bilang ng mga indibidwal na nagkukusa sa loob ng balangkas ng pagkilos ng Plano ay dumami na at ang antas ng pagkilos ay lalong tumindi; habang ang kalidad ng proseso ng espirituwal na edukasyon ay humuhusay bunga ng karanasan, ang mga kaluluwa ay lalong madaling nahihikayat na makilahok dito.Sa pana-panahon, maaaring huminto nang sandali ang mga gawain o magkaroon ng balakid sa pagsulong; ang masusing talakayan sa mga dahilan ng paghinto, kasama ang pasensiya, lakas ng loob at tiyaga, ay nagbibigay ng daan upang muling matamo ang buwelo.Sa higit at higit pang mga cluster, ang programa ng paglaki ay lumalaki ang saklaw at pagiging masalimuot, na katumbas ng tumataas na kakayahan ng tatlong kalahok ng Plano—ang indibiduwal, ang pamayanan, at ang mga institusyon ng Pananampalataya—upang makalikha ng isang kapaligiran na tumatangkilik sa lahat.At kami ay lubos na nagagalak na, tulad ng inaasahan, mayroon nang lumalaking bilang ng mga cluster kung saan ang isang daan o mahigit pang mga indibiduwalay inaasikaso ang pakikilahok ng isang libo o mahigit pa sa paghahabi ng isang paraan ng pamumuhay na espirituwal, masigla, at nakapagbabago. Ang kinasasalalayan ng proseso kahit sa mismong simula, mangyari pa, ay isang sama-samang kilusan tungo sa nakini-kinitang materyalat espirituwal na kasaganaan na inilahad Niya Na Nagbibigay-Buhay sa Daigdig.Subali't kapag ang gayong malalaking bilang ay naisasama, ang pagkilos ng isang buong populasyon ay nahahalata na.

3. Ang pagkilos na ito ay lalong nakikita doon sa mga cluster kung saan ang isang lokal na Mashriqu'l-Adhkár ay itatayo.Ang isang halimbawa nito ay sa Vanuatu. Ang mga kaibigang naninirahan sa isla ng Tanna ay gumawa ng sukdulang pagsisikap upang itaas ang kamalayan tungkol sa binabalak na House of Worship, at naisali na ang hindi bababa sa ikatlong bahagi ng 30,000 naninirahan sa isla sa isang lumalawak na pag-uusap tungkol sa kahalagahan nito sa iba't-ibang mga paraan.Ang kakayahang panatilihin ang isang mataas na uri ng pag-uusap sa napakaraming mga tao ay napahusay sa pamamagitan ng mga taon ng karanasan sa pagbabahagi ng mga turo ni Bahá'u'lláh at sa pagpapalawak ng saklaw ng isang masiglang training institute.Ang mga junior youth group sa isla ay tanging masigla, hinihimok ng pagtataguyod ng mga pinuno ng mga baryo na nakikita kung paanong nagkakaroon ng espirituwal na lakas ang mga kalahok nito.Pinalakas ng pagkakaisa at pagtatalaga na umiiral sa kanila, itong mga kabataan ay nagawang hindi lamang pawiin ang katamaran ng pagwawalang-kibo sa kanilang mga sarili kundi, sa pamamagitan ng iba't-ibang praktikal na mga proyekto, ay nakahanap ng paraan upang gumawa para sa ikabubuti ng kanilang pamayanan, at bunga nito, mula sa lahat ng mga edad, at kabilang rin ang kanilang mga magulang, ay napasigla upang gumawa ng nakabubuting pagkilos.Mula sa mga mananampalataya at sa higit na malawak na lipunan, ang biyaya ng pagkakaroon ng pagkakataong bumaling sa isang Local Spiritual Assembly para sa patnubay at para sa paglulutas ng mahihirap na suliranin ay nakikilala na, at bunga nito, ang mga pasiya ng mga Spiritual Assembly ay higit na natatangi sa kadunungan at malasakit.Marami ang nagpapahiwatig mula dito na, kapag ang mga elemento ng balangkas ng pagkilos ng Plano ay pinagsasama-sama upang maging iisang makabuluhang kabuuan, ang bisa nito sa populasyon ay maaaring maging napakalaki.At sa ganitong tagpo ng nagpapatuloy na pagpapalawak at pagpapatatag—ang ika-tatlumpung cycle ng intensive program of growth kamakailan ay kawawakas pa lamang—na masigasig na sinasaliksik ng mga kaibigan, kasama ang iba pang mga naninirahan sa isla, kung ano ba ang kahulugan ng pagkakaroon ng isang Mashriqu'l-Adhkar, isang “sama-samang sentro para sa mga kaluluwa ng mga tao,” na itatayo sa lugar nila.Sa masiglang pagtangkilik ng kinaugaliang mga pinuno, ang mga taga-isla ng Tanna ay nagbigay ng hindi kukulangin sa isang daang mga ideya para sa disenyo ng Templo, na nagpapakilala kung gaano nabihag ng House of Worship ang mga imahinasyon, at nagbubukas ng nakabibighaning mga maaaring mangyari para sa impluwensiya na maidudulot nito sa mga buhay ng mga nananahan sa lilim nito.

4. Itong nakapagpapalakas-loob na kuwento ay may katapat na napakaraming mga maunlad na cluster, kung saan ang mga ipinahihiwatig ng mga turo ni Bahá'u'lláh ay inilalapat sa mga kalagayan ng buhay sa mga magka-kapitbahay at mga baryo.Sa bawa't isa, ang tao, na higit na nalalaman ang tungkol sa Katauhan ni Bahá'u'lláh, ay natututo, sa pamamagitan ng pagninilay-nilay sa karanasan, pagsasanggunian, at pag-aaral, kung paano isagawa ang mga katotohanang nadadambana sa Kanyang Rebelasyon, sa gayong paraan na ang patuloy na lumalawak na grupo ng espirituwal na mga kaanak ay higit at higit pang napapalapit sa isa't-isa sa pamamagitan ng mga bigkis ng sama-samang pagsamba at paglilingkod.

5. Sa maraming mga paraan, ang mga pamayanan na pinakamalayo ang isinulong ay gumuguhit ng isang nakahahalinang landas na maaaring sundan ng mga iba.Subali't maging anupaman ang antas ng pagkilos sa isang cluster, ang kakayahan ng lokal na mga kaibigan upang matuto, sa loob ng iisang balangkas, ang nagpapayabong ng pagsulong sa landas ng pag-unlad.Ang lahat ay may bahagi sa gawaing ito; ang naitutulong ng bawa't isa ay nagpapayaman sa kabuuan.Ang pinakamasiglang mga cluster ay yaong kung saan, maging anupaman ang mga yaman ng pamayanan o ang bilang ng mga gawaing isinasagawa, ay nauunawaan ng mga kaibigan na ang kanilang gawain ay ang kilalanin kung ano ang kinakailangan upang magkaroon ng pag-unlad—ang panimulang kakayahan na kailangang arugahin, ang bagong kasanayan na kailangang matamo, ang mga nagsisimula ng isang bagong pagsisikap na kailangang masamahan, ang puwang para sa pagninilay-nilay na kailangang linangin, ang sama-samang pagsisikap na kailangang pagtugma-tugmain—at sa wakas ay humanap ng mapanglikhang mga paraan upang ang kinakailangang panahon at mga yaman ay mailaan upang matamo ito.Ang mismong katotohanan na ang bawa't pangkat ng mga kalagayan ay ihinaharap ang sarili nitong mga hamon ay nagbibigay-daan upang ang bawa't pamayanan ay hindi lamang makinabang mula sa natututunan sa ibang bahagi ng sandaigdigang Bahá'í kundi ay makadagdag rin sa kabuuan ng kaalaman na iyon.Ang kamalayan ganap na katotohanag ito ay nagpapalaya sa isang tao mula sa walang-kabuluhang paghahanap sa isang mahigpit na ipinatutupad na pormula ng pagkilos samantalang tinutulutan pa ring matamo ang malalalim na pang-unawa hango sa magkakaibang mga tagpo upang magabayan ang proseso ng paglaki habang ito ay nagkakaroon ng tanging hugis sa sarili nitong kapaligiran.Ang buong paraan na ito ay ganap na naiiba sa makitid na konsepto ng “tagumpay” at “kabiguan” na nagbubunga ng labis na malikot na pagkilos o nakalulumpo ng pagkukusa.Kinakailangan ang pagkawalay.Kapag ang pagsisikap ay isinasagawa nang tanging alang-alang sa Diyos lamang, sa gayon ang lahat ng nagaganap ay Kanyang pag-aari at ang bawa't tagumpay na natatamo sa Ngalan Niya ay isang pagkakataong ipagbunyi ang Kanyang kapurihan.

6. Napakarami sa mga Kasulatan ng ating Pananampalataya ang naglalarawan sa ugnayan sa pagitan ng pagsisikap na isinasagawa at sa makalangit na tulong na ipinagkakaloob bilang tugon.:“Kung kayo lamang ay gumawa ng pagsisikap,” ang pagniniyak ng Master sa isa sa Kanyang mga Tableta, “tiyak na ang mga karingalan na ito ay sisikat, itong mga ulap ng habag ay magbubuhos ng kanilang ulan, itong nagbibigay-buhay na mga hangin ay lalakas at hihihip, itong matamis na halimuyak ng pabango ay kakalat nang malayo at malawak.”Sa aming madalas na mga pagdalaw sa mga Banal na Dambana, taimtim naming isinasamo sa Makapangyarihan sa Lahat, sa ngalan ninyo, na tustusan at palakasin Niya kayo, na ang inyong mga pagsisikap ay maabot yaong mga hindi pa nakaaalam sa mga banal na turo at pagtibayin sila sa Kanyang Kapakanan ay masaganang pagpalain, at na ang inyong pag-asa sa Kanyang walang-hangging biyaya ay hindi matinag. Kailanman ay hindi kayo nawawala sa aming mga dalangin, at kailanman ay hindi namin lilimutin sa aming mga panalangin ang inyong paghahandog sa Diyos ng mga gawa ng katapatan.Habang nagninilay-nilay tayo sa mga pangangailangan na haharapin ng mga sumusunod sa Pinagpalang Kagandahan sa susunod na dalawang taon, ang mariin na panawagan ng Master tungo sa pagkilos ay isang pantulak sa espiritu:“Punitin ang mga lambong, alisin ang mga balakid, ihandog ang nagbibigay-buhay na mga tubig, at ituro ang landas tungo sa kaligtasan.”

Ang maningning na panahon ng Ridván ay sumapit na, at mula sa mga rurok na naabot na ng pamayanan, ang maliwanag na mga pagkakataon ay natatanaw sa guhit-tagpuan. Napakalawak ang saklaw na nabagtas; ang bagong mga programa ng paglaki ay lumitaw, at samantalang daan-daan pa ang kailangang lumitaw sa loob ng kasunod na labindalawang buwan, ang mga pagsisikap na pakilusin ang kinakailangang paraan ng paggawa ay nagsimula na sa halos lahat ng mga cluster na kinakailangan upang maabot ang 5,000 hinihingi ng Five Year Plan. Ang umiiral na mga programa ng paglaki ay lumalakas, na marami ang nagpapakita nang higit na malinaw kung ano ang kahulugan ng higit pang pagpasok ng Kapakanan ng Diyos sa tanawing panlipunan sa kabuuan ng cluster at sa loob ng isang neighbourhood o barangay. Ang mga landas patungo sa nagpapatuloy na malakihang pagpapalawak at pagpapatatag ay tinatahak nang higit na matibay na mga yapak, ang magiting na mga kabataan madalas ang nagtatakda ng tulin. Ang mga paraan kung paano mapapawalan sa iba’t-ibang mga tagpo ang kapangyarihan ng Pananampalataya upang humubog ng lipunan ay nagiging higit na malinaw, at yaong malinaw na mga katangian na kailangang maging tanda ng patuloy pang pamumukadkad ng proseso ng paglaki ng isang cluster ay unti-unti nang naaaninag.

2. Ang panawagan upang ipatupad at suportahan ang gawaing ito ay pinaaabot sa bawa’t tagasunod ni Bahá’u’lláh, at ito ay gigising ng pagtugon sa bawa’t pusong nagdadalamhati sa kalunos-lunos na kalagayan ng daigdig, sa nakalulungkot na mga kalagayan ng napakaraming tao na hindi mahanapan ng ginhawa. Sapagka’t, sa huling pagsusuri, ang pagkilos na masistema, nagpupursige at walang bahid ng pagkamakasarili na isinasagawa sa loob ng malawak na saklaw ng balangkas ng Plano ay ang pinaka nakatutulong na tugon ng bawa’t nagmamalasakit na mananampalataya tungo sa dumadagsang mga karamdaman ng isang naguguluhan na lipunan. Sa loob ng nakaraang taon, naging higit na malinaw pa, sa magkakaibang bansa sa magkakaibang paraan, ang napagkakaisahang pananaw ng lipunan tungkol sa mga huwaran na kinaugalian nang nagbubuklod at nag-uugnay sa sambayanan ay higit at higit pang gastado at lustay na. Hindi na nito maihahain ang isang maaasahang panangga laban sa samu’t-saring makasarili, hindi nagpaparaya at nakalalason na mga ideyolohiyang binubuhay ng kawalan ng kaluguran at paghihinanakit. Sa isang daigdig na nagtatalo ang mga damdamin na bawa’t araw ay lalong di-natitiyak ang sarili nitong paninindigan, ang mga tagapagtaguyod ng ganitong nakapipinsalang mga doktrina ay tumatapang at nagiging garapal. Naaalala naming ang walang-pasubaling hatol mula sa Kataas-taasang Panulat: “Nagmamadali sila patungo sa Apoy ng Impiyerno, at napagkakamalian itong liwanag.” Ang mga pinuno ng mga bansa na may mabuting layunin at ang mga taong nagmamagandang-loob ay naiiwanang makipagpunyagi upang tagpian ang mga lamat na malinaw sa lipunan at walang-kakayahang hadlangan ang pagkalat nito. Ang mga epekto ng lahat ng ito ay hindi lamang makikita sa lantarang pag-aaway o pagguho ng kaayusan. Sa kawalan ng tiwala na isinasabong ang kapitbahay laban sa kapitbahay at linalagot ang mga bigkis ng pamilya, sa poot na umiiral sa napakalaking bahagi ng humahalili sa matinong usapan sa lipunan, sa napakagaan na paraan ng pagsamo sa imbing mga motibo ng tao upang makamtan ang kapangyarihan at lumikom ng kayamanan—sa lahat ng mga ito ay matatagpuan ang di-mapagkakamaliang mga palatandaan na ang puwersang moral na tumutustos sa lipunan ay lubhang nasasaid na.

3. Gayumpaman ay may makukuhang katiyakan mula sa kaalaman na, sa kabila ng pagkawasak, may isang bagong uri ng sama-samang pamumuhay ang nagsisimulang mahubog na nagbibigay ng praktikal na paghahayag sa lahat ng makalangit sa loob ng tao. Aming napansin, lalo na doon sa mga lugar kung saan ang katindihan ng pagtuturo at mga gawaing pagbubuo ng pamayanan ay nagawang ipagpatuloy, nagawa rin ng mga kaibigang isanggalang ang kanilang mga sarili laban sa mga puwersa ng materyalismo na nagbabantang sipsipin ang kanilang napakahalagang mga lakas. Hindi lamang iyon, kundi habang pinamamahalaan nila ang iba’t-ibang mga paghingi sa kanilang oras, kailanman ay hindi nawawala sa kanilang paningin ang sagrado at mahigpit na kinakailangang mga gawain na hinaharap nila. Ang gayong masigasig na pagbibigay-pansin sa mga pangangailangan ng Pananampalataya at ng pinakamabuting kapakanan ng sangkatauhan ay kinakailangan sa bawa’t pamayanan. Kung saan ang isang programa ng paglaki ay naitatag na sa isang dati ay hindi pa nabubuksan na cluster, nakikita namin kung paano ang unang mga kibot ng paggawa ay lumilitaw bunga ng pag-ibig kay Bahá’u’lláh na taglay ng puso ng isang nakatalagang mananampalataya. Sa kabila ng mga antas ng pagkakahugnay na sa dakong huli ay Kailangang ilapat habang ang pamayanan ay lumalaki ang bilang, ang lahat ng gawain ay nagsisimula dito sa simpleng hibla ng pag-ibig. Ito ay isang napakahalagang sinulid na ihinahabi sa isang disenyo ng matiyaga at nakatutok na pagsisikap, sa sunod-sunod na cycle, upang ipakilala sa mga bata, sa mga kabataan at sa mga nasa hustong gulang ang espirituwal na mga ideya; upang linangin ang isang damdamin ng pagsamba sa pamamagitan ng mga pagtitipon para sa dasal at pagsamba; upang pasiglahin ang mga usapan na nagbibigay-liwanag sa pang-unawa; upang tulungang magsimula ang patuloy na lumalaking mga bilang sa isang habang-buhay na pag-aaral ng Mapaglikhang Salita at ang pagsalin nito sa mga gawa; upang luminang, kasama ng mga iba, ang kakayahang maglingkod; at upang samahan ang isa’t-isa sa pagsasagawa ng natutunan na. Minamahal na mga kaibigan, mga minamahal ng Kagandahan ng Abhá: Taimtim namin kayong ipinagdarasal sa bawa’t pagkakataong ihinaharap namin ang aming mga sarili sa Kanyang Banal na Bungad, na ang inyong pag-ibig sa Kanya ay magkaloob sa inyo ng lakas upang italaga ang inyong mga buhay sa Kanyang Kapakanan.

4. Ang mayaman na malalim na pag-unawang nagbubuhat sa mga cluster, at sa mga sentro ng matinding paggawa sa loob ng mga ito, kung saan ang pagtutugunan ng mga bahagi ng pamumuhay ng pamayanan ay sumasaklaw na sa malalaking bilang ng mga tao ay nararapat bigyan ng tanging pagbanggit. Natutuwa kaming makita kung paano ang kultura ng pagtutulungan, na batay sa mabuting samahan at mapagkumbabang paglilingkod, ay natural na naitatag sa gayong mga dako, na nagbibigay-daan upang ang higit at higit pang mga kaluluwa ay masistemang maipasok sa loob ng mga gawain ng pamayanan. Sa katunayan, sa lumalaking bilang ng mga tagpo, ang pagsulong ng isang populasyon tungo sa larawang-isip ni Bahá’u’lláh para sa isang panibagong lipunan ay hindi na lamang isang kawili-wiling pag-aasam kundi ay isang lumilitaw nang realidad.

5. Nais naming nagbigay ng karagdagang mga salita para sa inyo na ang malaking pag-unlad sa kapaligiran ay hindi pa nagaganap at nananabik na kayo para sa pagbabago. Magkaroon kayo ng pag-asa. Hindi iyan mananatiling laging ganyan. Hindi ba ang kasaysayan ng ating Pananampalataya ay punong-puno ng mga kuwento ng napakapayat na pagsimula subali’t ay kahanga-hangang mga bunga? Gaano kadalas na ang gawain ng ilang mga mananampalataya—bata o matanda—o ng isang pamilya, o kahit ng iisang kaluluwa, na kapag pinatibay ng kapangyarihan ng banal na tulong, ay nagtagumpay sa paglinang ng masiglang mga pamayanan sa waring napakasamang mga klima? Huwag akalain na ang inyong sariling kalagayan ay likas na naiiba. Ang pagbabago sa isang cluster, maging mabilis man o napakahirap nakamtan, ay dumadaloy hindi mula sa isang paraan na parang pormula ni hindi rin mula sa pasumalang pagkilos; sumusulong ito sang-ayon sa ritmo ng pagkilos, pagninilay-nilay, at pagsasanggunian, at ito ay ibinubunsod ng mga plano na bunga ng karanasan. Higit pa dito, at maging anupaman ang kagyat na mga bunga nito, ang paglilingkod sa Minamahal, sa mismong sarili nito, ay isang pinagmumulan ng namamalaging kaligayahan ng espiritu. Kumuha rin kayo ng lakas-loob mula sa halimbawa ng inyong mga espirituwal na kamag-anak sa Silangan ng Pananampalataya, kung paano ang kanilang pananaw na makatulong, ang kanilang kakayahan bilang isang pamayanan na madaling makabangon uli, at ang kanilang katatagan sa pagtataguyod ng Banal na Salita ay naghahatid ng pagbabago sa kanilang lipunan sa antas ng pag-iisip at paggawa. Ang Diyos ay kasama ninyo, ng bawa’t isa sa inyo. Sa labindalawang buwan na nalalabi sa Plano, tulutang sumulong ang bawa’t pamayanan mula sa kasalukuyang kalayagan nito tungo sa higit na malakas na kalagayan.

6. Ang pinakamahalagang gawain ng pagpapalawak at pagpapatatag ay naglalatag ng isang matibay na saligan para sa mga pagsisikap kinakailangang isagawa ng sandaigdigang Bahá’í sa napakaraming ibang mga larangan. Sa Bahá’í World Centre, pinatitindi ang mga pagsisikap na masistemang maitala ay gawaan ng indese ang nilalaman ng libo-libong mga Tableta na bumubuo sa lubhang napakahalagang pamana, ang mga Banal na Kasulatan ng ating Pananampalataya, na pinag-iingatan para sa kapakinabangan ng buong sangkatauhan—ito ay upang mapabilis ang paglalathala ng mga aklat ng mga Kasulatan, kapwa sa orihinal na mga wika nito at sa salin sa Ingles. Ang mga pagsisikap na makapagtayo ng walong Mashriqu’l-Adhkár, mga sagradong Templo na itinatayo para sa ikaluluwalhati ng Diyos, ay mabilis na nagpapatuloy. Ang mga gawaing external affairs sa pambansang antas ay naging higit na mabisa at lalong masistema, na higit pang pinasigla ng paglabas ng isang dokumento na ipinadala sa mga National Spiritual Assembly anim na buwan na ang nakararaan, na humahango sa malaki-laking karanasan na nalikom sa loob ng dalawang nakaraang dekada at nagbigay ng isang pinalawak na balangkas ng pagkilos para sa pag-unlad ng mga pagsisikap na ito sa hinaharap. Samantala, ang dalawang bagong Office ng Bahá’í International Community, mga kapatid ng United Nations Office na nasa New York at Geneva at ang Office nito sa Brussels, ay nagbukas na sa Addis Ababa at sa Jakarta, na pinalalawak pa ang mga pagkakataon para maihain ang mga pananaw ng Kapakanan sa international na antas sa Africa at sa Southeast Asia. Madalas na ibinubunsod ng mga hinihingi ng paglaki, ang isang hanay ng mga National Assembly ay nagpapalakas sa kanilang kakayahang mangasiwa, na makikita sa kanilang mapagliming pangangalaga sa mga yaman na nagagamit nila, sa kanilang mga pagsisikap na maging higit na bihasa sa mga kalagayan ng kanilang mga pamayanan, at sa kanilang pag-iingat na matiyak na ang pagtrabaho ng kanilang mga National Office ay higit pang lumakas; ang pangangailangang isaayos ang kahanga-hangang kabuuan ng kaalaman na natitipon na ngayon sa larangang ito ay nagbunsod ng paglikha sa World Centre ng Office for the Development of Administrative Systems. Ang mga pagkukusa sa social action ng iba’t-ibang uri ay patuloy na dumarami sa maraming mga bansa, na nagbibigay-daan upang matuto nang marami tungkol sa kung paano mailalapat ang kadunungang nakapaloob sa mga Turo upang pabutihin ang mga kalagayang panlipunan at pang-ekonomiya; punong-puno ng pangako ang larangang ito na nagtatag kami ng International Advisory Board na may pitong miyembro na tutulong sa Office of Social and Economic Development, na nagbubukas sa kasunod na yugto sa ebolusyon ng Office na iyon. Ang tatlong miyembro ng Board ay maglilingkod rin bilang coordinating team ng Office at maninirahan sa Banal na Lupain.

7. Sa Ridván na ito, kung gayon, samantalang marami kaming nakikitang kailangang gawain, marami rin kaming nakikitang handing gumawa nito. Sa libo-libong mga cluster, mga neighbourhood, at mga barangay, ang panibagong mga bukal ng pananalig at katiyakan ay bumubuhos, pinaliligaya ang mga espiritu noong mga naantig ng kanilang nagbibigay-buhay na mga tubig. Sa ilang mga lugar, ang daloy ay isang patuloy na sapa, sa iba pa, ilog na ito. Ngayon ay hindi panahon para sa anumang kaluluwa na tumayo-tayo pa sa pampang—tulutang ang lahat ay ibigay ang kanilang mga sarili sa sumusulong na bugso.

Sa pagsapit ng Hari ng mga Pista, ang panahon ng paghahanda para sa kasunod na pandaigdigang Plano ay nagwakas na: ngayon ay tinatawagan namin ang mga kaibigan ng Diyos tungo sa isang panibagong limang-taong pagtatalaga ng lakas-loob, pagtitika, at mga yaman.

Ang kalipunan ng mga matatapat kay Bahá’u’lláh ay nakatayong handa. Ang mga pagtitipon ng mga institusyon na idinaos sa buong daigdig nitong nakaraang mga buwan ay nagpadala ng sunod-sunod na hudyat ng kasabikang simulan itong napakalaking pagpupunyagi. Ang mga pangangailangang binaybay sa mensaheng isinulat para sa Kumperensiya ng mga Counsellor ay isinasalin na sa tiyak na mga plano ng pagkilos. Ang mga dekada ng magiting na pagpupunyagi ay humubog sa pamayanan at pinagkalooban ito ng isang sukat ng napatunayang kakayahan sa pagpapayabong ng paglaki, na nakapagpatatag dito para sa sandaling ito. Ang dalawang nakaraang dekada, lalo na, ay pinabilis nang malaki itong inaasam na pagtaas ng kakayahan.

Sa loob ng panahong ito, ang paggamit ng isang patuloy na humuhusay na balangkas ng pagkilos ay nagbigay-daan upang magawa ng mga kaibigang higit at higit pang arugain at pinuhin ang pangunahing mga kakayahan, na nagbunga ng pag-usbong sa simula ng payak na mga gawain ng paglilingkod, na humantong sa higit na masusing mga paraan ng pagkilos, na ito naman ay nangailangan ng pag-unlad ng mga kakayahang higit pang hugnay. Sa ganitong paraan, ang masistemang proseso ng paglilinang ng mga yaman-tao at ng pagtatatag ng pamayanan ay nasimulan na sa libo-libong mga cluster—at, sa marami sa mga ito, ay nakasulong na nang malaki. Ang pinagtuunan ng pansin ay hindi lamang ang indibiduwal na mananampalataya, o ang pamayanan, o ang mga institusyon ng Pananampalataya; lahat ng tatlong di-mapaghihiwalay na mga kalahok sa ebolusyon ng bagong Pandaigdigang Kaayusan ay pinasisigla ng mga espirituwal na puwersang pinukaw sa pamamagitan ng pamumukadkad ng Banal na Plano. Ang mga palatandaan ng kanilang pagsulong ay higit at higit pang nakikita: sa lakas-loob na nakamtan ng di-mabilang na mga mananampalataya upang ibahagi ang mga kuwento tungkol sa buhay ni Bahá’u’lláh at talakayin ang mga ipinahihiwatig ng Kanyang Rebelasyon at walang-halintulad na Banal na Kasunduan;, sa ibinunga nitong lumalaking mga pangkat ng mga kaluluwang naaakit sa Kanyang Kapakanan at tumutulong sa pagtatamo ng Kanyang nakapagbubuklod na larawang-isip; sa kakayahan ng mga Bahá’í at ng kanilang mga kaibigan, sa mismong antas ng masa sa pamayanan, upang ilarawan na matatas na mga salita ang kanilang karanasan sa isang prosesong may kakayahang baguhin ang pagkatao at hubugin ang pamumuhay ng lipunan; sa di-hamak na mas malalaking bilang ng mga taal na taga-bansang iyon na, bilang mga miyembro ng mga institusyong Bahá’í at mga sangay nito, ay pinamamahalaan na ngayon ang mga gawain ng kanilang mga pamayanan; sa maaasahan, bukas-palad at mapagpakasakit na pagbibigay sa Pondo, na lubhang kinakailangan upang matustusan ang pagsulong ng Pananampalataya; sa di pa napapantayang pagyabong ng indibiduwal na pagkukusa at sama-samang pagkilos sa pagtatangkilik sa mga gawaing pantatag ng pamayanan; sa kasiglahan ng napakaraming mga kaluluwang nasa kasagsagan ng pagiging kabataan na naghahatid ng napakatinding lakas sa gawaing ito, lalo na sa pag-aasikaso sa espirituwal na edukasyon ng nakababatang mga salinlahi; sa paghusay ng kaugaliang manalangin ng pamayanan sa pamamagitan ng pagdaraos ng regular na mga pagtitipon para sa pagsamba; sa pagtaas ng kakayahan sa lahat ng antas ng pangasiwaang Bahá’í; sa kahandaan ng mga institusyon, mga sangay, at mga indibiduwal na mag-isip sa paraan ng proseso, na basahin ang kanilang mismong mga realidad at suriin ang kanilang mga yaman sa mga lugar kung saan sila ay naninirahan, at gumawa ng mga plano batay doon; sa kinasanayan na ngayong nagtutugunang mga bahagi ng pag-aaral, pagsasanggunian, pagkilos, at pagninilay-nilay na siyang luminang ng naikintal nang gawi ng pagkatuto; sa lumalaking pagpapahalaga sa kung ano ba ang kahulugan ng pagbibigay-bisa sa mga Katuruan sa pamamagitan ng pagkilos panlipunan; sa dumaraming mga pagkakataong hinahanap at sinusunggaban upang iharap ang Bahá’í na pananaw sa mga diskursong laganap sa lipunan; sa kamalayan ng pandaigdigang pamayanan na, sa lahat ng mga pagsisikap nito, pinabibilis nito ang paglitaw ng banal na kabihasnan sa pamamagitan ng paghahayag ng kapangyarihang nakapagtatatag ng lipunan na likas sa Kapakanan; sa katunayan sa tumataas na kamalayan ng mga kaibigan na ang kanilang mga pagsisikap magkaroon ng panloob na pagbabago, na palawakin ang pangkat ng mga nagkakaisa, na makipagtulungan sa mga iba sa larangan ng paglilingkod, na tulungan ang mga populasyon upang tanganan ang sarili nilang espirituwal, panlipunan at pang-ekonomiyang pag-unlad—at, sa pamamagitan ng lahat ng ganitong mga pagsisikap, ay isakatuparan ang pagpapabuti ng daigdig—ay inilalahad ang pinaka layunin ng relihiyon mismo.

Samantalang walang iisang hakbang ang makapagsasaad sa kabuuan ng pagsulong ng pamayanang Bahá’í, malaki ang mahihinuha mula sa bilang ng mga cluster sa buong daigdig kung saan ay naitatag na ang isang programa ng paglaki na, habang nagpapasalamat sa mga biyayang ipinagkaloob ng Kagandahan ng Abhá, ay pinatotohanan naming lumampas na ng 5,000. Ang ganitong malawak na saligan ay kinailangan upang magawang tanggapin ang gawaing hinaharap ngayon ng sandaigdigang Bahá’í—ang pagpapalakas ng proseso ng paglaki sa bawat cluster kung saan ito ay nagsimula na at higit pang pagpapalawak sa nakapagpapayamang paraan ng pamumuhay ng pamayanan. Ang kinakailangang patuloy na pagpupunyagi ay magiging mahirap. Subalit ang kalalabasan ay may pagkakataong maging napakahalaga, maaari pa ngang magtakda ng panahon. Ang maliliit na mga hakbang, kapag regular at mabilis, ay naiipon upang maging malaking distansiya ang malakbay. Sa pagbubuhos ng pansin sa pagsulong na dapat maganap sa isang cluster sa isang panimulang panahon—halimbawa, sa anim na cycle na magaganap bago ang una sa mga dalawang-sentenaryong kaarawan—malaki ang magagawa ng mga kaibigan upang ilapit sa abot-kamay ang kanilang layunin para sa buong limang taon. Sa bawat cycle ay nakapaloob ang naglalahong mga pagkakataon upang sumulong nang malaki, napakahalagang mga posibilidad na hindi na magbabalik.

Sa kalahatan ng lipunan, sa kasawiang-palad, ang mga sintomas ng isang patuloy na lumalalang sakit ng kaluluwa ay dumarami at lumulubha. Lubos na nakatatawag-pansin na habang ang mga tao ng daigdig ay nagdurusa dahil sa kakulangan ng tunay na lunas at balisang bumabaling mula sa isang huwad na pag-asa tungo sa iba pa, buong-payapa ninyong pinipino ang isang instrumentong nag-uugnay ng mga puso sa walang-maliw na Salita ng Diyos. Lubos na nakatatawag-pansin na, sa kalagitnaan ng samu’t-saring ingay ng di-matinag na mga kuro-kuro at magkasalungat ng mga kapakanang tumitindi nang tumitindi sa bawat dako, kayo ay nakatutok sa paglalapit ng mga tao sa isa’t-isa upang magtatag ng mga pamayanang kanlungan ng pagkakaisa. Sa halip na magpahina sa inyong mga kalooban, tulutang maging paalala ang mali at walang batayang mga paniniwala at mga pag-aaway ng daigdig sa kung gaano kahigpit ang pangangailangan ng lahat ng mga nakapalibot na kaluluwa para sa balsamong nakapagpapagaling na tanging kayo lamang ang makapagbibigay sa kanila.

Ito ang huli sa serye ng magkakasunod na Five Year Plan. Sa pagwawakas nito, ang panibagong yugto sa ebolusyon ng Banal na Plano ay magbubukas, na nakatakdang ibunsod ang pamayanan ni Bahá’u’lláh tungo sa pangatlong siglo ng Panahon ng Bahá’í. Harinawang ang mga kaibigan ng Diyos sa bawat bansa ay mapahalagahan ang pangako nitong iilang taong kasunod, na magiging matinding paghahanda para sa higit pang malalaking gawaing hinaharap. Ang malawak na saklaw ng kasalukuyang Plano ay nagbibigay-daan upang masuportahan ng bawat indibiduwal ang gawaing ito, gaano man kaliit ang kanyang bahagi. Hinihiling namin sa inyo, minamahal na mga kapwa-manggagawa, mga sumasamba sa Kanya na Siyang Pinaka-Mamahal ng mga daigdig, na huwag ipagpaliban ang anumang pagsisikap sa paggamit ng lahat ng inyong natutuhan, at ng bawat kaloob ng Diyos na kakayahan at kasanayan na inyong taglay, upang isulong ang Banal na Plano patungo sa kasunod nitong napakahalagang yugto. Sa sarili ninyong maalab na mga pagsamo ng makalangit na tulong ay idinaragdag namin ang amin, na inialay sa mga Banal na Dambana, sa ngalan ng lahat ng nagsusumikap para sa nakasasaklaw sa lahat na Kapakanang ito.

Masdan kung papaano bumabangon ang pamayanan ng Pinakadakilang Pangalan! Samantalang iisang taón pa lamang ang nakalilipas, sumasaksi na ang mga ulat sa saklaw ng sinisikap at nagsisimula nang makamtan. Ang pagdaragdag ng higit na katindihan sa 5,000 programa ng paglaki ay humihingi ng isang antas ng pagsisikap na hindi pa kailanman nagawa. Taglay ang matatag na pag-unawa sa pangunahing mga pangangailangan ng Plano, ang malalaking bilang ng mga kaibigan ay nagsisikilos ayon sa mga hinihingi nito, ipinakikilala ang katatagan at pagpapakasakit sa kalidad ng kanilang pagtugon. Tulad ng inaasahan, ang ilang mga programa ng paglaki na matagal nang ipinagpapatuloy ay nagiging mga imbakan na ng kaalaman at mga yaman, nagkakaloob ng pagtatangkilik sa mga karatig-lugar at pinadadali ang mabilis na pagpapalaganap ng karanasan at malalim na pag-unawa. Ang mga sentro ng matinding paggawa—yaong mga magkakalapit-bahay at mga baryo kung saan ang gawain ng pagtatatag ng pamayanan ay higit na nakatutok—ay napapatunayang matabang lupa para sa sama-samang pagbabago. Ang pinalawak at pinalakas na hukbo ng mga Auxiliary Board member at ang kanilang mga assistant ay pinasisigla ang mga pagsisikap ng mga mananampalataya, tinutulungan silang makatamo ng larawang-isip ng kung paano maisusulong ang proseso ng paglaki sa magkakaibang mga kalagayan at tinutumbok ang mga pamamaraang naaangkop sa mga kalagayan ng bawat cluster. Sa pagtatangkilik ng kanilang mga National Spiritual Assembly, natututo na ang mga Regional Baha’i Council kung paano mapabibilis ang buwelo ng Plano nang sabay-sabay sa isang hanay ng mga cluster, samantalang sa ibang mas maliliit na mga bansa, kung saan ay walang mga Council, ang bagong mga lupon sa pambansang antas ay nagsisimula na ring matutuhan ang gayundin. Tulad nang maaasahan lamang mula sa alinmang organikong proseso, ang mabilis na pag-unlad na nasasaksihan sa ilang mga lugar ay hindi pa lumilitaw sa ibang mga lugar, gayumpaman ang kabuuang bilang ng mga programa ng matinding paglaki sa buong daigdig ay nagsisimula nang tumaas. Higit pa rito, ipinagdiriwang naming makita na ang pakikilahok sa mga gawain ng Plano ay bumugso nang malaki sa unang apat na mga cycle.

Ang mga palatandaan, kung gayon, ay hindi na halos magiging higit na mabuti pa para sa ibubunga ng darating na taón. At ano pa ang higit na marapat na alay sa Pinagpalang Kagandahan sa ikalawang daang taóng kaarawan ng Kaniyang Kapanganakan kaysa ang taimtim na pagsisikap ng Kaniyang mga minamahal upang mapalawak ang saklaw ng Kaniyang Pananampalataya? Ang una sa dalawang ikalawang daang kaarawang ipagdiriwang ng sandaigdigang Baha’i kung gayon ay isang okasyong hitik na hitik ng mga pangakong nakalulugod. Kapag nakikita nang wasto, ang taóng ito ay naghahandog ng tanging pinakamalaking pagkakataon, na kailanman ay di pa nagkaroon sa buong daigdig, upang iugnay ang mga puso kay Baha’u’llah. Sa darating na mga buwan, tulutang isaisip ng lahat ang napakahalagang pagkakataon na ito at manatiling gising sa mga posibilidad na umiiral sa bawat puwang upang maipabatid sa mga iba ang Kaniyang buhay at dakilang misyon. Upang lubusang matugunan ang pagkakataong magturo na kinakaharap ng sandaigdigang Baha’i sa ngayon, kinakailangang bigyan ng mapanglikhang pag-iisip ang mga pag-uusap na maaaring mamukadkad sa bawat uri ng tao. Sa pagpapatuloy ng gayong makabuluhang mga pag-uusap, ang kamalayan ay naitataas at ang mga puso ay nabubuksan—kung minsan ay kaagad-agad. Sa ganitong napakahusay na pinagkakaabalahan ang lahat ay makatatagpo ng misyon, at ang kaligayahang idinudulot ng pagsasagawa ng ganitong gawain ay hindi dapat ipagkait ng sinuman sa kaniyang sarili. Isinasamo namin sa iisang Minamahal na ang kabuuan nitong ikalawang daang taóng kaarawan ay mapuspos ng pinakadalisay at pinakamatamis na kaligayahang ito: ang pagbabahagi sa ibang kaluluwa ng pagsapit ng Araw ng Diyos.

Ang mga tungkuling kailangang tuparin ng kalipunan ng matatapat ay ginagawang higit na mahigpit ng pagkatuliro, pagdududa at kawalan ng liwanag sa daigdig. Sa katunayan, dapat gamitin ng mga kaibigan ang bawat pagkakataon upang magpasinag ng liwanag sa magtatanglaw sa landas at magbibigay ng katiyakan sa balisa, ng lakas-loob sa nawawalan ng pag-asa. Naaalaala namin ang payong ibinigay ng Guardian sa isang pamayanang Baha’i sa mga salitang waring para sa ating sariling panahon: “Habang ang estruktura ng kasalukuyang lipunan ay umiiktad at nabibitak dahil sa pagpuwersa at pagbanat ng nagbababalang mga pangyayari at mga kalamidad, habang dumarami ang mga bitak, na nagbibigay-diin sa pagkakahiwa-hiwalay ng bansa mula sa bansa, ng lipi mula sa lipi, ng lahi mula sa lahi, at ng paniniwala mula sa paniniwala, ang mga tagapagsagawa ng Plano ay kailangang magpamalas ng higit pang malaking pagkaka-isa sa kanilang espiritwal na mga buhay at pampangasiwaang mga gawain, at magpakita ng higit na mataas na pamantayan ng pagkakaisang pagkilos, ng pagtutulungan sa isa’t isa, at ng matiwasay na pag-unlad sa kanilang sama-samang mga gawain.” Habang laging binibigyan-diin ang espiritwal na kahalagahan ng gawain ng Pananampalataya at ang nakatutok na pagtatalaga ng isipan na kailangang gamitin ng mga kaibigan sa pagsasagawa ng kanilang sagradong mga tungkulin, nagbabala rin si Shoghi Effendi laban sa pagkakaroon ng anumang bahagi sa pampulitikang mga kaguluhan, mga sigalot, at mga pagtatalo. “Tulutang umangat sila nang higit na mataas sa lahat ng pagpapanig sa sariling bayan o partido,” ang kaniyang paghimok sa isa pang pagkakataon, “nang higit na mataas kaysa walang kabuluhang mga pagtatalo, ng mababaw na mga pagtutuos, ng panandaliang mga silakbo ng damdaming nagpapagulo sa balat ng lupa, at umaagaw sa pansin, ng isang nagbabagong daigdig.” Ang mga ito ay ang di-maiiwasang mga bula at tilamsik buhat sa sunod-sunod na along yumayanig sa isang magulo at nahahating lipunan. Masyadong malaki ang nakataya upang magpakaabala sa ganitong uri ng mga panggulo sa isipan. Tulad nang mahusay na nalalaman ng bawat tagasunod ni Baha’u’llah, ang mabuting kalagayan ng sangkatauhan, sa wakas ay nakasalalay sa paglulutas sa mga pagtatalo nito at sa matibay na pagkakatatag ng pagkakaisa nito. Ang bawat tulong na ginagawa ng mga Baha’i para sa pamumuhay ng kanilang pamayanan ay naglalayong magpayabong ng pagkakaisa; ang bawat pagsisikap sa pagtatatag ng pamayanan ay nakatuon sa gayunding layunin. Para sa mga pagod na sa pagtatalo, ang mga pamayanang lumalaki sa ilalim ng lilim ng Pinakadakilang Pangalan ay naghahain ng isang mabisang halimbawa ng maaaring makamtan ng pagkakaisa.

Nag-aalay kami ng papuri sa Panginoon ng mga Panginoon yamang nakikitang napakarami sa Kaniyang mga minamahal ang nagbibigay ng lahat ng taglay nila upang maitaas ang bandila ng kaisahan ng sangkatauhan. Pinakamamahal na mga kaibigan: Habang ang napakabuting taón ay nagsisimula ngayon, maaari ba kayang nilay-nilayin ng bawat isa sa atin kung anong makalangit na mga gawa ang ating maisasakatuparan sa tulong ng Kaniyang biyaya?

Habang lumalapit ang Pinakadakilang Pista, kami ay natatangay ng mga damdamin ng pasasalamat at pag-aasam—pasasalamat sa kamangha-manghang mga bagay na itinulot ni Bahá’u’lláh na magawa ng Kaniyang mga tagasunod, at pag-aasam sa ihahatid ng kagyat na hinaharap.

Ang buwelong nilikha ng pandaigdigang mga pagdiriwang ng bisentenaryo ng Kapanganakan ni Bahá’u’lláh ay tumindi pa mula noon. Ang mas mabilis na pag-unlad ng pamayanang Bahá’í, ang tumataas nitong kapasidad, at ang kakayahan nitong gamitin ang mga lakas ng higit na maraming mga miyembro nito ay lumilitaw nang napakalinaw mula sa buod ng bago nitong mga tagumpay sa buong daigdig. Mula rito, ang pagdami sa mga gawain ng pagtatatag ng pamayanan ay lalong kapansinpansin. Ang kasalukuyang Five Year Plan ay ipinagpapatuloy ang dalawampung taong pagsisikap ng sandaigdigang Bahá’í upang masistemang pinuhin at paramihin ang mga gawaing ito—subalit kapuna-puna, sa loob ng unang dalawa’t kalahating taon ng Plano, ang tanging bilang ng mga core activity ay tumaas nang mahigit sa kalahati. Ipinakita ng pandaigdigang pamayanan ang kakayahang makipag-ugnay, sa alinmang tiyak na panahon, sa mahigit isang milyung katao sa gayong mga gawain, tinutulungan silang saliksikin at tumugon sa espiritwal na mga realidad. Sa maikling panahon ding iyon, ang bilang ng mga pagtitipon upang manalangin ay halos nadoble —isang lubos na kinakailangang tugon sa lumalalang kalayuan ng loob ng sangkatauhan

mula sa Pinagmumulan ng pag-asa at biyaya. Ang pangyayaring ito ay nagtataglay ng bukodtanging pangako, sapagkat ang mga devotional meeting ay nagsasalin ng panibagong espiritu sa pamumuhay ng pamayanan. Inihahabi sa mga pagsisikap sa edukasyon para sa lahat ng edad, pinalalakas ng mga ito ang matayog na layunin ng mga pagsisikap na iyon: ang luminang ng mga pamayanang natatangi sa kanilang pagsamba sa Diyos at sa kanilang paglilingkod sa sangkatauhan. Ito ay lubos na nakikita sa gayong mga cluster kung saan ang pakikilahok ng malalaking bilang sa Bahá’í na mga gawain ay naipagpapatuloy at ang mga kaibigan ay lumampas na sa pangatlong palatandaan (o milestone) sa pag-unlad ng kanilang pamayanan. Ikinagagalak naming makita na ang bilang ng cluster kung saan ang proseso ng paglaki ay sumulong na nang ganito kalayo ay higit na sa doble mula sa simula ng Plano at sa ngayon ay nasa humigit-kumulang limang daan na.

Itong maikling pagsiyasat ay hindi makapagbibigay-katarungan sa antas ng pagbabagong nagaganap. Ang pag-asa para sa nalalabing dalawang taon ng Plano ay napakaganda. Malaki ang natamo sa nakaraang taon sa pamamagitan ng pamamahagi ng mga aral na natutunan mula sa higit na malakas na mga programa ng paglaki sa mga cluster na, tulad ng aming inaasahan, ay naging mga imbakan ng kaalaman at mga yaman. Walang anuman ang nakapigil sa

International Teaching Centre, sa mga

Counsellor, at sa kanilang walang-kapagurang mga auxiliary upang tiyakin na ang mga kaibigan sa lahat ng dako ng daigdig ay magagawang makinabang mula rito sa pagbilis ng pagkatuto at sa paglapat ng natatamong malalalim na pag-unawa sa sarili nilang mga realidad. Nagdiriwang kaming makita sa lumalaking bilang ng mga cluster, at sa mga magkakalapit bahay at sa mga barangay sa loob ng mga ito, na lumitaw na ang isang panimulang pangkat ng mga kaibigan, sa pamamagitan ng pagkilos at pagninilay-nilay, na natutuklasan kung ano ang kinakailangan, sa anumang tanging yugto, upang sumulong ang proseso ng paglaki sa kanilang mga kapaligiran. Ginagamit nila ang mabisang instrumento ng

institute na, sa pamamagitan niyon ang espiritwal at materyal na kasaganaan ng pamayanan ay pinayayabong, at habang sila ay kumikilos, ang bilang ng mga sumasama sa kanila ay lumalaki. Natural lamang na magkakaiba-iba ang mga kalagayan sa iba’t ibang mga lugar, at ganoon din naman ang mga katangian ng paglaki. Subalit sa pamamagitan ng masistemang pagsisikap, ang lahat ay makapagbibigay ng higit at higit pang mabisang tulong sa gawaing hinaharap. Sa bawat tagpo, mayroong dalisay na kaligayahan sa pakikipagusap sa ibang mga kaluluwa sa makabuluhan at nakapagpapasiglang mga usapang tumutungo, nang mabilis man o unti-unti, sa paggising ng mga pandamang espiritwal. Habang higit na maalab ang apoy na pinaririkit sa puso ng mananampalataya, higit na malaki rin ang puwersa ng pagkaakit na madarama ng mga nahaharap sa init nito. At para sa pusong tinutupok ng pag-ibig kay Bahá’u’lláh, ano ang magugunitang higit pang marapat pagkaabalahan kaysa sa humanap ng mga espiritung kahalintulad nito, upang himukin sila sa pagpasok nila sa landas ng paglilingkod, upang alalayan sila habang sila’y nagtatamo ng karanasan—at maaaring ang pinakamatindi sa lahat ng kaligayahan—ay makitang pinagtitibay ang mga kaluluwa sa kanilang pananalig, bumabangon nang kusa, at tinutulungan ang mga iba pa sa gayunding paglalakbay. Ang mga ito ang ilan sa pinakamimithing mga sandali na ipinagkakaloob ng naglalahong buhay na ito.

Ang mga pagkakataon upang isulong itong gawaing espiritwal ay nagiging higit na kapanapanabik sa paglapit ng bisentenaryo ng Kapanganakan ng Báb. Tulad din ng bisentenaryong nauna rito, ang kaarawang ito ay isang sandaling di-masukat ang

kahalagahan. Ipinagkakaloob nito sa lahat ng mga Bahá’í ang kahanga-hangang mga pagkakataon upang ipamulat sa mga nakapalibot sa kanila ang dakilang Araw ng Diyos, sa bukod-tanging pagbuhos ng makalangit na biyaya na ibinadya ng pagdating ng dalawang Kahayagan ng Poong Maykapal, ang magkasunod na Tanglaw na Sila ang nagbigay-liwanag sa sugpungang-guhit ng daigdig. Ang sukat ng maaaring matamo sa loob ng parating na dalawang cycle ay batid ng

. lahat batay sa karanasan ng bisentenaryong idinaos dalawang taon noong nakaraan, at ang lahat ng natutunan sa pagkakataong iyon ay kailangang ipasok sa mga plano para sa Kambal na Banal na Araw sa taong ito. Habang lumalapit ang ikalawang daantaong kaarawan, madalas kaming mag-aalay ng mga panalangin para sa inyo sa mga Banal na Dambana, isinasamong magtatagumpay ang inyong mga pagsisikap upang parangalan nang angkop ang

Báb sa pagsulong ng Kapakanang ibinalita Niya.

. Ang pagwawakas ng unang siglo ng Panahon ng Paghuhubog ay dalawa’t kalahating taon na lamang sa hinaharap. Isasara nito ang isang daang taong konsagradong pagsisikap na patatagin at palawakin pa ang saligang buong pagpapakasakit na itinatag sa Panahon ng mga Bayani ng Pananampalataya. Sa panahong iyon ay gugunitain din ng pamayanang Bahá’í ang sentenaryo ng Pagyao ni ‘Abdu’l-Bahá, ang sandaling iyon kung kailan ang minamahal na Master ay pinalaya mula sa mga hangganan ng daigdig na ito upang muling makapiling ang Kaniyang Ama sa mga luklukan ng makalangit na kaluwalhatian. Ang Kaniyang libing, na naganap sa kasunod na araw, ay isang pangyayaring “ang kahalintulad noon ay hindi kailanman nakita ng Palestine”. Sa pagwawakas niyon, ang Kaniyang mga labi ay inihimlay sa isang nitso sa Mausoleo ng Báb. Subalit ang nakini-kinita ni Shoghi Effendi ay magiging isang pansamantalang kalagayan lamang iyon. Magtatayo, sa angkop na panahon, ng isang Dambana na ang katangian niyon ay nararapat sa walang-kahalintulad na katayuan ni ‘Abdu’l-Bahá.

Ang panahong iyon ay dumating na.

Tinatawagan ang sandaigdigang Bahá’í na itayo ang gusaling dadambana magpakailanman sa banal na mga labing iyon. Ito ay itatayo malapit sa Hardin ng Riḍván, sa lupang ginawang banal ng mga yapak ng Pinagpalang Kagandahan; ang Dambana ni ‘Abdu’l-Bahá kung gayon ay matatagpuan sa hugis gasuklay sa pagitan ng mga Banal na Dambana sa ‘Akká at Haifa. Ang paggawa sa mga plano ng arkitektura ay sumusulong na, at ang karagdagang kaalaman ay ibabahagi sa darating na mga buwan.

Ang mga damdamin ng nag-uumapaw na kaligayahan ay dumadaluyong sa aming mga kalooban, habang nililimi namin ang parating na taon at ang lahat ng ipinapangako nito. Nakatingin kami sa bawat isa sa inyo—kayong mga abala sa pag-aalay ng paglilingkod kay Bahá’u’lláh, nagpupunyagi sa bawat bansa para sa kapakanan ng kapayapaan—upang tuparin ang inyong mataas na layunin sa buhay.

Dalawang lumilitaw na realidad ang nag-udyok sa aming sabihin sa inyo ang mga salitang ito. Ang unang realidad ay ang lumalaking kamalayan sa buong daigdig tungkol sa napipinto at kalunos-lunos na mga panganib na taglay ng paglaganap ng coronavirus. Sa maraming mga bansa, sa kabila ng magiting at pursigidong sama-samang mga pagsisikap na pigilan ang sakuna, malala na ang sitwasyon, na lumilikha ng trahedya para sa mga pamilya at mga indibidwal at inilulugmok ang buong mga lipunan sa krisis. Ang dagsa-dagsang mga pagdurusa at kapighatian ay umaalon sa sunod-sunod na mga lugar, at pahihinain nito ang iba’t ibang mga bansa, sa iba’t ibang mga sandali, sa iba’t ibang mga paraan.

Ang pangalawang realidad, na higit na nakikita sa bawat araw, ay ang katangiang madaling makabangon at ang di-nababawasang sigla ng sandaigdigang Bahá’í sa harap ng isang hamong walang kahalintulad sa nabubuhay na gunita. Ang inyong tugon ay naging bukod-tangi. Nang lumiham kami sa inyo isang buwan nitong nakaraan sa Naw-Ruz, sabik kaming bigyang-diin ang kahanga-hangang mga katangiang ipinakikita ng mga pamayanan kung saan nagambala ang normal na paraan ng mga gawain. Ang lahat ng naganap sa mga linggo mula noon, kung kailan marami sa mga kaibigan ay napilitang sumunod sa patuloy na humihigpit na mga pagbabawal, ay nagpalalim lamang sa aming damdamin ng paghanga. Natuto mula sa karanasang natamo sa ibang mga bahagi ng daigdig, ang ilang mga pamayanan ay nakatagpo ng ligtas at mapanlikhang mga paraan upang itaas ang kamalayan ng mga populasyon ukol sa mga pangangailangan ng kalusugan ng madla. Binibigyan ng tanging pansin ang mga nasa higit na panganib mula sa virus at sa kahirapang pang-ekonomiya na ibinubunga ng paglaganap nito; ang mga pagsisikap na itinanghal sa Bahá’í World News Service kaugnay nito ay isang dakot lamang mula sa di-mabilang na mga pagsisikap na isinasagawa. Ang mga ito ay pinupunuan ng mga pagsisikap upang suriin, itaguyod, at linangin ang mga katangiang espiritwal na iyon na lalong kinakailangan sa panahong ito. Marami sa gayong mga pagsisikap ay nangyayaring maganap lamang sa loob ng pamilya o nang mag-isa, subalit kung saan ang ipinahihintulot ng mga kalagayan o nagiging posible ito dahil sa mga kagamitan sa komunikasyon, ang isang diwa ng namumukod na pagkakaisa ay masiglang pinayayabong sa pagitan ng mga kaluluwang nakikibahagi sa magkatulad na mga kalagayan. Ang nagtutugunang mga bahagi ng pamumuhay ng pamayanan, na lubhang mahalaga para sa sama-samang pagsulong, ay hindi masusupil.

Our spirits have been lifted by seeing how capably National Spiritual Assemblies, the unflagging generals of the Army of Light, have guided their communities and shaped their response to the crisis. They have been strongly supported by the Counsellors and their auxiliaries who, as always, have heroically raised aloft the standard of loving service. While staying well informed about the often rapidly changing conditions in their countries, Assemblies have made the necessary arrangements for administering the affairs of the Cause, and in particular for conducting elections, where these remain feasible. Through regular communications, institutions and agencies have offered wise counsel, comforting reassurance, and constant encouragement. In many instances, they have also started to identify constructive themes that are emerging from the discourses opening up in their societies. The expectation we expressed in our Naw-Rúz message that this test of humanity's endurance would grant it greater insight is already being realized. Leaders, prominent thinkers, and commentators have begun to explore fundamental concepts and bold aspirations that, in recent times, have been largely absent from public discourse. At present these are but early glimmerings, yet they hold out the possibility that a moment of collective consciousness may be in view. Tumaas ang aming mga espiritu nang makita kung gaano kahusay ang mga National Spiritual Assembly, ang walang-tigil na mga heneral ng Hukbo ng Liwanag, sa pamamatnubay sa kanilang mga pamayanan at sa paghubog ng kanilang pagtugon sa krisis. Malakas silang sinusuportahan ng mga Counsellor at ng kanilang mga auxiliary na, tulad ng lagi, ay makisig na itinataas ang bandila ng nagmamahal na paglilingkod. Habang nananatiling mahusay na nakababatid sa madalas ay mabilis na nagbabagong mga kalagayan sa kanilang mga bansa, ang mga Assembly ay gumawa ng kinakailangang mga hakbang para sa pangangasiwa sa mga gawain ng Kapakanan, at lalo na para sa pagsasagawa ng mga halalan, kung saan ang mga ito ay maaaring isagawa. Sa pamamagitan ng regular na komunikasyon, ang mga institusyon at mga sangay ay nakapagbigay ng mahusay na payo, nakaaaliw na katiyakan, at patuloy na paghimok. Sa maraming mga kalagayan, nakapagsimula na rin silang tukuyin ang nakatutulong na mga temang lumilitaw mula sa mga diskursong nagsisimula sa kanilang mga lipunan. Ang pag-asang nabanggit namin sa aming mensahe ng Naw-Rúz na itong pagsubok sa pagtitiis ng sangkatauhan ay magkakaloob dito ng higit na malalim na pag-unawa ay nagsisimula nang matupad. Ang mga pinuno, mga tanyag ng palaisip, at mga nagbibigay ng komentaryo ay nagsisimula nang saliksikin ang saligang mga konsepto at matayog na mga hangarin na, sa bagong mga panahon, ay halos nawala na sa diskursong pampubliko. Sa kasalukuyan ang mga ito ay mumunting mga liwanag pa lamang, subalit taglay nito ang posibilidad na maaaring abot-tanaw na ang isang sandali ng sama-samang kamalayan.

The comfort we take at seeing the resilience of the Bahá'í world manifest itself in action is tempered by our sadness at the consequences of the pandemic for humanity. Alas, we are conscious that the believers and their associates also share in this suffering. The distance from friends and relations that, owing to the requirements of public safety, so many people in the world are now maintaining will, for some, give way to permanent separation. At each dawn it seems certain that more agonies will be endured before the set of sun. May the promise of reunion in the eternal realms offer solace to those who lose loved ones. We pray for the relief of their hearts, and for the grace of God to surround those whose education, livelihoods, homes, or even their very means of sustenance are being put at risk. For you, and for those you cherish, and for all your compatriots, we supplicate Bahá'u'lláh and beseech His blessings and favour. Ang aliw na aming nakukuha mula sa pagkakita sa katangiang madaling makabangon ng sandaigdigang Bahá’í na ipinahahayag ang sarili nito sa pagkilos ay napipigilan ng aming kalungkutan sa mga bunga ng pandemya sa sangkatauhan. Sa kasawiang-palad, batid naming ang mga mananampalataya at ang kanilang mga kasama ay bahagi rin ng pagdurusang ito. Ang paglayo mula sa mga kaibigan at mga kaanak na, bunga ng mga pangangailangan ng kaligtasan ng publiko, ay isinasagawa na ngayon ng napakaraming mga tao sa daigdig, para sa mga iba ay mauuwi ito sa permanenteng pagkahiwalay. Sa bawat bukang-liwayway waring tiyak na may karagdagang mga pahirap ang kailangang tiisin bago pa lumubog ang araw. Harinawang ang pangako ng muling pagsasama sa mga kahariang walang-maliw ay makapagbigay ng kaluwagang-loob sa mga nawalan ng mga minamahal. Ipinagdarasal namin ang kaluwagan ng kanilang mga puso, at upang pumalibot ang biyaya ng Diyos sa yaong mga nanganganib ang kanilang edukasyon, kabuhayan, tahanan, o kahit pa ang kanilang mismong panustos. Para sa inyo, at para sa inyong mga minamahal, at para sa lahat ng inyong mga kababayan, sumasamo kami kay Bahá’u’lláh at hinihingi ang Kaniyang mga biyaya at pagpapala.

However long and arduous the road that must be travelled, we are supremely confident in your fortitude and your determination to see the journey through. You draw from stores of hope, faith, and magnanimity, putting the needs of others before your own, enabling those who are deprived to be spiritually nourished, those who increasingly thirst for answers to be satisfied, and those who long to work for the betterment of the world to be offered the means. From the devoted followers of the Blessed Perfection, how could we expect less? Gaanuman kahaba at kahirap ng daang kailangang lakbayin, lubos kaming nagtitiwala sa inyong katatagan ng loob at sa inyong pagtitikang tapusin ang paglalakbay. Humuhugot kayo mula sa imbakan ng pag-asa, pananalig, at mataas na uri ng kagandahang-loob, inuuna ang mga pangangailangan ng mga iba bago ang sa inyong mga sarili, tinutulutang magkaroon ng espiritwal na sustansiya ang mga pinagkaitan, yaong mga lalo at lalo pang nauuhaw para sa mga kasagutan na masiyahan, at yaong mga sabik na gumawa para sa ikabubuti ng daigdig na mabigyan ng mga paraan. Mula sa mga debotong mga tagasunod ng Pinagpalang Kaganapan, paano kami aasa ng mas mababa pa rito?

Ang huling mga salita ng isang lubos na dimalilimutang kabanata sa kasaysayan ng Kapakanan ay naisulat na ngayon, at ang pahina ay inililipat na. Ang Riḍván na ito ay nagtatanda sa wakas ng isang namumukod-tanging taon, ng isang Five Year Plan, at ng isang serye ng mga Planong nagsimula noong 1996. Ang isang bagong serye ng mga Plano ay kumakaway sa atin sa waring magiging isang napakahalagang labindalawang buwan na paghahanda para sa siyam na taong pagsisikap na magsisimula sa kasunod na Riḍván. Nakikita natin sa ating harapan ang isang pamayanang mabilis na nagtamo ng lakas at handa na ngayong humakbang nang malaki pasulong. Subalit hindi maaaring magkaroon ng anumang maling akala kung gaano kalaking pagsusumikap ang kinailangan upang makaabot sa yugtong ito at kung gaano kahirap nating natamo ang malalalim na mga pag-unawa habang isinasagawa ito: ang natutunang mga aral ay huhubog sa kinabukasan ng pamayanan at ang kuwento kung paano natutunan ang mga ito ay magbibigay ng liwanag sa kung ano ang darating.

Ang mga dekadang patungo sa 1996, na mayaman sa mga pagsulong at sarili nitong malalalim na pag-unawa, ay hindi nag-iwan ng anumang pagaalinlangan na ang malalaking bilang ng mga tao sa maraming mga lipunan ay handa nang pumasok sa ilalim ng bandila ng Pananampalataya. Subalit, nakapanghihimok man ang mga pagkakataon ng malakihang pagsapi, ang mga ito ay hindi katumbas ng isang naipagpapatuloy na proseso ng paglaki na maaaring linangin sa magkakaibang mga tagpo. Naharap ang pamayanan sa napakahalagang mga katanungan na wala itong sapat na karanasan nang panahong iyon upang masagot nang sapat. Paano maipagpapatuloy ang mga pagsisikap sa pagpapalawak nito nang kaalinsabay ng proseso ng pagpapatatag at sa gayon ay lutasin ang napakatagal at waring di-malutas na hamon ng pagpapatuloy ng paglaki? Paano maibabangon ang mga indibidwal, mga institusyon, at mga pamayanang may kakayahang isalin sa gawa ang mga katuruan ni Bahá’u’lláh? At paano magiging mga tagapagpaganap sa isang pandaigdigang gawaing espiritwal yaong mga nahalina ng mga katuruan?

Sa gayon, sa ikaapat na bahagi ng isang siglo noong nakaraan, ang pamayanang Bahá’í kung saan kabilang pa ang tatlong Hand of the Cause sa mga nangunguna rito ay naglunsad ng Four Year Plan, na natatangi mula sa ibang naunang mga plano dahil sa pagtutok nito sa iisang layunin: ang malakihang pagsulong sa proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi. Ang layuning ito ang naging katangian ng sumunod na serye ng mga Plano. Naunawaan na noon ng pamayanan na itong proseso ay hindi lamang pagpasok sa Pananampalataya ng malalaking mga grupo, ni hindi rin iyon mangyayari nang kusa; ipinahihiwatig nito ang pagpapalawak at pagpapatatag nang sadya, masistema, at pinabibilis. Ang gawaing ito ay mangangailangan ng buong kabatirang pakikilahok ng maraming mga kaluluwa, at noong 1996, tinawagan ang sandaigdigang Baha’i na isabalikat ang napakalaking hamon sa edukasyon na hinihingi nito. Tinawagan itong magtatag ng kabalagan ng mga training institute na nakatutok sa paglilikha ng patuloy na lumalaking daloy ng mga indibidwal na nagtataglay ng kinakailangang mga kakayahan upang mapanatili ang proseso ng paglaki.

Sinimulan ng mga kaibigan ang gawaing ito nang may kabatirang sa kabila ng kanilang nakaraang mga tagumpay sa larangan ng pagtuturo, malinaw na marami pa silang kailangang matutunan tungkol sa kung aling mga kakayahan ang kailangang matamo, at higit na mahalaga, kung paano matatamo ang mga ito. Sa maraming paraan, ang pamayanan ay natuto sa pamamagitan ng paggawa, at ang mga aral na natutunan nito, na matapos kinatas at dinalisay sa pamamagitan ng pagsasagawa nito sa magkakaibang mga tagpo sa loob ng ilang panahon, na sa wakas ay maisasama na sa mga aralin. Napagtantong ang tanging mga gawain ay likas na pagtugon sa pangangailangang espiritwal ng isang populasyon. Ang mga study circle, mga children’s class, mga devotional meeting, at sa kalaunan ang mga junior youth group ay namumukod bilang may pangunahing kahalagahan kaugnay nito, at kapag naihahabi sa iba pang nauugnay na mga gawain, ang lumilitaw na nagtutugunang mga sigla ay maaaring magbunga ng isang masiglang pamamaraan ng pamumuhay ng pamayanan. Habang ang mga bilang ng mga nakikilahok sa ganitong mga core activity ay dumarami, nadagdagan ng isang bagong aspeto ang kanilang orihinal na layunin. Ang mga ito ay nagsilbing maging pintuan kung saan ang mga kabataan, ang mga nasa hustong gulang at ang buong mga pamilya mula sa higit na malawak na lipunan ay nagawang magkaroon ng isang pakikipagtagpo sa Rebelasyon ni Bahá’u’lláh. Naging hayag din na lubos na praktikal ang isaalang-alang ang mga estratehiya para sa gawain ng pagtatatag ng pamayanan sa konteksto ng “cluster”: isang pangheograpiyang saklaw na magagawang mapamahalaan na may sariling mga katangiang panlipunan at pangkabuhayan. Ang kakayahang makapaghanda ng simpleng mga plano sa antas ng cluster ay nagsimulang linangin, at mula sa ganoong mga plano ay sumibol ang mga programa para sa paglaki ng Pananampalataya, na nasasaayos sa tatlong-buwan na mga cycle ng mga gawain. Ang isang mahalagang puntos ng kalinawan ay lumitaw sa maagang yugto: ang pagsulong ng mga indibidwal sa serye ng mga kurso ay ang nagbubunsod sa, at nagpapanatili sa pagsulong mga cluster sa nagpapatuloy na pag-unlad. Itong ugnayang nagpupunuan ay nakatulong sa mga kaibigan sa lahat ng dako upang suriin ang nagtutugunang mga sigla ng paglaki sa sarili nilang mga kapaligiran at itakda ang isang landas patungo sa higit pang lakas. Sa paglipas ng panahon, naging makatuturang suriin ang nagaganap sa loob ng isang cluster kapuwa mula sa pananaw ng tatlong pangangailangan sa edukasyon— na pinaglilingkuran ang mga bata, mga junior youth, at mga kabataan at mga nasa hustong gulang—at gayundin mula sa pananaw ng mga cycle ng gawain na kinakailangan para sa pintig ng paglaki. Sa kalagitnaan ng gawaing magtatagal ng dalawampu’t limang taon, ang marami sa pinakakilalang mga katangian ng proseso ng paglaki na nakikita natin sa kasalukuyan ay mahusay nang naitatag.

Habang naging mas matindi ang pagsisikap ng mga kaibigan, ang iba’t ibang mga simulain, mga konsepto, at mga estratehiya na may pangkalahatang kahalagahan sa proseso ng paglaki ay nagsimulang mabuo sa isang balangkas ng pagkilos na maaaring magbago upang maisali ang bagong mga elemento. Itong balangkas ay napatunayang saligan upang mapalaya ang napakalaking sigla. Nakatulong ito sa mga kaibigan upang padaluyin ang kanilang mnga sigla sa mga paraang ipinakilala ng karanasan ay nakatutulong sa paglaki ng malusog na mga pamayanan. Subalit ang isang balangkas ay hindi isang pormula. Sa pagsasaalang-alang sa magkakaibang mga elemento ng balangkas habang sinusuri ang realidad ng isang cluster, isang lokalidad, o kahit ng isang kapitbahayan, maaaring paunlarin ang isang paraan ng pagkilos kung saan ay magagamit ang mga natututunan ng ibang bahagi ng sandaigdigang Bahá’í samantalang napananatili pa rin ito bilang isang tugon sa tanging mga kalagayan ng lugar na iyon. Ang dichotomy (o paghati sa dalawang magkasalungat na bagay) sa pagitan ng mga pangangailangang di-mababago sa isang dako at sa sariling hilig na walang-tasa sa kabilang dako ay nagbigay-daan sa higit na malawak na pag-unawa ukol sa sari-saring mga paraan ng pagtangkilik ng mga indibidwal sa proseso, na sa kaibuturan niyon ay magkakatugma-tugma at patuloy na pinipino habang nadaragdagan ang karanasan. Huwag magkaroon ng anumang pag-aalinlangan tungkol sa pagsulong na kinakatawan sa paglitaw ng balangkas na ito: ang mga ipinahihiwatig para sa pagtutugma-tugma at pagkakaisa ng mga pagsisikap ng buong sandaigdigang Bahá’í at para sa pagbunsod ng patuloy na pagsulong nito ay napakalaki ng kahalagahan.

Habang ang isang Plano ay nagpatuloy sa nauna rito, at ang pagsali sa gawain ng pagtatatag ng pamayanan ay naging higit na malawak, ang mga pagsulong sa antas ng kultura ay naging higit na malinaw. Halimbawa, naging higit na malawak ang pagpapahalaga sa pangangailangang turuan ang nakababatang mga salinlahi, at gayundin ang bukod tanging kakayahang natatago lalo na sa mga junior youth. Ang mga kaluluwang tumutulong at umaalalay sa isa’t isa sa parehong landas, patuloy na pinalalawak ang saklaw ng pagtatangkilik sa isa’t isa, ay naging isang paraang nilalayong abutin ng lahat ng mga pagsisikap na nakatalaga sa paglilinang ng kakayahang maglingkod. Kahit ang mga ugnayan ng mga kaibigan sa isa’t isa at sa mga nakapalibot sa kanila ay nagkaroon ng pagbabago, habang naitaas ang kamalayan sa kapangyarihan ng makabuluhang mga usapan upang maparikit at mapaningas ang mga damdaming espiritwal. At mahalaga ring nag-angkin ang mga pamayanang Bahá’í ng paraan ng pagtingin na higit at higit pang pagtatanaw palabas. Ang sinumang kaluluwang tumutugon sa larawang-isip ng Pananampalataya ay maaaring maging aktibong kalahok—kahit pa nga tagapagtaguyod at facilitator— ng mga gawaing pang-edukasyon, ng mga pagtitipon para manalangin at ng iba pang mga elemento ng pagtatatag ng pamayanan; mula sa gayong mga kaluluwa, marami rin ang magpapahayag ng kanilang pananalig kay Bahá’u’lláh. Sa gayon, lumabas na ang konsepto ng pangkat-pangkat na pagsapi ay di gaanong nakabatay sa teoriya at haka-haka bagkus ay sa totoong karanasan kung paano matatagpuan ng malalaking bilang ng mga tao ang Pananampalataya, maging bihasa rito, makiisa sa mga layunin nito, sumali sa mga gawain at mga talakayan nito, at sa maraming mga pagkakataon ay sumapi rito. Sa katunayan, habang ang proseso ng institute ay pinalakas sa sunod-sunod na mga rehiyon, ang bilang ng mga indibidwal na nakikibahagi sa gawain ng Plano, na kabilang din ang kahit bago pa lamang nakatagpo sa Pananampalataya, ay nag-ibayo ang pagdami. Subalit ito ay hindi ibinubunsod ng pagpapahalaga sa mga bilang lamang. Ang isang larawang-isip ng personal at sama-samang pagbabago na nagaganap nang magkasabay, batay sa pag-aaral sa Salita ng Diyos at sa pagtanggap sa kakayahan ng bawat indibidwal na maging tagapagpaganap sa isang napakatinding espiritwal na dula, ay nagbunga ng kamalayan ng sama-samang pagsisikap.

Ang isang katangian nitong dalawampu’t limang taon na lubos na nakatatawag-pansin at nakapagpapasigla ay ang paglilingkod na ibinigay ng mga kabataang Bahá’í na inako nang buong pananalig at kagitingan ang kanilang wastong puwesto sa pangunguna sa mga pagsisikap ng pamayanan. Bilang mga guro ng Kapakanan at mga tagapagturo ng mga nakababata, bilang mga mobile tutor at mga homefront pioneer, bilang mga cluster coordinator at mga miyembro ng mga sangay na Bahá’í, ang mga kabataan sa limang kontinente ay nagsibangon upang paglingkuran ang kanilang mga pamayanan nang buong pamimintuho at pagpapakasakit. Ang kaganapang-isip na ipinakita nila sa pagsasagawa ng mga tungkuling pinagbabatayan ng pagsulong ng Banal na Plano ay nagpapakilala sa kanilang espiritwal na kasiglahan at sa kanilang pagtatalaga sa pangangalaga sa kinabukasan ng sangkatauhan. Sa pagkilala nitong naging lalo nang hayag na kaganapang-isip, ipinasiya namin na, kaagad nang pagkaraan ng Riḍván na ito, samantalang ang edad kung kailan maaari nang maglingkod ang isang mananampalataya sa isang Spiritual Assembly ay mananatili pa ring dalawampu’t isa, ang edad kung kailan maaari nang bumoto ang isang mananampalataya sa halalang Bahá’í ay ibababa na sa labing-walo. Wala kaming pag-aalinlangan na ang mga kabataang Bahá’í sa lahat ng lugar na umabot na sa gulang na iyon ay patutunayang wasto ang aming pagtitiwala sa kanilang kakayahang tuparin nang “matapat at masigasig” ang “banal na tungkulin” kung saan tinatawag ang bawat botanteng Bahá’í.

Batid namin na natural lamang na malaki ang pagkakaiba-iba ng mga realidad ng mga pamayanan. Ang magkakaibang mga pambansang pamayanan, at ang magkakaibang lugar sa loob ng mga pamayanang iyon, ay nagsimula nitong serye ng mga Plano sa magkakaibang mga yugto ng pag-unlad; mula roon, sila ay umunlad din sa magkakaibang mga tulin at nagtamo ng magkakaibang mga antas ng pagsulong. Wala namang bago rito. Lagi namang magkakaiba ang mga kalagayan ng magkakaibang mga lugar, at gayundin ang antas ng kahandaang tumanggap na matatagpuan doon. Subalit nababatid din namin ang isang tumataas na alon, kung saan ang kakayahan, lakas-loob, at natitipong karanasan ng karamihan ng mga pamayanan ay tumataas, na pinaaangat ng mga tagumpay ng kanilang kapatid na mga pamayanang malapit at malayo. Bilang halimbawa, samantalang ang mga kaluluwang bumangon upang magbukas ng bagong lokalidad noong 1996 ay hindi nagkulang sa lakas-loob, pananalig, at pamimintuho, ang kanilang mga katumbas ngayon ay ipinagsasama ang gayunding mga katangian sa kaalaman, malalim na pag-unawa, at mga kasanayang bunga ng dalawampu’t limang taon ng pagsisikap ng buong sandaigdigang Bahá’í upang gawing masistema at pinuhin pa ang gawain ng pagpapalawak at pagpapatatag.

Maging anupaman ang naging simula ng isang pamayanan, isinusulong nito ang proseso ng paglaki kapag ipinagsasama-sama nito ang mga katangian ng pananalig, pagtitiyaga, at pagtatalaga sa kahandaang matuto. Sa katunayan, ang isang minamahal na pamana nitong serye ng mga Plano ay ang laganap na pagtanggap na ang anumang pagsisikap na sumulong ay nagsisimula kapag nakabaling sa pagsisikap matuto. Itinatago ng kapayakan ng simulaing ito ang kahalagahan ng mga ipinahihiwatig na nagmumula rito. Wala kaming pag aalinlangang ang bawat cluster, sa paglipas ng panahon, ay susulong din sa nagpapatuloy na pagunlad; ang mga pamayanang pinakamabilis na sumulong, kung ihahambing sa yaong mga kahalintulad ang mga kalagayan at mga pagkakataon, ay nagpakita ng kakayahang payabungin ang pagkakaisa sa pananaw at ang matuto tungkol sa mabisang pagkilos. At ginawa nila iyon nang walang pag-aatubiling kumilos.

Ang pagtatalagang matuto ay nangangahulugan din nang pagiging handang magkamali—at kung minsan, siyempre, ang mga pagkakamali ay nagbunga ng pagkabalisa. Di nakapagtatakang sa simula ang bagong mga pamamaraan at mga diskarte ay hindi mahusay na naisagawa dahilan sa kakulangan ng karanasan; magkaminsan, ang bago pa lamang natatamong kakayahan ng isang uri ay nawala dahil ay pamayanan ay naging abala sa pagpapaunlad ng iba. Ang pagkakaroon ng pinakamabuting hangarin ay hindi garantiya na hindi magkakamali, at upang makalampas sa mga ito ay nangangailangan ng kapuwa pagpapakumbaba at pagkawalay. Kapag ang pamayanan ay nanatiling determinadong magkaroon ng paghuhunos-dili at matuto mula sa mga pagkakamaling natural na nangyayari, ang pagsulong ay laging abot-kamay.

Sa kalagitnaan ng serye ng mga Plano, ang ugnayan ng pamayanan sa buhay ng lipunan ay nagsimulang maging tampulan ng higit na tuwirang pagbibigay-pansin. Hinimok ang mga mananampalatayang pag-isipan ito bilang dalawang magkakaugnay na larangan ng pagsisikap—pagkilos panlipunan at pakikilahok sa laganap na mga usapin sa lipunan. Ang mga ito, mangyari pa, ay hindi mga kapalit sa gawain ng pagpapalawak at pagpapatatag, at lalo nang hindi mga paggambala dito: ang mga ito ay likas na bahagi nito. Habang higit na marami ang mga yamang-taong matatawagan ng pamayanan, higit na malaki ang kakayahan nitong ilapat ang karunungang nilalaman ng Rebelasyon ni Bahá’u’lláh sa mga hamon ng kasalukuyang araw—upang isalin sa realidad ang Kaniyang mga katuruan. Ang mga maligalig na mga gawain ng sangkatauhan sa kahabaan ng panahong ito ay waring nagbibigay-diin sa napakahigpit na pangangailangan nito para sa lunas na inireseta ng Banal na Manggagamot. Ipinahihiwatig ng lahat na ito ay isang pananaw sa relihiyon na lubos na naiiba roon sa karaniwang umiiral sa daigdig: isang pananaw na kumikilala sa relihiyon bilang mabisang lakas na nagbubunsod sa patuloy na sumusulong na kabihasnan. Nauunawaan na ang gayong kabihasnan ay hindi rin kusang lilitaw sa sarili nito—ang misyon ng mga tagasunod ni Bahá’u’lláh ay ang magsumikap para sa paglitaw nito. Hinihingi ng gayong misyon ang paggamit ng gayunding proseso ng masistemang pagsisikap matuto sa gawain ng pagkilos panlipunan at sa pakikilahok sa talakayan ng madla.

Kapag tinitingnan mula sa pananaw ng nakaraang dalawa’t kalahating dekada, ang kakayahan para sa pagsasagawa ng pagkilos panlipunan ay tumaas na nang malaki, na nagbunga ng bukodtanging pamumukadkad ng mga gawain. Kung ihahambing sa 1996, nang ipinagpapatuloy sa sunod sunod na mga mga taon ang 250 proyekto ng panlipunan at pangkabuhayang pag-unlad, sa ngayon ay mayroon nang 1,500 at ang bilang mga kapisanang Bahá’í-inspired ay apat na beses ang pagdami upang maging mahigit na 160. Mahigit na 70,000 maiikling inisyatibang pagkilos panlipunan na antas ng masa ay isinasagawa taon-taon, na limampung ulit ang pagdami. Inaasam namin ang patuloy na pagdami nitong lahat na mga pagsisikap bunga ng nagtatalagang pagtangkilik at pagpapasigla na inihahain ngayon ng Bahá’í International Development Organization. Samantala, ang Bahá’í na pakikilahok sa laganap na mga talakayan ng lipunan ay lumaki rin nang matindi. Bukod pa sa maraming pagkakataon kung kailan nagagawa ng mga kaibigan ang ibahagi ang Bahá’í na pananaw sa mga usapang nagaganap sa trabaho o sa personal na ugnayan, ang higit na pormal na pakikilahok sa mga talakayan ay sumulong na nang malaki. Ang nasa isipan namin ay hindi lamang ang lubos na pinalawak na mga pagsisikap at ang higit at higit pang mahusay na mga tulong ng Bahá’í International Community—na naidagdag sa panahong ito ang mga Office sa Africa, Asia, at Europa—bagkus ay gayundin ang gawain ng kabalagan ng pambansang mga Office of External Affairs, na lubos na nadagdagan at pinalakas nang husto, na para sa mga iyon, itong larangan ng pagsisikap ang naging kanilang pangunahing tinututukan; karagadagan dito, nagkaroon ng malalalim at natatanging tulong mula sa indibidwal na mga mananampalataya para sa tanging mga larangan. Ang lahat ng ito ay bahagyang nagpapaliwanag kung bakit ang mga nangunguna sa kaisipan at iba pang tanyag na tao sa lahat ng antas ng lipunan ay muli’t muling ipinapahayag ang kanilang mataas na pagtingin, pagpapahalaga, at paghanga sa Pananampalataya, sa mga tagasunod nito, at sa kanilang mga gawain.

Sa pagbabalik-tanaw sa buong yugto ng dalawampu’t limang taon, namamangha kami sa maraming uri ng pag-unlad na sabay-sabay natamasa ng sandaigdigang Bahá’í. Ang pangkaisipang pamumuhay nito ay yumabong, na ipinakikilala hindi lamang ng mga pagsulong sa lahat ng mga larangang natalakay na, kundi ay gayundin sa dami ng mataas na uri ng literaturang inilathala ng mga manunulat na Bahá’í, ng pagbuo ng mga puwang para sa pagsasaliksik sa tanging mga pinagkakadalubhasaan kaugnay ng mga katuruan, at ng epekto ng mga seminar para sa mga undergraduate at mga graduate na masistemang inihahain ng Institute for Studies in Global Prosperity, na sa tulong ng mga institusyon ng Kapakanan ay pinaglilingkuran na ang mga kabataan mula sa mahigit 100 bansa. Ang mga pagsisikap na itayo ang mga Bahay Sambahan ay malinaw na bumilis. Ang huling Inang Templo ay itinayo sa Santiago, Chile, at ang mga proyektong itayo ang dalawang pambansa at limang lokal na mga Mashriqu’l-Adhkárs ay sinimulan; ang mga Bahay Sambahan sa Battambang, Cambodia, at sa Norte del Cauca, Colombia, ay nagbukas na ng kanilang mga pinto. Ang mga Templong Bahá’í, maging bagong bukas pa lamang o matagal nang naitayo, ay higit na nagtataglay ng puwesto sa kaibuturan ng pamumuhay ng pamayanan. Ang materyal na panustos na iniaalay ng karaniwang mga mananampalataya para sa napakaraming mga gawaing sinisikap isagawa ng mga kaibigan ng Diyos ay walang-patid. Kung titingnan lamang bilang sukatan ng sama-samang espiritwal na sigla, malaki ang sinasabi ng pagiging bukas-palad at ng pagpapakasakit sa panahon ng maraming kaguluhang pang-ekonomiya upang ang napakahalagang pagdaloy ng mga pondo ay mapanatili—hindi lamang iyon, lumakas pa. Sa larangan ng pangasiwaang Bahá’í, ang kakayahan ng mga National Spiritual Assembly upang mamahala sa mga gawain ng kanilang mga pamayanan ay lumakas nang maigi. Nakinabang sila nang husto mula sa panibagong mga rurok ng pakikipagtulungan sa mga Counsellor, na naging instrumento sa pagsasaayos ng paglikom ng malalalim na pag-unawa mula sa antas ng masa sa buong daigdig, at sa pagtiyak na ang mga ito ay malawakang naipamamahagi. Ito ay panahon din kung kailan ang mga Regional Bahá’í Council ay lumitaw bilang ganap na institusyon ng Kapakanan, at sa 230 rehiyon ngayon, ang mga Council at ang pinamamahalaan nilang mga training institute ay napatunayan ang kanilang mga sarili bilang di maaaring mawala para sa pagsulong ng proseso ng paglaki. Upang maipagpatuloy sa hinaharap ang mga tungkulin ng Punong Trustee ng Ḥuqúqu’lláh, ang Hand of the Cause of God ‘Alí-Muḥammad Varqá, itinatag ang International Board of Trustees of Ḥuqúqu’lláh noong 2005; sa kasalukuyan ay pinagtutugma-tugma nito ang mga pagsisikap na hindi bababa sa 33 National at Regional Boards of Trustees na sumasaklaw na ngayon sa buong daigdig, na sila naman ang namamatnubay sa gawain ng mahigit 1,000 Representatives. Maraming mga pag-unlad ang naganap sa Bahá’í World Centre sa panahon ding ito: masdan ang pagbubuo sa mga Terasa ng Dambana ng Báb at ng dalawang gusali sa Arko, at ang pagsisimula sa pagtatayo ng Dambana ni ‘Abdu’l-Bahá, at hindi na kailangang banggitin ang napakaraming mga proyekto para sa pagpapatibay at pangangalaga sa napakahalagang mga Banal na Lugar ng Pananampalataya. Ang Dambana ni Bahá’u’lláh at ang Dambana ng Báb ay kinilala bilang mga World Heritage site, mga pook na di-masukat ang kahalagahan para sa sangkatauhan. Dinudumog ng madla itong banal na mga lugar sa daang libong bilang, na halos umabot sa kalahating milyun sa ilang mga taon, at regular din ang malugod na pagtanggap ng World Centre sa daan-daang mga peregrino, kung minsan mahigit sa 5,000 sa isang taon, at halos ganoon din ang bilang mga Bahá’í na dumadalaw lamang; nagagalak kami kapuwa sa itinaas ng mga bilang at gayundin ng dose-dosenang magkakaibang mga sambayanan at mga bansang may mga kinatawang nakikibahagi na sa biyaya ng peregrinasyon. Ang pagsasalin, paglalathala, at pamamahagi ng mga Tekstong Banal ang lubos na pinabilis din, nang kaalinsabay ng pag-unlad ng Bahá’í Reference Library, na isa sa lubos na kahanga hangang bahagi ng lumalaking pamilya ng mga website na nauugnay sa Bahai.org, na ito mismo ay mababasa na sa sampung wika. Ang iba’t ibang mga tanggapan at mga sangay ay naitatag, na nanunungkulan sa World Centre at sa ibang mga lugar, na inatasang magbigay ng tangkilik sa proseso ng pagsisikap matuto sa namumukadkad sa maraming mga larangan ng pagsisikap sa kabuuan ng sandaigdigang Bahá’í. Ang lahat ng mga ito, mga kapatid sa pananalig, ay isang maliit na bahagi lamang ng kasaysayang maaari naming mailahad tungkol sa ibinunga ng inyong pamimintuho sa Kaniya na Siyang Pinagkasalahan ng Daigdig. Ang magagawa lang namin ay muling ulitin ang makabagbag-damdaming mga salita ng minamahal na Master, nang nagapi ng damdamin ay bumulalas Siya ng: “O Bahá’u’lláh! Ano ang Iyong ginawa?”

Mula sa tanawin ng napakahalagang ikaapat na bahagi ng isang siglo, ngayon ay idinadako natin ang ating paningin sa pinakabagong Five Year Plan, isang Planong namumukod sa alinmang nauna rito sa ilang mga paraan. Sa Planong iyon ay hinimok namin ang mga Bahá’í na gamitin ang lahat ng kanilang natutunan na loob ng nakaraang dalawampung taon at isagawa ito nang puspusan. Nagagalak kami na ang aming mga inaasam kaugnay nito ay natugunan nang labis pa, subalit samantalang natural lamang na malaki ang inaasahan namin mula sa mga tagasunod ng Pinagpalang Kagandahan, ang katangian ng natamo sa pamamagitang ng kanilang napakalaking mga pagsisikap ay tunay na kagila-gilalas. Ito ang pinakarurok ng tagumpay na binuo sa loob ng dalawampu’t-limang taon.

Ang Plano ay lalong di-malilimutan dahil sa pagkahati nito sa tatlo ng dalawang sagradong bisentenarayo, na ang bawat isa ay nagpasigla sa mga pamayanang lokal sa buong daigdig. Ipinakilala ng mga matatapat, sa isang antas na hanggang noon ay hindi pa nakikita at may bahagyang kadalian, ang kakayahang makipag-ugnay sa mga tao mula sa lahat ng bahagi ng lipunan sa pagpaparangal sa buhay ng isang Kahayagan ng Diyos. Iyon ay isang malakas na palatandaan ng isang bagay na higit na malawak: ang kakayahang padaluyin ang agos ng napakatinding mga espiritwal na lakas para sa pagsulong ng Kapakanan. Napakaganda ng tugon na sa maraming lugar ang Pananampalataya ay naitulak palabas mula sa kalagayan ng di-nakikilala sa pambansang antas. Sa mga tagpo kung saan ito ay hindi inaasahan, at maaaring hindi hinahanap, naging hayag ang mataas na kahandaang tumanggap sa Pananampalataya. Libo-libo at libo-libo at libo-libo ang natangay ng diwa ng pagsamba na sa kasalukuyan ay katangian na ng mga pamayanang Bahá’í sa lahat ng dako. Ang larawang-isip ng kung ano ang maaaring maganap sa pamamagitan ng pagdiriwang ng isang Banal na Araw ng Bahá’í ay lumawak nang husto.

Ang mga tagumpay ng Plano, sa payak na mga bilang, ay mabilis na nalampasan ang lahat ng mga Planong nauna rito mula noong 1996. Sa simula ng Planong ito, mayroon nang kakayahang magsagawa sa anumang oras ng 100,000 core activity, isang kakayahang naging bunga ng dalawampung taon ng sama-samang pagsisikap. Sa ngayon ay sabay sabay na ipinagpapatuloy ang 300,000 core activities. Ang pakikilahok sa gayong mga gawain ay lumampas na sa dalawang milyun, na iyon ay halos tatlong ulit ang pagdami. Mayroong 329 pambansa at pangrehiyong mga training institute na kumikilos, at ang kanilang kakayahan ay ipinakikilala ng katotohanang mahigit sa tatlong-ikaapat na bahagi ng isang milyung katao ay nagawang makatapos ng isang aklat man lamang ng serye; sa pangkalahatan, ang bilang ng mga kursong natapos na ng mga indibidwal ay nasa dalawang milyun na rin—isang pagtaas na labis-labis sa ikatlong bahagi sa loob ng limang taon.

Ang mas mataas na katindihan sa pagsasagawa ng mga programa ng paglaki sa buong daigdig ay nagbabahagi rin sarili nitong kahanga hangang kuwento. Sa loob nitong limang taong yugto, hiningi namin ang pagbilis ng paglaki sa bawat isa sa 5,000 cluster kung saan ito ay nagsimula na. Ang pangangailangang ito ang nagbunsod sa masinsinang pagsisikap sa buong daigdig. Bunga niyon, ang bilang ng mga intensive program of growth ay mahigit na nadoble at sa ngayon ay humigit kumulang 4,000 na. Ang mga suliranin kaugnay ng pagbubukas sa Pananampalataya ng bagong mga nayon at mga kapitbahayan sa kalagitnaan ng pandaigdigang krisis sa kalusugan, o ng pagpapalawak ng mga gawain na nasa maagang yugto pa lamang nang magsimula ang pandemya, ay pumigil sa pagkakaroon ng higit na mataas na bilang pa sa huling taon ng Plano. Gayumpaman, higit pa ang maisasaysay kaysa rito lamang. Sa simula ng Plano, ibinahagi namin ang pag-asang ang bilang ng mga cluster kung saan ang mga kaibigan ay nakalampas na sa pangatlong milestone sa nagpapatuloy na paglaki, bunga ng pagkatuto kung paano tanggapin nang malugod ang malalaking bilang sa saklaw ng kanilang mga gawain, ay madaragdagan ng ilang daan pa. Ang kabuuang bilang noon ay nasa 200, na nahahati sa 40 bansa. Pagkalipas ng limang taon, ang bilang na ito ay umabot sa kamangha-manghang 1,000 sa halos 100 bansa—na ika-apat na bahagi ng lahat ng mga intensive programmes of growth sa daigdig at isang tagumpay na labis-labis sa aming inaasahan. At gayumpaman kahit itong mga bilang ay hindi pa rin nagsisiwalat sa pinakamataas na mga rurok ng paglipad nitong pamayanan. May 30 cluster kung saan ang bilang ng mga core activity na ipinagpapatuloy ay mahigit na 1,000; sa ilang lugar ang kabuuang bilang ay ilang libo, kung saan nakikilahok ang mahigit sa 20,000 katao sa iisang cluster. Ang lumalaking bilang ng mga Local Spiritual Assembly ang namamahala na sa pamumukadkad ng mga programa ng edukasyon na pinaglilingkuran ang halos lahat ng mga bata at mga junior youth sa isang nayon; ang gayunding realidad ay nagsisimula nang lumitaw sa ilang mga kapitbahayan sa lungsod. Ang pakikipag-ugnay sa Rebelasyon ni Bahá’u’lláh, sa natatanging mga pagkakataon, ay nakalalampas sa mga indibidwal, mga pamilya at mga kaanak—ang nasasaksihan ay ang pagsulong ng buong mga populasyon tungo sa iisang sentro. Sa ilang mga pagkakataon, ang lubhang napakatagal nang mga pinag-aawayan ng magkasalungat na mga pangkat ay iniiwan na, at ang ilang mga estruktura ng lipunan at ang nagtutugunang mga puwersa nito ay nagbabago sa liwanag ng mga katuruang banal.

Hindi naming maiwasang mag-umapaw sa tuwa dahil sa ganitong kahanga-hangang mga pagsulong. Ang kapangyarihan ng Pananampalataya ni Bahá’u’lláh upang magtatag ng lipunan ay naihahayag nang may higit na linaw, at ito ay isang matibay na pundasyon kung saan itatatag ang parating na Nine Year Plan. Ang mga cluster na malinaw ang lakas, tulad ng inaasahan, ay napatunayang maging mga imbakan ng kaalaman at mga yaman para sa kanilang mga karatig. At ang mga rehiyon kung saan mayroong mahigit sa isang gayong cluster ay mas madaling napaunlad ang mga paraan upang mapabilis ang paglaki sa sunod-sunod na cluster. Gayumpaman ay kailangan namin muling bigyan-diin na ang pagsulong ay naganap sa halos lahat ng lugar; ang pagkakaiba sa pagsulong sa pagitan ng isang lugar at ng iba ay nasa antas lamang. Ang sama-samang pag unawa ng pamayanan sa proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi at ang lakas-loob nito sa pagpapasigla ng ganitong proseso sa ilalim ng alinmang pangkat ng mga kalagayan ay umabot na sa mga antas na hindi man lamang malirip noong nakaraang mga dekada. Ang napakalalim na mga katanungang nangingibabaw sa loob ng napakahabang panahon, at nagkaroon ng malinaw na pagtutok noong 1996, ay kapani-paniwala nang natugunan ng sandaigdigang Bahá’í. Mayroong isang salinlahi ng mga mananampalatayang ang kanilang buong buhay ay nagtataglay ng tatak ng pagsulong ng pamayanan. Subalit ang napakatinding sukat ng naganap sa mga cluster na iyon kung saan ang mga hangganan ng pagsisikap matuto ay isinusulong ay ginawa ang malakihang pagsulong ng proseso ng pangkat-pangkat na pagsapi na maging isang kagila-gilalas na yugtong makasaysayan ang sukat.

Marami ang bihasa sa paghati ng Guardian sa mga Panahon ng Pananampalataya sa magkakasunod na mga epoka; ang ikalimang epoka ng Panahon ng Paghuhubog ay nagsimula noong 2001. Di-gaanong nalalaman ng karamihan na tiyakang tinukoy rin ng Guardian ang pagkakaroon ng mga epoka ang Banal na Plano, at ng mga yugto sa loob ng mga epokang iyon. Ipinagpaibang-araw sa loob ng dalawang dekada habang ang lokal at pambansang mga institusyon ng Pampangasiwaang Kaayusan ay ibinabangon pa at pinalalakas, ang Banal na Plano na binuo ni ‘Abdu’l-Bahá ay pormal na sinimulan noong 1937 sa paglunsad ng unang yugto ng unang epoka nito: ang Seven Year Plan na iniatas ng Guardian sa pamayanang Bahá’í ng Hilagang America. Ang unang epoka na ito ay nagsara sa pagwawakas ng Ten Year Crusade noong 1963, na nagbunga ng pagtirik ng bandila ng Pananampalataya sa buong daigdig. Ang pambungad na yugto ng pangalawang epoka ay ang unang Nine Year Plan, at hindi nagkukulang sa sampung Plano ang naging kasunod nito, mga Planong sumaklaw ng mula labindalawang buwan hanggang sa pitong taon. Sa pamimitak nitong pangalawang epoka, ang sandaigdigang Bahá’í na nagsisimula nang masaksihan ang pinakamaagang simula noong pangkat-pangkat na pagsapi sa Pananampalataya na nakini-kinita ng May-Akda ng Banal na Plano; sa mga dekadang sumunod, ang mga salinlahi ng debotong mga mananampalataya sa loob ng pamayanan ng Pinakadakilang Pangalan ay nagsumikap sa Banal na Ubasan upang linangin ang mga kalagayang kinakailangan para sa nagpapatuloy at malawakang paglaki. At sa maluwalhating panahon na ito ng Riḍván, napakasagana ng mga bunga ng mga pagsisikap na iyon! Ang pangyayari ng malakihang mga bilang na nagpaparami sa mga gawain ng pamayanan, nakakukuha ng isang siklab ng pananalig at mabilis na bumabangon upang maglingkod sa mismong unahan ng Plano ay lumipat na mula sa pagiging isang hula na dala-dala ng pananalig tungo sa pagiging paulit-ulit na realidad. Ang gayong napakalinaw at maipapakitang pagsulong ay kailangang tandaan sa kasaysayan ng Kapakanan. Taglay ang napakaligayang mga puso, ipinapahayag namin na nagsimula na ang pangatlong epoka ng Banal na Plano ng Master. Sa sunod-sunod na mga yugto, sa sunod-sunod na epoka, ang Kaniyang Plano ay mailaladlad, hanggang ang liwanag ng Kaharian ay tatanglaw sa bawat puso.

Minamahal na mga kaibigan, walang pagbabalik-tanaw sa limang-taong gawaing nagwakas sa pangalawang epoka ng Banal na Plano ay magiging buo kapag walang tanging pagtukoy sa mga kaguluhang sumabay sa huling taon nito at nagpapatuloy pa rin. Ang mga paghihigpit sa personal na pakikipag-ugnay na taas-baba sa karamihan ng mga bansa sa loob ng panahong ito ay maaari sanang nakapinsala nang matindi sa sama samang mga pagsisikap ng pamayanan, na mangangailangan sana ng mga taon bago makabangon muli, subalit nagkaroon ng dalawang dahilan kung bakit hindi ito ang nangyari. Una ay ang laganap na kamalayan ng mga Bahá’í sa tungkuling paglingkuran ang sangkatauhan, at lalo na sa mga panahon ng panganib at pagsubok. Ang isa pa ay ang bukod tanging pagtaas ng kakayahan sa sandaigdigang Bahá’í upang maihayag ang kamalayang iyon. Sanay na sa loob ng maraming mga taon sa paggamit ng masistemang pagkilos, ginamit ng mga kaibigan ang kanilang pagiging mapaglikha at ang kamalayan sa layunin sa pagharap sa di-inaasahang krisis, samantalang tinitiyak na ang bagong mga kaparaanang nililikha nila ay angkop sa balangkas na pinagsikapan nilang gawing ganap sa loob ng sunod sunod na mga Plano. Hindi nito binabale-wala ang malalang mga paghihirap na dinaranas ng mga Bahá’í, na tulad din ng kanilang mga kababayan sa lahat ng lupain; subalit sa kahabaan ng matinding mga suliranin, ang mga mananampalataya ay nanatiling nakatutok. Ang mga yaman ay pinadaloy sa mga pamayanang nangangailangan, ang mga halalan ay itinuloy sa lahat ng lugar na maaari, at sa lahat ng mga kalagayan ang mga institusyon ng Kapakanan ay nagpatuloy sa pagsasagawa ng kanilang mga tungkulin. Nagkaroon pa nga ng matapang na pasulong na mga hakbang. Ang National Spiritual Assembly of São Tomé and Príncipe ay muling itatatag sa Riḍván na ito, at ang dalawang bagong haligi ng Universal House of Justice ay ibabangon: ang National Spiritual Assembly ng Croatia, na ang luklukan ay sa Zagreb, at ang National Spiritual Assembly ng Timor-Leste, na ang luklukan ay sa Dili.

At sa gayon ang One Year Plan ay nagsisimula. Ang layunin at mga pangangailangan nito ay naitakda na sa aming mensaheng ipinadala sa Araw ng Kasunduan; ang Planong ito, bagaman maikli, ay sapat na upang ihanda ang sandaigdigang Bahá’í para sa susunod na Nine Year Plan. Ang isang panahon ng may namumukod na bisa, na nagbukas ng isandaang taon pagkalipas ng pagpapahayag sa mga Tableta ng Banal na Plano, di-magtatagal ay magwawakas na sa sentenaryo ng Pagpanaw ni ‘Abdu’l-Bahá, na magtatanda sa wakas ng unang siglo ng Panahon ng Paghuhubog at sa simula ng pangalawa. Ang kalipunan ng matatapat ay pumapasok sa bagong Plano na ito sa isang panahon kung kailan ang sangkatauhan, na itinutuwid ng pagkalantad sa kahinaan nito, ay waring higit na mayroong kamalayan sa pangangailangan ng pakikipagtulungan upang maharap ang mga hamong pandaigdig. Gayumpaman, ang nananatili pa ring mga kaugalian ng pakikipagpaligsahan, pagkamakasarili, pagkiling, at saradong isipan ay patuloy na sumasagabal sa pagsulong tungo sa pagkakaisa, sa kabila ng lumalaking mga bilang sa lipunan na nagpapakita sa pamamagitan ng mga salita at mga gawa kung paanong sila rin ay nananabik sa higit na malaking pagtanggap sa likas na kaisahan ng sangkatauhan. Ipinagdarasal namin na magtagumpay ang pamilya ng mga bansa sa pagsasaisantabi ng mga sigalot nito alang-alang sa mga kapakanan ng ikabubuti ng lahat. Sa kabila ng mga kawalan ng katiyakan sa hinaharap na mga buwan, sumasamo kami kay Bahá’u’lláh na gawing higit pang masagana ang mga pagpapatibay na tumutustos sa Kaniyang mga tagasunod sa loob ng napakahabang panahon, na kayo ay dalhin pasulong sa inyong misyon nang hindi naliligalig ang inyong katiwasayan ng kaguluhan ng isang daigdig na lalo pang mahigpit ang pangangailangan sa Kaniyang nakapagpapagaling na mensahe.

Ang Banal na Plano ay pumapasok sa panibagong epoka at panibagong yugto.

Ang pahina ay inilipat na.

Ang isang taon ng paghahanda at pagninilay-nilay, at gayundin ng matinding pagpupunyagi, ay nagwakas na ngayon, na iyon ay natatangi ng mga pagsisikap ng mga kaibigan sa buong daigdig upang ipangilin ang sentenaryo ng Pagyao ni ‘Abdu’l-Bahá, na kabilang doon ang pagpapadala ng mga kinatawan sa Banal na Lupain para sa isang natatanging pagtitipon upang parangalan Siya. Sa pamamagitan ng mga pagsisikap na ito, ang inspirasyong ipinagkakaloob ng buhay ni ‘Abdu’l-Bahá ay nadama ng di-mabilang na mga kaluluwa at hindi lamang ng mga Bahá’í. Ang Kaniyang malasakit para sa bawat miyembro ng pamilya ng tao, ang Kaniyang gawaing pagtuturo, ang Kaniyang pagtaguyod sa mga pagsisikap para sa edukasyon at mabuting kalagayan ng lipunan, ang Kaniyang napakalalim na mga ambag sa mga talakayan kapuwa sa Silangan at sa Kanluran, ang Kaniyang taos-pusong paghimok sa mga proyekto upang magtatag ng mga Bahay Sambahan, ang Kaniyang paghubog sa unang mga anyo ng pangasiwaang Bahá’í, ang Kaniyang paglinang sa iba’t ibang mga aspekto ng pamumuhay ng pamayanan—ang lahat nitong mga nagpupunuang mga bahagi ng Kaniyang buhhay ay isang paglalarawan sa Kaniyang patuloy at ganap na pagtatalaga sa paglilingkod sa Diyos at paglilingkod sa sangkatauhan. Higit pa sa pagiging isang nangingibabaw na katauhan ng kapangyarihang moral at nakahihigit ang malalim na pag-unawang espiritwal, si ‘Abdu’l-Bahá ay isang dalisay na lagusang mapagdadaluyan ng mga puwersang pinawalan ng Rebelasyon ni Bahá’u’lláh upang magkabisa sa daigdig. Upang maunawaan ang kapangyarihang taglay ng Pananampalataya upang magtatag ng lipunan, hindi na kailangang magtingin nang higit pa sa mga tagumpay ni ‘Abdu’l-Bahá sa panahon ng panunungkulan Niya at sa nakapagpapabagong mga bisa ng patnubay na dumaloy nang walang-patid mula sa Kaniyang panulat. Napakarami sa kamangha-manghang mga pagsulong na ginawa ng kasalukuyang pamayanang Bahá’í—na sinuri sa aming mensahe sa inyo noong nakaraang Riḍván—ay matatalunton ang kanilang mga pinagmulan sa mga kilos, mga pasiya, at mga tagubilin ni ‘Abdu’l-Bahá.

Napaka-angkop, kung gayon, na ang sama-samang pagpaparangal ng pamayanang Bahá’í sa ganap na Huwaran nito ay maging pambungad sa pagsimula nito ng isang napakalaking pagsisikap na nakatutok sa pagpapalaya sa higit at higit pang mga sukat sa kapangyarihan ng Pananampalataya upang magtatag ng lipunan. Ang mga larangan ng pagsisikap na nasasaklaw ng Nine Year Plan, at ng kasalukuyang serye ng mga Plano, ay nakatuon sa pagtutupad nitong pinakamahalagang layunin. Ito rin ang tinututukan ng mahigit na 10,000 mga kumperensiyang idinaraos sa buong daigdig bilang tanda ng paglunsad nitong dakilang gawaing espiritwal. Sa mga kumperensiyang ito, kung saan inaasahang tatanggap ng mga kalahok sa mga bilang na hindi pa naranasan noong nakaraan, ay pinagtitipon ang hindi lamang mga Bahá’í bagkus gayundin ang maraming ibang mga naghahangad sa kabutihan ng sangkatauhan at katulad nilang nananabik na payabungin ang pagkakaisa at pabutihin ang daigdig. Ang kanilang pagtitika at matibay na layunin ay nailarawan sa diwang nalikha sa mga pagtitipong naganap na, kung saan ang mga kalahok ay pinalakas ng masiglang mga pagsasanggunian na kanilang pinag-ambagan at gayundin ng sama-samang larawang-isip na sinuri dito sa maligayang mga pagtitipon. Buong pananabik naming inaasam ang ihahatid ng parating na mga buwan at mga taon.

Mula nang lumiham kami ng aming mensahe ng ika-30 ng Disyembre 2021 sa Kumperensiya ng mga Counsellor, ang mga National Spiritual Assembly at mga Regional Bahá’í Council ay taimtim na sinusuri ang mga pagkakataon upang gawing higit na masikhay pa ang proseso ng paglaki sa mga cluster na kanilang saklaw sa loob ng Nine Year Plan. Sa pakiwari namin ay makatutulong, para sa layunin ng pagsukat sa antas ng pagsulong sa paglipas ng panahon, na tingnan ang Plano bilang namumukadkad sa loob ng dalawang yugto, na ang itinatagal ay apat at limang taon, at inanyayahang pag-isipan ng mga National Assembly ang mga pagsulong na inaasahan nilang makita sa kani-kanilang mga pamayanan hanggang sa Riḍván 2026 at pagkatapos ay hanggang sa Riḍván 2031. Sa gawaing ito ay kinailangan ang muling pagsuri sa mga hangganan ng mga cluster, at ang kinalabasan ng ganitong mga pagbabago ay tumaas ang kabuuang bilang ng mga cluster sa buong daigdig nang ikaapat na bahagi at sa ngayon ay nasa mahigit 22,000 na. Batay sa mga pagtatantiyang natanggap, kinakalkulang hanggang sa pagtatapos ng Plano, magkakaroon ng programa ng paglaki ng alinmang antas sa humigit-kumulang 14,000 ng mga cluster na ito. Mula sa mga iyon, ang bilang kung saan masasabing masikhay na ang programa ng paglaki ay inaasahang umabot sa 11,000 sa panahon ding iyon. At mula sa mga ito, ang bilang ng mga cluster na lumampas na sa pangatlong milestone ay inaasahang humigit sa 5,000 hanggang sa 2031. Walang pag-aalinlangang upang matamo ang gayong mga pagsulong ay kinakailangan ang napakalaking pagsisikap sa buong kahabaan ng Plano. Gayumpaman ay naniniwa kaming karapat-dapat pagsikapan ang gayong mga adhikain, sapagkat kumakatawan ang mga ito ng isang matayog subalit seryosong pagsusuri sa kung ano ang abot-kamay.

Napakahalaga nito. Ang gayong mga layunin ay hindi maiisip nang ayon sa realidad kung hindi pa umunlad nang malaki ang mga institusyon at mga sangay ng pangasiwaan, na iyon ay nagkaloob sa kanila ng higit na malaking kakayahan upang mamahala sa mga gawain ng isang pamayanang napakabilis dumami ng mga gawain at sumasaklaw sa malawak at lumalaking bilang ng mga kaluluwang magkapareho ang mithiin. Hindi sana posibleng mangarap ng gayong paglaki kung ang hangaring matuto—ang kumilos, magnilay-nilay, magbuod ng malalim na mga pag-unawa, at lagumin ang malalim na mga pag-unawang lumilitaw sa ibang mga lugar—ay hindi pa nalilinang sa lahat ng mga antas, hanggang sa antas ng masa sa pamayanan. At ang pagsisikap na ipinahihiwatig ng gayong mga pagtatantiya ay hindi naman maisasagawa kung hindi sana naging higit na malinaw sa sandaigdigang Bahá’í ang isang masistemang paraan sa gawaing pagtuturo at sa pagsasanay ng mga yamang-tao. Isinulong ng lahat ng ito ang kamalayan ng pamayanang Bahá’í sa sarili nitong pagkakakilanlan at layunin. Ang isang pagtatalagang magtaglay ng saloobing nakatingin nang papalabas sa proseso ng pagtatatag ng pamayanan ay naging isang matibay na aspekto ng kultura sa maraming, maraming lugar; namulaklak na ito ngayon, sa tumataas na bilang ng mga pamayanan, upang maging isang diwa ng tunay na pag-aako ng tungkulin para sa espiritwal at materyal na pag-unlad ng higit at higit pang malaking mga grupo sa loob ng lipunan, na napakalayo sa mga miyembro lamang ng pamayanang Bahá’í. Ang mga pagsisikap ng mga kaibigan upang magtatag ng mga pamayanan, upang magsagawa ng pagkilos panlipunan, at upang makatulong sa mga usaping laganap sa lipunan ay nagsama-sama na upang maging iisang pandaigdigang gawain, na pinagbubuklod ng magkaparehong balangkas ng pagkilos, at nakatutok sa pagtulong sa sangkatauhan upang maitatag ang mga gawain nito sa isang saligan ng mga simulaing espiritwal. Hindi maaaring kaligtaan ang kahalagahan ng mga kaganapang inilarawan namin, na umabot na sa yugtong ito pagkaraan ng sandaang taon pagkatapos magpasinaya ang Pampangasiwaang Kaayusan. Sa bukod-tanging pagtaas ng kakayahang naganap sa nakaraang dalawang dekada—na iyon ang nagbigay-daan upang magawa ng sandaigdigang Bahá’í na tingnan ang mga pagsisikap nito alinsunod sa pagpapalaya ng kapangyarihan ng Pananampalataya upang magtatag ng lipunan—nakikita namin ang hindi mapabubulaanang katibayan na pumasok na ngayon ang Kapakanan ng Diyos sa ika-anim na epoka ng Panahon ng Paghuhubog nito. Ipinahayag namin noong nakaraang Riḍván na ang laganap na kaganapan ng pakikilahok ng malaking mga bilang sa mga gawaing Bahá’í, pinaririkit ng pananalig, at nagtatamo ng mga kasanayan at mga kahusayan upang makapaglingkod sa kanilang mga pamayanan ay naging tanda ng pagsisimula ng pangatlong epoka sa Banal na Plano ng Master; sa gayon, ang Isang Taong Plano, sa simula niyon noon at sa pagwawakas niyon ngayon, ay naging palatandaan ng isang pangkat ng makasaysayang mga pagsulong na natamo ng kalipunan ng mga matapat. At sa bungad ng isang bago at napakalaking pagsisikap, itong nagkakaisang lupon ng mga mananampalataya ay nakatayong handa upang sunggaban ang mga pagkakataong bukas na bukas sa harap nito.

Ang isang kapansin-pansing katangian ng epokang nagwawakas ngayon ay ang pagtatayo ng huling panlupalop na Bahay Sambahan at ang pagsisimula ng mga proyekto upang magtayo ng mga Bahay Sambahan sa antas ng pambansa at lokal. Marami na ang natutunan ng mga Bahá’í sa buong daigdig, tungkol sa konsepto ng Mashriqu’l-Adhkár at sa pagbubuklod ng pagsasamba at paglilingkod na sinasagisag nito. Sa ika-anim na epoka ng Panahon ng Paghuhubog, higit na marami pa ang matututunan tungkol sa landas na nagtutungo mula sa pag-unlad sa loob ng isang pamayanan ng isang yumayabong na madasaling pamumuhay—at ang paglilingkod na binibigyang-sigla nito—hanggang sa paglitaw ng isang Mashriqu’l-Adhkár. Nagsisimula na ang mga pagsasanggunian sa iba’t ibang mga National Spiritual Assembly, at habang sumusulong ang mga ito, ipatatalastas namin sa tuwi-tuwina ang mga lugar kung saan ang isang Bahay Sambahan ay itatayo sa darating na mga taon.

Ang aming kaligayahang makita ang pagsulong ng pamayanan ng Pinakadakilang Pangalan mula sa isang lakas tungo sa kasunod na lakas ay napipigilan ng aming napakalalim na kalungkutang makita ang pagpapatuloy ng mga kalagayan at mga sagupaan sa daigdig na lumilikha ng pagdaralita at napakatinding pagdurusa—lalo na, ang makita ang muling pag-uusbong ng mapanirang mga puwersang gumugulo sa mga gawaing pandaigdig samantalang ipinalalasap ang mga panghihilakbot sa mga populasyon. Tulad ng paulit-ulit na naipakita na sa maraming magkakaibang mga kaugnayan, lubos naming nalalaman at nakatitiyak kaming ang mga tagasunod ni Bahá’u’lláh ay nagtatalaga sa pag-aalay ng kaibsan at tulong sa mga nasa palibot nila, gaanuman kahirap ng sarili nilang mga kalagayan. Subalit hanggang ang sangkatauhan, bilang isang kabuuan, ay hindi nagbabangon upang itatag ang mga gawain nito sa mga saligan ng katarungan at katotohanan, sa kasawiang-palad ay natatadhana itong magpasuray-suray mula sa isang krisis patungo sa isa pa. Ipinagdarasal namin na kung ang bagong pagliyab ng digmaan sa Europa ay magbubunga ng anumang mga aral para sa hinaharap, na ito ay maging mahigpit na paalala ukol sa landas na kailangang tahakin upang makamtan nito ang tunay at namamalaging kapayapaan. Ang mga simulaing ipinahayag ni Bahá’u’lláh sa mga hari at mga pangulo ng Kaniyang panahon, at ang mabigat na mga tungkuling ipinataw Niya sa mga namumuno ng nakaraan at ng kasalukuyan, ay maaaring higit pang angkop at kinakailangan sa ngayon kaysa sa noong una itong itala ng Kaniyang Panulat. Para sa mga Bahá’í, ang di-mapigilang pagsulong ng Planong Mayor ng Diyos—at taglay niyon ang matinding mga pagsubok at mga kaguluhan, subalit sa wakas ay ibinubunsod ang sangkatauhan tungo sa katarungan, kapayapaan, at pagkakaisa—ay ang konteksto kung saan inilaladlad ang Planong Menor ng Diyos, na pangunahing pinagkakaabalahan ng mga mananampalataya. Ginagawang napakalinaw ng dispalinghadong kalagayan ng kasalukuyang lipunan na kailangang-kailangan na ang pagpapalaya sa kapangyarihan ng Pananampalataya upang magtatag ng lipunan. Wala tayong ibang maaasahan sa kasalukuyan kundi magpapatuloy na parusahan ang daigdig ng mga pangingisay at mga kaguluhan; tiyak na mapapahalagahan ninyo, kung gayon, kung bakit sa bawat taimtim na dalanging inaalay namin para maibsan ang pagkatuliro at mapait na paghihirap ng lahat ng mga anak ng Diyos ay kaakibat ang gayunding taimtim na dalangin para sa tagumpay ng lubhang kinakailangang paglilingkod na inaalay ninyo sa Kapakanan ng Prinsipe ng Kapayapaan.

Sa bawat cluster kung saan ang mga gawain ng Plano ay bumibilis ang buwelo, nakikita namin ang pag-unlad ng mga pamayanang taglay ang marangal na mga katangiang inilarawan namin sa mensahe ng ika-30 ng Disyembre 2021. Habang nararanasan ng mga lipunan ang iba’t ibang mga uri ng kagipitan, ang mga tagasunod ng Kagandahan ng Abhá ay dapat higit at higit pang namumukod dahil sa kanilang mga katangian ng kakayahang muling bumangon at bumabatay sa katwiran, dahil sa kanilang pamantayan ng pag-uugali at sa kanilang pagsunod sa prinsipyo, at dahil sa malasakit, pagkawalay, at pagtitimping ipinamamalas nila sa kanilang pagsisikap makamtan ang pagkakaisa. Muli’t muli, ang namumukod na katangiang ipinamamalas ng mga mananampalataya sa mga panahon ng matinding kagipitan ay ang nagbubunsod sa mga tao upang bumaling sa mga Bahá’í para sa paliwanag, payo, at tangkilik, lalo na kapag nabalabalansang ang pamumuhay ng lipunan dahil sa panganib at di-inaasahang mga kaguluhan. Sa pagbabahagi nitong mga puna, batid namin na ang mismong pamayanang Bahá’í ay dumaranas din ng mga epekto ng mga puwersa ng paglalansag na umiiral sa daigdig. Higit pa rito, batid namin na habang higit na matindi ang mga pagsisikap ng mga kaibigan upang itaguyod ang Salita ng Diyos, higit na malakas din ang mga puwersang kasalungat na masasagupa nila, nang agaran man o sa huli, mula sa iba’t ibang dako. Kailangan nilang palakasin ang kanilang mga isipan at mga espiritu laban sa mga pagsubok na tiyak na darating, nang upang hindi nito mapinsala ang kabuuan ng kanilang mga pagpupunyagi. Subalit mahusay na nababatid ng mga mananampalatayang maging anupaman ang mga bagyo sa hinaharap, mapaglalabanan ng arko ng Kapakanan ang lahat ng mga iyon. Nakita sa sunod-sunod na mga yugto sa paglalakbay nito na napagtagalan nito ang mga pagbabago-bago ng klima at lumulutang pa rin sa ibabaw ng mga alon. Ngayon ay patungo na ito sa panibagong guhit-tagpuan. Ang mga pagpapatibay ng Lubos na Makapangyarihan ay ang mga bugso ng hanging pumupuno sa mga layag nito at ibinubunsod ito tungo sa patutunguhan nito. At ang Kasunduan ay ang talang gumagabay nito, pinananatili ang sagradong barko na ito sa tiyak at siguradong landas nito. Harinawang ipababa ng mga hukbo ng langit ang mga pagpapala sa lahat ng mga naglalayag sa loob nito.

Napakatinding kaligayahan ang aming nadarama sa pagliham sa isang pamayanan, na ang mataas na pag-iisip at mataas na pagtitika ay nararapat sa mataas na tungkulin nito. Napakalaki, lubhang napakalaki ng aming pagmamahal sa inyo, at pumapailanlang ang aming mga espiritu habang aming nakikita ang inyong matapat at debotong pagsisikap na mamuhay ng mga buhay na hinuhubog ng mga Katuruan ni Bahá’u’lláh at ihandog ang nagbibigay-buhay na mga tubig ng Kaniyang Rebelasyon sa isang daigdig na lubhang nauuhaw. Ang inyong malakas na kamalayan sa inyong layunin ay malinaw na nakikita. Ang pagpapalawak at pagpapatatag, pagkilos panlipunan, at pakikilahok sa mga diskurso sa lipunan ay mabilis na sumusulong, at ang likas na pagkakaugnay-ugnay ng mga gawaing ito sa antas ng cluster ay nagiging higit pang malinaw. Wala nang lugar na kasinlinaw ito kaysa sa roon kung saan ang lumalaking mga bilang ay nakikilahok sa isang hanay ng mga gawain, na ang bawat isa sa mga iyon ay isang pamamaraan upang palayain ang kapangyarihan ng Pananampalataya upang magtatag ng lipunan.

Sa labindalawang buwan na lumipas mula sa simula ng Nine Year Plan, nagalak kaming makita kung paano itong pandaigdig na gawaing espiritwal ay pinasigla at pinakilos ang mga kaibigan at ibinunsod ang tanging mga hanay na pagkilos. Ang isang agarang pagtutok ng pansin ay ang pagsasagawa ng mga plano upang matiyak na sa bawat bansa at rehiyon ay umusbong ang isa man lamang na cluster na nakalampas na sa pangatlong milestone: isang lugar kung saan ang malaking bilang ng mga tao ay sama-samang gumagawa at tumutulong sa pamumuhay ng isang masiglang pamayanan. Gayumpaman, sa kabatirang ang layunin para sa yugtong ito na dalawampu’t limang taon ay ang magtatag ng programa ng masikhay na paglaki sa bawat cluster sa daigdig, ang mga mananampalataya ay nagsimula na ring buksan sa Pananampalataya ang bagong mga cluster at gayundin ay palakasin ang kanilang mga pagsisikap sa mga lugar na mayroon nang programa ng paglaki. Higit na mataas ang kamalayan sa pagkakataon para sa mga pioneer upang magbangon sa lahat ng bahagi ng daigdig—pinag-iisipan ng maraming debotong kaluluwa kung paano sila makatutugon sa pagkakataong ito, at ang marami pang iba ay nakalipat na sa kanilang mga puwesto, kapansin-pansin ang sa home front subalit dumarami na rin sa larangang international. Tulad ng aming inaasahan, ito ang isa sa ilang mga paraan upang maihayag ng mga kaibigan sa lahat ng dako ang diwa ng pakikipagtulungan sa isa’t isa. Sa mga pamayanan kung saan nakapagpundar na ng lakas, itinatalaga nila ang kanilang mga sarili sa pagsuporta sa pagsulong na nagaganap sa ibang lugar—sa ibang cluster, rehiyon, bansa, o kahit kontinente—at ang mapanlikhang mga paraan ay natatagpuan upang makapagbigay ng paghimok mula sa malayo at tuwirang maibahagi ang karanasan. Samantala, malawakang isinasagawa ang pangunahing paraan sa paglagom ng natututunan sa isang cluster, nang sa gayon ay maisaalang-alang ito sa mga planong binubuo sa lokal at iba pang larangan. Natutuwa kaming makita na binibigyan ng tanging pansin ang pagsisikap matuto kung paano mapahuhusay pa ang kalidad ng karanasang pang-edukasyon na inihahandog ng institute. Kapag nag-ugat na ang proseso ng institute sa isang pamayanan, ang mga ibinubunga nito ay napakatindi. Masdan, halimbawa, yaong mga sentro ng masikhay na paggawa kung saan ay itinuturing ng mga nananahan doon ang training institute bilang isang makapangyarihang instrumento na kanilang pag-aari: isang instrumento na inako na nila ang pangunahing pananagutan para sa mahusay na pagyabong nito. Yamang alam na alam ng mga mananampalataya na laging nakabukas nang malawak ang mga pinto ng Pananampalataya, natututo na sila kung paano himukin yaong mga nakahanda nang pumasok. Ang lumakad nang kasabay ang gayong mga kaluluwa, at tulungan sila sa pagtawid sa bungad, ay isang pribilehiyo at natatanging kaligayahan; sa konteksto ng bawat kultura, marami ang kailangang matutunan tungkol sa isigan nitong umaalingawngaw na sandali ng pagkilala at pakikiisa. At hindi lamang iyon. Samantalang sa maraming mga cluster ang mga pagsisikap na makatulong sa pagbabago ng lipunan ay nasa pinakamaagang yugto pa lamang, ang mga National Spiritual Assembly, na mahusay na sinusuportahan ng mga Counsellor, ay masiglang nagpupunyagi upang matuto nang higit pa tungkol sa kung paano lumilitaw itong mga pagsisikap mula sa proseso ng pagtatatag ng pamayanan. Ang mga talakayan tungkol sa mabuting kalagayang panlipunan at materyal ng isang sambayanan ay nililinang sa loob ng mga grupo ng mga pamilya at sa mga pamayanan, samantalang sinisikap din ng mga kaibigang makahanap ng mga paraang makilahok sa makabuluhang mga diskurso na namumukadkad sa kanilang mismong mga kapaligiran.

Sa lahat ng aming inilarawan, ang mga kilos ng mga kabataan ay sumisikat nang maningning. Malayo sa pagiging walang-kibong mga tagapagtanggap lamang ng impluwensiya—maging mabuti man o hindi ang impluwensiya—pinatunayan nilang sila ay mga tagapagpaganap ng Plano na malakas ang loob at mahusay mangilatis. Kung saan nakikita sila ng pamayanan sa ganitong diwa at lumilikha ng mga kalagayan para sa kanilang pagsulong, labis-labis nilang pinatunayang nararapat ang pagtitiwala sa kanila. Itinuturo nila ang Pananampalataya sa kanilang mga kaibigan at ang paglilingkod ang ginagawa nilang saligan ng higit na makabuluhang mga pakikipagkaibigan. Madalas na ang gayong paglilingkod ay nasa anyo ng pagbibigay ng edukasyon sa mga nakababata sa kanila—hindi lamang naghahandog ng moral at espiritwal na edukasyon, subalit madalas ay tumutulong din sa kanilang mga aralin sa eskwela. Inatasan ng sagradong tungkulin na palakasin ang proseso ng institute, ang mga kabataang Bahá’í ay tumutupad sa pinakamimithi naming mga pag-asa.

Ang tagpong pinagdarausan ng lahat nitong mga pagsisikap ay isang panahong lubhang balisa. Tinatanggap nang malawakan na ang kasalukuyang mga estruktura ng lipunan ay hindi nakahanda upang tumugon sa mga pangangailangan ng sangkatauhan sa umiiral nitong mga paghihirap. Marami sa datirating ipinapalagay bilang tiyak at di-matitinag ay pinag-aalinlanganan na, at ang ibinubunga nitong kaguluhan ay lumilikha ng isang pananabik para sa isang larawang-isip na nagkakaisa. Ang koro ng mga tinig na itinataas sa pagtataguyod ng kaisahan, kapantayan, at katarungan ay nagpapakilala kung gaano karami ang nakikiisa sa mga adhikaing ito para sa kanilang mga lipunan. Mangyari pa, hindi nakapagtataka para sa isang tagasunod ng Pinagpalang Kagandahan na manabik ang mga puso para sa mga huwarang espiritwal na Kaniyang iminungkahi. Gayumpaman ay kapansin-pansin para sa amin, sa taon kung kailan ang mga pagkakataon para sa sama-samang hinaharap ng sangkatauhan ay waring walang kasing panglaw, ang liwanag ng Pananampalataya ay suminag sa nakagigilalas na ningning sa mahigit na sampung libong mga kumperensiyang dinaluhan ng halos isa’t kalahating milyung katao, na nakatutok sa mga pamamaraan ng pagtaguyod ng gayunding mga huwaran. Ang larawang-isip ni Bahá’u’lláh, at ang Kaniyang paghimok sa sangkatauhan na magkaisa para sa ikabubuti ng daigdig, ay ang sentrong sabik na pinagtipunan ng magkakaibang mga elemento ng lipunan—at hindi nakapagtataka, yamang ipinaliwanag ni ‘Abdu’l-Bahá, “Ang bawat pamayanan sa daigdig ay nakatatagpo rito sa mga Katuruang Dibino ng pagsasakatuparan ng pinakamataas nitong mga hangarin.” Ang ilang mga naghahangad ng kabutihan ng sangkatauhan ay maaaring unang maakit sa pamayanang Bahá’í bilang isang lugar ng kaligtasan, isang kublihan mula sa daigdig na nagkawatak-watak at naparalisa. Subalit higit pa sa pagiging kublihan, ang kanilang natatagpuan ay magkakasundong mga kaluluwa na sama-samang nagpupunyagi upang muling maitatag ang daigdig.

Marami ang maaaring isulat kaugnay ng pang-heyograpiyang saklaw ng mga kumperensiya, ng bukod-tanging pagbunsod na ibinigay nito sa bagong Plano, o ng taos-pusong mga pahayag ng kaligayahan at kasigasigan na pinukaw mula sa mga dumalo. Subalit sa ilang mga linyang ito ay nais namin tawagin ang pansin sa ipinakikilala nito tungkol sa pag-unlad ng Kapakanan. Ang mga ito ay paglalarawan sa pamayanang Bahá’í na nakakikita ng pagkakaugnay-ugnay, hindi ng pagkakaiba. Sa ganitong pananaw ay naging natural na saliksikin ang Nine Year Plan sa mga pagtitipon kung saan ang lahat ay malugod na tinatanggap. Inisip ng mga kaibigan ang mga ipinahihiwatig ng Plano para sa kanilang mga lipunan nang kasama, hindi lamang ang mga indibidwal at mga pamilya, subalit gayundin ang lokal na mga pinuno at mga taong kagalang-galang. Ang pagtitipon ng gayong napakaraming mga tao sa iisang lugar ay lumikha ng mga kalagayan upang magkaroon ng nakapagpapabagong usapan tungkol sa espiritwal at panlipunang pag-unlad, isang usapang namumukadkad sa buong daigidg. Ang natatatanging tulong na maibibigay ng gayong mga pagtitipon—na magkakasabay ay bukas, nakapagpapasigla, at may layunin—para sa isang lumalawak na paraan ng pag-unlad ng pamayanan sa isang cluster ay isang mahalagang aral na dapat tandaan ng mga institusyong Bahá’í para sa hinaharap.

At sa gayon ang kalipunan ng mga matapat ay pumapasok sa pangalawang taon ng Plano taglay ang panibagong pananaw at isang napakalalim na pag-unawa sa kahalagahan ng sinisikap nilang makamtan. Lubhang naiiba ang mga kilos kapag tinitingnan sa liwanag ng kapangyarihang magtatag ng lipunan na pinawawalan nito! Itong masaklaw na tanawin ay nagbibigay-daan upang makita ang ipinagpapatuloy na gawain bilang lubhang higit pa sa isang bukod na gawain ng paglilingkod o isang punto ng datos lamang. Sa sunod-sunod na lugar, ang mga pagkukusang isinasagawa ay nagpapakilala sa isang populasyong natututo kung paano akuin ang higit pang pananagutan upang taluntunin ang landas ng sarili nitong pag-unlad. Ang ibinubunga nitong pagbabagong espiritwal at panlipunan ay inihahayag ang sarili nito sa pamumuhay ng isang sambayanan sa iba’t ibang mga paraan. Sa nakaraang serye ng mga Plano, nakikita ito nang pinakamalinaw sa pagtataguyod ng espiritwal na edukasyon at sama-samang pagsamba. Dito sa bagong serye ng mga Plano, kailangang bigyan ng higit na pansin ang iba pang mga prosesong sinisikap pahusayin ang pamumuhay ng isang pamayanan—halimbawa, sa pagpapabuti ng kalusugang pampamayanan, pangangalaga sa kapaligiran, o higit na mabisang paggamit sa kapangyarihan ng mga sining. Ang kinakailangan upang sumulong ang lahat nitong mga nagpupunuang mga aspekto ng mabuting kalagayan ng isang pamayanan, mangyari pa, ay ang kakayahang pumasok sa masistemang pagsisikap na matuto sa lahat ng mga larangang ito—isang kakayahang gumagamit sa malalim na mga pag-unawang hinango mula sa mga Katuruan at mula sa natitipong imbakan ng kaalamang pantao na nilikha sa pamamagitan ng siyentipikong pagsasaliksik. Habang lumalaki ang kakayahang ito, marami ang maisasakatuparan sa darating na mga dekada.

Itong pinalawak na larawang-isip ng pagtatatag ng pamayanan ay nagtataglay ng mga pahiwatig na malayo ang nasasaklaw. Ang bawat pamayanan ay nasa sarili nitong landas tungo sa kaganapan nito. Subalit ang pagsulong sa isang lugar ay madalas na may mga katangiang kapareho sa pagsulong sa ibang lugar. Ang isang katangian ay habang lumalaki ang kakayahan at dumarami ang mga kapangyarihan ng isang lokal o pambansang pamayanan, sa gayon, sa kaganapan ng panahon, ang mga kalagayang kinakailangan para sa paglitaw ng isang Mashriqu’l-Adhkár, na itinakda sa aming mensahe ng Riḍván 2012, sa kalaunan ay matutupad. Tulad ng binanggit namin sa inyo sa aming mensahe noong nakaraang Riḍván, sa tuwi-tuwina ay tutukuyin namin ang mga lugar kung saan ay itatayo ang isang Templong Bahá’í. Ikinagagalak naming manawagan, sa panahong ito, para sa pagtatatag ng lokal na mga Bahay Sambahan sa Kanchanpur, Nepal at sa Mwinilunga, Zambia. Higit pa rito, nanawagan kami para sa pagtatatag ng pambansang Bahay Sambahan sa Canada, na itatayo malapit sa matagal nang naitatag na Pambansang Ḥaẓíratu’l-Quds sa Toronto. Ang mga proyektong ito, at ang mga iba pa na sisimulan sa hinaharap, ay makikinabang mula sa suportang ibinibigay ng mga kaibigan sa lahat ng lupain sa Temples Fund.

Napakarami ng mga pagpapala na piniling ipagkaloob ng butihing Panginoon sa Kaniyang mga minamahal. Matayog ang misyon, marilag ang tanawin. Mahigpit ang pangangailangan ng mga panahon kung kailan tayong lahat ay tinatawagang maglingkod. Lubhang marubdob, kung gayon, ang mga panalanging iniaalay namin sa Bungad ni Bahá’u’lláh para sa inyo at para sa inyong walang-kapagurang mga pagsisikap.

Dalawang taon sa siyam na taon ng matinding pagsisikap ay mabilis nang dumaan. Isinapuso nang husto ng mga kaibigan ng Diyos ang mga layunin nito. Sa kahabaan ng sandaigdigang Bahá’í may higit na malalim na pag-unawa tungkol sa kinakailangan upang higit pang palawakin ang proseso ng pagtatatag ng pamayanan at magkaroon ng makabuluhang pagbabago sa lipunan. Subalit sa paglipas ng bawat araw, nakikita rin namin na lalong lumalala ang kalagayan ng daigdig, higit na malalim ang mga pagkakahati-hati nito. Ang tumataas na mga tensiyon sa loob ng mga lipunan at sa pagitan ng mga bansa ay nagkakaroon ng napakaraming epekto sa mga sambayanan at mga lugar.

Mahigpit itong humihingi ng tugon mula sa bawat kaluluwang may konsiyensiya. Batid nating lahat na hindi maaaring umasa ang pamayanan ng Pinakadakilang Pangalan na hindi ito maapektuhan ng mga suliranin ng lipunan. Subalit, bagaman apektado ito ng ganitong mga suliranin, hindi ito natutuliro dahil sa mga ito; nalulungkot ito sa pagdurusa ng sangkatauhan, subalit hindi ito napaparalisa dahil dito. Ang taos-pusong malasakit ay dapat magbunsod ng nagpapatuloy na pagsisikap upang magtatag ng mga pamayanang nagbibigay ng pag-asa sa halip ng kawalan ng pag-asa, pagkakaisa sa halip ng paglalaban-laban.

Malinaw na inilarawan ni Shoghi Effendi kung paanong ang isang proseso ng “patuloy na lumalalang pagsama sa mga gawaing pantao” ay nagaganap nang kaalinsabay sa isa pang proseso, ang proseso ng pagbubuo, na sa pamamagitan niyon ang “Arko ng kaligtasan ng tao”, ang “huling kanlungan” ng lipunan ay itinatatag. Ipinagdiriwang namin ang makita, sa bawat bansa at rehiyon, na abala ang mga tunay na nagsasagawa ng kapayapaan sa pagtatatag ng kanlungang ito. Nakikita namin ito sa bawat kwento ng isang puso na pinaririkit ng pag-ibig sa Diyos, ng isang pamilyang nagbubukas ng tahanan nito sa bagong mga kaibigan, sa mga nakikipagtulungan na ginagamit ang mga katuruan ni Bahá’u’lláh sa pagharap sa isang suliranin ng lipunan, sa isang pamayanang pinalalakas ang kultura ng pagsuporta sa isa’t isa, sa isang kapitbahayan o nayon na natututong magsimula at ipagpatuloy ang mga kilos na kinakailangan para sa sarili nitong espiritwal at materyal na pagsulong, sa isang lokalidad na pinagpala sa pag-usbong ng isang bagong Spiritual Assembly.

Ang mga pamamaraan at mga instrumento ng Plano ay naghahain ng pagkakataon sa bawat kaluluwa upang magbigay ng isang bahagi sa kinakailangan ng sangkatauhan sa araw na ito. Malayo sa pagbibigay ng isang panandaliang panghaplas sa mga sakit ng kasalukuyang panahon, ang pagsasagawa ng Plano ay ang paraan upang mailunsad sa bawat lipunan ang mga prosesong pangmatagalan at nakatutulong na mamumkadkad sa magkasunod na mga salinlahi. Itinuturo ng lahat ng ito ang isang mahigpit at di-maiiwasang kapasiyahan: Kailangang magkaroon ng patuloy at mabilis na pagtaas sa bilang ng yaong mga nagtatalaga ng kanilang oras, ng kanilang lakas, ng kanilang pagtutok sa tagumpay ng gawaing ito.

Liban sa simulain ni Bahá’u’lláh ng kaisahan ng sangkatauhan, saan pa makatatagpo ang daigdig ng isang larawang-isip na sapat na malawak upang pagkaisahin ang lahat ng magkakaibang mga elemento nito? Liban sa pagsalin ng larawang-isip na iyon sa isang kaayusang nababatay sa pagkakaisa sa pagkakaiba-iba, paano pa magagamot ng daigdig ang mga bakli sa lipunan na humahati rito? Sino pa ang maaaring maging lebadura, na sa pamamagitan niyon ang mga sambayanan ng daigdig ay makatutuklas ng isang panibagong paraan ng pamumuhay, isang landas patungo sa namamalaging kapayapaan? Iabot kung gayon sa bawat isa ang kamay ng pakikipagkaibigan, ng sama samang pagsisikap, ng pakikibahagi sa paglilingkod, ng magkasamang pagsisikap matuto, at sumulong nang magkakaisa.

Batid namin ang matinding sigla at lakas na nalilikha sa alinmang lipunan kapag ang mga kabataan nito ay nagigising sa larawang-isip ni Bahá’u’lláh at nagiging mga tagapagganap ng Plano. At sa gayon, taglay ang napakalaking kabaitan, lakas loob, at ganap na pagsalig sa Diyos, ang mga kabataang Bahá’í ay kailangang magtalaga na abutin ang kanilang mga kaedad at isama sila sa gawaing ito! Ang lahat ay dapat sumulong, subalit ang mga kabataan ay dapat lumipad.

Ang mahigpit na pangangailangan ng kasalukuyang panahon ay hindi dapat maglingid sa natatanging kaligayahan na nagmumula sa paglilingkod. Ang panawagang maglingkod ay isang panawagang nakatataas at nakasasaklaw sa lahat. Inaakit nito ang bawat kaluluwang matapat, kahit yaong mga nagpapasan ng mga alalahanin at mga tungkulin. Sapagkat sa lahat ng pinagkakaabalahan ng matapat na kaluluwang iyon ay matutuklasan ang isang pamimintuhong malalim na nakaugat at isang habang-buhay na pagmamalasakit sa mabuting kalagayan ng mga iba. Ang gayong mga katangian ay nagkakaloob ng pagkakaugnay-ugnay sa isang buhay na napakarami ang mga pangangailangan. At ang pinakamatamis sa lahat na mga sandali para sa alinmang pusong nag-aalab ay yaong ginugugol sa mga kapatid sa espiritu, habang inaaruga ang isang lipunang nangangailangan ng espiritwal na sustansiya.

Sa mga Banal na Dambana, habang nag uumapaw ang mga puso, nagpapasalamat kami kay Bahá’u’lláh na ibinangon kayo at sinanay kayo sa Kaniyang mga gawi, at sumasamo Kami sa Kaniya na ipadala sa inyo ang Kaniyang pagpapala.